Flaptekst
Andy van der Meijde huilde tranen met tuiten toen hij FC Twente moest verruilen voor Ajax. Kick van der Vall is van origine Feyenoord-fan maar verruilt Rotterdam voor Enschede om daar zestig jaar later pas met pensioen te gaan. Bryan Ruiz groeit dankzij zijn begaafde linkervoet uit tot een fenomeen en is met 24 doelpunten zo bepalend dat hij FC Twente kampioen maakt.

De Arnhemmer, Rotterdammer en Costa Ricaan hebben een ding gemeen. Ze worden op handen gedragen en voelen zich zo thuis in Twente, dat ze zich stuk voor stuk een Tukker voelen. Linda Vermeeren vertelt de geschiedenis van de volksclub aan de hand van 50 bijzondere portretten en anekdotes.

In Rare jongens, die Tukkers lees je alles van Mister FC Twente Epy Drost, de middelvinger van Heubach Hooligan, Theo Janssen die zijn leven waagt voor een biertje, Wout Brama die ware clubliefde toont door terug te keren uit Australië om FC Twente na het zwartste seizoen uit de historie te helpen promoveren tot natuurlijk het rad van Ricky van Wolfswinkel.

Recensie
Toen sportjournalist Linda Vermeeren door haar uitgever – ze is auteur van het in 2024 verschenen Pitstop in de polder, waarin ze de lezer een blik achter de schermen van de Formule 1 geeft – benaderd werd met het verzoek een boek te schrijven over FC Twente kon ze haar geluk niet op en stemde ze hier, zelfs nog voordat ze de vraag volledig had gehoord, mee in. Sinds ze in 1993 een wedstrijd van de Enschedese voetbalclub bezocht is ze hartstochtelijk supporter van de Twentenaren en daarom kon ze het tegenover zichzelf niet verantwoorden door de weigeren. Ze ging aan de slag en dit leidde ertoe dat begin september 2026 Rare jongens, die Tukkers werd uitgebracht.

Hiervoor interviewde de auteur een groot aantal spelers die voor de oostelijke club hebben gespeeld en tevens enkele van haar trainers, maar deed ze eveneens uitgebreid onderzoek in de archieven. Aan de hand van exact vijftig portretten van spelers als Epy Drost, Piet Schrijvers, Theo Janssen en Wout Brama wordt een beeld geschetst van het FC Twente uit de jaren zeventig van de vorige eeuw tot wat het nu is.

De vele verhalen leveren een boekwerk op dat een globaal beeld geeft van de geschiedenis van de club die zowel gouden tijden heeft gekend, maar ook in heel diepe dalen terecht is gekomen. Het mooiste zijn de persoonlijke impressies van de geïnterviewden. Vaak zijn ze een feest der herkenning, omdat herinneringen (weer) komen drijven, maar met regelmaat worden eveneens nieuwe wetenswaardigheden naar voren gebracht. Het zijn niet alleen de mooie momenten die aan bod komen, maar er wordt tevens aandacht besteed aan trieste omstandigheden waar sommigen mee te maken hebben gehad. Kortom, vreugde, emotie en verdriet wisselen elkaar af. Al die vaak anekdotische verhalen hebben echter één gemeenschappelijke factor: de liefde die ze allemaal voor FC Twente hebben gehad en – voor zover mogelijk – in feite nog steeds hebben.

Aan alles is te merken dat Vermeeren veel tijd in zowel de interviews – sommige duurden meer dan drie uur – en research heeft gestoken. Met de uitwerking daarvan is ze zorgvuldig en gedegen te werk gegaan en derhalve heeft ze de belangrijkste, de mooiste en de ontroerendste gedeelten voor het boek gebruikt. De schrijfstijl van de auteur is zeer vlot en buitengewoon toegankelijk en de informatie die ze geeft, is absoluut niet droog of zakelijk. Integendeel zelfs, want het geheel is zeer levendig en daardoor krijgt de lezer het gevoel dat hij de verhalen niet leest, maar hoort. Bij diverse beschrijvingen is het zelfs zo dat het lijkt alsof hij er in eigen persoon bij aanwezig is. Misschien zegt dit een en ander over het inlevingsvermogen van de lezer, maar toch vooral over de manier waarop alles uiteengezet is. Zo nu en dan is er wel spraken van herhaling van zetten. Dit komt voornamelijk omdat in de gesprekken dezelfde herinneringen boven zijn komen drijven en deze opnieuw in het boek zijn opgenomen. Begrijpelijk is dit wel, maar niet altijd noodzakelijk.

Voor zowel de neutrale voetballiefhebber als de FC Twente-fan/-supporter is Rare jongens, die Tukkers (de titel is ontleend aan de tekst op een spandoek van Vak-P, waar de fanatiekste aanhangers zich bij de thuiswedstrijden bevinden) een interessante en boeiende bundeling van vraaggesprekken en wetenswaardigheden van en over de volksclub, maar voor de échte Twente-supporter is het boek, dat zonder meer gezien kan worden als een historisch document, net even wat meer en kan of mag in diens ‘verzameling’ eigenlijk niet ontbreken. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Linda Vermeeren
Titel: Rare jongens, die Tukkers
ISBN: 9789000401451
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In 2003 zette de Nederlandse politie een eenheid op die zo geheim was dat zelfs binnen het korps bijna niemand ervan wist. De leden werden getraind om de zwaarste criminaliteit te bestrijden. Vanuit De Kooi, hun streng beveiligde basis, leverden ze een unieke bijdrage aan de strijd tegen onder meer moordenaars, terroristen, drugshandelaren, overvallers en ontvoerders. In een tijd waarin de criminaliteit drastisch veranderde en verhardde, stonden ze dag en nacht paraat, 365 dagen per jaar. Het vaak levensgevaarlijke en in het diepste geheim uitgevoerde werk bepaalde hun hele bestaan. Ze déden dit werk niet, ze wáren het.

