Categorie archief: Gelezen in 2018

Machtsspel – Chris Ryan


Beschrijving
John Porter en John Bald worden op een nieuwe missie gestuurd in Sierra Leone. Samen moeten ze Ronald Soames opsporen en naar huis brengen. Soames is een voormalige bevelhebber van het Regiment, en nu de rechterhand van diens directeur. Maar als ze in het Afrikaanse land aankomen is de Engelsman verdwenen, en hij heeft een spoor van vernieling nagelaten.

Rebellen dreigen de macht in het land te veroveren. Ze hebben de leiding overgenomen in de diamantmijnen en zijn begonnen met het vermoorden van buitenlanders. Het wordt Porter en Bald al snel duidelijk dat degenen voor wie ze momenteel werken niet de waarheid hebben gesproken over de aard van hun missie. Achter de strijd om de controle over de diamantmijnen blijkt een veel groter kwaad te schuilen. En alle tekenen wijzen in de richting van zowel het Britse parlement als het Kremlin.

Recensie
Na zijn vertrek uit het Britse leger heeft Chris Ryan, een pseudoniem van Colin Armstrong, een aanzienlijk aantal actiethrillers geschreven. Een van deze boeken was Tegenaanval, waarin John Porter en John Bald de seriepersonages zijn. Dit boek is vervolgens bewerkt tot een televisieserie. Het nieuwste boek in de reeks is Machtsspel, dat in maart 2018 in uitgekomen. Naast schrijven houdt Ryan zich ook bezig met het presenteren van televisiedocumentaires. Deze houden alle verband met het leger of de ordehandhaving.

De voormalig SAS’ers John Porter en John Bald werken tegenwoordig voor MI5 en MI6 en worden in die hoedanigheid naar Sierra Leone gestuurd, waar een burgeroorlog heerst. Ze hebben opdracht gekregen om oud SAS-commandant Ronald Soames uit het land op te halen, maar hij blijkt te zijn verdwenen. Soames had de taak om de grootste diamantmijn van het land te bewaken, maar lijkt ook vijanden gemaakt te hebben. Het heeft er alle schijn van dat er zowel van Britse als Russische kant jacht op hem wordt gemaakt. Lukt het Porter en Bald om Soames het land uit te krijgen en de burgeroorlog het hoofd te bieden?

Wie de naam Chris Ryan kent, zal in principe meteen aan actie denken. Niet vreemd, want zijn vorige carrière, Ryan was jaren militair, bestond hieruit en zijn boeken zijn stuk voor stuk actiethrillers. Machtsspel is daar dus geen uitzondering op. Een groot deel van het verhaal bestaat uit het leveren van gevechten en het vaak daarbij behorende schietgeweld. De auteur schroomt daarbij niet om uitvoerig en beeldend te beschrijven hoe rebellen worden afgeknald en wat er vervolgens met hen gebeurt als de enorme hoeveelheid afgevuurde kogels hen geraakt hebben. Lezers met een goed voorstellingsvermogen en een wat zwakkere maag kunnen dit boek wellicht beter links te laten liggen.

Het verhaal wordt vooral gedragen door superheld John Porter en in mindere mate door zijn kompaan John Bald. Omdat Machtsspel het derde boek is waarin beide heren hun opwachting maken, is het aan te raden de serie op volgorde te lezen. Dan weet je zeker dat je wat meer over de levensloop van beide mannen te weten komt, hoewel, en in feite is dat ook niet de opzet van een actiethriller, dat niet erg uitgebreid en diepgaand zal zijn. Het kan dan mogelijk wel verklaren wat de echte reden van Porter’s alcoholisme is en waarom Bald een racist lijkt te zijn. In dit boek wordt daarover in ieder geval zo goed als geen duidelijkheid gegeven.

Ryan heeft een aantal thema’s in het verhaal verwerkt. De drie belangrijkste zijn de diamantwinning, de burgeroorlog waaronder Sierra Leone destijds gebukt ging en de kindsoldaten die daarbij ingezet werden. Het verhaal wordt daardoor een stuk realistischer. Toch ontkomt de lezer er niet aan om te concluderen dat er ook wel een aantal onwaarschijnlijkheden in het boek voorkomen. Vooral richting de ontknoping lijkt de auteur alle remmen los te gooien en is een aantal scènes te ver gezocht. Dat is goed voor de actie, maar voor de geloofwaardigheid is het fnuikend.

Machtsspel, dat vertaald is door Ralph van der Aa, is een op gezette tijden harde actiethriller die zich over het algemeen in een hoog tempo afspeelt. In combinatie met de niet al te gecompliceerde schrijfstijl van Chris Ryan is dit een typisch boek voor de liefhebber van dit genre thriller.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Chris Ryan
Titel: Machtsspel
ISBN: 9789022582787
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2018

Advertenties

Ik weet alleen mijn naam nog – C.J. Cooke


Beschrijving
Een vrouw wordt wakker op een strand, haar lichaam zit onder de schrammen en blauwe plekken. Ze heeft geen idee wie ze is of hoe ze daar terecht is gekomen. Ze wordt opgevangen door vreemden en probeert er stapje voor stapje achter te komen wie ze is.

