De vlinder en de storm – Walter Lucius


Beschrijving
In het Amsterdamse Bos wordt een Oosters jongetje, verkleed als danseresje, aangereden en voor dood achtergelaten. Hij spreekt slechts één woord, in Farsi: Plar, vader. Journaliste Farah Hafez duikt in de zaak en doet de nationale politiek vervolgens schudden op haar grondvesten. Maar ze haalt tegelijkertijd de demonen uit haar eigen jeugd keihard naar boven.

Recensie
Voor Teleac heeft Walter Lucius, een pseudoniem voor Walter Goverde, lang geleden een dramaserie geschreven en geregisseerd over een kleurrijk radiostation. Er werd aan een vervolg gedacht, dat hij vervolgens begon uit te werken. Hierna ontstond een nieuw idee dat uiteindelijk resulteerde in zijn thrillerdebuut De vlinder en de storm dat in 2013 is verschenen. De ideeën waren zelfs zo talrijk dat dit het eerste deel van een trilogie is geworden. Met dit debuut heeft hij in het jaar van uitgifte de Schaduwprijs voor het beste Nederlandse thrillerdebuut gewonnen.

Op een regenachtige avond krijgt de politie een anonieme melding binnen dat er een meisje op de weg ligt. Aangereden en zo goed als dood. Niet veel later blijkt dat het om een jongetje gaat die als danseresje is verkleed. Hoewel hij buiten bewustzijn is, kan hij nog net het woord ‘padar’, dat vader in het Afghaans betekent, zeggen. Journaliste Farah Hafez wil meer over dit jongetje te weten komen en gaat op onderzoek uit. Ze ontdekt dat het jongetje een slachtoffer van misbruik is en dat daar hoge functionarissen bij betrokken zijn.

De vlinder en de storm bestaat uit vijf delen en de hoofdstukken uit ieder deel worden voorafgegaan door een cursieve tekst die vanuit het perspectief van het slachtoffer, het jongetje, wordt verteld. Deze cursiefjes vertellen in feite wat de jongen is overkomen en zorgen er ook voor dat de lezer daar een compleet beeld van krijgt, dus niet alleen vanuit de visie die het onderzoek van de politie en Farah oplevert. De vele hoofdstukken waar het verhaal uit bestaat, zijn kort, worden vanuit verschillende gezichtspunten verteld en zorgen voor een behoorlijk tempo. Aan het eind van enkele delen wordt die snelheid zelfs nog wat opgevoerd en daarmee ook de spanning.

Het verhaal heeft een aantal verhaallijnen die aanvankelijk nogal complex lijken, waar gedurende de plot steeds meer structuur in komt en die uiteindelijk steeds meer samenvloeien tot één geheel. Daardoor is de context van die complexiteit uit het begin van het verhaal ook heel goed te begrijpen en te overzien en kun je niets anders dan concluderen dat het een goed samenspel van verhalen is. De verschillende personages worden gedurende de plot steeds meer uitgewerkt en als gevolg daarvan krijg je een vrij goed beeld van en over hen en beginnen ze voor de lezer ook meer te leven, en daarbij maakt het dan niet uit of ze wel of niet sympathiek zijn.

De schrijfstijl van Lucius is beeldend, dus soms lijkt het alsof je een film leest. Ook hanteert hij regelmatig mooi geformuleerde zinnen en worden de dialogen vrij realistisch weergegeven. Doordat de auteur zowel misdaad, romantiek, vreugde, drama en een vleugje cultuur in het verhaal verwerkt heeft, is het compleet, waardoor het niet alleen maar een rechttoe-rechtaanthriller is. Desondanks zijn er wel een paar momenten die ervoor zorgen dat je je wenkbrauwen fronst, dan grenst het verhaal aan het ongeloofwaardige. Maar de auteur heeft er wel voor gezorgd dat dit gedoseerd is, hij voorkomt daarmee dat het volslagen lachwekkend wordt. En dat is ook een kwaliteit.

Dat De vlinder en de storm een debuutthriller is, is niet te merken. Lucius heeft hiermee een prima en veelbelovende start gemaakt van een drieluik die bekendstaat als de Hartland-trilogie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Walter Lucius
Titel: De vlinder en de storm

ISBN: 9789024569922
Pagina’s: 464

Eerste uitgave: 2013

Kamer 305 – Yvonne Franssen


Beschrijving
“Pas na tweeën ’s middags werd ik weer wakker. Mijn hele wezen schreeuwde om Martijn, maar hij had niets meer van zich laten horen en wat zou ik moeten zeggen? Toch graai ik nu met wild kloppend hart naar mijn telefoon. Het appje is echter van Corine.

Hoe lang moet ik mijn nieuwsgierigheid nog bedwingen? Serieus Kim, ik maak me zorgen. Wat is er aan de hand?

Wat is er aan de hand? Absoluut een goeie vraag. Dat zou ik ook wel willen weten. Het lijkt er sterk op dat mijn minnaar zijn vrouw heeft vermoord, mijn echtgenoot heeft geprobeerd mijn moeder te vermoorden en ik ben bang dat een van mijn cliënten onderweg is om mij te vermoorden. Meer niet. Niets om je zorgen over te maken.”

In de literaire thriller Kamer 305 raken de levens van Kim en Eva met elkaar verstrengeld tijdens hun huiveringwekkende zoektocht naar het motief achter enkele mysterieuze moorden.

Recensie
Met taal heeft Yvonne Franssen altijd al wat gehad, dus is het niet zo vreemd dat ze er als klein meisje van droomde om te gaan schrijven. Lezen, vooral spannende verhalen, deed ze veel en regelmatig begon ze zelf ook met het schrijven van verhalen en versjes. Op latere leeftijd won ze verschillende prijzen en publicaties bij een aantal schrijfwedstrijden. In 2011 publiceerde ze haar debuutthriller Talio. Haar jongste en vijfde thriller is Kamer 305, dat in september 2019 is verschenen. Naast haar carrière als auteur is ze ook nog werkzaam bij een advocatenkantoor.

