Flaptekst
Amateurkok Manako Kajii zit vast voor moord op eenzame mannen die ze naar verluidt verleidde met haar kookkunsten. Ze weigert contact met de buitenwereld, tot journaliste Rika Machida haar schrijft om een recept. Kajii antwoordt, en zo begint een reeks ontmoetingen waarin eten centraal staat. Terwijl Rika hoopt Kajii te doorgronden, raakt ze steeds meer in de ban van haar – en van koken. Hun gesprekken onthullen diepe thema’s als vrouwenhaat, verlangen en identiteit.

Recensie
Hoewel de Japanse schrijfster Asako Yuzuki al meer dan twintig uitgaven op haar naam heeft staan, is Boter (in haar eigen land al in 2017 uitgebracht) pas in 2026 in het Nederlands verschenen. De roman is voor een groot deel gebaseerd op de waargebeurde zaak van Kanae Kijima (de Konkatsu-moordenaar), een vrouw die in 2009 werd veroordeeld voor de dodelijke vergiftiging van drie mannen die ze via datingsites had leren kennen.

In het verhaal draait het vooral om Rika Machida, een journaliste van Shumei Weekblad, die het plan heeft opgevat om in enkele artikelen aandacht te besteden aan Manako Kajii, een amateurkok die ervan beschuldigd wordt drie moorden te hebben gepleegd, maar geen contact met de buitenwereld wil hebben. Nadat Rika haar diverse keren om een interview heeft verzocht, stemt Manako toch toe en dat blijkt het begin te zijn van verschillende ontmoetingen waarin vooral over eten wordt gesproken. Na verloop van tijd krijgen hun gesprekken een ander karakter en raakt Rika steeds meer in de ban van de vrouw.

Het Nederlandstalige debuut van Yuzuki wordt aangeprezen als een intrigerende roman waarin culinaire passie, maatschappijkritiek en bloeddorstige actie samenkomen. In beginsel zijn dit ingrediënten die een interessante en boeiende roman kunnen opleveren, maar in dit geval wordt dat maar ten dele waargemaakt. Nadat de lezer in het begin kennismaakt met protagonist Rika Machida en haar beste vriendin Reiko Sayama – en tevens een globale indruk krijgt van een paar Japanse culturele gebruiken – blijkt al snel dat eten en het bereiden ervan (beide zijn voor Japanners zo goed als een religie) een behoorlijk groot deel van de plot opslokken. Dit komt niet alleen doordat dit in eerste instantie het belangrijkste gespreksonderwerp is tijdens de ontmoetingen tussen Rika en Kajii, maar ook omdat recepten worden uitgewisseld en uitgeprobeerd. Op den duur begint dit thema te vervelen en kun je niet anders dan concluderen dat het wat dit betreft toch wel erg veel van hetzelfde is en er in feite zo goed als niets gebeurt.

Pas wanneer Rika, en in een iets later stadium Reiko ook, meer over de achtergrond van de drie sterfgevallen te weten probeert te komen, begint het verhaal de lezer meer te pakken, ofschoon er van bloeddorstige actie echter nergens sprake is. Sterker nog, van zelfs maar een klein beetje thrillerachtige spanning is helemaal niets te bespeuren. Desondanks ben je wel enigszins nieuwsgierig naar Kajii als persoon, de rechtszaak die tegen haar gevoerd wordt en de beweegredenen waarom ze gemoord zou hebben. Helaas besteedt de auteur hier relatief weinig aandacht aan, dus strikt genomen kom je daar niet eens zo heel veel over te weten. Over protagonist Rika wordt daarentegen wel het een en ander verteld en blijkt dat ze een nogal obsessief slankheidsideaal heeft, zich eenzaam lijkt te voelen en vooral leeft voor haar werk – kenmerken die overigens voor erg veel Japanners gelden. In grote lijnen blijft het daarbij, dus als persoon is en blijft ze eveneens tamelijk oppervlakkig.

De auteur heeft in de roman diverse maatschappelijke thema’s verwerkt, waaronder de omgang met vrouwen en hoe de Japanse man tegen iets gezettere medemens aankijkt. Heel uitvoerig gaat ze hier niet op in, maar wel voldoende om er een kleine indruk van te krijgen. Daarnaast geeft ze tevens een globaal beeld van enkele culturele gebruiken van het land, hetgeen zonder meer interessant en leerzaam is. Deze elementen kunnen echter niet voorkomen dat de lezer aan Boter, dat vertaald is door Maarten Liebregts, een dubbel gevoel overhoudt. Aan de ene kant is de roman ietwat langdradig en eentonig, maar aan de andere kant weet het boek ook wel weer te boeien. 

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Asako Yuzuki
Titel: Boter
ISBN: 9789038817576
Pagina’s: 560
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In het Meerdaalwoud, ten zuiden van Leuven, wordt het lijk gevonden van een jogger wiens schedel is ingeslagen. In de zak van zijn short treft de politie een vrouwenslipje aan met roze cupido’s erop. Bij hoofdinspecteur Thomas Berg roept deze macabere ontdekking meteen een reeks pertinente vragen op: waarom zat er een slipje in de broekzak van deze man? Heeft het iets te maken met de moord? Maar vooral: aan wie behoort het toe?

Alle vrouwen die bij de zaak betrokken kunnen zijn worden aan de tand gevoeld, maar de eigenares van het stukje ondergoed blijft onbekend. Berg is er halsstarrig van overtuigd dat het slipje verband houdt met de moord, tot een ander ongewoon voorwerp die rol opeist. Of zit hij opnieuw op het verkeerde spoor?

Recensie
De zaak Torfs, de eerste misdaadroman waarin de door Jo Claes, een van de meest gelezen thrillerauteurs van Vlaanderen, gecreëerde hoofdinspecteur Thomas Berg zijn opwachting maakte, werd in 2008 uitgebracht en sindsdien zijn er nog negentien delen van deze serie verschenen. Het nieuwste, en dus twintigste deel is Het onvermogen, dat in maart 2026 werd gepubliceerd.

Hierin krijgen Berg en zijn collega’s te maken met dood van een jogger, die in een bosgebied net iets ten zuiden van Leuven wordt aangetroffen. Al snel blijkt dat de man is vermoord. Bijzonder is dat in zijn broekzak een damesslipje met roze cupidofiguurtjes wordt gevonden. Berg en zijn team vragen zich daarom af of dit kledingstuk met de moord te maken heeft, maar ook van wie de lingerie kan zijn. Omdat er zo goed als geen aanwijzingen zijn, lijkt het erop dat het oplossen van deze zaak erg lastig kan worden.