Een man krijgt een telefoontje: zijn vrouw is weg en heeft hun baby en peuter alleen thuis gelaten. Wanneer hij thuiskomt blijkt haar auto op de oprit te staan, maar haar mobiel, portemonnee en paspoort zijn er nog. Zijzelf is echter verdwenen.

Er wordt een landelijke zoektocht georganiseerd. Met de babycamera’s van het gezin blijkt te zijn geknoeid: iemand hield hen in de gaten. Wie heeft Eloïse meegenomen? Of is ze uit vrije wil vertrokken? Maar waarom zou ze de drie mensen die het meest van haar hielden in de steek willen laten?

Recensie
Na haar studie aan de Universiteit van Belfast bekleedde Carolyn Jess-Cooke een lectoraat filmkunde en als filmtheoreticus publiceerde ze diverse artikelen en boeken. Vervolgens was ze hoofddocent aan een andere universiteit, maar nadat ze begin 2011 haar ontslag nam, richtte ze zich volledig op haar schrijverschap. Ze debuteerde in 2010 met de dichtbundel Inroads en een jaar later verscheen haar eerste roman Dagboek van een beschermengel. Onder de naam C.J. Cooke schreef ze haar eerste thriller Ik weet alleen mijn naam nog, dat begin maart 2018 uitgekomen is.

Ze wordt wakker op het strand van een klein onbewoond eiland. Verspreid over haar lichaam heeft ze blauwe plekken en diverse schrammen. Hoe ze er terechtgekomen is, weet ze niet. Ze weet zelfs niet wie ze is. Vier onbekenden die tijdelijk op het eiland verblijven, vangen haar op en zelf probeert ze erachter te komen wat haar overkomen is. Op zijn werk krijgt haar man een telefoontje dat zijn twee kinderen alleen thuis zijn en dat er van zijn vrouw geen spoor is. Niets wijst erop dat ze ontvoerd is en er zijn ook geen inbraaksporen. De politie start een zoekactie en komt erachter dat iemand de waarheid niet vertelt.

Ondanks dat de schijnbare dialogen in het eerste hoofdstuk geen aanhalingstekens hebben en het daardoor enigszins onduidelijk is, zorgt dat begin er wel voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar het vervolg van het verhaal. Dat verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het per hoofdstuk afwisselende perspectief van de twee belangrijkste personages: Eloïse en Lochlan. Hierdoor weet je vanaf de eerste bladzijde wie welke rol in het verhaal heeft. Die duidelijkheid geldt niet direct voor de personages die zich samen met Eloïse op het eiland bevinden. Dat duurt even en pas in de ontknoping wordt hierover helderheid verschaft. Daardoor wordt er wel een mate van spanning gecreëerd en blijft de lezer tot het eind in het ongewisse over de exacte rol van die bijpersonages.

Gedurende het verhaal komt de lezer over de twee hoofdpersonages te weten dat ze beiden hun geheimen hebben en dat die ze voor elkaar verborgen hebben gehouden. Daarnaast merk je ook dat ze een ontwikkeling doormaken. Lochlan verandert van een workaholic in een toegewijde huisvader en Eloïse doet er alles aan om haar demonen kwijt te raken. Wat deze zijn, en waar haar verdwijning aan ten grondslag ligt, wordt door middel van een enkele flashback steeds helderder.

Halverwege komt er, hoewel het voor een groot deel hoe dan ook intrigerend is, wat meer spanning in het verhaal. Tevens worden er geheimen onthuld en wordt het eveneens boeiender. Ondanks een aantal plotwendingen is het verhaal af en toe ook wel een beetje voorspelbaar en komen er enkele onwaarschijnlijkheden in voor. De auteur lijkt zich ook een keer vergist te hebben in het door haar gehanteerde tijdschema. Want hoe kan het dat Eloïse zich op 17 maart 2015 op het onbewoonde eiland bevindt, terwijl ze diezelfde dag ’s avonds nog thuis was. Deze onmogelijkheid is alleen maar opmerkelijk en heeft geen enkele invloed op het verhaal in zijn geheel.

Ik weet alleen mijn naam nog, dat vakkundig is vertaald door Ingrid Zweedijk, is een thriller met een originele invalshoek. De rode draad is de aandoening waar Eloïse mee te kampen heeft en daardoor is het boek misschien zelfs wat meer dan alleen maar een spannend boek. Het is al met al een heel behoorlijk thrillerdebuut van C.J Cooke.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: C.J. Cooke
Titel: Ik weet alleen mijn naam nog
ISBN: 9789402700930
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2018

De vrouw in de koelkast – Gunnar Staalesen


Beschrijving
Privédetective Varg Veum zoekt in Stavanger de offshore werker Arne Samuelsen. Arne zelf is spoorloos, maar in de koelkast van zijn flat vindt Veum wel een onthoofd vrouwenlijk lichaam. Tijdens zijn onderzoek wordt hij geconfronteerd met de groeiende macht van de onderwereld van Stavanger, die zijn zoektocht naar Samuelsen probeert te dwarsbomen. Maar Varg Veum is niet van plan zich door hen te laten tegenhouden. 