Kim en Simon zijn een paar jaar getrouwd, maar hun huwelijk is niet meer wat het geweest is. Daarnaast gaat ze al een tijdje vreemd, met Martijn, die ook al huwelijksproblemen heeft. Op een avond vindt Kim een dode vrouw op het bed in kamer 305 van het hotel waar ze altijd met Martijn afspreekt. Ze raakt in paniek en neemt een ongebruikelijke beslissing. Later maakt ze samen met Martijn kennis met Eva, die meer wil weten over een moord, identiek aan die op haar vader. Met zijn drieën komen ze uiteindelijk tot een schokkende ontdekking die gevolgen voor hun drieën heeft.

Eva, Kim en Martijn zijn de belangrijkste personages waar het in Kamer 305 om draait. Het is dus niet zo vreemd dat het verhaal vanuit hun perspectief wordt verteld. In korte hoofdstukken geeft ieder van hen haar of zijn visie weer, waarbij Franssen er wel voor heeft gezorgd niet in overbodige herhalingen te vallen. Natuurlijk, er zijn enkele overlappingen, maar over het algemeen gaat het verhaal bij de een verder waar het bij de ander geëindigd is. Daarnaast zijn er ook hoofdstukken die vanuit een aanvankelijk onbekende persoon worden verteld, maar van meet af aan is het duidelijk dat dit de dader is.

Al deze verhaallijnen worden vanuit de eerste persoon verteld, dus in de ik-vorm. Omdat de namen (in geval van de dader een asterisk) van de desbetreffende personages boven de hoofdstukken staan vermeld, weet de lezer altijd wie er op dat moment aan het woord is. Toch is het vooral in het begin enigszins verwarrend, vooral omdat de perspectiefwisselingen vrij snel plaatsvinden en de lezer het gevoel heeft voortduren te moeten omschakelen. Je kunt je dus afvragen waarom de auteur voor deze op zich begrijpelijke vertelvorm gekozen heeft en of ze het zichzelf daarmee niet moeilijker heeft gemaakt dan nodig was.

Ondanks de vondst van de dode vrouw en de andere misdaden wil de eerste helft van het verhaal nog niet sprankelen. Daarvoor heeft het een te laag tempo en is de spanning minimaal. Toch weet de auteur de lezer wel te boeien, want die wil immers weten hoe Kim, en in iets mindere mate Martijn, zich uit hun benarde situatie redden en of Eva nog wat gaat bereiken met haar eigen naspeuringen. Het geduld wordt in de tweede helft van het boek beloond, want het verhaal wordt interessanter, het tempo gaat omhoog en er zijn meer onverwachte plotwendingen. Het beste echter heeft Franssen bewaard voor de ontknoping, die is verrassend, bizar en onthutsend tegelijk.

Hoewel het verhaal soms licht voorspelbaar is, een voorbeeld hiervan is de werkelijke situatie rond Simon en Eva’s stiefvader, heeft het zo nu en dan ook verrassende ontwikkelingen en eindigen enkele hoofdstukken met een nieuwsgierig makende cliffhanger. Verder is de omstandigheid waarin Kim verkeert niet bijster geloofwaardig, maar haar af en toe de kop opstekende paniekgevoel is wel goed voelbaar. Al met al is Kamer 305 een originele en lezenswaardige thriller die, ondanks dat de spanning toch wat achterblijft, gedurende de plot toch in kracht toeneemt.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Yvonne Franssen
Titel: Kamer 305
ISBN: 9789492939319
Pagina’s: 222

Eerste uitgave: 2019

Te koop – Eva Monté


Beschrijving
Het is 2013. Nederland zucht onder de crisis. In elke straat staan steeds meer huizen te koop, maar er is nauwelijks beweging op de woningmarkt. Gelukkig is er hoop voor de verkopers. Makelaar Richard Hoek hanteert onorthodoxe methodes om de huizen van zijn radeloze klanten te verkopen. Hij laat echter een spoor van vernieling na bij iedereen die met hem in aanraking komt. Dat haar man een schaduwkant heeft, is iets waar Marlinde pas achter komt als Richard op een dag komt bovendrijven in de Eem. Wie heeft hem vermoord? Er zijn zoveel mensen die Richard dood wensten…

Recensie
Na de geboorte van haar tweede kind begon Alexandra Nagelkerke, afgestudeerd in klassieke muziek, een zangpraktijk en vertaalde ze tien jaar lang romantische thrillers. Haar zus Victoria koos met maatschappelijk werk voor een andere richting. Samen zijn ze onder het pseudoniem Eva Monté begonnen met het schrijven van thrillers en spannende romans begonnen. Te koop, dat in 2015 verscheen, was hun gezamenlijke debuut en meteen werd genomineerd voor de Hebban Thrillerdebuutprijs van dat jaar. Ook schreven ze in 2018 de Storytel Original audioserie De mooiste tijd van je leven. In juni 2019 staat de uitgifte van hun nieuwste thriller gepland.

Het is crisis en de huizenmarkt ondervindt daar ook de negatieve gevolgen van. Makelaar Richard Hoek heeft daar echter geen last van, het lijkt hem goed te gaan. Nadat woonstyliste Ghislaine de woningen gerestyled heeft, lukt het hem om de huizen wel te verkopen. Ze maken hier echter wel een aantal vijanden mee. Dan slaat het noodlot toe en wordt Richard dood in de Eem aangetroffen. Het is meteen duidelijk dat hij is vermoord. Daarna ontdekt zijn vrouw Marlinde dat hij er dubieuze praktijken op na heeft gehouden. Ze vreest nu ook voor haar eigen leven, maar ook voor dat van haar kinderen.

