Flaptekst
Los Angeles staat op instorten. Een pedofiel die tot alles in staat is om vrij te komen. Een jonge vrouw die spoorloos verdwijnt. Een losgeslagen seriemoordenaar die een bloedig spoor achterlaat…

Jake is een livestreamende, sensatiebeluste journalist die alles vastlegt. Met zijn camera’s en verborgen microfoons infiltreert hij privéclubs. Daar stuit hij op een complot dat diep verweven is met de machtigste mannen van LA.

Doug is een ‘straatadvocaat’ die probeert het systeem te hervormen. Maar wanneer hij wordt ingehuurd door een pedofiel, blijkt dat hij te veel hooi op zijn vork heeft genomen.

Kara is een fixer voor de superrijken. Haar beste vriendin Phoebe is verdwenen en Kara is de enige die weet dat Phoebe’s huis door mannen in zwarte rubberen handschoenen is leeg geveegd.

Wanneer hun paden kruisen, belanden ze in een web van corruptie, geweld en geheime machtsstructuren. Ze ontdekken techbro-orgies, een sadistische ‘Tarzan’, geheime kluizen in Beverly Hills en een incident dat alles kan doen instorten. Samen moeten ze vechten om een gruwelijke misdaad te voorkomen.

Recensie
Wie Stad der engelen (2023), de eerste Los Angeles-thriller van Jordan Harper gelezen heeft, kan denken dat de misdaad in deze Californische stad alom vertegenwoordigd is. In zijn nieuwste boek, Een meesterwerk van geweld (2026) doet hij dit nog eens dunnetjes over en wekt hij de indruk dat het er écht niet veilig is, terwijl dit in werkelijkheid nogal mee schijnt te vallen. Zijn gevoel over de stad – hij is er dol op – maar ook het feit dat hij boos is over de huidige toestand van de wereld, probeert de auteur in deze thriller tot uiting te brengen.

Deze keer is het in L.A. behoorlijk raak, want een seriemoordenaar slacht op elkaar lijkende vrouwen af, wordt een jonge vrouw vermist en is een bekende tv-producent gearresteerd wegens misbruik van tieneractrices. Livevlogger Jake, allesregelaar Kara en advocaat Doug kennen elkaar niet, maar door het lot krijgen ze op een bepaald moment met elkaar te maken. Alle drie hebben ze het geweld in de stad meegemaakt en gezien en daarom besluiten ze samen te werken om te voorkomen dat de misdaad in L.A. nog grotere vormen aanneemt.

Net als in zijn voorgaande boek windt de auteur er ook deze keer geen doekjes om en laat hij de lezer geloven dat met name de nachten in Los Angeles bijzonder gevaarlijk zijn, de criminaliteit er hoogtij viert en de jetset tamelijk decadent is. In drie verhaallijnen, elk afwisselend verteld door een van de drie protagonisten, gaat het er vaak heftig aan toe en zijn de gruwelijkheden, die soms tot in detail beschreven worden, bij tijd en wijle te erg of te bizar voor woorden. De sfeer die onder andere hierdoor gecreëerd wordt, is er een van duisternis en verschrikking, ondanks dat het verhaal wel degelijk enkele mooiere momenten kent.

Zoals gezegd zijn Jake, Kara en Gibson (van dit trio is deze laatste de enige die zo goed als voortdurend bij zijn achternaam wordt genoemd) de belangrijkste personages en derhalve komt de lezer het nodige over hen te weten. Genoeg om een indruk van hen te krijgen – ze hebben elk het een en ander meegemaakt dat hen min of meer gevormd heeft – maar te weinig om een band met hen op te bouwen, hoewel de advocaat met zijn sociale instelling wel extra punten scoort. Heel anders is dit voor Los Angeles, want door de vele gebeurtenissen die zich in de stad en onder de rijken afspelen, wordt een beeld geschetst van verdorvenheid en zedeloosheid. Natuurlijk kun je je afvragen of dit allemaal waarheidsgetrouw is, maar Harper krijgt het, mede doordat hij diverse waargebeurde feiten en maatschappijkritische elementen in de plot heeft verwerkt, voor elkaar om alles realistisch over te laten komen.

Omdat de schrijfstijl van de auteur nogal afwijkend is – veel staccato taalgebruik, weinig vloeiende zinnen of dialogen en met regelmaat alleen een opsomming van feiten en voorvallen – kost het de lezer wel wat moeite om hieraan te wennen. Als deze overbrugbare horde eenmaal genomen is, krijgt het verhaal voor je gevoel ook meer structuur, want tot dan is het eveneens onduidelijk waar het naartoe gaat. Uiteindelijk komen de afzonderlijke verhaallijnen geleidelijk en ingenieus samen en begrijp je beter waarom de auteur voor de huidige opzet heeft gekozen. Ondanks dat er meer dan voldoende aan de hand is, is de spanning aanvankelijk betrekkelijk onzichtbaar, maar vanaf het moment dat het drietal gaat samenwerken verandert dit drastisch, waarna het in de ontknoping zelfs nog explosief wordt.

Een meesterwerk van geweld, dat vertaald is door Dennis Keesmaat en leest als een draaiboek voor een film of televisieserie, is een thriller die niet voor iedereen is weggelegd. Het boek, dat even de kans moet krijgen om te gaan boeien, laat de obscure en zwarte kant van Los Angeles zien en met enkele huiveringwekkende taferelen is het daarom behoorlijk rauw van aard.  

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jordan Harper
Titel: Een meesterwerk van geweld
ISBN: 9789021063959
Pagina’s: 432
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Jay Hamilton is naast psychoanalyticus een gevierd schrijver. Zijn broer Robert, een geniaal linguïst, werd in 1971 vermoord, waarschijnlijk door schandknapen. Roberts biografe dreigt nu de ware toedracht van de moord te onthullen en Jays professionele aanzien ernstig te beschadigen.

