Een duister pad – Corine Hartman


Beschrijving
Faye van Laar woont al sinds haar vroege jeugd in psychiatrische inrichting Groot Loenen op de Veluwe. Haar vader is er directeur, maar ze is ook patiënt, en samen met een vijftal medepatiënten vormt ze een ongebruikelijke familie.
Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.

Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat een onwaarschijnlijk speurdersduo.

Recensie
Een van de bekendste seriepersonages in het werk van Corine Hartman is Jessica Haider. Het succes van deze reeks, dat met Doodskleed een vroegtijdig eind inluidde, betekende tevens dat de thrillerwereld niet meer om haar heen kon. Eind mei 2019 is Een duister pad, het eerste deel van een nieuwe serie met Faye van Laar als belangrijkste personage, verschenen. Een BBC-documentaire over het sterk groeiende gebruik van antidepressiva onder jongeren was de basis voor dit verhaal, net als een aanklacht tegen het bedrijf dat Seroxat op de markt brengt.

Borderliner Faye van Laar is begin dertig en woont al zo goed als haar hele leven in de psychiatrische instelling Groot Loenen, waarvan haar vader directeur is. Dan wordt Emilie, een voormalig soapactrice die aan achtervolgingswaanzin leidt en beweert dat haar vriend Steven is vermoord, opgenomen. Faye trekt met haar op, gelooft haar en gaat op onderzoek uit. De politie gaat er echter vanuit dat Steven zelfmoord heeft gepleegd, maar rechercheur Simon te Bresser is daar niet van overtuigd. Wanneer Emilie plotseling verdwijnt, komt de zaak in een ander daglicht te staan en lijkt Simon gelijk te krijgen.

Dat een psychiatrische instelling het decor is in een thriller is niet zo uniek. Wat echter wel bijzonder, en dus origineel is, is dat een van de bewoners eigen onderzoek verricht en tevens behulpzaam is bij het recherchewerk. Dat zie je dus niet vaak, niet in fictie, maar zeker niet in de realiteit. Is Een duister pad daardoor dan ongeloofwaardig? Aan de ene kant misschien wel, maar daar staat tegenover dat Hartman de schijn weet op te houden dat het verhaal zomaar waar kan zijn. Dat is vooral te danken aan de alledaagse en realistische dialogen, maar ook omdat ze waargebeurde feiten in het verhaal heeft verwerkt. Voor de lezer wordt het daardoor herkenbaar.

Een duister pad is nog wel een typisch eerste deel van een serie, er wordt vrij veel aandacht besteed aan de persoonlijke omstandigheden van de personages. Hierdoor leert de lezer ze vrij goed kennen, zorgt het voor de nodige diepgang, maar lijkt het thrilleraspect enigszins naar de achtergrond te verdwijnen. De uitgebreidere introductie heeft overigens niet tot gevolg dat de spanning, die gedurende de plot langzaam wordt opgebouwd, achterwege blijft. Dat spanningsveld is er wel, maar dan vooral psychologisch en dat komt mede door een aantal verrassende plotwendingen. Ondanks een aan zekerheid grenzend vermoeden omtrent de identiteit van de dader, bevat de ontknoping toch een onverwachte ontwikkeling. Daardoor blijft het verhaal de lezer van begin tot eind bezighouden.

Net als in veel van haar boeken stipt Hartman ook in deze jongste thriller een aantal maatschappelijke thema’s aan. Ze waakt er echter wel voor dat het geen zwaar en moeilijk leesbaar verhaal wordt. In vlot taalgebruik weet ze de kern daarvan goed over te brengen zonder dat het oppervlakkig wordt, maar de lezer wel tot denken aanzet. Ronduit interessant zijn de bewoners van de instelling. Ze hebben stuk voor stuk hun eigenaardigheden en dat maakt ze bijzonder. En dit keer is het niet het politieonderzoek dat het boeiendst is, dat loopt op zich wel, maar het is juist die ‘familie’, zoals Faye ze noemt. Hoe ze reageren, hoe ze handelen, wat hen overkomen is en hoe hun onderlinge interactie is. Dat, en ook de wisselwerking tussen Faye en Simon, is wat intrigeert.

Of een eerste deel van een nieuwe serie in de smaak gaat vallen, is natuurlijk altijd de vraag. Maar met Een duister pad heeft Hartman zonder meer de juiste weg ingeslagen. Want deze ouverture is een veelbelovende start van een zo goed als zeker nieuwe succesreeks.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Corine Hartman
Titel: Een duister pad
ISBN: 9789403158303
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2019

Advertenties

Vermoorde onschuld – Craig Parshall


Beschrijving
Will voelde hoe het kraakbeen van de luchtpijp meegaf. Terwijl hij bleef knijpen, sloot hij zijn ogen… zonder medelijden, zonder na te denken Een huwelijksreis met bestemming Cancun, Mexico. De wittebroodsweken van advocaat Will Chambers en zijn vrouw Fiona worden wreed verstoord door een gruwelijke gebeurtenis: de bevrijding van een ontvoerde regeringsfunctionaris leidt tot een viervoudige moord op onschuldige burgers. De ervaren marineofficier Caleb Marlowe, die aan het hoofd van de bevrijdingsactie stond, neemt manmoedig de schuld van de zaak op zich. Will gelooft echter in Marlowes onschuld en stelt alles in het werk om de officier vrij te pleiten. Terwijl internationale politieke afspraken Marlowes zaak tot wereldniveau verheffen, wordt de situatie voor Will steeds complexer en persoonlijker; een van de getuigen blijkt een oue vijand van hem te zijn. Zowel de advocaat als zijn cliënt hebben een moeilijke vraag te beantwoorden: is vergeving mogelijk?

Recensie
De Amerikaan Craig Parshall is niet zo bekend in Nederland, terwijl hij toch al een aantal bestsellers op zijn naam heeft staan en boeken van hem op de New York Times Best Seller List en CBA-bestsellerlist hebben gestaan. Zijn boeken zijn in verschillende talen vertaald en kenmerken zich doordat religie een belangrijke rol in zijn verhalen speelt. De meeste van zijn boeken komen in serie voor, waaronder Het einde, de Trevor Black-serie en Waarheid en Recht. Vermoorde onschuld is het derde boek uit de laatstgenoemde serie. Behalve auteur is hij ook advocaat.

