Het verdriet van Wilhelmina – Tomas Ross


Beschrijving
Eind november 1941. Na de Duitse opmars in Europa is de angst groot dat Nederlands-Indië zal worden aangevallen door Japan. In Engeland krijgt koningin Wilhelmina op haar landgoed Stubbings House bezoek van de Britse premier Winston Churchill. Hij stelt haar voor een onverwacht en verschrikkelijk dilemma. Tot haar wanhoop zal Wilhelmina moeten instemmen met zijn geheime verzoek, waardoor de oorlog een totaal andere wending zal krijgen.

Acht jaar later: Nederland vecht een eigen oorlog in Nederlands-Indië, waar de nationalisten van Soekarno de onafhankelijke Republik Indonesia hebben uitgeroepen. Voormalig inlichtingenofficier Arnie Springer hoort dat zijn oude liefde op Java is verdwenen nadat ze samen werd gezien met de beruchte Nederlandse deserteur Poncke Princen. Hoewel Arnie na de gruwelen van de jappenkampen gezworen heeft nooit terug te gaan, vliegt hij in april 1948 naar Batavia. In de tropische hitte onderneemt hij een levensgevaarlijke zoektocht, en belandt in een mijnenveld van intriges waarin alles verband lijkt te houden met het pact van Wilhelmina en Churchill in Stubbings House.

Recensie
Al op jonge leeftijd was Tomas Ross geïntrigeerd door Indië, dat sinds de onafhankelijkheid van 17 augustus 1945 Indonesië wordt genoemd. Dit bracht hem een paar jaar geleden op het idee om een trilogie te schrijven over Arnie Springer, Indiëganger en voormalig spion bij de Nederlandse veiligheidsdienst. De drie boeken spelen zich vlak na de beëindiging van de Tweede Wereldoorlog af. De eerste twee delen uit de drieluik zijn Van de doden niets dan goeds en De onderkoning van Indië. Het laatste en derde deel, Het verdriet van Wilhelmina, is op 22 januari 2018 verschenen.

Eind november 1941 brengt Winston Churchill een kort bezoek aan koningin Wilhelmina, die op het landgoed Stubbings House verblijft. Hij doet haar een voorstel waardoor ze in tweestrijd komt te staan. Uiteindelijk stemt ze ermee in. Een paar dagen later wordt een schip beschoten. Er is één overlevende, korporaal John de Bruyn. Acht jaar later vertrekt Arnie Springer naar Indonesië, waar Anke de Bruyn, John’s zus en ex-vriendin van Arnie, verdwenen is. Hij begint een zoekactie die niet zonder gevaar blijkt te zijn. De verdwijning van Anke en de hachelijke situaties waarin Arnie terechtkomt, lijken alle het gevolg te zijn van de geheime deal tussen Churchill en Wilhelmina.

Voordat het eigenlijke verhaal begint, wordt in twee hoofdstukken verteld wat daaraan voorafgegaan is. In feite kan dit beschouwd worden als een proloog, maar daarmee worden deze hoofdstukken tekortgedaan. Ze hebben namelijk meer inhoud dan de gemiddelde inleiding en zijn dan ook van wezenlijk belang voor het verhaal en het begrijpen ervan. Tevens is het overduidelijk dat deze hoofdstukken ten grondslag liggen aan de titel van het boek. In het nawoord van Het verdriet van Wilhelmina gaat Ross wat dieper in op een aantal gebeurtenissen die in de Tweede Wereldoorlog, maar ook later in Nederlands-Indië hebben plaatsgevonden en die een inspiratie vormden voor het schrijven van dit boek en zo goed als zeker van de gehele trilogie.

Omdat Het verdriet van Wilhelmina het laatste deel is van de drieluik zal het niemand verbazen dat een aantal personages hierin teruggekeerd is. Heel sporadisch komt Ross terug op wat in een van de eerdere boeken heeft plaatsgevonden. Dit mag en kan echter geen enkel beletsel zijn om dit derde boek afzonderlijk van de andere te gaan lezen. De lezer die de eerste twee boeken niet gelezen heeft, zal niet merken dat hij wat mist. Behalve misschien dat je dan wat meer over de achtergrond van Arnie Springer, en in mindere mate enkele andere personages. te weten gekomen bent.

Van Tomas Ross is bekend dat hij in zijn boeken feiten met fictie vermengt. Het resultaat is een realistische thriller waarin het vaak moeilijk is om het onderscheid tussen werkelijkheid en onwerkelijkheid te kunnen maken. Dat is knap, want daardoor gaat het voor de lezer leven en zal het verhaal, dat overigens ook erg beeldend is geschreven, hem veel meer aanspreken dan wanneer het voor de volle honderd procent verzonnen zou zijn geweest. Omdat de auteur voor deze aanpak kiest, maar ook omdat af en toe teruggekeerd wordt naar een eerdere periode, zal de lezer de aandacht er wel bij moeten blijven houden. Niet erg, want het boek is dermate intrigerend om het van begin tot eind geboeid te volgen.

Het verdriet van Wilhelmina is een waardig slotakkoord van de drieluik rond Arnie Springer. Tomas Ross bewijst met dit boek opnieuw dat hij de meester van de faction is, maar eveneens dat hij een auteur is die internationaal ook niet zou misstaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tomas Ross
Titel: Het verdriet van Wilhelmina
ISBN: 9789023484752
Pagina’s: 381

Eerste uitgave: 2018

Advertenties

King coke – Dannis Kramers


Beschrijving
Het is de zomer van 1988. De eindexamens van Mick en zijn vrienden zijn voorbij en de wereld ligt aan hun voeten. Maar als Mick een vriendin kwijtraakt door een fatale lsd-trip, lukt het hem niet meer een normaal leven te leiden en stort hij zich vol overgave op de Brabantse wietteelt.

Daar lijkt Mick zijn roeping te hebben gevonden. Al gauw belandt hij in de harde Amsterdamse onderwereld. Razendsnel werkt hij zich omhoog tot de top van de narco’s in de Gouden Driehoek, Afghanistan en Colombia. Een duizelingwekkende, gevaarlijke trip begint, waaraan hij niet zomaar kan ontsnappen…

Eén laatste, gigantische deal moet Mick zijn vrijheid teruggeven. Kan hij het onmogelijke klaarspelen en de meest gewetenloze drugsbazen te slim af zijn?