Voordat hoofdinspecteur Berg en zijn team in beeld komen, begint Claes met de introductie van fotograaf Michael De Angelis – later blijkt dat hij de omgebrachte jogger is – zijn dagelijkse bezigheden en de mensen in zijn omgeving. Eigenlijk is het op dat moment nog heel gewoon en blijkt uit zo goed als niets (een ogenschijnlijke diefstal uitgezonderd) dat zich een voorval gaat voordoen die het leven van diverse personen overhoop gooit. De teneur van de misdaadroman verandert aanzienlijk als in het tweede deel – in totaal zijn er vier – de Dienst Geweld naar een plaats delict wordt geroepen, vervolgens het onderzoek naar de moord op de hardloper opstart en tracht te achterhalen wie hem om het leven heeft gebracht. Vanaf dan draait het praktisch uitsluitend om de politie-activiteiten en het oplossen van het misdrijf.

Aanvankelijk gebeurt er daarin nog niet zoveel, ondanks de inspanning van Berg en zijn collega’s. Gaandeweg de plot komen toch steeds meer puzzelstukjes op hun plaats te liggen, maar niet voordat de auteur de lezer regelmatig weet te misleiden. De ene verdachte is nog maar net afgeschreven of de volgende dient zich alweer aan. Hierbij moet niet uit het oog verloren worden dat bijna niemand de waarheid spreekt en veel verklaringen dus als onbetrouwbaar kunnen worden beschouwd. Dit zorgt er enerzijds voor dat je zelf ook meespeurt – het boek is niets meer of minder dan een whodunit – en aan de andere kant dat je nergens zeker van bent. Dit zorgt in zekere zin voor een bepaalde spanning, terwijl het verhaal op zich geen enkele actie kent. Je zou zelfs kunnen zeggen dat  het er behoorlijk gemoedelijk aan toegaat.

Ondanks het rustige karakter van de gebeurtenissen gaat het verhaal na verloop van tijd almaar meer intrigeren. Dit komt onder andere door de verschillende wendingen die het onderzoek, en dus ook de plot, aanneemt, maar eveneens dankzij allerlei intriges. Een van de interessantste aspecten van de misdaadroman is de aanpak van protagonist Thomas Berg. Op een gegeven moment wordt zijn denkwijze mede bepaald door de Newtonpendel (waarbij het erom draait dat het een het gevolg is van het ander), hetgeen een originele insteek vormt. Even boeiend zijn de regelmatige samenkomsten van het team; de lezer krijgt als het ware een kijkje achter de schermen en wordt daardoor deelgenoot van onder andere de gedachtegang van de teamleden.

In een vlotte, toegankelijke en beeldende schrijfstijl werkt Claes naar een einde toe dat je niet ziet aankomen, maar dat evenmin ongelooflijk verrassend is. Eigenlijk leidt hij zowel de lezer als de politie heel geleidelijk aan naar de oplossing van de moord en dat doet hij op een ingenieuze manier, omdat je ondertussen geconfronteerd wordt met allerlei leugens, bedrog, aannames en veronderstellingen. Hieruit valt ook nog eens op te maken dat de personages net echte mensen zijn. Alles bij elkaar genomen kun je niet anders dan concluderen dat Het onvermogen van begin tot eind een boeiende en prettige leeservaring is.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jo Claes 
Titel: Het onvermogen
ISBN: 9789057208904
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Een moordenaar heeft in vier weken tijd vier moorden gepleegd, die allemaal maar één ding gemeen hebben: het adres van de slachtoffers, 138 Main Street. Voor fbi-agent Ben Walker en zijn jonge collega Zoe Hill is deze zaak anders dan al hun eerdere zaken. Ze weten waar de moordenaar zal toeslaan, maar er zijn meer dan zevenduizend Main Streets in de vs en ze hebben geen idee welke het volgende doelwit is. En dit is slechts het begin.

Dan verschijnt in de media het manifest van de Main Street Killer, waarin radicale maatschappelijke veranderingen geëist worden en gedreigd wordt met gevolgen als er niet aan voldaan wordt. Terwijl angst het hele land in zijn greep krijgt, belanden Walker en Hill in een kat-en-muisspel om de moordenaar te stoppen voordat hij zijn dreigementen kan uitvoeren. Maar hij is hun steeds voor en ze hebben een gebied van meer dan negen miljoen vierkante kilometer te bestrijken; ze moeten hem eerst zien te vinden.

De race tegen de klok is begonnen…

Recensie
Gavin Bell, die eveneens boeken schrijft onder de pseudoniemen Mason Cross en Alex Knight, vroeg zich tijdens het schrijven van een verhaal waarin het adres Main Street voorkomt af hoe vaak deze straatnaam in de Verenigde Staten voorkomt. Het antwoord – meer dan zevenduizend – vormde voor hem de inspiratiebron om een thriller te schrijven over een specifiek huisnummer dat in het merendeel van al deze straten te vinden is. Het resultaat, 138 Main Street (2026) was meteen na verschijnen een groot succes.

138 Main Street is een heel gewoon adres, maar dat verandert snel als er kort na elkaar enkele moorden worden gepleegd; in verschillende plaatsen en staten welteverstaan. Voor de FBI is dit, maar ook omdat duizenden andere locaties hetzelfde adres hebben, een reden om de zaak op zich te nemen. Speciaal Agent Ben Walker en de aan het kernteam toegevoegde agente Zoe Hill weten dat er nieuwe slachtoffers gaan vallen, maar waar dat zal zijn, is de grote vraag. Met man en macht proberen ze dit te voorkomen, ondanks dat niet één, maar twee vijanden hebben. Want de tijd werkt namelijk ook in hun nadeel.