Vastgoedfraude. Het gebeurde, het gebeurt en het zal blijven gebeuren. Dit onderwerp heeft de auteurs geïnspireerd om een thriller over dit thema te schrijven. Een aardig en origineel idee, maar de uitvoering daarvan laat wel wat te wensen over. Het verhaal heeft, en misschien was dat wel de bedoeling, weinig diepgang (alleen het personage Richard wordt wat meer uitgewerkt dan de andere) en daardoor is het nogal oppervlakkig. In het begin vallen sommige dialogen nogal op, ze zijn onrealistisch. In het bijzijn van vreemden, vooral als je ze voor het eerst ontmoet, gedraag je je niet alsof je hen al jaren kent. Zeker niet als die relatie ook nog eens zakelijk is. Dit is buitengewoon onwerkelijk.

Te koop is wel een vlot lopend verhaal, de lezer hoeft zich in feite niet in te spannen om het boek uit te krijgen, dat gaat eigenlijk vanzelf. De plot heeft een paar verrassende wendingen, maar niet dusdanig dat het daardoor spannend wordt. Die spanning blijft van begin tot eind achterwege. Dat komt zo goed als zeker ook omdat al vrij snel na de moord duidelijk is in welke richting de moordenaar gezocht moet worden. Dit is niet het enige voorspelbare in het verhaal, want ook was te voorzien dat een aantal van de belangrijkste personages niet te vertrouwen is.

De meeste personages komen overigens niet al te sympathiek over en zijn ook niet zo inspirerend. Alleen Marlinde, de vrouw van Richard, springt er enigszins positief uit. Maar zijn alleen kan het geheel niet redden. Al met al is Te koop een verhaal dat weinig indruk maakt en ook nog eens behoorlijk simpel is. In een volgend boek zal het auteursduo zich wel van een betere kant moeten laten zien, want op zich hebben ze het zeker in zich om een boeiende thriller te schrijven. Het zal er dan ook wel uit moeten komen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Eva Monté
Titel: Te koop

ISBN: 9789461092175
Pagina’s: 335

Eerste uitgave: 2015

De dood van Murat Idrissi – Tommy Wieringa


Beschrijving
De veerboot van Tanger naar Algeciras, een felle wind jaagt door de Straat van Gibraltar. In het ruim van het schip, verscholen in de kofferbak van een auto, sterft een jongeman.

Met de dode verstekeling in hun auto rijden twee jonge Marokkaans-Nederlandse vrouwen even later Spanje binnen. Groot en leeg strekt het land zich voor ze uit. Aan weerszijden van het asfalt de woestijn. Wat begon als lichtzinnig avontuur, is hun noodlot geworden.

Recensie
In 2004 las Tommy Wieringa een teletekstberichtje en las in een aantal steekwoorden de samenvatting van een boek. De woorden waren: twee vrouwen, Marokko, veerboot, verstekeling, Spanje en dood. Even heeft hij overwogen om van het waargebeurde drama een non-fictieverhaal te schrijven, maar deed dat uiteindelijk niet. Pas in 2017, meer dan tien jaar na deze gebeurtenis, heeft hij er een roman over geschreven: De dood van Murat Idrissi, na Dit zijn de namen opnieuw een boek dat migratie als thema heeft.

Na een vakantie in Marokko zijn de vriendinnen Thouraya en Ilham met een gehuurde auto op de terugweg naar Nederland. In Rabat hebben ze zich laten overhalen om Murat, een Marokkaanse jongen, in de kofferbak mee te nemen. Op de veerboot naar Spanje komen ze erachter dat hij niet meer leeft, hij blijkt te zijn gestikt. De smokkelaars verdwijnen, samen met het aan de meisjes beloofde geld. De vriendinnen zijn ten einde raad en willen maar één ding: van het lijk afkomen. Maar hoe doen ze dit zonder dat ze gezien worden?

De dood van Murat Idrissi begint met een korte les in geschiedenis en toont daarbij de gevaren van de Straat van Gibraltar. Je vraagt je af wat de proloog met het eigenlijke verhaal te maken heeft, maar de laatste alinea van deze inleiding geeft daarvoor een duidelijke verklaring: de migrantenproblematiek en het leed dat daarmee gepaard gaat. In het verhaal zelf haalt Wieringa ook nog een ander probleem, dat overigens van een geheel andere orde is, naar voren. Want veel Nederlandse Marokkanen worden in hun moederland niet voor vol aangezien, terwijl dat in het land waar ze wonen, Nederland dus, eveneens het geval is. Ze lijken nergens bij te horen, zitten daardoor in een soort identiteitscrisis.

Hoewel de novelle, de geringe omvang van het boek rechtvaardigt deze benaming, in principe een zwaar thema heeft, heeft Wieringa ervoor gekozen het verhaal luchtig te houden. Daarbij heeft hij niet uit het oog verloren waar de problematiek om gaat, dat blijft gedurende de plot voortdurend meespelen en niet eens altijd op de achtergrond. In over het algemeen korte en bondige zinnen houdt hij het eenvoudig en wordt nergens een overbodig woord gebruikt. De dialogen zijn realistisch en niet overdreven en geven precies aan hoe de vork in de steel zit. Een enkele mooie zin kan daarbij misschien wel als de bekende kers op de taart worden gezien.

Gedurende de plot wordt de lezer deelgenoot gemaakt van de paniek en wanhoop van de vriendinnen, maar eveneens van hun onzekerheid over de ontstane situatie. Veel meer dan dit kom je over hen niet te weten, want, en dat geldt in feite ook voor de andere personages die een wat minder grote rol in het verhaal hebben, ze worden verder niet uitgediept. Voor het verhaal is dat overigens ook helemaal niet nodig, dus zal de lezer het moeten doen met hoe Wieringa ze schetst. En dat is goed, want een uitvoerigere beschrijving van hun personages zou het verhaal, en dat is waar het feitelijk om gaat, geen goed doen.