Recensie
Na zijn studie journalistiek schreef Dannis Kramers voor een aantal bladen, ging daarna bij de televisie aan het werk, waar hij ondertussen achttien haar werkt. Hij maakte documentaires en series en kwam daardoor in aanraking met bijzondere en confronterende situaties. Tijdens een sabbatical had hij tijd over en besloot een boek te gaan schrijven. Vooral omdat hij erachter wilde komen of het hem lukte een lang verhaal op papier te krijgen. Zijn inspiratie voor dat eerste boek, King coke, putte hij uit zijn jeugd, maar ook uit zijn ervaringen bij de televisie.

Het is 1988, zomer en de eindexamens zijn achter de rug. Mick en zijn vrienden gaan het er, voordat de vakantie voorbij is, van nemen. Langs de geluidswal van een snelweg vieren ze hun eigen feestje waarbij drank en drugs niet geschuwd worden. Een vriendin van Mick komt tijdens een trip te overlijden en daarna heeft hij geen normaal leven meer. Hij besluit wiet te gaan telen en belandt vervolgens in het Amsterdamse criminele circuit. Zijn ster rijst snel en dat wordt opgemerkt door enkele internationale drugsbaronnen. Een paar jaar later wil Mick deze wereld verlaten, maar nog wel een grote slag slaan.  Lukt hem dit en is hij zijn bazen te slim af?

Het verhaal, of beter gezegd de proloog, begint in 1995 en schetst heel summier het rauwe en harde leven in een Colombiaanse gevangenis. Wie (King coke is in de ik-vorm geschreven) de gevangene is, is op dat moment nog niet bekend, maar wordt in de loop van het verhaal wel duidelijk. In ieder geval zorgt het al wel voor wat nieuwsgierigheid, je wilt weten wat er gebeurd is. Na deze inleiding maakt het verhaal een flashback naar 1988 en wordt in een razend tempo verteld wat eraan voorafging en wat Mick, want hij is het die gevangengenomen is, met zijn leven na de middelbare school gedaan heeft.

Door die enorme snelheid, de verrassende plotwendingen en de soms heftige, maar ook gewelddadige scènes heeft het King coke een meer dan gemiddelde spanningsboog. Hierdoor blijft de lezer aan het boek gekluisterd en hoeft zich geen moment te vervelen. Ondanks dat het een volledig fictief verhaal is, kun je regelmatig de indruk krijgen dat het een waargebeurd verhaal is. Er zijn passages die erg realistisch overkomen. Desondanks zijn er ook momenten die zó onwaarschijnlijk zijn dat daardoor alles erg ongeloofwaardig wordt. Het lijkt er dan op dat Kramers net iets te veel doorslaat en dat zijn fantasie met hem op de loop gaat. Hoewel het verhaal soms licht voorspelbaar is, hebben de onvoorspelbare momenten wel de overhand. Daardoor blijft het zeker boeien.

Dat er in de drugswereld veel onoorbaars gebeurt, is bekend. Het is echter te hopen dat de dingen die er gebeuren niet zo schrikbarend zijn als in dit boek wordt geschetst. Door de beeldende schrijfwijze van Kramer is het voor de lezer niet moeilijk om zich in de harde en bijzondere wereld van deze tak van criminaliteit in te leven. Het lijkt er soms zelfs op dat je deel uitmaakt van deze keiharde wereld. Voor Mick, die in de loop der jaren uitgroeit van drugsgebruiker tot nietsontziend crimineel, kun je ondanks alles toch wel wat sympathie opbrengen. Wat hij uitspookt is natuurlijk niet goed te praten, maar hij heeft zeker ook een menselijke kant.

King coke is geen boek dat het van zijn diepgang moet hebben. Beschouw het vooral als een vlotlezende actiethriller. Het verhaal dat wordt verteld, is in principe een afgerond geheel, maar toch laat de auteur aan het eind de deur op een kier staan, een eventueel vervolg is dus mogelijk.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Dannis Kramers
Titel: King coke

ISBN: 9789401606486
Pagina’s: 423

Eerste uitgave: 2017

Zij die gaan – Ingar Johnsrud


Beschrijving
In een ziekenhuis in Oslo komt hoofdinspecteur Fredrik -Beier langzaam bij kennis. De boosdoeners blijken pijn-stillers en alcohol, althans dat is wat de artsen hem- -hebben verteld. Een beproefd recept voor zelfmoord. Maar Fredrik zelf kan zich niets herinneren.

Even verderop wordt een weduwe vermist en in haar huis vindt de politie het stoffelijk overschot van een pas overleden man die meer dan twintig jaar geleden doodverklaard blijkt te zijn. In de tussentijd hebben de ratten in de riolen van Oslo zich gestort op een tweede lijk. Een tragisch verleden verbindt de twee, een verbond dat werd gevormd in de dagen na de val van de Sovjet-Unie. En nu is een in vergetelheid geraakt wapen in de verkeerde handen terechtgekomen – van iemand die zint op wraak en niets meer te verliezen heeft…

Recensie
Van 2013 tot 2015 was Ingar Johnsrud, die afstudeerde in de journalistiek en filmwetenschappen, als journalist verbonden aan het weekendblad VG Helg. Van 2003 tot 2005 heeft hij ook nog gewerkt voor een krant in Stockholm. In 2015 debuteerde hij met de goed ontvangen thriller Zij die volgen en vanaf dat moment was hij tevens fulltime schrijver. Een jaar later verscheen het tweede deel van de Broederschap-trilogie, Zij die gaan. In juli 2018 wordt Zij die doden, het laatste en derde deel van de serie verwacht. De boeken uit deze reeks worden inmiddels in twintig landen uitgebracht.

Hoofdinspecteur Frederik Beier komt in het Rikshospital in Oslo weer bij bewustzijn nadat hij daar twee dagen eerder naartoe gebracht is. Hij had een combinatie van medicijnen en alcohol ingenomen en de artsen hielden het op een zelfmoordpoging. Beier weet er echter niets meer van. Elders in de hoofdstad wordt in de woning van een verdwenen weduwe het twintig jaar oude lijk van een man gevonden. Als in het riool een tweede lijk wordt gevonden, ontdekt de politie dat er een verband bestaat. Dit gaat terug naar een moment vlak nadat de Sovjet-Unie uiteengevallen is.

