Flaptekst
In een bloedhete zomer in de jaren zestig sluiten drie vrouwen een onwaarschijnlijke vriendschap. Beverley, Elsie en Margot hebben namelijk één ding gemeen: hun echtgenoten zijn de beruchtste moordenaars van Amerika.

Te midden van buurtroddels en beschuldigende blikken vechten de vrouwen voor hun bestaan. De naïeve Beverley voedt haar twee kinderen alleen op, Elsie is vastbesloten een eigen carrière op te bouwen en Hollywood-partygirl Margot verdooft de schaamte elke ochtend met een margarita.

Als er nieuwe moorden worden gepleegd, begint het trio hun eigen onderzoek. Want wie begrijpt een moordenaar beter dan de vrouwen die er hun leven mee hebben gedeeld?

Recensie
Twintig jaar geleden wilde Elizabeth Arnott, een pseudoniem van Lizzie Pook, een universitaire scriptie schrijven over seriemoordenaars, maar uit bezorgdheid liet haar studiebegeleider haar toen wel beloven geen contact met gevangen moordenaars op te nemen. Vele jaren later begon ze zich te interesseren voor vrouwen die, geheel buiten hun schuld, in de ban raakten van gevaarlijke mannen en vaak vergeten slachtoffers zijn van gewelddadige misdrijven en daardoor over het hoofd worden gezien en eveneens verkeerd worden begrepen.

In haar thriller Oog voor het kwaad (2026) geeft ze deze vrouwen middels de vriendinnen Beverley, Elsie en Margot, die een geheel verschillende achtergrond hebben, maar wel  alle drie met een seriemoordenaar waren getrouwd, een stem. In hun omgeving worden diverse moorden op jonge vrouwen gepleegd en het drietal heeft snel in de gaten dat er overeenkomsten zijn die de politie nog niet wil zien. Om te achterhalen wie de moordenaar is, starten ze een eigen onderzoek, in de wetenschap dat zij er de juiste kennis van hebben omdat ze jarenlang met één hebben geleefd.

Hoewel het verhaal zich ongeveer halverwege de jaren zestig van de vorige eeuw afspeelt – een aantal details laat dit ook zien – zijn de gebeurtenissen die zich daarin voordoen niet tijdgebonden. Moorden op vrouwen (leeftijd doet niet ter zake) en mannen die macht op hen willen én proberen uit te oefenen zijn namelijk van alle tijden. Dit uitgangspunt is voor veel auteurs blijkbaar een dankbaar concept voor een thriller, want vaker voorkomend. Omdat Arnott de keuze heeft gemaakt dat de hoofdrol is weggelegd voor drie vrouwen wier ex-man een seriemoordenaar was en die gedrieën als zelfbenoemde privédetectives enkele moorden proberen op te lossen, is haar invalshoek anders dan anders en daarom tamelijk origineel en in bepaald opzicht eveneens verfrissend.

Ondanks alle goede bedoelingen komt het verhaal echter niet volledig uit de verf. De belangrijkste oorzaak daarvan is dat het misdaadgehalte er bekaaid van afkomt, want de auteur besteedt behoorlijk veel aandacht aan het leven en de persoonlijke perikelen van Beverley, Elsie en Margot en daardoor sneeuwt de kern – dus de moorden, het doel en het oplossen ervan – nogal onder. Hierdoor wil het met de spanning ook niet zo vlotten. De plot bevat zonder meer een paar momenten die daar tegenaan schurken, met name in de ontknoping, maar het is niet voldoende om de lezer van zijn sokken te blazen. Waar Arnott ruim aandacht aan besteedt is de veiligheid van vrouwen en femicide. Niet gek, want deze thema’s zijn als een rode draad door de plot verweven. Hierbij komt overduidelijk en goed naar voren dat deze onderwerpen helaas nog steeds actueel zijn (misschien zelfs wel meer dan ooit) en waarvan de gevolgen niet uit het oog verloren mogen worden.

In principe is er met het gekozen thema niet veel mis en vaak kan dit een beklemmende en spannende thriller opleveren, maar in dit geval is daar weinig sprake van. Een van de voornaamste redenen daarvan is dat de slachtoffers geen enkele rol van betekenis spelen, behalve dan dat hun naam regelmatig wordt genoemd. Ook het aantal plotwendingen is niet zo heel erg groot en dit heeft tot gevolg dat verrassingen zo goed als uitblijven. Desondanks blijft de lezer in zekere mate toch nieuwsgierig naar de vorderingen van het trio en wil je te weten komen of het hen gaat lukken om de politie, die evenmin veelvuldig in beeld komt, een stap voor te blijven.

Oog voor het kwaad, in een keurige vertaling van Henske Marsman, is over het geheel genomen een zelden opwindende en enigszins brave en luchtige thriller die het in grote lijnen moet hebben van de escapades van de drie vriendinnen, maar die tevens de focus legt op een maatschappelijk probleem dat absoluut niet in de vergetelheid mag raken. Aan de ene kant heeft Arnott dus goed werk geleverd, maar aan de andere kant zijn er wat punten die voor verbetering vatbaar zijn.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Elizabeth Arnott
Titel: Oog voor het kwaad
ISBN: 9789402777482
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Wat zou je doen als je nog maar een paar maanden te leven had?
Voor Tessa van zestien is die vraag werkelijkheid. Ze heeft leukemie en nog maar kort te leven. Die tijd wil ze goed besteden. En dus maakt ze een lijst van tien dingen die ze absoluut nog wil doen. Seks. Autorijden. Beroemd worden. En verliefd.

Recensie
Voor ik doodga, de in 2007 verscheen debuutroman van Jenny Downham, werd meteen voor vele prijzen genomineerd en won de Branford Boase Award 2008, een jaarlijkse prijs voor het beste kinder- of jeugdroman van een debuterend au4eur. De protagonist in dit boek is een zestienjarig meisje met leukemie en hierdoor niet lang meer te leven heeft. Downham wist, toen ze met het schrijven ervan begon, nog niet dat het meisje zou sterven, maar na een paar weken was het voor haar duidelijk dat ze ziek was en dat dit feit het verhaal spannender zou maken.