Recensie
De onopgeloste moord op de Amerikaanse wiskundige, filosoof en taalkundige Richard Montague, maar vooral diens leven en werk, inspireerde Aifric Campbell tot het schrijven van haar debuut De logica van het moorden, dat in 2009 in een Nederlandse vertaling werd uitgebracht. Voordat ze aan de roman begon, verrichtte ze uitgebreid onderzoek en over het schrijven van het boek heeft ze, omdat ze tegelijkertijd ook nog met een promotieonderzoek bezig was, uiteindelijk drie jaar gedaan.

Hierin gaat het om de in Londen woonachtige Amerikaanse psychoanalyticus en succesvol schrijver Jay Hamilton, maar in feite ook om zijn in 1971 vermoorde en achttien jaar oudere broer Robert en tevens een briljant semanticus was. Een biografe uit de Verenigde Staten heeft het plan opgevat om een biografie over de oudste broer te schrijven en daarmee dreigt de ware toedracht van zijn dood boven water te komen. Als dit bekend wordt, kan de status van Jay een behoorlijke deuk oplopen en hier zit hij uiteraard niet op te wachten.

Misschien is het maar goed ook dat de roman niet al te dik is, want als lezer moet je er niet aan denken om er nog veel langer dan nodig mee opgescheept te zitten. Oké, het tweede deel is nog wel enigszins te doen, maar het eerste is een heuse worsteling en je moet er alles voor over hebben om hier doorheen te komen. Dit gedeelte bestaat bijna volledig uit een ellenlang aanvoelende uiteenzetting van de gedachten van protagonist Jay Hamilton. Hierin neemt hij je terug naar het verleden en wijdt hij voornamelijk uit over zijn oudere broer Robert, maar maakt hij je eveneens deelgenoot van flink wat psychoanalytisch gebazel. Op zich kunnen beide interessant zijn, maar de manier waarop een en ander gebracht wordt, is ronduit saai en taai, een enkele uitzondering daargelaten.

Wat het ook nog eens moeilijk maakt, is het grotendeels ontbreken van aansprekende dialogen en als ze er al zijn, is het snel weer afgelopen met de pret. Een ander nadeel is de schrijfstijl van de auteur, want ze maakt gebruik van oneindig lijkende zinnen en onbegrijpelijke woorden, die afwisselend wel en niet worden verklaard. Om eerlijk te zijn ziet de lezer door de bomen het bos niet meer en kun je geen enkele logische verhaallijn ontdekken. Dat het ook anders kan, bewijst Campbell in het slotdeel. Hierin kun je – althans gedeeltelijk – een structuur ontdekken. Dit komt vooral omdat er eindelijk iets gebeurt dat de moeite waard is, er gesprekken worden gehouden en de manier van schrijven een heel stuk natuurlijker is. De auteur creëert dan zelfs een klein beetje spanning door een paar thrillerelementen aan het verhaal toe te voegen.

Omdat Jay tamelijk veel over hemzelf en zijn broer en hun vroegere omstandigheden vertelt, krijg je een vrij goede indruk van beiden, maar in feite ook van hun moeder. Het is echter lastig je met hen te identificeren, want het charisma dat ze hadden kunnen hebben ontbreekt volledig. Wat de auteur wel weet te bereiken, is dat de lezer de sfeer van het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw (en soms van nog iets eerder) goed overbrengt. Een van de thema’s die in het boek naar voren wordt gebracht, is homoseksualiteit en dat werd destijds, met name in Amerika, bij lange na niet geaccepteerd. Hoe men daar toen tegen aankeek komt uit sommige fragmenten tot uiting, evenals hoe de homo’s er zelf mee omgingen.

De logica van het moorden, dat een appendix (in feite een heel kort derde deel) heeft die niet zo heel veel toevoegt, is over het geheel genomen een moeilijk te doorgronden boek, waarin de snelheid ver te zoeken is en waarvoor de lezer over een flinke dosis doorzettingsvermogen moet beschikken.  

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Aifric Campbell
Titel: De logica van het moorden
ISBN: 9789044517132
Pagina’s: 286
Eerste uitgave: 2009

Flaptekst
De Nederlandse Fleur Blom (34) heeft in een opwelling een zwaar verlieslijdend café gekocht in het Zuid-Franse Valfleury-en-Provence. Maar achter de charme van het dorpje schuilen, roddel, rivaliteit en een corrupte burgemeester. Met lef en humor weet ze het vertrouwen van de dorpelingen te winnen en haar stervende café te veranderen in het bruisende middelpunt van het dorp. Maar tegen welke prijs?

Recensie
Toen voormalig muzikant Ilja Gort, die al geruime tijd wijnboer en auteur is, door de stichting CPNB werd benaderd met de vraag of hij het zomerlezengeschenk van 2026 wilde schrijven, moest hij wel even slikken. Natuurlijk vond hij het leuk, maar de gedachte om iets voor een behoorlijk groot publiek – iets dat hij niet gewend is – te moeten schrijven, bezorgde hem ook een schrikreactie. Hij ging aan de slag en koos ervoor het verhaal zowel dicht bij zichzelf te houden als enige afstand te scheppen. Dit deed hij door uit eigen ervaringen te putten en om een vrouwelijke protagonist op te voeren.

Het boekje in kwestie is Petit Café du Bonheur, waarin de dertiger Fleur Blom met haar collega Ton naar Zuid-Frankrijk vertrekt om daar de zomer door te brengen. Onderweg komen ze door het plaatsje Valfleury-en-Provence, waar ze blijven hangen. Na het drinken van een aantal wijntjes en een gekscherende opmerking van Ton koopt Fleur in een opwelling het café waar ze zijn gestrand. Hoe lieflijk het café en plaatsje ook zijn, niets is wat het lijkt, want er heerst corruptie, er is afgunst en er wordt geroddeld. Bovendien is het etablissement ook nog eens verliesgevend. Het is dus de vraag of de Nederlandse het vertrouwen van de lokale bewoners kan winnen.