Wie verwacht dat het verhaal in Zij die gaan een vervolg is op het eerste deel van de trilogie komt bedrogen uit. Ondanks de aanvankelijk marginale verwijzingen naar dat eerdere boek kan dit deel in principe afzonderlijk gelezen worden. Desondanks is het aan te bevelen de boeken wel op volgorde te lezen. Enkele passages uit dit verhaal zijn dan beter in hun context te plaatsen, maar vooral de onderlinge verhouding tussen de belangrijkste personages kunnen dan in het juiste perspectief worden gezien. Hierdoor komen ook sommige dialogen, en ook de wederzijdse opstelling, in een ander daglicht te staan.

Die personages worden in het tweede deel van de trilogie nog meer uitgewerkt dan in het eerste. Ze worden daardoor nog interessanter en boeiender dan ze al waren. Vooral Beier blijkt zo zijn problemen te hebben en hoewel hij een gedreven politieman is, komen zijn tekortkomingen ook duidelijk tot uiting. Dat geeft hem een menselijke kant, het toont zijn kwetsbaarheid, maar heeft ook enigszins tot gevolg dat hij iets te veel cliché dreigt te worden.

Omdat het verhaal een grote hoeveelheid personages kent, een aantal verhaallijnen heeft en er ook regelmatig gebruik wordt gemaakt van flashbacks, zal de lezer er vooral aan het begin de aandacht bij moeten blijven houden. Gedurende de loop van het verhaal naderen die afzonderlijke lijnen elkaar, smelten op den duur samen en krijgt de lezer er ook een steeds beter beeld van wat zich allemaal heeft afgespeeld en wat zich nog steeds afspeelt. Toch is de schrijfstijl van Johnsrud absoluut niet moeilijk. Hij weet in goed lopende zinnen en gebruikmakend van realistische dialogen de aandacht van de lezer tot het eind vast te houden.

Hoewel er wel degelijk verwijzingen zijn, valt een directe link naar de Broederschap in Zij die gaan niet te ontdekken. Wellicht dat het derde deel van de trilogie hier wel uitsluitsel over zal geven. In ieder geval laat de epiloog, hoe kort deze ook is, al meer dan voldoende ruimte open om een opmaat te zijn naar een waarschijnlijk opnieuw boeiend derde deel. Zij die gaan, dat vakkundig vertaald is door Annelies de Vroom, is dat zonder meer, maar zorgt ondanks dat nog wel voor een aantal onbeantwoorde vragen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ingar Johnsrud
Titel: Zij die gaan
ISBN: 9789022576700
Pagina’s: 491

Eerste uitgave: 2017

Artikel 13 – Petra Spark


Beschrijving
‘Een mens kan echt te lang leven,’ dacht Crystal, terwijl ze de donkere trap afliep. Meer dan twintig jaar na de invoering van Artikel 13 was dit de enige plek waar ze zichzelf kon zijn. Dit clandestiene hol, waar clubleden probeerden te ontsnappen aan de constante overheidscontrole. Het meisje 
naast haar rilde, wilde weg. Maar een geschenk als dit kon ze niet weigeren. Wanneer je moeder je de vrijheid schenkt, moet je dat aanvaarden. Of je dat nu wil of niet. 

Recensie
Al vanaf haar kinderjaren was Petra Spark al bezig met schrijven. In het zesde leerjaar won ze de tweede prijs in een opstelwedstrijd van het Davidsfonds, een cultuurnetwerk dat culturele activiteiten organiseert. Vanaf dat moment wist ze dat ze journalist wilde worden, maar uiteindelijk is dat er nooit van gekomen. Het schrijven heeft ze echter nooit kunnen vergeten en dat leidde ertoe dat in juni 2017 haar debuutthriller, Artikel 13, is verschenen.

Crystal lijkt haar leven op orde te hebben. Ze is getrouwd met Anton en heeft drie kinderen, hoewel het met haar oudste dochter Melissa niet botert. Desondanks heeft ze een geheim, want ze houdt er een dubbelleven op na. Ruim twintig jaar geleden is artikel 13 ingevoerd, maar er is in het diepste geheim een club gevormd waar Crystal deel van uitmaakt. In hun clandestiene onderkomen proberen de leden aan het verbod van, en de permanente controle door, de overheid te ontkomen. Om nader tot haar dochter te komen, neemt Crystal haar op een avond mee. Het loopt echter niet zoals ze aanvankelijk in gedachten had.

Als eerste valt het de lezer op dat het verhaal zich in de toekomst afspeelt. Niet gebruikelijk voor een thriller, dus kun je je afvragen of het boek niet deels sciencefiction is. Dat blijkt niet zo te zijn, hoewel sommige omstandigheden niet aan de huidige tijd gerelateerd kunnen worden. Want in die toekomst, ongeveer vijfendertig jaar na nu, is het eten van insecten en het drinken van dubieuze drankjes de normaalste zaak van de wereld. De proloog, die aan het eigenlijke verhaal voorafgaat, maakt overigens wel nieuwsgierig. Je wilt weten waarom Crystal in haar benarde situatie terecht is gekomen, wat ze gedaan of misdaan heeft. Na een flashback van drie maanden begint het eigenlijke verhaal dat vervolgens chronologische stappen maakt naar de bewuste datum uit de proloog.

Het aantal personages dat in het verhaal voorkomt, blijft beperkt en dat is goed voor de overzichtelijkheid. Vooral omdat het een nogal apart verhaal is. Een ander voordeel hiervan is dat de belangrijkste personages goed worden uitgewerkt. Vooral over Crystal, ze is niet voor niets het belangrijkst, kom je meer dan voldoende te weten en ontdek je steeds meer wat er de reden van is dat ze een dubbelleven leidt. Voordat het zover is, rijzen er wel enkele vragen op en kent het verhaal een aantal plotwendingen. Pas aan het eind van het verhaal wordt alles duidelijk en worden de antwoorden op deze vragen gegeven.