‘Dit soort dingen gebeurt hier gewoon niet.’ Een reactie die zo nu en dan in de krant te lezen valt, maar, nadat er een gewelddadig misdrijf heeft plaatsgevonden, ook door een van de bewoners van Main Street in het exclusieve Pembury Village uitgesproken wordt. Hierdoor, maar vooral omdat de lezer zich meteen op de plaats delict bevindt, zit je onmiddellijk in het verhaal en vanwege de raadselachtige moorden, de verwoede pogingen de dader of daders te vinden en de interessante personages verlaat je dat in feite pas als het boek is dichtgeslagen. Op zich zijn dit natuurlijk elementen die in veel meer thrillers voorkomen, maar het gegeven dat die moorden op een identiek adres (138 Main Street) kriskras door de Verenigde Staten heen worden gepleegd, maakt alles juist zo bijzonder en intrigerend.

Behalve de uitgebreide verhaallijn waarin de gebeurtenissen aan de diverse Main Streets en het FBI-onderzoek centraal staan, is er tevens een kortere vanuit het perspectief van iemand die ‘de professor’ wordt genoemd en zich op een plek bevindt die Gehenna heet. Aanvankelijk vraag je je af wat het verband met de moorden is, maar al snel krijg je een vermoeden – eigenlijk weet je zo goed als zeker dat er een bepaalde connectie moet zijn – dat snel bevestigd lijkt te worden. Hoe een en ander exact in elkaar steekt, blijft tot aan de spectaculaire en onverwachte ontknoping in het ongewisse. Voor het echter zover is, krijgt de lezer talloze plotwendingen en ontwikkelingen voorgeschoteld en weet hij vaak niet waar hij aan toe is en wie je nog kunt vertrouwen.

Het verhaal wordt vooral gedragen door Walker, Hill en analist Matthew Brodie en ieder van hen heeft haar of zijn unieke inbreng – de interactie tussen de twee laatst genoemden is bijvoorbeeld erg levendig en vol pit. Omdat het drietal heel gewoon is en geen gekke of al te overmoedige dingen doet, sluit je ze al vrij snel in je hart. Evenwel moet de rol van de mysterieuze professor ook niet onderschat worden, want met zijn opmerkelijke denkbeelden is zijn bijdrage van wezenlijk belang. Hoewel de plot de lezer al vanaf het begin in zijn greep houdt, is de spanning niet onmiddellijk om te snijden, maar ongeveer halverwege gaat het tempo aanzienlijk omhoog en nemen de spannende momenten eveneens zienderogen toe.

138 Main Street, naar het Nederlands vertaald door Angela Knotter, is wereldwijd overladen met complimenten. Dit is niet geheel ten onrechte, want Bell heeft een originele, pakkende en meeslepende thriller geschreven en lijkt de deur naar een nieuw boek met Zoe Hill ook nog eens op een kier te hebben gezet.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Gavin Bell
Titel: 138 Main Street
ISBN: 9789026368974
Pagina’s: 408
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Hij is een mythische figuur, een man wiens naam alleen maar wordt gefluisterd. De Nowhere Man. Er wordt beweerd dat hij alles zal doen om je te beschermen als je om zijn hulp vraagt en dat hij nooit faalt. Maar de Nowhere Man is geen sprookje, hij bestaat echt…

Evan Smoak zet zijn aanzienlijke persoonlijke vaardigheden en middelen in om hen te helpen die zich tot niemand anders kunnen wenden. Als kind werd hij geselecteerd voor het Orphan-project, een officieel niet-bestaand trainingsprogramma binnen de geheime dienst. De Orphans werden opgeleid tot de beste sluipmoordenaars ter wereld en de allerbeste onder hen was Orphan X: Evan Smoak. Maar op een dag verdween Evan in het niets.

Recensie
Tijdens zijn studententijd schreef de inmiddels gelouterde auteur Gregg Hurwitz zijn eerste boek: The tower (1999), dat overigens niet in het Nederlands is vertaald. Geruime tijd later begon hij aan een de Orphan X-serie, met de mysterieuze Evan Smoak in de hoofdrol. Het eerste deel van de reeks is Orphan X, dat in 2016 is verschenen en waarvan de filmrechten door Warner Bros zijn gekocht (een film is echter nog niet uitgebracht).

Op twaalfjarige leeftijd werd Evan Smoak gerekruteerd voor het vertrouwelijke Orphan-project van de geheime dienst om opgeleid te worden tot een van de beste geheim agenten ter wereld. Vele jaren later besloot hij de dienst te verlaten en vanaf dat moment leek het erop dat hij van de wereld verdwenen was. Hij is echter voor zichzelf begonnen en in die hoedanigheid wil hij mensen in moeilijkheden helpen. Er is echter een probleem, want iemand is erachter gekomen wat hij doet, waar hij verblijft en wie hij werkelijk is. Zijn leven komt hierdoor in groot gevaar.

De lezer maakt in de korte proloog kennis met de dan nog jonge Evan Smoak, maar ondanks dat je geleidelijk aan iets meer over hem te weten komt, blijft hij in feite een geheimzinnige figuur waarover goed beschouwd amper iets bekend wordt gemaakt. Dit is een bewuste keuze van de auteur, want de voormalige geheim agent moet een onbekende blijven, een persoon die als het ware niet eens bestaat. Juist daarom, maar eveneens door de missie die hij zichzelf opgelegd heeft, is hij een intrigerend personage. Hij is keihard als hij hard moet zijn, maar eveneens een man is die wel degelijk een menselijk karakter heeft. Daarom is het onmogelijk hem onsympathiek te vinden en leef je voortdurend met hem mee.

Hoewel er in de eerste helft van de plot nog niet veel van te merken is, is dit eerste Orphan X-deel een onmiskenbare actiethriller. Natuurlijk gebeurt er dan het een en ander, maar vergeleken met de rest van het verhaal is het in die fasen nog tamelijk bedaard. In het tweede gedeelte van het boek gaan bij zowel Hurwitz als Smoak alle remmen los, hoewel het bij laatstgenoemde min of meer gedwongen is; het is immers hij of zij. Doordat de vaart fors wordt opgeschroefd, neemt de spanning navenant toe, mede gevoed door de vele wendingen, onverwachte ontwikkelingen en diverse verrassingen. De actiescènes volgen elkaar rap tempo op, maar de auteur gunt de lezer gelukkig wat tijd om tussendoor even op adem te komen. Op die momenten krijg je iets meer inzicht in zijn persoonlijke leven.