Het meisje in kwestie is Tessa, die zich er ten volle van bewust is dat ze – hoe graag ze ook wil – geen zeventien jaar oud zal worden. Omdat ze de korte tijd die ze nog heeft zo leuk mogelijk wil doorbrengen, maakt ze een lijst met tien dingen die ze nog wil doen. Enkele daarvan zijn seks hebben met een jongen, autorijden en beroemd worden. Om haar wensen uit te laten komen, kan ze de hulp en steun van haar vriendin Zoey goed gebruiken.

De titel en de ondertitel op de cover spreekt in feite al boekdelen, maar als je niet zou weten wat de strekking van deze Young Adultroman is, blijkt dat onomwonden uit het eerste hoofdstuk. Hier begint het verhaal van de zestienjarige Tessa en eigenlijk al meteen in het begin merkt de lezer dat er iets ernstigs met haar aan de hand is. Dit valt op te maken uit de teneur, haar gedachten en de manier waarop de auteur alles wat bij het meisje leeft beschrijft. Met veel gevoel leidt Downham je door de laatste maanden die Tessa nog te leven heeft en hoe ze daar alles wat nog mogelijk is uit probeert te halen. Dit gaat gepaard met een lach en een traan, en soms met een klein beetje verbazing, vooral omdat Tess – zo wordt ze ook regelmatig genoemd – een aantal onwerkelijke capriolen uithaalt die ze per se wil uitvoeren voordat ze komt te overlijden.

Behalve aan het eind van het verhaal, waaruit overduidelijk valt op te maken dat Tessa in haar laatste levensfase zit, heeft haar stervensproces niet de overhand, hoewel dit uiteraard wel voortdurend een rol speelt. In de plot gaat het er voor het grootste deel namelijk om dat ze in de tijd die haar rest zoveel mogelijk uit het leven haalt en dit gegeven komt goed tot uiting. De auteur besteedt eveneens aandacht aan de gevoelens van het meisje, hoe ze, terwijl ze weet dat ze binnen afzienbare tijd sterft, tegen bepaalde zaken aankijkt. Ook de emoties van haar vader, moeder, broertje en de paar vrienden die ze heeft, worden prima naar voren gebracht. Als lezer leef je absoluut met hen mee en regelmatig vraag je je af hoe je zelf zou handelen in soortgelijke omstandigheden (dus zowel in de situatie van Tessa als die van haar naasten).

De schrijfstijl van de auteur is, ondanks het treurige en aangrijpende thema, overwegend luchtig en speels. Verder kun je je een erg goede voorstelling maken van de vele scènes, die soms als een film aan je voorbijschieten. Ondanks dit, en de af en toe cynische opmerkingen van Tessa, zijn de diverse gemoedsbewegingen van de personages zichtbaar en deze hebben zonder meer effect op de lezer. Voor een groot deel is de roman realistisch, maar er zijn tevens een paar momenten dat je daar vraagtekens bij kunt zetten, met name bij sommige onderdelen van Tessa’s lijst. Toch misstaan ze niet in het geheel, want ze laten zien dat je in feite nooit weet hoe je gedrag zal zijn als je weet dat je binnenkort komt te overlijden.

Over het geheel genomen is Voor ik doodga een prettig leesbare, zo en dan ontroerende, bij vlagen humoristische roman die niet alleen de jeugd, maar ook veel volwassenen zal aanspreken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jenny Downham
Titel: Voor ik doodga
ISBN: 9789021066929
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2007

Flaptekst
Op een koude winterdag wordt een vooruitstrevende Engelse kostschool opgeschrikt door een brute gijzeling. De dader heeft aangekondigd dat drie uur na het eerste schot de school zal worden opgeblazen. Wie is hij? Is hij alleen? En waarom heeft hij het gemunt op precies deze school? Terwijl de angstaanjagende waarheid stukje bij beetje aan het licht komt, tikt de klok meedogenloos door…

Recensie
Na een carrière als recensent en scenarioschrijver werd Rosamund Lupton fulltime auteur en debuteerde vervolgens in 2010 met Zusje, dat onmiddellijk een wereldwijd groot succes werd. Haar vierde thriller, Drie uur, waarvoor ze het idee kreeg toen ze een stapel boeken voor een bibliotheekdeur zag liggen en zich afvroeg wat er om de hoek gebeurde, werd in 2020 uitgebracht. Omdat ze op dat moment ook veel bezig was met het opkomende rechts-extremisme in Engeland werkte ze haar ingeving uit en al snel ontstond er een volledig verhaal.

Dit begint ermee dat de directeur van een school zwaargewond raakt als de scherven van een kapotgeschoten glasvitrine in zijn hoofd terechtkomen. Al snel blijkt dat er in en rond het gebouw twee zwaarbewapende schutters rondlopen die diverse onderwijzers en leerlingen in hun greep houden. De hulptroepen zijn snel ter plaatse, maar kunnen niets uitrichten omdat de daders dreigen om zich heen te gaan schieten zodra de politie de school binnenvalt. Experts proberen ondertussen de reden van deze terreuractie te achterhalen en komen hier langzaam maar zeker achter.

Een gijzeling op een school door een aantal bewapende extremisten en kinderen en leerkrachten die hierdoor in gevaar komen. Een paar ingrediënten die een behoorlijk spannend verhaal kunnen opleveren en omdat de gebeurtenissen in dit boek zich in drie uur afspelen, kan het tempo ook nog eens vliegend zijn. De vierde thriller van Lupton had zo mooi kunnen zijn. Maar is dit niet, want de plot kruipt in een vertraagd slakkengangetje voorbij, door de opzet ervan en de manier van schrijven is de spanning ver ondermaats en als klap op de vuurpijl spreken de meeste personages – en dat zijn er erg veel – helemáál niet aan. Kortom, de auteur weet de lezer absoluut niet te bekoren.