Recensie
De Noor Gunnar Staalesen debuteerde op zijn tweeëntwintigste met de roman Uskyldstider (Seasons of innocence). Hij is het meest bekend geworden met zijn thrillers waarin privédetective Varg Veum het belangrijkste personage is. Deze serie bestaat uit zeventien boeken en er zijn er vijf in het Nederlands vertaald. Het in 1977 uitgegeven Bukken til havresekken is de eerste in de reeks. De vrouw in de koelkast is zijn eerste in het Nederlands vertaalde boek en verscheen in 1996. Op 27 maart 2018 is deze triller in pocketformaat heruitgegeven.

Omdat offshore werker Arne Samuelsen wordt vermist, vraagt zijn moeder aan privédetective Varg Veum of hij haar zoon wil opsporen. Veum neemt de opdracht aan en vertrekt naar Stavanger, waar Samuelsen een flat heeft. Hij treft er geen enkel spoor van de vermiste man aan, maar als hij in de koelkast kijkt, vindt hij daarin het onthoofde lichaam van een vrouw. Veum wil weten wie het is en gaat, hoewel de politie het hem verbiedt, toch op onderzoek uit. Dan krijgt hij te maken met de onderwereld van Stavanger en wordt hij belemmerd in zijn acties. Toch is dat voor hem geen reden om zijn speurtocht stop te zetten.

Het beeld van een privédetective is vaak dat het iemand is die zijn eigen gang gaat en zich van niets en niemand wat aantrekt. Varg Veum is daar geen uitzondering op. Vanaf het begin van het verhaal is te merken dat hij onafhankelijk is en dat ook wil blijven. Wellicht is dit enigszins clichématig, maar op zich geeft het ook de duistere kant van dit beroep wel weer en dat heeft dan ook zo zijn charme. Dat duistere is ook de sfeer die het verhaal soms uitademt. Het is een sfeer die tientallen jaren geleden zo kenmerkend was. Daaruit valt af te leiden dat Staalesen dit boek lang geleden geschreven heeft.

Hoewel de lezer wel wat over de achtergrond van Veum te weten komt, blijft zijn personage over het algemeen aan de oppervlakkige kant. Van sommige personen wordt een te uitgebreide beschrijving gegeven, zonder dat ze worden uitgediept. Deze uitvoerige informatie is in feite overbodig en voegt niets toe aan het verhaal. Maar echt storend is het daarentegen ook weer niet. De beschrijvingen van de omgeving en van bepaalde situaties zijn beeldend en realistisch. Dat laatste geldt eveneens voor de dialogen. De ervaring van de auteur met het schrijven van toneelstukken en hoorspelen hebben daar ongetwijfeld zijn invloed op gehad.

De vrouw in de koelkast is een recht-toe-recht-aan-verhaal en moet het niet hebben van een zinderende spanning. Naarmate de ontknoping dichterbij komt, neemt het spanningsveld wel toe en komen er enkele plotwendingen in het verhaal voor. Ondanks dat dit wat laat gebeurt, boeit het verhaal vanaf het begin toch wel. Je wilt, net als Veum, weten wie die vrouw in de koelkast is en wat er gebeurd is. En dat is op zijn minst verrassend te noemen. Dit alles maakt dat De vrouw in de koelkast al met al geen onaardig verhaal is. Het sprankelt niet, maar het verveelt ook niet.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Gunnar Staalesen
Titel: De vrouw in de koelkast

ISBN: 9789460683862
Pagina’s: 256

Eerste uitgave: 1996

De sekte herrijst – Mariette Lindstein


Beschrijving
Na twee turbulente jaren in de sekte ViaTerra probeert Sofia Bauman haar leven weer op te bouwen. Maar dat is moeilijker dan ze dacht. Ze wordt geconfronteerd met veel vooroordelen en achterdocht, en wordt gekweld door nachtmerries. Tegelijkertijd groeit haar verlangen naar vergelding.

Sekteleider Franz Oswald zit in de gevangenis, in afwachting van zijn proces. Hij maakt zich echter geen zorgen en toont geen enkel berouw. Met behulp van zijn advocaat spint hij een web dat de muren van de gevangenis ver overstijgt. Hij heeft slechts één doel: wraak nemen op Sofia.

Wanneer Sofia besluit haar ervaringen met betrekking tot haar leven in de sekte te delen met de buitenwereld, verandert haar leven in een hel. Er is slechts één oplossing: ze moet alles achter zich laten en ergens anders opnieuw beginnen. Maar Oswald laat zich niet tegenhouden… In de dramatische nasleep blijft er één vraag overeind: kun je ooit echt ontsnappen aan een sekte?