De schrijfstijl van Hurwitz is vlot en bijzonder toegankelijk, maar veel beschrijvingen zijn heel erg gedetailleerd en zijn lang niet altijd van belang. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan het benoemen van technische informatie over diverse wapens. De meeste mensen hebben hier geen enkel beeld bij waardoor het hen helemaal niets zegt. Een van de reden van al die uitgebreidere uiteenzettingen zal ongetwijfeld zijn om de lezer een beeld van de omstandigheden geven. De auteur slaagt hier over het algemeen goed in, want de meeste situaties zie je voor je alsof je naar een film of televisieserie kijkt. Hieruit valt overduidelijk op te maken dat hij ervaring heeft met het schrijven van scenario’s.

Het idee achter Orphan X en de persoon die hier achter schuilgaat, is interessant, maar niet helemaal origineel. Er zijn meer actiehelden die onsterfelijk lijken en zich inzetten tegen het kwade. Desondanks is dit eerste deel van de serie absoluut de moeite waard, want, mede door de fascinerende personages, boeit het van begin tot eind.    

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Gregg Hurwitz
Titel: Orphan X
ISBN: 9789400509511
Pagina’s: 390
Eerste uitgave: 2016

Flaptekst
Wanneer Richard naar het kleurrijke, zonnige Rome vlucht, ontmoet hij de engelachtige Matteo. Terwijl de twintigers de eeuwige stad en elkaar ontdekken, probeert Richard zich te verzoenen met zijn verleden. Verlost van zijn streng gereformeerde ouders en het grauwe platteland lijkt Richard voor niets en niemand bang, maar zijn stoerheid blijkt al snel een pose, een schild waarmee hij zijn onzekerheden probeert te verbergen. Het is de liefde van de speelse, sensuele Matteo die hem helpt zijn angsten te overwinnen. Voor korte tijd is Rome de hemel op aarde, totdat Richard en Matteo zich ook daar moeten verstoppen voor de blikken, meningen en vuisten van anderen. Deze keer zal Richard het er niet bij laten zitten.

Recensie
Eind februari 2026 verscheen Twee prinsen, de alweer vijfde roman van Splinter Chabot. Dit boek is gebaseerd op een brief die hij ruim zes jaar geleden ontving en waarin hem verteld werd dat een jongen door zijn streng reformatorische ouders uit huis was gezet, alleen maar om het feit dat hij hen had verteld dat hij op jongens viel. Vlak voordat hij aan het boek begon, werd hij benaderd door een veertienjarig meisje, dat hem een soortgelijk verhaal vertelde: ze is door haar ouders op straat gezet omdat je op meisjes valt.

De jongen in de roman is de nu vijfentwintigjarige Richard. Hij is naar Rome gevlucht, waar hij de twee jaar jongere Matteo ontmoet. Ze zijn meteen stapelverliefd en terwijl ze de stad en elkaar ontdekken, kampt Richard nog steeds met beklemmende en traumatische verleden. Vanbuiten lijkt hij een zelfverzekerde jongeman die voor niets en niemand bang is, maar diep vanbinnen is hij eigenlijk nog steeds onzeker. Dit gevoel wordt versterkt omdat hij zich ook in het door hem veilig gewaande Rome niet kan ontsnappen aan de vijandigheid waarmee ze beiden te maken krijgen.

Twee prologen – de een in het heden, de ander zestien jaar eerder – leiden het verhaal in van de twee jonge mannen die volop in het leven staan, daar ook van genieten, maar bovenal de liefde voor elkaar beleven. Met name de eerste inleiding maakt de lezer nieuwsgierig naar één of meer gebeurtenissen die grote invloed blijken te hebben gehad op het bestaan van dan nog onbekend persoon. Vervolgens wordt de plot zo goed als volledig verteld vanuit het perspectief van Richard, waarbij afwisselend wordt teruggeblikt naar de periode dat hij nog jong was en bij zijn ouders woonde, maar eveneens naar het moment van zijn eerste ontmoeting met Matteo en de tijd dat ze praktisch onafscheidelijk waren. Beide verhaallijnen hebben een chronologisch verloop en daardoor krijgt de lezer een behoorlijk goede indruk van Richards levensloop en de omstandigheden waarin hij verkeerde of terechtkwam.

De twee subplots hebben elk een andere strekking en uitstraling, want waar bij de een – die in het verdere verleden –  onder ander eenzaamheid, bekrompenheid en een beklemmende atmosfeer heel duidelijk naar voren komen, worden bij de ander bijvoorbeeld wederzijdse liefde, in elkaars nabijheid zijn en het verlangen naar vrijheid ondubbelzinnig onder de aandacht gebracht. De verhaallijn waarin Richard nog bij zijn ouders woont en niet kan en durft uit te komen voor zijn ‘anders zijn’ laten de meeste indruk op de lezer achter. Het gevoel dat hij heeft en de emoties die dat met zich meebrengt, zijn allemaal voorstelbaar en begrijpelijk, maar de manier waarop zijn ouders reageren zijn ronduit verbijsterend, waardoor je met stomheid bent geslagen. Met hun streng reformatorische geloof in het achterhoofd is een optelsom dan snel gemaakt.

Chabot heeft het vermogen om in schrijfstijl te variëren, want, ondanks dat het in beide gevallen zeer beeldend is, is die in de verhaallijn van de jongere Richard heel anders dan die waarin hij minimaal tien jaar ouder en samen met Matteo is. De eerste is meer ‘down to earth’, bij de tweede spat de gelukzaligheid er van af en is het soms behoorlijk klef. Toch past dit verschil goed, want hiermee wordt duidelijk onderscheid gemaakt tussen deze twee levensfasen van de protagonist. Wat sowieso geldt, is dat de auteur erg toegankelijk schrijft en daarbij regelmatig mooie metaforen hanteert. Want wat denken van de zin ‘Het voelde alsof de wereld in een dikke laag stroop terecht was gekomen…’.