Nog nooit trad iemand van dit team naar buiten. Tot nu. In De Kooi kijkt Marcel van de Ven, een van die pioniers, terug op de vele bloedstollend spannende acties die hij met zijn collega’s uitvoerde en de grote gevolgen ervan, zowel op het gebied van de opsporing als voor zijn eigen leven.

Recensie
Marcel van de Ven, vooral bekend geworden door het televisieprogramma Hunted, werkte bij de politiekorps Zaanstreek-Waterland voordat hij benaderd werd door de KLPD voor een oriënteringsgesprek in verband met een nieuw op te zetten afdeling. Meer informatie kreeg hij niet, maar hij ging wel op de uitnodiging in. Vele maanden later en na het ondergaan van een uitermate zware opleiding werd hij een van de leden van een geheime en specialistische politie-eenheid die ingezet zou worden om de zwaarste criminaliteit te bestrijden. Hij heeft dit uiteindelijk acht jaar volgehouden en in het boek De Kooi (2020) vertelt hij over de werkzaamheden die hij uitvoerde.

Een eenvoudig bonnetje in omroepblad Televizier had grote gevolgen, want nadat hij zijn schoolopleiding achter zich had gelaten, wist Van de Ven nog niet helemaal wat hij precies wilde. Daarom merkte zijn moeder op een dag op dat hij een keer wat met zijn leven moest gaan doen. Ten langen leste vulde hij het bonnetje in, stuurde het op en ontving geruime tijd later een uitnodiging voor een selectieprocedure. De rest is in feite geschiedenis, want de carrière van de auteur is inmiddels nagenoeg bekend, maar in het boek vertelt hij in grote lijnen over het begin van zijn loopbaan bij de politie. De hoofdmoot van het verhaal ligt echter bij zijn taken bij de specialistische eenheid en voor een kleiner deel bij wat dit voor zijn persoonlijke leven heeft betekend.

Vanzelfsprekend vertelt Van de Ven – voor zover mogelijk en indien toegestaan – erg veel over de diverse geheime operaties die hij en zijn collega’s hebben moeten uitvoeren. Om hierover te lezen, is bijzonder interessant, want over het algemeen komt de gemiddelde Nederlander hier niet zo heel erg veel over te weten. De acties waar de lezer nu achteraf getuige van wordt, zijn soms gevaarlijk en stressvol en de spanning die daarmee gepaard gaat, komt vrij goed over. Toch is het niet zo dat je het gevoel hebt dat je zelf ook aan een dergelijke operatie meedoet. Ondanks dat je de vele situaties wel degelijk voor je ziet, worden sommige omstandigheden net iets te steriel beschreven. Een andere reden daarvoor kan natuurlijk ook zijn dat veel van de benoemde zaken in de diverse media uitvoerig onder de aandacht is gebracht. Daardoor ben je er al enigszins van op de hoogte, ofschoon het absoluut boeiend is om nu te lezen wat er achter de schermen aan voorbereidingen plaatsvindt.

De opdrachten die het Tactische Team – dit is een deel van de benaming van de eenheid – uitvoerde waren geheim, dus daarover konden en mochten de leden ervan dus niets aan anderen vertellen. Ook waren ze erg veel van huis en moesten vierentwintig uur per dag en driehonderdvijfenzestig dagen per jaar klaarstaan. De auteur geeft aan dat dit grote impact heeft op zijn privéleven heeft gehad en hij komt er ruiterlijk voor uit dat hij veel heeft gemist. Dit alles is goed voorstelbaar, want wie wil en kan er nu samenleven met iemand die er eigenlijk nooit is. Eveneens geeft hij aan dat hij als mens veranderd is en dat hij, met name nadat hij de dienst verlaten had, veel onrust had en enorm moest afkicken. Daardoor krijg je min of meer de indruk dat het werk voor hem verslavend was.

In helder en begrijpelijk taalgebruik zet Van de Ven uiteen wat hij zoal heeft moeten doen, waar hij is geweest en in welke omstandigheden de werkzaamheden soms verricht moesten worden. Hierbij vervalt hij zo nu en dan in een kleine herhaling en goed beschouwd komen veel ondernemingen op hetzelfde neer. Desondanks is De Kooi een lezenswaardige uiteenzetting van het werk van de undercovereenheid van de Nederlandse politie en daardoor krijgt de lezer iets meer inzicht in wat er allemaal gedaan moet worden om de activiteiten van zware criminelen te ondermijnen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marcel van de Ven
Titel: De Kooi
ISBN: 9789026351877
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2020

Flaptekst
Inspecteur Helen Grace heeft zoiets nog niet eerder meegemaakt: zes branden in vierentwintig uur, met twee doden en meerdere gewonden als gevolg. Dit moet opzet zijn, en het lijkt erop dat iemand de stad tot de grond toe wil laten afbranden.

Grace doet met haar team onderzoek in de rokende puinhopen van de stad. Waar is de pyromaan die dit op zijn geweten heeft? Waarom maakt hij juist deze slachtoffers? Iedereen kan zijn volgende doelwit zijn.

Eén fout kan het einde Helens carrière betekenen, en in steeds meer gebouwen breekt brand uit. Ondertussen moet Helen ook haar eigen demonen zien te verslaan…

Recensie
Voordat M.J. Arlidge met het schrijven van thrillers begon, schreef hij al geruime tijd voor verschillende Britse crimeseries en nadat hij in 2015 debuteerde met Iene miene mutte ontving hij talloze lovende reacties, zowel van de pers als van lezers. Klikspaan is et vierde deel van de reeks rond inspecteur Helen Grace is begin november 2016 in een Nederlandse vertaling uitgebracht. Voor dit boek heeft de auteur veel onderzoek gedaan naar brandstichting en het effect van vuur.

Helen Grace bevindt zich midden in de nacht op een verlaten begraafplaats als ze ziet dat Southampton door drie branden wordt geteisterd. Vierentwintig uur later blijkt het nog erger te kunnen, want opnieuw wordt de stad opgeschrikt door een vuurzee die drie panden in as legt. Binnen korte tijd vallen twee doden en een aantal gewonden te betreuren. De inspecteur en haar team zijn ervan overtuigd dat het om opzet gaat, maar over het motief en de dader verkeren ze in het ongewisse. Naast het intensieve onderzoek moeten ze ook zien te voorkomen dat de pyromaan zijn gang kan blijven gaan.