Naarmate de ontknoping nadert, neemt het enigszins aanwezige spanningsveld ook toe. Want wie wil er nou niet weten hoe Thouraya en Ilham van het lichaam van Murat afkomen. En bovendien of het hen sowieso zal lukken. Wat Wieringa aan het eind van het verhaal in het midden laat, is wat er uiteindelijk van de vriendinnen is geworden. Dat laat hij aan de verbeelding van de lezer over. Desalniettemin is De dood van Murat Idrissi een aangename en erg fijne roadnovel, die uitstekend als tussendoortje gelezen kan worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tommy Wieringa
Titel: De dood van Murat Idrissi

ISBN: 9789048836864
Pagina’s: 128

Eerste uitgave: 2017

Koelcel – David Koepp


Beschrijving
December 1987. Robert Diaz, lid van een geheime elite-eenheid van het Pentagon, reist naar de Australische woestijn om een mogelijke biochemische aanval te onderzoeken. Hij vindt iets veel verontrustenders: een extreem muterend plantachtig organisme dat de wereld kan verwoesten. Hij kan het net op tijd terugdringen en bewaart het in een koelcel in een zwaar bewaakt overheidsgebouw.

Maart 2019. Het gebouw wordt verkocht, en het organisme weet te ontsnappen. En het muteert sneller dan ooit tevoren… Diaz, inmiddels met pensioen, wordt opgeroepen om twee argeloze bewakingsagenten, een ex-gevangene en een single moeder, te helpen. Diaz weet wat er op het spel staat, de andere leren het gaandeweg… Het doel is simpel: het organisme isoleren en de mensheid redden. Maar hoe?

Recensie
Jurassic Park, Spider-Man en War of the Worlds, het zijn maar drie van de vele succesvolle speelfilms waar David Koepp het scenario voor schreef. Op een vroege en hete augustusochtend in 2017 liep hij door de straten van New York en een idee voor een nieuw filmscenario borrelde bij hem op. Hoe anders is het echter gelopen, want dat idee is uiteindelijk niet omgezet in een nieuwe film, maar in zijn debuutthriller Koelcel, dat in september 2019 is verschenen en waarvan de filmrechten inmiddels ook zijn verkocht.

In 1987 krijgen DNA-agenten Roberto Diaz en Trini Romano de opdracht om in het Australische Kiwirrkurra een schimmel te onderzoeken. Ze komen erachter dat deze soort zich in razend tempo transformeert en daardoor een levensgevaarlijke bedreiging voor de wereld vormt. De schimmel wordt ter plekke vernietigd, maar ze nemen er wel een monster van, dat vervolgens in de Verenigde Staten ondergronds wordt opgeslagen. Dertig jaar later ontdekken twee beveiligers van de opslag een storing in een van de ruimten. Bij hun inspectie komt de schimmel vrij en kan het zijn dodelijk weg vervolgen. Diaz, inmiddels gepensioneerd, is de enige die dit kan voorkomen.

Koepp kan schrijven, dat heeft hij wel bewezen met de scenario’s die hij voor talloze films en televisieseries geschreven heeft. Een boek zou dan in principe ook geen probleem moeten zijn, zou je denken. Met Koelcel bewijst de scenarist echter dat hij deze discipline niet beheerst. Want al vanaf de informatieve proloog tot een paar hoofdstukken voor het einde wil het maar niet vlotten met het verhaal. Het onnodig gedetailleerd en veel te uitgebreid beschrijven van situaties onderdrukken iedere mogelijke spanning, het tempo is daardoor evenredig traag waardoor het grootste deel van het verhaal vervelend en langdradig is. De plot is al een flink eind gevorderd wanneer er een lichte verandering plaatsvindt, het wordt wat sneller en het vermelden van overbodige details neemt enigszins af. Het lijkt erop dat de auteur dan al naar de ontknoping toewerkt, want de afloop van het verhaal is zoals het grootste deel van dit boek zou moeten zijn. Er is een lichte spanning, het heeft snelheid en er gebeurt ten minste wat. Iets dat er in de vele bladzijden daarvoor ontbrak.

Van een scenarioschrijver verwacht je een tot de verbeelding sprekende schrijfstijl. Bij Koepp is daar aanvankelijk geen enkele sprake van, het eerste deel van Koelcel is namelijk klinisch en zakelijk. Dit wordt voor een deel veroorzaakt door een aanzienlijk aantal wetenschappelijke terminologieën, waarover zo goed als geen enkele uitleg gegeven wordt. Abracadabra voor de lezer die onbekend is met die materie. Naarmate de plot vordert, verbetert dit enigermate, maar pakkend wordt het verhaal nergens. Dat geldt eveneens voor de meeste dialogen, die zijn voor het grootste deel onrealistisch en lijken vooral te zijn geschreven voor de Amerikaanse lezer. Dat valt onder andere af te leiden uit de pseudoleuke humor die de auteur overvloedig hanteert.

Het verhaal kent een aantal uitzonderlijke personages die geen van alle echt goed uitgewerkt zijn. De twee waar de lezer het meest over te weten komt, zijn Naomi en Travis, bijnaam Teacake. Hoewel zij natuurlijk ook hun eigenaardigheden hebben, zijn ze wel degenen waarmee je de meest binding kunt hebben. Hun onderlinge interactie is verfrissend ten opzichte van de andere dialogen in het verhaal. En ook het meest realistisch.