Artikel 13 is een vlot lopend verhaal dat in een prettig leesbare stijl geschreven is. Hierdoor is het erg makkelijk leesbaar. Met soms mooi geformuleerde zinnen, aardige dialogen en een vleugje humor weet Spark de lezer voor een groot deel te boeien. Alleen halverwege het verhaal is het wat minder interessant. Dit is echter van korte duur, want naarmate de ontknoping nadert, wordt het weer wat aansprekender. Deze ontknoping is misschien niet zozeer verrassend, lijkt zelfs wat afgeraffeld te zijn, maar is wel dusdanig dat er een verklaring voor alles gegeven wordt. Zonder dat het ergens zinderend wordt, heeft het verhaal wel degelijk een spanningsveld, het is vooral sluimerend aanwezig. Al met al kan worden gezegd dat Petra Spark met Artikel 13 een verdienstelijke debuutthriller geschreven heeft.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Petra Spark
Titel: Artikel 13

ISBN: 9789089245687
Pagina’s: 363

Eerste uitgave: 2017

Mangelvrouw – Marion van de Coolwijk


Beschrijving
Bette van Maanen ziet haar comfortabele leven in duigen vallen als haar man Lucas na een ongeluk in het ziekenhuis belandt. Zijn revalidatie zal lang duren en een zware weg worden.
Zijn verpleegster Monica blijkt een oude bekende van Bette, die haar nog kent uit haar schooltijd. Daar was Monica vanwege haar postuur het doelwit van de gemene pesterijen van Bette en haar vriendinnen. Monica blijkt dit echter allemaal vergeven te hebben en ontpopt zich tot een luisterend oor en sterke schouder voor Bette.

Bette en Monica krijgen steeds diepere gevoelens voor elkaar, die de veeleisende en dwingende Lucas dreigt te verstoren als hij weer thuiskomt uit het ziekenhuis. Vanuit het bed waaraan hij gekluisterd is, beveelt hij Bette om hem in alles te gehoorzamen en behandelt hij haar als een soort slavin. Maar Bette heeft hele andere plannen dan zich door haar man te laten gebruik als huishoudster. Samen met Monica – die de verpleging van Lucas op zich neemt – maakt Bette een plan om zich onafhankelijk te maken van haar wrede en emotioneel afstandelijke man…

Recensie
Toen ze nog maar vier jaar oud was, wilde Marion van de Coolwijk voortdurend voorgelezen worden. En vertelde ze iedereen in haar omgeving haar fantasieverhalen. Verhalen vertelde ze ook toen ze nog voor de klas stond. Omdat dit aan het eind van de dag was en de les midden in zo’n spannend verhaal eindigde, beloofde ze de klas de volgende dag verder te vertellen. Maar ze wist niet meer precies waar het over ging, dus begon ze telkens aan een nieuw verhaal. De klas had een oplossing: schrijf de verhalen op. Dat deed ze en dit was het begin van haar schrijverscarrière. Vooral van kinderboeken, maar inmiddels ook van thrillers. Mangelvrouw is haar debuut.

Na een ochtend winkelen kwam Bette van Maanen vermoeid thuis. De telefoon rinkelde, ze nam hem op en hoorde dat haar man Lucas een ongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis terecht is gekomen. Hij zal echter een lange tijd moeten revalideren. Zijn behandelend verpleegster, Monica Meier, is een oud-klasgenote van Bette. Monica werd op school gepest, ook door Bette, maar blijkt vergevingsgezind. De vrouwen krijgen een steeds hechtere band, maar Lucas staat hun onderlinge relatie in de weg. Dat zint Bette niet, dus verzint ze een plan om zelfstandig en zonder haar overheersende man Lucas verder te gaan. En krijgt ze Monica zover dat ze hierin meegaat?

Na de proloog, die interessant genoeg is om de lezer nieuwsgierig te maken en die daarbij een aantal vragen oproept, maakt het verhaal een flashback van een jaar. Vervolgens heeft dat verhaal een chronologisch verloop en maakt het sprongetjes naar het moment uit de proloog. Vanaf het begin is het duidelijk dat er wat met Lucas gaat gebeuren en ook wie hier de verantwoordelijken voor zijn. Dit, maar ook een aantal andere situaties, is vrij voorspelbaar en gaat ten koste van de spanning. Een spanning die wel aanwezig had moeten zijn, maar die zo goed als niet aanwezig is. Pas in de laatste zeventig bladzijden van het boek is er sprake van een minimaal spanningsveld. Te weinig voor een boek dat thriller heet te zijn.

Daarnaast bevat het verhaal ook een aantal onwaarschijnlijkheden, denk hierbij bijvoorbeeld aan het in huis nemen van een verpleegster die een vaste baan in het ziekenhuis heeft. Het verlenen van hulp in huis valt normaal gesproken onder de verantwoordelijkheid van de thuiszorg, een instantie die onafhankelijk van een ziekenhuis werkt. Behalve dit bezwaar, bevat Mangelvrouw ook enkele kleine foutjes. Deze hebben overigens geen enkele invloed op het verloop van het verhaal, dus kunnen ze worden afgedaan als slordigheden.

Ondanks dat de lezer tijdens het verhaal wel wat meer over Bette, en in veel mindere mate Monica en Lucas, te weten komt, blijven de personages aan de oppervlakkige kant. Bette komt nogal naïef over en lijkt ook niet op omstandigheden te kunnen anticiperen. Dit is op zich niet erg, maar je krijgt wel de indruk dat de auteur het niet zo bedoeld heeft. Qua originaliteit scoort het boek gemiddeld. Het idee achter het verhaal is goed, maar het bezitterige en overheersende gedrag van een echtgenoot is niet uniek in thrillers. Een andere draai had het een ander verhaal kunnen maken en wellicht was het dan ook wat minder algemeen en standaard.