Dat het niet meevalt om in een beperkt (en in dit geval vastgesteld) aantal woorden een aansprekend en afgerond verhaal te schrijven, is al vele malen aangetoond. Het lukt de ene auteur immers beter dan de andere, maar allen hebben één overeenkomst: het is zonder meer een prestatie. Gort heeft ervoor gekozen een boekje te schrijven dat zich zo goed als volledig afspeelt in een niet al te groot plaatsje in Frankrijk. Wat hij hierbij bijzonder goed tot uiting laat komen, is de sfeer en uitstraling van zo’n typisch Frans dorpje: de lokale bewoners die samenkomen op een terrasje (of eventueel binnen) van een knus café waaraan al tientallen jaren niets is veranderd, de petanque spelende oudere mannen, de bakkerij met zijn croissantjes en stokbroden, en zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te noemen. Natuurlijk is dit alles heel clichématig, maar desondanks volledig passend bij dit kortverhaal en de omstandigheden.

De gebeurtenissen worden volledig verteld vanuit het perspectief van Fleur, maar daarnaast zijn er nog enkele andere personages die van belang zijn. Hoewel je van met name het hoofdpersonage wel iets te weten komt, blijft ze – net als alle anderen – overwegend oppervlakkig. Niet erg, want Gort heeft helemaal niet de bedoeling haar doopceel te lichten en alles over haar te vertellen. Het gaat voornamelijk om haar onbezonnen actie door in een min of meer aangeschoten opwelling het café te kopen, haar interactie en verhouding met de dorpsbewoners en het weer draaiend krijgen van haar nieuw verworven aanwinst. Deze elementen komen allemaal goed uit de verf, want daarin zie je een duidelijke, maar lichte ontwikkeling.

Gorts schrijfstijl is ook deze keer zoals de lezer van hem mag verwachten: luchtig, humoristisch, ongedwongen en eigentijds. Verder is het beeldend, waardoor je gevoel krijgt dat je jezelf eveneens op dat dorpspleintje in een klein Frans plaatsje bevindt. Dit keer geeft het zomerlezengeschenk de lezer ook nog eens een goed gevoel, want over het algemeen is het vrolijkheid troef. Het eind van Petit Café du Bonheur (letterlijk vertaald: het kleine café van geluk) maakt de lezer tevens nieuwsgierig naar hoe met Fleur verdergaat (te lezen in Grand Café du Malheur) en kan daarom gezien worden als een aangenaam en vlot en prettig te lezen opwarmertje.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ilja Gort
Titel: Petit Café du Bonheur
ISBN: 9789465033426
Pagina’s: 96
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
De woning aan Iris Drive 1601 ziet er net zo uit als de andere huizen in de buurt. Maar er doen talloze geruchten de ronde over wat zich achter de voordeur van de familie Vickery afspeelt.

De rust in North Falls wordt ruw verstoord als Allison Vickery op een dag dood in haar keuken wordt aangetroffen. Haar tienerdochter is zwaargewond en buiten kennis. Sheriff Emmy Clifton en haar zus Jude Archer, voormalig FBI-agent, moeten achterhalen wat er is gebeurd.

Iedereen in het stadje denkt te weten hoe de vork in de steel zit, maar niemand wil erover praten. Emmy en Jude staan er alleen voor. Hoe dieper ze naar de waarheid graven, hoe gevaarlijker het wordt…

Recensie
Begin juni 2026 verscheen Stille geheimen, het door Karin Slaughter geschreven tweede deel van de serie waarin sheriff Emmy Clifton de rust in de kleine (fictieve) gemeenschap North Falls probeert te bewaren en er tevens de misdaad wil bestrijden. Het voorgaande boek uit de reeks (Gebroken engelen, 2025) werd goed ontvangen en de verwachting is dat dit vervolg hier niet voor zal onderdoen.

Deze keer krijgt Emmy te maken met de moord op haar oud-collega Allison Vickery, wier zestienjarige dochter bij de schietpartij zwaargewond is geraakt. Hoewel Emmy een paar uur eerder haar moeder heeft begraven en haar hoofd in principe ergens anders naar staat, doet ze er meteen alles aan om te achterhalen wie de schutter is geweest. Hierbij krijgt ze hulp van haar oudere zus en voormalig FBI-agent Jude Archer. De meeste bewoners van North Falls denken te weten hoe de vork exact in de steel zit, maar er is geen mens die er iets over kwijt wil.

Na de korte proloog, die de lezer nieuwsgierig maakt naar het voorval dat zich daarin voordoet en waarin eveneens een klein beetje spanning voorkomt, gaat het verhaal ongeveer drie kwartier terug in de tijd en zit de lezer midden in een situatie waar iedereen weleens mee te maken krijgt: een begrafenis. Dit duurt echter niet lang, want al snel moeten sheriff Emmy Clifton en haar zus Jude Archer in actie komen vanwege de schietpartij waar ze auditief getuige van zijn. Vervolgens bevat de plot een grote hoeveel ontwikkelingen waardoor eigenlijk geen moment hetzelfde is. Deze hebben zowel betrekking op het onderzoek naar de moord, diverse bijkomende zaken in North Falls en de privéomstandigheden van Emmy en Jude. Kortom, er is meer dan voldoende afwisseling en dit zorgt ervoor dat de lezer zich geen seconde hoeft te vervelen.

Evenals in Gebroken engelen, het eerste deel van de serie, is Emmy de protagonist en wordt het verhaal voornamelijk vanuit haar perspectief verteld. Daarnaast heeft haar zus Jude ook een uitgebreidere rol toebedeeld gekregen, wat vanwege hun niet altijd soepel verlopende onderlinge verhouding zonder meer een interessante en mooie aanvulling is, maar ook omdat je haar hierdoor iets beter leert kennen en er tevens enkele familiegeheimen worden blootgelegd. De nadruk ligt uiteraard op het onderzoek naar de moord en daarbij komt de hulp die Jude verleent Emmy goed van pas, hoewel haar ondersteuning niet altijd gewaardeerd wordt. Ondanks de vele wendingen en verdachtmakingen krijgt de lezer ver in de plot een vermoeden wie verantwoordelijk is voor de dood van Allison. Dit blijkt uiteindelijk te kloppen, maar dat je dit zag aankomen komt niet door de eventuele voorspelbaarheid van het verhaal, maar meer door hoe een en ander verloopt.

