Hebben en Zijn – Dimitri Verhulst

Beschrijving
Malodot is dood. Na een fataal auto-ongeluk bevindt hij zich tot zijn verbazing in een kliniek waar hij eerst moet zien af te kicken van het leven alvorens hij volkomen dood kan zijn. Mislukt hij hierin, dan moet hij zijn hele bestaan opnieuw ondergaan, van begin tot eind, op exact dezelfde manier. Met een bont gezelschap van lotgenoten heeft hij groepstherapieën en hij voert individuele gesprekken met een raadselachtige Counselor die hem ertoe probeert te bewegen die vuile verslaving aan het leven af te zweren.

Recensie
Dimitri Verhulst, een van de meest productieve en succesvolle auteurs van Vlaanderen. In 1992 debuteerde hij met de verhalenbundel Assevrijdag, dat in eigen beheer is uitgegeven en alleen bestemd was voor vrienden en bekenden. Zijn grote doorbraak beleefde hij in 2006 met de autobiografische roman De helaasheid der dingen, waarvoor hij diverse prijzen heeft gewonnen en dat tevens is verfilmd. In het voorjaar van 2022 verscheen zijn novelle Hebben en Zijn, een roman die niet te vergelijken is met zijn andere werk.

Nadat Malodot bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen, komt hij in een kliniek terecht waar hem wordt verteld dat hij daar is om af te kicken van het leven. Pas daarna, als hij helemaal clean is, kan hij echt dood zijn. Lukt hem dat niet, dan zal hij zijn bestaan opnieuw moeten beleven. Op precies dezelfde manier zoals dat voorheen ook gegaan is en tot het moment dat hij nogmaals sterft. In de kliniek probeert de Counselor hem ervan te overtuigen om zijn verslaving aan het leven op te geven.

‘Als ik mijn leven over zou mogen doen.’ Een uitspraak die vaak uitgeroepen is en vast en zeker nog veelvuldig uitgeroepen gaat worden. De intentie daarvan is dat je bepaalde facetten uit je leven anders zal aanpakken dan je nu gedaan hebt. Maar wat als dat niet mogelijk is en je opnieuw moet doormaken wat je het liefst zou willen vergeten? Verhulst heeft zichzelf die vraag ook gesteld en Malodot, het hoofdpersonage in zijn novelle Hebben en Zijn, mag in een afkickkliniek van het leven beslissen wat hij wil. Deze kliniek, die eigenlijk gezien moet worden als een voorportaal voor de echte dood, heeft alle kenmerken die een verslavingsinstelling in werkelijkheid heeft. Denk hierbij bijvoorbeeld aan individuele of groepsgewijze therapieën, maar eveneens aan gezamenlijke activiteiten. De lezer kan zich daarom goed voorstellen wat de levensverslaafden moeten ondergaan.

Het verhaal is sowieso erg beeldend geschreven. In het eerste hoofdstuk worden heel globaal de doodsdoorzaken van Malodots kamergenoten vermeld en dat doet de auteur op een levendige en realistische wijze. Zijn schrijfstijl is over het algemeen toegankelijk – de auteur hanteert zo nu en dan wel een aantal ongebruikelijke woorden – en vlot en is met regelmaat voorzien van een goede, maar zeer gedoseerde hoeveelheid humor, die soms op het cynische af is. Zonder er overigens heel uitvoerig aandacht aan te besteden, worden enkele maatschappelijke onderwerpen die in de loop der jaren het nieuws haalden, genoemd. Vrouwenbesnijdenis en de overvolle bootjes met vluchtelingen zijn daar een paar van.

De roman wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Malodot maar, hoewel er wel wat over hem verteld wordt, eigenlijk kom je in feite niet eens zo heel erg veel over hem te weten. Absoluut niet erg, want, ondanks dat hij natuurlijk wel de protagonist is, gaat het in wezen helemaal niet om hem. Het draait er vooral om hoe hij, maar het kan net zo goed om ieder ander willekeurig individu gaan, met het leven en de dood omgaat, hoe hij ertegen aankijkt. Moet je je schuldig voelen om te leven? Want uit sommige uitspraken van de Counselor, een soort oppertherapeut, kun je dat in ieder geval wel concluderen. Misschien is dat dan ook wel de vraag die je jezelf kunt stellen en waarover Verhulst je wil laten nadenken. Een antwoord heeft hij uiteraard niet, voor iedereen kan dat immers anders zijn, maar Hebben en Zijn doet je wel afvragen of je je huidige leven voor minimaal een tweede keer zou willen overdoen.

(Met dank aan Atlas Contact/De Club van Echte Lezers voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dimitri Verhulst
Titel: Hebben en Zijn

ISBN: 9789025473143
Pagina’s: 176
Eerste uitgave: 2022

De stenen goden – Jeroen Windmeijer

Beschrijving
De Middelburgse antropologiestudent Anthoni Eskens doet op Paaseiland onderzoek naar de moai, de mysterieuze beelden die al eeuwenlang tot de verbeelding spreken. Al snel ontdekt hij dat er op het eiland een felle, onderhuidse strijd woedt over de oorsprong van de moai. Als er mensen beginnen te verdwijnen, lijkt het erop dat sommigen het niet bij discussiëren laten…

In Middelburg treft Monique Fierloos, conservator van het Zeeuws Museum, voorbereidingen voor een grote tentoonstelling over ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen en Paaseiland. Een Paaseilandse beeldhouwer is uitgenodigd om voor het museum een beeld te maken, maar een in een nabijgelegen dorp gevonden moai zet de verhoudingen op scherp. En dan valt de eerste dode…

Recensie
Over de locatie van De stenen goden, het in maart 2022 verschenen afsluitende deel van de ‘Latijns-Amerika’-trilogie hoefde Jeroen Windmeijer niet lang na te denken. Paaseiland (Rapa Nui) heeft namelijk alles wat hij in zijn boeken zoekt: religie, mythologie, een geschiedenis die voor een groot deel nog onbekend is en het is een eiland dat, mede door de reusachtige voorouderbeelden, tot de verbeelding spreekt. Dat het op 5 april 2022 precies driehonderd jaar geleden is dat Jacob Roggeveen Paaseiland als eerste westerling in zicht had, is een aardige bijkomstigheid.

