De engel van Sevilla – Marelle Boersma

Flaptekst
Het is Sascha gelukt om haar twee passies te combineren: haar voorliefde voor Spanje en haar drijfveer om voor anderen te zorgen. Ze krijgt een droombaan in een resort in de zonnige stad Sevilla. Haar baas vindt haar meer dan leuk, en dat hun liefde geheim moet blijven geeft een extra spanning aan hun relatie. Dan valt er een dode in het resort. Als blijkt dat het geen natuurlijke dood was, beseft Sascha dat er iets gruwelijk mis is.

Recensie
Schrijfdocent en auteur Marelle Boersma heeft het aan haar vader, die na zijn pensionering een boeg geschreven heeft, te danken dat ze auteur werd. Ze volgde een aantal cursussen, ging daarna aan de slag en debuteerde in 2005 met Nephila’s netwerk. Twaalf jaar later sloeg ze een andere weg in en na haar emigratie uit Nederland startte ze met een serie vertrekthrillers, waarvan het in 2018 verschenen Chateau de Provence de eerste is. Haar nieuwste boek uit deze reeks is De engel van Sevilla, dat op 1 september 2022 is verschenen.

Verpleegkundige Sascha heeft in het Spaanse Sevilla werk gevonden in een resort voor ouderen. Ze is nog druk bezig in haar pas verworven appartement in het centrum van de stad als ze door Joost Schoenmaker, de directeur en tevens haar grote liefde, op het resort wordt ontboden. Een van de bewoonsters blijkt plotseling te zijn overleden aan de gevolgen van een val. Als niet lang daarna opnieuw iemand overlijdt, vindt ze dat nogal vreemd. Enkele andere bewoners vinden het eveneens merkwaardig. Afzonderlijk van elkaar beginnen ze te onderzoeken waardoor deze sterfgevallen zijn veroorzaakt.

Hoewel De engel van Sevilla wordt verteld vanuit de afwisselende perspectieven van Sascha, Maria en Dario is het de eerste die de grootste rol in het verhaal heeft. De lezer leert haar daarom het beste kennen, ondanks dat ze, net als de andere personages, overwegend oppervlakkig blijft. Zowel haar introductie als die van veel anderen vinden in de eerste hoofdstukken plaats en ondanks hun beperkte uitwerking krijg je toch een behoorlijke indruk van hen. Voldoende om een indruk van hun karakter te krijgen, maar ook om ze goed in het verhaal te kunnen plaatsen. Het is echter te weinig om met ieder van hen een band op te bouwen, alhoewel dit met Dario – zijn rol is niet eens zo heel erg groot – nog het meest lukt.

De verdachte sterfgevallen en de vraagtekens die daar door Sascha en enkele bewoners van het resort bij gezet worden, zorgen niet voor een enorme spanning. Er zijn wel wat kleine voorvallen, maar over het algemeen is het nogal tam. Verrassingen komen niet voor, de cliffhangers die er zijn zorgen niet voor een gevoel van nieuwsgierigheid en onverwachte wendingen blijven zo goed als achterwege. De enkele die er wel is, heeft niet het gewenste effect. Een eerste moment dat enigszins spannend genoemd kan worden, doet zich pas halverwege voor. Daarna is het wachten tot in de ontknoping, wanneer een klein beetje actie ontstaat en de lezer licht nieuwsgierig wordt gemaakt.

Iemand die bekend is met het werk van Boersma zal ook deze keer merken dat haar schrijfstijl toegankelijk, eigentijds en vlot is. In deze Ik vertrek-thriller is het zelfs aan de wat eenvoudige kant. Het verhaal krijgt daardoor een behoorlijk luchtige ondertoon, ofschoon dit ook wel komt door de personages en hun gedragingen. In veel van haar eerdere boeken heeft de auteur maatschappelijke misstanden onder de aandacht gebracht, maar daar is deze keer geen enkele sprake van – of het moet het verschil in kosten zijn die de gezond en minder gezond levende bewoners van het resort moeten inbrengen om er te kunnen verblijven.

Het idee achter De engel van Sevilla is zonder meer aardig, maar veel situaties zijn nogal standaard en daardoor enigszins cliché, hetgeen eveneens geldt voor het merendeel van de personages. Het verhaal is daarnaast vrij voorspelbaar zodat de lezer amper voor verrassingen komt te staan. Over het geheel genomen is het boek, dat geen enkele diepgang heeft, niet onplezierig om te lezen. Het gaat echter te ver om het een volwaardige thriller te noemen, met name omdat het meer weg heeft van een cosy-crime.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Marelle Boersma
Titel: De engel van Sevilla

ISBN: 9789461097019
Pagina’s: 300

Eerste uitgave: 2022

Het mollenfeest – Dominique Biebau

Flaptekst
Vier nichten groeien samen op in de dreigende schaduw van het Mollendaalbos. Tijdens een onschuldig kinderspel dringt een van de meisjes de werkkamer van hun opa binnen, waar ze een ontdekking doet die jaren later tot een bloedige ontknoping leidt. Het mollenfeest is een ijzingwekkend verhaal over geheimen en schaduwen die tussen mensen en bomen hangen.

Recensie
Dominique Biabau is leraar Nederlands en Engels op een middelbare school, maar sinds hij in 2013 debuteerde met de roman Trage wegen mag hij zich ook auteur noemen. Met zijn in 2019 verschenen derde boek Russisch voor beginners won hij in datzelfde jaar de Knack Hercule Poirotprijs en een jaar later de Gouden Strop. In 2021 werd zijn nieuwste boek uitgebracht, de literaire thriller Het mollenfeest. Hij schrijft tevens korte verhalen, gedichten en een paar jaar geleden eveneens een kinderboek.

De nichten Griet, Anna, Carla en Isabella zijn samen opgegroeid en speelden vaak in de boerderij van hun grootouders aan de rand van het Mollendaalbos. Op een dag gaat Griet, de oudste van de vier, de verboden werkkamer van hun opa binnen. Als ze niet lang daarna lijkbleek de kamer weer uitkomt, wil ze de andere meisjes niet vertellen wat ze er gezien heeft. Een paar jaar later begraven ze een fles met vier briefjes waarop ieder van hen een geheim heeft geschreven. Als ze de fles na lange tijd weer opgraven, zijn de briefjes verdwenen. Vanaf dat moment gebeuren er vreemde dingen.