Op de schrijfstijl van Slaughter valt, zoals je eigenlijk wel van haar verwacht, niets aan te merken, die is namelijk uitermate verzorgd en soms meeslepend. Vanaf de eerste tot en met de laatste pagina weet ze de lezer te boeien en hem aan het verhaal en de personages te binden. De opbouw van de thriller is goed, het tempo behoorlijk, er zijn verrassingen en vanzelfsprekend ook diverse spannende momenten. Het is trouwens aan te raden om in het eerste deel van de reeks te beginnen, want de persoonlijke aangelegenheden hebben in dit boek namelijk een vervolg. Aan het eind van de ‘limited edition’ is overigens een scène opgenomen die uit het definitieve verhaal geschrapt is. Dit is een keuze die goed heeft uitgepakt, want de oorspronkelijke tekst is minder sterk dan hoe die nu is geworden.

Al met al is Stille geheimen een prima en intrigerend tweede deel van de North Falls-serie een doet heel stiekem alweer uitkijken naar de voortzetting ervan.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Karin Slaughter
Titel: Stille geheimen
ISBN: 9789402721119
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Rechercheur Robert Lavarre wordt geconfronteerd met de dood van zijn oude legerdienstmaat en diens vrouw. Al snel neemt het onderzoek een verrassende wending, en daardoor zijn alle ogen op Robert gericht.

Vastbesloten om de waarheid te achterhalen, bijt Robert zich vast in de zaak. Wat hij niet beseft, is dat iemand wil voorkomen dat het verleden opgerakeld wordt, een verleden dat teruggaat naar de woestijn van Irak. Als de dader zijn vizier op Robert richt, start er een race tegen de klok…

Recensie
Nadat Bobby Lammers zijn militaire loopbaan vaarwel zegde, koos hij ervoor om bij de politie te gaan werken, waar hij inmiddels is uitgegroeid tot rechercheur. Omdat hij moeite had met het schrijven van processen verbaal, verslagen en verklaringen volgde hij een schrijfcursus en kwam vervolgens tot de ontdekking dat hij plezier in schrijven had. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat hij, mede ingegeven door zijn ervaringen in het leger en bij zijn huidige werkgever, aan een verhaal begon. Dit groeide uit tot de thriller Kogelbrief, dat begin 2025 is uitgebracht.

Hierin maakt de lezer kennis met oud-militair en huidig rechercheur Robert Lavarre, die midden in de nacht een merkwaardig telefoontje krijgt en hij er niet veel later achter komt dat een van zijn oude dienstmakkers en diens vrouw niet meer leven. Kort daarna blijkt iemand het op hem gemunt te hebben. De waarschijnlijke reden is dat dit te maken heeft met een voorval dat zich in Irak, waar hij tien jaar eerder naar uitgezonden was, heeft afgespeeld. De vraag is nu wat zich daar exact heeft voorgedaan wat ten koste van alles verzwegen moet blijven.

Persoonlijke ervaringen, zowel uit het verleden als het heden, zijn voor veel auteurs een prima inspiratiebron voor het schrijven van een boek. Een groot voordeel hiervan is dat het verhaal authentiek is en overwegend realistisch overkomt. De lezer kan zich de omstandigheden waarin de fictieve personages terechtkomen dan goed voorstellen en heeft bijna nergens het gevoel ‘verzinsels’ te lezen. Ook Lammers heeft veel eigen ondervindingen in zijn thriller verwerkt en dat doet hij op zich met verve. Je hebt meteen door dat hij weet waarover hij het heeft en dat hij een soort van ervaringsdeskundige is. Dit blijkt onder andere uit de grote hoeveelheid legerterminologie, maar tevens uit enkele kleine details die alleen een insider kan weten.

Het uitgangspunt van Kogelbrief is zonder meer aardig, maar absoluut niet uniek. De auteur geeft hier uiteraard wel zijn eigen draai aan, hetgeen heel behoorlijk heeft uitgepakt. Hij heeft gekozen voor een aantal verhaallijnen, waarvan één zich in 2004 afspeelt en de andere tien jaar later. Vanzelfsprekend hebben beide met elkaar te maken, maar het duurt tot het eind voordat dit verband duidelijk wordt. Hierdoor blijft de lezer lange tijd in het ongewisse en vraagt hij zich af wat zich destijds in Irak heeft voorgedaan waardoor de voorvallen in 2014 verklaard kunnen worden. In ieder geval blijf je hier continu nieuwsgierig naar. Dit gaat gepaard met diverse plotwendingen en momenten met lichte spanning.

De schrijfstijl van Lammers is ongecompliceerd, beeldend, gedetailleerd en volledig afgestemd op de verschillende situaties. Het taalgebruik in het leger is volledig anders dan die bij de politie of in de burgermaatschappij, en dit wordt erg goed overgebracht. Het is echter overduidelijk dat dit het eerste boek van de auteur is, want het bevat verscheidene onvolkomenheden die je bij een door de wol geverfde schrijver niet meer ziet. Daarnaast bevat het verhaal, overigens zonder dat het gigantisch voorspelbaar is, eveneens een aantal doorzichtigheden. Soms komt het voor dat scènes elkaar te plotseling opvolgen, hierdoor bestaat de kans dat dat de lezer enigszins in verwarring raakt. Verder bevat de plot een paar thrillerclichés, maar dat kan Lammers nauwelijks aangerekend worden, omdat hier lang niet altijd aan te ontkomen valt.

Met Kogelbrief bewijst Lammers zonder meer dat hij een interessant en overwegend boeiend verhaal kan vertellen en laat hij zien dat hij plezier beleeft aan het schrijven. Desondanks zijn er nog wel enkele aspecten die wat meer aandacht verdienen, zoals het beperken van te veel en/of overbodige details waardoor meer ruimte gemaakt kan worden voor écht spannende omstandigheden. Niettemin is dit niet onaangename debuut een veelbelovende aanzet tot meer.  

