Flaptekst
Tot de dag van het Drama waren er twee families Goldman: de Goldmans-uit-Baltimore en de Goldmans-uit-Montclair. De Goldmans-uit-Montclair, waarvan Marcus Goldman deel uitmaakt, zijn een middenklassengezin dat in een klein huis in Montclair woont. De Goldmans-uit-Baltimore vormen een welvarend gezin dat in een luxe villa in een rijke buitenwijk van Baltimore woont. Voor hen koestert Marcus een grenzeloze bewondering.

Acht jaar na het Drama besluit Marcus de geschiedenis van zijn familie te vertellen en blikt hij terug op de lotgevallen van de Goldmans-uit-Baltimore, op zijn dierbare neven Hillel en Woody en hun buurmeisje Alexandra. Al voor het Drama zich ontvouwde begon het vernis van de Baltimore-Goldmans langzaam scheurtjes te vertonen. Totdat alles op een dag instortte. En sindsdien wordt Marcus voortdurend door één vraag geplaagd: wat is er nu echt met de Baltimores gebeurd?

Recensie
In 2016 verscheen de Nederlandse vertaling van Het boek van de Baltimores van Joël Dicker en is het tweede deel van de trilogie rond schrijver Marcus Goldman. De voorbereiding voor deze roman nam negen maanden in beslag en vervolgens heeft de auteur anderhalf jaar over het schrijven ervan gedaan. Opmerkelijk is dat hij niet één idee had dat hij wilde uitvoeren, maar verschillende en uiteindelijk heeft hij ze allemaal samengebracht tot één geheel.

Op 24 november 2024 vond binnen de Goldman-familie – de ene uit Baltimore, de andere uit Montclair – een voorval plaats dat het Drama genoemd wordt. Marcus maakt deel uit van het middenklassegezin uit Montclair, maar voelt zich op jonge leeftijd steeds meer verbonden met de Baltimores, die veel welgestelder zijn. Acht jaar later kijkt hij middels een verhaal terug op het wel en wee van de gehele familie Goldman, waaronder zijn neven Hillel en Woody, maar ook hun buurmeisje Alexandra. Hierbij komt één vraag telkens bovendrijven: wat is er écht in het leven van de Baltimores gebeurd?

De korte proloog, waarin in de eerste twee zinnen aangekondigd wordt wat er de komende jaren met neef Woody staat te gebeuren, zorgt meteen al voor een aanslag op de nieuwsgierigheid van de lezer. Daarnaast bevat de inleiding eveneens een beknopte dialoog tussen protagonist Marcus en zijn oom Saul waar iets dreigends van uitgaat. Beide elementen roepen een bepaalde spanning op waardoor je eigenlijk al meteen volop in het verhaal zit, ondanks dat dit feitelijk nog moet beginnen. Vervolgens wisselt de plot tussen het heden en het verleden, met name om duidelijk in beeld te krijgen wat er op Thanksgiving 2004 plaatsgevonden heeft en dat door Marcus het Drama wordt genoemd. Omdat de gebeurtenissen in de vele flashbacks een overwegend chronologisch verloop hebben, kom je aanzienlijk veel over de familie Goldman te weten, waarbij logischerwijs de aandacht grotendeels uitgaat naar de Baltimore-tak.

Hoewel het verhaal en de aangelegenheden enkel en alleen door Marcus Goldman worden verteld, zijn er meer dan voldoende gedeelten waarin de overige karakters in het voetlicht komen te staan waardoor het lijkt dat zij aan het woord zijn. Dit komt uitsluitend door de manier waarop Dicker de plot heeft ingekleed, want het is uitsluitend de vertelling van Marcus. Het komt er dus min of meer op neer dat wat hij vertelt een verhaal in een verhaal is. Door deze opzet komt de lezer overigens behoorlijk veel over de personages te weten, maar eveneens over de omstandigheden waarin en/of waaronder ze wonen en leven, hoe de familie Goldman met elkaar omgaat, wat er allemaal gebeurd is en hoe de onderlinge verhoudingen werkelijk waren en zijn. Omdat de auteur daar geleidelijk aan steeds meer van prijsgeeft, blijft er continu iets te raden over. Als gevolg daarvan is er in wezen ook een voortdurende spanningsboog en wil de lezer het liefst zo snel mogelijk weten wat zich allemaal heeft voorgedaan en wat zich nog gaat voordoen.

De schrijfstijl van Dicker is erg toegankelijk, levendig en beeldend. Als lezer heb je er geen enkele moeite mee de vele situaties voor je te zien, zoals bijvoorbeeld een zieke vriend van de drie neven die door hen in een kruiwagen vervoerd wordt. Verder komen de diverse emoties eveneens goed over en zo nu en dan worden ze zelfs op de lezer overgebracht. Omdat er bij de Goldmans tamelijk veel aan de hand is, is het aantal wendingen aanzienlijk en dat leidt regelmatig tot verrassingen. Onder andere daarom is het al boeiend om hun lotgevallen met veel interesse te blijven volgen. Alles bij elkaar genomen hebben zowel Marcus als Dicker prima werk geleverd en is Het boek van de Baltimores van begin tot eind intrigerende geschiedenis over een familie waarin de tragiek zich langzaam maar gestaag opstapelt. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Joël Dicker
Titel: Het boek van de Baltimores
ISBN: 9789403131740
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2016

Flaptekst
Kleine gemeenschappen zijn snel boos en vergeven langzaam. Arlo Hackett verwacht dan ook geen vergeving als hij na zijn gevangenschap terugkeert naar zijn ouderlijk huis in Yulara, een dorp op een kruispunt van de Great Southern Road. Twaalf jaar geleden werd zijn broer Luke veroordeeld voor een verschrikkelijke misdaad, en hijzelf voor medeplichtigheid.

Zijn terugkeer in het oude goudzoekersdorp doet de haat en agressie weer oplaaien, bij Arlo komen daarentegen herinneringen boven aan de mensen van wie hij hield, en die hij niet kon redden. De inwoners van Yulara willen dat Arlo zo snel mogelijk verdwijnt, maar elke poging daartoe brengt hem een klein stukje dichter bij wat er jaren geleden werkelijk is gebeurd.