Monique Fierloos, conservator bij het Zeeuws Museum in Middelburg, bereidt een tentoonstelling voor over Jacob Roggeveen en Paaseiland. De beste beeldhouwer van het eiland, Hotu Nui, is overgekomen om een moai voor het museum te maken. Er ontstaat een controverse over dit beeld, maar ook over een klein beeldje dat veertig jaar eerder gevonden is. Tegelijkertijd bevindt de Middelburgse student culturele antropologie Anthoni Eskens zich drie weken op Paaseiland voor zijn afstudeeronderzoek. Hij komt erachter dat de oorsprong van de moai, de reusachtige beelden, ter discussie staat en dat het niet bij woorden alleen blijft.

De korte proloog, waarin een kleine moai wordt gevonden, geeft de mysterieuze sfeer waar het verhaal van doordrenkt is al enigszins weer. De lezer wordt meteen nieuwsgierig gemaakt en vraagt zich af wat voor geheimzinnigs of onverklaarbaars hem allemaal te wachten staat. De twee hierop volgende verhaallijnen, afwisselend verteld vanuit de perspectieven van antropologiestudent Anthoni Eskens en conservator Monique Fierloos, doen wat de mystiek betreft niet onder voor de inleiding. Het verschil is – uiteraard – dat steeds duidelijker wordt welke rol het beeldje in het geheel speelt. Samen met de geschiedenis van Paaseiland is dit stenen figuurtje overigens het enige dat beide subplots met elkaar verbindt.

Ondanks een paar onverwachte momenten die voor een lichte spanning zorgen, lijkt het erop dat het spanningsveld in De stenen goden grotendeels ondergeschikt is gemaakt aan het informatieve en mysterieuze karakter van de plot. De auteur geeft bijzonder veel interessante informatie over onder andere de reusachtige voorouderbeelden, het leven van Jacob Roggeveen en zijn ‘ontdekking’ van Rapa Nui, maar ook enkele theorieën over de zondvloed. En passant benoemt hij tevens een aantal actuele thema’s, zoals de microplastics, de klimaatverandering en de roofkunst in musea. Pas aan het eind van het verhaal, wanneer zowel in Middelburg als op Paaseiland enkele dreigende situaties ontstaan, hebben de thrillerkenmerken de overhand en wordt het aanzienlijk spannender.

Behalve aan de voornoemde theoretische feiten en hypothesen besteedt Windmeijer eveneens voldoende aandacht aan de personages en hun onderlinge verstandhouding. Zonder dat er uitvoerig op hun karakters ingegaan wordt, krijg je zonder meer een goede indruk van hen en heb je snel door dat sommigen zich iets beter – of op zijn minst anders – voordoen dat ze werkelijk zijn. Dat maakt hen in bepaald opzicht tot ietwat markante, wellicht zelfs dubieuze, persoonlijkheden. In de ontknoping en epiloog blijkt dat deze karakterschets niet geheel ten onrechte is. Voor het verhaal is het goed dat ze erin voorkomen, want ze fungeren als mooie tegenhanger op degenen die geen dubbele agenda hebben.

Mede dankzij de korte hoofdstukken en de fijne, toegankelijke schrijfstijl leest De stenen goden erg vlot. Doordat het boek een informatief en leerzaam karakter heeft, lijkt het niet voor de volle honderd procent een thriller te zijn. Maar het mysterie rond Paaseiland en de voorouderbeelden zorgen daarentegen wel voor een spanningsboog die de lezer bezighoudt vanaf het begin tot en met het zowel spannende, dramatische als onrechtvaardige einde. Al met al weet Windmeijer opnieuw te boeien en te intrigeren.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeroen Windmeijer
Titel: De stenen goden

ISBN: 9789402764437
Pagina’s: 448

Eerste uitgave: 2022

Branco & Julia – Gert-Jan van den Bemd

Beschrijving
De paden van de wat oudere curiosa- en antiekhandelaar Branco en de jonge kunstenares Julia kruisen elkaar. Beiden kopen los van elkaar oude foto’s op de Feira da Ladra, de rommelmarkt van Lissabon. Branco ziet ze als inspiratiebron voor een roman die hij wil gaan schrijven, Julia wil de foto’s gebruiken als uitgangsmateriaal voor haar schilderijen. Hun gedeelde bezit leidt noodgedwongen tot een gezamenlijke speurtocht naar de herkomst van de foto’s en de vrouw die erop staat afgebeeld.

Recensie
In de vierde klas van de middelbare school kreeg Gert-Jan van den Bemd van zijn docent een groot compliment over opstel dat hij geschreven had. Hoewel hij al korte verhalen schreef, was dit voor hem wel de aanzet om zich op het schrijven te gaan concentreren. Het duurde echter nog dertien jaar voor zijn eerste verhaal in een tijdschrift werd gepubliceerd en in 2018 debuteerde hij met zijn goed ontvangen roman De verkeerde vriend. In datzelfde jaar kreeg hij een idee voor zijn boek Branco & Julia, dat uiteindelijk in het voorjaar van 2022 is verschenen.

Branco, een man van middelbare leeftijd en handelaar in antiek en curiosa, heeft de ambitie om een roman te schrijven. Op de Feira de Ladra, de grootste vlooienmarkt van Lissabon, koopt hij een doos oude foto’s die als inspiratie voor zijn roman moeten dienen. De jonge kunstenares Julia Rey schaft ook enkele van die foto’s aan. Voor haar vormen ze een bron voor haar schilderijen. Als Valério, Julia’s agent, een ontmoeting tussen hen beiden regelt, leidt dat tot een speurtocht waarin ze de identiteit van de vrouw die op de foto’s staat afgebeeld proberen te achterhalen.

De proloog (misschien kun je beter spreken van prologen, want voordat de eigenlijke inleiding begint, is er nog een kort tekstfragment) zet meteen de toon voor het hele plot. Je wordt nieuwsgierig gemaakt, er rijzen vragen in je op, je voelt je verbonden met de verteller en je ziet de beschreven scènes voor je. Daarnaast heeft dat begin een licht filosofische inslag, hoewel dat absoluut niet de aard van de roman is. Ondanks dat de lezer op die eerste bladzijden al globaal kennismaakt met de personages, gebeurt dat pas echt in de daaropvolgende hoofdstukken, waarin vanuit elkaar afwisselende perspectieven Branco en Julia hun verhaal doen.