Is er dan helemaal niets positiefs te melden? Natuurlijk wel, want voor slechts een drietal actieve personages – het neergeschoten hoofd van de school wordt om voorstelbare redenen buiten beschouwing gelaten –  krijg je sympathie. Dat zijn de zestienjarige Rafi en zijn tien jaar jongere broertje Basi. Beiden zijn uit Syrië gevlucht en kampen daardoor met een oorlogstrauma. Daarnaast is er Hannah Jacobs, die zich over de gewonde directeur ontfermt. Over haar achtergrond kom je echter zo goed als niets te weten, in tegenstelling op beide broers. Alle anderen zijn over het algemeen tamelijk eendimensionaal, waardoor ze nogal statisch overkomen en zo goed als geen indruk maken.

Spanning is onontbeerlijk voor een thriller, maar zoals eerder al genoemd, is die hoegenaamd niet aanwezig. Een van de meest in het oog springende oorzaken daarvan is dat de dreigende situatie niet beschreven wordt vanuit de actie, niet vanuit het perspectief van de daders, maar alleen door het oog van anderen. Deze derden zitten of in de rats, of repeteren zich suf aan een toneeluitvoering, of hebben de supervisie over de reddingsoperatie. Waar het echt om gaat, valt hierdoor volledig in het niet, met name dankzij de passieve schrijfstijl. Een uitzonder hierop zijn de omstandigheden waarin – opnieuw – Rafi en Basi komen te verkeren. De auteur beschrijft deze levendig en daarom kan de lezer zich exact voorstellen hoe zij zich moeten voelen.

Alle goede bedoelingen van Lupton ten spijt, maar Drie uur is geen thriller waarvan je ondersteboven raakt. Er zitten te veel haken en ogen aan, soms is het ronduit ongeloofwaardig en door de vele perspectiefwisselingen is de structuur vrij chaotisch. Er zijn fragmenten die ronduit vervelend zijn en amper boeien. De auteur had ongetwijfeld goede intenties, maar de uitvoering daarvan komt in het geheel niet uit de verf. Al met al een thriller om snel te vergeten.  

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Rosamund Lupton
Titel: Drie uur
ISBN: 9789022586228
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2020

Flaptekst
Een familie in de Syrische stad Aleppo raakt van elkaar vervreemd. De moeder probeert angstvallig vast te houden aan de aristocratische levensstijl waaruit ze is verstoten, onder andere door haar gehandicapte dochter verstopt te houden. Haar zoon Rasjied is haar oogappel, maar hij sluit zich aan bij een religieuze groep om te gaan vechten in Irak. Ook haar dochter Sausan verdwijnt zodra de politiek greep op haar krijgt. Lukt het hun de weg naar zichzelf en elkaar terug te vinden?

Recensie
In 1993 debuteerde de Syrische auteur Khaled Khalifa (1964-2023) als auteur met de roman Haris al-Khadi’s, maar nadat hij De poorten van het paradijs (2011) uitbracht werd hij pas echt bekend. Dit boek ontving een aantal nominaties, maar werd na publicatie verboden in zijn vaderland. Voor een later verschenen roman, Er zijn geen messen in de keuken van de stad (2015) ontving hij de Khalifa de Naguib Mahfoez-medaille voor literatuur.

In dit boek draait het om een familie – de vader van het gezin is met een veel oudere vrouw naar Amerika vertrokken – die van het platteland naar de stad Aleppo is verhuisd. Hier gaat ieder van hen haar of zijn eigen gang en het gevolg daarvan is dat ze van elkaar vervreemd raken. De moeder, die een aristocratische achtergrond heeft, blijft zich vastklampen aan haar status, ondanks dat ze daar door haar huwelijk uit verbannen is. Op haar gehandicapte dochter na, doen haar kinderen wat hen goed lijkt, waarbij het toch de vraag is of ze zichzelf en elkaar terug kunnen vinden.

Het verhaal wordt volledig verteld door een naamloze verteller, maar vanaf het begin weet de lezer wel dat hij een van de kinderen is van het gezin dat vanuit Midan Akbas, een klein plaatsje in het uiterste Noordwesten van Syrië, is verhuisd naar het vele maken grotere Aleppo. Omdat hij behoorlijk veel over hen, zichzelf en zijn vader uitgezonderd, naar voren brengt, komt de lezer aardig wat over de afzonderlijke gezinsleden te weten. Ook Nizaar, zijn oom en broer van zijn moeder, wordt tamelijk goed uitgelicht. Hoewel je een prima indruk van deze personages krijgt, is het soms lastig om je met hen te vereenzelvigen. Dit komt voor een groot deel door vele uitweidingen van de auteur, met als resultaat dat de lezer zo nu en dan het spoor bijster raakt. Af en toe is er geen touw aan het relaas vast te knopen.

Een van de oorzaken van die onduidelijkheid is dat Khalifa in het betoog bijzonder vaak wisselt van het heden naar het verleden en dientengevolge ook andersom. Daarnaast slaat hij zijwegen in terwijl de verteller nog met het verhaal van een van de gezinsleden bezig is en daar later ook weer mee verdergaat. Ondanks deze enigszins verwarrende sprongen weten de ervaringen van de diverse familieleden met grote regelmaat te boeien, met name als het om hun persoonlijke besognes gaat. Het is echter wel aan te bevelen de plot geconcentreerd en zonder afleiding te blijven volgen, één moment van afleiding en je raakt de draad min of meer kwijt.

Omdat de auteur diverse waargebeurde feiten in de roman heeft verwerkt – denk daarbij onder andere aan het (schrik)bewind van Hafiz al-Assad, de Amerikaanse bezetting van Irak, maar ook de nasleep van de Eerste Wereldoorlog – zijn diverse fragmenten erg realistisch en komt de lezer een en ander over Syrië te weten. Verder besteedt Khalifa eveneens aandacht aan thema’s als homoseksualiteit, uithuwelijking en eerwraak, ofschoon het ene meer dan het andere. Zonder meer interessante onderwerpen, want dit alles geeft een beeld van het Syrië van de periode waarin het verhaal zich afspeelt, maar zijn in feite ook van invloed op hoe het land er nu aan toe is.