Marion van de Coolwijk toont wel aan dat ze het schrijven in haar vingers heeft. Mangelvrouw is in een prettige en gemakkelijk leesbare stijl geschreven, dus daar valt weinig op aan te merken. Je merkt verder dat ze het vermogen heeft een boeiend verhaal te schrijven. Maar als ze van plan is zich in de toekomst meer op het thrillergenre te richten, zal ze zich hierin wel meer moeten ontwikkelen opdat er een verandering gaat plaatsvinden. Anders loopt ze het risico dat het bij een paar thrillers zal blijven.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Marion van de Coolwijk
Titel: Mangelvrouw

ISBN: 9789045210179
Pagina’s: 316

Eerste uitgave: 2016

Bloedbruiloft – Lisa Gardner


Beschrijving
Wanneer de 18-jarige Theresa door de knappe Jim Beckett ten huwelijk wordt gevraagd, is het alsof Assepoester haar droomprins heeft gevonden. Jim, de meest begeerde vrijgezel van het dorp, bevrijdt Tess uit de verstikkende atmosfeer van haar ouderlijk huis en voert haar mee naar een gelukkige en liefdevolle toekomst. Tenminste, zo lijkt het…. 

Want al snel ontpopt Jim zich als een nietsontziende sadist, die groot genoegen put uit geestelijke en lichamelijke mishandeling.
Maar dat is nog niet alles: gaandeweg dringt tot Tess het besef door dat Jim-voor de buitenwereld de perfecte echtgenoot en politieman- een moordenaar is, die jonge vrouwen op gruwelijke wijze om het leven brengt… 

Als ze genoeg bewijs tegen hem verzameld heeft, lukt het Tess om Jim achter de tralies te krijgen. De nachtmerrie lijkt voorbij, totdat hij weet te ontsnappen en spoorloos verdwijnt. Tess weet nu dat ze slechts één mogelijkheid heeft om te overleven: ze zal dit beest zélf moeten doden…

Recensie
De aanleiding dat Lisa Gardner met schrijven begon, is een heel bijzondere. Aanvankelijk werkte ze in de voedingsbranche, maar omdat haar haren een aantal keren vlamvatten, hield ze hiermee op en richtte ze zich op het schrijven van voornamelijk thrillers. Haar debuut, Bloedbruiloft, verscheen in 1998 dat in datzelfde jaar de RT Reviewer’s Choice Award won. Onder het pseudoniem Alicia Scott schreef ze aan aantal romans. Wereldwijd zijn er van haar meer dan twintigmiljoen boeken in ruim dertig landen gepubliceerd en enkele van haar boeken zijn verfilmd.

Jim Beckett, politieman, heeft zijn zinnen gezet om met de 18-jarige Theresa (Tess) te gaan trouwen. Tess gaat hierop in want bij haar thuis is de sfeer niet optimaal. Aanvankelijk gaat het nog wel goed, maar al heel snel komt de ware aard van Jim naar boven. Hij mishandelt Tess, zowel geestelijk als lichamelijk. Als Tess er ook nog achter komt dat hij een kille moordenaar is, geeft ze hem waardoor hij in de gevangenis belandt. Jim weet te ontsnappen en gaat achter haar aan. Tess kan nu nog maar één ding doen om het te overleven: Jim doden.

In de proloog van Bloedbruiloft is een dreigende, en eigenlijk ook wel wat beklemmende, spanning voelbaar. Dan verwacht je dat het vervolg van het verhaal, dat zich vijf jaar later afspeelt, op dezelfde voet doorgaat, maar al snel kom je erachter dat dat een illusie is. De eerste hoofdstukken zijn nogal warrig waardoor het onoverzichtelijk dreigt te worden. Na dat begin komt er meer structuur in het verhaal waardoor het voor de lezer ook steeds duidelijker wordt wat zich allemaal precies afspeelt. Dat neemt echter niet weg dat grote stukken tekst volkomen overbodig zijn, het verhaal een heel stuk minder interessant maken, maar er zeker voor zorgen dat het eventuele tempo in het verhaal drastisch afneemt.

Dat het tempo erg laag is, blijkt al vanaf het begin. Het verhaal sleept zich voort en behalve veelvuldige ruzies, verslagen van schietoefeningen en drankgelagen, gebeurt er niet bijzonder veel. Pas halverwege wordt het een beetje spannender en daardoor ook wat boeiender, maar helaas blijkt dit van korte duur te zijn. Het boek is vooral een relaas van persoonlijke problemen die in feite niets aan het verhaal toevoegen. Daar komt ook nog bij dat de meeste dialogen geforceerd en gemaakt zijn en als gevolg daarvan erg onrealistisch overkomen. Dat laatste geldt eveneens voor de personages. Ze zijn niet geloofwaardig en lijken vooral met zichzelf bezig te zijn.

Met de schrijfstijl van Gardner is, na die eerste stroeve hoofdstukken, op zich niet zo heel veel mis. Met vlotte zinnen weet ze het verhaal draaiend te houden, er toch wat lijn in aan te brengen en het ook tot een ontknoping te brengen zoals ze in gedachten had. Desondanks had het allemaal verrassender gekund, minder vlak en met beduidend meer plotwendingen. Opvallend is dat het vaste seriepersonage Quincy een bijzonder beperkte rol in het verhaal heeft (Rainie, zijn partner, komt er helemaal nog niet in voor). Het heeft er daarom alle schijn van dat Gardner pas na het schrijven van dit boek besloten heeft dat hij een terugkerend personage zou worden.

Dat Lisa Gardner kan schrijven heeft ze in de loop der jaren wel aangetoond, maar dat Bloedbruiloft destijds zo goed ontvangen is, is onbegrijpelijk. Dit debuut is een miskleun van het eerste uur en eigenlijk onbegrijpelijk dat er een uitgever was die het aangedurfd heeft het boek uit te brengen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Lisa Gardner
Titel: Bloedbruiloft

ISBN: 9789022984468
Pagina’s: 302

Eerste uitgave: 1999

Mijn zus – Michelle Adams


Beschrijving
Irini is een jonge anesthesist met een bewogen jeugd. Vlak voor haar vierde verjaardag is ze door haar ouders weggegeven aan een tante. Het hoe en waarom van de keuze haar te verstoten en haar zus te houden, heeft ze nooit begrepen. Haar oudere zus Elle neemt gedurende de jaren af en toe contact met haar op, maar altijd loopt dat noodlottig af. Wanneer Elle haar laat weten dat hun moeder is overleden, stemt Irini ermee in om naar huis te komen. Daar realiseert ze zich al snel dat het verleden van haar familie complexer is dan ze ooit had kunnen bedenken. Niet in de laatste plaats omdat ze achter de werkelijke drijfveer van haar ouders komt. Elle speelt ondertussen een sinister spel, waardoor Irini nu pas écht in de problemen komt…