Tijdens de huwelijksreis van advocaat Will Chambers en zijn vrouw Fiona in Cancun wordt de ontvoerde Amerikaanse minister van Economische Zaken bevrijd. Niet veel later worden vier onschuldige burgers vermoord. Kolonel Caleb Marlowe, verantwoordelijk voor de bevrijding, neemt hiervan de schuld op zich, hoewel hij wel aangeeft onschuldig te zijn. Will wordt zijn advocaat en zal hem bij het Internationale Hof van Justitie vrij moeten pleiten. Een van de getuigen in de zaak blijkt een oude bekende van Will te zijn. Daardoor wordt het voor hem steeds lastiger, maar ook persoonlijker.

Vermoorde onschuld is het derde deel van de serie Waarheid en recht. Hoewel het verhaal op zichzelf staat, heeft het, vooral door een aantal vaste personages, wel enkele verwijzingen naar de voorgaande boeken. Omdat dat niet hinderlijk is, is dit deel heel goed afzonderlijk van de andere te lezen. Doordat het verhaal begint met een actiescène is het meteen boeiend en interessant, maar het levert ook een aantal vragen op. Deze worden gedurende de plot overigens wel beantwoord. Het lukt Parshall niet om dat overweldigende begin continu vast te blijven houden. Ondanks de voldoende spannende momenten, heeft het ook delen dat het een stuk minder boeiend is. Dan is het zelfs wat langdradig. Dat is jammer voor een thriller die vrij sterk begint.

De auteur heeft een religieuze achtergrond en heeft deze overtuiging in zijn verhaal verwerkt. Hij dringt de lezer zijn mening absoluut niet op, maar doordat hij zijn geloof onder andere op deze manier uitstraalt, komt het soms wel wat belerend op de lezer over. En juist die bladzijden, maar ook een aantal waar wat dieper op de rechtspraak ingegaan wordt, zorgen ervoor dat er desinteresse kan ontstaan. Dat is jammer, want Vermoorde onschuld is zeker geen vervelend boek om te lezen. De schrijfstijl is namelijk erg toegankelijk en daardoor leest het boek vlot.

Intrigerend en interessant is dat het boek een globaal inzicht geeft in de keuken van de internationale rechtspraak. In feite is het daardoor ook nog enigszins leerzaam. Ook de corruptie van (of in) de Amerikaanse politiek is een onderwerp dat niet door de auteur wordt geschuwd. Hieruit kan de lezer opmaken dat er in dat politieke systeem nog steeds niets veranderd is. Deze items, samen met de soms aanwezige spanning, maken dat Vermoorde onschuld hoe dan ook een onderhoudende thriller is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Craig Parshall
Titel: Vermoorde onschuld

ISBN: 9789085200772
Pagina’s: 492

Eerste uitgave: 2007

Hoek – Donald Nolet


Beschrijving
Alexander ‘Hoek’ Holman leidt een dubbelleven. Hij is een levende legende in de kickbokswereld; als begenadigd trainer heeft hij vele vechters naar de top geleid. Tegelijkertijd is Holman sinds jaar en dag een belangrijke schakel in de criminele organisatie van André Krook, een van de laatste godfathers van de Amsterdamse onderwereld. Holman en Krook zijn bloedgabbers, een verbond dat gesmeed werd in een ver verleden. Die hechte vriendschap komt onder druk te staan als een jonge Syrische vluchteling de boksschool binnenloopt. De jongen is het grootste talent dat hij ooit onder zijn hoede heeft gehad, maar de razendsnelle opmars van zijn nieuwe protegé plaatst ook Holman in het felle licht van de schijnwerpers. Het zorgvuldig bewaarde evenwicht tussen zijn twee levens wankelt. En de gevolgen zijn dodelijk.

Recensie
In zijn puberteit had Donald Nolet een fascinatie voor material arts, een vechtkunst die naar elke techniek van vechten en oorlogvoering kan verwijzen. Zelf heeft hij aan nunchaku-do gedaan, maar omdat hij onder andere vechtsportmagazines las, raakte hij ook geïnteresseerd in andere vechtsporten, waaronder kickboksen. Ongeveer vijf of zes jaar geleden hoorde of zag hij een bericht over het overlijden van een van de grondleggers van deze sport in Nederland. Dit inspireerde hem tot het schrijven van Hoek, zijn jongste thriller die in mei 2019 is verschenen.

Voormalig kickbokser en legende Alexander Holman, bijnaam Hoek, is de eigenaar van Bushi Gym en traint daar jonge vechters die de top willen bereiken. Hij heeft echter ook nog een ander leven, want hij is de rechterhand van André Krook, een toonaangevende crimineel in de Amsterdamse onderwereld. Van jongs af aan zijn ze al vrienden en niets staat die vriendschap in de weg. Dan komen twee mensen op Alex’ pad, zijn dochter Hannah en de Syrische vluchteling Ali Ayob, die een groot talent in de kickbokswereld blijkt te zijn. De band die de twee vrienden hebben, verandert en de gevolgen zijn dramatisch.

In Hoek heeft Nolet ervoor gekozen om twee verhaallijnen te hanteren. Een verhaallijn die zich afspeelt in de kickbokswereld en een andere waarin het tweede leven van Holman het belangrijkst is. Hoewel er wel een raakvlak is, komen beide afzonderlijke verhalen eigenlijk nooit samen. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, Alex is immers de rode draad, maar samenvloeien tot één geheel doen ze niet. Aan de ene kant kun je dus stellen dat het verhaal over het kickboksen achterwege had kunnen blijven, aan de andere kant is een deel van dat verhaal ook weer nodig om het andere goed te kunnen vertellen. Het is dan ook niet zo vreemd dat de lezer een dubbel gevoel aan het lezen van dit boek overhoudt. Want is die vechtkunst nou het belangrijkste of geldt dat voor de criminele activiteiten van Holman en Krook?