Recensie
Michael Robotham heeft al meer dan twintig jaar wereldwijd succes als thrillerauteur en zijn nieuwste uitgave Vertel me iets wat waar is (2026) zal ongetwijfeld opnieuw hoge ogen gooien. Hij begon overigens al in 1982 met het schrijven van dit boek, maar liet het manuscript decennialang in zijn bureaula liggen. Daarnaast is dit pas de eerste keer dat een van zijn verhalen zich in diens thuisland Australië afspeelt. Het decor, het fictieve plattelandsplaatsje Yulara, is gebaseerd op het kleine stadje waar de auteur op de lagere school zat en daarom komen sommige scènes overeen met die uit zijn jeugd.

De hoofdpersoon in het verhaal is de eind dertiger Arlo Hackett, die na een gevangenisstraf van twaalf jaar terugkeert naar het plaatsje waar hij is opgegroeid. Hij is destijds veroordeeld voor medeplichtigheid aan de moord op een zeventienjarig meisje; een misdaad waar zijn broer Luke van beschuldigd is. De inwoners van Yulara vergeten niet snel en zijn bepaald niet gelukkig met zijn komst naar het slaperige gehucht en hoe langer hij blijft, hoe heviger de vijandigheid wordt. Bij Arlo komen echter steeds meer herinneringen bovendrijven en langzaam maar zeker krijgt hij een beter beeld van wat er toen werkelijk is gebeurd.

Hoewel de enigszins onheilspellende proloog niets aan de verbeelding overlaat en de lezer absoluut nieuwsgierig maakt naar de toedracht van het tafereel dat daarin beschreven wordt, neemt Robotham – dit doet hij vaker is zijn boeken – er de tijd voor om de spanning tot volle wasdom te laten komen. Toch is er al vrij snel wel degelijk sprake van dreigende omstandigheden, want vanaf het moment dat Arlo Hackett zich na zijn vrijlating uit de gevangenis weer in zijn geboortedorp heeft gevestigd, is het er niet meer hetzelfde en wordt hij er praktisch door iedere bewoner met de nek aangekeken en lijkt zijn verblijf niet meer zo veilig als voorheen. Zelf is hij er betrekkelijk relaxt onder, maar zijn aanwezigheid zorgt voor de nodige beroering, waardoor je zijn handel en wandel voortdurend met veel interesse blijft volgen.

De belangrijkste personages zijn sowieso een van de sterkste aspecten van het verhaal en het kan daarom niet anders dan dat je een zwak voor hen hebt. Omdat er behoorlijk wat aandacht aan hen besteed wordt, leer je hen goed kennen en kun je hen in feite ook naar behoren karakteriseren. Waar het boek zich eveneens in onderscheidt, is de sfeer die in Yulara heerst, zowel in het plaatsje zelf als bij de verschillende inwoners. De auteur is er een meester in om de juiste toonzetting neer te zetten en om bij de lezer de daarbij voorkomende emoties op te roepen. Je wordt bijvoorbeeld verdrietig als een situatie daar bij wijze van spreken om vraagt, of ontroerd als dit bij een scène past. Kortom, Robotham is ditmaal heel erg mensgericht.

Tijdens Arlo’s speurtocht naar de waarheid rond de moord op het jonge meisje én de beschuldiging van zijn broer komen steeds meer geheimen naar de oppervlakte die stukje bij beetje worden onthuld. Ondanks het ontbreken van een zinderende spanning en een moordend tempo is het aantal ontwikkelingen ruim voldoende en als gevolg daarvan heerst er eigenlijk een continue geladenheid die toereikend is om de aandacht van de lezer niet te laten verslappen. Andere factoren die hier debet aan zijn, zijn enkele maatschappelijke thema’s die in het verhaal verwerkt zijn. Denk hierbij onder andere aan huiselijk geweld, onnodig geweld door de politie of ontwikkelingsachterstand.

Vertel me iets wat waar is, dat goed en sfeervol vertaald is door Daniëlle Stensen, is geen uitgesproken thriller, vooral omdat het boek eveneens kenmerken van een roman vertoont. Desalniettemin weet Robotham zonder meer te overtuigen en laat hij andermaal zien dat hij een begenadigd verhalenverteller is die de juiste snaar weet te raken.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michael Robotham
Titel: Vertel me iets wat waar is
ISBN: 9789403140759
Pagina’s: 432
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Na een mysterieuze stroomuitval in Helsingborg worden Fabian Risk en zijn collega’s geconfronteerd met ogenschijnlijk onverklaarbare zaken. Zaken waarin getuigen zich vreemd gedragen en niets lijkt te kloppen. Midden in de chaos neemt een oude vriendin van Fabian contact met hem op: haar dochter is vermist. Tijdens zijn zoektocht naar het meisje begint Fabian een patroon te ontdekken. Maar wat ziet hij over het hoofd?

Recensie
In principe zou De laatste spijker (2023) het slotdeel van de succesvolle serie rond rechercheur Fabian Risk zijn, maar omdat Stefan Ahnhem, die overigens nooit heeft aangegeven uit hoeveel delen de reeks zou bestaan, het tijd vond hem opnieuw aan het werk te zetten, keert de politieman terug in het in 2026 verschenen zevende deel: Generatie nul, dat zich tien jaar na de vorige gebeurtenissen afspeelt.

Deze keer wordt Helsingborg opgeschrikt door een grote en onverklaarbare stroomstoring. Zodra dit ongemak verholpen is, wordt het rechercheteam waar Risk deel van uitmaakt geconfronteerd met verschillende vreemde zaken waarbij logische en voor de hand liggende redeneringen ver te zoeken zijn en getuigen zich merkwaardig gedragen. Dan neemt een vriendinnetje uit lang vervlogen tijden contact met hem op en vertelt hem dat haar dochter spoorloos is verdwenen. Fabian gaat aan de slag en komt tot de ontdekking dat er veel meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt.

Nadat het verhaal begint met een proloog die zich in 2000 afspeelt en zonder meer de nieuwsgierigheid van de lezer opwekt, maakt de plot een sprong van een kwart eeuw voorwaarts en bevind je je in het heden. In dat heden vind heel wat plaats, maar dat gaat wel geleidelijk aan, hoewel je dat in feite niet echt merkt, omdat de gebeurtenissen je zodanig te pakken hebben dat er van enig tijdsbesef zo goed als geen sprake meer is. Kortom, Ahnhem zorgt er opnieuw voor dat de lezer vanaf de eerste tot en met de laatste bladzijde bij alles en iedereen betrokken is, maar ook dat je je realiseert dat het heerlijk is dat Fabian Risk weer helemaal terug is.

