Carpe Diem – Luc Deflo


Beschrijving
Een welgesteld gezin wordt in het afgelegen landgoed Carpe Diem op beestachtige wijze vermoord. De moorden komen pas dagen later aan het licht en ondertussen zijn de meeste sporen uitgewist. Rechercheur Dirk Deleu heeft meer vragen dan antwoorden. Welke razernij dreef de dader tot deze gruwelijke slachtpartij? En waarom hield hij de tweejarige Jonas drie dagen langer in leven dan de rest van het gezin? Al snel komen afpersing, jaloezie en duistere familiegeheimen naar boven. Deleu staat voor de meest raadselachtige en complexe zaak in zijn met bloed, zweet en moorden doordrenkte carrière.

Recensie
De auteurscarrière van Luc Deflo (1958) begon met het schrijven van korte verhalen die hij in eigen beheer uitgaf. Later sloot hij een contract af met een uitgever, waarbij hij in 1999 debuteerde met de thriller Naakte zielen, het eerste deel van een langlopende serie met Dirk Deleu en Jos Bosmans. Dit debuut werd al meteen genomineerd voor de Hercule Poirotprijs. In 2008 won hij deze prijs alsnog met Pitbull. In 2018 overleed hij aan de gevolgen van een slopende ziekte. Na zijn overlijden zijn postuum nog vier thrillers uitgegeven, waarvan Carpe Diem, dat in 2020 verscheen, de laatste was.

Op een winterse dag in februari worden op het achteraf gelegen landgoed Carpe Diem de zwaar toegetakelde lichamen van een bemiddeld gezin gevonden. Omdat de moorden een week eerder hebben plaatsgevonden, ontbreken de meeste sporen die naar een dader kunnen wijzen. Rechercheur Dirk Deleu onderzoekt de zaak, heeft weinig tot geen houvast en de vragen waar hij geen antwoord op heeft, lijken zich op te stapelen. Door middel van ondervragingen krijgt hij wel een steeds beter beeld van de vermoorde familie en komt hij er ook achter dat ze een aantal geheimen te verbergen hadden.

In het eerste hoofdstuk maakt de lezer kennis met de familie Degreef, de bewoners van landgoed Carpe Diem, en in het volgende wordt hij deelgenoot gemaakt van de vondst van de lichamen. Wat daarbij opvalt, is de beeldende, welhaast filmische manier van schrijven, maar ook de korte en krachtige zinnen waar de auteur aan het begin van het verhaal gebruik van maakt. Het resultaat daarvan is dat je je in André Degreef, de pater familias vanuit wiens perspectief dat eerste hoofdstuk wordt verteld, kunt verplaatsen en precies doormaakt en ziet wat hij doormaakt en ziet. In het volgende hoofdstuk krijgt de lezer een gedetailleerde beschrijving voorgeschoteld van de zwaar verminkte lichamen. Niet iets voor iemand met een wat zwakkere maag.

Deze sterke en veelbelovende start, waarin de spanning gedurende die eerste bladzijden zelfs al langzaam toeneemt, krijgt echter geen vergelijkbaar vervolg. Dan wordt het namelijk vooral een verhaal waarin de nadruk ligt op het politieonderzoek. Met name om de vraag wie er voor de moorden verantwoordelijk is en misschien nog wel interessanter, waarom ze gepleegd zijn. Om daar achter te komen, gaan zowel Deleu als zijn partner en wederhelft Nadia Mendonck hun eigen weg. Beiden doen dat zonder enige vorm van overleg, wat voor het verhaal natuurlijk wel aardig is, maar tart met alle vastgestelde politierichtlijnen. Carpe Diem heeft nog wel enkele andere onvolkomenheden, want wat te denken van omstanders die op een plaats delict (in dit geval in de woning van de familie Degreef) aan tafel zitten en een borrel drinken terwijl de technische recherche zijn werk nog niet heeft kunnen doen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van vooral Deleu en Mendonck, maar zo nu en dan zijn er ook hoofdstukken vanuit het oogpunt van de dader. Hoewel dit niet direct voor een enorme dosis spanning zorgt, wordt er wel mee bereikt dat er bij de lezer een geringe mate van nieuwsgierigheid ontstaat. Dat doen de paar cliffhangers eveneens. Daarnaast doen zich ook een paar plotwendingen voor. Het verhaal wordt daardoor niet zozeer spannend, maar geven heel geleidelijk wel meer inzicht in het motief van de moorden. Omdat Carpe Diem het eenentwintigste deel van de Deleu-serie is, heeft de auteur ervoor gekozen de terugkerende personages niet uitvoerig uit te werken. Ze blijven daarom in dit boek vrij oppervlakkig. Geen beletsel om het los van de andere te lezen, maar wie wat meer achtergrondinformatie wil hebben, zal er beter aan doen de reeks op volgorde te lezen.

Alles bij elkaar genomen, is Carpe Diem een aardige politiethriller met een sterk begin, een degelijk plot en een niet al te opzienbarende en verrassende ontknoping.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Luc Deflo
Titel: Carpe Diem

ISBN: 9789463830393
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2020

Liggen blijven! – Olof van Joolen & Silvan Schoonhoven

Beschrijving
Een golf van bomaanslagen, gijzelingen en moordpartijen overspoelt in de jaren zeventig Europa, Nederland blijft niet buiten schot. Bij de eerste gijzelingsactie in Wassenaar (1970) blijken we geen idee te hebben van terrorismebestrijding. Vanuit het niets stampt de regering een antiterreureenheid uit de grond. De mariniers die de Bijzondere Bijstandseenheid vormen, moeten zichzelf het vak van terreurbestrijder aanleren. Met vallen en opstaan en minimale middelen. Dan komt een grote beproeving: de bevrijding van de gekaapte trein bij De Punt. In Liggen blijven! vertellen de mariniers voor het eerst wat decennialang geheim moest blijven.

Het boek bestrijkt de jaren ’70-’78; behalve Wassenaar en De Punt komen onder meer de treinkaping bij Wijster en de gegijzelde school in Bovensmilde aan bod.