Recensie
Al van jongs af aan had Michelle Adams de ambitie om schrijver te worden. Ze ging echter klinische wetenschap studeren en werd fysioloog in de cardiologie. Rond de millenniumwisseling vertelde ze een vriend dat ze een boek zou gaan schrijven, maar het duurde nog vijf jaar voor ze haar eerste gedachten op papier zetten en uiteindelijk voltooide ze haar eerste manuscript. Hier was geen belangstelling voor en kwamen er nog twee. Begin 2015 vervolmaakte ze Mijn zus en dit debuut werd al meteen in zeventien landen uitgegeven. Haar volgende boek wordt medio juli 2018 verwacht.

Als ze nog maar drie jaar oud is, geven de ouders van Irini Harringford haar weg aan een tante. Voor Irini is het nooit duidelijk geworden waarom dat gebeurd is. Elle, haar oudere zus, neemt probeert geregeld contact met haar op te nemen. Als dat haar gelukt is, Irini probeert dat namelijk te ontlopen, loopt het meestal niet goed af. Op een dag neemt Elle weer contact met haar op en deelt mee dat hun moeder overleden is. Irini gaat naar haar ouderlijk huis en ontdekt steeds meer over haar verleden, dat complexer is dan ze altijd had gedacht. Als Elle ook nog een spelletje met haar speelt, nemen voor Irini de moeilijkheden toe.

Het eerste hoofdstuk van Mijn zus creëert meteen al een spanningsveld. Het is intrigerend, maakt nieuwsgierig en daardoor wil je weten wat er vele jaren geleden gebeurd is en wat er de aanleiding van geweest is waarom Irini destijds weggedaan is, maar ook wat er precies met Elle aan de hand is. Met regelmaat hangt er een sfeer van geheimzinnigheid, de lezer kan aanvoelen dat er bepaalde zaken verzwegen worden, maar, en dat is waar je tijdens het lezen over kunt gaan twijfelen, lijkt het er soms ook op dat Irini verkeerde conclusies aan het trekken is. Daarnaast is de relatie met haar zus Elle over het algemeen beklemmend. Voldoende ingrediënten die het verhaal van begin tot eind boeiend maken.

In het verhaal wordt door middel van flashbacks regelmatig teruggegaan naar de jeugd- en tienerjaren van Irini en Elle. Stukje bij beetje komt de lezer meer over hen te weten en wat hun onderlinge relatie, voor zover deze er was, heeft vertroebeld. De lezer komt op deze manier steeds meer over beide zussen te weten en dat zorgt voor voldoende diepgang in het verhaal, maar ook dat de personages uitvoerig worden uitgewerkt. Dan merk je ook dat Irini niet altijd even begrijpelijk en logisch redeneert of handelt. Gezien haar achtergrond zou je meer standvastigheid van haar kunnen verwachten. Maar misschien is dit juist wat het verhaal mede interessant maakt.

Mijn zus kent diverse plotwendingen en een aantal daarvan is zonder meer verrassend. Hierdoor, en dat geldt dan met name voor de tweede helft van het verhaal, wordt de spanning opgevoerd. De meeste spanning komt overigens voor in de ontknoping. Behalve dat er dan een verklaring komt voor alles wat er ongeveer dertig jaar eerder is gebeurd, bevat deze ook de grootste verrassing. Dit alles is geschreven in een prettig leesbare stijl waarin de onderlinge sfeer tussen de familieleden bijzonder treffend en realistisch weergegeven wordt. Hoewel dit het debuut van Michelle Adams is, is dat nergens aan te merken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michelle Adams
Titel: Mijn zus

ISBN: 9789026140518
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2017

Operatie Napoleon – Arnaldur Indridason


Beschrijving
Het Amerikaanse leger probeert stiekem een vliegtuigwrak te bergen op IJsland. Een jonge IJslander stuit op de operatie en verdwijnt. Vlak voor zijn verdwijning weet hij contact te leggen met zijn zus. Ze is vastbesloten de waarheid te achterhalen.

Flashback naar 1945. Een Duits vliegtuig stort neer op IJsland tijdens slecht weer. Vreemd genoeg zijn er Duitse én Amerikaanse militairen aan boord. Een van de Duitse officieren meent dat ze maar beter naar hulp op zoek kunnen gaan en loopt het onherbergzame besneeuwde gebied in. Waarom is er een koffertje aan zijn arm vastgeketend?

Recensie
In de meeste boeken die Arnaldur Indridason geschreven heeft, heeft rechercheur Erlendur Sveinsson de belangrijkste, of in sommige gevallen een wat minder belangrijke, rol. Naast de boeken met dit seriepersonage verschenen er van zijn hand ook een paar stand-alones. Kenmerkend in al zijn boeken is dat hij er, gevoed door zijn achtergrond als historicus, een stuk IJslandse geschiedenis in verwerkt. Dat geldt dus ook voor Operatie Napoleon, waarin teruggegrepen wordt naar 1945, wanneer de Tweede Wereldoorlog zo goed als beëindigd is. Het boek is overigens al in 1999 geschreven, maar pas in 2017 vertaald.

Tijdens een vlucht van Duitsland naar de Verenigde Staten stort een Duits vliegtuig met zes Amerikaanse en Duitse officieren neer op een IJslandse gletsjer waar een flinke sneeuwstorm tekeergaat. Een van de Duitsers wil niet in het wrak achterblijven en gaat ondanks de barre weersomstandigheden op zoek naar hulp. Ruim vijftig jaar later onderneemt het Amerikaanse leger een nieuwe poging om de resten van het vliegtuig te bergen. Een jonge vrijwilliger van de IJslandse reddingsbrigade wordt onbedoeld getuige van deze operatie en is op een dag plotseling verdwenen. Zijn zus, met wie hij vlak daarvoor nog contact heeft gehad, wil achterhalen wat er gebeurd is.