Er zijn verschillende kortere verhaallijnen die op het eerste gezicht niets met elkaar en de belangrijkste verhaallijn te maken lijken te hebben, maar dat is slechts uiterlijke schijn, want er is in feite één groot verband en dat is dermate beangstigend en realistisch dat je er niet over na moet denken dat zoiets werkelijk gebeurt. Aanvankelijk lijkt het er overigens nog helemaal niet op dat deze gevoelens bij je opkomen, want ondanks de vreemde omstandigheden en de merkwaardige gedragingen van enkele personages is het in eerste instantie verhoudingsgewijs nog betrekkelijk rustig. Stukje bij beetje verandert dit en neemt het aantal ontwikkelingen toe en vinden er allerlei dingen plaats die meer en meer gaan intrigeren.

Ondanks dat dit het zevende deel van de serie is, kan dit boek uitstekend los van de voorgaande gelezen worden. De auteur refereert zo goed als niet naar wat zich eerder heeft voorgedaan en als dit toch een keer gebeurt, is dit niet dusdanig dat je de indruk krijgt iets te missen. Over de terugkerende personages wordt voldoende verteld om hen te kunnen plaatsen en heel globaal geeft Ahnhem belangrijke achtergrondinformatie waardoor de lezer een beter beeld krijgt van enkelen die geen prominente rol meer hebben. Interessant is dat er deze keer een paar nieuwe politiecollega’s worden geïntroduceerd. Dit zorgt voor een nieuwe dynamiek binnen het team waardoor niet alles bij het oude blijft.

Het tempo ligt over het algemeen tamelijk hoog en dit wordt onder andere veroorzaakt doordat zich erg veel voordoet. Mede hierdoor is er continu een bepaalde spanning, die aan het eind, met een spectaculaire ontknoping tot gevolg, zelfs aanzienlijk toeneemt. Ofschoon de zaak vanzelfsprekend wordt opgelost, blijven er desondanks een paar losse eindjes over waar geen antwoord op gegeven is. Wellicht dat dit in een eventueel vervolg gedaan wordt, want de auteur besluit Generatie nul, dat beslist een ‘must-read’ is, met een cliffhanger die alweer doet verlangen naar de volgende Fabian Risk.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Stefan Ahnhem
Titel: Generatie nul
ISBN: 9789044370607
Pagina’s: 576
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Kurt Wallander moet op zoek naar drie jonge mensen die na Midzomernacht spoorloos zijn verdwenen. Er komt weliswaar een levensteken uit Hamburg, maar daar is iets mee. Als hij de kwestie wil bespreken, blijkt collega Svedberg onvindbaar. Ongerust gaat Wallander midden in de nacht naar diens flat, waar hij Svedberg vermoord aantreft. Er is een verband met de drie verdwenen jongeren. Svedberg heeft op eigen houtje al gesprekken gevoerd met de ouders. En hij was in het bezit van een foto van de jongeren verkleed voor Midzomernacht.

Recensie
In Zweden genoot Henning Mankell onder andere publieke bekendheid door zijn activisme, waaronder zijn aversie tegen de Vietnamoorlog, de apartheid in Zuid-Afrika  en zijn medewerking aan een hulpkonvooi naar Gaza. De rest van de wereld leerde hem vooral kennen als de auteur van de serie rond inspecteur Kurt Wallander. Het zevende deel, Midzomermoord (2003), wordt door velen gezien als een van de beste boeken van de tiendelige reeks.

Een drietal jongeren heeft zich tijdens midzomernacht uitgedost in achttiende-eeuwse kledij, maar blijken na afloop van de viering te worden vermist. Hun ouders ontvangen ansichtkaarten waarop geschreven staat dat ze een reis door Europa maken. Een van de moeders gelooft hier niet in en gaat naar de politie. Als Wallander zijn team bij elkaar heeft geroepen, is hun collega Svedberg afwezig. Hij blijkt onbereikbaar en als de inspecteur naar diens woning gaat, treft hij hem vermoord aan. Later ontdekt hij een verband tussen zijn collega en de drie jongelui, maar waar dit uit bestaat is voor hem nog een groot raadsel.

In de proloog word je meteen geconfronteerd met een vooralsnog onbekend individu – het duurt tot het eind van het verhaal tot bekend wordt wie hij is – die het om nog onbekende redenen heeft voorzien op de drie jongeren die hun eigen midzomerfeestje vieren. Dit zorgt ervoor dat de nieuwsgierigheid van de lezer ontwaakt en waardoor tevens een lichte spanning ontstaat. Deze spanning kabbelt hierna gestaag voort, overigens zonder dat het echt zinderend is of de plot boordevol actie zit. Een uitzondering vormt de ontknoping, waarin het tempo, dat tot dan erg bedaard verloopt, aanzienlijk hoger ligt en de omstandigheden waarin Wallander in die fase terechtkomt enigszins riskant zijn. Toch hoef je je niet te vervelen, want er gebeurt – hoewel dit ogenschijnlijk niet altijd zo lijkt – meer dan voldoende, zowel wat het onderzoek betreft als de persoonlijke situatie van de inspecteur.

Vanzelfsprekend wordt het verhaal voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Wallander, maar zo nu en dan zijn er fragmenten waarin de onbekende man uit de proloog in het spotlicht komt te staan. Op die momenten krijgt de lezer in zekere zin een kijkje in zijn hoofd en kom je, zonder dat zijn beweegredenen onthuld worden, een klein beetje te weten hoe hij denkt en doet. De andere personages, met name de terugkerende, blijven niet buiten beeld, maar over de meeste van hen wordt verhoudingsgewijs niet zo heel erg veel onthuld. Niet erg en in feite ook helemaal niet noodzakelijk, het is immers Wallander die de kar trekt en van hem krijg je een behoorlijk goed beeld. Daarom is het niet nodig de serie op volgorde van verschijnen te lezen, want Mankell heeft alles dusdanig ingekleed dat de afzonderlijke delen los van elkaar gelezen kunnen worden.