Het uit negen korte en langere delen bestaande verhaal begint met een spannend hoofdstuk dat zonder enige vorm van twijfel nieuwsgierig maakt en daarnaast voor diverse vragen zorgt. Deze veelbelovende start krijgt echter geen vervolg, want pas in de slotfase doet zich een volgende situatie voor waarin de spanningsboog een stuk strakker komt te staan. Dit houdt echter niet in dat het tussenliggende gedeelte vervelend of oninteressant is. Verre van zelfs. Het is anders, het heeft een eigen toon die voor een groot deel mysterie uitstraalt. Hierdoor hebben diverse hoofdstukken een ander soort spanning dan de begin- en eindfase en het is er een die in feite door de hele plot heenloopt.

Omdat de hoofdstukken vanuit voornamelijk vijf afwisselende perspectieven worden verteld en in enkele daarvan flashbacks naar het verleden voorkomen, komt de lezer redelijk veel over de desbetreffende personages te weten en kan hij zich vrij goed met hen identificeren, hoewel dit voor de een wel wat meer geldt dan voor de ander. Door deze verteltrant heeft de plot veel afwisseling en worden sommige zelfde scènes vanuit een verschillend oogpunt belicht. De meeste van de negen delen, maar ook veel hoofdstukken, eindigen met een cliffhanger en in de plot laten onverwachte ontwikkelingen en wendingen regelmatig van zich horen. Hierdoor blijft het verhaal, zoals het eigenlijk van meet af aan al doet, onveranderd boeien.

De schrijfstijl van Biebau is toegankelijk, eigentijds, vlot en beeldend. Met rechttoe rechtaan taalgebruik, waarbij hij soms mooie zinnen en een enkele kwinkslag gebruikt, weet hij de lezer aan zich te binden. Bovendien is het verhaal goed opgebouwd en heeft het een duidelijke structuur, zodat het voor de lezer goed te volgen is. Een zonder meer aardige vondst is dat boven ieder deel van het boek een kort citaat uit het gedicht Vander mollenfeeste van de Brugse schrijver/dichter Anthonis de Roovere weergegeven wordt, vooral omdat dit gedicht in het verhaal zelf nog even naar voren gehaald wordt en de plot er enigszins mee te maken heeft.

Hoewel Het mollenfeest niet uitermate spannend is (Biebau zelf ziet zijn boeken als romans waar misdaad in voorkomt), is het wel een boek waar een licht onheilspellend en geheimzinnig sfeertje vanuit gaat. Een honderd procent thriller kan het niet genoemd worden, daarentegen is het ook weer meer dan een roman met een spannend tintje. Maar onder welk genre het boek mag vallen, het is sowieso een meer dan aangename leeservaring.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dominique Biebau
Titel: Het mollenfeest

ISBN: 9789464340662
Pagina’s: 256

Eerste uitgave: 2021

Moordende hitte – Sophie Wester

Flaptekst
Wanneer Annejet besluit om samen met haar buurvrouwen een belevingstuin te creëren, haalt ze zich meer op de hals dan ze ooit had kunnen bedenken. De samenwerking met haar beste vriendin Karin verloopt vanaf de start van het project stroef en hun wederzijdse frustraties broeien onder de oppervlakte.

De komst van Katja, een aantrekkelijke nieuwe buurvrouw, zet alle verhoudingen op scherp. Als de temperatuur blijft stijgen en de hitte ondraaglijk wordt, komen de zorgvuldig bewaarde geheimen aan het licht en loopt alles gruwelijk uit de hand.

Recensie
Sophie Fraza en Ester Ankoné zijn beiden docent Nederlands en delen hun voorliefde voor de Nederlandse taal. Omdat ze altijd al hebben geschreven, zagen ze het als een soort roeping om spannende verhalen te schrijven. Daarom startten ze in 2019 een opleiding aan de Schrijversacademie en daar vatten ze het plan op om een boek te gaan schrijven. Dat leidde ertoe dat in augustus 2022 hun onder het pseudoniem Sophie Wester geschreven debuutthriller Moordende hitte is uitgebracht.

Een aantal buurvrouwen heeft, op initiatief van Annejet, het besluit genomen een belevingstuin op te zetten waar zij en hun buurtgenoten een moment van ontspanning kunnen hebben. De aanleg van de tuin heeft echter meer voeten in aarde dan ze vooraf hebben ingeschat. Het gevolg is dat hun onderlinge verstandverhouding op flink op de proef wordt gesteld. In de zomer blijven de temperaturen oplopen en een langdurige hittegolf heeft een dusdanige invloed op ieders humeur dat bepaalde geheimen naar de oppervlakte komen en er een meer dan gespannen situatie ontstaat.

De proloog, waarvan nog onduidelijk is wanneer deze zich afspeelt, heeft een lichte spanning en zorgt ervoor dat de lezer eveneens wat nieuwsgierig wordt gemaakt. Hierna volgt een introductie van de drie personages (Annejet, Karin en Katja) vanuit wier – afwisselend – perspectief de hoofdstukken en het verhaal wordt verteld. Hoewel het spannende uit de inleiding volledig is verdwenen, bemerkt diezelfde lezer dan wel een geladenheid in de onderlinge verstandhouding tussen deze, maar ook de andere genoemde, personages. In de plot neemt de vertroebelde relatie, ondanks het ophouden van de schone schijn, geleidelijk toe, dus voel je voortdurend aan dat het op een of andere manier fout moet gaan. In eindfase komt het uiteindelijk tot een voorziene uitbarsting, hetgeen door de tekst op de cover eigenlijk al wordt verraden.