Het verhaal begint met de gebeurtenissen die zich in 1945, vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog afspelen. Vervolgens maakt het een flinke sprong in de tijd naar 1999, dat gezien kan worden als het heden. Over het algemeen begint dan een nadere kennismaking met de verschillende personages, maar Indridason laat deze zo goed als achterwege. Dat hij daarvoor gekozen heeft, wil niet zeggen dat de lezer niets over die personages te weten komt. Integendeel, want gedurende het verhaal kom je ruim voldoende over hen te weten. Een groot voordeel van deze opzet is dat de actie niet lang op zich laat wachten, maar ook dat je meteen in het verhaal zit.

Zoals in al Indridasons boeken wordt het IJslandse landschap in Operatie Napoleon zorgvuldig en uitermate beeldend beschreven. Van de barre weersomstandigheden kan iedereen die het boek leest zich eveneens een erg goede voorstelling maken. Ook de dialogen zijn een natuurgetrouwe weergave van hoe een tweegesprek zich vaak voordoet. Ondanks dat dit eigenlijk pas het derde boek is dat de auteur geschreven heeft, is het al te merken dat zijn eigen stijl al duidelijk vorm begint te krijgen. In zijn latere werk heeft hij dit echter wel verfijnd, maar de typische Indridason-sfeer is al overduidelijk aanwezig.

Hoewel de boeken van Indridason alle fictie zijn, is het min of meer wel zijn handelsmerk geworden om geschiedkundige feiten in de verhalen te verwerken. Dit doet hij niet zonder een kritische ondertoon en lijkt hij zijn eigen opvatting, en wellicht ook die van de IJslandse bevolking, over de aanwezigheid van Amerikaanse militairen op IJslands grondgebied verkapt te reflecteren. Daarnaast laat hij doorschemeren dat de Amerikaanse militaire inlichtingendienst, maar ook het Amerikaanse leger, zaken verborgen hebben gehouden waardoor de diplomatieke betrekking tussen IJsland en de Verenigde Staten in zwaar weer terecht zou kunnen komen.

Operatie Napoleon is een thriller die meer actie, en dus meer tempo, heeft dan de boeken in de Erlendur-serie. Daarnaast kent het een aantal verrassende plotwendingen, heeft het ruim voldoende spannende momenten en een ontknoping die zowel verwacht als onverwacht is. Waarom de uitgever zo lang gewacht heeft om het boek, dat door Jan Willem Reitsma in het Nederlands vertaald is, uit te brengen is niet bekend. Wat echter wel duidelijk is, is dat Indridason in de late jaren negentig al kwaliteit leverde.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arnaldur Indridason
Titel: Operatie Napoleon
ISBN: 9789021408101
Pagina’s: 302

Eerste uitgave: 2017

Nachthandel – Lee Child


Beschrijving
Jack Reacher maakt een wandelingetje in een stad in de Amerikaanse Midwest. In de etalage van een pandjeshuis valt zijn oog toevallig op een sierraad, een kleine damesring van de militaire academie West Point. Wie zou van zoiets afstand doen? Jack Reacher gaat op zoek naar de eigenaresse en laat zich niet dwarsbomen. 

Lee Child is de internationale bestsellerauteur van de Jack Reacher-serie. Daarvoor ontving hij in 2013 de prestigieuze Diamond Dagger Award. Het negende boek One Shot (Voltreffer) en het negentiende boek Never go back (Ga nooit terug) zijn verfilmd met Tom Cruise in de hoofdrol. 

Recensie
Omdat hij met de aanschaf van een computer wilde wachten tot hij succes met schrijven had, schreef Lee Child, een pseudoniem voor Jim Grant, zijn eerste boek met de hand. Dit debuut, Jachtveld, waarin seriepersonage Jack Reacher zijn opwachting maakte, verscheen in 1997 en was al meteen een succes. Vanaf dat moment was hij professioneel auteur en heeft hij met Nachthandel, dat in november 2017 is uitgegeven, zijn tweeëntwintigste Reacher-thriller geschreven.

Reacher is onderweg naar waar de bus hem heen brengt en ziet tijdens een plaspauze een ring in de etalage van een pandjeshuis liggen. Het blijkt een damesring van iemand die aan de militaire academie West Point gestudeerd heeft te zijn. Omdat het niet gebruikelijk is dat een militair afstand van de ring doet, wil Reacher weten aan wie het toebehoorde. Hij heeft zelf ook een opleiding op West Point gevolgd en voelt dat er een verhaal achter de ring moet zitten. Om daar achter te komen, gaat hij op zoek naar de eigenaresse en laat zich in zijn zoektocht door niets of niemand tegenhouden.

Voor wie nog nooit een boek met Jack Reacher gelezen heeft, is het al vrij snel duidelijk dat het een man is die zijn eigen gang gaat en zich door niemand iets laat vertellen. Het is een vrijbuiter en kan daarom beschouwd worden als een moderne cowboy. Dat kan een personage boeiend maken, maar in Nachthandel komt Reacher over als alwetend, onoverwinnelijk en lijkt de wijsheid in pacht te hebben. Hij wordt vaak neergezet als een supermens met machohouding en dat is voor een groot deel ongeloofwaardig, want niemand is perfect en weet alles.

Ondanks het grote aantal eerdere Reacher-delen is het aan Nachthandel zo goed als niet te merken dat dit het zoveelste boek in de serie is. Het verhaal is op zichzelf staand en verwijzingen naar de voorgaande boeken zijn minimaal. Er hoeft wat dat betreft dus geen enkel beletsel te zijn dit boek eerder dan de andere te lezen. Om de persoon Reacher te leren doorgronden en beter te begrijpen, is het wellicht wel beter de serie op volgorde te lezen. Want het lijkt er veel op dat je dit personage moet leren lezen.