Zoals gezegd speelt de plot zich in een vrij traag tempo af, maar dit houdt absoluut niet in dat er niets gebeurt. Verre van zelfs, want het aantal ontwikkelingen is talrijk, terwijl het politieonderzoek eigenlijk niet eens zo heel erg opschiet. Er worden echter wel degelijk vorderingen gemaakt en die zijn dermate interessant dat het verhaal meer en meer intrigeert. Ofschoon Mankell er niet uitgebreid aandacht aan besteedt, stipt hij zo nu en dan enkele maatschappelijke thema’s aan. Deze zijn, bijna dertig jaar na het schrijven van dit boek, nog steeds actueel en sommige hebben zich in de loop der jaren zelfs verergerd. Hij had destijds een goede vooruitziende blik.

De schrijfstijl van de auteur is prettig en buitengewoon gedetailleerd. Hierdoor weet hij een sfeer te creëren die uitstekend bij de personages, de omstandigheden en de tijd passen. Natuurlijk is lang niet alles wat hij schrijft van belang en had het boek aanzienlijk dunner kunnen zijn, maar in dat geval was Midzomermoord niet meer hetzelfde verhaal, hetgeen recht zou doen aan hoe Mankell het bedoeld had. Kortom, het boek zoals het nu is, is een puik stukje werk.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Henning Mankell
Titel: Midzomermoord
ISBN: 9789052268064
Pagina’s: 604
Eerste uitgave: 2003

Flaptekst
Wanneer de oorlog haar dorp overspoelt, wordt Aisha tegen haar wil de stem tussen twee vijandige werelden. Als jonge tolk belandt ze midden in onderhandelingen waarin één verkeerd woord levens kan kosten. Mannen die macht najagen houden haar scherp in de gaten, terwijl haar vader haar dwingt woorden te spreken die haar steeds verder de gevarenzone in trekken.

In de schaduw van die wereld ontstaat een onverwachte band met Omar, een jongen die haar ziet zoals niemand anders dat durft. Maar vertrouwen is gevaarlijker dan stilte, zeker nu Aisha’s stem steeds waardevoller wordt voor mensen die haar willen gebruiken – en laten zwijgen zodra ze niet meer nodig is.

Ver van haar vandaan worstelt haar broer Sami in Londen met een leven dat langzaam uit elkaar valt onder de druk van geruchten, woede en verlies. Zijn keuzes zullen Aisha’s toekomst raken op manieren die niemand ziet aankomen.

Recensie
De passie van Bert van der Bruggen heeft altijd bij muziek gelegen, dus het schrijven van een boek was eigenlijk nooit iets dat hij voor ogen had. Rond de jaren tien hield hij echter wel een blog bij waarin hij niet alleen over hoop en machteloosheid schreef, maar eveneens aangaf dat woorden bij sommige omstandigheden tekortschieten, maar ook troost kunnen bieden. De ervaring en de kennis die hij daarbij opdeed, nam hij mee bij het schrijven van zijn debuutroman Aisha (subtitel: Als woorden wapens worden) (2026), waarvoor het idee op een ochtend na het opstaan ontstond.

Centraal in deze roman staat Aisha, een jonge Afghaanse vrouw die opgroeit in een land van oorlog en onderdrukking. Op een zeker moment wordt ze door een delegatie van de Taliban meegenomen naar New York om daar tijdens een aantal bijeenkomsten als tolk te fungeren. De mannen houden haar continu in de gaten, want één verkeerd woord van haar, één aarzeling in een zin kan haar duur komen te staan. Haar jongere broer Sami, die in Londen opgegroeid is, bevindt zich in een identiteitscrisis en maakt keuzes die invloed hebben op het leven van Aisha.

De meeste mensen zullen zich dankzij de vele nieuwsberichten de toestand in Afghanistan nog wel voor de geest kunnen halen en ook dat de positie van vrouwen er sinds het hernieuwde bewind van de Taliban er niet rooskleuriger op is geworden. Via de situatie van Aisha geeft de auteur deze vrouwen een stem, want in de roman kan deze jonge Afghaanse beschouwd worden als een symbool voor elk van hen. Zij doet wat anderen niet kunnen, en spreekt op een gegeven moment uit waar anderen het niet over kunnen hebben. Hoewel ze vanzelfsprekend een erg belangrijke rol in het verhaal heeft, is ze niet de enige waar de aandacht op wordt gevestigd, want er is ook oog voor diverse personages om haar heen, zowel de goede als minder goede. Hierdoor krijgt de lezer het totale plaatje te zien en dat is een prima uitgangspunt.

Van der Bruggen heeft ervoor gekozen om de omstandigheden die in Afghanistan heersen niet expliciet te beschrijven, omdat hij zich voornamelijk richt op de menselijke aspecten, dus wat de machthebber voor met name vrouwen en lhbtqia+’ers betekent. Desondanks krijgt de lezer er hoe dan ook een indruk van, want uit hetgeen wél verteld wordt, valt dit sowieso op te maken. Wat eveneens naar voren komt, is dat een gevluchte Afghaan – en die zich ondertussen in een ander land bevindt – zich nog lang niet veilig en vrij voelt. Door het benoemen van deze kwesties, die zonder meer waar zijn, heb je niet het gevoel dat alles fictief is.

Waar de lezer erg aan moet wennen, is de schrijfstijl van de auteur, vooral omdat hij behoorlijk afwijkt van wat over het algemeen gebruikelijk is. In een groot deel van de plot zijn zinnen en gesprekken – van langdurige dialogen is praktisch geen sprake – staccato en wordt veelvuldig gebruikgemaakt van mooi geformuleerde zinnen, die vaak zelfs poëtisch zijn. Een gevolg van deze keuze is dat het verhaal als een script leest (bijvoorbeeld handelingen die verricht moeten worden, wat er zoal moet gebeuren, etc. etc.), het daardoor geen vloeiend verloop heeft en dat de essentie enigszins verloren gaat. Hoewel het wel degelijk gebeurt, is het af en toe lastig je in de personages in te leven en de gebeurtenissen op een soepele manier te volgen, terwijl je je het doen en laten van iedereen absoluut kunt voorstellen. Tevens legt de auteur overvloedig veel de nadruk op het gebruik van de woorden (wapens) woorden, stem en stilte. Hij maakt hiermee beslist duidelijk dat dit krachtige strijdmiddelen zijn, maar lijkt eraan voorbij te gaan dat overdaad schaadt.