Als lezer mag je verwachten dat Holmans misdadige kant, en ook alles wat daarbij komt kijken, spannende momenten oplevert, Hoek is immers een thriller. Die spanning komt er echter erg bekaaid vanaf, pas op tweederde van het verhaal voor het eerst en dan duurt het tot de – verrassende – ontknoping dat het opnieuw zover is. En dan realiseer je je in feite dat het een thriller is die je leest. Voor het overige is het bovenal een relaas over het kickboksen en een van ieder spanningsveld beroofd verhaal over de productie van een nieuwe geestverruimende drug. Dit alles heeft wel een bijzonder leesbare verpakking, want in alledaags taalgebruik, zeker waar het de Amsterdamse humor en uitdrukkingen betreft, weet Nolet de lezer wel aan zich te binden, ook degene die niets met de vechtsport heeft.

Het is overigens goed te merken dat Nolet op de hoogte is van de ins en outs binnen de kickbokswereld, maar ook de terminologie van andere vechtsporten kent. Deze gebruikt hij met regelmaat, waarbij de auteur er wel voor heeft gezorgd dat het voor een leek altijd duidelijk is wat dergelijke woorden en uitdrukkingen betekenen. Overigens heeft het verhaal wel een kleine merkwaardigheid, want Zada, het nichtje van Ali, wordt het ene moment als erg volwassen neergezet, het andere moment is ze echter weer een kind van twaalf.

Dat Nolet een verhaal weet neer te zetten is bekend en dat blijkt ook uit Hoek. Toch is dit, en dat is vooral te wijten aan een overdosis vechtsport en een gebrek aan spanning, niet de beste van de auteur. De ontknoping maakt nog wel het nodige goed, maar Nolet kan stukken beter. Dat heeft hij met zijn voorgaande thrillers wel bewezen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Donald Nolet
Titel: Hoek

ISBN: 9789403147406
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2019

De verkeerde vriend – Gert-Jan van den Bemd


Beschrijving
Werner Mans heeft alles redelijk voor elkaar. Oké, zijn werk stelt niet veel voor. Hij fotografeert wegwerpartikelen voor ziekenhuizen en laboratoria, als het al tot fotograferen komt. Maar hij heeft een vrouw, een dochter en een stacaravan. Alles gaat goed. Tot zijn dochter zo nodig naar een discotheek… nee, een club wil. Werner weet hoe het er daar aan toegaat. Vroeger kwam hij er ook. De vrienden die zijn dochter daar leert kennen, bedreigen Werners kalme bestaan. Voor het eerst in zijn leven moet hij opkomen voor zichzelf. Met alle gevolgen van dien.

Recensie
Al op jonge leeftijd bepaalde Gert-Jan van den Bemd dat schrijven een van zijn belangrijkste levensbehoeften moest zijn. Daarom legde hij vast wat hij zag, met de intentie dat hij het op een dag zou kunnen gebruiken. Dat gebeurde aanvankelijk met korte verhalen, voor een aantal heeft hij een prijs gewonnen, maar ook schreef hij artikelen voor diverse tijdschriften. In 2018 verscheen zijn debuutroman De verkeerde vriend, een verhaal waarvoor hij inspiratie opdeed tijdens een zomervakantie op een camping. Naast schrijver is hij tevens kunstenaar, fotograaf en wetenschapsjournalist.

Al jaren achtereen brengt de bedaarde en wat saaie Werner Mans, samen met zijn vrouw Murielle en dochter Roos, de zomermaanden door in hun stacaravan op een nabijgelegen camping. Op een avond wil Roos met haar vriendinnen naar een club. Het is de discotheek waar hij zelf vroeger ook regelmatig kwam. Zijn dochter raakt er bevriend met een aantal andere jongeren en nodigt ze geregeld uit om op de camping te komen zwemmen. Werner en campingbeheerder Bruno vinden dat ze overlast veroorzaken en willen er wat aan doen. En dan lijkt alles uit de hand te lopen.

In de jaren dertig van de vorige eeuw zong cabaretier en revueartiest Louis Davids het lied Als je voor een dubbeltje geboren bent, bereik je nooit een kwartje. De betekenis hiervan is in De verkeerde vriend volledig van toepassing op protagonist Werner Mans. Hij wil wel anders zijn dan hij in zijn leven tot dusver was, maar als zich een paar keer een kans voordoet, valt hij toch weer terug naar zijn eigen grijze en grauwe bestaan. De lezer zou bijna medelijden met hem krijgen, maar hem bovenal willen aansporen om eens uit de band te springen, om iedereen versteld te doen laten staan door veranderde gedragingen. En toch heeft een dergelijk personage wel iets, het is weer eens wat anders dan een onverslaanbare superheld. Kortom, de auteur heeft van Werner wel een origineel en eigenlijk ook wel intrigerend persoon gemaakt.

Het verhaal, waar een proloog aan voorafgaat, heeft gedurende de plot soms een lichte spanningsboog. De lezer krijgt steeds meer het gevoel dat er iets dreigt te gebeuren en vooral door wie. Dat het anders kan verlopen, komt op die momenten eigenlijk niet in je op. Vooral de eerste helft van het verhaal gebeurt er eigenlijk niet zo heel erg veel, om een enkele plotwending na. Er is dan ook geen spanning, maar de tweede helft wordt het anders, dan doen zich enkele onverwachte wendingen voor, gaat het tempo soms omhoog en is er af en toe spaken van een wat verhoogd spanningsveld. Toch wil het met die spanning niet lukken, alleen de ontknoping, die verrassend is, kan er een beetje aan tippen. Over het algemeen is het echter te tam, er zijn te weinig wendingen in het verhaal die ervoor zorgen dat de lezer op het puntje van zijn stoel gaat zitten. Dat is jammer, want het verhaal leent zich er in principe wel voor.