Recensie
In de jaren zeventig van de vorige eeuw werd Nederland, net als overigens in heel Europa het geval was, opgeschrikt door een groot aantal aanslagen. Ervaring met dergelijke terroristische activiteiten was er niet, dus moest er in allerijl actie ondernomen worden en werd er een eenheid geformeerd die, wanneer de situatie daarom vroeg, direct ingezet kon worden. Dit werd de BBE, de Bijzondere Bijstandseenheid, die aanvankelijk bestond uit mariniers. Na verschillende succesvolle wapenfeiten werden ze in 1977 echt op de proef gesteld: de door een groep Zuid-Molukkers gekaapte trein bij het Groningse De Punt moest worden bevrijd. De journalisten Olof van Joolen en Silvan Schoonhoven geven in hun boek Liggen blijven! een kijkje achter de schermen van deze bijstandseenheid en laten zien wat hun werkzaamheden globaal inhouden.

Het boek van beide journalisten begint met een korte proloog waarin heel beknopt wat informatie wordt gegeven over de beschieting van de gekaapte trein bij De Punt. Een oud-marinier wordt hierover bij de rechtbank ondervraagd en geeft desgevraagd zijn visie van de gebeurtenissen. Voor Van Joolen en Schoonhoven was deze rechtszaak, maar vooral de manier waarop de gijzeling werd beëindigd, de aanleiding tot het schrijven van Liggen blijven! en om het verhaal van een drietal commandanten van de eenheid aan te horen. Daarnaast hebben ze ook diverse mariniers van de BBE geïnterviewd.

Dit alles heeft geleid tot een opsomming van terroristische aanslagen, te beginnen in 1970, als de woning van de Indonesische ambassadeur in Wassenaar door drieëndertig Zuid-Molukkers wordt bestormd en waarbij een hoofdagent om het leven komt. In de jaren daarna vinden diverse andere gijzelingen en aanslagen plaats waar de BBE bij geroepen wordt. Van iedere situatie doen de auteurs kort verslag en laten ze zien wat de taak van de bijstandseenheid was en wat ze hebben moeten doen om de gijzelaars te bevrijden. Ondanks dat dit alweer tientallen jaren geleden is en dat uiteraard bekend is hoe het allemaal afgelopen is, zit er voldoende spanning in iedere beschrijving om de lezer voor een kort moment de adem te laten inhouden.

Wat heel goed uit alle opgetekende verhalen blijkt, is dat men, zeker toen men voor het eerst met terroristische activiteiten werd geconfronteerd, niet goed wist ermee om te gaan. Natuurlijk wisten alle betrokkenen dat er snel een oplossing moest komen, dat gijzelaars bevrijd moesten worden – het liefst ongedeerd – en dat de gijzelnemers uitgeschakeld moesten worden. Maar hoe dat het beste kon, was volkomen onbekend. Uit alles blijkt dat het in die begintijd flink pionieren was, dat gold in feite voor zowel de mariniers, de overheid, de politie en de pers. Met de kennis en het materieel van nu, zo wordt in het boek even aangestipt, zouden veel acties anders aangepakt worden.

Uit de interviews die de journalisten gehouden hebben, kan geconcludeerd worden dat de mariniers niet als vechtersbazen moeten worden beschouwd. Met de afloop van een aantal gijzelingen hebben zij het emotioneel moeilijk gehad en sommigen denken er, ruim veertig jaar na dato, nog dagelijks aan. Het niet al te dikke boek Liggen blijven!, dat in bijzonder heldere taal geschreven is, erg prettig leesbaar is en tevens is voorzien van diverse foto’s, geeft al met al een mooi inkijkje in de keuken van de BBE van de jaren zeventig. Interessant en boeiend om te lezen, want zo heel veel was en is er niet over hen bekend.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Olof van Joolen & Silvan Schoonhoven
Titel: Liggen blijven!

ISBN: 9789046824344
Pagina’s: 176

Eerste uitgave: 2018

Dochter van de onderwereld – Theo-Henk Streng

Beschrijving
Nikki Verdonk weet dat de verhalen over haar vader waar zijn. Hij is een grote drugscrimineel en wist op het nippertje aan een fikse gevangenisstraf te ontsnappen.
Hoewel iedereen een mening over haar en haar vader heeft, probeert Nikki haar leventje zo normaal mogelijk te leiden. Dat gaat prima, totdat op een dag het ergste gebeurt. Haar vader wordt geliquideerd.

Na zijn dood gaat er een beerput open. Haar vader bleek meer vijanden dan vrienden te hebben en nu aast iedereen op zijn plekje in de onderwereld. Dat maakt iedereen verdacht als mogelijke moordenaar. Zelfs mensen die dichtbij hem stonden. Heel dichtbij. Terwijl Nikki probeert haar leven weer op de rit te krijgen, laten de vragen haar niet los. Wie vermoordde haar vader? En waarom?.

Recensie
Theo-Henk Streng volgde een studie Sociaal Pedagogisch Werk en studeerde vervolgens af aan het PABO als leerkracht basisonderwijs. In 2004 zette hij zijn eerste schreden op het schrijverspad en nam deel aan de landelijke schrijfwedstrijd Write Now!. Voor zijn verhaal De verwerking van de vermissing ontving hij een eervolle vermelding en werd in 2015 winnaar met Halte 14 en de duiven. In 2017 debuteerde hij als auteur met zijn jeugdboek De nalatenschap. Vijf jaar later, in april 2022, verscheen zijn Young Adult-thriller Dochter van de onderwereld.

De vader van de vijftienjarige Nikki Verdonk is een bekende Rotterdamse drugscrimineel en wist uit de gevangenis weg te blijven doordat er fouten in de procedure zijn gemaakt. Ofschoon Nikki niets met criminaliteit te maken wil hebben, wordt ze er dagelijks toch mee geconfronteerd. Nadat haar vader op een dag geliquideerd is, wil ze erachter komen waarom dat gebeurd is en door wie. Ze ontdekt dat haar vader behoorlijk wat vijanden had, waardoor het aantal verdachten groot is, daaronder zelfs mensen die een vertrouwensband met hem hadden. Zal ze uiteindelijk weten te achterhalen wie hem vermoord heeft?

Dochter van de onderwereld, dat niet zo heel erg lang is, wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Nikki. Zonder dat de auteur heel uitvoerig op haar personage ingaat, komt de lezer voldoende over haar te weten om een goede indruk van haar te krijgen. Zo begrijp je bijvoorbeeld dat ze, nadat haar vader omgebracht is, vragen heeft en wil weten waarom hij is vermoord en wie de dader is. Het enigszins wanhopige gevoel dat ze heeft, wordt goed overgebracht. Streng weet zich sowieso goed in te leven in de wereld van jongeren rond de vijftien jaar. Dat heeft ongetwijfeld te maken met zijn pedagogische achtergrond en het feit dat hij al diverse kinder- en jeugdboeken op zijn naam heeft staan.