De auteur toont aan dat hij een verhaal kan vertellen en ook weet over te brengen wat zijn bedoeling is, maar aan de uitvoering en de uitwerking van de roman hadden beter gekund waardoor hij krachtiger zou worden. Desalniettemin is Aisha de moeite van het lezen waard en brengt een onderwerp ter sprake dat pertinent niet vergeten mag worden.   

Waardering: 3/5

(Met dank  aan de auteur voor een recensie-exemplaar.)

Boekinformatie
Auteur: Bert van der Bruggen
Titel: Aisha – Als woorden wapens worden
ISBN: 9789403866758
Pagina’s: 408
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Andy van der Meijde huilde tranen met tuiten toen hij FC Twente moest verruilen voor Ajax. Kick van der Vall is van origine Feyenoord-fan maar verruilt Rotterdam voor Enschede om daar zestig jaar later pas met pensioen te gaan. Bryan Ruiz groeit dankzij zijn begaafde linkervoet uit tot een fenomeen en is met 24 doelpunten zo bepalend dat hij FC Twente kampioen maakt.

De Arnhemmer, Rotterdammer en Costa Ricaan hebben een ding gemeen. Ze worden op handen gedragen en voelen zich zo thuis in Twente, dat ze zich stuk voor stuk een Tukker voelen. Linda Vermeeren vertelt de geschiedenis van de volksclub aan de hand van 50 bijzondere portretten en anekdotes.

In Rare jongens, die Tukkers lees je alles van Mister FC Twente Epy Drost, de middelvinger van Heubach Hooligan, Theo Janssen die zijn leven waagt voor een biertje, Wout Brama die ware clubliefde toont door terug te keren uit Australië om FC Twente na het zwartste seizoen uit de historie te helpen promoveren tot natuurlijk het rad van Ricky van Wolfswinkel.

Recensie
Toen sportjournalist Linda Vermeeren door haar uitgever – ze is auteur van het in 2024 verschenen Pitstop in de polder, waarin ze de lezer een blik achter de schermen van de Formule 1 geeft – benaderd werd met het verzoek een boek te schrijven over FC Twente kon ze haar geluk niet op en stemde ze hier, zelfs nog voordat ze de vraag volledig had gehoord, mee in. Sinds ze in 1993 een wedstrijd van de Enschedese voetbalclub bezocht is ze hartstochtelijk supporter van de Twentenaren en daarom kon ze het tegenover zichzelf niet verantwoorden door de weigeren. Ze ging aan de slag en dit leidde ertoe dat begin september 2026 Rare jongens, die Tukkers werd uitgebracht.

Hiervoor interviewde de auteur een groot aantal spelers die voor de oostelijke club hebben gespeeld en tevens enkele van haar trainers, maar deed ze eveneens uitgebreid onderzoek in de archieven. Aan de hand van exact vijftig portretten van spelers als Epy Drost, Piet Schrijvers, Theo Janssen en Wout Brama wordt een beeld geschetst van het FC Twente uit de jaren zeventig van de vorige eeuw tot wat het nu is.

De vele verhalen leveren een boekwerk op dat een globaal beeld geeft van de geschiedenis van de club die zowel gouden tijden heeft gekend, maar ook in heel diepe dalen terecht is gekomen. Het mooiste zijn de persoonlijke impressies van de geïnterviewden. Vaak zijn ze een feest der herkenning, omdat herinneringen (weer) komen drijven, maar met regelmaat worden eveneens nieuwe wetenswaardigheden naar voren gebracht. Het zijn niet alleen de mooie momenten die aan bod komen, maar er wordt tevens aandacht besteed aan trieste omstandigheden waar sommigen mee te maken hebben gehad. Kortom, vreugde, emotie en verdriet wisselen elkaar af. Al die vaak anekdotische verhalen hebben echter één gemeenschappelijke factor: de liefde die ze allemaal voor FC Twente hebben gehad en – voor zover mogelijk – in feite nog steeds hebben.

Aan alles is te merken dat Vermeeren veel tijd in zowel de interviews – sommige duurden meer dan drie uur – en research heeft gestoken. Met de uitwerking daarvan is ze zorgvuldig en gedegen te werk gegaan en derhalve heeft ze de belangrijkste, de mooiste en de ontroerendste gedeelten voor het boek gebruikt. De schrijfstijl van de auteur is zeer vlot en buitengewoon toegankelijk en de informatie die ze geeft, is absoluut niet droog of zakelijk. Integendeel zelfs, want het geheel is zeer levendig en daardoor krijgt de lezer het gevoel dat hij de verhalen niet leest, maar hoort. Bij diverse beschrijvingen is het zelfs zo dat het lijkt alsof hij er in eigen persoon bij aanwezig is. Misschien zegt dit een en ander over het inlevingsvermogen van de lezer, maar toch vooral over de manier waarop alles uiteengezet is. Zo nu en dan is er wel spraken van herhaling van zetten. Dit komt voornamelijk omdat in de gesprekken dezelfde herinneringen boven zijn komen drijven en deze opnieuw in het boek zijn opgenomen. Begrijpelijk is dit wel, maar niet altijd noodzakelijk.

Voor zowel de neutrale voetballiefhebber als de FC Twente-fan/-supporter is Rare jongens, die Tukkers (de titel is ontleend aan de tekst op een spandoek van Vak-P, waar de fanatiekste aanhangers zich bij de thuiswedstrijden bevinden) een interessante en boeiende bundeling van vraaggesprekken en wetenswaardigheden van en over de volksclub, maar voor de échte Twente-supporter is het boek, dat zonder meer gezien kan worden als een historisch document, net even wat meer en kan of mag in diens ‘verzameling’ eigenlijk niet ontbreken. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Linda Vermeeren
Titel: Rare jongens, die Tukkers
ISBN: 9789000401451
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In 2003 zette de Nederlandse politie een eenheid op die zo geheim was dat zelfs binnen het korps bijna niemand ervan wist. De leden werden getraind om de zwaarste criminaliteit te bestrijden. Vanuit De Kooi, hun streng beveiligde basis, leverden ze een unieke bijdrage aan de strijd tegen onder meer moordenaars, terroristen, drugshandelaren, overvallers en ontvoerders. In een tijd waarin de criminaliteit drastisch veranderde en verhardde, stonden ze dag en nacht paraat, 365 dagen per jaar. Het vaak levensgevaarlijke en in het diepste geheim uitgevoerde werk bepaalde hun hele bestaan. Ze déden dit werk niet, ze wáren het.