Een van de opvallendste kenmerken van de roman is dat dialogen ontbreken en daarom is hij in feite één lange monoloog, waar weinig speelse effecten in te bespeuren zijn en daardoor erg complex is. Er zijn geen messen in de keukens van de stad heeft als het ware twee gezichten, want zoals gezegd zijn er voldoende boeiende gedeelten, maar ook talloze waar moeilijk doorheen te komen is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Khaled Khalifa
Titel: Er zijn geen messen in de keukens van de stad
ISBN: 9789044533828
Pagina’s: 312
Eerste uitgave: 2015

Flaptekst
Na een jeugd vol geweld en intimidatie verbreekt Claire alle banden met haar familie. Ze bouwt een onafhankelijk bestaan op, met één belofte aan zichzelf: nooit worden zoals haar moeder Hanna of haar zusje Demi. Wanneer Hanna na jaren weer in haar leven opduikt met de mededeling dat Demi spoorloos verdwenen is, wankelt Claires zorgvuldig opgebouwde wereld. Wat ze eerst afdoet als een irreële angst, krijgt al snel meer gewicht als haar moeder een schokkend geheim over Demi’s verleden onthult. Vastbesloten om antwoorden te vinden gaat Claire op zoek naar de waarheid. Maar wat als die gevaarlijker blijkt dan de leugen die ze probeert te ontmaskeren?

Recensie
De sterkste zus, de jongste thriller van Angelique Haak verscheen op 25 november 2025, de door de VN ingestelde Internationale Dag voor de Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen. In deze thriller heeft ze een (oud) thema verwerkt dat helaas nog steeds actueel is: femicide. Een van haar drijfveren daarvoor was dat een fictief verhaal lezers op een ander niveau kan raken dan alleen maar een overzicht van cijfers en statistieken. Natuurlijk hoopte ze ook dat daarmee iets dat vaak ongezien blijft extra aandacht krijgt.

Achter de deur bij het gezin Veldkamp speelde zich eveneens heel wat af, want geweld en intimidatie waren er schering en inslag. Zodra Claire, de oudste dochter het kon, verliet ze het ouderlijk huis en verbrak ze op een bepaald moment de band met haar familie. Vele jaren later neemt haar moeder contact met haar op en krijgt ze onder andere te horen dat haar jongere zus Demi, die inmiddels in Brazilië woont, niets meer van zich laat horen. Ondanks haar aanvankelijke weerzin vertrekt ze naar Zuid-Amerika om te achterhalen wat er met haar zus aan de hand is.

Ondanks het beladen thema van dit boek leest het bijzonder vlot en vlieg je er feitelijk in geen tijd doorheen. Dit ligt voor een groot deel aan de schrijfstijl van de auteur, die uitermate toegankelijk en ongecompliceerd is, maar tevens omdat er behoorlijk veel gebeurt. Deze gebeurtenissen worden in drie delen verteld vanuit de perspectieven van de zussen Claire en Demi, waarbij eerstgenoemde het grootste aandeel heeft. Omdat hun verhaal – deel drie uitgezonderd – zowel in het heden als het verleden afspeelt, komt de lezer te weten wat zich in hun in feite nog jonge leven afspeelt en heeft afgespeeld. Hierdoor krijg je vooral een goede indruk van hun omstandigheden, die bij lange na niet rooskleurig zijn. Over hen als personage wordt relatief gezien eigenlijk weinig verteld, hetgeen niet betekent dat het onmogelijk is om je een beeld van hen te vormen, want dat lukt wonderwel prima.

De perspectiefwisselingen zorgen er niet voor dat de plot bol staat van talloze verrassingen. Sterker nog, het zijn er maar heel weinig. Verder is het verloop van het verhaal tamelijk rechtlijnig, een paar wendingen ten spijt. Hierdoor zijn er diverse voorspelbaarheden en kun je aanvoelen in welke richting een en ander zich gaat bewegen. Dit komt voor een deel doordat een dan nog onbekende vrouw uit de doeken doet wat haar overkomen is. Later in de plot wordt uiteraard bekend wie zij is, maar de inleiding heeft wel tot gevolg dat een belangrijk feit uit haar verhaallijn wordt prijsgegeven en daardoor gaat een eventueel verrassingseffect meteen al verloren. Het grootste deel van het boek ontbeert het ook aan spanning, pas in het derde deel doet zich een eerste moment voor en in de eindfase komen ook enkele spannende scènes voor. Veel te weinig voor een thriller.

Wat Haak wel uitstekend uit de verf laat komen, is het huiselijk geweld dat zich bij de familie Veldkamp voordoet. Dergelijke situaties komen realistisch over, want er zijn meer dan voldoende gezinnen die hier in het echte leven over mee kunnen praten. Ze rijdt echter een scheve schaats door alle mannen over één kam te scheren. Soms wordt er namelijk gesuggereerd dat geen enkele man te vertrouwen is en dat ze allemaal potentiële rotzakken zijn – in het boek komen maar twee mannen voor die er goed vanaf komen – en dat is nogal zwart-wit. Vanzelfsprekend gaat het om het thema, dat zonder meer tot zijn recht komt, maar veel wat daaruit voortkomt is niet altijd even geloofwaardig en dat is jammer.

Je kunt je afvragen of dit boek wel een thriller is, want het leeuwendeel van het verhaal heeft voornamelijk de kenmerken van een roman en pas in de eindfase wordt het een klein beetje thriller. Met het idee achter De sterkste zus is absoluut niets mis, maar bij de uitwerking ervan kunnen diverse kanttekeningen worden geplaatst.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Angelique Haak
Titel: De sterkste zus
ISBN: 9789402775303
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Voor haar nieuwe boek reist bestsellerauteur Caro Woesthoff af naar het Zeeuwse Wilhelminadorp. De plek fascineert haar door een zaak uit het verleden: zesentwingtig jaar eerder werd er een vondeling aangetroffen in de jachthaven van het Goese Sas. Al snel ontdekt Caro dat geruchten over het jongetje het dorp nog steeds in de greep houden. Toch lijkt de gesloten gemeenschap niet te zitten wachten op de buitenstaander die hun gezamenlijke verleden wil onthullen. Iemand is vastbesloten Caro voorgoed het zwijgen op te leggen. Hoe ver wil Caro gaan voor de waarheid?