Aanvankelijk is dat even wennen, want beide verhaallijnen zijn in de eerste persoon (dus in de ik-vorm) geschreven. Omdat je er in die aanvangsfase nog van uitgaat dat het verhaal alleen door Branco wordt verteld, levert dat voor een kort moment wat verwarring op, maar dat is echter van korte duur. De door Van den Bemd gekozen vertelwijze valt goed te verdedigen, want de lezer kan zich daardoor met zowel Branco als Julia vereenzelvigen en transformeert hij tot een van beiden, natuurlijk afhankelijk van wie er op dat moment aan het woord is. Ook leer je de twee protagonisten erg goed kennen, je komt erachter waar ze zich mee bezig houden en waarom ze geworden zijn zoals ze zijn.

De schrijfstijl van de auteur is toegankelijk, levendig en buitengewoon beeldend en op momenten maakt hij gebruik van mooie metaforen. Hoewel Branco & Julia  in de kern volledig fictief is, komt het heel realistisch over. Uiteraard komt dat voor een groot deel door de setting, zoals bijvoorbeeld het rondstruinen op de Feira in Lissabon of de natuurgetrouwe beschrijving van de kleine Franse plaatsjes. Maar ook de speurtocht naar de vrouw op de foto’s is waarheidsgetrouw, want wie zou immers niet willen weten wie ze is en hoe haar leven er destijds uit heeft gezien. Hoewel het boek onmiskenbaar een roman is, heeft het desondanks een bepaalde spanning. Die wordt onder andere gecreëerd doordat verschillende hoofdstukken eindigen met een cliffhanger, maar eveneens doordat je nieuwsgierig blijft naar alle bevindingen van Branco, Julia en in mindere mate haar agent Valério.

In de proloog wordt het woord verandering een aantal keren genoemd. Dat is in feite wat er in feite in het leven van Branco en Julia gebeurt. Er verandert iets en wat dat is, is op een bijzonder mooie, inlevende en intrigerende manier door de auteur beschreven. Hierdoor, maar tevens door de innemende personages, is Branco & Julia een roman die je continu bezighoudt.

(Met dank aan New Book Collective voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Gert-Jan van den Bemd
Titel: Branco & Julia

ISBN: 9789022338704
Pagina’s: 264

Eerste uitgave: 2022

Verlos ons van het kwade – Linda Jansma

Beschrijving
Nadat de familie Van Foreest hun leven weer enigszins op orde heeft na het noodlot dat hen trof, ontstaan er opnieuw problemen. Dat heeft alles te maken met de nieuwe bewoonster van een al jaren leegstaand huis in Laren. De vrouw verliet twintig jaar geleden ’t Gooi na een dodelijk ongeval. Waarom is zij teruggekomen en waarom probeert zij op slinkse wijze het leven van Renée en Francis van Foreest binnen te dringen?

Recensie
Medio 2018 verscheen In naam van de vader, een thriller die het jaar daarvoor in vier delen én exclusief voor Kobo-lezers werd uitgebracht, waarin het draait om de rijke advocatenfamilie Van Foreest. Hoewel Linda Jansma nooit de bedoeling had hier een vervolg op te schrijven, kwam deze er toch. Veel lezers waren namelijk benieuwd hoe het met enkele personages verder ging. Dat tweede, en tevens laatste deel, is Verlos ons van het kwade en is in januari 2022 verschenen.

Nadat haar broer Joël twintig jaar geleden bij een ongeval omkwam, verliet Naomi Steinbeck plotseling haar toenmalige woonplaats Laren. Nu is ze weer teruggekeerd en woont ze tijdelijk in de al jaren leegstaande woning van haar in Spanje wonende ouders. Dat ze teruggekomen is, heeft een bedoeling. Ze wil namelijk het leven van de familie Van Foreest, die na een aantal schandalen alles weer op orde lijkt te hebben, binnendringen. Behalve dat ze van hen antwoorden verwacht te krijgen over de dood van haar broer, heeft ze zichzelf ook een bijzondere opdracht gegeven.

Een proloog waarin teruggeblikt wordt op een voorval van een jaar eerder, en een door journaliste Naomi Steinbeck geschreven artikel in wording, zijn voor de lezer een hernieuwde kennismaking met een aantal leden van de familie Van Foreest. Omdat in de plot mondjesmaat meer informatie over hen bekend wordt gemaakt, is het – ondanks een enkele verwijzing naar bepaalde scènes uit dat boek – niet per se noodzakelijk om In naam van de vader te lezen. De inleiding zorgt er eveneens voor dat je enigszins nieuwsgierig gemaakt wordt naar het doen en laten van de familieleden en vooral naar wat Steinbeck voor hen in petto heeft. Deze nieuwsgierigheid heeft echter niet tot gevolg dat er een groot spanningsveld ontstaat. Het blijft vooralsnog alleen beperkt tot het willen weten.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven en daardoor leer je deze personages goed tot vrij goed kennen. Het is daarom niet lastig om je een behoorlijk beeld van hen te kunnen vormen. Vanwege al die wisselende gezichtspunten zijn er ook diverse verhaallijnen, maar daarvan is meteen duidelijk dat ze met elkaar te maken hebben. Uiteindelijk komen ze, zoals in feite wel te verwachten is, in de ontknoping samen. De afloop van alle verwikkelingen die in de plot voorkomen levert de grootste spanning op. Het tempo aan het eind van het boek ligt een stuk hoger, er doen zich een paar verrassingen voor en op de meeste vragen wordt een antwoord gegeven. Desondanks laat Jansma de lezer met een licht onbevredigend gevoel achter, want gerechtigheid blijkt niet in alle gevallen te zegevieren.

De schrijfstijl van de auteur is zoals je van haar mag verwachten: vlot, aangenaam, toegankelijk en verzorgd. Een aantal scènes wordt zodanig beschreven dat de sfeer daarvan goed op de lezer wordt overgebracht. De ene keer is dat beklemmend, de andere keer invoelend of begrijpend. Behalve deze weergave van emoties is het verhaal eveneens beeldend. Situaties als bijvoorbeeld die met Cato, de jongste dochter van Francis en Renée van Foreest, kan de lezer zonder veel moeite voor zich zien. De omstandigheden waarin dit vijftienjarige meisje terechtgekomen is, zijn daarnaast helaas nog steeds actueel. Gelukkig komt die problematiek niet overdreven vaak voor, maar Jansma brengt het in haar thriller wel onder de aandacht.