Nog nooit trad iemand van dit team naar buiten. Tot nu. In De Kooi kijkt Marcel van de Ven, een van die pioniers, terug op de vele bloedstollend spannende acties die hij met zijn collega’s uitvoerde en de grote gevolgen ervan, zowel op het gebied van de opsporing als voor zijn eigen leven.

Recensie
Marcel van de Ven, vooral bekend geworden door het televisieprogramma Hunted, werkte bij de politiekorps Zaanstreek-Waterland voordat hij benaderd werd door de KLPD voor een oriënteringsgesprek in verband met een nieuw op te zetten afdeling. Meer informatie kreeg hij niet, maar hij ging wel op de uitnodiging in. Vele maanden later en na het ondergaan van een uitermate zware opleiding werd hij een van de leden van een geheime en specialistische politie-eenheid die ingezet zou worden om de zwaarste criminaliteit te bestrijden. Hij heeft dit uiteindelijk acht jaar volgehouden en in het boek De Kooi (2020) vertelt hij over de werkzaamheden die hij uitvoerde.

Een eenvoudig bonnetje in omroepblad Televizier had grote gevolgen, want nadat hij zijn schoolopleiding achter zich had gelaten, wist Van de Ven nog niet helemaal wat hij precies wilde. Daarom merkte zijn moeder op een dag op dat hij een keer wat met zijn leven moest gaan doen. Ten langen leste vulde hij het bonnetje in, stuurde het op en ontving geruime tijd later een uitnodiging voor een selectieprocedure. De rest is in feite geschiedenis, want de carrière van de auteur is inmiddels nagenoeg bekend, maar in het boek vertelt hij in grote lijnen over het begin van zijn loopbaan bij de politie. De hoofdmoot van het verhaal ligt echter bij zijn taken bij de specialistische eenheid en voor een kleiner deel bij wat dit voor zijn persoonlijke leven heeft betekend.

Vanzelfsprekend vertelt Van de Ven – voor zover mogelijk en indien toegestaan – erg veel over de diverse geheime operaties die hij en zijn collega’s hebben moeten uitvoeren. Om hierover te lezen, is bijzonder interessant, want over het algemeen komt de gemiddelde Nederlander hier niet zo heel erg veel over te weten. De acties waar de lezer nu achteraf getuige van wordt, zijn soms gevaarlijk en stressvol en de spanning die daarmee gepaard gaat, komt vrij goed over. Toch is het niet zo dat je het gevoel hebt dat je zelf ook aan een dergelijke operatie meedoet. Ondanks dat je de vele situaties wel degelijk voor je ziet, worden sommige omstandigheden net iets te steriel beschreven. Een andere reden daarvoor kan natuurlijk ook zijn dat veel van de benoemde zaken in de diverse media uitvoerig onder de aandacht is gebracht. Daardoor ben je er al enigszins van op de hoogte, ofschoon het absoluut boeiend is om nu te lezen wat er achter de schermen aan voorbereidingen plaatsvindt.

De opdrachten die het Tactische Team – dit is een deel van de benaming van de eenheid – uitvoerde waren geheim, dus daarover konden en mochten de leden ervan dus niets aan anderen vertellen. Ook waren ze erg veel van huis en moesten vierentwintig uur per dag en driehonderdvijfenzestig dagen per jaar klaarstaan. De auteur geeft aan dat dit grote impact heeft op zijn privéleven heeft gehad en hij komt er ruiterlijk voor uit dat hij veel heeft gemist. Dit alles is goed voorstelbaar, want wie wil en kan er nu samenleven met iemand die er eigenlijk nooit is. Eveneens geeft hij aan dat hij als mens veranderd is en dat hij, met name nadat hij de dienst verlaten had, veel onrust had en enorm moest afkicken. Daardoor krijg je min of meer de indruk dat het werk voor hem verslavend was.

In helder en begrijpelijk taalgebruik zet Van de Ven uiteen wat hij zoal heeft moeten doen, waar hij is geweest en in welke omstandigheden de werkzaamheden soms verricht moesten worden. Hierbij vervalt hij zo nu en dan in een kleine herhaling en goed beschouwd komen veel ondernemingen op hetzelfde neer. Desondanks is De Kooi een lezenswaardige uiteenzetting van het werk van de undercovereenheid van de Nederlandse politie en daardoor krijgt de lezer iets meer inzicht in wat er allemaal gedaan moet worden om de activiteiten van zware criminelen te ondermijnen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marcel van de Ven
Titel: De Kooi
ISBN: 9789026351877
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2020

Flaptekst
Inspecteur Helen Grace heeft zoiets nog niet eerder meegemaakt: zes branden in vierentwintig uur, met twee doden en meerdere gewonden als gevolg. Dit moet opzet zijn, en het lijkt erop dat iemand de stad tot de grond toe wil laten afbranden.

Grace doet met haar team onderzoek in de rokende puinhopen van de stad. Waar is de pyromaan die dit op zijn geweten heeft? Waarom maakt hij juist deze slachtoffers? Iedereen kan zijn volgende doelwit zijn.

Eén fout kan het einde Helens carrière betekenen, en in steeds meer gebouwen breekt brand uit. Ondertussen moet Helen ook haar eigen demonen zien te verslaan…

Recensie
Voordat M.J. Arlidge met het schrijven van thrillers begon, schreef hij al geruime tijd voor verschillende Britse crimeseries en nadat hij in 2015 debuteerde met Iene miene mutte ontving hij talloze lovende reacties, zowel van de pers als van lezers. Klikspaan is et vierde deel van de reeks rond inspecteur Helen Grace is begin november 2016 in een Nederlandse vertaling uitgebracht. Voor dit boek heeft de auteur veel onderzoek gedaan naar brandstichting en het effect van vuur.

Helen Grace bevindt zich midden in de nacht op een verlaten begraafplaats als ze ziet dat Southampton door drie branden wordt geteisterd. Vierentwintig uur later blijkt het nog erger te kunnen, want opnieuw wordt de stad opgeschrikt door een vuurzee die drie panden in as legt. Binnen korte tijd vallen twee doden en een aantal gewonden te betreuren. De inspecteur en haar team zijn ervan overtuigd dat het om opzet gaat, maar over het motief en de dader verkeren ze in het ongewisse. Naast het intensieve onderzoek moeten ze ook zien te voorkomen dat de pyromaan zijn gang kan blijven gaan.