Behalve dat het verhaal beeldend begint – iets dat overigens tot het eind aanhoudt – maakt het al meteen nieuwsgierig. Want net als Nikki wil de lezer eigenlijk ook wel weten wie Jaap Verdonk vermoord heeft, maar eveneens of het wat gaat worden tussen haar en haar klasgenoot Jim. Hoewel het aantal spannende momenten in de eerste hoofdstukken niet zo heel groot is, is er zonder meer sprake van een bepaalde spanningsboog. Dat komt onder andere doordat Nikki het niet met iedereen goed kan vinden, waardoor de sfeer met die persoon enigszins vijandig is. Naarmate de plot vordert, neemt de spanning toe, waarna het in de ontknoping, waarin zich diverse ontwikkelingen voordoen, uiteindelijk tot een climax komt.

De schrijfstijl van de auteur is, zoals gezegd, beeldend, maar ook eigentijds en toegankelijk en het taalgebruik is eigentijds en doet nergens geforceerd aan. De plot is goed opgebouwd en heeft een hoog tempo. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op, waardoor je af en toe de indruk krijgt dat Streng zoveel mogelijk thrillerelementen in zijn verhaal heeft willen stoppen. Heel erg is dit niet, want het levert wel een boek op dat van begin tot eind weet te boeien. Een heel klein minpuntje is misschien dat een doorgewinterd thrillerlezer de identiteit van de moordenaar al snel kan vermoeden. Dit wil trouwens niet zeggen dat de plot voorspelbaar is, daar is geen enkele sprake van.

In ieder geval is Dochter van de onderwereld een bijzonder leesbare Young Adult-thriller, waarin de spanning geleidelijk opgebouwd wordt en die voldoende onverwachte momenten heeft om de lezer te verrassen. Daarnaast geeft het globaal weer hoe het moet zijn om de dochter (of zoon) van een crimineel te zijn en met welke vragen je komt te zitten als je vader vermoord wordt.

(Met dank aan de auteur en de uitgever voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Theo-Henk Streng
Titel: Dochter van de onderwereld

ISBN: 9789493266933
Pagina’s: 126

Eerste uitgave: 2022

De waarheid – Camille Jacobs

Beschrijving
Een politie inspecteur in Genk wordt geconfronteerd met een niet alledaagse moordzaak. Het begin van een onderzoek dat heel zijn leven zal overhoop gooien en waarvoor hij in zijn familiegeschiedenis zal moeten duiken. Welk verband is er tussen Genk, Leipzig, Antwerpen en Kroatië? Waarom werd Vasco opgesloten? Zal hij bevrijd worden? Overleeft Mario de aanslag op zijn leven? Wat hebben een virus en vaccin met deze zaak te maken? Zijn de ouders van Vasco door een noodlottig ongeval om het leven gekomen? Krijgt hij de verrassing van zijn leven te verwerken? Meer vragen dan antwoorden. 

Recensie
Aan het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw richtte Camille Jacobs zijn eigen en eerste bedrijf Camille BVBA op. Daarnaast was hij altijd al een fervent lezer en schreef hij verhalen en gedichten. Na zijn pensionering in 2018 nam hij, op aandringen van vrienden, het besluit zelf een boek te gaan schrijven. Dat werd de thriller Wraak, waarmee hij in augustus 2019 debuteerde. Twee jaar later, begin januari 2021, verscheen zijn derde boek De waarheid.

Hoofdinspecteur Vasco Beeckaert en zijn twee medewerkers Linda en Mario krijgen te maken met een aantal moordzaken die leiden naar het buitenland, maar waarbij hij ook zijn eigen familiegeschiedenis moet uitpluizen. Tijdens het onderzoek, waarbij ze ontdekken dat de moorden verband kunnen houden met een virus en een vaccin, wordt Vasco ontvoerd en opgesloten en vindt er een aanslag op het leven van Mario plaats. Bij Linda, die er dan zo goed als alleen voorstaat, stapelen de vragen waar ze geen antwoord op zich steeds meer op. Lukt het haar om de moorden op te lossen, het verband te leggen en Vasco te vinden?

De Eerste Wereldoorlog was nog maar net voorbij of de wereld werd alweer opgeschrikt door een nieuwe vijand: de Spaanse griep, een pandemie die wereldwijd vele miljoenen levens heeft gekost. Het virus dat deze griep veroorzaakte inspireerde Jacobs tot het schrijven van een thriller waarin deze ziekteverwekker, maar ook het vaccin een belangrijk thema is. Dat diezelfde wereld sinds begin 2020 geteisterd wordt door het coronavirus heeft daar overigens ook aan bijgedragen. Door deze, maar ook verschillende andere waargebeurde feiten is De waarheid een combinatie van feit en fictie. Desondanks is het verhaal gemiddeld geloofwaardig, er doen zich namelijk enkele voorvallen voor waarbij de lezer zich afvraagt of die zich ooit werkelijk zullen voordoen of al voorgedaan hebben.

Het verhaal begint met een uitgebreide introductie van Vasco Beeckaert, een van de hoofdpersonages. Over de andere twee, Linda en Mario, komt de lezer ook wel wat te weten, maar wel  een stuk minder. Voor dit verhaal, dat vanuit verschillende perspectieven wordt verteld, is dat overigens ruim voldoende. Nergens heb je het gevoel iets te missen. Over het algemeen speelt het zich in het heden af, maar in een paar hoofdstukken wordt een flashback gemaakt naar enkele voorbije jaren. Voor het verhaal is dit belangrijk, want op deze manier kom je te weten wat er destijds gebeurd is en wat er precies ten grondslag ligt aan wat er in het heden gebeurt. Dat zorgt voor een lichte spanningsboog, je wordt immers nieuwsgierig gemaakt.