Arlidge laat er meteen in het begin van het boek geen gras over groeien, want de lezer wordt al vanaf de allereerste pagina het verhaal ingezogen. Er is dan een lichte spanning – later in de plot komen veel meer momenten voor waarin die een stuk hoger ligt – je wordt nieuwsgierig gemaakt naar wat zich exact heeft voorgedaan en nog staat te gebeuren en het angstige en machteloze gevoel dat een van de personages heeft, maar ook de paniek bij een ander, komen erg goed over. In dit vroege stadium weet je in feite al dat je leesbeleving niet meer stuk kan. Uiteindelijk blijkt dit helemaal te kloppen, want in de rest van de plot vindt dusdanig veel plaats dat de thriller even wegleggen eigenlijk zo goed als geen optie is.

Natuurlijk staat het onderzoek naar de brandstichtingen, die Southampton in zijn greep houden, centraal, maar ook de persoonlijke omstandigheden van enkele terugkerende personages worden onder de aandacht van de lezer gebracht. Die van Helen Grace zijn het meest in het oog springend en wie de voorgaande delen van de serie kent, merkt dat zich in haar leven een kleine, maar opvallende, kentering lijkt voor te doen. Vanzelfsprekend is dit een interessante ontwikkeling waardoor het duidelijk is dat zij – ofschoon dit ook wel voor enkele anderen  geldt – niet stil blijven staan in haar groei als personage. Over de eenmalig aanwezige personen wordt voldoende verteld om hen een gezicht te geven en bij niemand  heb je de indruk iets van of over hen te missen.  

Door de korte hoofdstukken, maar ook omdat er zo ontzettend veel gebeurt, ligt het tempo behoorlijk hoog. Het aantal plotwendingen is eveneens aanzienlijk en daarom is geen moment hetzelfde, dus van voorspelbaarheid is geen enkele sprake, of het moet al zijn dat je aanvoelt dat de pyromaan zo goed als zeker opnieuw zal toeslaan, maar over het hoe, het wanneer en de impact die de eventuele brand zal hebben, blijf je in het ongewisse. Behalve de spanning rond de branden en het speurwerk naar de dader is er eveneens een psychologische geladenheid, want Arlidge toont onomwonden aan wat de mentale gevolgen bij overlevende slachtoffers zijn en hoe ze reageren als ze meer informatie over de brandstichter te horen krijgen.

De auteur weet de lezer tot aan het eind toe te verrassen, want de ontknoping is volledig anders dan je normaliter zou verwachten of misschien wel hoopt. Toch past dit eind erg goed in het verhaal en in de beweegredenen van de pyromaan. Klikspaan, dat uitermate vlot en toegankelijk geschreven is, is al met al een achtbaan aan gebeurtenissen en boeit van begin tot eind.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Klikspaan
ISBN: 9789022578513
Pagina’s: 444
Eerste uitgave: 2016

Flaptekst
Kerstmis 1983. Tijdens een familieruzie in een klein huis in de Zweedse bossen hoort de zevenjarige Andrev dat zijn vader niet zijn echte vader is. De echte woont ver weg en heeft lang zwart haar, als een Indiaan, legt zijn moeder uit. Andrev vindt dit geweldig: het voelt als een jongensboek waarin hij ontdekt dat zijn echte vader koning van een magisch land is die hem komt redden als een goede geest. Er komt geen goede geest, maar er komen wel veel andere vaders.

Recensie
In Zweden was Andrev Walden voornamelijk bekend als columnist voor het dagblad Dagens Nyheter, en inmiddels maakt hij niet alleen daar, maar ook wereldwijd, naam als auteur. In 2023 verscheen namelijk zijn debuutroman Jävla karlar (Mijn zeven vaders, 2024) dat meteen een bestseller werd, de August-prijs in de categorie fictie won en waarvan de film-en tv-rechten eveneens zijn verkocht. Het boek is gebaseerd op zijn eigen leven, terwijl hij opgroeide in een disfunctionele omgeving.

Het is 1983 en bijna kerst. Vredig is het echter niet, want tijdens een ruzie tussen zijn ouders hoort de dan zevenjarige Andrev dat de man die hij altijd als zijn echte vader heeft beschouwd dit in werkelijkheid niet is. Nadien vertelt zijn moeder hem dat zijn biologische vader in een ver land woont en door zijn lange zwarte haar er als een indiaan uitziet. Dit vindt hij dan het mooiste wat hij ooit heeft gehoord, dus kan hij zijn geluk niet op. Hij denkt dat zijn echte vader hem komt halen, maar in plaats daarvan komen er zeven anderen.

In de roman blikt de inmiddels veel oudere Andrev terug op de zeven jaar waarin hij even zovele vaders had. Dit doet hij niet aan de hand van allerlei herinneringen die bij hem boven komen drijven, want hij vertelt zijn verhaal, dat vlak voor kerst 1983 begint en vervolgens een chronologisch verloop naar 1990 heeft, alsof het op het moment van vertellen plaatsvindt. De verleden tijd wordt daardoor in zekere zin het heden. Dit blijkt een goede keuze te zijn, want hierdoor voelt de lezer zich verbonden met de protagonist, uit wiens perspectief de volledige plot wordt verteld. Tevens komt hij behoorlijk wat te weten over de diverse gezinssamenstellingen, de omstandigheden waarin de jongen en zijn broertje en zusje opgroeien en de mannen met wie zijn moeder het aanlegt.