Recensie
Shanna de Jong bracht in haar jeugd de schoolvakanties vaak in Wilhelminadorp in Zeeland door, met name omdat de familie van haar moeder uit die provincie afkomstig is. Aan die tijd bewaart ze goede herinneringen en omdat ze het plaatsje goed kent, kwam ze tijdens de coronatijd in 2020 op het idee om een verhaal te schrijven over een vondeling in het buurtschap Goese Sas. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat in het voorjaar haar debuutthriller Niets gezien verscheen.

Daarin besluit de Amsterdamse schrijfster Caro Woesthoff, nadat ze een kort krantenbericht over een pasgeboren jongetje dat zesentwintig jaar geleden in jachthaven werd gevonden, las, naar het Zeeuwse Wilhelminadorp te gaan om daar te overwegen of ze hierover een nieuw boek gaat schrijven. Als ze navraag doet, blijkt dat dit feit de hechte bewonersgemeenschap nog steeds bezighoudt. Ze merkt echter ook dat dat men niet veel op heeft met een buitenstaander die dit verdrongen verleden weer naar boven haalt. Als het op een bepaald moment te riskant voor haar wordt, moet ze overwegen of ze haar project nog wil voortzetten.

Het verhaal begint met een sinistere en enigszins huiveringwekkende proloog die zonder meer nieuwsgierig maakt naar de rest van de plot. Toch zit de lezer er niet meteen in, want hierna duurt het, ondanks dat er enkele ongemakkelijke situaties zijn, relatief lang voor de eerste thrillerelementen zich aandienen. De auteur neemt er namelijk uitgebreid de tijd voor om de belangrijkste personages te introduceren, maar eveneens om een sfeerbeschrijving te geven. Natuurlijk merk je dat er iets aan de hand is, maar dergelijke omstandigheden kunnen zich met het grootste gemak ook in een roman voordoen. Als deze ban eenmaal gebroken is, is er een ruime hoeveelheid spannende scènes die incidenteel voor een verrassing zorgen. Met de regelmaat van de klok doet zich een wending voor en zo nu en dan zet de auteur je op het verkeerde been en verloopt een en ander heel anders dan je verwachtte.

Aanvankelijk lijkt het erop dat protagonist Caro Woesthoff een oppervlakkig personage is en blijft, maar De Jong heeft ervoor gekozen om heel geleidelijk aan iets meer over haar en haar verleden te onthullen. Uiteindelijk komt je dus ruim voldoende over haar te weten. Ook over Aram Coster, de plaatselijke huisarts die een rol heeft die van wezenlijk belang is, wordt tamelijk veel verteld. Beiden zijn in ieder geval interessante karakters, hoewel je bij een van hun gedragingen morele vraagtekens kunt zetten. Aan de andere kant maakt dit laatste hen wel menselijk, want sommige emoties kun je immers niet altijd in bedwang houden.

De schrijfstijl van de auteur is vlot, eigentijds en toegankelijk, maar zo nu en dan hanteert ze in dialogen bewoordingen die in werkelijkheid niet, of op zijn minst zo goed als niet, op die manier gezegd worden. Dergelijke zinnen komen dan ietwat onnatuurlijk over. Verder komt alles behoorlijk natuurgetrouw over, ofschoon er een paar situaties zijn die niet zo heel geloofwaardig zijn, met name enkele voorvallen aan het eind van de plot. Op de beginfase na volgen de vele gebeurtenissen, waarvan sommige een emotionele lading hebben, zich in rap tempo op en ben je in geen tijd aan het eind aanbeland. Alle puzzelstukjes vallen op zijn plaats, maar desalniettemin blijven enkele dingen nog onderbelicht en daar zou je als lezer ook wel een antwoord op willen hebben.

Het verhaal eindigt met een epiloog waarin Caro Woesthoff vertelt waarom ze het verhaal van de vondeling wilde onthullen. Aan de ene kant is dit eind bevredigend, maar aan de andere kant kun je je afvragen of dit iets aan de rest toevoegt. Dit zal voor iedereen anders zijn. Niets gezien is al met al een sterke thriller waaraan je niet kunt merken dat dit een genredebuut is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Shanna de Jong
Titel: Niets gezien
ISBN: 9789046180419
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Amateurkok Manako Kajii zit vast voor moord op eenzame mannen die ze naar verluidt verleidde met haar kookkunsten. Ze weigert contact met de buitenwereld, tot journaliste Rika Machida haar schrijft om een recept. Kajii antwoordt, en zo begint een reeks ontmoetingen waarin eten centraal staat. Terwijl Rika hoopt Kajii te doorgronden, raakt ze steeds meer in de ban van haar – en van koken. Hun gesprekken onthullen diepe thema’s als vrouwenhaat, verlangen en identiteit.

Recensie
Hoewel de Japanse schrijfster Asako Yuzuki al meer dan twintig uitgaven op haar naam heeft staan, is Boter (in haar eigen land al in 2017 uitgebracht) pas in 2026 in het Nederlands verschenen. De roman is voor een groot deel gebaseerd op de waargebeurde zaak van Kanae Kijima (de Konkatsu-moordenaar), een vrouw die in 2009 werd veroordeeld voor de dodelijke vergiftiging van drie mannen die ze via datingsites had leren kennen.

In het verhaal draait het vooral om Rika Machida, een journaliste van Shumei Weekblad, die het plan heeft opgevat om in enkele artikelen aandacht te besteden aan Manako Kajii, een amateurkok die ervan beschuldigd wordt drie moorden te hebben gepleegd, maar geen contact met de buitenwereld wil hebben. Nadat Rika haar diverse keren om een interview heeft verzocht, stemt Manako toch toe en dat blijkt het begin te zijn van verschillende ontmoetingen waarin vooral over eten wordt gesproken. Na verloop van tijd krijgen hun gesprekken een ander karakter en raakt Rika steeds meer in de ban van de vrouw.