Aan het eind van de roman, die regelmatig een onderliggende spanning heeft, komt Richard met een boodschap waaruit je kunt opmaken dat dit de mening van de auteur is en waarover hij zich zo goed als zeker opwindt. Wat Richard/Chabot dan te vertellen heeft, zijn indrukwekkende woorden waar je als lezer wel even stil van wordt. Twee prinsen is derhalve niet zomaar een roman, maar kan tevens gezien worden als een aanklacht tegen hen die niet iedereen zijn vrijheid gunt. En dit is met verve gedaan.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Splinter Chabot
Titel: Twee prinsen
ISBN: 9789048876594
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Nisha, die als hulp op Cyprus werkt, is zeeën overgestoken om haar kind in Sri Lanka een toekomst te geven. Overdag zorgt ze voor de dochter van Petra, een alleenstaande moeder. Haar eigen kleine meisje probeert ze ’s nachts via het schermpje van haar telefoon op te voeden. Nisha’s geliefde Yiannis is stroper. Hij vangt illegaal kleine zangvogeltjes die onderweg van Afrika naar Europa op Cyprus neerstrijken. Maar hij droomt van een nieuw leven samen met Nisha, een droom die in rook opgaat als zij plotseling spoorloos verdwenen is. Als de politie weigert de zaak te onderzoeken, gaan Petra en Yiannis zelf op zoek en realiseren ze zich hoe pijnlijk weinig ze over Nisha weten. Wat ze ontdekken zal hun leven trouwens voorgoed veranderen.

Recensie
De vermissing van vijf huishoudelijke hulpen en twee kinderen op Cyprus en het feit dat vervolgens niemand naar hen op zoek ging omdat ze buitenlanders waren, inspireerde Christy Lefteri tot het schrijven van haar vierde roman Zangvogels (2023). Een andere reden om dit boek te schrijven was de volgende vraag die haar vaak gesteld werd: ‘Hoe kunnen we mensen laten begrijpen dat vluchtelingen niet hetzelfde zijn als migranten, dat ze geen keuze hebben?’ Dit zette haar aan het denken, waarna ze onderzoek verrichtte en uiteindelijk besloot om over deze groep mensen te schrijven.

In dit geval betreft het de Sri Lankaanse Nisha, die, omdat ze haar nog in haar geboorteland verblijvende dochter een goede toekomst wil geven, als hulp in de huishouding op Cyprus werkt. Als opeens blijkt dat ze spoorloos is verdwenen, gaat haar werkgeefster Petra naar de politie, maar die weigert een onderzoek in te stellen. Petra besluit daarom maar om zelf naar haar hulp op zoek te gaan en  krijgt daarbij hulp van Yiannis, een stroper met wie Nisha een relatie onderhoudt. Beiden komen er vervolgens achter dat ze in feite niet zo heel veel van de vrouw uit Sri Lanka afweten.

Het verhaal wordt in elkaar afwisselende perspectieven verteld door Yiannis en Petra en daardoor krijgt de lezer een behoorlijk goede indruk van beiden en leert hij hen tamelijk goed kennen. Op de houding en/of het doen en laten van dit tweetal is wel iets aan te merken – niemand is immers perfect – maar gaandeweg de plot en naarmate de lezer meer over hen te weten komt, zie je hen veranderen en is het eigenlijk onmogelijk om geen sympathie voor hen op te brengen. Door de verandering die ze ondergaan, maar ook omdat er meer achtergrondinformatie over hen gegeven wordt en je daarom begrijpt waarom ze aanvankelijk zo zijn, groeien ze als personage. Over de andere personen, met name Nisha, wordt eveneens genoeg bekendgemaakt. Kortom, iedereen is meer dan voldoende uitgewerkt zodat geen van allen als oppervlakkigheid kan worden beschouwd.

De belangrijkste thema’s in de roman zijn de arbeidsmigratie van veelal jonge vrouwen en het vaak daarmee samengaande racisme dat ten opzichte van hen, maar in zekere zin de buitenlanders in het algemeen, bestaat. Veel werkgevers, maar ook de alleen maar op geld beluste bemiddelingsbureaus, lijken zich het lot van de vrouwen niet aan te trekken en behandelen hen op een manier die min of meer aan slavernij en uitbuiting doen denken. Deze misstanden komen overduidelijk naar voren en er lijkt bijna niemand te zijn die hier iets aan doet. Lefteri brengt hun soms schrijnende situatie waarheidsgetrouw en goed in beeld. Aan de andere kant laat ze niet onbenoemd dat het vaak ook wel goed gaat en dat de vrouwen een prima leven hebben. Een ander onderwerp waar de auteur ruim aandacht aan besteedt, is het stropen van trekvogels, een illegale activiteit op Cyprus die jaarlijks honderdduizenden vogels het leven kost.

Een van de meest opvallende kenmerken van het verhaal is de sfeer die het uitstraalt. Er zijn vanzelfsprekend verschillende omstandigheden die ieder een eigen karakter hebben, maar Lefteri gebruikt voor elk daarvan de juiste toon. Bijvoorbeeld gevoelig wanneer de situatie daarom vraagt, onbehouwen als het zó moet zijn en aangrijpend op momenten dat dát van toepassing is. Door de opbouw van de plot en enkele gebeurtenissen die zich voordoen creëert ze zelfs een geheimzinnigheid en spanning die in thrillers niet zou misstaan. Mede omdat de roman geïnspireerd is op waargebeurde feiten komt alles bijzonder realistisch over en daardoor heb je niet continu de indruk dat de geschetste taferelen op zich fictief zijn.

Hoewel de thematiek niet de luchtigste is, is het boek absoluut geen zware bevalling. Dit komt mede door de schrijfstijl van de auteur, die zeer toegankelijk, vlot en beeldend is. Zangvogels laat echter wel zien dat veel dingen die voor gewoon worden aangenomen dat bij lange na niet altijd zijn.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Christy Lefteri
Titel: Zangvogels
ISBN: 9789023960522
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2021

Flaptekst
Ongecorrigeerde proeven is een boek vol fouten, duizend om precies te zijn: typefouten, grammaticale fouten, feitelijke fouten en weglatingen. De lezer moet ze opsporen om de moordenaar te vinden van Niccolò Errante, een raadselachtige Italiaanse schrijver, die een teruggetrokken bestaan leidde en een veelzijdig oeuvre voortbracht. Hij kwam om het leven na een val van zijn balkon – een ongeluk of een duw? De lezer is de detective, de tekst is de sleutel.

Aan het begin van de zomer, na een ontmoeting met enkele medewerkers van zijn uitgeverij, sprong de getalenteerde schrijver Niccolò Errante, volledig dronken, van het balkon van zijn huis. Maar was het wel zelfmoord? Niet volgens zijn vriend, de corrector. Hij heeft de waarheid over de dood van de schrijver verborgen in de duizend fouten die verspreid door dit boek staan, alleen de slimste lezers weten ze te vinden. Zij moeten een geheime boodschap ontcijferen en het mysterie rond zijn dood oplossen. Hoeveel lezers gaan deze uitdaging aan?