Omdat een en ander in de beginfase nog enigszins vaag is en je moet wennen aan de bijzondere bijnamen die aan de personages gegeven worden, vraag je je aanvankelijk af waar het verhaal naartoe gaat, maar na niet al te lange tijd begint het te lopen en wordt eveneens duidelijk hoe alles in elkaar steekt. Vanaf dan gaan de plot en de talloze gebeurtenissen leven en kun je in feite niet anders dan Andrev in je hart sluiten. Het is overigens niet zo dat die zeven vaders een enorm grote rol van betekenis hebben waardoor die gaat overheersen, want er wordt meer dan voldoende prijsgegeven over de opgroeiende jongen, wat hij onderneemt en beleeft en hoe hij tegen sommige dingen aankijkt. Die vaders kunnen vooral gezien worden als de rode draad in het geheel.

De schrijfstijl van Walden is uitermate toegankelijk, vlot en zeer ongecompliceerd. Hij heeft tevens het vermogen zich in de jonge Andrev te verplaatsen, want hoe oud hij ook is, wat hij zegt en doet, past daar over het algemeen uitermate goed bij. Af en toe heb je echter de indruk dat de auteur dit vergeet, want dan doet of zegt de jongen iets wat in feite niet bij zijn leeftijd hoort. Zonder meer aardig zijn de verschillende humoristische en cynische frasen die je regelmatig tegenkomt. Ze zorgen voor een luchtige noot, maar ook voor een glimlach bij de lezer. Hoewel dit boek absoluut geen thriller is, is er zo nu en dan zelfs een klein beetje spanning, met name in het derde deel (in ieder deel komt een van de vaders aan bod).

Mijn zeven vaders, dat behalve de gezinssituaties van Andrev, nog een aantal andere thema’s bevat, is een debuut dat alleszins indruk maakt en dat na het lezen sowieso nog wel even blijft hangen. De roman doet tevens (opnieuw) beseffen dat opgroeien in een stabiele omgeving niet voor iedereen is weggelegd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Andrev Walden
Titel: Mijn  zeven vaders
ISBN: 9789028453630
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2024

Flaptekst
Winter 1943. Bij een overval op een juwelier vallen twee doden en wordt een grote hoeveelheid kostbare sieraden buitgemaakt. De Duitse instanties vermoeden
dat het verzet achter deze daad zit, maar het lukt ze niet de zaak op te lossen.

Wanneer een halfjaar later het levenloze lichaam van een bekende heler wordt aangetroffen op een verlaten station, blijken de twee zaken met elkaar te maken te hebben.

Hoofdinspecteur Charlie Swieninck probeert zijn onderzoek uit te voeren terwijl hij zich staande moet houden onder Duits gezag. En wil hij wel dat de schuldigen gepakt worden als het werkelijk het verzet is dat achter de moorden zit?

Recensie
Niet eens zo heel lang geleden was John Kuipers een nog tamelijk onbekende auteur, maar nadat hij met zijn thrillerdebuut Musserts schaduw (2022) de het jaar daarop de Gouden Strop won, veranderde dit aanzienlijk en is hij niet meer weg te denken in het thrillerlandschap. Media januari 2026 verscheen Het goud van Seyss-Inquart, het vierde deel van de serie rond de Haagse hoofdinspecteur Charlie Swieninck, en speelt zich opnieuw in de Tweede Wereldoorlog af.

Het is vlak voor kerst 1943 als bij een overval op een juwelier een aantal slachtoffers valt en een grote hoeveelheid sieraden wordt geroofd. Volgens de Duitse autoriteiten waren de overvallers leden van het verzet, maar na geruime tijd hebben ze nog niemand kunnen arresteren. Ongeveer een halfjaar later treft men op een verlaten station het lichaam van een bekende heler aan. Charlie Swieninck en zijn team onderzoeken de moord op deze man en ontdekken dat er een verband bestaat met de roofoverval. Terwijl hij zich met beide zaken bezighoudt, merkt hij eveneens dat niet iedereen wil dat hij vorderingen maakt.

Net als in de voorgaande delen van de serie heeft hoofdinspecteur Charlie Swieninck andermaal de belangrijkste rol in het verhaal. Toch is er, wat terugkerende personages betreft, een verandering in gang gezet, want deze keer is het aandeel dat zijn adjudant Boy Valk enigszins ingedamd en wordt deze min of meer vrijgekomen ruimte opgevuld door Herko de Moor, een jonge rechercheur van het Bureau Bijzondere Delicten (BBD). Dit is een boeiende ontwikkeling, want diens inbreng is sowieso een verfrissing en zorgt er tevens voor dat de meer ervaren politieman soms met een iets ander oog naar de zaak waaraan ze werken kan kijken. Zijn samenwerking met hem is een veelbelovende en nog niet zo vastgeroest als die met zijn vaste steun en toeverlaat Valk.

Aanvankelijk lijkt het erop dat er weinig van het privéleven van Swieninck aan bod komt, maar uiteindelijk blijkt dat dit wel meevalt, want er wordt toch een en ander naar voren gebracht. Toch is dit alles niet zo heel erg spectaculair, omdat er niet veel progressie is valt te bespeuren. Eigenlijk is en blijft hij een beetje de saaie en misschien wel kleurloze man die hij altijd al is geweest. Het is echter onmogelijk antipathie voor hem op te brengen, daarvoor is hij gewoonweg té vriendelijk, té aardig. Hij is zoals hij is, en daar lijkt vooralsnog geen verandering in te komen. Professioneel staat hij daarentegen zijn mannetje en gaat hij zijn eigen succesvolle gang, vaak tot onvrede van anderen.

Hoewel zich in de plot verschillende wendingen voordoen, heeft het een overwegend rustig en bedaard verloop. De spanning is absoluut niet nagelbijtend – wat overigens verre van erg is – hoewel er zo nu en dan wel enkele momenten zijn waarin van enige opwinding sprake is. Met name in de ontknoping doet zich een spannende scène voor, waardoor het tempo dan eveneens een stukje hoger komt te liggen. Ondanks dat de voortgang van het onderzoek niet onmiddellijk wil vlotten, zijn diverse gebeurtenissen zonder meer interessant en daardoor hoeft de lezer zich geen moment te vervelen. Het decor waarin alles zich afspeelt – de Tweede Wereldoorlog – is verre van afgezaagd, want de periode van de bezetting is in ieder deel van de reeks een andere.