Wat wel duidelijk te merken is, is dat Van den Bemd weet hoe hij een verhaal moet vertellen. Dat is hem zonder meer gelukt, in eenvoudig taalgebruik, je zou kunnen zeggen dat het alledaags is, heeft hij een vrij geloofwaardig boek geschreven. Personages zijn zo neergezet dat het je buren zouden kunnen zijn en sommige situaties kun je zelf hebben meegemaakt. De beeldende beschrijvingen maken het verhaal verder af. Toch zitten er ook een paar eigenaardigheden in het verhaal waarvan je je afvraagt of dat in werkelijkheid zou kunnen. Desalniettemin is De verkeerde vriend een verdienstelijk debuut en kan een volgende roman er alleen maar op vooruitgaan.

Met dank aan de auteur voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Gert-Jan van den Bemd
Titel: De verkeerde vriend

ISBN: 9789022334966
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2018

Het meisje en de nacht – Guillaume Musso


Beschrijving
DE FRANSE RIVIERA, WINTER 1992
In een ijskoude nacht, wanneer de campus van een elitaire kostschool geteisterd wordt door een sneeuwstorm, verdwijnen de negentienjarige modelleerling Vinca Rockwell en de filosofieleraar met wie zij een geheime relatie had. Voor Vinca is de liefde ‘alles of niets’. Niemand zou haar ooit nog terugzien.

DE FRANSE RIVIERA, VOORJAAR 2017
De ooit onafscheidelijke Fanny, Thomas en Maxime – Vinca’s beste vrienden – hebben elkaar niet meer gesproken sinds hun afstuderen. Ze zien elkaar voor het eerst weer terug bij de reünie van hun school. Vijfentwintig jaar geleden pleegden de drie onder vreselijke omstandigheden een moord, waarna ze het lichaam verborgen in de muur van hun gymzaal. Dezelfde muur die nu gesloopt gaat worden om plaats te maken voor een ultramodern gebouw.

Wat is er werkelijk gebeurd in die koude nacht, zo lang geleden?

Recensie
Vanwege zijn liefde voor New York spelen enkele van de verhalen van Guillaume Musso zich in die wereldstad, maar ook in Noord-Amerika, af. Een paar hebben Parijs als decor, maar nog nooit had hij een boek geschreven waarin een verhaal zich in zijn geboortestreek afspeelde. Met Het meisje en de nacht, dat eind mei 2019 is verschenen, is daar verandering in gekomen. Want deze keer vindt het verhaal plaats in en rond Antibes, een plaats aan de Franse Riviera en waaraan hij veel herinneringen heeft.

In de winter van 1992 verdwijnen de negentienjarige Vinca Rockwell, leerlinge van een elitaire kostschool en haar leraar filosofie, met wie ze een relatie had. Na deze ontdekking heeft niemand ze meer teruggezien. Vijfentwintig jaar later komt de inmiddels bekende schrijver Thomas Degalais over vanuit New York naar Antibes voor een reünie van zijn school. Hij ontmoet er zijn oude vrienden Fanny en Maxime. Ze hebben een gezamenlijk geheim, want in die winter van destijds hebben ze een moord gepleegd en het lichaam in een muur, die nu dreigt te worden gesloopt, van laten verdwijnen.

Het meisje en de nacht speelt zich afwisselend af in twee verschillende jaren, 1992 en 2017. De flashbacks zorgen er sowieso al voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar wat er in het verleden precies is gebeurd, maar ook welke gevolgen dat in het heden heeft. Er creëert zich al een licht spanningsveld. Gedurende de plot neemt dat alleen maar toe, overigens zonder dat het verhaal een zinderende spanning kent. Dat heeft het ook niet nodig, want het lukt Musso om de lezer deelgenoot van het verhaal te maken, je wordt zelf min of meer een soort Thomas, uit wiens perspectief het grootste deel van het verhaal wordt verteld.

Dat het verhaal zich in een vrij korte tijd afspeelt, nog geen vierentwintig uur, zorgt ervoor dat het een behoorlijk tempo heeft. Het gevolg daarvan is onder andere dat het steeds meer gaat boeien, dat het intrigeert. Je gaat je dingen afvragen, je trekt je eigen conclusies en dan blijkt dat de auteur je toch nog op een verkeerd been heeft gezet. Wat ook sterk is, is dat Musso je laat denken of geloven wat hij wil dat gedacht of geloofd wordt. Hij speelt in feite met het brein van de lezer, suspense waar Hitchcock van zou smullen. Bovendien is het verhaal ook nog eens realistisch, vooral te danken aan het feit dat de auteur namen van bestaande personen aan het verder fictieve verhaal heeft toegevoegd. Dat geeft het een meerwaarde.

Het heeft er veel van weg dat de auteur al in een redelijk vroeg prijsgeeft wat er exact gebeurd is en dat de lezer denkt te weten hoe alles precies in elkaar steekt. Desondanks blijft de onzekerheid knagen, er blijven onbeantwoorde vragen en je vraagt je zelfs af of de weergave van Thomas wel de juiste is. Doordat aan het eind van het verhaal ook een aantal hoofdstukken vanuit het perspectief van enkele andere personages wordt verteld, wordt pas écht duidelijk wat er in 1992 gebeurd is. En weet je dat je eigenlijk geen voorbarige conclusies moet trekken.