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Bobby Lammers
Titel: Kogelbrief
ISBN: 9789402717013
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Jamie Gunn houdt van verhalen. Zijn held is zijn vader, de beste verhalenverteller ter wereld. Maar dan overlijdt deze, en gaat Jamie op een zoektocht naar verhalen van vreemden, om betekenis te geven aan zijn vaders dood. Hij ontmoet Sheila Higginbottom, een merkwaardige eenzaat die hem het begin van een levensgevaarlijk verhaal vertelt. Als je het einde hoort, zul je sterven…

Al op jonge leeftijd breekt Jamie door als bestsellerauteur. Zijn boek is ijzingwekkend, en verspreidt zich op onvoorspelbare en onvoorziene wijze. Als de desastreuze effecten van het boek op zijn lezers aan het licht komen, vreest Jamie dat het verhaal nog niet klaar met hem is. Kan hij hen en zichzelf behoeden voor het einde?

Recensie
Eind 2025 werd Het laatste verhaal van Jamie Gunn, het tiende boek van de wereldwijd succesvolle auteur Thomas Olde Heuvelt, uitgebracht. Zelf zegt hij hierover dat dit zijn meest persoonlijke roman is, met name omdat hij een groot aantal autobiografische elementen bevat. Zo is de protagonist, net als de schrijver zelf, een verhalenverteller pur sang en is de vader van beiden al op jonge leeftijd overleden. Omdat dit boek de angsten van Olde Heuvelt blootlegt en hij die tevens probeert te verbannen, was het schrijven ervan een ingewikkeld proces.

Jamie Gunn is nog maar negen jaar oud als zijn vader, die in zijn ogen de beste verhalenverteller van de stad was, overlijdt. Als het jongetje vervolgens op zoek gaat naar verhalen van onbekenden ontmoet hij een vrouw die hem een verhaal vertelt waarvan het horen van het eind ervan je dood betekent. Jaren later – Jamie is nog jong – breekt hij door als bestsellerauteur met een angstaanjagend boek dat grote invloed uitoefent op zijn lezers. Hierna is hij bang dat het verhaal meer voor hem in petto heeft en probeert hij zowel zichzelf als zijn lezers te beschermen voor de afloop.

Ondanks dat de inleiding lichtelijk mysterieus is, de lezer zonder meer nieuwsgierig maakt en een klein beetje spanning heeft, komen deze elementen in de rest van het boek niet geheel uit de verf. Natuurlijk, bij vlagen is het absoluut geheimzinnig en doen zich diverse onverklaarbare situaties voor, maar op de keper beschouwd valt het – zeker als je dit vergelijkt met ander werk van Olde Heuvelt –allemaal nogal tegen en is het verhoudingsgewijs tamelijk tam, hoewel er wel degelijk enkele scènes te bespeuren zijn die niets aan de verbeelding overlaten en horrorachtig (dus min of meer gruwelijk) zijn. Zo nu en dan is het enigszins spannend, maar omdat er diverse taferelen zijn waar je de achtergrond van kent, is die minimaal. Ofschoon de plot een aantal wendingen heeft, blijven ze over het algemeen beperkt tot een handjevol en daarom word je niet continu verrast.

Het idee achter het verhaal – een verhaal in een verhaal in een verhaal én een laatste pagina die niet gelezen moet worden – is goed en origineel, maar toch wringt hier de schoen, want de auteur maakt het zichzelf en de lezer zo nu en dan erg moeilijk waardoor het overzicht in enigermate zoek raakt en de structuur geweld aangedaan wordt. Een groot deel van de plot wordt opgeslokt door Jamies rouwproces en als hij ouder is door zijn schrijverschap, zijn persoonlijke perikelen en de demonen waar hij mee te maken krijgt. Deze elementen zijn uiteraard een interessant gegeven, want ze verklaren voor een deel diens gedrag en de dingen die hij zich in zijn hoofd haalt. De lezer kan echter niet aan de indruk ontkomen dat hij lijdt aan PTSS en gebaat is bij psychische hulp. Het feit dat anderen bepaalde beelden zien nadat ze die bewuste laatste pagina gelezen hebben, kan niet anders uitgelegd worden dan dat dit een vorm van massahysterie is.

De schrijfstijl van Olde Heuvelt is vlot, eigentijds en toegankelijk, waarbij het erop lijkt dat hij zich met dit boek vooral op jongeren en jongvolwassenen richt. Veel woorden en af en toe een uitdrukking wekken de indruk dat het verhaal in beginsel is afgestemd op die specifieke leeftijdsgroep. Dikwijls is het te merken dat de auteur zijn eigen ervaringen in de plot heeft verwerkt, denk hierbij onder andere aan Jamies look met het leren jasje en de pet. Er is echter meer en daardoor heb je het gevoel hem iets beter te leren kennen. Alles in overweging nemend, voldoet Het laatste verhaal van Jamie Gunn, dat overigens een bevreemdend eind heeft, niet helemaal aan de verwachtingen, maar is evenmin vervelend om te lezen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: Het laatste verhaal van Jamie Gunn – Thomas Olde Heuvelt
ISBN: 9789044658507 
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Rechercheur Fiona Griffiths is jong, toegewijd en slim. Maar er is iets dat zij angstvallig verbergt. Iets dat te maken heeft met haar onvermogen om te huilen. Met haar vertrouwdheid met de doden. Met het mysterieuze gat in haar CV. Wanneer ze in haar eerste zaak de moord op een jonge vrouw en haar dochtertje moet onderzoeken, en er meer gruwelijke moorden volgen, wordt Fiona gedwongen de confrontatie aan te gaan met haar donkerste geheimen. En met een verleden dat ze nooit echt achter zich heeft kunnen laten…

Recensie
Toen Harry Bingham (1967) eind twintig was, werd zijn vrouw ernstig ziek en dit, maar ook omdat hij zijn toenmalige beroep van bankier niet leuk vond, waren voor hem redenen om te stoppen met werken en een roman te schrijven: The Money Makers (2001). Dit beviel hem zo goed dat hij fulltime auteur werd. Met de serie over rechercheur Fiona Griffith kreeg hij de meeste bekendheid en Fiona, het eerste deel van de reeks, werd in 2013 in het Nederlands uitgebracht.