“We zijn gewoon baliemedewerkers, hoor!”
“Denk met me mee. Ja, het is een schijtbaan, maar het is ónze baan.”
“Het is onze verantwoordelijkheid.”
“Ja!”
“En daarbij zijn we ook nieuwsgierig.”

Koelcel, dat vertaald is door Tasio Ferrand, is een bij vlagen voorspelbaar boek dat van meet af aan niet op gang wil komen en waarvan de spanning ondermaats is. Ondanks Koepp’s originele idee laat de uitwerking daarvan te wensen over. Voor een eventueel volgend boek zal hij uit een ander vaatje moeten tappen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: David Koepp
Titel: Koelcel
ISBN: 9789402703566
Pagina’s: 304

Eerste uitgave: 2019

De galerijflat – Francesco Recami


Beschrijving
Amadeo Consonni is gek op moordzaken. Claudio Giorgi drinkt veel te veel en slaat zijn vrouw en kinderen. De Angelis is de hele dag bezig met zijn mooie Opel en zijn parkeerplaats. Erika draagt strakke truitjes en te korte rokjes.

Met z’n allen wonen ze in een galerijflat in Milaan. En dan gaat het mis.
Te midden van misverstanden en geklungel ligt een lijk in een zak te wachten op vervoer. En op de parkeerplaats van De Angelis staan steeds andere auto’s.

Recensie
Voordat Francesco Recami begon met het schrijven van romans, schreef hij berggidsen en jongensboeken. Toen hij ongeveer vijftig jaar oud was, schreef hij zijn eerste roman, Il ragazzo che leggeva Maigret, waarmee hij in 2009 de Premio Scrittore Toscano, een Toscaanse schrijversprijs, won. Daarnaast heeft hij ook korte verhalen geschreven. Zijn eerste in Nederland verschenen boek is De galerijflat, dat in 2016 is uitgegeven.

Amadeo Consonni, woonachtig in een Milanese galerijflat, verzamelt krantenknipsels van moordzaken. Daarbij probeert hij deze zaken ook te onderzoeken. In dezelfde flat wonen de alcoholist Claudio Giorgi die zijn gezin mishandelt, de tachtiger De Angelis die verzot is op zijn auto en een eigen parkeerplaats heeft en Erika die uitdagende kleding draagt. Samen zijn ze goed voor een groot aantal misverstanden en zorgen ze voor uitzonderlijke situaties.

In het begin doet De galerijflat enigszins denken aan Kleine helden, het laatste boek van Almudena Grandes. Het ademt, maar dan wel op kleinere schaal, dezelfde sfeer uit. Het heeft aanvankelijk hetzelfde trage, maar ook relaxte tempo. In feite is aan alles te merken dat het verhaal zich in een land rond de Middellandse Zee afspeelt. Recami begint meteen al met een beeldende beschrijving van het leven van de bewoners van de flat. Interessant, want daardoor kan de lezer zich goed voorstellen hoe het er in de diverse woningen aan toegaat.

Het boek heeft diverse verhaallijnen, die gedurende de plot steeds dichter bij elkaar komen. Dat heeft tot gevolg dat het steeds complexer wordt. Toch weet de auteur het overzicht uitstekend te behouden, waardoor de lezer alles wat zich afspeelt ook nog goed kan overzien en altijd precies weet waar hij aan toe is. Zelfs wanneer het verhaal absurdistische kenmerken begint te krijgen en misverstanden en aannames de overhand krijgen, blijft het overzichtelijk.

De vele plotwendingen zorgen ervoor dat het verhaal, en in het bijzonder in het tweede deel van het boek wanneer het tempo zienderogen toeneemt, boeiend blijft en ook nog eens voldoende spanning heeft. De galerijflat is een dun boek dat de moeite van lezen meer dan waard is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Francesco Recami
Titel: De galerijflat

ISBN: 9789076270920
Pagina’s: 198

Eerste uitgave: 2016

De loopjongen – Andrew Gross


Beschrijving
De Joodse broers Rabishevsky groeien in grote armoede op in het New York van de jaren 20 en 30. Morris, de jongste en meest ambitieuze, maakt snel carrière binnen de kledingindustrie. Al op 21-jarige leeftijd runt hij de business, samen met zijn broer Sol. Broer Harold raakt echter verzeild in de gangs van Lower East Side en uiteindelijk in de joodse maffia. Naarmate de zaak van Morris en Sol groeit, komen ze steeds vaker hard in aanvaring met de vakbond die in handen is van de meest gevreesde gangster van de stad, voor wie hun broer Harold een van de loopjongens is. Een harde confrontatie tussen de broers is onvermijdelijk…

Recensie
Van huis uit komt Andrew Gross uit de kledingindustrie, waar hij nog tot zijn zesenveertigste in werkzaam was. Toen hij zonder werk kwam te zitten, wist hij niet wat hij moest gaan doen en het schrijven van een roman was altijd al een van zijn wensen. Hij volgde een schrijfopleiding aan de Universiteit van Iowa en deed drie jaar over zijn eerste boek Hydra, dat trouwens door diverse uitgevers werd geweigerd. Van James Patterson leerde hij pas echt schrijven en hun samenwerking betekende zijn doorbraak. In 2006 begon hij een solocarrière en een jaar later debuteerde hij met Code blauw. Zijn laatste thriller is De loopjongen, dat in 2019 is verschenen.

Morris Rabishevsky is bijna twee jaar oud als zijn broer Shemuel bij een verkeersongeluk om het leven komt. Tien jaar later begint hij aan zijn eerste baantje in de kledingindustrie en blijkt hij een snelle leerling te zijn. Op 21-jarige leeftijd heeft hij, samen met zijn broer Sol, een eigen bedrijf. In die tijd is de Joodse maffia erg actief en ook Morris’ zaak wordt door een van de beruchtste gangsters onder handen genomen. Morris houdt stand en is niet van plan zich aan de maffia te onderwerpen. Dit heeft voor hem en zijn broer Harry, die lichte hand-en-spandiensten voor de criminele organisatie verricht, dramatische gevolgen.