Het meisje en de nacht is bijzondere thriller die niet al te ingewikkeld is, maar zeker ook niet oppervlakkig. Het is gewoon een boek dat erg prettig leest, goed in elkaar steekt en van een zeer behoorlijk niveau is. Musso is en blijft een auteur om in de gaten te houden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Guillaume Musso
Titel: Het meisje en de nacht

ISBN: 9789400510807
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2019

Genadeschot – Felix Weber


Beschrijving
Gedreven door een zucht naar avontuur meldt Eden Lumas zich bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog aan als vrijwilliger bij de Waffen-SS. Hij trekt met het Duitse leger op naar Rusland, om daar aan het Oostfront te ontdekken dat hij terecht is gekomen in een meedogenloze vernietigingsoorlog. Als hij betrokken wordt bij de uitroeiing van de Joden raakt hij in gewetensnood. In zijn poging een Joodse vrouw en haar baby te redden, wordt hij ontdekt, terechtgesteld en voor dood achtergelaten. Hij bezwijkt echter niet aan zijn verwondingen en vanaf dat moment staat zijn leven in het teken van de jacht op Julius Liedtke, de SS’er die verantwoordelijk was voor Lumas’ executie. Nadat hij talloze ontberingen heeft doorstaan komt hij aan in Berlijn, maar daar loopt het spoor dood. Na de oorlog weet Lumas te ontsnappen naar Zuid-Amerika, waar het Argentinië van Juan en Eva Perón vele gevluchte nazi’s een veilig onderkomen biedt. Als hij de invalide Sophie Denrée ontmoet, hoopt hij met haar een nieuw leven op te bouwen. Maar al snel wordt hij ingehaald door zijn verleden en raakt hij betrokken bij de strijd op leven en dood tussen gevluchte nazi’s en overlevende Joodse wrekers.

Recensie
De (nieuwe) uitgever van Gauke Andriesse vond het een goed idee om aan die start een nieuwe naam te verbinden. Het pseudoniem Felix Weber was een feit en onder deze naam verscheen in 2016 Tot stof, dat een jaar later bekroond werd met de Gouden Strop, een prijs die hij in 2011 onder zijn eigen naam ook al won. In 2018 is de tweede thriller onder pseudoniem verschenen. Dat was Genadeschot en de Tweede Wereldoorlog is hierin opnieuw het thema.

De Nederlander Eden Lumas was tijdens de Tweede Wereldoorlog vrijwilliger bij de Waffen-SS. Hij heeft gruwelijke verschikkingen doorgemaakt en zelf ook mensen omgebracht. Toch krijgt hij last van zijn geweten en wanneer ontdekt wordt dat hij een Joodse vrouw en haar baby wilde redden, wordt hij gemarteld en laat men hem voor dood achter. Hij vlucht, net als veel nazi’s, naar Argentinië, waar hij de invalide Sophie Denrée ontmoet en met haar een nieuwe start wil maken. Hij heeft echter ook een missie, de man vermoorden die hem heeft gemarteld. Maar eveneens raakt hij betrokken bij een strijd tussen ontsnapte nazi’s en Joden die gerechtigheid willen voor het leed dat hen is aangedaan.

De definitie van een thriller is dat het een spannend verhaal is, waarbij de nadruk gelegd wordt op actie en gevaar. Genadeschot heeft geen van deze drie elementen. Het is vooral een persoonlijk verslag – van Eden Lumas – hoe het hem in de Tweede Wereldoorlog is vergaan, maar vooral over zijn naoorlogse tijd, waarin hij op zoek is naar wraak en vergelding, maar ook waarin hij een nieuw bestaan probeert op te bouwen. Een groot deel van dit relaas gaat traag voorbij en heeft geen enkele spanning. Dat wil echter niet zeggen dat het verhaal geen interessante frasen kent, die zijn er wel degelijk, maar ver in de minderheid. Dan wil het verhaal zelfs boeien, maar regelmatig is het ook wel eens vervelend en daardoor kabbelt het moeizaam voort.

Vooral het begin van het verhaal zorgt nog wel eens voor problemen en verwarring. Het is dan niet meteen duidelijk wanneer en waar het zich afspeelt, er is namelijk geen enkele plaats- of tijdsaanduiding. Gedurende de plot blijft deze achterwege, maar de geschetste onduidelijkheid verdwijnt. Dat bevordert de leesbaarheid van het verhaal, wat natuurlijk een stuk aangenamer is. In het begin komt Genadeschot nogal klinisch over, maar naarmate het verhaal vordert komt daar wel wat verandering in, het wordt wat beeldender, waardoor de lezer zich goed in het verhaal kan inleven. Dat is vast en zeker mede te danken aan de grondige research die de auteur verricht zal hebben, veel van wat in het boek wordt aangehaald is ook werkelijk gebeurd en het is bekend dat Argentinië een soort vrijstaat voor oorlogsmisdadigers was.

De uitwerking van het personage Lumas is zorgvuldig en uitgebreid, zodoende leert de lezer hem erg goed kennen en komt veel over hem te weten. Ook over Sophie wordt ruim voldoende verteld, zij heeft immers ook een belangrijke rol in het verhaal. Het verhaal maakt goed duidelijk dat de Tweede Wereldoorlog buitengewoon verschrikkelijk was en dat de gruwelijkheden mensonterend waren (geldt dat niet voor iedere oorlog?). Dat weet de auteur goed op de lezer over te brengen. Over het algemeen is Genadeschot door dit alles een redelijk geslaagd verhaal, maar waarom het als thriller wordt aangeduid blijft een groot raadsel. Het is vooral een oorlogsroman waarin het hoofdpersonage een eigen missie heeft. Daarin is het boek redelijk geslaagd, maar als thriller slaat het de plank dus volledig mis.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Felix Weber
Titel: Genadeschot

ISBN: 9789402311655
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2018

Dolores Dolly Poppedijn – Thomas Olde Heuvelt


Beschrijving
Na de dood van haar baby Dolores glijdt Charlotte steeds verder af in het diepgewortelde verlangen haar perfecte baby te herscheppen. Vervreemd van haar man en haar omgeving brengt ze al

haar tijd door in haar zelfgeschapen poppenkabinet, waar de aanwezigheid van Dolores maar al te reëel is. Tot ze ontdekt dat het gezin verderop in de straat een nieuwe baby heeft…

Recensie
Na het succes van zijn eerste horrorthriller Hex raakte Thomas Olde Heuvelt, volgens eigen zeggen, geblokkeerd. Hij voelde de druk van het idee dat enorme hoeveelheden lezers uitkeken naar een nieuw boek, maar ook van de verwachtingen van buitenlandse uitgevers. Hij voerde gesprekken met andere auteurs, kreeg het plezier in schrijven terug, met als resultaat zijn tweede thriller Echo, dat in mei 2019 is uitgegeven. Daarnaast mocht hij het geschenk voor de Spannende Boeken Weken 2019 schrijven. De titel van dat altijd dunne boekje is Dolores Dolly Poppedijn.