De lezer maakt kennis met deze jonge vrouw als ze eind 2006 bij de politie solliciteert. Ze wordt aangenomen en een kleine vier jaar later is ze agent bij de recherche. Hoewel ze zich met een andere zaak moet bezighouden, houdt ze zich – geheel tegen de orders en regels in – ook bezig met de moord op een eveneens jonge vrouw en haar dochtertje. Omdat ze resultaat boekt, mag ze ermee doorgaan, maar het onderzoek heeft zijn weerslag op haar eigen gemoedstoestand en wordt ze tevens teruggeworpen naar haar verleden.

Vijf jaar geleden was ik nog dood. Deze slotzin van het eerste hoofdstuk, dat eigenlijk heel gewoon is, zorgt voor een groot vraagteken. Want hoe is het mogelijk dat iemand die beweert dat ze jaren geleden niet leefde nu opeens springlevend is? Je wordt meteen nieuwsgierig naar de reden daarvan, maar ook naar het personage, waarvan niet veel later blijkt dat dit Fiona Griffith is. Pas aan het eind van het verhaal wordt deze nieuwsgierigheid bevredigd en begrijp je die laatste zin en kom je erachter waarom ze is zoals ze is. Voor het zover is, kom je behoorlijk veel over deze jonge vrouw te weten en merk je dat ze een nogal bijzonder en zonderling lijkend figuur is. Anderzijds is ze eveneens uitermate intrigerend – er zijn immers niet veel personen zoals zij – waardoor je hoe dan ook een zwak voor haar krijgt.

Doordat er stukje bij beetje steeds meer over de achtergrond van Fiona wordt onthuld – hier wordt relatief veel aandacht aan besteed – heeft het er veel van weg dat de politiewerkzaamheden naar de achtergrond verdreven worden, maar niet is minder waar. Beide zijn nauw met elkaar verbonden en komen volop in de schijnwerpers te staan. Het onderzoek naar de moorden is in feite leidend en daarbij slaat de auteur verschillende zijwegen in, die alle interessant en boeiend zijn. Toch is de spanning verre van om te snijden, ondanks dat er wel enkele gevaarlijke situaties zijn die voor wat opwinding zorgen. Pas in de ontknoping komt een geringe hoeveelheid actie voor, wordt het door onorthodox optreden van Fiona enigszins spectaculair en is het zonder meer spannend. Rijkelijk aan de late kant, maar voor die bewuste omstandigheden is het verloop van de gebeurtenissen dusdanig dat je je daar eigenlijk niet eens bewust van bent.

Bingham heeft een schrijfstijl die mogelijk niet bij iedere lezer in de smaak zal vallen, maar absoluut niet onaangenaam is. Hij vertelt tamelijk veel vanuit de gedachten van Fiona – ze is natuurlijk niet voor niets de protagonist – en vaak is het staccato en wordt beschreven hoe het er exact aan toegaat. Je kunt dan de indruk krijgen een script te lezen. De auteur hanteert regelmatig een cynische en humoristische ondertoon die door veel lezer gewaardeerd zullen waarderen, maar door anderen wellicht verafschuwd. Dit is echt een kwestie van smaak en staat in feite los van de kwaliteit van het verhaal zelf.

In Fiona (de oorspronkelijke titel Talking to the dead verklaart het gedrag van haar uitstekend) worden nog steeds actuele maatschappelijke thema’s als vrouwenhandel en onvrijwillige prostitutie op realistische wijze naar voren gebracht. Alles bij elkaar genomen is dit een sterke start van de serie rond een originele en ongewone rechercheur. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Harry Bingham
Titel: Fiona
ISBN: 9789026100994
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2013

Flaptekst
Psychologe Kari Voss is expert op het gebied van lichaamstaal en geheugen, en adviseur van de politie van Oslo. Met moeite probeert ze haar leven weer op te pakken na het overlijden van haar man, en ze is nog altijd op zoek naar haar zoon, die zeven jaar eerder op zijn verjaardag verdween.
Dan wordt Voss betrokken bij het onderzoek naar twee bruut vermoorde tienermeisjes in een zomerhuis bij het nabijgelegen dorp Son. Met de hulp van hoofdcommissaris Ramona Norum ontdekt ze dat niemand – inclusief de slachtoffers – de waarheid lijkt te vertellen. En dat er een duister geheim schuilt in het hart van het dorp, dat bovendien te maken lijkt te hebben met het raadsel rond Voss’ verdwenen zoon.

Recensie
Nog voordat Son, het gezamenlijke thrillerdebuut van Thomas Enger en Johana Gustawsson, werd uitgebracht, was de internationale belangstelling enorm en waren de rechten al in zeventien talen verkocht. Beide auteurs kennen elkaar een kleine tien jaar, maar in gesprekken die ze tijdens de coronapandemie met elkaar hadden, deelde Gustawwson een idee dat al een tijdje in haar hoofd speelde: een boek schrijven over lichaamstaal en een profiler. Ze gingen aan de slag en dit leidde ertoe dat het eerste deel van een serie met Kari Voss in het voorjaar van 2026 in een Nederlandstalige editie verscheen.

De zestienjarige vriendinnen Eva en Hedda hebben het plan opgevat om samen met een groep vrienden Halloween in een zomerhuisje bij Son te gaan vieren. Dit komt er echter nooit van, want beiden worden er vermoord aangetroffen. Hoofdcommissaris Ramona Norum leidt het onderzoek en wordt daarbij geassisteerd door psycholoog en politie-adviseur Kari Voss, die zich gespecialiseerd heeft in lichaamstaal en geheugen. Ze kampt echter ook met eigen problemen, want zeven jaar eerder is haar toen negenjarige zoon Vetle plotseling verdwenen en ze heeft nog altijd de hoop dat hij gevonden wordt.

Mijn zoon wordt vermist. Uit deze openingszin kun je min of meer afleiden hoe de gemoedstoestand van protagonist Kari Voss zal zijn, want natuurlijk doet het wat met je als je enige kind plotseling uit je leven is verdwenen. Toch laat het schrijversduo Kari’s hoop dat de jongen nog gevonden wordt niet prevaleren, want de nadruk ligt voor het grootste deel bij haar werkzaamheden en het achterhalen wie de moord op de twee meisjes op zijn geweten heeft. Dit gaat uiteraard niet zonder slag of stoot, omdat veel personages, ondanks dat de politie al snel iemand in staat van beschuldiging stelt, hardnekkig blijven misleiden, verzwijgen of de waarheid geweld aandoen. Interessant bij de naspeuringen door de psycholoog is dat ze hierbij gebruikmaakt van haar expertise: de werking van het geheugen en non-verbale communicatie. Je komt dan enkele dingen te weten waar je normaliter nooit bij stilstaat.