Het beeld dat Gross schetst van het New York van de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw is levendig en beeldend. De armoede, de bloeiende kledingindustrie, de Joodse maffia die steeds meer voet aan de grond begint te krijgen en de corruptie die daarmee samenhangt, alles komt in De loopjongen wel voorbij. Omdat het verhaal is gebaseerd op het levensverhaal van Gross’ grootvader is het niet zo heel erg vreemd dat het bijzonder realistisch overkomt. Het feit dat de auteur de werkelijke namen van onder andere vele maffialeden in het verhaal verwerkt heeft, is natuurlijk ook een erg belangrijke factor. In feite zou je zelfs kunnen zeggen dat het non-fictie in een overigens verder fictief verhaal is. Maar wel een verhaal dat dus waarheidsgetrouw is en nergens geforceerd aandoet.

De loopjongen is in wezen het levensverhaal van Morris Rabishevsky die zijn achternaam om bedrijfsmatige redenen heeft aangepast naar Raab. En dat leven is allesbehalve saai, zelfs de wetenswaardigheden uit de kledingindustrie weten te boeien, wat eigenlijk voor het hele verhaal geldt. Zonder enige vorm van twijfel is dat de verdienste van de auteur. Het is hem namelijk gelukt om van dat levensverhaal, dat ook beschouwd kan worden als een familiegeschiedenis, een vlot lopende en interessante vertelling te maken. Het enige dat Gross enigszins verweten kan worden, is dat het boek te weinig spanning heeft. Die spannende momenten zijn er wel, vooral wanneer de ontknoping dichterbij komt, maar een verhaal waarin de maffia een aanzienlijke rol speelt, kan en mag wel een groter spanningsveld hebben.

Het sterkste personage in het De loopjongen is, hoe kan het eigenlijk ook anders, Morris. Het is immers zijn verhaal. Zijn karakter wordt daarom ook het meest uitgewerkt en als lezer krijg je de meeste feeling met hem en leer je hem kennen als standvastig, eerlijk en rechtvaardig. Eigenschappen die niet voor iedereen weggelegd zijn. En zijn verhaal laat in wezen ook zien dat wanneer je echt iets wilt bereiken dat ook mogelijk is, met en zonder hindernissen.

Gross heeft in De loopjongen andermaal laten zien dat hij een begenadigd verhalenverteller en schrijver is. En hoe hij tot dit verhaal is gekomen, vertelt hij in het nawoord aan het eind van het boek en deze persoonlijke noot mag feitelijk niet overgeslagen worden. Want het maakt immers deel uit van deze fascinerende en boeiende familiegeschiedenis.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Andrew Gross
Titel: De loopjongen

ISBN: 9789026148675
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2019

De bijenhouder van Aleppo – Christy Lefteri


Beschrijving
Als ze alles hebben verloren wat hun lief is, vlucht bijenhouder Nuri samen met zijn vrouw Afra weg uit Aleppo. Op hun reis door een gebroken wereld worden ze niet alleen geconfronteerd met de schokkende realiteit van het vluchtelingenbestaan, maar ook met een onuitsprekelijk verdriet: het verlies van hun zoon Sami. Het enige wat hen op de been houdt, is de wetenschap dat Nuri’s neef en zakenpartner Mustafa op hen wacht in Groot-Brittannië, waar hij opnieuw is begonnen met het houden van bijen. Want: “Waar bijen zijn, zijn bloemen, en waar bloemen zijn, is nieuw leven en hoop.’

Recensie
Na A watermelon, a fish and a bible, Christy Lefteri’s debuut uit 2010, duurde het tot 2019 voor er weer een roman van haar uitkwam. Ze was bij haar vader op Cyprus toen ze besloot wat voor vluchtelingen te gaan doen. Ze vertrok naar Athene en werkte daar twee jaar als vrijwilliger in het Hope-Centre, een opvanghuis voor vrouwen en kinderen. De, soms gruwelijke, verhalen die ze daar hoorde inspireerden haar tot het schrijven van De bijenhouder van Aleppo, dat in 2019 in het Nederlands is verschenen.

Nuri Ibrahim is bijenhouder en woont met zijn vrouw Afra en zevenjarige zoontje Sami in Aleppo. De oorlog is in volle gang en bij een bombardement komt Sami om het leven en wordt Afra blind. Tot overmaat van ramp worden Nuri’s bijenkasten ook nog eens vernield. Redenen genoeg voor Nuri en Afra om Syrië te ontvluchten om in Groot-Brittannië een nieuw leven op te bouwen. Zijn neef en zakenpartner Mustafa woont daar al, is er een bijenhouderij begonnen en wacht op de komst van Nuri. De reis naar hun nieuwe land is er echter niet een die zonder gevaren is.

Het verhaal in De bijenhouder van Aleppo wordt verteld vanuit het perspectief van Nuri, maar staat in feite symbool voor dat van het merendeel van de vluchtelingen. Het is immers niet alleen zijn verhaal, maar ook dat van al zijn lotgenoten die door verschrikkelijke omstandigheden hun vaderland hebben moeten verlaten. Je laat namelijk alles achter je, je spullen, als daar ten minste nog wat van over is, maar ook alle herinneringen, vooral de mooie. Een hele stap die ervoor zorgt dat je leven een drastische verandering ondergaat. En dat is precies wat in deze roman beschreven wordt.