Vanwege het afwisselende vertelperspectief krijg je een redelijk beeld van de desbetreffende personages, maar desondanks blijven ze, met uitzondering van Katja, overwegende oppervlakkig, hetgeen eveneens geldt voor de andere karakters en het verhaal zelf. Ofschoon in de plot verschillende gebeurtenissen de revue passeren, is het over het algemeen vrij vlak. Het overgrote deel gaat over de aanleg van de belevingstuin, de onderlinge perikelen, de roddels en achterklap en het angstvallig verbergen van geheimen. Verheffend en origineel is dit allemaal niet. Pas aan het eind van het verhaal bespeurt de lezer de eerste thrillerkenmerken en nog iets later ontstaat er een heel klein beetje spanning. De weg daarnaartoe was echter niet geplaveid met rozen, want onverwachte ontwikkelingen, nieuwsgierig makende cliffhangers en verrassingen komen zo goed als niet voor.

De schrijfstijl van de auteur(s) is vlot, toegankelijk en eigentijds en de woordkeuzes en het taalgebruik zijn eenvoudig gehouden. Hierdoor leest het boek, dat in feite een niet al te hoog tempo heeft, redelijk vlot. Wel beginnen de personages op den duur te irriteren, maar wellicht is dit een bewuste keuze. Ze hebben namelijk allemaal hun eigen eigenaardigheden en elk van hen heeft sowieso wat te verbergen. In ieder geval is het onmogelijk om je met een van hen te kunnen identificeren en zoiets is normaal gesproken vrij uitzonderlijk. Het debuut van Wester is in het thrillergenre ingedeeld, maar of dit een terecht keuze is, is de grote vraag. Daarvoor ontbreken de daarbij behorende eigenschappen grotendeels. Al met al is Moordende hitte een boek om snel te vergeten.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Sophie Wester
Titel: Moordende hitte

ISBN: 9789461096821
Pagina’s: 302

Eerste uitgave: 2022

Zeventien – John Brownlow

Flaptekst
Zeventien is een huurmoordenaar, de beste ter wereld. Hij wordt zo genoemd omdat zestien anderen hem de afgelopen decennia voorgingen. Wanneer Zeventien de opdracht krijgt om zijn voorganger te vermoorden, faalt hij en worden de rollen omgedraaid. Er ontspint zich een spectaculair duel tussen twee moordenaars, op de top van hun kunnen, maar als het gevecht een status quo bereikt wordt duidelijk wat het echte doelwit is. De twee moeten de handen ineen slaan om de echte vijand te verslaan om een veel ingrijpendere ramp te voorkomen.

Recensie
Omdat de Brits-Canadees John Brownlow nooit heeft kunnen beslissen of hij een scenarioschrijver is die liedjes schrijft, of een liedjesschrijver is die scenario’s schrijft, werd hij uiteindelijk allebei. Hij schreef bijvoorbeeld het script voor de in 2003 uitgebrachte film Sylvia, over het leven van dichteres Sylvia Plath en haar huwelijk met de dichter Ted Hughes. Inmiddels is hij tevens auteur, want in 2022 verscheen zijn debuutthriller Zeventien, het eerste deel van een serie die overloopt van actie.

Huurmoordenaar Zeventien is de beste van de wereld en heeft zestien voorgangers gehad. Terwijl hij zich voor een klus in Berlijn bevindt, krijgt een nieuwe opdracht: zijn voorganger Zestien om het leven brengen. Na een lange voorbereidingstijd pleegt hij de aanslag, die uiteindelijk mislukt. Hierna ontstaat een nietsontziende jacht op Sam Kondracky, zoals Zestien zich tegenwoordig noemt, maar wordt er ook op hem gejaagd. In hun strijd doen de twee kemphanen niet voor elkaar onder en als ze ontdekken wat het echte doelwit is, besluiten ze te gaan samenwerken om hun gezamenlijke vijand te verslaan en een ramp te voorkomen.

In de eerste hoofdstukken van de plot wordt iemand die zich Zeventien noemt aan de lezer voorgesteld. Dat gebeurt op een enigszins sarcastische/cynische manier, maar het begin van deze actiethriller is ronduit saai en op zich nogal nietszeggend. Je vraagt je af waar het verhaal naartoe gaat, vooral omdat er op dat moment geen enkele structuur in zit. Na ongeveer tien hoofdstukken komt er een kentering, want er komt lijn in, het is een stuk duidelijker wat zich daarna allemaal afspeelt en het gevolg is dat er een echt verhaal ontstaat. Het verhaal zit vervolgens boordevol actie, heeft een grote hoeveelheid spanning en bovendien diverse onverwachte ontwikkelingen.

Mede door de korte hoofdstukken – liefst honderdachtenvijftig – is het tempo over het algemeen behoorlijk hoog, maar de vele gebeurtenissen hebben hier eveneens een aanzienlijke invloed op. Hoewel huurmoordenaars die in een thriller hun ‘kunsten’ mogen vertonen, weliswaar niet uniek zijn, heeft Brownlow daar wel zijn eigen draai aan gegeven. Want twee collega’s/concurrenten die elkaar het leven zuur maken en het ombrengen van de ander tot grootste doel verheven hebben, komt zo goed als sporadisch voor. Daarom kan het uitgangspunt van zijn debuut zonder meer interessant worden genoemd.

Dit geldt eveneens voor het persoonlijke verhaal van Zeventien, uit wiens perspectief de lezer het grootste deel van het gelijknamige boek mag meebeleven. Door middel van een aantal flashbacks wordt regelmatig teruggekeerd naar zijn verleden, zoals zijn jeugd, zijn puberjaren en de omstandigheden die tot zijn eerste moord hebben geleid. Je komt erachter dat hij nogal wat op zijn bordje heeft gekregen en hierdoor krijg je, ondanks dat zijn vak absoluut niet aanspreekt, wel de nodige sympathie voor hem. Van alle personages is hij overigens degene die de meeste ontwikkeling doormaakt, want naarmate de plot vordert, gaat hij, onder andere door enkele ontmoetingen die hij heeft, iets meer over zijn eigen leven nadenken.