De schrijfstijl van Kuipers is prettig, ongecompliceerd en beeldend. De sfeer van destijds komt (nog steeds) goed over en tijdens het lezen waan je je als het ware even in die tijd. Het goud van Seyss-Inquart kan, ondanks dat het een seriedeel is, goed als zelfstandig boek te lezen, het enige waar de lezer iets van mist, is een klein beetje informatie over enkele persoonlijke omstandigheden van de protagonist, maar dat is erg goed te overzien. Kortom, deze vierde Swieninck levert wederom veel leesplezier op. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Kuipers
Titel: Het goud van Seyss-Inquart
ISBN: 9789403132396
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In de hete zomer van 2006 verlaat de dochter van Marcus Kolpa het huis waar ze twintig jaar samen woonden. Als zijn moeder overlijdt komen een voor een de spoken uit zijn verleden tevoorschijn. Deze zoektocht naar een familiegeschiedenis haalt hem uit zijn jarenlange isolement. Wat waar leek te zijn, blijkt schijn. Wat orde leek, is chaos. En dan komt Lila.

Recensie
Nadat Marcel Möring in 1990 debuteerde met de roman Mendels erfenis was zijn ster als auteur rijzende en won hij met een aantal van zijn boeken een prijs. Zestien jaar later bracht hij Dis (2006) uit, dat het eerste deel van een trilogie, waarvan de delen overigens goed los van elkaar te lezen zijn, is. Net als dit boek werd Louteringsberg (2011), deel twee van het drieluik, dat overigens verwijst naar Dantes De goddelijke komedie, niet goed ontvangen en kreeg diverse slechte kritieken.

In deze roman staat schrijver Marcus Kolpa centraal. Zijn dochter Rebecca verlaat in de bloedhete zomer van 2006 hun ouderlijke huis, waarin ze samen twintig jaar woonden. Na haar vertrek voelt hij zich alleen, maar als zijn moeder ook nog eens overlijdt, slaat de eenzaamheid enigszins toe. Tegelijkertijd komen herinneringen bovendrijven die bij hem diepe sporen hebben achtergelaten en zijn leven hebben beïnvloed. Hij besluit op zoek te gaan naar zijn familiegeschiedenis en daardoor is hij genoodzaakt zijn zelfgekozen kluizenaarschap te verlaten.

Het verhaal wordt volledig verteld door Marcus Kolpa en daardoor komt de lezer behoorlijk veel te weten over hem persoonlijk, hoe hij momenteel door het leven gaat, maar ook wat zich allemaal in het verleden heeft afgespeeld. Dit gaat door middel van een grote hoeveelheid flashbacks, veelal in de vorm van herinneringen of mijmeringen en met regelmaat door zijn naspeuringen naar zijn achtergrond. Soms is dit informatie die in vogelvlucht voorbijgaat, maar over het algemeen besteedt de auteur hier ruimschoots aandacht aan. Hoewel de plot diverse fragmenten/overpeinzingen bevat waarbij het voor de lezer enige inspanning vergt daar zijn concentratie bij te houden, is het grootste deel zonder meer interessant en boeiend en vlieg je in feite door het boek heen.

Dit is onder meer te danken aan de vaak soepele en vlotte schrijfstijl van Möring, ondanks de paar taaiere gedeelten. Hoewel het tempo waarin alles zich afspeelt niet bijzonder hoog is, gebeurt er wel degelijk ruim voldoende en komen de geheimen die altijd voor Kolpa verborgen zijn gebleven en/of gehouden geleidelijk aan bovendrijven.  Dit komt grotendeels door zijn zoektocht naar het verleden, waarbij hij zo nu en dan hulp krijgt van anderen, waaronder de Amerikaanse Lila Adler, die later nog een aanzienlijke rol van betekenis gaat spelen in Marcus’ bestaan. Het valt niet te ontkennen of te negeren dat de roman (en dus alle aangelegenheden) naarmate de plot vordert intrigerender wordt. En al helemaal als er op een bepaald moment een spanning ontstaat die in een thriller niet zou misstaan.

Ofschoon dit een tweede deel in het drieluik is, is het boek uitstekend afzonderlijk van diens voorganger te lezen. Er zijn een paar summiere verwijzingen naar dat eerdere boek, maar de auteur zorgt er immer voor dat de lezer exact begrijpt en doorheeft hoe de vork exact in de steel zit. Het aantal personages is vrij beperkt, waardoor je ook over hen een en ander te weten komt. In ieder geval zijn ze stuk voor stuk meeslepend en sluit je ze als het ware in je hart. Een ander sterk punt is dat de sfeer van de periode waarin de gebeurtenissen zich afspelen goed wordt weergegeven. Daarnaast zijn veel beschrijvingen tamelijk beeldend en zie je ze derhalve voor je. Of het nu om een brandend gebouw gaat of een verdwaalde protagonist maakt daarbij in het geheel niet uit.

Al met al is Louteringsberg een interessante, soms fascinerende en vooral boeiende roman over een zoektocht naar het verleden. Soms is dit gebracht met mooi zinnen, soms met humor, maar vooral met veel gedrevenheid. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marcel Möring
Titel: Louteringsberg
ISBN: 9789023473053
Pagina’s: 512
Eerste uitgave: 2011

Flaptekst
In een bloedhete zomer in de jaren zestig sluiten drie vrouwen een onwaarschijnlijke vriendschap. Beverley, Elsie en Margot hebben namelijk één ding gemeen: hun echtgenoten zijn de beruchtste moordenaars van Amerika.

Te midden van buurtroddels en beschuldigende blikken vechten de vrouwen voor hun bestaan. De naïeve Beverley voedt haar twee kinderen alleen op, Elsie is vastbesloten een eigen carrière op te bouwen en Hollywood-partygirl Margot verdooft de schaamte elke ochtend met een margarita.

Als er nieuwe moorden worden gepleegd, begint het trio hun eigen onderzoek. Want wie begrijpt een moordenaar beter dan de vrouwen die er hun leven mee hebben gedeeld?