Ondanks dat de meeste hoofdstukken niet met een regelrechte cliffhanger eindigen, bevat De waarheid wel degelijk een aantal spannendere momenten. Dit komt door een diverse onverwachte plotwendingen, enkele actievolle situaties en omdat je, zoals gezegd, voortdurend wilt weten hoe het af gaat lopen en wat er vroeger voorgevallen is. Over dat laatste komt in de ontknoping, die overigens niet gepaard gaat met een daverende climax, duidelijkheid. Op alle vragen komt, zowel voor de politie als de lezer, een antwoord en het verhaal vormt dan ook een afgerond geheel.

De schrijfstijl van de auteur is toegankelijk, beeldend en eenvoudig, maar met regelmaat net iets te gedetailleerd, vooral in de dialogen. Hoewel het verloop van de plot voor enkele verrassingen zorgt, zijn sommige situaties of omstandigheden licht voorspelbaar. Een voorbeeld daarvan is de afkomst van Vasco, dat zag je ruim van tevoren al aankomen. Nadelig voor het verhaal is dit alles overigens niet. Uiteindelijk is De waarheid een aangenaam en plezierige leesbeleving die de lezer zo nu en dan op het verkeerde been weet te zetten.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Camille Jacobs
Titel: De waarheid

ISBN: 9789464025736
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2021

Kwaad ontwaakt – Eric Oosthoek

Flaptekst
De vrouw in de okergele jas werd behoedzaam op de brancard getild. De verpleegkundige klikte de riemen vast en de twee broeders reden de brancard naar de lift. Ze passeerden Maarten op een meter afstand. Terwijl zijn gedachten bij de dader waren realiseerde hij zich opeens dat hij iets bekends rook. Een licht bedwelmende, kruidige geur. Jasmijn. Het duurde een seconde, toen schoot hij naar voren en zwaaide met zijn identificatie. ‘Moment alsjeblieft!’

De voorste broeder stopte verbaasd. Maarten liep om de brancard heen en verstijfde. Hij keek in het bleke, bebloede gezicht van Faridah Amrani. De ambulanceverpleegkundige zag zijn heftige reactie en keek hem vragend aan.

‘Ze is collega…’ Maarten verhief zelden zijn stem, maar nu gebeurde dat. Het klonk als een bevel en een alarm tegelijk. ‘Jelle!’

Raadselachtige aanslagen op immigranten in het zo rustige Amstelveen. Een sluipschutter jaagt op iedereen met een buitenlands uiterlijk. Zijn werkwijze is steeds dezelfde: hij gebruikt precisiewapens met geluidsdemper, observeert en slaat toe. Het team van Maarten Severyn gaat op jacht…

Recensie
Omdat Eric Oosthoek opgroeide in een huis zonder televisie luisterde hij veel naar de radio, maar las daarnaast ontzettend veel boeken, vooral die met fictieve reisverhalen. Voor hem is lezen daarom vergelijkbaar met het maken van een roadtrip. Na een carrière van meer dan dertig jaar bij de publieke omroep heeft hij zich sinds 2008 volledig gericht op het schrijven van fictie en schreef hij scenario’s voor zowel film als televisie. In 2019 verscheen zijn eerste misdaadroman Onder verdenking, het eerste deel van de Severyn & Govaert-serie. Het derde deel, Kwaad ontwaakt, is in mei 2022 uitgebracht.

In Amstelveen en Amsterdam vinden in een paar maanden tijd diverse aanslagen plaats op immigranten van verschillende afkomst, waarvan sommige met dodelijke afloop. De politie heeft al snel het vermoeden dat het om één persoon gaat, want de schutter hanteert telkens een identieke werkwijze: hij maakt gebruik van wapens met geluiddemper en voordat hij toeslaat, lijkt hij zijn slachtoffers eerst te bestuderen. Rechercheur Maarten Severyn en zijn team doen er alles aan om de aanslagpleger te ontmaskeren, maar het zo goed als ontbreken van sporen maakt dit geen eenvoudige klus.

Kwaad ontwaakt is het derde deel van de Severyn & Govaert-serie is, maar kan zonder problemen afzonderlijk van de voorgaande gelezen worden. De zaak waar de recherche, in samenwerking met het Openbaar Ministerie, deze keer aan werkt, staat volledig los van de andere en dat de zaak-Dantzig uit Dood in opdracht, het vorige deel van de reeks, enkele keren genoemd wordt, is voor dit verhaal niet van belang. Voor de terugkerende personages geldt in feite hetzelfde. Er wordt zo goed als niet gerefereerd naar situaties of omstandigheden die in de voorgaande boeken voorkwamen. Daarnaast wordt er niet zo heel erg uitvoerig op hen ingegaan, waardoor ze enigszins oppervlakkig overkomen. Toch zijn ze voldoende uitgewerkt, want in de plot komt de lezer wel degelijk iets meer over de meeste van hen te weten en daardoor ontstaat er zonder meer een band.

Het verhaal begint met een werkelijk voorgekomen situatie die in het voorjaar van 2014 nogal wat ophef in de diverse media veroorzaakte en nu de toon zet voor de zo goed als fictieve plot. Dat de auteur de misdaadroman gebaseerd heeft op waargebeurde zaken zorgt ervoor dat het een hoog realiteitsgehalte heeft, maar ook dat de lezer er in grote mate bij betrokken is. Ondanks dat er één verhaallijn is, die voornamelijk vanuit het perspectief van Severyn wordt verteld, bevat de plot ruim voldoende afwisseling om te blijven boeien. De aanslagen die gepleegd worden, zijn verbijsterend en de diverse onderzoeken die daarop volgen zijn interessant, onder andere omdat de auteur ze vrij uitvoerig beschrijft en geen enkel detail vergeten lijkt te zijn.

De vele gedetailleerde beschrijvingen geven een goed beeld van het werk dat de recherche en de forensisch onderzoekers achter de schermen uitvoeren. Het gevolg hiervan is dat de spanning iets naar de achtergrond wordt gedrongen, maar een spanningsboog is er wel degelijk. Je weet namelijk nooit wanneer de dader weer gaat toeslaan, en evenmin of het Severyn en zijn collega’s gaat lukken om vooruitgang in hun onderzoek te boeken. Het verhaal sluit af met een paar intrigerende hoofdstukken en laten je soms versteld staan van de extreme opvattingen van de verdachte, hoewel daar in de huidige tijd, waarin het rechts-extremisme toeneemt, eigenlijk ook weer niet zo heel gek van opgekeken hoeft te worden.