Recensie
Haar toenmalige vriendje was lid van de Scientologybeweging en daarom sloot Mariette Lindstein zich op 19-jarige leeftijd ook bij hen aan. Aanvankelijk vond ze haar betrokkenheid een opwindende ervaring, maar het werd steeds meer een nachtmerrie. Elektronisch beveiligde hekken en gewapende bewakers zorgden ervoor dat de leden gevangenen waren. Op haar zesenveertigste ontsnapte ze aan de beweging en besloot ze om erover te gaan schrijven. Om een zo groot mogelijke doelgroep te bereiken, koos ze voor het thrillergenre. Omdat wat ze wilde vertellen niet in één boek paste, werd het een trilogie. De sekte was het eerste deel en in februari verscheen deel twee, De sekte herrijst.

Na haar ontsnapping uit de sekte ViaTerra, ze heeft er twee jaar doorgebracht, probeert Sofia Bauman haar leven weer een nieuwe invulling te geven. Dat valt niet mee, want ze heeft nog regelmatig nachtmerries en anderen hebben al snel een oordeel over haar klaarstaan. Mede door haar toedoen belandt de sekteleider, Franz Oswald, in de gevangenis. Hier schrijft hij een boek en beraamt hij zijn plannen om wraak op Sofia te nemen. Sofia zit echter niet stil en deelt haar ervaringen over haar verblijf in de sekte in een blog. Haar leven wordt haar daarna bijna onmogelijk gemaakt. Sofia vraagt zich af of een echte ontsnapping uit de sekte wel mogelijk is.

Net als in De sekte begint Lindstein het verhaal in dit tweede deel van de trilogie met een proloog. Deze ademt een dreigende sfeer uit en roept vraagtekens op voor de lezer. Want wat is er gebeurd en, hoewel het eigenlijk wel te voorzien is, wie zit er in moeilijkheden. Dit wordt gedurende het verhaal wel duidelijk. De sekte herrijst gaat in ieder geval verder waar het eerste deel geëindigd is. Om na het dichtslaan van dit tweede deel niet in verwarring achter te blijven, is het verstandig om de trilogie op volgorde te gaan lezen. Laat je dit na, dan wordt het lastig om dit boek, ondanks dat de auteur af en toe verwijst naar het eerste deel, goed te begrijpen.

In De sekte herrijst wordt het verhaal vanuit het perspectief van een aantal personages verteld. Dat is een goede keuze van Lindstein, want op deze manier komt de lezer te weten hoe het verder met hen gegaan is, welke keuzes ze gemaakt hebben en wat hun eventuele plannen zijn. En ook nu kun je je erover verbazen waarom sommigen tot hun keuze zijn gekomen. Is het slaafsheid, is het angst of is zijn ze nog steeds onder invloed van een hersenspoeling? Dit speelt zich dan vooral in het begin van het boek af en dan is het nog enigszins beklemmend. Het lukt de auteur echter niet om dit gevoel te handhaven, want na ruim een derde wordt het een ‘gewoon’ verhaal. Lindstein probeert wel wat angstgevoelens op te wekken, maar omdat de spanning ontbreekt, lukt haar dat niet.

Naarmate de ontknoping nadert, krijgt het verhaal wel enkele plotwendingen, maar deze zijn te minimaal om nog voor een daverende verrassing te kunnen zorgen. Toch kan de lezer zich niet aan de indruk onttrekken dat De sekte herrijst vooral een relaas is over het leven van Sofia, waarbij het er soms zelfs op lijkt dat je een chicklit leest. Ook kun je twijfels hebben over het gedrag van haar. Ze wordt, hoewel ze toch het nodige heeft meegemaakt en daardoor achterdochtig zou moeten zijn, vrij naïef neergezet als ze een nieuwe relatie denkt aan te gaan. Wat hieruit voortvloeit, kun je al van mijlenver aan zien komen.

In De sekte herrijst, vakkundig vertaald door Corry van Bree, ontbreekt het spanningselement dat zijn voorganger nog wel had. Het kan de verwachting dat het minstens zo intrigerend zou zijn niet waarmaken. Als het laatste deel, dat in september 2018 verschijnt, in deze trant doorgaat, zal de trilogie als een snel dovende nachtkaars uitgaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Mariette Lindstein
Titel: De sekte herrijst
ISBN: 9789400508453
Pagina’s: 324

Eerste uitgave: 2018

Zerk – Ellen G.


Beschrijving
Op Europa’s grootste Joodse begraafplaats in Berlijn-Weissensee wordt een man vermoord aangetroffen op zijn eigen familiegraf. De Moordbrigade is het spoor naar de dader kwijt. Een journalist onderzoekt een mogelijk antisemitisch motief.

Voormalig hoofdcommissaris Wolfgang raakt geïntrigeerd en biedt de Moordbrigade zijn diensten aan. Maar hij moet zich afzijdig houden, want de onthullingen van de journalist zijn ingeslagen als een bom. De Weissenseemoord is een heet politiek hangijzer geworden.