Recensie
Twintig jaar geleden wilde Elizabeth Arnott, een pseudoniem van Lizzie Pook, een universitaire scriptie schrijven over seriemoordenaars, maar uit bezorgdheid liet haar studiebegeleider haar toen wel beloven geen contact met gevangen moordenaars op te nemen. Vele jaren later begon ze zich te interesseren voor vrouwen die, geheel buiten hun schuld, in de ban raakten van gevaarlijke mannen en vaak vergeten slachtoffers zijn van gewelddadige misdrijven en daardoor over het hoofd worden gezien en eveneens verkeerd worden begrepen.

In haar thriller Oog voor het kwaad (2026) geeft ze deze vrouwen middels de vriendinnen Beverley, Elsie en Margot, die een geheel verschillende achtergrond hebben, maar wel  alle drie met een seriemoordenaar waren getrouwd, een stem. In hun omgeving worden diverse moorden op jonge vrouwen gepleegd en het drietal heeft snel in de gaten dat er overeenkomsten zijn die de politie nog niet wil zien. Om te achterhalen wie de moordenaar is, starten ze een eigen onderzoek, in de wetenschap dat zij er de juiste kennis van hebben omdat ze jarenlang met één hebben geleefd.

Hoewel het verhaal zich ongeveer halverwege de jaren zestig van de vorige eeuw afspeelt – een aantal details laat dit ook zien – zijn de gebeurtenissen die zich daarin voordoen niet tijdgebonden. Moorden op vrouwen (leeftijd doet niet ter zake) en mannen die macht op hen willen én proberen uit te oefenen zijn namelijk van alle tijden. Dit uitgangspunt is voor veel auteurs blijkbaar een dankbaar concept voor een thriller, want vaker voorkomend. Omdat Arnott de keuze heeft gemaakt dat de hoofdrol is weggelegd voor drie vrouwen wier ex-man een seriemoordenaar was en die gedrieën als zelfbenoemde privédetectives enkele moorden proberen op te lossen, is haar invalshoek anders dan anders en daarom tamelijk origineel en in bepaald opzicht eveneens verfrissend.

Ondanks alle goede bedoelingen komt het verhaal echter niet volledig uit de verf. De belangrijkste oorzaak daarvan is dat het misdaadgehalte er bekaaid van afkomt, want de auteur besteedt behoorlijk veel aandacht aan het leven en de persoonlijke perikelen van Beverley, Elsie en Margot en daardoor sneeuwt de kern – dus de moorden, het doel en het oplossen ervan – nogal onder. Hierdoor wil het met de spanning ook niet zo vlotten. De plot bevat zonder meer een paar momenten die daar tegenaan schurken, met name in de ontknoping, maar het is niet voldoende om de lezer van zijn sokken te blazen. Waar Arnott ruim aandacht aan besteedt is de veiligheid van vrouwen en femicide. Niet gek, want deze thema’s zijn als een rode draad door de plot verweven. Hierbij komt overduidelijk en goed naar voren dat deze onderwerpen helaas nog steeds actueel zijn (misschien zelfs wel meer dan ooit) en waarvan de gevolgen niet uit het oog verloren mogen worden.

In principe is er met het gekozen thema niet veel mis en vaak kan dit een beklemmende en spannende thriller opleveren, maar in dit geval is daar weinig sprake van. Een van de voornaamste redenen daarvan is dat de slachtoffers geen enkele rol van betekenis spelen, behalve dan dat hun naam regelmatig wordt genoemd. Ook het aantal plotwendingen is niet zo heel erg groot en dit heeft tot gevolg dat verrassingen zo goed als uitblijven. Desondanks blijft de lezer in zekere mate toch nieuwsgierig naar de vorderingen van het trio en wil je te weten komen of het hen gaat lukken om de politie, die evenmin veelvuldig in beeld komt, een stap voor te blijven.

Oog voor het kwaad, in een keurige vertaling van Henske Marsman, is over het geheel genomen een zelden opwindende en enigszins brave en luchtige thriller die het in grote lijnen moet hebben van de escapades van de drie vriendinnen, maar die tevens de focus legt op een maatschappelijk probleem dat absoluut niet in de vergetelheid mag raken. Aan de ene kant heeft Arnott dus goed werk geleverd, maar aan de andere kant zijn er wat punten die voor verbetering vatbaar zijn.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Elizabeth Arnott
Titel: Oog voor het kwaad
ISBN: 9789402777482
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Wat zou je doen als je nog maar een paar maanden te leven had?
Voor Tessa van zestien is die vraag werkelijkheid. Ze heeft leukemie en nog maar kort te leven. Die tijd wil ze goed besteden. En dus maakt ze een lijst van tien dingen die ze absoluut nog wil doen. Seks. Autorijden. Beroemd worden. En verliefd.

Recensie
Voor ik doodga, de in 2007 verscheen debuutroman van Jenny Downham, werd meteen voor vele prijzen genomineerd en won de Branford Boase Award 2008, een jaarlijkse prijs voor het beste kinder- of jeugdroman van een debuterend au4eur. De protagonist in dit boek is een zestienjarig meisje met leukemie en hierdoor niet lang meer te leven heeft. Downham wist, toen ze met het schrijven ervan begon, nog niet dat het meisje zou sterven, maar na een paar weken was het voor haar duidelijk dat ze ziek was en dat dit feit het verhaal spannender zou maken.

Het meisje in kwestie is Tessa, die zich er ten volle van bewust is dat ze – hoe graag ze ook wil – geen zeventien jaar oud zal worden. Omdat ze de korte tijd die ze nog heeft zo leuk mogelijk wil doorbrengen, maakt ze een lijst met tien dingen die ze nog wil doen. Enkele daarvan zijn seks hebben met een jongen, autorijden en beroemd worden. Om haar wensen uit te laten komen, kan ze de hulp en steun van haar vriendin Zoey goed gebruiken.