Met dit toegankelijke en in bijzonder beeldende stijl geschreven debuut toont de auteur zijn ervaring met het schrijven van scenario’s. De lezer ziet de vele scènes voor zich alsof het een film is. Wat zich allemaal in deze actiethriller voordoet, is uitermate ongeloofwaardig, maar alle schermutselingen (zacht uitgedrukt) die zich hierin voordoen, zorgen er wel voor dat het boek vanaf praktisch begin tot eind boeiend is en zowel de personages als de lezer bezighouden. Dat is een verdienste die Brownlow op zijn conto bij mag schrijven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Brownlow
Titel: Zeventien

ISBN: 9789044363753
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2022

Het bloed van de zwaan – Hugo Luijten

Flaptekst
Februari 1929. Düsseldorf wordt opgeschrikt door een reeks moorden, op zowel mannen, vrouwen als kinderen. De slachtpartijen zijn even afgrijselijk als raadselachtig, want waar is het bloed van de slachtoffers naartoe? Rechercheurs Richard Meisters en Kaspar ‘Piszko’ Piaszkowski krijgen de taak om de moordenaar op te sporen. Verdachten en getuigen komen en gaan, maar de sadistische beul houdt niet op. Pers en publiek worden ondertussen hysterisch en eisen het uiterste van de tot het uiterste getergde rechercheurs. Het wordt een race tegen de klok om de rust in Düsseldorf te laten terugkeren.

Recensie
Hoewel Hugo Luijten (1969) als twintiger al schreef, maakte hij pas vrij laat zijn debuut met de oorlogsroman Offer voor een verloren zaak (2017). Hij won zo nu en dan schrijfwedstrijden, dus wist hij dat hij kon schrijven. Omdat een boek voor hem destijds nog te veel gevraagd was, koos hij voor een carrière in het onderwijs, maar vanaf 2016 is hij fulltime auteur. Daarnaast is hij historicus en columnist en geeft hij regelmatig lezingen. Zijn nieuwste thriller is Het bloed van de zwaan, dat in 2022 is verschenen.

Halverwege de winter van 1929 wordt Düsseldorf geteisterd door een serie moorden op mannen, vrouwen en kinderen. De slachtoffers worden op een lugubere wijze om het leven gebracht en het merkwaardige daarbij is dat hun bloed spoorloos verdwenen is. De rechercheurs Meisters en Piaszkowski worden met het onderzoek belast, maar staan voor een raadsel. Ze maken zo goed als geen vorderingen, waardoor de moordenaar zijn gang kan blijven gaan. De druk op de politie, die ten langen leste geassisteerd wordt door een commissaris uit Berlijn, wordt met de dag groter. Zal het hen lukken de dader de ontmaskeren?

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, speelt zich aan het eind van de jaren ’20 en het begin van de jaren ’30 van de vorige eeuw af. De sfeer en omstandigheden van die tijd worden door de auteur prima naar voren gebracht. De economische problemen en de daaruit voortvloeiende armoede bij de mensen is merkbaar. Ook de gezagsverhoudingen worden gebracht zoals ze destijds zijn geweest. Hieruit kan de lezer opmaken dat Luijten zorgvuldig en uitgebreid research heeft gedaan; niet vreemd en onlogisch voor iemand die een achtergrond als historicus heeft. In de verantwoording – die zonder meer van toegevoegde waarde is – aan het eind van het boek, vertelt de auteur hoe hij aan zijn informatie is gekomen, maar tevens dat een groot deel van de plot niet verzonnen is (de thriller is namelijk gebaseerd op waargebeurde misdaden en destijds werkelijk bestaande personen).

Al in het eerste hoofdstuk maakt de lezer kennis met de moordenaar (Peter Kürten) en een van zijn daden. Dat gebeurt op een beeldende en niets aan de verbeelding overlatende manier, hetgeen meteen aangeeft hoe de rest van het verhaal beleefd kan worden. Daarnaast word je in die beginfase direct nieuwsgierig gemaakt en is er een lichte spanningsboog. Die spanning is in de hele plot latent aanwezig, maar er zijn eveneens voldoende momenten waarop het wat spannender wordt, overigens zonder dat er gebruikgemaakt wordt van een enorme hoeveelheid actie. Het verhaal heeft dit ook helemaal niet nodig, want een groot deel ervan draait om de psychologie en wat zich allemaal in het brein van de dader afspeelt.

Het bloed van de zwaan wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. De belangrijkste zijn die van Kürten en zijn tegenhanger politiecommissaris Richard Meisters, dus over hen kom je het meest te weten. Dit houdt niet in dat alle anderen die van belang zijn in hun schaduw komen te staan. Zij zijn van evenveel waarde en daarom voldoende uitgewerkt om je goed een beeld van hen te kunnen vormen. De schrijfstijl van de auteur is beeldend, toegankelijk en, ondanks dat de setting bijna een eeuw geleden is, ook wel eigentijds. Bovendien maakt hij zo nu en dan gebruik van wat humor, cynisme en enkele metaforen. Hierdoor krijgt de thriller net dat kleine beetje extra’s mee dat het verdient.

Luijten wist lang geleden al dat hij kon schrijven en met Het bloed van de zwaan bewijst hij dat zonder meer. Van meet af aan weet hij de lezer aan zich te binden met een boeiend, intrigerende en soms meeslepend verhaal.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Hugo Luijten
Titel: Het bloed van de zwaan

ISBN: 9789464014594
Pagina’s: 406

Eerste uitgave: 2022

Hydra – Matt Wesolowski

Flaptekst
Op een avond in 2014 slaat Arla Macleod haar moeder, vader en zusje dood met een hamer. Een verbijsterende daad die sindsdien bekendstaat als de Macleod-moorden. Nu ze vastzit in een inrichting, weigert Arla om iemand erover te spreken. Behalve Scott King, wiens Six stories-podcast een internetsensatie is. Maar King bevindt zich in een complexe zaak. Hij interviewt niet alleen Arla maar ook vijf getuigen, en vraagt zich af of Arla wel zo ontoerekeningsvatbaar was als haar advocaten altijd hebben beweerd. Terwijl hij de zes verhalen ontleedt, wordt Scott een wereld in getrokken van dodelijke, verboden ‘spelletjes’ en mysterieuze ‘black-eyed kids’, die niet alleen in de waanideeën van een moordenares lijken te bestaan. Donker en beklemmend, zowel een klassiek moordmysterie als een adembenemende thriller: Hydra neemt je mee naar plaatsen die je nooit in het echt zou willen zien…