Onverwacht raakt Wolfgang toch betrokken bij de zaak. Als kort na elkaar twee vrouwen worden vermoord, is dat nog maar de start van een reeks verwikkelingen die al snel zijn persoonlijke levenssfeer binnendringen.

Recensie
Al op haar dertiende jaar wist Ellen G(erretzen) dat ze een thriller wilde gaan schrijven. Ze las op dat moment haar eerste Agatha Christie en raakte verslingerd aan het spannende boek. Het heeft echter nog jaren geduurd voor ze haar droom werkelijkheid liet worden. Ze begon namelijk pas met schrijven nadat ze haar baan bij het UWV opzegde. Haar debuut, Bloedbruiloft, verscheen in 2011 en is het eerste deel van een serie met voormalig hoofdcommissaris Wolfgang als hoofdpersonage. Zerk is het nieuwste deel van de reeks en werd in april 2017 uitgegeven.

Hoewel hij sowieso al wilde, was een e-mail de belangrijkste drijfveer voor Wolfgang om terug naar Berlijn te gaan. Hier hoort hij van Claus, een oud-collega van de moordbrigade, dat ze vastzitten in een onderzoek. Op de grootste Joodse begraafplaats van Europa is op een familiegraf het lichaam van een man gevonden. Er wordt vermoed dat het om antisemitisme gaat, maar iedere aanwijzing ontbreekt. Wolfgang biedt zijn hulp aan die kan niet worden aangenomen. Maar kan hij het niet laten rusten. Vooral niet wanneer in korte tijd twee vrouwen worden vermoord en de zaak zich dusdanig ontwikkelt dat Wolfgang er persoonlijk bij betrokken raakt.

Zerk. De vijfde Wolfgang heeft een niet alledaagse titel. Toch is deze prima gekozen, want in het begin van het verhaal wordt op een familiegraf het lichaam van een man gevonden en later zullen grafstenen ook een rol van betekenis hebben. Een andere titel zou daarom niet denkbaar zijn geweest. De auteur, en mogelijk ook de uitgever, hebben hier zorgvuldig over nagedacht. Dat Gerretzen niet zomaar iets schrijft, is heel goed te merken. Ze heeft overal aandacht aan besteed. Dat blijkt onder meer uit de beeldende en levensechte beschrijving van plaatsen als Berlijn en Antwerpen, maar ook uit de gedetailleerde omschrijving van het interieur van enkele lokale kroegen.

Ellen Gerretzen weet het voor elkaar te krijgen dat het verhaal de lezer vanaf de allereerste bladzijde intrigeert. In het cursief zijn het de gedachtespinsels van de moordenaar en in korte of zelfs ultrakorte hoofdstukken is het het verhaal dat vanuit het perspectief van de belangrijkste personages wordt verteld. De persoonlijke problemen die ieder van hen heeft, maken dat Zerk meer diepgang heeft dan de reguliere politiethriller. Daarnaast schuwt de auteur ook maatschappelijke onderwerpen niet, want het groeiende antisemitisme, dat de laatste jaren steeds actueler wordt, is een belangrijk onderdeel van het verhaal.

De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal een hoog tempo heeft. Hierdoor wordt de spanning vaak al verhoogd. Dat wordt in Zerk versterkt doordat een aanzienlijk aantal hoofdstukken eindigt met een cliffhanger, maar ook door de veelvuldig voorkomende, en dus verrassende, plotwendingen. Toch was het op een gegeven moment niet moeilijk om te voorspellen wie er uiteindelijk als moordenaar ontmaskerd zou gaan worden. Dit te weten, heeft overigens geen enkele invloed op het beleven van het verhaal. Dat blijf zonder meer boeien.

Ondanks dat Zerk de vijfde in een reeks is, staat het verhaal op zichzelf en kan het boek goed afzonderlijk van de andere gelezen worden. Er zijn echter wel enkele kleine verwijzingen naar de eerdere boeken. Ook merk je aan de vaste personages dat ze in die eerdere boeken een ontwikkeling hebben doorgemaakt. Om dit beter te kunnen plaatsen, is het aan te raden ze op volgorde te lezen. Wordt dit niet gedaan, dan is er helemaal niets aan de hand. Want Zerk, dat vast en zeker een vervolg zal krijgen, is een vakkundige en sterk geschreven thriller van een auteur die nog te weinig bekendheid geniet.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ellen G.
Titel: Zerk
ISBN: 9789460015250
Pagina’s: 439

Eerste uitgave: 2017

Ik ben Pelgrim – Terry Hayes


Beschrijving
Pelgrim is de codenaam van een man die niet bestaat. De geadopteerde zoon die uitgroeide tot een van de beste spionnen. De regisseur van een uiterst geheime eenheid binnen de Amerikaanse spionagedienst. Een man die, voordat hij van de aardbodem verdween, het ultieme boek schreef over forensisch onderzoek.