Het boek, dat uit maar liefst negenennegentig hoofdstukken bestaat, bevat voor een groot deel weinig elementen van een spannend verhaal. De vele intriges, terugblikken en wraakgevoelens zijn aanvankelijk overheersend, maar na twee derde komt daar verandering in en hebben de thrilleraspecten de overhand. Op tijd om de lezer een aantal spannende momenten voor te schotelen, te laat om hem continu te laten verrassen. Bij elkaar genomen is Verlos ons van het kwade geen hoogvlieger, maar evenmin een tegenvaller.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Linda Jansma
Titel: Verlos ons van het kwade

ISBN: 9789461095787
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2022

Het holst van de nacht – Michael Connelly

Beschrijving
Techmiljonair Miles Cookson heeft meer geld dan hij ooit kan uitgeven, en alles waar hij ooit van heeft gedroomd – behalve tijd. Recent is er een terminale ziekte bij hem geconstateerd, en er is vijftig procent kans dat die erfelijk overdraagbaar is. Voor Miles betekent dit dat hij in zijn verleden moet gaan graven. Twintig jaar geleden is hij namelijk spermadonor geweest. Nu lopen er negen kinderen van hem rond die op het punt staan bepaalde zaken van hem te erven.

Terwijl Miles op zoek gaat naar de kinderen die hij nooit heeft gekend, begint de jonge documentairemaker Chloe Swanson aan een zoektocht naar haar biologische vader. Als Miles en Chloe uiteindelijk met elkaar in contact komen, wordt hun ontmoeting overschaduwd door een reeks mysterieuze en beangstigende gebeurtenissen: een voor een verdwijnen de andere erfgenamen zonder een spoor achter te laten, alsof ze nooit hebben bestaan. Is een van Miles’ kinderen zijn concurrenten aan het uitschakelen? In dat geval moet ook Chloe vrezen voor haar leven.

Recensie
Op zestienjarige leeftijd was Michael Connelly (1956) er getuige van dat een man een pistool in de bosjes probeerde te verbergen. Hierdoor raakte hij geïnteresseerd in misdaad en de boeken van Raymond Chandler. Na zijn afstuderen was hij jarenlang misdaadjournalist en op zijn zesendertigste debuteerde hij als auteur met The Black Echo (Tunnelrat, 1999). Zijn grote bekendheid dankt hij vooral aan Harry Bosch, een (ex-)rechercheur die in zijn meeste boeken voorkomt. Daaronder bevindt zich onder andere Het holst van de nacht (2022), waarin Renée Ballard, een personage gebaseerd op de werkelijk bestaande rechercheur Mitzi Roberts, de hoofdrol heeft.

Net als ieder jaar kent Hollywood ook in 2020 een onrustige oudjaarsavond en -nacht. Vlak na de jaarwisseling krijgen rechercheur Renée Ballard en haar tijdelijk partner Lisa Moore de melding dat bij een straatfeest iemand dodelijk geraakt is door een kogel. Later blijkt dat dit opzettelijk is gebeurd. Ballard ontdekt dat er een verband bestaat met een moord van jaren geleden en dat oud-rechercheur Harry Bosch deze in behandeling had. Ze schakelt zijn hulp in, maar merkt eveneens dat de moordenaar weet dat ze achter hem aanzitten.

Zoals de titel al doet vermoeden, speelt een groot deel van het verhaal zich ’s avonds en ’s nachts af. Dat varieert van een oudjaarsnacht waarop een moord plaatsvindt tot een aantal serieverkrachtingen waarbij de daders geraffineerd en goed voorbereid te werk gaan. Rechercheur Renée Ballard houdt zich met beide zaken bezig en staat er – de hulp van Harry Bosch niet meegerekend – min of meer alleen voor. Ondanks dat dit tijdens de plot niet wordt aangehaald, vindt ze dat geen probleem, want uit de drie voorgaande delen van de reeks is wel gebleken dat ze dat het liefst heeft. In zekere zin is ze een einzelgänger, iemand die graag haar eigen gang gaat, en hoewel ze daar in feite toe verbannen is, vindt ze het helemaal niet erg om nachtdiensten te draaien.

Het verhaal wordt deze keer volledig vanuit het perspectief van Ballard verteld en hierdoor merk je dat ze sterker in haar schoenen staat dan voorheen. Ze is daadkrachtiger en geeft meer tegengas. Hieruit valt op te maken dat ze een positieve groei heeft doorgemaakt en er zijn enkele aanwijzingen dat deze ontwikkeling zich nog verder lijkt door te zetten. De rol die Bosch in het geheel heeft, is beperkt maar niet onbelangrijk. Beide personages vormen dan ook opnieuw een doortastend en uitstekend koppel.

Het holst van de nacht, dat uit drie delen bestaat, is een politiethriller pur sang. De twee onderzoeken waar Ballard zich mee bezighoudt zijn boeiend en realistisch genoeg om de lezer een goede indruk te geven van een aantal werkzaamheden die door de LAPD worden uitgevoerd. De plot kenmerkt zich overigens niet door een overdosis aan spanning. Pas in het derde deel van het verhaal, met name in de ontknoping, wordt het door opeenvolgende actiescènes echt spannend. Bovendien doen zich dan diverse ontwikkelingen voor die mogelijke gevolgen voor de toekomst van Ballard hebben. De epiloog speelt daarop in en kan gezien worden als één grote cliffhanger.

Om de geloofwaardigheid te vergroten heeft de auteur een aantal actuele gebeurtenissen in de plot verwerkt. Denk hierbij in het bijzonder aan de coronapandemie en het dragen van een mondkapje, maar in mindere mate ook aan de bestorming van het Capitool en Black Lives Matter. Connelly is daarin zonder meer geslaagd, want in deze door David Orthel vertaalde thriller neemt hij de lezer niet alleen mee in de waarheidsgetrouwe en fascinerende wereld van de LAPD, maar tevens in een aantal nachten van het nimmer slapende Hollywood.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michael Connelly
Titel: Het holst van de nacht

ISBN:  9789402318302
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2022

Achteruit de tijd in – Giovanni Pavoncella

Beschrijving
Maarten Vervoort begint aan zijn transmurale verlof in Nijmegen nadat hij twaalf van de achttien jaar heeft uitgezeten in ‘de Koepel’ van Arnhem. Voor de moord op Bauke Veenema waar hij in 1998 een verhouding mee had. De reclassering heeft een baan voor hem gevonden bij de gemeente Nijmegen en een kleine flat om te wonen. Op de galerij ontmoet hij zijn buurvrouw Latifa Baker, een Iraakse die in 2003 naar Nederland vluchtte, vlak voordat de Amerikanen met een aantal bondgenoten Irak binnenvielen. Op vragen van haar beweert hij dat hij haar niet heeft vermoord, en na enige tijd krijgen ze een relatie met elkaar. In die tijd wordt hij geconfronteerd met de verdwijning van zijn oom Jochem Vervoort, waardoor een rechercheur hem verhoord. Als een interventieteam de woning van Jochem binnenvalt worden er in de kelder compromitterende foto’s gevonden van Maarten. Foto’s gemaakt door zijn oom die als paparazzi zijn hobby als fotograaf uitoefent. Een jaar later wordt zijn lichaam aangetroffen, gekneveld en vastgebonden met een prop in zijn mond. Omgekomen door gebrek aan water. Maarten wordt verdacht van deze misdaad, doch harde bewijzen daarvoor komt het rechercheteam niet op het spoor.