Hoewel het verhaal over het algemeen beeldend is geschreven, komen veel dialogen gemaakt en geforceerd over. De klaarblijkelijke humor die daar soms in voorkomt, slaat de plank vaak volledig mis en daardoor wordt juist het tegendeel bereikt: het is niet leuk. Tot overmaat van ramp bevat het verhaal veel overbodige stukken tekst waardoor het langdradig, en dus vervelend, wordt. Een voorbeeld is een ellenlange uiteenzetting over de baan van een kogel. Dit soort beschrijvingen hebben tot gevolg dat de eventueel aanwezige spanning volledig ontbreekt en verlagen het tempo sowieso. Desondanks weet Child de lezer wel nieuwsgierig te maken, want je wilt, net als Reacher, toch weten waarom de ring in die etalage van het pandjeshuis lag.

Zal Nachthandel, dat kundig is vertaald door Jan Pott, de laatste Jack Reacher zijn? Waarschijnlijk niet, want ondanks dat Child de indruk wekt dat zijn inspiratie uitgeput dreigt te raken, zijn er wereldwijd meer dan voldoende liefhebbers die met spanning op een volgende Reacher wachten. De kwaliteit van dat volgende verhaal zal dan vele malen beter moeten zijn. Lukt dat de auteur niet, dan zal Reacher mogelijk eerder van het toneel verdwijnen dan menig fan zal willen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Lee Child
Titel: Nachthandel
ISBN: 9789024578542
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2017

Het gezicht van de dood – Iris Johansen


Beschrijving
Eve Duncan heeft een zeldzaam talent: als forensisch beeldhouwer is zij in staat aan de hand van een schedel een gezicht te boetseren en zo de overledene weer een gezicht en een identiteit te geven. Dit unieke beroep is tegelijkertijd voor Eve de manier om haar eigen nachtmerrie te verwerken – haar dochter Bonnie is vermoord en nooit meer teruggevonden.

Tegen haar zin neemt Eve een opdracht aan van de charmante computergigant en multimiljonair John Logan. Al snel wordt duidelijk dat er gevaar dreigt. Camera’s houden haar continue in de gaten, telefoonlijnen worden afgeluisterd. Maar er is geen weg terug: door de reconstructie van de schedel kijkt Eve recht in het gezicht van de dood…

Recensie
Nadat haar kinderen in 1980 het huis hadden verlaten om te gaan studeren begon Iris Johansen met schrijven. Aanvankelijk romantische boeken (Touch the horizon was haar debuut), maar in 1991 stapte ze over naar de romantische historische thriller, te beginnen met The Wind dancer (De winddanser). Vijf jaar later besloot ze opnieuw van genre te veranderen en begon ze aan de ‘echte’ thriller. Dit besluit was een groot succes en ze groeide uit tot een bestsellerauteur. Samen met haar zoon Roy schreef ze ook een aantal boeken. In Nederland is Johansen vooral bekend geworden met de serie waarin Eve Duncan het belangrijkste personage is. Het gezicht van de dood is het eerste van een serie waarin Eve voorkomt.

Eve Duncan, forensisch beeldhouwer, wordt door de miljardair John Logan benaderd met het verzoek een gezicht aan een schedel te geven. Hoewel ze nog wel tegengas gegeven heeft, neemt ze de opdracht, tegen haar zin, toch aan. Maar wel onder haar eigen voorwaarden. Het blijkt dat deze opdracht niet zonder risico is. Eve wordt in de gaten gehouden en men lijkt alles van haar af te weten. Ondanks haar dreigement ermee te stoppen, gaat ze toch door. Ze is vastberaden de schedel te reconstrueren en neemt het gevaar, en wat daaruit voortkomt, op de koop toe. Het blijkt dat het gezicht dat ze te zien krijgt voor een verrassende wending zorgt.

Het gezicht van de dood begint met een proloog die zich acht jaar eerder afspeelt dan het eigenlijke verhaal. In deze proloog maakt de lezer al een klein beetje kennis met Eve Duncan, maar de echte kennismaking vindt meteen na deze korte inleiding plaats. Toch is dit begin van het boek van wezenlijk belang voor het verhaal, maar ook voor de lezer om het karakter en de bezigheden van Eve beter te kunnen begrijpen. Dat vervolg vindt in een niet al te snel tempo plaats, maar is wel degelijk interessant en boeiend. Het tempo neemt gedurende de plot overigens wel wat toe, hetgeen overigens ook voor de spanning geldt.

Johansen heeft met deze eerste Eve Duncan een nogal bizar en in wezen ongeloofwaardig verhaal geschreven. Toch hoeft het niet eens ondenkbeeldig te zijn dat een scenario zoals in dit boek beschreven wordt zich op een dag zomaar voor zou kunnen doen. Dat in ogenschouw nemend, is het een verhaal dat wel degelijk realistisch kan zijn. Als voorbeeld kan hierbij bijvoorbeeld gedacht worden aan een overheid of een inlichtingendienst die onbetrouwbaar is en zaken wil verdoezelen. Dat een rijke ondernemer de strijd wil aangaan en een eigen plan gesmeed heeft, is daarentegen dan wel weer wat bijzonder. Voor het verhaal is het echter een goede vondst en maakt het een stuk interessanter.

Dat Het gezicht van de dood de eerste Eve is, is heel goed merkbaar. Want er wordt veel aandacht besteed aan de uitwerking van haar personage e maar in iets mindere mate, aan dat van Logan, de ondernemer, en Quinn, de FBI-agent. Johansen verliest echter niet uit het oog dat er een verhaal verteld moet worden. Daarin is ze zonder meer geslaagd, waarbij ze gebruik maakt van veel elementen die de laatste decennia in een thriller aan de orde komen. Dat maakt het boek in ieder geval aardig compleet.

De ontknoping lijkt er een die typisch Amerikaans is, enigszins aan de zoete en kleffe kant. Er wordt echter een kleine wending aan gegeven, waardoor dit toch wat rechtgezet wordt. Gelukkig maar, want anders was het verhaal, dat heel behoorlijk is, een beetje als een nachtkaars uitgegaan. Dat blijft de lezer bespaard en deze kan zich opmaken voor de andere boeken in deze serie. In die boeken zal Eve Duncan ongetwijfeld groeien als personage en zal mogelijk het raadsel rond haar dochter Bonnie verhelderd worden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Iris Johansen
Titel: Het gezicht van de dood

ISBN: 9789024539086
Pagina’s: 334

Eerste uitgave: 2000