Het verhaal moet het niet hebben van een overdosis geweld of actie, dus de spanning die daar vaak bij komt kijken, is er niet. Er zijn echter wel degelijk voldoende momenten die ervoor zorgen dat de gebeurtenissen blijven intrigeren. De lezer wordt regelmatig op het verkeerde been gezet en het is in feite onmogelijk om te voorspellen hoe een en ander zal af- en/of verlopen. Vanzelfsprekend zijn de liegende en bedriegende personen daar grotendeels debet aan, maar daarnaast zijn er ook diverse wendingen die zowel het verhaal als je vermoedens een andere richting in laten slaan. Het verloop van de plot heeft in ieder geval het gewenste effect: het blijft je bezighouden en praktisch niets is hetzelfde.

De schrijfstijl van Enger en Gustawsson is vlot, toegankelijk en beeldend. De lezer kan de vele scènes zo voor zich zien en de soms gespannen sfeer is heel duidelijk voel- en merkbaar. Het tempo is evenwel niet vliegend, maar er kan evenmin gezegd worden dat de voorgang een slakkengangetje heeft. Nee, alles loopt en verloopt eigenlijk heel gestaag naar een onvoorzien en enigszins verrassend eind, met als slagroom op de taart (als je hier tenminste van kunt spreken) de enorme dubbele cliffhanger die je nu al nieuwsgierig maakt naar het vervolgdeel. Son is hoe dan ook een sterk begin van een serie waarin Kari Voss ongetwijfeld meer dan voldoende van zich zal laten horen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Enger & Johana Gustawsson
Titel: Son
ISBN: 9789403137056
Pagina’s: 428
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In het turbulente Barcelona van de jaren twintig krijgt de jonge broodschrijver David Martín, geobsedeerd door een onmogelijke liefde, het aanbod van een mysterieuze uitgever om een boek te schrijven zoals nog nooit geschreven is, een boek dat de wereld zal veranderen. De tol die David hiervoor moet betalen is echter torenhoog.

David, zijn vader bruut vermoord, zijn moeder niet meer dan een schim op afstand, raakt als kind verzeild in het Kerkhof der Vergeten Boeken. Daar stuit hij op het sinistere, religieuze boek Lux Aeterna, verschenen bij de Parijse uitgever Andreas Corelli – Davids opdrachtgever – en geschreven door ene Diego Marlasca. Ooit behoorde Davids huis met de toren toe aan deze onfortuinlijke advocaat, die zich geheel op het schrijven toelegde, tot hij onder duistere omstandigheden thuis om het leven kwam. Spoedig blijken er tussen hemzelf en Marlasca meer parallellen te bestaan dan David kon vermoeden…

Recensie
Sinds 1992 woonde Carlos Ruiz Zafón (1962-2020) in Los Angeles, maar zijn geboortestad Barcelona is hij nooit vergeten. Zijn herinneringen aan de plaats heeft hij gebruikt bij het schrijven van het vierluik Het Kerkhof der Vergeten Boeken. Met het eerste deel van deze korte reeks (De schaduw van de wind, 2001) brak hij wereldwijd door. Acht jaar later publiceerde hij diens opvolger, Het spel van de engel (2009), dat in werkelijkheid een prequel is en, zo heeft hij zelf gezegd, niet is bedacht en geschreven om de lezer een plezier te doen.

De nog erg jonge David Martín werkt bij een plaatselijke krant en op een dag vraagt de hoofdredacteur hem om een vervolgverhaal te schrijven, wat in feite het begin is van zijn carrière als beroepsauteur. Een aantal jaren later wordt hij benaderd door een mysterieuze uitgever met het verzoek een boek te schrijven dat niemand meer zal vergeten. Hij gaat op dit aanbod in, maar weet dan nog niet dat dit zijn leven volledig doet veranderen. Vervolgens stuit hij tijdens onderzoek op een het religieuze boekje Lux Aeterna, geschreven door een zekere Diego Marlasca, wiens leven parallellen vertoont met zijn eigen bestaan.

Het verhaal wordt volledig vanuit het perspectief van David Martín verteld en bestrijkt – de epiloog uitgezonderd – een periode van ongeveer dertien jaar van zijn nog jonge leven (het begin in 1917), waarin hij zo nu en dan enkele herinneringen naar voren brengt van de periode daarvoor. De gehele vertelling is als het ware één grote terugblik, want aan het eind van de roman blijkt dat hetgeen hij vertelt later door hem als manuscript of boek opgeschreven wordt. Door deze opzet komt de lezer behoorlijk wat over de protagonist te weten en ziet hij hem, maar eigenlijk ook degenen in zijn directe omgeving, als iemand die hij al veel langer kent. Hierdoor leef je in feite met hen mee, maak je deel uit van hun leven.

Ruiz Zafón brengt de sfeer van de eerste decennia van de vorige eeuw prima over en daardoor krijg je een globale indruk van het Barcelona van destijds. Dankzij de beeldende schrijfstijl van de auteur zie je niet alleen de vele scènes voor je, maar waan je je eveneens in de nauwe en duistere straatjes van de Spaanse kustplaats, de boekhandel van Sempere en Zoons en de vele andere benoemde locaties. Al vrij snel in de plot komt Martín in een situatie terecht die nogal mysterieus is. Daar blijft het echter niet bij, want deze geheimzinnigheid loopt als een rode draad door het verhaal heen. Er vinden gebeurtenissen plaats die niet altijd te verklaren zijn en waarbij je je afvraagt of ze zich werkelijk voordoen of ontsproten zijn uit de fantasie van de hoofdpersoon.