Recensie
Het merendeel van de lezers vindt dat fouten in boeken niet mogen voorkomen en als ze er toch diverse tegenkomen, storen ze zich daar vaak aan. De gerenommeerde Italiaanse journalist en auteur Stefano Bartezzaghi is een van hen en had al lang geleden het idee opgevat om een boek over fouten te schrijven. Omdat hij een fervent puzzelaar is, bedacht hij een concept waarin deze taalkundige missers een hoofdrol hebben. Samen met Pier Mauro Tamburini, een expert in boekenspellen, bracht hij Ongecorrigeerde proeven (2026) uit, een boek waarin met opzet duizend fouten zijn aangebracht. Het is aan de lezer om deze te vinden en om vervolgens te achterhalen wie de plotselinge dood van de mysterieuze schrijver Niccolò Errante op zijn geweten heeft.

De niet bij naam genoemde verteller – en tevens zelfbenoemd detective – vertelt in de eerste hoofdstukken iets over zichzelf, zijn werk als corrector bij een uitgeverij en de schrijver Errante. Op dat moment heeft de lezer er nog geen enkel idee van wat er exact van hem verwacht wordt en wat hij met de bewuste en overduidelijk zichtbare fouten moet doen. Een uitleg hierover volgt ‘pas’ in de hoofdstukken dertien tot en met vijftien. De keuze van de auteurs om dit niet aan het begin van het boek te doen, is een merkwaardige, want hierdoor zit je je toch een tijdje af te vragen wat zij als fout beschouwen en wat niet. Als dit eenmaal helder is, kun je écht aan de slag en wordt het in feite een sport om alle fouten op te sporen.

Als je denkt alle fouten gevonden te hebben, wat niet altijd een sinecure is (hersenen hebben over het algemeen een eigen wil), omdat je over sommige erg gemakkelijk heen leest, word je naar een plek op internet verwezen waar niet alleen de oplossing gegeven wordt, maar waar je tevens kunt controleren of je alle fouten ontdekt hebt. Eigenlijk is dit wel een goed besluit, want dit voorkomt enerzijds dat er tijdens het puzzelen gespiekt wordt en anderzijds bevordert dit je nieuwsgierigheid of je écht alle opzettelijke missers hebt weten te vinden. Van het verhaal – als je hier al over kunt spreken – moet niet al te veel verwacht worden. De plot is nogal dun, alles is gericht op die fouten en de schrijfstijl is behoorlijk simpel. Een interessante en daardoor boeiende verhaallijn valt zo goed als niet te ontdekken.

Toch zijn de hoofdstukken waarin de verteller als detective aan de slag gaat het meest aansprekend, want daarin zit nog enige structuur. Voor het overige bestaat het boek uit drukproeven van uiteenlopende aard die vooral tot doel hebben om te laten zien wat het werk van een corrector inhoudt. De manier waarop de auteurs dit opgezet hebben, komt enigszins warrig over en voegen in feite niet zo heel veel toe aan de opsporing van de moordenaar, behalve dan het vinden van de vele expres gemaakte fouten. Desondanks is het zonder meer erg leuk om op deze op zich ongebruikelijke wijze een boek te lezen. Hoe je dit doet, bepaal je zelf, want je kunt ervoor kiezen het boek eerst volledig te lezen en daarna op foutenjacht gaan, maar het is uiteraard ook mogelijk om meteen met je speurtocht te beginnen.

Het concept dat beide auteurs hebben bedacht, is origineel en nodigt zonder meer uit tot puzzelen. De vertalers, Manon Smits en Pieter van der Drift, verdienen eveneens een compliment, want moedwillig fouten in een boek te laten staan, is in feite tegennatuurlijk en is hen erg goed afgegaan. Al met al is Ongecorrigeerde proeven een aardige, maar ook unieke lees- en puzzelervaring die voor het nodige tijdverdrijf kan zorgen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Stefano Bartezzaghi & Pier Mauro Tamburini
Titel: Ongecorrigeerde proeven
ISBN: 9789045053882
Pagina’s: 208
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Op een donkere winterochtend rent een jonge vrouw over een bevroren meer in Lund. Het ijs is niet sterk genoeg om haar te dragen, dus verdwijnt ze binnen enkele seconden in het ijskoude, zwarte water…

Was ze op de vlucht? Rechercheur Fredrika Storm, die in de omgeving van Lund opgroeide, wordt op de zaak gezet. Samen met haar excentrieke collega Henry Calment probeert ze uit te zoeken wat er is gebeurd. Het spoor voert haar terug naar geheimen uit haar eigen verleden. Heeft de plotselinge verdwijning van haar moeder, vele jaren terug, misschien iets met de zaak te maken?

Recensie
Op haar twintigste was Frida Skybäck het slachtoffer van een verkrachting en deze nare gebeurtenis is een blijvende impact op haar leven geworden, omdat ze nog steeds achteromkijkt als ze een keer alleen op straat loopt. Aan de andere kant is dit ook een inspiratiebron geweest voor haar thriller De ijsengel, dat in 2026 in een Nederlandse vertaling is verschenen. Met dit boek wilde ze uitzoeken welke impact een dergelijk voorval heeft op de mensen in de omgeving van dat slachtoffer, maar ook wat het betekent voor de familie van de dader.

Het is een vroege januari-ochtend als een jonge vrouw het Vombmeer in het zuiden van Zweden op rent. Omdat het ijs dat erop ligt nog dun is, kan het haar gewicht niet houden waardoor ze snel door het koude water wordt opgeslokt. Het is onduidelijk waarom ze tot  deze roekeloze daad overging en rechercheur Fredrika Storm en haar collega Henry Calment proberen erachter te komen wat de vrouw hiertoe bewoog. Fredrika vindt een aanwijzing die naar haar eigen verleden verwijst en vraagt zich later af of de plotselinge verdwijning van haar moeder met deze zaak te maken heeft.