Recensie
Tijdens het luisteren van een podcast vroeg Matt Wesolowski zich af of dit concept ook zou werken als het in boekvorm zou verschijnen. Hij startte zijn experiment en zijn in 2016 verschenen debuut Six stories was meteen een bestseller. Vijf jaar later werd het ook naar het Nederlands vertaald. Het was het eerste deel van een zesdelige serie waarin telkens zes mensen worden geïnterviewd die hun visie geven over een gepleegde misdaad. Hydra, het tweede boek uit de reeks, werd in oktober 2022 uitgebracht en moet feitelijk als prequel worden beschouwd.

Nadat de jonge Arla Macleod op een novemberavond in 2014 haar ouders en jongere zusje met een hamer om het leven heeft gebracht, is ze veroordeeld tot levenslange opname in een forensisch psychiatrische kliniek. Over haar daad heeft ze nooit met iemand willen spreken, maar voor podcastmaker Scott King maakt ze een uitzondering. Behalve haar interviewt King nog vijf anderen die Macleod hebben gekend. In deze gesprekken blikt hij terug op de gebeurtenissen van toen en probeert hij te achterhalen wat de exacte aanleiding van Macleods gruwelijke daad was.

Hydra bestaat uit zes afleveringen die alle een identieke opmaak hebben: een beknopte inleiding, vervolgens een kort voorwoord van podcastmaker King en daarna het verslag van een interview dat hij met een van de zes getuigen heeft gehad. Hierbij doet de auteur voorkomen dat de lezer daadwerkelijk naar diverse audiofragmenten luistert. Zonder meer een interessant en origineel concept, maar in gedrukte vorm komt dit niet uit de verf. De verschillende verhalen leven niet, er spreekt geen enkele emotie uit en daardoor komen de verslagen nogal zakelijk en klinisch over. Het is de bedoeling dat tijdens de zes vraaggesprekken meer duidelijkheid komt omtrent de toedracht van de drie moorden, maar feitelijk komt het erop neer dat de geïnterviewden het vooral hebben over hun toenmalige relatie met Macleod, hoe ze haar hebben leren kennen of wat ze ondernomen hebben. Waarom ze tot haar gruwelijke daad is overgegaan sneeuwt daardoor eigenlijk nogal onder.

Wesolowski’s pogingen om het verhaal een mysterieus en soms bovennatuurlijk tintje te geven, zijn beperkt geslaagd. De ontboezemingen van de eveneens geïnterviewde Macleod en de inleiding van een paar podcastafleveringen komen nog het meest in die richting. Daarbuiten is het een tamelijk eentonig relaas van herinneringen die goed beschouwd niets aan de eigenlijke doelstelling – erachter komen waarom de drie moorden gepleegd zijn – toevoegen. Onverwachte ontwikkelingen komen hoegenaamd niet voor, hetgeen een van de oorzaken van de ondermaatse spanning is. Aan het eind van de plot lijkt de auteur enigszins te ontsporen. De gebeurtenissen rond de daad van Macleod verdwijnen dan helemaal naar de achtergrond en komt de focus op zaken als internetmisbruik, verborgen boodschappen in songteksten en beïnvloeding van mensen te liggen. Het heeft er dan veel van weg dat de auteur hier zijn eigen mening ventileert.

Door de verschillende interviews krijgt de lezer een redelijk goed beeld van Arla Macleod als vijftienjarige puber, maar over hoe ze zich als eenentwintigjarige gedroeg – op die leeftijd bracht ze haar ouders en zusje om het leven – kom je daarentegen niet zo heel veel te weten. Hierdoor gaat de diepgang die haar personage leek te krijgen toch een klein beetje verloren. Wat wel goed naar voren komt, is dat ze zich tijdens haar tienerjaren gemakkelijk liet beïnvloeden, onder andere door de muziek van haar idool Skexxixx. Het is jammer dat de auteur hier niet nog iets dieper op in is gegaan, het had het geheel zonder meer goed gedaan.

Het vlotte, toegankelijke, maar wel afstandelijk geschreven en keurig door Ineke de Groot vertaalde Hydra – een verwijzing naar een driekoppig, draakachtig monster – is geen thriller die lang zal blijven hangen. Daarvoor is het te oppervlakkig, heeft het veel te weinig spanning en is het niet duister genoeg.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Matt Wesolowski
Titel: Hydra

ISBN: 9789044934434
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2022

Wat niet deert – Nicolet Steemers

Flaptekst
Dertien jaar na de plotselinge verdwijning van hun moeder brengen drie volwassen kinderen en hun verwarde, aan geheugenverlies lijdende vader de herfstvakantie door in de Achterhoek. Het plan is om te inventariseren wat er moet gebeuren met het verwaarloosde familiebezit, een zomerhuis in de buurt van de Leemputten bij Groenlo. De plek roept bij alle gezinsleden herinneringen op, en daar zit niet iedereen op te wachten.

Al snel wordt duidelijk hoe funest het verdwijnen van de moeder is geweest voor de onderlinge verhoudingen binnen het gezin; met het vorderen van de vakantie nemen de spanningen toe. Ieder heeft zo zijn eigen idee over wat er destijds is gebeurd. Is het altijd beter om de waarheid te kennen, of kunnen sommige dingen beter verborgen blijven?

Recensie
Na het afronden van haar conservatoriumopleiding heeft Nicolet Steemers jarenlang lesgegeven en schreef ze voor een aantal kranten over muziek. Omdat het schrijven haar goed afging en ze er plezier aan beleefde, besloot ze om aan een boek te beginnen, waarna ze in 2006 debuteerde met Het hart en de moordkuil. Voor Storytel schreef ze enkele luisterseries en de reeks met privédetective Ellen Holms is inmiddels in zes talen vertaald. In maart 2022 verscheen haar meest recente uitgave Wat niet deert.