Al met al is Kwaad ontwaakt, waarin het bestrijden van misdaad van binnenuit bekeken wordt en daardoor een andere opzet heeft dan andere boeken in deze categorie, boeiend, realistisch, soms spannend en aangrijpend, maar ook beangstigend. Want het is niet te hopen dat wat hierin gebeurt ooit de werkelijkheid wordt.

(Met dank aan de auteur voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Eric Oosthoek
Titel: Kwaad ontwaakt

ISBN: 9789082993486
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2022

Verdwaald – Winchester McFly

Beschrijving
Rechercheur David Detta, dé expert in Nederland op het gebied van occulte moorden, en zijn partner Tess de Winter worden geteisterd door een oude mythe. In de mergelgrotten van Limburg waren al eeuwenlang verhalen rond over een mysterieuze gedaante: de Vlinderman. Wanneer er twee gruwelijk verminkte lichamen gevonden worden, staat er maar één vraag centraal: is de Vlinderman terug, of wil iemand de mythe nieuw leven inblazen?

Recensie
Winchester McFly is een schrijverscollectief van zeven scenaristen dat werkt volgens het Amerikaanse systeem van showrunnerschap. Dat houdt in dat er één hoofdschrijver is die de rest van het team aanstuurt. De groep bestaat uit vijf mannen en twee vrouwen en ze hebben hun sporen al verdiend met het schrijven voor televisieseries als Smeris, Van God los en Vliegende Hollanders. In februari 2021 verscheen Nachtmerrie, het eerste deel van de Detta Dossiers. Drie maanden later brachten ze het vervolgdeel Verdwaald uit en later dit jaar verschijnt Contact. Het is de bedoeling dat er ieder jaar drie delen verschijnen.

Twee Italiaanse toeristen treffen in een mergelgrot bij het Limburgse Schin op Zand een lijk zonder hoofd aan. De plaatselijke politie roept de hulp in van Tess de Winter en David Detta van de Dienst Landelijke Recherche en gespecialiseerd in bovennatuurlijke moorden. Ze zijn erbij geroepen omdat er volgens de overlevering een moordend monster in de grotten rondwaart. Wanneer er later opnieuw een onthoofd lichaam gevonden wordt, dreigt het jaarlijkse Monsterfeest in het water te vallen. Het is nu de vraag of het monster van Schin op Zand is ontwaakt of dat een oude mythe de kop opsteekt.

De duisternis, het besneeuwde landschap en een bloedspoor dat naar de ingang van een mergelgrot leidt, geven het begin van Verdwaald een licht onheilspellend karakter en zorgen er tevens voor dat de lezer al een beetje nieuwsgierig wordt naar wat hem nog meer te wachten staat. De vondst van het onthoofde lichaam heeft wat lugubers en wordt beeldend beschreven, iets dat trouwens opgaat voor het hele verhaal. Dat de situatie een politieman doet denken aan een identiek voorval waar hij veertig jaar eerder bij betrokken is geweest, moet het een mysterieus tintje geven, maar dat komt niet helemaal uit de verf. Op een paar scènes na, moet de lezer tot de ontknoping wachten tot de echte geheimzinnigheid van zich laat horen. Dan gebeuren er enkele dingen die niet te verklaren zijn en waar ook geen antwoord op gegeven wordt.

Waar ook even op gewacht moet worden, is de exacte rol van David en Tess. Die wordt pas na een paar hoofdstukken duidelijk en daar wordt dan grotendeels mee verdergegaan. Ze worden niet nader geïntroduceerd en daarom komt de lezer maar mondjesmaat iets meer over hen te weten. Het enige waar wat meer aandacht aan geschonken wordt, is dat er tien jaar geleden iets met de dochter van Detta is gebeurd en dat hij dit nog lang niet verwerkt lijkt te hebben. De personages lijken daarom van minder belang te zijn dan het verhaal. Dat geldt ook voor het illustere duo Puk en Wander, een nogal excentrieke tweeling die vanuit het niets tevoorschijn komt en mobiele lijkschouwingen verricht. Juist over hen zou je eigenlijk wel iets meer te weten willen komen.

Omdat Verdwaald een niet al te dik boek is, volgen de gebeurtenissen elkaar in een redelijk rap tempo op. De snelheid in het verhaal is daarom behoorlijk, maar dat zorgt er echter niet voor dat het evenredig spannend is. Natuurlijk, er zijn een paar enerverendere momenten, maar pas in de laatste hoofdstukken is er sprake van een vergroot spanningsveld. Er doen zich dan wat meer onverwachte ontwikkelingen voor, het mysterieuze wezen komt prominent in beeld en de beklemmende en angstige sfeer die Detta in de grot voelt, wordt goed overgebracht. Uiteindelijk leidt dat ertoe dat Tess en David niet voor niets naar het verre Zuid-Limburg zijn afgereisd, maar of ze daar allebei gelukkiger van zijn geworden, is de grote vraag.

Dat Winchester McFly een vlotte pen van schrijven heeft, hebben ze met hun scenario’s al laten zien en tonen dat nu ook met deze nieuwe serie. Ze schrijven om de lezer te vermaken en met Verdwaald lukt hun dat zeker, ondanks dat het op een aantal fronten vrij ongeloofwaardig is. Maar daar is het hen juist ook om te doen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Winchester McFly
Titel: Verdwaald

ISBN: 9789024592883
Pagina’s: 200

Eerste uitgave: 2021

Het rode dossier – Ronald van der Pol

Beschrijving
Rechercheur Gerard van Dongen wordt beschuldigd van de moord op de zoon van de machtige Russische zakenman Sergei Morozov. In zijn zoektocht om zijn onschuld te bewijzen raakt hij verstrikt in zijn eigen onderzoek, waarbij een mislukte politieactie van veertien jaar geleden een cruciale rol speelt. Iemand die zichzelf ‘een vriend’ noemt, zet hem onder druk, zonder daarbij prijs te geven wat zijn doel is. Gerard vraagt zich ondertussen af wie Morozov in werkelijkheid is. En wie gaat er schuil achter de man die zich De Vos noemt? Als dan ook zijn vriendin Maaike van de radar verdwijnt dreigt Gerard er geleidelijk aan onderdoor te gaan. De schokkende waarheid van veertien jaar geleden wordt hem uiteindelijk zelfs bijna fataal.