De proloog, waarin het voorval met de jonge vrouw beschreven wordt, maakt de lezer enigszins nieuwsgierig naar de toedracht van deze gebeurtenis en wat er exact aan de hand is. Door deze scène lijkt het erop dat de lezer meteen het verhaal wordt ingetrokken, maar niets is minder waar, want na deze inleiding is het in eerste instantie heel gewoontjes. Dit komt voornamelijk omdat de belangrijkste personages worden geïntroduceerd en eveneens doordat de auteur bijzonder uitvoerig aandacht besteedt aan de privéomstandigheden van met name Fredrika Storm. Een pré hiervan is dat je een behoorlijk goede indruk van haar en haar familie krijgt, terwijl dit aan de andere kant ten koste gaat van de thrilleraspecten van het boek. Toch, en dat heb je vrij snel in de gaten, zijn haar professionele en persoonlijke situatie onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zoiets komt vaker voor, maar de manier waarop Skybäck dit heeft ingekleed, is net even iets anders en daarom wel origineel.

Ondanks de vele ontwikkelingen en wendingen – een aantal is absoluut onverwacht, andere daarentegen juist weer niet – wil het met de spanning niet erg vlotten. Natuurlijk, er zijn zonder meer diverse momenten die de lezer doen opveren, maar als gevolg van de al genoemde uitgebreide uiteenzettingen die betrekking hebben op Fredrika en haar familie zijn die minimaal. Het meest nieuwsgierig ben je misschien nog wel naar de ware toedracht van de verdwijning van haar moeder. Wat dit betreft word je in ieder geval één keer de verkeerde richting in gestuurd en eigenlijk levert dit feit meer spannende situaties op dan het onderzoek naar de opmerkelijke dood van de jonge vrouw, die vanzelfsprekend in de ontknoping wordt opgehelderd, maar niet honderd procent verrassend is.

Een van de sterkere elementen van de thriller is de sfeer die hij uitstraalt. De omgeving wordt beeldend en kleurrijk beschreven, de houding en opvatting van bewoners van een plattelandsgemeente is realistisch en de vele karakters komen treffend over. De interactie tussen Fredrika en haar collega Henry, die in zo goed als alles haar tegenpool is, is interessant en de manier waarop ze met elkaar omgaan, wijst erop dat dit veelbelovende koppel – er zit nog voldoende rek in – toekomstbestendig zal blijken te zijn.

De schrijfstijl van de auteur is uitermate vlot, toegankelijk en levendig en het is klip en klaar dat ze een vloeiend verhaal kan vertellen. Dit eerste deel van de serie bevat echter wel enkele thrillerclichés waar klaarblijkelijk niet aan te ontkomen valt. Daarnaast is de verhouding werk (het politieonderzoek) en privé enigszins uit balans, maar voor een begindeel kan het er nog mee door. Alles bij elkaar genomen is De ijsengel geen opzienbarende, maar niettemin aardige start van de reeks.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Frida Skybäck
Titel: De ijsengel
ISBN: 9789402719475
Pagina’s: 414
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Tshepo heeft al een bewogen leven achter de rug als hij afstudeert aan de universiteit van Kaapstad. Hij vindt een werk in een restaurant, maar raakt in de problemen als zijn huisgenoot hem afperst en ervoor zorgt dat hij ontslagen wordt. Uit nood gaat Tshepo in een massagesalon werken, waar hij als de prostitué Angelo in de escort-service terechtkomt. Als een van de weinige zwarte ‘dekhengsten’ verdient hij goed. Hij kleedt zich modieus, legt wat geld opzij en investeert. Geleidelijk wordt hij zich bewust van zijn seksuele geaardheid en de maatschappelijke gevolgen van zijn huidskleur.

Recensie
De in 2005 overleden Zuid-Afrikaanse auteur K. Sello Duiker zag zijn studie journalistiek als dé aanzet om auteur te worden. Toen hij in aanraking kwam met een groep straatkinderen in Kaapstad  kwam de echte schrijver in hem naar boven en dit contact inspireerde hem om te gaan schrijven over zaken die in zijn land bij voorkeur stilgehouden werden. Zo kwam het dat hij in 2000 debuteerde met de roman Thirteen cents. Een jaar later verscheen The quiet violence of dreams (Het stille geweld van dromen, 2003). Voor beide boeken werd hij met een prijs beloond.

In de laatstgenoemde roman studeert Tshepo, die in zijn nog jonge leven al aardig wat heeft meegemaakt, af aan de universiteit. Hij weet nog niet wat hij wil gaan doen, maar vindt desondanks werk als ober in een eenvoudig restaurant. Door toedoen van zijn huisgenoot en collega wordt hij daar ontslagen en om toch aan geld te komen, besluit hij in een massagesalon te gaan werken waar ook speciale diensten aan de klanten worden aangeboden. Geleidelijk aan wordt hij zich steeds meer bewust van zijn geaardheid en ontdekt hij eveneens de maatschappelijke gevolgen van zijn huidskleur.

Hoewel het meteen in het begin al glashelder is dat de protagonist Tshepo is, is er eveneens een ruime hoeveelheid hoofstukken die vanuit het perspectief van anderen worden verteld, maar het is onmiskenbaar dat deze jongeman de grote gemene deler is. De lezer komt derhalve niet alleen te weten wie hij is, wat hij zoal doet en hoe hij in elkaar steekt, edoch ook wat zich allemaal in zijn hoofd afspeelt. En dat is heel wat, want hij denkt wat af, al dan niet onder invloed van diverse geestverruimende middelen. Die drugs zijn er dan ook de oorzaak van dat hij met psychische problemen te kampen heeft gehad en, ondanks de hulp die hij gekregen, heeft in feite nog steeds niet van zijn demonen verlost is. Pas aan het eind van de plot komt hij met zichzelf in het reine, heeft hij zijn ware ik gevonden en kan hij – eindelijk – zichzelf zijn.

Door de opzet van het verhaal krijg je niet alleen een beeld van het leven van Tshepo, maar wordt eveneens inzichtelijk gemaakt met welke problemen Zuid-Afrika aan het eind van de vorige eeuw te maken had en waar het nu – iets meer dan vijfentwintig jaar later – ten dele nog steeds last van heeft. Wat heel duidelijk naar voren komt, zijn de gevolgen van de afschaffing van de apartheid. Veel blanken konden of wilden het niet accepteren, en de donkere Afrikanen zaten met hun nog lang niet verwerkte trauma’s. Daarnaast heeft Sello Duiker meer thema’s in de roman verwerkt. Hierbij valt onder andere te denken aan cultuurverschillen (die in de verhaallijn van Tshepo’s goede vriendin Mmabatho uitgelicht worden), maar ook de armoede in de diverse townships wordt onder de aandacht van de lezer gebracht. En wat te denken van de aids- en drugsproblematiek, waar destijds maar geen eind aan leek te komen.