Dertien jaar geleden besloot Lydia de Rijke haar man en hun drie kinderen te verlaten. Ruud, de oudste zoon, bedacht dat het leuk zou zijn om met zijn vader, die vijf weken eerder een herseninfarct heeft gehad, zijn broer en zus een week naar hun vervallen zomerhuisje in de Achterhoek te gaan om een en ander op te knappen. Bij ieder van hen komen herinneringen naar boven die ze liever waren vergeten en uit alles blijkt dat de verdwijning van hun moeder daarmee, maar ook met de onderlinge gespannen verhoudingen, te maken heeft.

Meteen in het begin van het verhaal, dat vanuit de afwisselende perspectieven van Manon, Philip en Ruud wordt verteld, is het klip en klaar dat zich in het verleden iets binnen de familie De Rijke afgespeeld moet hebben. Dat is te merken aan de onderlinge verhoudingen, want die lijken enigszins verstoord. Snel daarna blijkt dat onder andere de verdwijning van hun moeder daar debet aan is. Ieder personage heeft daar overigens een andere kijk op en het ziet ernaar uit dat ze daarover stuk voor stuk wat te verbergen hebben. Omdat de lezer al vrij vroeg in de plot in de gaten heeft wat er werkelijk gebeurd is – er zijn diverse aanwijzingen die daarop wijzen – levert dit geen enkele spanning op en zorgt het evenmin, al is het maar een klein beetje, voor nieuwsgierigheid.

In de verhaallijn wordt regelmatig teruggeblikt naar het verleden. Hierdoor wordt, vanuit het afzonderlijke perspectief van de drie vertellers, wat meer informatie gegeven over hun eigen leven en hoe ze tegen een bepaalde situatie hebben aangekeken. Dit vormt, samen met hun wederzijdse verstandhouding en de impact die ieder voorval op hen heeft gehad, de rode draad van Wat niet deert. Het is zonder meer aardig om te lezen, maar uniek is het echter niet. Er zijn door de vele jaren heen immers talloze boeken geschreven waarin de band tussen verschillende familieleden nogal ongemakkelijk is. Het vinden van een originele en andere insteek is dan ongetwijfeld lastig. Steemers moet zal daar in principe over moeten kunnen meepraten.

De schrijfstijl van de auteur is eigentijds, vlot, beeldend en bijzonder toegankelijk. Ze weet met helder en rechttoe rechtaan taalgebruik duidelijk te maken wat ze bedoelt en wat er speelt. De personages die in het verhaal voorkomen, spreken op zich wel aan, maar zijn en blijven toch wat vlak. Ondanks dat er wel wat over hen verteld wordt, hebben ze desondanks niet zo heel veel diepgang. Dat heeft de plot tot op zekere hoogte ook niet, want al met al is het – het thema ten spijt – een overwegend luchtig geheel. En omdat de spanning in Wat niet deert volledig ontbreekt, er zo goed als geen plotwendingen in voorkomen, het voorspelbaar is en de lezer niet heel erg geprikkeld wordt, wordt het onterecht als thriller aangemerkt.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Nicolet Steemers
Titel: Wat niet deert

ISBN: 9789021436739
Pagina’s: 272

Eerste uitgave: 2022

Mama liegt – Marion van de Coolwijk

Beschrijving
Aisa groeit op bij haar oma. Op haar ziekbed doet oma een schokkende bekentenis over haar verleden, die het leven van de jonge vrouw volledig op zijn kop zet. Nieuwsgierig gaat Aisa op zoek naar Emma van Bemmelen, de onbekende zus van haar oma. Wanneer oma kort na het weerzien van de twee vrouwen overlijdt, lijkt Aisa liefdevol te worden opgevangen in de familie. Maar al snel blijkt dat niet iedereen blij is met haar komst…

Recensie
In 1988 debuteerde Marion van de Coolwijk als kinder- en jeugdboekenschrijfster en sindsdien heeft ze meer dan 200 boeken op haar naam staan. Met een verkoop van ruim driemiljoen titels is ze een van de succesvolste Nederlandse auteurs. Haar eerste thriller Mangelvrouw werd in 2016 uitgebracht, in dat jaar genomineerd voor de Hebban Thrillerprijs en verscheen vijf jaar later onder de titel Rust zacht in een heruitgave. In het voorjaar van 2022 publiceerde ze haar nieuwste boek Mama liegt, waarbij ze zich heeft laten inspireren door waargebeurde verhalen die haar ouders haar vertelde.

Aisa Koster krijgt van haar oma Anna Jansen, die vanwege haar zwakke gezondheid in een verpleeghuis woont, een foto waarop twee vijfjarige meisjes staan afgebeeld. Een van hen is haar oma, de ander blijkt oma’s onbekende zus Emma van Bemmelen te zijn. Aisa gaat – met succes – naar haar op zoek en niet lang nadat de twee zussen elkaar na lange tijd ontmoet hebben, overlijdt haar oma. Emma ondersteunt Aisa en beschouwt haar, zeer tegen de zin van haar zoon en vrouw, als familie. Ondertussen komt Aisa steeds meer te weten over het verleden van haar oma.

Twee elkaar afwisselende verhaallijnen, één in het verleden en voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Elizabeth van Kralingen en een ander in het heden waarin Aisa Koster haar verhaal vertelt, zorgen er meteen in het begin al voor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt naar hun bestaan en het exacte verband tussen beide subplots. De lezer weet dat Anna Jansen en Emma van Bemmelen zussen zijn, maar omdat ze elkaar op zestienjarige leeftijd uit het oog verloren zijn, weet je eveneens dat er veel meer aan de hand moet zijn geweest dan alleen dat. Naarmate de plot vordert, wordt geleidelijk aan steeds duidelijker hoe het leven van Elizabeth sinds het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog verlopen is en wat de familie van Aisa daarmee te maken heeft.