Het is datzelfde boek dat hem een jaar later in een obscuur hotel in Manhattan doet belanden, waar het lichaam van een onherkenbaar verminkt jonge vrouw is gevonden. Maar wat begint als een moordonderzoek zonder aanwijzingen, verandert in een zoektocht naar een onbekende vijand die een weerzinwekkend plan tot uitvoer wil brengen.

Recensie
Het komt niet vaak voor dat een debuut wereldwijd zo goed en sensationeel wordt ontvangen als Ik ben pelgrim. De Brits-Australische auteur van dit boek, Terry Hayes, heeft dit voor elkaar gekregen. Hij is niet onbekend met schrijven, want de oorspronkelijke journalist heeft scenario’s geschreven voor onder andere films als Mad Max en Vertical limit. Al vanaf zijn vijfde jaar wilde hij auteur worden, maar na een aantal ‘omzwervingen’ heeft hij pas in 2013 deze droom kunnen verwezenlijken en het krijgen van een boekencontract vindt hij het hoogtepunt van zijn carrière tot nu toe.

In een kamer van een obscuur hotel in New York wordt het zwaar verminkte lichaam van een jonge vrouw gevonden. Het lijkt een ‘normale’ moord in het drugscircuit te zijn. De man die door inspecteur Bradley om assistentie is gevraagd, ontdekt een aantal opvallende dingen. Waarbij het meest bijzondere is dat een dergelijk moordscenario in een door hem geschreven boek voorkomt. Deze man, later wordt hij Pelgrim genoemd, wordt door het hoofd van een geheime Amerikaanse dienst gevraagd achter een terrorist, de Saraceen, aan te gaan. Dit leidt hem naar diverse landen op de wereld, maar zorgt ook voor de oplossing van de moord in New York.

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, begint vanuit het perspectief van een aanvankelijk onbekende man. Later zal blijken dat hij bij zijn werk voor de geheime dienst verschillende namen heeft gebruikt. Aanvankelijk is het vooral een opsomming van het werk dat hij heeft verricht, maar ook hoe hij inspecteur Ben Bradley heeft ontmoet. Is dit taaie kost? Nee, zeker niet. Toegegeven, het gedeelte waarin deze uiteenzetting wordt verteld, sprankelt niet, maar het intrigeert wel degelijk. Het is van wezenlijk belang voor de rest van het verhaal. Als dit zou ontbreken, en dat realiseer je je achteraf, dan is het verhaal niet compleet en mis je hoe dan ook de broodnodige informatie.

Het tweede deel begint met het verhaal van de Saraceen. Hoe hij is opgegroeid en wat hij als jonge jongen heeft meegemaakt. Hayes heeft zich hier als het ware verplaatst in het hoofd van deze moslimjongen, later man, en verhaalt op een soms aandoenlijke, maar levensechte en zelfs ook nog begrip opbrengende manier hoe die jongen radicaliseert en strijder wordt. De lezer hoeft niet veel verbeeldingskracht te hebben om zich te realiseren dat dit voor vele jonge moslims opgaat. En dat staat dan los van de terroristische daden die ze later plegen. Want die zijn natuurlijk nooit goed te praten.

Ik ben Pelgrim heeft verschillende, korte en lange, verhaallijnen. Deze lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben of lijken zelfs niet eens in het verhaal te passen. Maar Hayes zorgt ervoor dat al deze verhalen of gebeurtenissen uiteindelijk perfect samenvallen tot één geheel. Dat heeft hij bijzonder ingenieus uitgedacht en het bewijst dat de auteur tijdens het schrijven, maar ook daaraan voorafgaand, zorgvuldig en nauwkeurig te werk gegaan is. Dat geldt eveneens voor de beschrijving van situaties, van landschappen en voor de dialogen. Deze zijn alle zo beeldend en realistisch beschreven dat je je als het ware in een film waant.

Ondanks het feit dat het boek aanzienlijk meer dan 700 pagina’s telt, merk je daar tijdens het lezen niets van. Het tempo, de spanning en de intelligentie waarmee de ontknoping tot stand gekomen is, doen de omvang van het boek vergeten. Ik ben Pelgrim doet je na afloop opnieuw beseffen dat een nietsontziende terrorist tot alles in staat is en dat een ‘lone wolf’ bijzonder moeilijk grijpbaar is. Vooral als deze (nog) niet in beeld is bij de diverse inlichtingendiensten. Dit debuut van Terry Hayes is bijzonder sterk en intelligent en helaas erg actueel.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Terry Hayes
Titel:  Ik ben Pelgrim

ISBN: 9789022997130
Pagina’s: 735

Eerste uitgave: 2014

Het verdriet van Wilhelmina – Tomas Ross


Beschrijving
Eind november 1941. Na de Duitse opmars in Europa is de angst groot dat Nederlands-Indië zal worden aangevallen door Japan. In Engeland krijgt koningin Wilhelmina op haar landgoed Stubbings House bezoek van de Britse premier Winston Churchill. Hij stelt haar voor een onverwacht en verschrikkelijk dilemma. Tot haar wanhoop zal Wilhelmina moeten instemmen met zijn geheime verzoek, waardoor de oorlog een totaal andere wending zal krijgen.