Recensie
Ronald van der Pol, werkzaam in de financiële sector, heeft tijdens zijn jeugd veel getekend en geschilderd en wilde aanvankelijk een opleiding aan de kunstacademie volgen. Hoewel dat niet gebeurd is, is hij wel een tijdje kunstschilder geweest. In 2008 kwam hij op het idee om thrillers te gaan schrijven en twee jaar later, in juli 2010, debuteerde hij met De groene kamer, het eerste deel van een serie met Gerard van Dongen en Frank van der Linden. In 2021 verscheen Het rode dossier, dat inmiddels het vierde en laatste deel uit de reeks is.

Op een berdrijfsterrein in Utrecht wordt het lijk van Joeri, de zoon van de puissant rijke en machtige zakenman Sergei Morozov gevonden. Omdat de auto van rechercheur Gerard van Dongen op camerabeelden is vastgelegd, wordt hij verdacht van de moord. Hij weet zelf dat hij onschuldig is en om dat te bewijzen gaat hij op onderzoek uit. Hij vermoedt dat een politie-inval die in 2005 plaatsvond een bepalende rol heeft. Als zijn vriendin Maaike plotseling verdwijnt, wordt het voor hem ook nog persoonlijk. Met behulp van enkele collega’s boekt hij langzaam vooruitgang en komt hij uiteindelijk tot een schokkende ontdekking.

Het rode dossier begint met een proloog die zich in 2005 afspeelt en vervolgens een flashforward naar 2019 maakt. De lezer vraagt zich meteen af wat de inleiding, die ervoor zorgt dat je nieuwsgierig wordt, met de rest van het verhaal te maken heeft. Uiteraard komt daar in de loop van de plot duidelijkheid over, vooral omdat het voorval van destijds als een dun rood draadje door de verhaallijn loopt. Waar de auteur eveneens aandacht aan besteedt, is een persoonlijk drama waar rechercheur Gerard van Dongen mee te maken heeft gehad. Dit ligt alweer jaren achter hem, maar hij heeft dit nog steeds niet volledig verwerkt. Door de zaak waar hij nu aan werkt, komen flarden van die gebeurtenis meer en meer bovendrijven en wordt het duidelijker wat er toentertijd werkelijk gebeurd is.

Omdat het grootste deel van het verhaal vanuit het perspectief van Van Dongen wordt verteld, komt de lezer het meest over hem te weten. Zijn personages is dan ook redelijk goed uitgewerkt. Dat geldt minder voor de anderen, die blijven over het algemeen wat oppervlakkig. Heel erg is dat overigens niet, het enige is dat de lezer zich wat minder met hen verbonden voelt. Waar verder zo goed als niets van te merken is, is dat dit niet het eerste verhaal is waarin zowel Gerard als Frank voorkomen. Dit vierde deel van de serie kan dus uitstekend los van de andere gelezen worden. Het enige verschil is dat laatstgenoemd nu geen rechercheur meer is.

Doordat Van der Pol de lezer al aan het begin nieuwsgierig weet te maken, en hem dat laat blijven, verslapt de aandacht van diezelfde lezer geen moment. Het verhaal bevat ruim voldoende plotwendingen, waaronder een aantal verrassende. Dat heeft echter niet tot gevolg dat er uitzonderlijk veel spannende momenten zijn. Natuurlijk, er is wel een zekere spanningsboog aanwezig, maar die bestaat voornamelijk uit het nieuwsgierigheidsgevoel. Op een enkele keer na is er niet veel spanning die uit actie ontstaat. Dat geldt echter niet voor de ontknoping, daarin is de spanningsboog wat strakker gespannen en doen zich een paar verrassende ontwikkeling voor.

Van der Pol heeft een overwegend toegankelijk schrijfstijl, die bij vlagen wat achterhaald en formeel aandoet. Sommige dialogen komen daardoor enigszins onnatuurlijk over. Dat de auteur daarnaast gebruikmaakt van de namen Rutte en Poetin is leuk, maar het mist wel zijn uitwerking. Het verhaal wordt er niet geloofwaardiger of ongeloofwaardiger door. Alles bij elkaar genomen, is Het rode dossier een aangename thriller zonder meer boeit, maar waar, onder andere op taaltechnisch gebied,  wel wat op aan te merken valt.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ronald van der Pol
Titel: Het rode dossier

ISBN: 9789090342108
Pagina’s: 434

Eerste uitgave: 2021

Dodenberg – Christian De Coninck

Beschrijving
In Brussel wordt de echtgenote van een Belgisch volksvertegenwoordiger aan haar voordeur vermoord. Het wordt een eerste belangrijke zaak voor de pas opgerichte politie van het parket onder leiding van hoofdcommissaris Lode Pynaert. Het blijft echter niet bij een moord want er volgen verschillende pogingen, waarbij de vrouwen afschuwelijk worden verminkt. Er zijn weinig getuigen en wie al iets heeft gezien, beschrijft de dader met een masker. De pers krijgt lucht van de zaak en spreekt van ‘de gemaskerde moordenaar’. De druk op Pynaert groeit en hij krijgt geen vat op de zaak.

Ondertussen komt er bij het parket een anonieme brief binnen waarbij een vrouw beschuldigd wordt van de gifmoord op haar rijke echtgenoot. Ook met deze zaak worden Pynaert en De Cruyenaere belast.

Recensie
Omdat Christian De Coninck, in het dagelijkse leven commissaris bij de politie van Brussel, in 2005 door ziekte niet aan het werk kon, gebruikte hij die gedwongen rustperiode om een aantal politieromans te schrijven. De eerste daarvan was De Praagse connectie, dat in 2007 is uitgebracht. Dit was tevens het eerste deel van een serie rond de politiefunctionarissen Stijn Goris en Stef Pauwels. Zeven jaar later startte hij een nieuwe serie die zich in en na de Eerste Wereldoorlog afspeelt en waarin Lode Pynaert de belangrijkste rol heeft. In 2021 verscheen Dodenberg, het vierde deel van de reeks.

Voor de deur van haar woning wordt de echtgenote van een volksvertegenwoordiger vermoord. Onder leiding van commissaris Lode Pynaert gaat de nog niet zo lang geleden opgerichte politie van Brussel op onderzoek uit. Terwijl dit onderzoek nog in volle gang is, worden er de dagen erna aanslagen gepleegd op een aantal vrouwen. Daarbij wordt hun gezicht ernstig verminkt. Hoewel er niet veel getuigen zijn, weet men wel te vertellen dat de vermoedelijke dader een deels gemaskerde man is. Daarnaast krijgt Pynaert ook nog met een ander voorval te maken, een vermoedelijke gifmoord op een rijke fabrieksdirecteur. Weet hij beide zaken op te lossen?