Het Nederlandstalige debuut van Yuzuki wordt aangeprezen als een intrigerende roman waarin culinaire passie, maatschappijkritiek en bloeddorstige actie samenkomen. In beginsel zijn dit ingrediënten die een interessante en boeiende roman kunnen opleveren, maar in dit geval wordt dat maar ten dele waargemaakt. Nadat de lezer in het begin kennismaakt met protagonist Rika Machida en haar beste vriendin Reiko Sayama – en tevens een globale indruk krijgt van een paar Japanse culturele gebruiken – blijkt al snel dat eten en het bereiden ervan (beide zijn voor Japanners zo goed als een religie) een behoorlijk groot deel van de plot opslokken. Dit komt niet alleen doordat dit in eerste instantie het belangrijkste gespreksonderwerp is tijdens de ontmoetingen tussen Rika en Kajii, maar ook omdat recepten worden uitgewisseld en uitgeprobeerd. Op den duur begint dit thema te vervelen en kun je niet anders dan concluderen dat het wat dit betreft toch wel erg veel van hetzelfde is en er in feite zo goed als niets gebeurt.

Pas wanneer Rika, en in een iets later stadium Reiko ook, meer over de achtergrond van de drie sterfgevallen te weten probeert te komen, begint het verhaal de lezer meer te pakken, ofschoon er van bloeddorstige actie echter nergens sprake is. Sterker nog, van zelfs maar een klein beetje thrillerachtige spanning is helemaal niets te bespeuren. Desondanks ben je wel enigszins nieuwsgierig naar Kajii als persoon, de rechtszaak die tegen haar gevoerd wordt en de beweegredenen waarom ze gemoord zou hebben. Helaas besteedt de auteur hier relatief weinig aandacht aan, dus strikt genomen kom je daar niet eens zo heel veel over te weten. Over protagonist Rika wordt daarentegen wel het een en ander verteld en blijkt dat ze een nogal obsessief slankheidsideaal heeft, zich eenzaam lijkt te voelen en vooral leeft voor haar werk – kenmerken die overigens voor erg veel Japanners gelden. In grote lijnen blijft het daarbij, dus als persoon is en blijft ze eveneens tamelijk oppervlakkig.

De auteur heeft in de roman diverse maatschappelijke thema’s verwerkt, waaronder de omgang met vrouwen en hoe de Japanse man tegen iets gezettere medemens aankijkt. Heel uitvoerig gaat ze hier niet op in, maar wel voldoende om er een kleine indruk van te krijgen. Daarnaast geeft ze tevens een globaal beeld van enkele culturele gebruiken van het land, hetgeen zonder meer interessant en leerzaam is. Deze elementen kunnen echter niet voorkomen dat de lezer aan Boter, dat vertaald is door Maarten Liebregts, een dubbel gevoel overhoudt. Aan de ene kant is de roman ietwat langdradig en eentonig, maar aan de andere kant weet het boek ook wel weer te boeien. 

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Asako Yuzuki
Titel: Boter
ISBN: 9789038817576
Pagina’s: 560
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In het Meerdaalwoud, ten zuiden van Leuven, wordt het lijk gevonden van een jogger wiens schedel is ingeslagen. In de zak van zijn short treft de politie een vrouwenslipje aan met roze cupido’s erop. Bij hoofdinspecteur Thomas Berg roept deze macabere ontdekking meteen een reeks pertinente vragen op: waarom zat er een slipje in de broekzak van deze man? Heeft het iets te maken met de moord? Maar vooral: aan wie behoort het toe?

Alle vrouwen die bij de zaak betrokken kunnen zijn worden aan de tand gevoeld, maar de eigenares van het stukje ondergoed blijft onbekend. Berg is er halsstarrig van overtuigd dat het slipje verband houdt met de moord, tot een ander ongewoon voorwerp die rol opeist. Of zit hij opnieuw op het verkeerde spoor?

Recensie
De zaak Torfs, de eerste misdaadroman waarin de door Jo Claes, een van de meest gelezen thrillerauteurs van Vlaanderen, gecreëerde hoofdinspecteur Thomas Berg zijn opwachting maakte, werd in 2008 uitgebracht en sindsdien zijn er nog negentien delen van deze serie verschenen. Het nieuwste, en dus twintigste deel is Het onvermogen, dat in maart 2026 werd gepubliceerd.

Hierin krijgen Berg en zijn collega’s te maken met dood van een jogger, die in een bosgebied net iets ten zuiden van Leuven wordt aangetroffen. Al snel blijkt dat de man is vermoord. Bijzonder is dat in zijn broekzak een damesslipje met roze cupidofiguurtjes wordt gevonden. Berg en zijn team vragen zich daarom af of dit kledingstuk met de moord te maken heeft, maar ook van wie de lingerie kan zijn. Omdat er zo goed als geen aanwijzingen zijn, lijkt het erop dat het oplossen van deze zaak erg lastig kan worden.

Voordat hoofdinspecteur Berg en zijn team in beeld komen, begint Claes met de introductie van fotograaf Michael De Angelis – later blijkt dat hij de omgebrachte jogger is – zijn dagelijkse bezigheden en de mensen in zijn omgeving. Eigenlijk is het op dat moment nog heel gewoon en blijkt uit zo goed als niets (een ogenschijnlijke diefstal uitgezonderd) dat zich een voorval gaat voordoen die het leven van diverse personen overhoop gooit. De teneur van de misdaadroman verandert aanzienlijk als in het tweede deel – in totaal zijn er vier – de Dienst Geweld naar een plaats delict wordt geroepen, vervolgens het onderzoek naar de moord op de hardloper opstart en tracht te achterhalen wie hem om het leven heeft gebracht. Vanaf dan draait het praktisch uitsluitend om de politie-activiteiten en het oplossen van het misdrijf.