Acht jaar later: Nederland vecht een eigen oorlog in Nederlands-Indië, waar de nationalisten van Soekarno de onafhankelijke Republik Indonesia hebben uitgeroepen. Voormalig inlichtingenofficier Arnie Springer hoort dat zijn oude liefde op Java is verdwenen nadat ze samen werd gezien met de beruchte Nederlandse deserteur Poncke Princen. Hoewel Arnie na de gruwelen van de jappenkampen gezworen heeft nooit terug te gaan, vliegt hij in april 1948 naar Batavia. In de tropische hitte onderneemt hij een levensgevaarlijke zoektocht, en belandt in een mijnenveld van intriges waarin alles verband lijkt te houden met het pact van Wilhelmina en Churchill in Stubbings House.

Recensie
Al op jonge leeftijd was Tomas Ross geïntrigeerd door Indië, dat sinds de onafhankelijkheid van 17 augustus 1945 Indonesië wordt genoemd. Dit bracht hem een paar jaar geleden op het idee om een trilogie te schrijven over Arnie Springer, Indiëganger en voormalig spion bij de Nederlandse veiligheidsdienst. De drie boeken spelen zich vlak na de beëindiging van de Tweede Wereldoorlog af. De eerste twee delen uit de drieluik zijn Van de doden niets dan goeds en De onderkoning van Indië. Het laatste en derde deel, Het verdriet van Wilhelmina, is op 22 januari 2018 verschenen.

Eind november 1941 brengt Winston Churchill een kort bezoek aan koningin Wilhelmina, die op het landgoed Stubbings House verblijft. Hij doet haar een voorstel waardoor ze in tweestrijd komt te staan. Uiteindelijk stemt ze ermee in. Een paar dagen later wordt een schip beschoten. Er is één overlevende, korporaal John de Bruyn. Acht jaar later vertrekt Arnie Springer naar Indonesië, waar Anke de Bruyn, John’s zus en ex-vriendin van Arnie, verdwenen is. Hij begint een zoekactie die niet zonder gevaar blijkt te zijn. De verdwijning van Anke en de hachelijke situaties waarin Arnie terechtkomt, lijken alle het gevolg te zijn van de geheime deal tussen Churchill en Wilhelmina.

Voordat het eigenlijke verhaal begint, wordt in twee hoofdstukken verteld wat daaraan voorafgegaan is. In feite kan dit beschouwd worden als een proloog, maar daarmee worden deze hoofdstukken tekortgedaan. Ze hebben namelijk meer inhoud dan de gemiddelde inleiding en zijn dan ook van wezenlijk belang voor het verhaal en het begrijpen ervan. Tevens is het overduidelijk dat deze hoofdstukken ten grondslag liggen aan de titel van het boek. In het nawoord van Het verdriet van Wilhelmina gaat Ross wat dieper in op een aantal gebeurtenissen die in de Tweede Wereldoorlog, maar ook later in Nederlands-Indië hebben plaatsgevonden en die een inspiratie vormden voor het schrijven van dit boek en zo goed als zeker van de gehele trilogie.

Omdat Het verdriet van Wilhelmina het laatste deel is van de drieluik zal het niemand verbazen dat een aantal personages hierin teruggekeerd is. Heel sporadisch komt Ross terug op wat in een van de eerdere boeken heeft plaatsgevonden. Dit mag en kan echter geen enkel beletsel zijn om dit derde boek afzonderlijk van de andere te gaan lezen. De lezer die de eerste twee boeken niet gelezen heeft, zal niet merken dat hij wat mist. Behalve misschien dat je dan wat meer over de achtergrond van Arnie Springer, en in mindere mate enkele andere personages. te weten gekomen bent.

Van Tomas Ross is bekend dat hij in zijn boeken feiten met fictie vermengt. Het resultaat is een realistische thriller waarin het vaak moeilijk is om het onderscheid tussen werkelijkheid en onwerkelijkheid te kunnen maken. Dat is knap, want daardoor gaat het voor de lezer leven en zal het verhaal, dat overigens ook erg beeldend is geschreven, hem veel meer aanspreken dan wanneer het voor de volle honderd procent verzonnen zou zijn geweest. Omdat de auteur voor deze aanpak kiest, maar ook omdat af en toe teruggekeerd wordt naar een eerdere periode, zal de lezer de aandacht er wel bij moeten blijven houden. Niet erg, want het boek is dermate intrigerend om het van begin tot eind geboeid te volgen.