Arlidge laat er meteen in het begin van het boek geen gras over groeien, want de lezer wordt al vanaf de allereerste pagina het verhaal ingezogen. Er is dan een lichte spanning – later in de plot komen veel meer momenten voor waarin die een stuk hoger ligt – je wordt nieuwsgierig gemaakt naar wat zich exact heeft voorgedaan en nog staat te gebeuren en het angstige en machteloze gevoel dat een van de personages heeft, maar ook de paniek bij een ander, komen erg goed over. In dit vroege stadium weet je in feite al dat je leesbeleving niet meer stuk kan. Uiteindelijk blijkt dit helemaal te kloppen, want in de rest van de plot vindt dusdanig veel plaats dat de thriller even wegleggen eigenlijk zo goed als geen optie is.

Natuurlijk staat het onderzoek naar de brandstichtingen, die Southampton in zijn greep houden, centraal, maar ook de persoonlijke omstandigheden van enkele terugkerende personages worden onder de aandacht van de lezer gebracht. Die van Helen Grace zijn het meest in het oog springend en wie de voorgaande delen van de serie kent, merkt dat zich in haar leven een kleine, maar opvallende, kentering lijkt voor te doen. Vanzelfsprekend is dit een interessante ontwikkeling waardoor het duidelijk is dat zij – ofschoon dit ook wel voor enkele anderen  geldt – niet stil blijven staan in haar groei als personage. Over de eenmalig aanwezige personen wordt voldoende verteld om hen een gezicht te geven en bij niemand  heb je de indruk iets van of over hen te missen.  

Door de korte hoofdstukken, maar ook omdat er zo ontzettend veel gebeurt, ligt het tempo behoorlijk hoog. Het aantal plotwendingen is eveneens aanzienlijk en daarom is geen moment hetzelfde, dus van voorspelbaarheid is geen enkele sprake, of het moet al zijn dat je aanvoelt dat de pyromaan zo goed als zeker opnieuw zal toeslaan, maar over het hoe, het wanneer en de impact die de eventuele brand zal hebben, blijf je in het ongewisse. Behalve de spanning rond de branden en het speurwerk naar de dader is er eveneens een psychologische geladenheid, want Arlidge toont onomwonden aan wat de mentale gevolgen bij overlevende slachtoffers zijn en hoe ze reageren als ze meer informatie over de brandstichter te horen krijgen.

De auteur weet de lezer tot aan het eind toe te verrassen, want de ontknoping is volledig anders dan je normaliter zou verwachten of misschien wel hoopt. Toch past dit eind erg goed in het verhaal en in de beweegredenen van de pyromaan. Klikspaan, dat uitermate vlot en toegankelijk geschreven is, is al met al een achtbaan aan gebeurtenissen en boeit van begin tot eind.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Klikspaan
ISBN: 9789022578513
Pagina’s: 444
Eerste uitgave: 2016

Flaptekst
Kerstmis 1983. Tijdens een familieruzie in een klein huis in de Zweedse bossen hoort de zevenjarige Andrev dat zijn vader niet zijn echte vader is. De echte woont ver weg en heeft lang zwart haar, als een Indiaan, legt zijn moeder uit. Andrev vindt dit geweldig: het voelt als een jongensboek waarin hij ontdekt dat zijn echte vader koning van een magisch land is die hem komt redden als een goede geest. Er komt geen goede geest, maar er komen wel veel andere vaders.

Recensie
In Zweden was Andrev Walden voornamelijk bekend als columnist voor het dagblad Dagens Nyheter, en inmiddels maakt hij niet alleen daar, maar ook wereldwijd, naam als auteur. In 2023 verscheen namelijk zijn debuutroman Jävla karlar (Mijn zeven vaders, 2024) dat meteen een bestseller werd, de August-prijs in de categorie fictie won en waarvan de film-en tv-rechten eveneens zijn verkocht. Het boek is gebaseerd op zijn eigen leven, terwijl hij opgroeide in een disfunctionele omgeving.

Het is 1983 en bijna kerst. Vredig is het echter niet, want tijdens een ruzie tussen zijn ouders hoort de dan zevenjarige Andrev dat de man die hij altijd als zijn echte vader heeft beschouwd dit in werkelijkheid niet is. Nadien vertelt zijn moeder hem dat zijn biologische vader in een ver land woont en door zijn lange zwarte haar er als een indiaan uitziet. Dit vindt hij dan het mooiste wat hij ooit heeft gehoord, dus kan hij zijn geluk niet op. Hij denkt dat zijn echte vader hem komt halen, maar in plaats daarvan komen er zeven anderen.

In de roman blikt de inmiddels veel oudere Andrev terug op de zeven jaar waarin hij even zovele vaders had. Dit doet hij niet aan de hand van allerlei herinneringen die bij hem boven komen drijven, want hij vertelt zijn verhaal, dat vlak voor kerst 1983 begint en vervolgens een chronologisch verloop naar 1990 heeft, alsof het op het moment van vertellen plaatsvindt. De verleden tijd wordt daardoor in zekere zin het heden. Dit blijkt een goede keuze te zijn, want hierdoor voelt de lezer zich verbonden met de protagonist, uit wiens perspectief de volledige plot wordt verteld. Tevens komt hij behoorlijk wat te weten over de diverse gezinssamenstellingen, de omstandigheden waarin de jongen en zijn broertje en zusje opgroeien en de mannen met wie zijn moeder het aanlegt.

Omdat een en ander in de beginfase nog enigszins vaag is en je moet wennen aan de bijzondere bijnamen die aan de personages gegeven worden, vraag je je aanvankelijk af waar het verhaal naartoe gaat, maar na niet al te lange tijd begint het te lopen en wordt eveneens duidelijk hoe alles in elkaar steekt. Vanaf dan gaan de plot en de talloze gebeurtenissen leven en kun je in feite niet anders dan Andrev in je hart sluiten. Het is overigens niet zo dat die zeven vaders een enorm grote rol van betekenis hebben waardoor die gaat overheersen, want er wordt meer dan voldoende prijsgegeven over de opgroeiende jongen, wat hij onderneemt en beleeft en hoe hij tegen sommige dingen aankijkt. Die vaders kunnen vooral gezien worden als de rode draad in het geheel.