Aanvankelijk gebeurt er daarin nog niet zoveel, ondanks de inspanning van Berg en zijn collega’s. Gaandeweg de plot komen toch steeds meer puzzelstukjes op hun plaats te liggen, maar niet voordat de auteur de lezer regelmatig weet te misleiden. De ene verdachte is nog maar net afgeschreven of de volgende dient zich alweer aan. Hierbij moet niet uit het oog verloren worden dat bijna niemand de waarheid spreekt en veel verklaringen dus als onbetrouwbaar kunnen worden beschouwd. Dit zorgt er enerzijds voor dat je zelf ook meespeurt – het boek is niets meer of minder dan een whodunit – en aan de andere kant dat je nergens zeker van bent. Dit zorgt in zekere zin voor een bepaalde spanning, terwijl het verhaal op zich geen enkele actie kent. Je zou zelfs kunnen zeggen dat  het er behoorlijk gemoedelijk aan toegaat.

Ondanks het rustige karakter van de gebeurtenissen gaat het verhaal na verloop van tijd almaar meer intrigeren. Dit komt onder andere door de verschillende wendingen die het onderzoek, en dus ook de plot, aanneemt, maar eveneens dankzij allerlei intriges. Een van de interessantste aspecten van de misdaadroman is de aanpak van protagonist Thomas Berg. Op een gegeven moment wordt zijn denkwijze mede bepaald door de Newtonpendel (waarbij het erom draait dat het een het gevolg is van het ander), hetgeen een originele insteek vormt. Even boeiend zijn de regelmatige samenkomsten van het team; de lezer krijgt als het ware een kijkje achter de schermen en wordt daardoor deelgenoot van onder andere de gedachtegang van de teamleden.

In een vlotte, toegankelijke en beeldende schrijfstijl werkt Claes naar een einde toe dat je niet ziet aankomen, maar dat evenmin ongelooflijk verrassend is. Eigenlijk leidt hij zowel de lezer als de politie heel geleidelijk aan naar de oplossing van de moord en dat doet hij op een ingenieuze manier, omdat je ondertussen geconfronteerd wordt met allerlei leugens, bedrog, aannames en veronderstellingen. Hieruit valt ook nog eens op te maken dat de personages net echte mensen zijn. Alles bij elkaar genomen kun je niet anders dan concluderen dat Het onvermogen van begin tot eind een boeiende en prettige leeservaring is.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jo Claes 
Titel: Het onvermogen
ISBN: 9789057208904
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Een moordenaar heeft in vier weken tijd vier moorden gepleegd, die allemaal maar één ding gemeen hebben: het adres van de slachtoffers, 138 Main Street. Voor fbi-agent Ben Walker en zijn jonge collega Zoe Hill is deze zaak anders dan al hun eerdere zaken. Ze weten waar de moordenaar zal toeslaan, maar er zijn meer dan zevenduizend Main Streets in de vs en ze hebben geen idee welke het volgende doelwit is. En dit is slechts het begin.

Dan verschijnt in de media het manifest van de Main Street Killer, waarin radicale maatschappelijke veranderingen geëist worden en gedreigd wordt met gevolgen als er niet aan voldaan wordt. Terwijl angst het hele land in zijn greep krijgt, belanden Walker en Hill in een kat-en-muisspel om de moordenaar te stoppen voordat hij zijn dreigementen kan uitvoeren. Maar hij is hun steeds voor en ze hebben een gebied van meer dan negen miljoen vierkante kilometer te bestrijken; ze moeten hem eerst zien te vinden.

De race tegen de klok is begonnen…

Recensie
Gavin Bell, die eveneens boeken schrijft onder de pseudoniemen Mason Cross en Alex Knight, vroeg zich tijdens het schrijven van een verhaal waarin het adres Main Street voorkomt af hoe vaak deze straatnaam in de Verenigde Staten voorkomt. Het antwoord – meer dan zevenduizend – vormde voor hem de inspiratiebron om een thriller te schrijven over een specifiek huisnummer dat in het merendeel van al deze straten te vinden is. Het resultaat, 138 Main Street (2026) was meteen na verschijnen een groot succes.

138 Main Street is een heel gewoon adres, maar dat verandert snel als er kort na elkaar enkele moorden worden gepleegd; in verschillende plaatsen en staten welteverstaan. Voor de FBI is dit, maar ook omdat duizenden andere locaties hetzelfde adres hebben, een reden om de zaak op zich te nemen. Speciaal Agent Ben Walker en de aan het kernteam toegevoegde agente Zoe Hill weten dat er nieuwe slachtoffers gaan vallen, maar waar dat zal zijn, is de grote vraag. Met man en macht proberen ze dit te voorkomen, ondanks dat niet één, maar twee vijanden hebben. Want de tijd werkt namelijk ook in hun nadeel.

‘Dit soort dingen gebeurt hier gewoon niet.’ Een reactie die zo nu en dan in de krant te lezen valt, maar, nadat er een gewelddadig misdrijf heeft plaatsgevonden, ook door een van de bewoners van Main Street in het exclusieve Pembury Village uitgesproken wordt. Hierdoor, maar vooral omdat de lezer zich meteen op de plaats delict bevindt, zit je onmiddellijk in het verhaal en vanwege de raadselachtige moorden, de verwoede pogingen de dader of daders te vinden en de interessante personages verlaat je dat in feite pas als het boek is dichtgeslagen. Op zich zijn dit natuurlijk elementen die in veel meer thrillers voorkomen, maar het gegeven dat die moorden op een identiek adres (138 Main Street) kriskras door de Verenigde Staten heen worden gepleegd, maakt alles juist zo bijzonder en intrigerend.

Behalve de uitgebreide verhaallijn waarin de gebeurtenissen aan de diverse Main Streets en het FBI-onderzoek centraal staan, is er tevens een kortere vanuit het perspectief van iemand die ‘de professor’ wordt genoemd en zich op een plek bevindt die Gehenna heet. Aanvankelijk vraag je je af wat het verband met de moorden is, maar al snel krijg je een vermoeden – eigenlijk weet je zo goed als zeker dat er een bepaalde connectie moet zijn – dat snel bevestigd lijkt te worden. Hoe een en ander exact in elkaar steekt, blijft tot aan de spectaculaire en onverwachte ontknoping in het ongewisse. Voor het echter zover is, krijgt de lezer talloze plotwendingen en ontwikkelingen voorgeschoteld en weet hij vaak niet waar hij aan toe is en wie je nog kunt vertrouwen.