In een bijzonder vlotte, toegankelijke en erg beeldende schrijfstijl maakt Van de Coolwijk de lezer deelgenoot van de familiegeschiedenis – want daar komt dit verhaal voor een groot deel op neer – van de Van Kralingens en later Van Bemmelens. Hoewel er wel het een en ander gebeurt, levert dit zo goed als geen spanning op. Het aantal verrassende plotwendingen is niet zo groot en daarnaast zijn veel twisten nogal voor de hand liggend. Dit wil overigens niet zeggen dat het een uitermate voorspelbaar geheel is, maar dat een aantal situaties onverwacht is, kan daarentegen ook niet gezegd worden. Het enige dat als een beetje spannend gezien kan worden, is een blijvende, zij het lichte, nieuwsgierigheid naar het gebeurde. Op een paar hoofdstukken in de ontknoping na, wekt dit boek niet de indruk dat het een thriller is (op de cover wordt spannende roman vermeld).

De personages, ze blijven beperkt tot een kleine hoeveelheid, zijn over het algemeen goed uitgewerkt. Dat geldt met name voor Elizabeth en Aisa en in iets mindere mate voor Emma. Over hen komt de lezer daarom het meest te weten en de twee eerstgenoemden zijn degenen die zich het duidelijkst ontwikkelen. Omdat de auteur enkele waargebeurde feiten in het verhaal heeft verwerkt, komt het vrij realistisch over, iets dat vooral geldt voor de hoofdstukken die zich in WOII afspelen. Uiteindelijk eindigt het boek met een paar hoofdstukken waarin wél echte spanning voorkomt en dan worden alle eventueel openstaande vragen beantwoord. Toch kan de auteur de lezer in die eindfase niet verrassen. Dat komt hoofdzakelijk omdat het gedrag van een van de personages nogal transparant is.

Over het geheel genomen zijn de kenmerken die Mama liegt heeft vooral die van een roman. Maar dan wel een die niet verveelt, waarin enkele familieperikelen de boventoon voeren en waarin de spanning grotendeels achterwege blijft.  

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Marion van de Coolwijk
Titel: Mama liegt

ISBN: 9789461095985
Pagina’s: 306

Eerste uitgave: 2022

Gestrand – Sarah Goodwin

Beschrijving
Nadat ze een jaar hebben overleefd op een onbewoond Schots eiland voor een realityprogramma, wachten acht mensen op een strand op de boot die hen eindelijk komt ophalen. De zon zakt al achter de horizon, maar er is nog geen boot te zien. Hebben ze de dagen verkeerd geteld? Een dag verstrijkt, en nog een, en nog steeds komt er niemand. De paniek slaat toe. Zijn ze bewust achtergelaten? De sfeer binnen de groep was al gespannen maar bereikt een nieuw dieptepunt en de groep valt uit elkaar. En voor Maddy, toch al het buitenbeentje, wordt het nog veel, veel erger…

Recensie
Tijdens haar jeugd verzon Sarah Goodwin verhalen over vrouwen die vechten om oorlogen, armoede en draken te overleven. Veel later haalde ze haar bachelor en master in creatief schrijven en publiceerde ze in eigen beheer zeven romans in verschillende genres. In 2021 verscheen haar debuutthriller Stranded (Gestrand, 2022), waarvoor ze geïnspireerd werd door onder andere enkele reality-programma’s waarin mensen met weinig middelen moesten zien te overleven op een eiland. Naast het schrijven van boeken houdt ze zich ook bezig met een eigen podcast: Witchfix.

Maddy Holinstead heeft zich ingeschreven voor een reality-programma waarvoor ze, samen met zeven andere deelnemers, een jaar lang op een verlaten en onbewoond Schots eiland moet verblijven. Nu dat jaar voorbij is, wachten ze op het strand op de boot die hen zou komen ophalen. Er verschijnt echter niets, dus worden ze gedwongen langer op het eiland door te brengen. De sfeer, die sowieso al slecht was, krijgt hierdoor een nieuwe deuk. Vooral voor Maddy, die al eerder door de groep verbannen is, heeft dit verstrekkende gevolgen.

Helemaal origineel is het concept van dit verhaal niet, er zijn immers meer thrillers verschenen die reality-tv als thema hebben. De uitwerking ervan is echter wel volledig anders, want dit keer wordt gesimuleerd dat de acht deelnemers de laatste mensen op aarde zijn. Een groot deel van de plot draait derhalve om overleven en opbouwen. Veel spanning levert dit echter niet op, of de onderlinge en enigszins vertroebelde verhoudingen moeten al meegerekend worden. De korte proloog begint nog veelbelovend, maar daarna duurt het geruime tijd voordat de spanningsboog een stukje strakker komt te staan. Dat is van relatief korte duur, want daarna gaat het opnieuw om overleven. Op de momenten dat het een stuk spannender is, kan de lezer zich voorstellen hoe Maddy zich moet voelen, je begrijpt dat de omstandigheden waarin ze zich bevindt beklemmend moeten zijn.

Het verhaal wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Maddy, waardoor je haar, zonder dat er heel erg diep op haar verleden ingegaan wordt, redelijk goed leert kennen. Van alle personages komt zij, ondanks dat ze wel degelijk enkele tekortkomingen heeft, het meest sympathiek over. Uiteraard speelt de plot zich voornamelijk op het eiland af, maar er zijn enkele hoofdstukken, of delen daarvan, die zich later afspelen en waarin Holinstead geïnterviewd wordt en vertelt wat er tijdens dat ruime jaar in afzondering allemaal gebeurd is. Het geheel komt daarom soms over als een verslag achteraf, maar het is geen zakelijke opsomming van feiten geworden. Goodwin heeft goed aangevoeld dat de lezer zich ieder situatie op het eiland voor zich moet en wil zien, dat is haar behoorlijk gelukt, want haar schrijfstijl is grotendeels beeldend.