Ieder hoofdstuk begint in het heden, Nuri bevindt zich ondertussen in Groot-Brittannië, en maakt na een aantal bladzijden een flashback, ook weer in ieder hoofdstuk, waarin Nuri’s leven, maar vooral de vlucht van hem en zijn vrouw uitvoerig beschreven worden. Deze terugblikken verlopen chronologisch en daardoor maakt de lezer van begin tot eind mee wat Nuri heeft moeten doorstaan. Dat ligt overigens ook aan de manier waarop Lefteri het verhaal geschreven heeft. Die is beeldend, maar ook dusdanig dat je niet de indruk krijgt een fictief verhaal te lezen. Dat komt natuurlijk vooral doordat de auteur de vele verhalen van de vluchtelingen waarmee ze te maken heeft gehad erin verwerkt heeft. Die zijn vaak aangrijpend, triest, wanhopig en toch ook wel optimistisch. Het overbrengen van deze emoties is Lefteri dus uitstekend gelukt.

Van het feit dat de vluchtelingenproblematiek natuurlijk een zwaar thema is, is in dit boek niet zo heel erg veel te merken. Het verhaal is namelijk bijzonder toegankelijk en in een fijne en mooie stijl geschreven. Toch komt de ellende die de vluchtelingen doormaken heel goed naar voren: het uit nood geboren verlaten van hun eigen land, de zware reis naar hun nieuwe bestaan, de hulpverleners die het werk moeilijk aankunnen, de overvolle vluchtelingenkampen. Maar, en dat is de andere kant van dit alles, de hoop die iedere vluchteling heeft, blijft ook niet onderbelicht. En dat is misschien wel het mooie van het geheel, ondanks de problemen en eventuele tegenslagen zien ze hun toekomst optimistisch tegemoet.

Na afloop van het verhaal richt de auteur zich ook nog even tot de lezer. Hierin licht ze toe hoe ze tot het schrijven van De bijenhouder van Aleppo gekomen is. En dat het, hoe triest het feitelijk ook is, zo’n succesverhaal zou worden had ze waarschijnlijk in haar stoutste dromen niet verwacht.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Christy Lefteri
Titel: De bijenhouder van Aleppo

ISBN: 9789023957775
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019

De escaperoom – Megan Goldin


Beschrijving
Welkom in de escaperoom.

De opdracht is simpel: kom er levend uit. In de lucratieve wereld van Wall Street zijn Vincent, Jules, Sylvie en Sam ultieme carrièrejagers. Hun leven staat in het teken van meedogenloze ambitie, miljardendeals en buitensporige luxe. Wanneer de vier vast komen te zitten in een escaperoomlift gaat het verschrikkelijk mis. Ze worden gedwongen hun onderlinge wedijver opzij te zetten en gezamenlijk opdrachten uit te voeren om vrij te komen. Maar naarmate deze onheilspellender worden en er duistere geheimen bloot komen te liggen, wordt de stemming grimmiger. Als ze willen overleven, moeten ze een laatste raadsel oplossen: wie van hen is een moordenaar? De escaperoom biedt een vlijmscherpe blik op de meedogenloze strijd die zich binnen bedrijven kan afspelen achter de opgehouden schijn van samenwerking en collegialiteit.

Recensie
Voordat Megan Goldin in 2017 met de psychologische thriller The girl in Kellers way debuteerde, was ze journalist bij Reuters, het Australische ABC en Yahoo! Nieuws. Na de geboorte van haar tweede kind wilde ze weer aan het werk, maar na een seksistisch sollicitatiegesprek zag ze in dat dit heel moeilijk zou worden. Het gesprek was er in feite de aanleiding van dat ze met schrijven begon. De escaperoom, dat in augustus 2019 is verschenen, is haar tweede thriller en de eerste die in het Nederlands vertaald is.

Vincent de Vries, senior vicepresident van Stanhope and Sons en zijn drie medewerkers Sam, Sylvie en Jules hebben een bericht ontvangen om op vrijdagavond bij een vergadering aanwezig te zijn. In de lift naar boven komen ze echter vast te zitten en al snel concluderen ze dat zich in een escaperoom bevinden. Vooral omdat ze een aantal opdrachten op moeten lossen om weer vrij te komen. Dat gaat niet zonder slag of stoot, want er gebeuren vreemde dingen in de escaperoom. Het wordt zelfs zo erg dat hun onderlinge verhoudingen onder druk komen te staan. Vooral omdat hun belangrijkste opdracht is om er levend uit te komen.

De proloog van De escaperoom is veelbelovend en eindigt met een cliffhanger van jewelste. Het maakt zonder meer nieuwsgierig en je krijgt het vermoeden dat best wel eens een spannend verhaal kan en zal worden. Maar naarmate de plot vordert kom je er steeds meer achter dat in feite misplaatst optimisme is. Hoewel het verhaal zich er hoe dan ook voor leent om bol van de spanning te staan, komt dat absoluut niet uit de verf, ondanks dat de hoofdstukken om en om vanuit een wisselend perspectief worden verteld, wat normaliter een spanningsboog in de hand werkt.

Een van de verhaallijnen speelt zich af in de lift, de escaperoom. De vier mensen die zich daarin bevinden zijn vooral op zichzelf en op het verdienen van zoveel mogelijk geld gericht. Ze accepteren elkaar, maar daarnaast houden ze elkaar ook in de gaten. Al snel komt de lezer erachter dat deze vier vrij onaangename karakters hebben en daardoor komen ze niet sympathiek over. Waarschijnlijk zal niemand het erg vinden dat juist zij in die lift opgesloten zijn. Hun onderlinge ruzies worden steeds vervelender en je gaat je er steeds meer aan storen, vooral omdat je het op den duur wel een keer weet. Er zit niet veel variatie in. Dat geldt wel voor het verhaal vanuit het perspectief van Sara Hall, een van Vincents medewerkers. Het begin daarvan is nog redelijk tam, maar na verloop van tijd wordt het boeiender, in feite is zij het die het verhaal wat glans meegeeft.