De titel en de ondertitel op de cover spreekt in feite al boekdelen, maar als je niet zou weten wat de strekking van deze Young Adultroman is, blijkt dat onomwonden uit het eerste hoofdstuk. Hier begint het verhaal van de zestienjarige Tessa en eigenlijk al meteen in het begin merkt de lezer dat er iets ernstigs met haar aan de hand is. Dit valt op te maken uit de teneur, haar gedachten en de manier waarop de auteur alles wat bij het meisje leeft beschrijft. Met veel gevoel leidt Downham je door de laatste maanden die Tessa nog te leven heeft en hoe ze daar alles wat nog mogelijk is uit probeert te halen. Dit gaat gepaard met een lach en een traan, en soms met een klein beetje verbazing, vooral omdat Tess – zo wordt ze ook regelmatig genoemd – een aantal onwerkelijke capriolen uithaalt die ze per se wil uitvoeren voordat ze komt te overlijden.

Behalve aan het eind van het verhaal, waaruit overduidelijk valt op te maken dat Tessa in haar laatste levensfase zit, heeft haar stervensproces niet de overhand, hoewel dit uiteraard wel voortdurend een rol speelt. In de plot gaat het er voor het grootste deel namelijk om dat ze in de tijd die haar rest zoveel mogelijk uit het leven haalt en dit gegeven komt goed tot uiting. De auteur besteedt eveneens aandacht aan de gevoelens van het meisje, hoe ze, terwijl ze weet dat ze binnen afzienbare tijd sterft, tegen bepaalde zaken aankijkt. Ook de emoties van haar vader, moeder, broertje en de paar vrienden die ze heeft, worden prima naar voren gebracht. Als lezer leef je absoluut met hen mee en regelmatig vraag je je af hoe je zelf zou handelen in soortgelijke omstandigheden (dus zowel in de situatie van Tessa als die van haar naasten).

De schrijfstijl van de auteur is, ondanks het treurige en aangrijpende thema, overwegend luchtig en speels. Verder kun je je een erg goede voorstelling maken van de vele scènes, die soms als een film aan je voorbijschieten. Ondanks dit, en de af en toe cynische opmerkingen van Tessa, zijn de diverse gemoedsbewegingen van de personages zichtbaar en deze hebben zonder meer effect op de lezer. Voor een groot deel is de roman realistisch, maar er zijn tevens een paar momenten dat je daar vraagtekens bij kunt zetten, met name bij sommige onderdelen van Tessa’s lijst. Toch misstaan ze niet in het geheel, want ze laten zien dat je in feite nooit weet hoe je gedrag zal zijn als je weet dat je binnenkort komt te overlijden.

Over het geheel genomen is Voor ik doodga een prettig leesbare, zo en dan ontroerende, bij vlagen humoristische roman die niet alleen de jeugd, maar ook veel volwassenen zal aanspreken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jenny Downham
Titel: Voor ik doodga
ISBN: 9789021066929
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2007

Flaptekst
Op een koude winterdag wordt een vooruitstrevende Engelse kostschool opgeschrikt door een brute gijzeling. De dader heeft aangekondigd dat drie uur na het eerste schot de school zal worden opgeblazen. Wie is hij? Is hij alleen? En waarom heeft hij het gemunt op precies deze school? Terwijl de angstaanjagende waarheid stukje bij beetje aan het licht komt, tikt de klok meedogenloos door…

Recensie
Na een carrière als recensent en scenarioschrijver werd Rosamund Lupton fulltime auteur en debuteerde vervolgens in 2010 met Zusje, dat onmiddellijk een wereldwijd groot succes werd. Haar vierde thriller, Drie uur, waarvoor ze het idee kreeg toen ze een stapel boeken voor een bibliotheekdeur zag liggen en zich afvroeg wat er om de hoek gebeurde, werd in 2020 uitgebracht. Omdat ze op dat moment ook veel bezig was met het opkomende rechts-extremisme in Engeland werkte ze haar ingeving uit en al snel ontstond er een volledig verhaal.

Dit begint ermee dat de directeur van een school zwaargewond raakt als de scherven van een kapotgeschoten glasvitrine in zijn hoofd terechtkomen. Al snel blijkt dat er in en rond het gebouw twee zwaarbewapende schutters rondlopen die diverse onderwijzers en leerlingen in hun greep houden. De hulptroepen zijn snel ter plaatse, maar kunnen niets uitrichten omdat de daders dreigen om zich heen te gaan schieten zodra de politie de school binnenvalt. Experts proberen ondertussen de reden van deze terreuractie te achterhalen en komen hier langzaam maar zeker achter.

Een gijzeling op een school door een aantal bewapende extremisten en kinderen en leerkrachten die hierdoor in gevaar komen. Een paar ingrediënten die een behoorlijk spannend verhaal kunnen opleveren en omdat de gebeurtenissen in dit boek zich in drie uur afspelen, kan het tempo ook nog eens vliegend zijn. De vierde thriller van Lupton had zo mooi kunnen zijn. Maar is dit niet, want de plot kruipt in een vertraagd slakkengangetje voorbij, door de opzet ervan en de manier van schrijven is de spanning ver ondermaats en als klap op de vuurpijl spreken de meeste personages – en dat zijn er erg veel – helemáál niet aan. Kortom, de auteur weet de lezer absoluut niet te bekoren.

Is er dan helemaal niets positiefs te melden? Natuurlijk wel, want voor slechts een drietal actieve personages – het neergeschoten hoofd van de school wordt om voorstelbare redenen buiten beschouwing gelaten –  krijg je sympathie. Dat zijn de zestienjarige Rafi en zijn tien jaar jongere broertje Basi. Beiden zijn uit Syrië gevlucht en kampen daardoor met een oorlogstrauma. Daarnaast is er Hannah Jacobs, die zich over de gewonde directeur ontfermt. Over haar achtergrond kom je echter zo goed als niets te weten, in tegenstelling op beide broers. Alle anderen zijn over het algemeen tamelijk eendimensionaal, waardoor ze nogal statisch overkomen en zo goed als geen indruk maken.