Dodenberg is een verhaal dat zich in een tijdsbestek van twee weken én in 1920, dus vlak na de Eerste Wereldoorlog, afspeelt. De sfeer van het begin van die jaren ’20 wordt prima weergegeven, het is goed te merken dat de oorlog net achter de rug is, er heerst nog wat verdeeldheid onder de bevolking en de organisatie van de gerechtelijke politie staat nog in de kinderschoenen. Gezien dit laatste lijkt het er daarom soms op dat Pynaert en zijn team enigszins amateuristisch bezig zijn. Niet onlogisch, niemand weet immers hoe een politieapparaat werkt. Ze weten zich echter prima te redden en vooral de onbevangenheid van inspecteur De Cryuenaere is verfrissend. Hij doet zijn werk goed, is leergierig en slim en daarom is het wel eens verbazingwekkend dat hij op zijn tijd als wat dommig wordt neergezet.

Ondanks de korte tijdspanne is het een vrij traag verlopend verhaal, waarin eveneens niet veel actie in voorkomt. Het heeft twee verhaallijnen die inhoudelijk niets met elkaar te maken hebben. De enige overeenkomst tussen beide subplots zijn enkele personages en daar blijft het dan ook bij. De misdaden die gepleegd worden zijn, hoewel ze uiteraard niet door de beugel kunnen, niet buitengewoon spectaculair, er kan van worden gezegd dat ze precies in het tijdsbeeld van toen passen. Het verhaal bevat een miniem aantal plotwendingen, maar die zijn echter niet zo opzienbarend, de verhaallijn wordt er namelijk niet echt anders van. Hierdoor bevat het eigenlijk ook geen spanning, ondanks dat de lezer wel nieuwsgierig is hoe Pynaert en zijn mensen de misdaden, waarvan in een vroegtijdig stadium al is te voorzien hoe ze in elkaar steken, gaan oplossen.

De schrijfstijl van De Coninck is luchtig, bijzonder toegankelijk en bij tijd en wijle heeft de auteur wat humor in de dialogen en interacties verwerkt. Omdat het verhaal in de tweetalige stad Brussel is gesitueerd, wordt er ook wel eens gebruikt gemaakt van een enkel Frans woord. Voor de lezer die die taal niet machtig is, is echter wel duidelijk wat ermee bedoeld wordt. Anders is dat met een fragment in Vlaams, of beter Brussels dialect. Daarvan is niet helemaal helder wat er exact gezegd word, een uitleg in het Nederlands is er namelijk niet. Dit is jammer, maar niet onoverkomelijk.

Dit vierde deel van de Pynaert-reeks kan op zich afzonderlijk van de voorgaande gelezen worden, maar om de terugkerende personages beter te kunnen plaatsen, is het aan te raden om bij nummer één van de serie te beginnen. Qua verhaal is Dodenberg onderhoudend en lijkt er vooral op gericht om de lezer te ontspannen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Christian De Coninck
Titel: Dodenberg

ISBN: 9789089249234
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2021

Vaderskind – Belinda Bauer

Beschrijving
Op de stranden en kliffen van Noord-Devon vallen jonge vrouwen ten prooi aan een zieke geest. De man dwingt hen zich uit te kleden en vervolgens hun moeders te bellen, zodat deze getuige kunnen zijn van de moord op hun dochters. De eerste twee vrouwen weten nog te ontsnappen, maar dan wordt het lichaam van een derde slachtoffer gevonden…

De tienjarige Ruby Trick woont met haar somberende moeder en werkeloze vader in het kustdorpje Limeburn dat langzaamaan in zee verdwijnt. Ruby heeft haar eigen problemen. Pestkoppen in de schoolbus. De dreigende scheiding van haar ouders. Maar haar vader is haar held en als ze hem kan helpen de moordenaar te vinden, komt alles misschien toch nog goed…

Recensie
Met haar debuut Rusteloos land (2010) won Belinda Bauer, voormalig journalist en scenarist, al meteen de CWA Gold Dagger Award. Vier jaar later verscheen haar vijfde thriller The facts of life and death, dat pas in 2022 in een Nederlandse vertaling met als titel Vaderskind werd uitgebracht. Het boek was een van de genomineerde titels voor VN-Thriller van het Jaar.

In Limeburn, een dorpje aan de kust van Noord-Devon, wonen maar vijf kinderen, waaronder de tienjarige Ruby Trick. Op een strand in de buurt van dit kleine plaatsje worden jonge vrouwen gedwongen zich uit te kleden, waarna ze hun moeder moeten bellen om hen er getuige van te laten zijn dat ze worden vermoord. Om de moordenaar te vinden, vormt Ruby’s vader John, samen met een aantal andere mannen, een posse. Telkens als ze op pad gaan, mag Ruby met hem mee en hoopt ze dat daarna zowel haar eigen als haar ouders’ problemen opgelost zijn.

Vaderskind heeft een originele insteek, want in de thriller die voor volwassenen geschreven is, wordt het verhaal voor het grootste deel verteld vanuit het perspectief van de tienjarige Ruby Trick. Om je als volwassene in het hoofd van een kind te verplaatsen is geen sinecure. Hun denken, doen en laten is immers volledig anders dan dat van iemand die stukken ouder is. Bauer slaagt er echter met verve in, want Ruby doet zich niet anders voor dan ieder ander willekeurig kind van haar leeftijd, zowel in haar gedrag als in haar praten. Een ander sterk kenmerk van de auteur is dat ze de sfeer van de omgeving, de troosteloosheid ervan, bijzonder goed weergeeft. De lezer kan zich de omstandigheden van de personages daarom ook uitstekend inbeelden.