Recensie
In zijn werkzame leven was John de Kiewit zakenman en in die hoedanigheid legde hij alles op papier vast. Met de dossiers die hij in de loop der jaren verzameld heeft, heeft hij altijd wat willen doen, maar wat wist hij niet. De tip die hij kreeg om een boek te gaan schrijven, nam hij ter harte en dus gebruikte hij zijn aantekeningen voor het schrijven van zijn derde roman Jenna. Dit boek bracht hij in 2017 onder het pseudoniem Giovanni Pavoncella uit. In juni 2021 verscheen zijn achtste boek, de misdaadroman Achteruit de tijd in.

Nadat Maarten Vervoort twaalf van de achttien jaar gevangenisstraf heeft uitgezeten, wordt hij onder voorwaarden vrijgelaten. Hij is veroordeeld voor de moord op zijn tante, maar zelf heeft hij altijd beweerd het niet gedaan te hebben. In het appartementencomplex waar hij nu woont, ontmoet hij de van oorsprong Irakese Latifa Baker, met wie hij een relatie begint. Dan verdwijnt plotseling een oom van hem en een jaar later wordt zijn diens lichaam gevonden. De politie ontdekt tevens een enorme hoeveelheid foto’s, waaronder een aantal waar Maarten op staat. Vanaf dat moment wordt Maarten weer in de gaten gehouden.

Achteruit de tijd in bestaat uit een aantal verhaallijnen en speelt zich vooral in 2010 af, hoewel er ook een enkele keer een korte flashback naar een recent verleden is. De verschillende verhalen worden verteld vanuit het perspectief van diverse personages, waarvan enkele al in eerdere boeken van Pavoncella voorkwamen. Omdat nergens uit blijkt dat dit het vervolg van een serie is en eveneens niet naar de voorgaande boeken wordt gerefereerd, is het geen enkel probleem om deze politieroman afzonderlijk van de andere te lezen. Een aantal van de personages wordt aan het begin van het verhaal voorgesteld en daardoor weet de lezer met wie hij te maken heeft. Voor andere karakters geldt dat hij ze gedurende de plot wat over hen te weten komt. Het blijft echter allemaal redelijk oppervlakkig, wat voor dit verhaal overigens geen enkel bezwaar is.

De plot bestaat uit drie delen en een epiloog. In het eerste deel draait het hoofdzakelijk om Maarten, die in zijn nieuwe woonplaats Nijmegen zijn draai probeert te vinden. In deel twee gaat het voornamelijk om een reeks misdaden die in Twente worden gepleegd. Twee subplots die op geen enkele manier een link met elkaar lijken te hebben. Dat verband wordt in het laatste deel wel duidelijk, maar de weg daar naartoe is nogal chaotisch. Het is niet altijd helder vanuit wiens perspectief een scène wordt verteld, zoals het ook regelmatig voorkomt dat je niet weet wat een bepaald fragment met het verhaal te maken heeft. Verder treedt de auteur wel erg veel in details, hij somt allerlei data, feiten en wetenswaardigheden op die totaal niet relevant zijn. Het heeft er alle schijn van dat hij het verhaal beeldend wil laten zijn. Iets dat overigens volledig is mislukt.

Waarmee Pavoncella eveneens de mist ingaat, is zijn manier van schrijven. In zinnen en alinea’s worden tegenwoordige en verleden tijd door elkaar gebruikt, zinnen hebben geen vloeiend verloop, het taalgebruik is zo nu en dan nogal gedateerd en het aantal stijl-, taal- en spellingsfouten is schrikbarend. Achteruit de tijd in gaat door voor een misdaadroman, maar het heeft geen enkele spanning. Er zijn geen plotwending, geen verrassingen, en hoofdstukken, voor zover daarvan gesproken kan worden (het boek kent namelijk geen hoofdstukindeling) eindigen niet met cliffhangers. De lezer wordt absoluut niet geprikkeld om het verhaal per se uit te willen lezen. Aan het eind van het derde deel weet de auteur de lezer toch nog in heel geringe mate te verbazen. Dan geeft Maarten, die tot dat moment altijd gezwegen heeft, openheid van zaken. Maar als echte verrassing komt dat dan niet meer aan. Al met al is Achteruit de tijd in een regelrechte teleurstelling.

Waardering: 1/5

Boekinformatie
Auteur: Giovanni Pavoncella
Titel: Achteruit de tijd in

ISBN: 9789464354720
Pagina’s: 340

Eerste uitgave: 2021

Mijn waarheid – Sandra J. Paul


Beschrijving
Twee vrienden.
Een bruid die sterft.
Twee versies.
Een onbetrouwbare verteller.
Wie geloof jij?

Sandra J. Paul laat je zelf kiezen welke versie je het eerst leest. Geloof je Nathan, die beweert dat zijn beste vriend een moord heeft gepleegd? Of ga je voor Elias, die bij hoog en bij laag zweert dat zijn bruid gevallen is? Kies zelf. De echte waarheid zit verborgen in het midden.

Recensie
Tijdens de allereerste uitreiking van de Aspe Award in 2015 won Sandra Vets met haar korte verhaal Duivelse drank de derde prijs en dat was voor haar de aanzet om haar eerste spannende boek te schrijven. Dat was het in 2017 en onder het pseudoniem Sandra J. Paul geschreven verschenen Azerty, dat twee jaar later in een uitgebreidere versie heruitgegeven werd. In oktober 2020 bracht ze haar thriller Mijn waarheid uit. Hiervoor heeft ze zich laten inspireren door haar chiropractor. Onder de naam Joanne Carlton schrijft ze Engelstalige boeken, die ze vervolgens naar het Nederlands vertaalt.