Het verhaal wordt niet overwoekerd door onverwachte plotwendingen, ze zijn er af en toe wel, maar het is mondjesmaat. Dit wil trouwens niet zeggen dat het voorspelbaar is, Goldin heeft het wat dat betreft goed voor elkaar. Pas richting de ontknoping denk je enigszins te weten waar het naartoe gaat, maar uiteindelijk blijkt dat je het met dat vermoeden niet helemaal bij het rechte eind hebt. Hoewel De escaperoom niet onaangenaam is om te lezen, is het ook geen hoogvlieger. Het thema dat de auteur gekozen heeft is origineel, maar er had meer uitgehaald kunnen worden om het verhaal aantrekkelijker, boeiender en vooral spannender te maken. De aanprijzingen van Harlan Coben en Lee Child ten spijt, het is echt niet veel meer dan een middelmatige thriller geworden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Megan Goldin
Titel: De escaperoom

ISBN: 9789026346989
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2019

De ex – Alafair Burke


Beschrijving
Als Olivia hoort dat haar ex-verloofde Jack Harris is gearresteerd voor een drievoudige moord twijfelt ze er geen seconde aan dat hij onschuldig is. De enige vraag die er rest: wie zou er zo ver gaan om hem in de val te laten lopen, en waarom?

In een poging haar vroegere fouten goed te maken besluit ze Jack te helpen. Maar terwijl er meer en meer ijzingwekkend bewijs opduikt dat tegen hem spreekt, begin je samen met Olivia te vermoeden dat zíj degene is die gemanipuleerd wordt. De man die ze kende had dit nooit kunnen doen… maar wat als ze hem nooit écht gekend heeft?

Recensie
Al haar hele leven heeft Alafair Burke een fascinatie voor criminaliteit. De oorzaak daarvan is dat in Kansas, de plaats waar ze opgroeide, destijds een seriemoordenaar actief was. Ze las daarom erg veel misdaadfictie en later volgde ze een rechtenstudie. Als auteur debuteerde ze in 2003 met Judgment calls, het eerste deel van een serie met Samantha Kincaid. De ex, oorspronkelijk geschreven in 2016, verscheen in 2019 in een Nederlandse vertaling. Voor dit boek werd ze in 2017 genomineerd voor de Edgar Award voor de beste roman. De meeste van haar boeken zijn gebaseerd op waargebeurde zaken en daarin heeft ze haar eigen ervaringen als officier van justitie verwerkt.

Olivia Randall, een van de beste strafrechtadvocaten van New York, wordt door de dochter van haar voormalige verloofde Jack Harris benaderd. Jack is door de politie meegenomen en blijkt te zijn gearresteerd voor een driedubbele moord. Hij beweert onschuldig te zijn en dat hij erin geluisd wordt. Olivia twijfelt daar geen moment aan, dus neemt haar kantoor de verdediging op zich. Tijdens haar onderzoek stuit Olivia echter op steeds meer tegenstrijdigheden. Ze vraagt zich af of Jack wel zo onschuldig is als hij zegt en krijgt meer en meer het gevoel dat ze misleid wordt.

Na het dichtslaan van De ex blijft er één vraag openstaan: waarom is dit boek een paar jaar geleden genomineerd voor de Edgar Award? Burke, waarvan wel te merken is dat ze een verhaal kan vertellen, weet in dit boek namelijk niet te overtuigen. Om te beginnen is de start van het verhaal nogal rommelig, er is op dat moment geen enkele fatsoenlijke verhaallijn te bekennen. Na een paar hoofdstukken verbetert dit aanzienlijk, ontstaat meer duidelijkheid en krijgt het verhaal een behoorlijke plot. Een ander bezwaar is dat het met het tempo maar niet wil lukken. De ex vordert traag en laat vooral zien hoe de verdediging haar zaak opbouwt, welk onderzoek daarmee gepaard gaat en, in enkele hoofdstukken, hoe het er in de rechtbank aan toegaat. De spanning die dat met zich mee kan brengen, blijft in dit geval grotendeels achterwege.

Omdat het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van Olivia komt de lezer ruim voldoende over haar te weten. Haar personage roept echter wel een dubbel gevoel op, want onder andere door haar problemen uit het verleden komt het soms wel wat clichématig over, maar aan de andere kant is het ook wel weer bijzonder, omdat ze ondanks alles haar eigen gang gaat en blijft vasthouden aan haar principes. Dit maakt haar in feite wel tot een intrigerend persoon. Dat is Jack in zekere mate ook, maar van alle personages is hij misschien wel de meest onpeilbare. Waar de lezer het meest nieuwsgierig naar wordt, is waarom hun relatie twintig jaar geleden beëindigd is. Deze oorzaak wordt langzaam onthuld en achteraf bezien is deze niet eens zo heel erg opzienbarend. Dat laatste geldt eveneens voor de ontknoping, Burke doet er alles aan om deze verrassend te laten zijn, maar in wezen was al te voorzien wat de afloop van het verhaal zou zijn, en waarom. Toch is haar gelukt de lezer enigszins verbluft achter te laten, want de enige echte verrassing van het verhaal bevindt zich in het laatste hoofdstuk en heeft betrekking op Olivia zelf.

De ex, vertaald door Nellie Keukelaar-van Rijsbergen, heeft een over het algemeen goed opgebouwde plot waarin de auteur naar een climax probeert toe te werken. Dat deze niet geheel uit de verf komt, kan Burke aangerekend worden, want van een bestsellerauteur mag je wel wat meer verwachten. Mede daardoor is De ex eigenlijk maar een heel gemiddelde thriller geworden.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Alafair Burke
Titel: De ex
ISBN: 9789401610780
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019