De schrijfstijl van Walden is uitermate toegankelijk, vlot en zeer ongecompliceerd. Hij heeft tevens het vermogen zich in de jonge Andrev te verplaatsen, want hoe oud hij ook is, wat hij zegt en doet, past daar over het algemeen uitermate goed bij. Af en toe heb je echter de indruk dat de auteur dit vergeet, want dan doet of zegt de jongen iets wat in feite niet bij zijn leeftijd hoort. Zonder meer aardig zijn de verschillende humoristische en cynische frasen die je regelmatig tegenkomt. Ze zorgen voor een luchtige noot, maar ook voor een glimlach bij de lezer. Hoewel dit boek absoluut geen thriller is, is er zo nu en dan zelfs een klein beetje spanning, met name in het derde deel (in ieder deel komt een van de vaders aan bod).

Mijn zeven vaders, dat behalve de gezinssituaties van Andrev, nog een aantal andere thema’s bevat, is een debuut dat alleszins indruk maakt en dat na het lezen sowieso nog wel even blijft hangen. De roman doet tevens (opnieuw) beseffen dat opgroeien in een stabiele omgeving niet voor iedereen is weggelegd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Andrev Walden
Titel: Mijn  zeven vaders
ISBN: 9789028453630
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2024

Flaptekst
Winter 1943. Bij een overval op een juwelier vallen twee doden en wordt een grote hoeveelheid kostbare sieraden buitgemaakt. De Duitse instanties vermoeden
dat het verzet achter deze daad zit, maar het lukt ze niet de zaak op te lossen.

Wanneer een halfjaar later het levenloze lichaam van een bekende heler wordt aangetroffen op een verlaten station, blijken de twee zaken met elkaar te maken te hebben.

Hoofdinspecteur Charlie Swieninck probeert zijn onderzoek uit te voeren terwijl hij zich staande moet houden onder Duits gezag. En wil hij wel dat de schuldigen gepakt worden als het werkelijk het verzet is dat achter de moorden zit?

Recensie
Niet eens zo heel lang geleden was John Kuipers een nog tamelijk onbekende auteur, maar nadat hij met zijn thrillerdebuut Musserts schaduw (2022) de het jaar daarop de Gouden Strop won, veranderde dit aanzienlijk en is hij niet meer weg te denken in het thrillerlandschap. Media januari 2026 verscheen Het goud van Seyss-Inquart, het vierde deel van de serie rond de Haagse hoofdinspecteur Charlie Swieninck, en speelt zich opnieuw in de Tweede Wereldoorlog af.

Het is vlak voor kerst 1943 als bij een overval op een juwelier een aantal slachtoffers valt en een grote hoeveelheid sieraden wordt geroofd. Volgens de Duitse autoriteiten waren de overvallers leden van het verzet, maar na geruime tijd hebben ze nog niemand kunnen arresteren. Ongeveer een halfjaar later treft men op een verlaten station het lichaam van een bekende heler aan. Charlie Swieninck en zijn team onderzoeken de moord op deze man en ontdekken dat er een verband bestaat met de roofoverval. Terwijl hij zich met beide zaken bezighoudt, merkt hij eveneens dat niet iedereen wil dat hij vorderingen maakt.

Net als in de voorgaande delen van de serie heeft hoofdinspecteur Charlie Swieninck andermaal de belangrijkste rol in het verhaal. Toch is er, wat terugkerende personages betreft, een verandering in gang gezet, want deze keer is het aandeel dat zijn adjudant Boy Valk enigszins ingedamd en wordt deze min of meer vrijgekomen ruimte opgevuld door Herko de Moor, een jonge rechercheur van het Bureau Bijzondere Delicten (BBD). Dit is een boeiende ontwikkeling, want diens inbreng is sowieso een verfrissing en zorgt er tevens voor dat de meer ervaren politieman soms met een iets ander oog naar de zaak waaraan ze werken kan kijken. Zijn samenwerking met hem is een veelbelovende en nog niet zo vastgeroest als die met zijn vaste steun en toeverlaat Valk.

Aanvankelijk lijkt het erop dat er weinig van het privéleven van Swieninck aan bod komt, maar uiteindelijk blijkt dat dit wel meevalt, want er wordt toch een en ander naar voren gebracht. Toch is dit alles niet zo heel erg spectaculair, omdat er niet veel progressie is valt te bespeuren. Eigenlijk is en blijft hij een beetje de saaie en misschien wel kleurloze man die hij altijd al is geweest. Het is echter onmogelijk antipathie voor hem op te brengen, daarvoor is hij gewoonweg té vriendelijk, té aardig. Hij is zoals hij is, en daar lijkt vooralsnog geen verandering in te komen. Professioneel staat hij daarentegen zijn mannetje en gaat hij zijn eigen succesvolle gang, vaak tot onvrede van anderen.

Hoewel zich in de plot verschillende wendingen voordoen, heeft het een overwegend rustig en bedaard verloop. De spanning is absoluut niet nagelbijtend – wat overigens verre van erg is – hoewel er zo nu en dan wel enkele momenten zijn waarin van enige opwinding sprake is. Met name in de ontknoping doet zich een spannende scène voor, waardoor het tempo dan eveneens een stukje hoger komt te liggen. Ondanks dat de voortgang van het onderzoek niet onmiddellijk wil vlotten, zijn diverse gebeurtenissen zonder meer interessant en daardoor hoeft de lezer zich geen moment te vervelen. Het decor waarin alles zich afspeelt – de Tweede Wereldoorlog – is verre van afgezaagd, want de periode van de bezetting is in ieder deel van de reeks een andere.

De schrijfstijl van Kuipers is prettig, ongecompliceerd en beeldend. De sfeer van destijds komt (nog steeds) goed over en tijdens het lezen waan je je als het ware even in die tijd. Het goud van Seyss-Inquart kan, ondanks dat het een seriedeel is, goed als zelfstandig boek te lezen, het enige waar de lezer iets van mist, is een klein beetje informatie over enkele persoonlijke omstandigheden van de protagonist, maar dat is erg goed te overzien. Kortom, deze vierde Swieninck levert wederom veel leesplezier op. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Kuipers
Titel: Het goud van Seyss-Inquart
ISBN: 9789403132396
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2026