Elias en Nathan Vergauwen zijn neven, maar eveneens elkaars beste vrienden. Hoewel ieder hun eigen weg gekozen heeft, Elias is succesvol advocaat in Boston en Nathan mode- en reisfotograaf en reist de hele wereld over, hebben ze regelmatig contact met elkaar. Het is daarom niet vreemd dat Elias zijn neef gevraagd heeft om zowel getuige als fotograaf op diens bruiloft te zijn. Dan sterft Natalie, de bruid. Elias en Nathan hebben ieder hun eigen verhaal over de toedracht, de een houdt het op een ongeluk, de ander beschuldigt zijn neef. Maar wiens versie is de waarheid?

De uitvoering van Mijn waarheid is het meest opvallende, het is namelijk een omkeerboek. Eén waarheid wordt verteld door Nathan, de andere, wanneer het boek dus omgedraaid wordt, door Elias. Het komt er in feite op neer dat het één verhaal is, maar verteld vanuit twee paar ogen. En zoals eigenlijk zo goed als altijd het geval is, worden er dan steevast twee versies van een dergelijk verhaal verteld. Dat is nu dus niet anders. Hoewel het de keuze van de lezer met welke waarheid begonnen wordt, is het aan te raden om eerst die Nathan te lezen en pas daarna die van Elias. De reden daarvan is de spanning, die is dan stukken hoger dan wanneer het verhaal in een andere volgorde gelezen wordt.

De proloog die zich op 17 oktober afspeelt en aan beide verhalen voorafgaat, is een interessante en hoewel de spanning daarin niet zo heel erg groot is, zorgt het er wel voor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt naar wat zich tussen hen heeft afgespeeld. De essentie van Mijn waarheid vindt overigens ook op die dag plaats, maar afwisselend heeft het een aantal flashbacks naar eerdere tijdstippen op die dag, maar ook naar twee maanden eerder. Hierdoor krijgt de lezer meer achtergrondinformatie waardoor hij de belangrijkste personages veel beter leert kennen en zich daardoor goed met hen kan vereenzelvigen. Een bijkomend effect is dat er geleidelijk aan steeds meer prijsgegeven wordt van wat er precies gebeurd is.

Gedurende de plot krijgt de lezer een vermoeden wat er aan de hand is en wie de echte waarheid spreekt, maar dit heeft in werkelijkheid meer weg van het in kaart brengen van mogelijke motieven dan van te weten wie er voor de dood van Natalie verantwoordelijk is. Dit verandert echter wanneer Elias zijn waarheid vertelt. Door een aantal gebeurtenissen weet je dan zo goed als zeker waar haar dood aan te wijten is, iets dat in de échte waarheid bevestigd wordt. Alleen de toedracht is volkomen anders dan je daarvoor had kunnen vermoeden. Daarmee zorgt de auteur uiteindelijk wel voor een verrassingseffect.

Natuurlijk weet je dat een van de verhalen een herhaling van zetten is, maar omdat het toch dermate anders wordt verteld, heb je dat gevoel absoluut niet. Sterker nog, het is zelfs wel interessant om eenzelfde verhaal vanuit twee oogpunten te zien. Mijn waarheid heeft daardoor een originele insteek waarmee het Paul lukt om de lezer van begin tot eind te boeien.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sandra J. Paul
Titel: Mijn waarheid

ISBN: 9789463967389
Pagina’s: 440

Eerste uitgave: 2020

Lenoir – Bas Haan

Beschrijving
Jacob Lenoir, een Rotterdamse rechercheur, komt met een pistool in zijn bebloede hand bij bewustzijn. Hij is in het huis van zijn zwager, topadvocaat Danny Vos, die naast hem ligt met een kogelgat in zijn voorhoofd. Lenoir kan zich niets herinneren. Is hij nu zelf een moordenaar? Normaliter jaagt coldcaserechercheur Lenoir met eindeloos veel geduld en volharding op moordenaars om nabestaanden hun langgewenste antwoorden te geven en de daders op te sluiten. Hij heeft zich net vastgebeten in de eerwraakzaak van de vermoorde Naima Farah, waarin een oude bekende van hem als mogelijke hoofdverdachte opduikt. En nu wordt Lenoir opeens zelf verdacht van moord. Hij raakt steeds verder verstrikt in een web van de oude moordzaak, een dubieuze officier van justitie, een criminele jeugdvriend, oude en nieuwe criminele netwerken, en zijn eigen verleden. Ondertussen stapelt het bewijs dat hij zijn zwager gedood heeft zich op. Is dan echt iedereen in staat tot moord? Voor wie is Lenoir bereid een leven te nemen? 

Recensie
In 2009 publiceerde onderzoeksjournalist Bas Haan het non-fictieboek De Deventer moordzaak en terwijl hij hieraan werkte, bedacht hij hoe geweldig het zou zijn om een fictie te schrijven. Hij vindt het een groot voordeel dat hij dan geen rekening hoeft te houden met feiten en kloppende details. Omdat hij liefhebber is van spannende boeken was zijn keuze snel gemaakt en verscheen in het voorjaar van 2021 zijn eerste thriller Lenoir. Hoewel hij al een idee heeft voor een tweede deel met deze hoofdinspecteur, is het nog niet zeker of dat boek er inderdaad gaat komen.

Jacob Lenoir is hoofdinspecteur en werkt bij het coldcaseteam van de Rotterdamse politie. Op verzoek van de persvoorlichter houdt hij zich momenteel bezig met de moord op Naima Farah, zeven jaar geleden. Op een avond komt hij in het huis van zijn zwager, de topadvocaat Danny Vos, bij bewustzijn. Hij heeft een pistool in zijn hand en niet ver bij hem vandaan ligt Vos, met een kogelgat in zijn voorhoofd. Lenoir weet niet wat er gebeurd is, maar is wel de hoofdverdachte. Hij probeert de waarheid te achterhalen, maar wordt gedwarsboomd door enkele dubieuze figuren.