Veel hoofdstukken eindigen met een cliffhanger waardoor je merkt dat er iets vervelends of onheilspellends staat te gebeuren. Dit zorgt ervoor dat je enigszins nieuwsgierig wordt naar wat dat dan zal zijn. Hoewel ze er wel zijn, blijft het aantal plotwendingen vrij beperkt. Toch gebeurt er wel het een en ander, maar veel verrassingen levert dat niet op. Dat komt onder andere doordat in de in cursief afgedrukte fragmenten globaal wordt vermeld wat zich heeft voorgedaan, overigens zonder dat het verhaal daardoor een uitermate voorspelbaar karakter krijgt. Uiteindelijk worden aan het eind zo goed als alle vragen beantwoord en krijgt de lezer inzicht in alle voorvallen die plaatsgevonden hebben. Helemaal bevredigend is dit niet, want als lezer blijf je wel met die ene openstaande vraag (die vanwege spoilergevaar niet genoemd wordt) zitten.

Ondanks de matige spanning is het vanaf het begin wel boeiend. De onderlinge intriges, het openlijk buitenstellen van Mandy, de overlevingsdrang en de verschillende gebeurtenissen zorgen daar wel voor. Over het geheel genomen is Gestrand een behoorlijk thrillerdebuut waar Goodwin wel mee verder kan.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Sarah Goodwin
Titel: Gestrand

ISBN: 9789026358807
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2022

Blanco – Darline Degheldere

Beschrijving
Wanneer Amanda uit een coma ontwaakt heeft ze geen flauw idee wat haar is overkomen. Ze is het grootste deel van haar geheugen kwijt en weet niet wat er zich de laatste vijfentwintig jaren van haar leven heeft afgespeeld. De medische staf krijgt gelijk wanneer ze beweren dat prikkels en triggers kunnen leiden tot opduikende herinneringen. 

Ze slaagt er stilaan in haar verleden te reconstrueren. Tijdens dat proces ontvangt ze vreemde boodschappen. De betekenis dringt tot haar door op het moment dat het bijna te laat. Ze wilt voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt en neemt het heft in eigen handen.

Recensie
In het dagelijkse leven werkt Darline Degheldere in de financiële sector, maar heeft er altijd van gedroomd om zelf een keer een boek te schrijven. In 2016 zette ze met de openingszin van haar debuut Het herschreven verleden haar eerste schreden op het schrijverspad. Het boek, waar ze twee jaar over deed, werd begin 2019 genomineerd voor de Fintro Prijs voor spannende boeken. Voor haar thriller De vijfde kamer (2021) ontving ze eveneens een nominatie voor die prijs. Begin april 2022 verscheen haar nieuwste thriller Blanco.

Acht maanden geleden heeft Amanda Scheurs een auto-ongeluk gehad waardoor ze in coma is geraakt. Toen ze daaruit bijkwam, bleek dat ze het grootste deel van haar geheugen is kwijtgeraakt en dat ze alle herinneringen van de laatste vijfentwintig jaar niet meer weet. Door middel van therapie wordt geprobeerd haar geheugen te prikkelen en dat lijkt te werken. Stukje bij beetje gaat ze zich steeds meer herinneren, maar ze krijgt ook signalen dat er op de dag van het ongeval meer  gebeurd moet zijn. Voor haar is dit een aanleiding om zelf op onderzoek uit te gaan.

Het thema geheugenverlies, dat in feite de rode draad van dit verhaal is, komt veel vaker in boeken voor, dus helemaal origineel is het niet. Iedere auteur wil hier een eigen draai aan de geven, en dat doet Degheldere uiteraard ook. Haar insteek is dat Amanda, het hoofdpersonage, op een gegeven ogenblijk zelf haar herinneringen probeert terug te halen. Dit is een uitgangspunt waar wel wat van te maken valt en dat spannende momenten kan opleveren, die in principe vooral van psychologische aard kunnen zijn. Dat laatste aspect komt op zich wel aardig naar voren, want het is natuurlijk niet niets wanneer je je realiseert dat je een kwart een aan herinneringen kwijt bent.

Met de spanning is het echter een stuk minder gesteld, die is er hoegenaamd niet. Ondanks de pogingen die daartoe gedaan worden, zijn de bedoelde plotwendingen veel te voor de hand liggend en gaan scènes erg soepel in elkaar over. Omdat de lezer eveneens niet geprikkeld wordt door nietsontziende, en daardoor nieuwsgierig makende, cliffhangers voel je niet de drang om per se te weten willen komen wat zich in de ‘verloren’ vijfentwintig jaar van Amanda’s leven heeft voorgedaan. Natuurlijk probeert de auteur wel degelijk om spanning te creëren, maar dat zijn overwegend speldenprikjes. Je voelt ze even, maar dat gevoel is van korte duur. Met een beoogde spanningssituatie is dat niet anders.

De schrijfstijl van de auteur is aangenaam, vlot en bijzonder toegankelijk. Je vliegt als het ware door het verhaal heen. Daarnaast heeft ze er alles aan gedaan om een beeldende voorstelling van zaken te geven, dat voor een deel goed gelukt is. Er zijn zonder meer gebeurtenissen waarbij je voor je ziet wat er speelt en aan de hand is. Het komt desalniettemin voor dat dit niet lukt. Dan verzandt Degheldere in veel te gedetailleerde beschrijvingen en worden er opsommingen gedaan waardoor dit effect verloren gaat. Het is dan een gevalletje overdaad schaadt. Verder bevat het boek iets te veel slordige fouten en onvolkomenheden, hoewel deze geen directe invloed op de plot hebben.

In de epiloog, die zich één jaar later afspeelt, geeft de auteur nog heel beknopt weer hoe de situatie van een aantal personages op dat moment is. Een mooie afsluiting, want daardoor worden alle eventueel nog openstaande vragen beantwoord. Maar een conclusie die uiteindelijk wel getrokken kan worden, is dat Blanco niet de psychologische thriller is die het pretendeert te zijn. Hoofdzakelijk omdat de eigenschappen van het boek veel meer overeenkomen aan die van een roman.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Darline Degheldere
Titel: Blanco

ISBN: 9789464510027
Pagina’s: 358

Eerste uitgave: 2022