Het verhaal wordt vooral gedragen door Walker, Hill en analist Matthew Brodie en ieder van hen heeft haar of zijn unieke inbreng – de interactie tussen de twee laatst genoemden is bijvoorbeeld erg levendig en vol pit. Omdat het drietal heel gewoon is en geen gekke of al te overmoedige dingen doet, sluit je ze al vrij snel in je hart. Evenwel moet de rol van de mysterieuze professor ook niet onderschat worden, want met zijn opmerkelijke denkbeelden is zijn bijdrage van wezenlijk belang. Hoewel de plot de lezer al vanaf het begin in zijn greep houdt, is de spanning niet onmiddellijk om te snijden, maar ongeveer halverwege gaat het tempo aanzienlijk omhoog en nemen de spannende momenten eveneens zienderogen toe.

138 Main Street, naar het Nederlands vertaald door Angela Knotter, is wereldwijd overladen met complimenten. Dit is niet geheel ten onrechte, want Bell heeft een originele, pakkende en meeslepende thriller geschreven en lijkt de deur naar een nieuw boek met Zoe Hill ook nog eens op een kier te hebben gezet.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Gavin Bell
Titel: 138 Main Street
ISBN: 9789026368974
Pagina’s: 408
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Hij is een mythische figuur, een man wiens naam alleen maar wordt gefluisterd. De Nowhere Man. Er wordt beweerd dat hij alles zal doen om je te beschermen als je om zijn hulp vraagt en dat hij nooit faalt. Maar de Nowhere Man is geen sprookje, hij bestaat echt…

Evan Smoak zet zijn aanzienlijke persoonlijke vaardigheden en middelen in om hen te helpen die zich tot niemand anders kunnen wenden. Als kind werd hij geselecteerd voor het Orphan-project, een officieel niet-bestaand trainingsprogramma binnen de geheime dienst. De Orphans werden opgeleid tot de beste sluipmoordenaars ter wereld en de allerbeste onder hen was Orphan X: Evan Smoak. Maar op een dag verdween Evan in het niets.

Recensie
Tijdens zijn studententijd schreef de inmiddels gelouterde auteur Gregg Hurwitz zijn eerste boek: The tower (1999), dat overigens niet in het Nederlands is vertaald. Geruime tijd later begon hij aan een de Orphan X-serie, met de mysterieuze Evan Smoak in de hoofdrol. Het eerste deel van de reeks is Orphan X, dat in 2016 is verschenen en waarvan de filmrechten door Warner Bros zijn gekocht (een film is echter nog niet uitgebracht).

Op twaalfjarige leeftijd werd Evan Smoak gerekruteerd voor het vertrouwelijke Orphan-project van de geheime dienst om opgeleid te worden tot een van de beste geheim agenten ter wereld. Vele jaren later besloot hij de dienst te verlaten en vanaf dat moment leek het erop dat hij van de wereld verdwenen was. Hij is echter voor zichzelf begonnen en in die hoedanigheid wil hij mensen in moeilijkheden helpen. Er is echter een probleem, want iemand is erachter gekomen wat hij doet, waar hij verblijft en wie hij werkelijk is. Zijn leven komt hierdoor in groot gevaar.

De lezer maakt in de korte proloog kennis met de dan nog jonge Evan Smoak, maar ondanks dat je geleidelijk aan iets meer over hem te weten komt, blijft hij in feite een geheimzinnige figuur waarover goed beschouwd amper iets bekend wordt gemaakt. Dit is een bewuste keuze van de auteur, want de voormalige geheim agent moet een onbekende blijven, een persoon die als het ware niet eens bestaat. Juist daarom, maar eveneens door de missie die hij zichzelf opgelegd heeft, is hij een intrigerend personage. Hij is keihard als hij hard moet zijn, maar eveneens een man is die wel degelijk een menselijk karakter heeft. Daarom is het onmogelijk hem onsympathiek te vinden en leef je voortdurend met hem mee.

Hoewel er in de eerste helft van de plot nog niet veel van te merken is, is dit eerste Orphan X-deel een onmiskenbare actiethriller. Natuurlijk gebeurt er dan het een en ander, maar vergeleken met de rest van het verhaal is het in die fasen nog tamelijk bedaard. In het tweede gedeelte van het boek gaan bij zowel Hurwitz als Smoak alle remmen los, hoewel het bij laatstgenoemde min of meer gedwongen is; het is immers hij of zij. Doordat de vaart fors wordt opgeschroefd, neemt de spanning navenant toe, mede gevoed door de vele wendingen, onverwachte ontwikkelingen en diverse verrassingen. De actiescènes volgen elkaar rap tempo op, maar de auteur gunt de lezer gelukkig wat tijd om tussendoor even op adem te komen. Op die momenten krijg je iets meer inzicht in zijn persoonlijke leven.

De schrijfstijl van Hurwitz is vlot en bijzonder toegankelijk, maar veel beschrijvingen zijn heel erg gedetailleerd en zijn lang niet altijd van belang. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan het benoemen van technische informatie over diverse wapens. De meeste mensen hebben hier geen enkel beeld bij waardoor het hen helemaal niets zegt. Een van de reden van al die uitgebreidere uiteenzettingen zal ongetwijfeld zijn om de lezer een beeld van de omstandigheden geven. De auteur slaagt hier over het algemeen goed in, want de meeste situaties zie je voor je alsof je naar een film of televisieserie kijkt. Hieruit valt overduidelijk op te maken dat hij ervaring heeft met het schrijven van scenario’s.

Het idee achter Orphan X en de persoon die hier achter schuilgaat, is interessant, maar niet helemaal origineel. Er zijn meer actiehelden die onsterfelijk lijken en zich inzetten tegen het kwade. Desondanks is dit eerste deel van de serie absoluut de moeite waard, want, mede door de fascinerende personages, boeit het van begin tot eind.    

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Gregg Hurwitz
Titel: Orphan X
ISBN: 9789400509511
Pagina’s: 390
Eerste uitgave: 2016