Een korte en spannende proloog zorgt ervoor dat de lezer meteen in het verhaal zit, er als het ware door gepakt is, en ook al direct met een aantal vragen komt te zitten. Tijdens de plot komen daar uiteraard antwoorden op, maar voor het zover is, geeft de auteur diezelfde lezer een kijkje in de rauwe wereld van de criminaliteit. Omdat dit zo levensecht beschreven is, is het overduidelijk dat Haan op dat gebied veel verstand van zaken heeft, hij is immers niet voor niets een onderzoeksjournalist die zich in diverse misdaadzaken verdiept heeft. Door zijn manier van schrijven wekt de auteur niet de indruk dat zijn debuutthriller fictie is. Wat in Lenoir gebeurt, zou in de werkelijke wereld zomaar kunnen voorkomen.

Het verhaal wordt binnen de hoofdstukken afwisselend verteld vanuit verschillende perspectieven. Daardoor is er variatie, maar zo nu en dan komt het voor dat eenzelfde situatie door het oog van een ander wordt gezien. Dat is interessant, omdat het ene personage een bepaalde scène net iets anders interpreteert dan het andere. Ieder van hen heeft zijn eigen beeld gevormd, heeft zijn eigen perceptie. Toch draait Lenoir voornamelijk om en rond de hoofdinspecteur. Door wat hem overkomt, is het niet moeilijk om met hem mee te leven, maar ook om je in hem in te leven. Je hoopt werkelijk dat hij niet degene is die zijn zwager heeft omgebracht.

Omdat de debuutthriller van Haan zich volledig in Rotterdam afspeelt, gidst de auteur de lezer door de stad waar hij al dertig jaar woont. De meeste locaties die in het verhaal voorkomen, bestaan dus echt. Daarnaast heeft de auteur eveneens gebruikgemaakt van een aantal waargebeurde zaken, waarbij hij overigens wel zo vrij is geweest om enkele dingen aan te passen. In ieder geval is het wel zo dat deze factoren tot gevolg hebben dat het verhaal bijzonder realistisch en geloofwaardig is. Naarmate de plot vordert gaat het meer en meer intrigeren. De onverwachte ontwikkelingen nemen geleidelijk toe en de spanningsboog spant zich steeds meer aan. Uiteindelijk eindigt het verhaal in een verrassende ontknoping en wordt het afgesloten met een onvoorziene epiloog.

De schrijfstijl van Haan is direct, heeft soms een onbehouwen randje, maar is zonder meer prettig en toegankelijk. In weinig woorden weet hij duidelijk te maken wat hij bedoelt en laat de personages nergens omheen draaien. Het is dat je beter weet, maar anders zou je niet denken dat Lenoir de eerste – fictieve – thriller die de auteur geschreven heeft. Zijn debuut is imponerend en verdient eigenlijk een opvolger.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Bas Haan
Titel: Lenoir

ISBN: 9789026346040
Pagina’s: 328

Eerste uitgave: 2021

Verdwenen – Ingrid Oonincx

Beschrijving
Als kind van een bewust ongehuwde moeder heeft onderzoeksjournalist Simone haar vader nooit gekend. Totdat haar stervende moeder haar een naam en foto geeft. Simone ontdekt dat haar vader aan boord was van een vrachtschip dat schipbreuk leed in de Atlantische Oceaan. Ze besluit een artikel te schrijven over dit dodelijk ongeluk. Stap voor stap ontrafelt ze de gruwelijke waarheid achter haar vaders verleden…

Recensie
Terwijl Ingrid Oonincx de opleiding journalistiek volgde, ontdekte ze haar liefde voor schrijven. In 2009 deed ze met een manuscript mee aan een schrijfwedstrijd, waarvan ze de winnaar werd. Een jaar later werd dit verhaal in boekvorm uitgegeven onder de titel Nickname. Hiervoor ontving ze in 2011 de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige debuut. In februari 2021 werd haar nieuwste thriller Verdwenen uitgebracht. Haar boeken kenmerken zich door de maatschappelijke thema’s en goed uitgewerkte personages. Samen met een viertal andere auteurs is ze aangesloten bij het schrijversnetwerk Moordwijven.

Simone van Mierlo is altijd verteld dat ze de dochter van een anonieme zaaddonor is, maar haar moeder vertelt haar, vlak voor dier overlijden, dat ze de dochter is van een Baskische gastarbeider. Simone, die freelance onderzoeksjournalist is, wil meer over haar vader te weten komen en gaat op onderzoek uit. Ze komt erachter dat hij zich aan boord bevond van een vrachtschip dat in augustus 1987 op de Atlantische Oceaan is gezonken en dat er geen overlevenden waren. Omdat ze een artikel wil schrijven over deze schipbreuk ontdekt ze ook meer over het verleden van haar vader.

Het verhaal, dat uit twee verhaallijnen bestaat en zich in twee perioden (1987 en 2001) afspeelt, begint met een spannende en in zeker zin beklemmende scène die laatste minuten van Arne, een van de drenkelingen van het gezonken vrachtschip, beschrijft. De auteur heeft dit fragment invoelend en beeldend geschreven, want de lezer voelt de paniek en onmacht waar Arne op dat moment aan overgeleverd is. Tot ongeveer twee derde van de plot wordt de verhaallijn uit 2001 (heden) afgewisseld met die uit 1987 (verleden). In het verhaal in het heden is Simone op zoek naar haar vader en in dat uit het verleden wordt beschreven wat zich, totdat dat het verging, op het vrachtschip heeft afgespeeld. Beide subplots raken elkaar uiteindelijk niet, maar zijn wel onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Doordat Verdwenen zich in twee verschillende perioden afspeelt, wordt het vanuit verschillende perspectieven verteld, hoewel het vooral uit dat van Simone is. Zij is immers het leidende personage. Tijdens de plot, maar dat gaat heel geleidelijk, komt de lezer steeds meer over haar te weten. Door middel van herinneringen zijn dat ook enkele gebeurtenissen uit haar jeugd. Het is echter niet alleen Simone die centraal staat. De auteur heeft namelijk thema’s als terrorisme en het missen van een vader eveneens in het verhaal verwerkt. Daarnaast verwijst ze zo nu en dan naar enkele voorvallen die werkelijk zijn gebeurd, bijvoorbeeld de aanslag op de Hipercor-supermarkt in Barcelona van 19 juni 1987. Feitelijkheden als deze zorgen er zonder meer voor dat het verhaal geloofwaardig overkomt.