Spanning is onontbeerlijk voor een thriller, maar zoals eerder al genoemd, is die hoegenaamd niet aanwezig. Een van de meest in het oog springende oorzaken daarvan is dat de dreigende situatie niet beschreven wordt vanuit de actie, niet vanuit het perspectief van de daders, maar alleen door het oog van anderen. Deze derden zitten of in de rats, of repeteren zich suf aan een toneeluitvoering, of hebben de supervisie over de reddingsoperatie. Waar het echt om gaat, valt hierdoor volledig in het niet, met name dankzij de passieve schrijfstijl. Een uitzonder hierop zijn de omstandigheden waarin – opnieuw – Rafi en Basi komen te verkeren. De auteur beschrijft deze levendig en daarom kan de lezer zich exact voorstellen hoe zij zich moeten voelen.

Alle goede bedoelingen van Lupton ten spijt, maar Drie uur is geen thriller waarvan je ondersteboven raakt. Er zitten te veel haken en ogen aan, soms is het ronduit ongeloofwaardig en door de vele perspectiefwisselingen is de structuur vrij chaotisch. Er zijn fragmenten die ronduit vervelend zijn en amper boeien. De auteur had ongetwijfeld goede intenties, maar de uitvoering daarvan komt in het geheel niet uit de verf. Al met al een thriller om snel te vergeten.  

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Rosamund Lupton
Titel: Drie uur
ISBN: 9789022586228
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2020

Flaptekst
Een familie in de Syrische stad Aleppo raakt van elkaar vervreemd. De moeder probeert angstvallig vast te houden aan de aristocratische levensstijl waaruit ze is verstoten, onder andere door haar gehandicapte dochter verstopt te houden. Haar zoon Rasjied is haar oogappel, maar hij sluit zich aan bij een religieuze groep om te gaan vechten in Irak. Ook haar dochter Sausan verdwijnt zodra de politiek greep op haar krijgt. Lukt het hun de weg naar zichzelf en elkaar terug te vinden?

Recensie
In 1993 debuteerde de Syrische auteur Khaled Khalifa (1964-2023) als auteur met de roman Haris al-Khadi’s, maar nadat hij De poorten van het paradijs (2011) uitbracht werd hij pas echt bekend. Dit boek ontving een aantal nominaties, maar werd na publicatie verboden in zijn vaderland. Voor een later verschenen roman, Er zijn geen messen in de keuken van de stad (2015) ontving hij de Khalifa de Naguib Mahfoez-medaille voor literatuur.

In dit boek draait het om een familie – de vader van het gezin is met een veel oudere vrouw naar Amerika vertrokken – die van het platteland naar de stad Aleppo is verhuisd. Hier gaat ieder van hen haar of zijn eigen gang en het gevolg daarvan is dat ze van elkaar vervreemd raken. De moeder, die een aristocratische achtergrond heeft, blijft zich vastklampen aan haar status, ondanks dat ze daar door haar huwelijk uit verbannen is. Op haar gehandicapte dochter na, doen haar kinderen wat hen goed lijkt, waarbij het toch de vraag is of ze zichzelf en elkaar terug kunnen vinden.

Het verhaal wordt volledig verteld door een naamloze verteller, maar vanaf het begin weet de lezer wel dat hij een van de kinderen is van het gezin dat vanuit Midan Akbas, een klein plaatsje in het uiterste Noordwesten van Syrië, is verhuisd naar het vele maken grotere Aleppo. Omdat hij behoorlijk veel over hen, zichzelf en zijn vader uitgezonderd, naar voren brengt, komt de lezer aardig wat over de afzonderlijke gezinsleden te weten. Ook Nizaar, zijn oom en broer van zijn moeder, wordt tamelijk goed uitgelicht. Hoewel je een prima indruk van deze personages krijgt, is het soms lastig om je met hen te vereenzelvigen. Dit komt voor een groot deel door vele uitweidingen van de auteur, met als resultaat dat de lezer zo nu en dan het spoor bijster raakt. Af en toe is er geen touw aan het relaas vast te knopen.

Een van de oorzaken van die onduidelijkheid is dat Khalifa in het betoog bijzonder vaak wisselt van het heden naar het verleden en dientengevolge ook andersom. Daarnaast slaat hij zijwegen in terwijl de verteller nog met het verhaal van een van de gezinsleden bezig is en daar later ook weer mee verdergaat. Ondanks deze enigszins verwarrende sprongen weten de ervaringen van de diverse familieleden met grote regelmaat te boeien, met name als het om hun persoonlijke besognes gaat. Het is echter wel aan te bevelen de plot geconcentreerd en zonder afleiding te blijven volgen, één moment van afleiding en je raakt de draad min of meer kwijt.

Omdat de auteur diverse waargebeurde feiten in de roman heeft verwerkt – denk daarbij onder andere aan het (schrik)bewind van Hafiz al-Assad, de Amerikaanse bezetting van Irak, maar ook de nasleep van de Eerste Wereldoorlog – zijn diverse fragmenten erg realistisch en komt de lezer een en ander over Syrië te weten. Verder besteedt Khalifa eveneens aandacht aan thema’s als homoseksualiteit, uithuwelijking en eerwraak, ofschoon het ene meer dan het andere. Zonder meer interessante onderwerpen, want dit alles geeft een beeld van het Syrië van de periode waarin het verhaal zich afspeelt, maar zijn in feite ook van invloed op hoe het land er nu aan toe is.

Een van de opvallendste kenmerken van de roman is dat dialogen ontbreken en daarom is hij in feite één lange monoloog, waar weinig speelse effecten in te bespeuren zijn en daardoor erg complex is. Er zijn geen messen in de keukens van de stad heeft als het ware twee gezichten, want zoals gezegd zijn er voldoende boeiende gedeelten, maar ook talloze waar moeilijk doorheen te komen is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Khaled Khalifa
Titel: Er zijn geen messen in de keukens van de stad
ISBN: 9789044533828
Pagina’s: 312
Eerste uitgave: 2015