Ondanks dat het tempo overwegend aan de lage kant ligt, heb je niet het gevoel dat er geen eind aan komt. Integendeel, want er gebeurt meer dan voldoende. Het aantal plotwendingen is aanzienlijk, er zijn diverse onverwachte ontwikkelingen en regelmatig heerst er een spanning waar menig thriller een voorbeeld aan kan nemen. Door al deze elementen is de lezer van begin tot eind bij de talloze aangelegenheden, die over het algemeen allemaal intrigeren, betrokken. Desondanks bevat de plot een paar minder aansprekende en soms ronduit saaie fragmenten. Sommige uiteenzettingen van Andreas Corelli, de uitgever en antagonist, zijn bij vlagen namelijk onnavolgbaar en enigszins langdradig. Het is jammer dat Het Kerkhof der Vergeten Boeken niet vaker bezocht wordt, maar omdat dit boek dus een prequel is, is dat niet zo verwonderlijk.

Als je het boek uiteindelijk dichtgeslagen hebt, vraag je je wel af of Martín in zijn eigen verhaal geleefd heeft of dat er toch iets anders aan de hand was. Deze gedachte suggereert dat er nog één of meer losse eindjes zijn, maar feitelijk is daar geen sprake van. Want Het spel van de engel is wel degelijk afgerond en eindigt op een bij dit boek passende stijl: mysterieus.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Carlos Ruiz Zafón
Titel: Het spel van de engel
ISBN: 9789056723156
Pagina’s: 552
Eerste uitgave: 2009

Flaptekst
Moet Jasper Dean zijn paranoïde vader Martin haten of houdt hij eigenlijk zielsveel van hem? Moet hij medelijden met hem hebben of hem vermoorden? Zijn vader, een maniakale, onaangepaste filosoof die altijd krampachtig probeert het leven te analyseren, maakt zijn zoon tot onwillig klankbord voor al zijn bevindingen. Martin Dean probeert zijn leven lang uit de schaduw van zijn broer te stappen: de succesvolle, populaire sportheld annex topcrimineel Terry Dean. Na zijn vaders dood blikt Jasper terug op het excentrieke leven van zijn vader, een man die iets groots en meeslepends wilde nalaten aan een wereld die hij tot in het diepst van zijn ziel verachtte.

Recensie
In 2008 debuteerde Steve Toltz met de roman Een fractie van het geheel, waarvoor hij in Australië een aantal prijzen won en onder andere op de shortlist stond voor de Man Booker Prize. In dit boek staan een vader en zoon, en hun onderlinge relatie, centraal. Het idee hiervoor kreeg hij toen hij erover ging nadenken hoe het voor een kind moet zijn om ouders te hebben die door de media volledig worden afgemaakt, maar ook naar hoe een kind van een rebel zelf in opstand komt.

Vader Martin Dean heeft een lastige jeugd gehad: hij was ziekelijk en heeft altijd in de schaduw van zijn jongere broer Terry gestaan – ook nog op latere leeftijd. Als volwassen man probeert hij het leven continu te analyseren en houdt er bijzondere en afwijkende filosofische gedachten op na. Zijn zoon Jasper weet vaak niet wat hij aan hem heeft en evenmin of hij hem moet haten of van hem houden. Na het overlijden van zijn vader kijkt hij terug op diens leven, en het feit dat hij de wereld, waar hij in feite helemaal niets om gaf, iets overweldigends wilde nalaten.

De lijvige roman bestaat uit zeven delen die elk een andere strekking hebben en een schrijfstijl die daar grotendeels op is afgestemd. Er is echter wel een overkoepelende factor: humor, cynisme en sarcasme. Van deze drie uitingen maakt Toltz in ruime mate gebruik, maar wel zodanig dat hij daarin niet overdrijft. De auteur besteedt namelijk ook aandacht aan maatschappelijke thema’s. Denk hierbij bijvoorbeeld aan mentale gezondheid, vluchtelingenproblematiek of zelfmoord. Het is echter niet zo dat het verhaal een aaneenschakeling van zwaarmoedigheid is, verre van zelfs, want ze zijn in feite maar een fractie van het geheel. Een aanzienlijk deel van de plot wordt namelijk in beslag genomen door een vader-zoonrelatie.

Hoewel de vele gebeurtenissen vanuit verschillende perspectieven wordt verteld, is het eigenlijk het verhaal van Jasper Dean, die een uitgebreide uiteenzetting geeft van de verstandhouding met zijn vader en daarbij tevens in het verleden duikt. Hierdoor krijgt de lezer eveneens inzicht in de levensloop van vader Martin en diens familie. Er komen echter ook enkele andere personages in beeld en over allen wordt meer dan voldoende verteld, zodat de lezer een gedegen indruk van hen krijgt. Eén ding is in ieder geval zeker: ze zijn allemaal markant en in een boek als dit is dit absoluut niet misplaatst. In zekere zin ga ja om ze geven, hoewel lang niet iedereen zuiver op de draad is.

Ondanks dat er ontzettend veel gebeurt, er diverse hilarische fragmenten zijn en je de talrijke voorvallen (in de breedste zin van het woord) geboeid blijft volgen, zijn er tevens minder interessante fasen. Dit zijn meestal de diepzinnigere en veelal naar filosofie neigende hersenspinsels van Martin Dean. De ene keer is hier geen touw aan vast te knopen, de andere keer is het een saai betoog waar je bepaald niet enthousiast van wordt. Gelukkig hebben dergelijke gedeelten niet de overhand en daardoor kun je ze bij wijze van spreken toch weer snel vergeten. Daarnaast is het weleens onduidelijk hoe de tijdlijn exact in elkaar steekt, met name in het begin van een nieuwe episode. Hier kom je wel relatief snel achter, maar van een lichte verwarring kan dan aanvankelijk wel even gesproken worden.

Toltz is erg sterk in het levendig uitbeelden van het voor het gevoel oneindige aantal scènes en de telkens andere sfeer in de verschillende delen komt evenzeer zeer goed tot uiting. Over het geheel genomen is Een fractie van het geheel een uitermate verdienstelijk debuut, ondanks de paar tekortkomingen.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Steve Toltz
Titel: Een fractie van het geheel
ISBN: 9789056723453
Pagina’s: 640
Eerste uitgave: 2008