Al vanaf het begin is het verhaal intrigerend. Dat komt in beginsel nog niet eens door de lichte spanningsboog die er is, maar hoofdzakelijk doordat de lezer nieuwsgierig wordt gemaakt. Je wilt te weten komen wat er op het schip gebeurd is, waardoor het is vergaan en of het Simone gaat lukken meer over haar vader te weten te komen. Zo nu en dan zijn er enkele situaties die een iets verhoogde spanning hebben, maar doordat Oonincx deze spanning langzaam opbouwt, vindt in de ontknoping de climax plaats. Dan is het zowel beangstigend als heftig en de lezer bevindt zich er als het ware middenin. Dit gaat door tot en met de laatste alinea’s van het slothoofdstuk, waarin een voorval de lezer perplex doet staan en die tevens voor vragen zorgt.

In een bijzonder verzorgde en vlotte schrijfstijl laat de auteur de lezer kennismaken met de duistere kant van onder andere Baskenland en neemt ze hem mee over de woelige baren van de Atlantische Oceaan. Hiermee is Verdwenen geen thriller die zomaar uit je gedachten zal verdwijnen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ingrid Oonincx
Titel: Verdwenen

ISBN: 9789461094773
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2021

De vermiste meisjes – Kyle Perry

Beschrijving
Wanneer enkele tienermeisjes vermist raken in de Great Western Tiers, gaan bij de bevolking van Limestone Creek direct alle alarmbellen af. Dertig jaar geleden verdwenen er ook vijf jonge meisjes rond de gevaarlijke kliffen en de legende van ‘de Hongerige Man’ wordt nog steeds verteld. De vondst van een van de meisjes onderaan de klif maakt de bezorgdheid alleen maar groter, want waarom is het meisje blootsvoets en staan haar schoenen – met de veters keurig gestrikt – vlak bij de rand?

Rechercheur Con Badenhorst onderzoekt de zaak. Als outsider komt hij terecht in een omgeving vol corruptie, politieke spelletjes en gespannen relaties. Jordan Murphy, de vader van een van de vermiste meisjes, is hoofdverdachte in de zaak. Maar ook alle andere inwoners hebben zo hun geheimen, en de waarheid wordt vaak verdraaid. Bestaat ‘de Hongerige Man’ echt of loopt er een moordenaar in Limestone Creek rond? 

Recensie
Kyle Perry, die is opgegroeid in de omgeving van de Tasmaanse wildernis, begon op zijn zestiende met het schrijven van zijn eerste manuscript. Na het schrijven van het tiende, die alle binnen het Young Adult fantasygenre vielen, maar een agent adviseerde hem om het eens over een andere boeg te gooien. Hij nam deze raad ter harte en begon aan een misdaadverhaal voor volwassenen. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat hij in 2020 debuteerde met The Bluffs, dat een jaar later onder de titel De vermiste meisjes in het Nederlands is verschenen.

Tijdens een schoolkamp in de Great Western Tiers raken vier meisjes uit het Limestone Creek vermist. Dit doet de bewoners van het stadje herinneren aan een gebeurtenis uit 1985, toen ook vijf jonge meisjes plotseling verdwenen. Wanneer het lichaam van een van de meisjes onderaan een klif wordt gevonden, wordt het er niet rustiger op. Con Badenhorst, een rechercheur die vanuit Sydney naar Tasmanië is overgeplaatst, is aangewezen om ze zaak te onderzoeken. Daarbij stuit hij niet alleen op de geheimen die veel inwoners hebben, maar wordt hij tevens geconfronteerd met een persoonlijke traumatische ervaring.

Het verhaal wordt hoofdzakelijk en afwisselend verteld vanuit de perspectieven van Con Badenhorst, Eliza Ellis (lerares van de verdwenen meisjes) en Jordan Murphy (vader van een van de meisjes). Over hen krijgt de lezer het meest te weten. Dan merkt hij dat ieder van hen, hoewel dat in zekere zin ook opgaat voor een aantal andere personages, soms wat merkwaardig en bijzonder gedrag vertoont. Aan de ene kant heeft dit wel wat, want het maakt hen stuk voor stuk uniek, maar aan de andere kant zijn hun afwijkende gedragingen, en vooral de manier waarop ze reageren, op den duur wel een klein beetje storend. Het is dan lastig om ze als volwaardige en weldenkende personen te blijven zien.

De auteur begint De vermiste meisjes met een proloog die ervoor zorgt dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt, waardoor er een lichte spanningsboog ontstaat. Het begin kenmerkt zich echter vooral door het mysterieuze, geheimzinnige karakter, hoewel deze elementen later in de plot eveneens voorkomen. Dat komt met name omdat Perry de lezer wil doen geloven dat een aantal gebruiken en legenden van de Aboriginals van invloed zijn op wat er in de Tiers is gebeurd. Helaas is dat te doorzichtig, want wie dit doorziet, heeft in de gaten dat enkele personages hiervoor verantwoordelijk zijn. Qua spanning wil het, omdat er te weinig onverwachte ontwikkelingen zijn, niet helemaal lukken. Pas aan het eind en in het bijzonder in de ontknoping is daar pas echt sprake van. Dat is aan de rijkelijk late kant.

Het uitgangspunt van het verhaal is origineel en veelbelovend, juist omdat er een overeenkomst is met wat er in 1985 is gebeurd en nu opnieuw. Met die vroegere gebeurtenis wordt echter veel te weinig gedaan. Het wordt zo nu en dan aangehaald, maar daar blijft het dan ook bij. Als beide zaken veel meer aan elkaar gelinkt waren, was dat de spanning en geheimzinnigheid zonder meer ten goede gekomen. Wat prima naar voren komt, is de omgang van jongeren met sociale media. Het gaat velen van hen erom dat je gezien wordt, dat je zoveel mogelijk likes krijgt en dat je daardoor steeds populairder wordt. Door zijn werk als jeugdhulpverlener weet de auteur precies wat er bij hen leeft.

Ondanks dat De vermiste meisjes geen perfecte thriller is, blijft het van begin tot eind wel boeien. Daarvoor gebeurt er te veel, wil je te weten komen hoe het precies gaat aflopen en zijn de beschrijvingen van het Tasmaanse landschap met zijn flora en fauna, hoewel vaak wel te gedetailleerd, de moeite waard. Al met al is dit een aardig thrillerdebuut waarin Perry laat zien dat hij het in zich heeft om een goed verhaal te vertellen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Kyle Perry
Titel: De vermiste meisjes

ISBN: 9789402707168
Pagina’s: 432

Eerste uitgave: 2021