Door een miskraam verliest Charlotte haar dochtertje Dolores. Ze kan haar dood moeilijk verwerken en stort geestelijk steeds meer in. In haar hevige drang naar een perfecte baby slaat ze door, maar komt ze ook steeds meer in een figuurlijk moeras terecht. Ze heeft zich voorgenomen om Dolores te herscheppen om zo haar wens in vervulling te laten gaan.

De grote vraag is of Olde Heuvelt het succes in dit dunne geschenkboekje kan evenaren of, in het meest extreme geval, zelfs kan verbeteren. Het antwoord daarop is even direct als simpel, nee, dat kan hij niet. Bij lange na niet, want Dolores Dolly Poppedijn is, behalve soms wat vreemd, gespeend van iedere vorm van spanning. Het is voor een groot deel wel herkenbaar als, maar dat wordt over de helft van het verhaal pas écht duidelijk, een Olde Heuvelt. Het verhaal heeft dus wel degelijk de kenmerken van een horrorthriller in zich. Het jammere is echter dat dat niet helemaal uit de verf komt, daarvoor ontbreken de gruwelijke details. Misschien omdat dit boekje een cadeautje is, is dat een bewuste keuze van de auteur geweest. Het is immers de bedoeling dat het een breder publiek bereikt, alleen gaat dat dan ten koste van het griezelelement.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van het belangrijkste personage, Charlotte. Deels lijkt het in dagboekvorm gedaan te zijn, deels ook niet. Wat wel opvalt is dat het geregeld in rijmvorm verteld wordt. Dat doet Charlotte vaker, zegt ze. Op de lezer komt dit warrig en af en toe onsamenhangend over, daardoor is er niet aldoor een touw aan het verhaal vast te knopen, zeker niet in het begin. Gedurende de plot wordt dat beter, maar dat neemt niet weg dat het verhaal stroef en moeizaam leest en dus wat lastig te volgen is.

Desondanks weet de auteur de lezer toch wel wat nieuwsgierig te maken, je wilt uiteindelijk toch weten hoe het verhaal afloopt. Je weet dat er in de ontknoping wat gaat gebeuren, dat voel je door het hele verhaal heen, maar wat dat dan is, blijft tot het eind in het ongewisse. Die uiteindelijke finale is onverwacht en bizar en laat zelfs nog het nodige aan de verbeelding van de lezer over. Alsof er na het laatste hoofdstuk en de laatste woorden nog meer kan gebeuren. Hoewel de slotscène enigszins luguber is, Olde Heuvelt heeft daar geen problemen mee, heeft Dolores Dolly Poppedijn niet de kwaliteit van de reguliere boeken van de auteur. Om lezers voor zich zien te winnen, is het schrijven van dit geschenkboekje een gemiste kans.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: Dolores Dolly Poppedijn

ISBN: 9789059054907
Pagina’s: 96

Eerste uitgave: 2019

Verlossing – David Baldacci


Beschrijving
Tijdens een bezoek aan zijn vroegere woonplaats Burlington in de staat Ohio, wordt Amos Decker benaderd door een man die hij in eerste instantie niet herkent. Maar wanneer de man zich aan hem voorstelt, gaan alle alarmbellen af. Meryl Hawkins was de eerste persoon die Decker ooit arresteerde voor moord, vele jaren geleden toen Decker als jonge rechercheur aan het begin van zijn carrière stond. Het betrof een viervoudige moord – twee mannen en twee kinderen – en het bewijs was overweldigend: op de plaats van de misdaad achtergelaten DNA en een vingerafdruk lieten er geen twijfel over bestaan wie de dader was. Hawkins werd gearresteerd, berecht en veroordeeld tot levenslang. Nu, twaalf jaar later, vertelt Hawkins aan Decker dat hij is vrijgelaten omdat hij op sterven ligt. Maar voor hij sterft, wil hij nog eenmaal duidelijk maken dat de moorden waarvoor hij is gestraft, nooit door hem zijn gepleegd.

Zou Decker destijds een fout hebben gemaakt? Wanneer hij zich weer verdiept in de zaak, ontdekt hij dat het bewijsmateriaal dat toen zo overtuigend leek, misschien toch niet zo zuiver was. Samen met zijn vroegere partner Mary Lancaster gaat hij op zoek naar de waarheid, maar dat neemt niet iedereen hem in dank af…

Recensie
Eigenlijk heeft David Baldacci geen enkele introductie meer nodig. Hij is een veelschrijver van wie de laatste twintig jaar minstens twee thrillers per jaar zijn verschenen. Het zal daarom niemand verbazen dat zijn boeken in meer dan 45 talen zijn vertaald, maar ook dat er wereldwijd meer dan 130 miljoen exemplaren van verkocht zijn. Hij schrijf zowel standalones als series, waarvan die van King & Maxwell en Amos Decker misschien wel de bekendste zijn. De vijfde en tevens nieuwste in de laatste serie is Verlossing, een thriller die in mei 2019 verschenen is.

Om het graf van zijn vermoorde vrouw en dochter te bezoeken is Amos Decker terug in zijn vorige woonplaats Burlington. Op de begraafplaats wordt hij aangesproken door Meryl Hawkins, die hij pas herkent als de man zich aan hem voorstelt. Hawkins was door Amos, het was zijn eerste arrestatie, aangehouden wegens een viervoudige moord. De man is vrijgelaten omdat hij ongeneeslijk ziek is en niet meer lang te leven heeft. Hij vertelt Amos dat hij de moorden niet heeft gepleegd. Decker besluit de zaak opnieuw te onderzoeken en ontdekt dat er twaalf jaar geleden fouten zijn gemaakt. Nu wil hij de echte waarheid achterhalen, maar dat brengt wel gevaar met zich mee.