Het verdriet van Wilhelmina is een waardig slotakkoord van de drieluik rond Arnie Springer. Tomas Ross bewijst met dit boek opnieuw dat hij de meester van de faction is, maar eveneens dat hij een auteur is die internationaal ook niet zou misstaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tomas Ross
Titel: Het verdriet van Wilhelmina
ISBN: 9789023484752
Pagina’s: 381

Eerste uitgave: 2018

Zij die gaan – Ingar Johnsrud


Beschrijving
In een ziekenhuis in Oslo komt hoofdinspecteur Fredrik -Beier langzaam bij kennis. De boosdoeners blijken pijn-stillers en alcohol, althans dat is wat de artsen hem- -hebben verteld. Een beproefd recept voor zelfmoord. Maar Fredrik zelf kan zich niets herinneren.

Even verderop wordt een weduwe vermist en in haar huis vindt de politie het stoffelijk overschot van een pas overleden man die meer dan twintig jaar geleden doodverklaard blijkt te zijn. In de tussentijd hebben de ratten in de riolen van Oslo zich gestort op een tweede lijk. Een tragisch verleden verbindt de twee, een verbond dat werd gevormd in de dagen na de val van de Sovjet-Unie. En nu is een in vergetelheid geraakt wapen in de verkeerde handen terechtgekomen – van iemand die zint op wraak en niets meer te verliezen heeft…

Recensie
Van 2013 tot 2015 was Ingar Johnsrud, die afstudeerde in de journalistiek en filmwetenschappen, als journalist verbonden aan het weekendblad VG Helg. Van 2003 tot 2005 heeft hij ook nog gewerkt voor een krant in Stockholm. In 2015 debuteerde hij met de goed ontvangen thriller Zij die volgen en vanaf dat moment was hij tevens fulltime schrijver. Een jaar later verscheen het tweede deel van de Broederschap-trilogie, Zij die gaan. In juli 2018 wordt Zij die doden, het laatste en derde deel van de serie verwacht. De boeken uit deze reeks worden inmiddels in twintig landen uitgebracht.

Hoofdinspecteur Frederik Beier komt in het Rikshospital in Oslo weer bij bewustzijn nadat hij daar twee dagen eerder naartoe gebracht is. Hij had een combinatie van medicijnen en alcohol ingenomen en de artsen hielden het op een zelfmoordpoging. Beier weet er echter niets meer van. Elders in de hoofdstad wordt in de woning van een verdwenen weduwe het twintig jaar oude lijk van een man gevonden. Als in het riool een tweede lijk wordt gevonden, ontdekt de politie dat er een verband bestaat. Dit gaat terug naar een moment vlak nadat de Sovjet-Unie uiteengevallen is.

Wie verwacht dat het verhaal in Zij die gaan een vervolg is op het eerste deel van de trilogie komt bedrogen uit. Ondanks de aanvankelijk marginale verwijzingen naar dat eerdere boek kan dit deel in principe afzonderlijk gelezen worden. Desondanks is het aan te bevelen de boeken wel op volgorde te lezen. Enkele passages uit dit verhaal zijn dan beter in hun context te plaatsen, maar vooral de onderlinge verhouding tussen de belangrijkste personages kunnen dan in het juiste perspectief worden gezien. Hierdoor komen ook sommige dialogen, en ook de wederzijdse opstelling, in een ander daglicht te staan.

Die personages worden in het tweede deel van de trilogie nog meer uitgewerkt dan in het eerste. Ze worden daardoor nog interessanter en boeiender dan ze al waren. Vooral Beier blijkt zo zijn problemen te hebben en hoewel hij een gedreven politieman is, komen zijn tekortkomingen ook duidelijk tot uiting. Dat geeft hem een menselijke kant, het toont zijn kwetsbaarheid, maar heeft ook enigszins tot gevolg dat hij iets te veel cliché dreigt te worden.

Omdat het verhaal een grote hoeveelheid personages kent, een aantal verhaallijnen heeft en er ook regelmatig gebruik wordt gemaakt van flashbacks, zal de lezer er vooral aan het begin de aandacht bij moeten blijven houden. Gedurende de loop van het verhaal naderen die afzonderlijke lijnen elkaar, smelten op den duur samen en krijgt de lezer er ook een steeds beter beeld van wat zich allemaal heeft afgespeeld en wat zich nog steeds afspeelt. Toch is de schrijfstijl van Johnsrud absoluut niet moeilijk. Hij weet in goed lopende zinnen en gebruikmakend van realistische dialogen de aandacht van de lezer tot het eind vast te houden.

Hoewel er wel degelijk verwijzingen zijn, valt een directe link naar de Broederschap in Zij die gaan niet te ontdekken. Wellicht dat het derde deel van de trilogie hier wel uitsluitsel over zal geven. In ieder geval laat de epiloog, hoe kort deze ook is, al meer dan voldoende ruimte open om een opmaat te zijn naar een waarschijnlijk opnieuw boeiend derde deel. Zij die gaan, dat vakkundig vertaald is door Annelies de Vroom, is dat zonder meer, maar zorgt ondanks dat nog wel voor een aantal onbeantwoorde vragen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ingar Johnsrud
Titel: Zij die gaan
ISBN: 9789022576700
Pagina’s: 491

Eerste uitgave: 2017