Al snel in de plot laat de moordenaar van zich horen, maar dat leidt niet direct tot een allesoverheersende spanning. Het is over het algemeen nogal kalm en bedaard, hoewel je je het paniekgevoel dat bij de vrouwen ontstaat wel kunt voorstellen. Natuurlijk zijn er zo nu en dan een paar momenten waarbij de hartslag van de lezer iets versnelt, maar die zijn vooralsnog op één hand te tellen. Pas in de ontknoping verandert dat. Het tempo gaat in die fase zienderogen omhoog en enkele weerelementen zorgen voor diverse hachelijke, en daardoor spannende, situaties. Als de moordenaar vervolgens dat barre weer trotseert en de bedoeling heeft opnieuw toe te slaan, wordt het in de laatste hoofdstukken nóg wat opwindender.

Hoewel je al vrij snel een aan zekerheid grenzend vermoeden van de dader hebt, is het verhaal in geen enkel opzicht voorspelbaar. Daarvoor zijn de diverse onverwachte ontwikkelingen te talrijk en is het karakter van de moordenaar te wispelturig. Hij is iemand met twee gezichten: liefdevol en innemend aan de ene kant, ronduit sadistisch aan de andere. De auteur weet de verschillende personages sowieso goed te typeren, want met hun hebbelijkheden en onhebbelijkheden komen ze allemaal over als doodgewone mensen. Hierdoor is het niet zo heel erg moeilijk om je voor hen in te nemen.

De schrijfstijl van de auteur is erg fijn en uiterst toegankelijk. Omdat ze regelmatig humor en mooie vergelijkingen in het verhaal gebruikt, krijgt de lezer van tijd tot tijd ook nog eens een glimlach rond de mond. Ondanks dat Vaderskind, vakkundig en invoelend vertaald door Valérie Janssen, geen nagelbijtende spanning heeft, intrigeert het wel degelijk en boeit het van begin tot eind.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Belinda Bauer
Titel: Vaderskind

ISBN: 9789044933673
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2022

Hebben en Zijn – Dimitri Verhulst

Beschrijving
Malodot is dood. Na een fataal auto-ongeluk bevindt hij zich tot zijn verbazing in een kliniek waar hij eerst moet zien af te kicken van het leven alvorens hij volkomen dood kan zijn. Mislukt hij hierin, dan moet hij zijn hele bestaan opnieuw ondergaan, van begin tot eind, op exact dezelfde manier. Met een bont gezelschap van lotgenoten heeft hij groepstherapieën en hij voert individuele gesprekken met een raadselachtige Counselor die hem ertoe probeert te bewegen die vuile verslaving aan het leven af te zweren.

Recensie
Dimitri Verhulst, een van de meest productieve en succesvolle auteurs van Vlaanderen. In 1992 debuteerde hij met de verhalenbundel Assevrijdag, dat in eigen beheer is uitgegeven en alleen bestemd was voor vrienden en bekenden. Zijn grote doorbraak beleefde hij in 2006 met de autobiografische roman De helaasheid der dingen, waarvoor hij diverse prijzen heeft gewonnen en dat tevens is verfilmd. In het voorjaar van 2022 verscheen zijn novelle Hebben en Zijn, een roman die niet te vergelijken is met zijn andere werk.

Nadat Malodot bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen, komt hij in een kliniek terecht waar hem wordt verteld dat hij daar is om af te kicken van het leven. Pas daarna, als hij helemaal clean is, kan hij echt dood zijn. Lukt hem dat niet, dan zal hij zijn bestaan opnieuw moeten beleven. Op precies dezelfde manier zoals dat voorheen ook gegaan is en tot het moment dat hij nogmaals sterft. In de kliniek probeert de Counselor hem ervan te overtuigen om zijn verslaving aan het leven op te geven.

‘Als ik mijn leven over zou mogen doen.’ Een uitspraak die vaak uitgeroepen is en vast en zeker nog veelvuldig uitgeroepen gaat worden. De intentie daarvan is dat je bepaalde facetten uit je leven anders zal aanpakken dan je nu gedaan hebt. Maar wat als dat niet mogelijk is en je opnieuw moet doormaken wat je het liefst zou willen vergeten? Verhulst heeft zichzelf die vraag ook gesteld en Malodot, het hoofdpersonage in zijn novelle Hebben en Zijn, mag in een afkickkliniek van het leven beslissen wat hij wil. Deze kliniek, die eigenlijk gezien moet worden als een voorportaal voor de echte dood, heeft alle kenmerken die een verslavingsinstelling in werkelijkheid heeft. Denk hierbij bijvoorbeeld aan individuele of groepsgewijze therapieën, maar eveneens aan gezamenlijke activiteiten. De lezer kan zich daarom goed voorstellen wat de levensverslaafden moeten ondergaan.

Het verhaal is sowieso erg beeldend geschreven. In het eerste hoofdstuk worden heel globaal de doodsdoorzaken van Malodots kamergenoten vermeld en dat doet de auteur op een levendige en realistische wijze. Zijn schrijfstijl is over het algemeen toegankelijk – de auteur hanteert zo nu en dan wel een aantal ongebruikelijke woorden – en vlot en is met regelmaat voorzien van een goede, maar zeer gedoseerde hoeveelheid humor, die soms op het cynische af is. Zonder er overigens heel uitvoerig aandacht aan te besteden, worden enkele maatschappelijke onderwerpen die in de loop der jaren het nieuws haalden, genoemd. Vrouwenbesnijdenis en de overvolle bootjes met vluchtelingen zijn daar een paar van.

De roman wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Malodot maar, hoewel er wel wat over hem verteld wordt, eigenlijk kom je in feite niet eens zo heel erg veel over hem te weten. Absoluut niet erg, want, ondanks dat hij natuurlijk wel de protagonist is, gaat het in wezen helemaal niet om hem. Het draait er vooral om hoe hij, maar het kan net zo goed om ieder ander willekeurig individu gaan, met het leven en de dood omgaat, hoe hij ertegen aankijkt. Moet je je schuldig voelen om te leven? Want uit sommige uitspraken van de Counselor, een soort oppertherapeut, kun je dat in ieder geval wel concluderen. Misschien is dat dan ook wel de vraag die je jezelf kunt stellen en waarover Verhulst je wil laten nadenken. Een antwoord heeft hij uiteraard niet, voor iedereen kan dat immers anders zijn, maar Hebben en Zijn doet je wel afvragen of je je huidige leven voor minimaal een tweede keer zou willen overdoen.

(Met dank aan Atlas Contact/De Club van Echte Lezers voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dimitri Verhulst
Titel: Hebben en Zijn

ISBN: 9789025473143
Pagina’s: 176
Eerste uitgave: 2022