In een over het algemeen bijzonder beeldende schrijfstijl en met hantering van korte, soms bijna staccato zinnen, leidt de auteur je van de ene scène naar de andere en neemt hij je mee in de hoofden en levens van de diverse personages. Soms maakt hij daarbij gebruik van woorden uit onder andere het Afrikaans en het Xhosa. Deze keuze geeft een en ander absoluut een authentiek tintje en doen niet bevreemdend aan. Omdat Sello Duiker eveneens persoonlijke ervaringen in het verhaal heeft verwerkt, komt wat gebeurt behoorlijk realistisch over. Alles bij elkaar genomen is Het stille geweld van dromen een boeiende roman die de lezer van begin tot eind in zijn greep houdt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: K. Sello Duiker
Titel: Het stille geweld van dromen
ISBN: 9789044503326
Pagina’s: 576
Eerste uitgave: 2003

Flaptekst
Rosie groeit op in Bergen aan Zee, met zomers vol zon, zee en strand. Maar de komst van de mysterieuze badgasten Herman en Sonja verandert Rosies onbezorgde leven voorgoed.

Jaren later keert Rosie, nu rechercheur, terug naar de badplaats, omdat haar vader is verdwenen. Ze zet alles op alles om hem te zoeken, maar al snel komen heftige herinneringen boven. Dan zet een onverwachte ontmoeting haar wereld op z’n kop. Kan ze haar vader op tijd vinden of is het al te laat?

Recensie
In 2016 begon Liz Ouwens aan een opleiding op de Schrijversacademie en een van de vakken die ze koos wat thrillers. Het resultaat was dat ze zes jaar later debuteerde met het goed ontvangen Wie zwijgt…, dat aanvankelijk alleen als e-boek werd uitgebracht, maar in 2023 eveneens als paperback. Haar derde thriller Badgasten verscheen in de zomer van 2025 en is het tweede deel van een serie met de rechercheurs Rosie van Henegouwen en haar collega Julian.

Hierin krijgen ze te maken met de plotselinge verdwijning van Rosies vader. In eerste instantie weet niemand waar hij is, maar hij blijkt gezien te zijn in Bergen aan Zee, de badplaats waar ze is opgegroeid. Vanzelfsprekend willen ze hem zo snel mogelijk vinden, maar als Rosie terug is in haar geboorteplaats keert ze als het ware terug naar het verleden, waarin zij en haar ouders kennismaken met Herman en Sonja, twee badgasten met wie ze het goed kunnen vinden, maar er wel voor zorgen dat er verandering in hun rustige bestaan komt.

Het verhaal wordt volledig vanuit de perspectieven van Rosie en Helena verteld en speelt zich in twee perioden af. Eerstgenoemde doet dat in het heden (2025) en de laatste ruim veertig jaar eerder (1981). Snel wordt inzichtelijk gemaakt dat dit respectievelijk dochter en moeder zijn, maar de lezer blijft erg lang in het ongewisse over het onderlinge verband tussen beide verhaallijnen. Je hebt hierover wel een vermoeden en ongeveer halverwege lijkt het erop dat dit bevestigd wordt. Toch duurt het hierna nog een tijd voordat daar écht zekerheid over is. Op zich is het niet zo bezwaarlijk dat dit vrij lang duurt, want een dergelijke opzet zorgt er vaak voor dat je nieuwsgierigheid gewekt wordt en dat de spanning oploopt. In dit geval gaat dit absoluut niet op, want van geen van beide is maar enige sprake. Dit komt onder andere omdat de plot nogal voorspelbaar verloopt en zich zo goed als geen opzienbarende ontwikkelingen voordoen. In feite is het allemaal veel, en dan ook echt veel te gezapig.

De gebeurtenissen die zich voordoen spelen zich voornamelijk af in de privésfeer waardoor je vrij veel over de belangrijkste personages te weten komen. Over het algemeen zijn ze redelijk goed uitgewerkt, maar het is lastig om je met een van hen te vereenzelvigen, vooral omdat de meesten tamelijk clichématig zijn. Dit geldt eveneens voor diverse situaties, zoals bijvoorbeeld een nogal zelfingenomen gevangene die, ondanks dat hij vastzit, doet voorkomen alsof hij de baas is en de bezoeker in zijn macht heeft. Bij veel andere omstandigheden weet Ouwens de lezer evenmin te verrassen, ondanks dat ze hiertoe wel diverse pogingen onderneemt. Zo nu en dan is er namelijk wel een cliffhanger, maar het beoogde effect daarvan blijft helaas uit. Het wil maar niet spannend worden. Dit komt grotendeels doordat alle voorvallen veel te passief worden verteld, je zit er niet middenin en dat pakt dus erg nadelig uit.

Ouwens’ schrijfstijl is ongecompliceerd en eenvoudig en daarom hoeft de lezer niet veel moeite te doen om het verhaal te kunnen volgen. Hoewel de opbouw van het boek niet slecht is, komen sommige gebeurtenissen plotseling uit de lucht vallen en is de overgang van de ene naar de andere scène af en toe te drastisch. Je krijgt dat het gevoel dat je iets gemist hebt. Omdat de auteur soms nog wel op een ogenschijnlijk ontbrekende situatie ingaat, kom je er in die gevallen wel achter wat dat geweest is, maar toch is het een enigszins vreemde gewaarwording. Verder zijn enkele omstandigheden behoorlijk overdreven en vergezocht; het realiteitsgehalte is dan ver te zoeken.

Zo nu en dan merk je wel dat dit een tweede deel van een serie is, maar in principe kan Badgasten prima afzonderlijk van het voorgaande gelezen worden. Desondanks is dit geen boek waar je van ondersteboven raakt, want zoals gezegd is de spanning zo goed als nihil, terwijl de voorspelbaarheid aanzienlijk is.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Liz Ouwens
Titel: Badgasten
ISBN: 9789465170299
Pagina’s: 302
Eerste uitgave: 2025