Het nadeel van het niet op volgorde lezen van een serie is dat je de voorgeschiedenis van de terugkerende personages, maar ook van eerdere zaken niet kent. Baldacci erkent dit feit en daarom geeft hij gedurende de plot, maar vooral in de eerste hoofdstukken, voldoende informatie over de protagonisten om hen redelijk goed te leren kennen. Ook het refereren naar enkele situaties uit de voorgaande delen hoeft de lezer niet het gevoel te geven iets te missen. Ook daarin heeft de auteur voorzien. Met andere woorden, Verlossing kan, ondanks dat het boek het vijfde deel uit een serie is, zonder problemen afzonderlijk van de andere gelezen worden. De enige vraag die aan het eind van het verhaal open blijft staan, is wat de exacte rol van Amos’ vriend Marvin Mars is, waarom het mogelijk is dat hij Decker met zijn politiewerk assisteert.

In zijn kenmerkende schrijfstijl, vlot en erg toegankelijk, weet de auteur de lezer aan zich te binden. De eerste helft van het verhaal blinkt, ondanks een enkele plotwending, niet uit in snelheid en spanning, maar zorgt er desondanks wel voor dat diezelfde lezer eveneens nieuwsgierig wordt naar wat er twaalf jaar eerder werkelijk is gebeurd. Halverwege begint het tempo toe te nemen, zijn er wat meer verrassende ontwikkelingen en stijgt daarmee ook de spanning. De zaak waar Decker mee bezig is, wordt ingewikkelder en maakt een aantal zijsprongen. Maar Baldacci zou Baldacci niet zijn als hij er geen lijn in zou weten te krijgen. Doordat hij het overzicht weet te bewaren en alle subplots op een mooie manier samenkomen, vormt het verhaal uiteindelijk toch één geheel.

Ten opzichte van de eerdere delen uit de serie is er wel een verandering merkbaar. Op het persoonlijke vlak, van Amos Decker. Tot dusverre kwam hij vaak sociaal onhandig over, dat lijkt nu, hoewel dat in deel vier al enigszins in gang is gezet, te gaan veranderen. Hij heeft meer oog voor zijn omgeving en dat biedt voor de vervolgdelen van de reeks, en die zullen er ongetwijfeld komen, interessante perspectieven, een positieve ontwikkeling dus. Ook zal dan moeten blijken of de FBI’er het schuldgevoel waar hij al geruime tijd mee kampt van zich af kan zetten. In Verlossing, vertaald door Jolanda te Lindert, lijkt hij daar al mee begonnen te zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: David Baldacci
Titel: Verlossing
ISBN: 9789400510029
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2019

Erfenis – Apotheker & Van Dissel


Beschrijving
Sinds Chris Meyer voor zichzelf is begonnen, laat ze geen sporen meer na. Niet digitaal en niet in de echte wereld. Chris is privédetective, ze is een kameleon en computers hebben geen geheimen voor haar. Ze lost liever problemen voor andere mensen op dan dat ze haar eigen leven aanpakt. Als internetmiljonair Mirko Noorman haar vraagt zijn verdwenen zoon op te sporen, lijkt dat een onmogelijke missie. Chris waagt zich al meteen op verraderlijk terrein, en als haar jonge informant Danny dood onder aan een flatgebouw wordt gevonden, is er voor Chris geen weg meer terug. Ze komt in aanvaring met de levensgevaarlijke misdaadfamilie De Soete. En als Chris’ turbulente verleden een onverwachte rol blijkt te spelen, loopt de drie jaar oude ontvoering uit op een persoonlijk drama.

Recensie
Henk Apotheker is acteur, scenarioschrijver en auteur. Bij een illegale stadsradio deed hij veel inspiratie op tot het schrijven van zijn eerste boek. Dat was Pleidooi, dat in 1994 is verschenen en meteen werd genomineerd voor de Gouden Strop. Kirsten van Dissel is actrice en televisiepresentatrice. Ze is vooral bekend geworden door de serie Baantjer. In 2018 kwam haar eerste boek Erfenis uit, deze thriller schreef ze samen met Apotheker en is de eerste uit een serie met Chris Meyer.

Nadat ze bij haar vorige werkgever ISpy is weggegaan is Chris Meyer als privédetective begonnen. Op een dag wordt ze benaderd door de internetmiljonair Mirko Noorman. Hij wil graag dat ze zijn zoon Mathias, die vier jaar eerder op zesjarige leeftijd is ontvoerd, opspoort. Daar heeft hij veel geld voor over. Chris gaat op onderzoek uit en dan wordt het lichaam van een van haar jonge informanten, de zestienjarige Danny, onder aan een flatgebouw gevonden. Chris maar steeds meer vorderingen, maar haar leven komt daarbij wel in gevaar. Vooral omdat een bekende en beruchte crimineel haar pad kruist.

Na een korte, in het cursief weergegeven proloog, maakt de lezer kennis met Chris Meyer en gedurende het verhaal wordt haar personage, maar ook die van de andere die in een volgend deel zullen terugkeren, wat uitgebreider onder de aandacht gebracht. Toch, en dat creëert een geringe dosis onduidelijkheid, is dat niet voldoende om hen door en door te leren kennen. Wellicht dat er nog wat is weggelegd voor de komende delen waardoor ze wat meer beginnen te leven, maar ook dat de lezer ze nog meer leert kennen. Dit alles wil niet zeggen dat je op basis van dit boek geen redelijke indruk van hen krijgt, het is alleen te globaal.

Het verhaal is op zich tamelijk goed opgebouwd en aan het eind zijn er geen openstaande vragen meer, behalve misschien over de herkomst van Chris. Dat is niet erg, want daar komen de auteurs in een volgend deel zeker op terug. Zo af en toe heeft het een verrassende plotwending, maar die leidt er niet toe dat Erfenis een spannend verhaal is. Dat is het van begin tot eind niet. Ook vallen sommige acties en situaties te mooi op hun plaats, het lijkt erop dat Apotheker & Van Dissel het verhaal niet al te ingewikkeld wilden maken. Dat is jammer, want dat gaat ten koste van de verrassing en spanning. Een ander punt van kritiek is dat naarmate het verhaal vordert het steeds ongeloofwaardiger en onwaarschijnlijker wordt. Er gebeurt té veel in een té korte tijd. Dat doet een thriller, die wel degelijk een prima uitgangspunt heeft, bepaald niet goed.

De auteurs hebben er wel voor gezorgd dat Erfenis een vlot lopend verhaal is, ondanks de terminologie uit de hackerswereld. Voor wie niet met het computerjargon vertrouwd is, kan dat vertragend werken. Daarnaast, maar dat komt niet zo heel erg veel voor, wordt soms te veel op bepaalde details ingegaan. Die gedeelten zijn dan wat langdradiger dan het verhaal zelf. Het is echter geen verhaal dat lang blijft hangen en eigenlijk ook geen diepe indruk achterlaat. Aan de andere kant is het ook niet bijzonder vervelend om te lezen, ondanks de paar merkwaardigheden en de al eerder aangehaalde onwaarschijnlijkheden. Voor het schrijversduo is het nog niet te laat om de serie te redden, daarmee kunnen ze in het tweede deel gaan beginnen. Dan zullen ze in ieder geval meer spanning en plotwendingen in het verhaal moeten aanbrengen, daar heeft het in Erfenis aan ontbroken.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Apotheker & Van Dissel
Titel: Erfenis

ISBN: 9789024578351
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2018

De droogte – Jane Harper


Beschrijving
Al twee jaar teistert droogte het plattelandsstadje Kiewarra. Het land verdort, het vee sterft. Men is de wanhoop nabij. De spanning wordt ondraaglijk als drie leden van een gezin dood worden aangetroffen. Luke Hadlers zelfmoord – nadat hij zijn vrouw en zesjarige zoontje van het leven beroofde – laat iedereen verbijsterd achter.

Aaron Falk keert terug naar het stadje waar hij opgroeide om de begrafenis van zijn vroegere beste vriend bij te wonen. Hij raakt daar tegen wil en dank betrokken bij het onderzoek naar de dramatische zaak. Als de vragen zich beginnen op te stapelen en het wantrouwen groeit, wordt Falk gedwongen de gemeenschap onder ogen te komen die hem twintig jaar geleden heeft verstoten.

Recensie
De van oorsprong Britse Jane Harper verhuisde op haar achtste jaar met haar ouders naar Australië. Van dat land verwierf ze een aantal jaren later de nationaliteit, maar keerde desondanks weer terug naar haar geboorteland. Dat keerde ze in 2008 definitief de rug toe om zich opnieuw in Australië te vestigen. Ze werkte als journaliste en een kort verhaal dat ze in 2014 schreef en in het jaarlijkse Big Issue Fiction Edition werd geplaats, inspireerde haar om creatiever te gaan schrijven. Het resultaat was haar debuut, De droogte, dat in 2017 is verschenen.

In Kiewarra, een stadje op het Australische platteland, wordt al een paar jaar geteisterd door de ergste droogte sinds een eeuw. Dan worden drie leden uit één gezin dood aangetroffen, het heeft er alle schijn van dat Luke Hadler zijn vrouw en zoontje heeft vermoord en daarna de hand aan zichzelf geslagen heeft. Om bij hun begrafenis aanwezig te zijn, komt Aaron Falk terug naar het stadje waar hij is opgegroeid. Op verzoek van Luke’s moeder onderzoekt hij de trieste gebeurtenis. Zijn aanwezigheid wordt niet door iedereen op prijs gesteld. Want twintig jaar geleden moesten hij en zijn vader Kiewarra niet voor niets ontvluchten.

De eerste zin uit de proloog is al meteen pakkend en sterk. Het maakt de lezer nieuwsgierig en creëert ook al een zekere spanning. Daarnaast geeft het begin van het verhaal ook al een beeldende beschrijving van die lange droge periode, hoe het er in die Australische outback uitziet en hoe vijandig het stadje tegenover een indringer staat, althans in de ogen van de meeste bewoners. De lezer krijgt het gevoel deel uit te maken van het verhaal, zichzelf in de omgeving te bevinden. Dit alles vindt plaats in een heel bedaard tempo, wat echter niet inhoudt dat het een slaapverwekkend en saai verhaal is. Daar is geen enkele sprake van, want daarvoor is het te pakkend, gebeurt er toch voldoende en zijn de dialogen boeiend en eigentijds.

Het spanningsveld wordt in stand gehouden doordat de auteur regelmatig terugspringt naar het verleden. Die flashbacks roepen vragen op die gedurende de plot worden beantwoord. Echte zinderende spanning heeft De droogte niet, hoewel het in de ontknoping wel iets toeneemt. Een aantal hoofdstukken eindigt met een cliffhanger en zo nu en dan heeft het verhaal een onverwachte plotwending. Toch onderscheidt de plot zich niet van veel andere verhalen, daarvoor bevat het iets te veel clichés en is het af en toe licht voorspelbaar. De personages daarentegen zijn bijzonder en hebben ieder hun eigen unieke persoonlijkheid.

In Australië is het heel erg gangbaar, maar de woorden ‘makker’ en ‘vriend’ worden te pas en te onpas gebruikt, op den duur begint dat vervelend te worden. De vertalers hadden er verstandig aan gedaan het zo goed als zeker oorspronkelijke woord ‘mate’ minder letterlijk te nemen, waardoor het niet zo erg vaak voor zou komen. Ook de ontknoping, die wel verrassend is, is enigszins onbevredigend. Het lijkt er namelijk op dat Harper geen echt goede oplossing heeft kunnen bedenken en uiteindelijk voor de best mogelijke optie gekozen heeft. Die is wat minder doordacht dan het verhaal zelf. Deze kleine kanttekeningen hebben echter geen enkele invloed op de beleving van het verhaal, want De droogte is al met al een prima thrillerdebuut.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jane Harper
Titel: De droogte

ISBN: 9789400507432
Pagina’s: 334

Eerste uitgave: 2017