Dagboek uit de rivier – Frederik Baas


Beschrijving
Na een aantal moeilijke jaren met haar man en een ingewikkelde scheiding kan het leven opnieuw beginnen voor Barbara. Samen met Rens, haar zoon van zeven, en haar nieuwe vriend Robbert gaat ze in de zomervakantie een weekje naar de Ardennen. Robbert is uitgever en een van zijn auteurs woont al jaren in deze streek en werkt daar aan zijn tweede roman. Zijn eerste was een overweldigend succes en dat legt een enorme druk op het maken van de tweede. Ze bezoeken hem en al snel ontstaat er vriendschap tussen de auteur en Barbara. Samen verzinnen ze een spel om Rens bezig te houden. Er is al jaren een meisje vermist in de streek en op basis van dat gegeven maken ze een spannende speurtocht. De speurtocht blijkt echter al snel in de richting van de werkelijkheid te wijzen… 

Recensie
Dagboek uit de rivier is het thrillerdebuut van Frederik Baas, een pseudoniem van de auteur Jan van Mersbergen. Van Mersbergen heeft voor die andere naam gekozen, omdat hij dan vrijer zou kunnen schrijven, maar ook benieuwd was of hij een boek als dit zou kunnen schrijven. Onder zijn eigen naam debuteerde hij in 2001 met de roman De grasbijter, dat in dat jaar werd genomineerd voor de Debuutprijs. Ook publiceert hij onder andere in ruim vijftig kranten, week- en maandbladen en op websites. Zijn boeken worden vertaald in negen landen.

Ze heeft een paar moeilijke jaren achter zich liggen, maar met haar nieuwe vriend Robbert en haar zevenjarige zoon Rens wil ze een nieuw leven beginnen. In de zomervakantie gaan ze een weekje naar de Ardennen om daar een korte vakantie door te brengen. Robbert, die uitgever is, wil een auteur die hij onder zijn hoede heeft, er in de buurt woont en aan een tweede roman werkt, bezoeken. Samen met Barbara en Rens zoekt hij de man op en tussen de auteur en Barbara ontstaat een goede band. Een jaren eerder vermist meisje vormt de basis voor een speurtocht die ze voor Rens bedenken. Ze realiseren zich niet dat dit de waarheid erg dicht benadert.

Het verhaal in Dagboek uit de rivier wordt verteld vanuit het perspectief van één persoon, de schrijver wiens naam onbekend blijft. Deze schrijver kan in feite daarom gezien worden als een verhalenverteller. Want wat hij te vertellen heeft, is namelijk al geweest. Het aantal personages dat in het verhaal voorkomt, blijft beperkt tot vier, dus blijft het overzichtelijk. De lezer weet aldoor waar hij aan toe is.  Met dat beperkt aantal personen weet de auteur overigens een boeiend en origineel verhaal neer te zetten waarin het spanningsveld per bladzijde toe lijkt te nemen.

Omdat de lezer vanaf de eerste bladzijde wil weten wat er gebeurd is, en wat er nog gaat gebeuren, verveelt het boek geen moment en voel je je als het ware betrokken bij de personages. Dat het lijkt of er ieder moment wat gaat gebeuren, is goed voor de spanning, die overigens zienderogen toeneemt naarmate de ontknoping dichterbij komt. Baas weet de lezer geregeld op het verkeerde been te zetten in een verhaal dat ook nog eens een verrassend einde kent.

Dagboek uit de rivier is in een eenvoudige en vlotte stijl geschreven en is een goed voorbeeld van een verhaal waarin het motto ‘niets is wat het lijkt’ op een bijzonder goede manier verwerkt is. De beeldende beschrijving van de omgeving (de Ardennen) zorgt er mede voor dat je het verhaal als levensecht ervaart. Dat is knap. Van Mersbergen weet natuurlijk hoe hij een boek moet schrijven, maar om een thriller in elkaar te zetten is vaak toch weer anders. Maar, hoewel onder de naam Frederik Baas, hij lijkt dit zonder moeite voor elkaar gekregen te hebben. Want Dagboek uit de rivier is een bijzonder sterke debuutthriller.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Frederik Baas
Titel: Dagboek uit de rivier

ISBN: 9789026337543
Pagina’s: 215

Eerste uitgave: 2017

Advertenties

Niks – Koen Gubbels


Beschrijving
Na zijn scheiding raakt Nik aan lager wal. In korte tijd lijkt hij alles te verliezen; zijn vrouw, zijn huis en zijn bedrijf. Ook verbreekt zijn zoon alle contact. In een balorige impuls gaat hij in op een e-mailscam en komt in contact met een Chinese zakenman. Hopend op een nieuwe start reist Nik af naar China, waar hij terechtkomt in een duister spel van misleiding en persoonlijke afrekeningen. Hiermee begint een avontuur waarbij hij hulp krijgt uit onverwachte hoek. 

Recensie
Al sinds hij jong was, wilde Koen Gubbels schrijver worden. Hiervoor had hij in feite maar één beweegreden en dat was het romantische idee van het vak. Toch heeft hij op die jonge leeftijd nooit geschreven, dat kwam pas later, hoewel hij altijd heeft geweten dat hij schrijver zou worden. Hij is een opleiding aan de schrijversvakschool gaan volgen en een schrijfopdracht daar inspireerde hem voor het schrijven van zijn debuut, de thriller Niks. Aanvankelijk was dit boek als roman bedoeld, maar vooral het thrilleraspect boeide de uitgever, zodat het opnieuw uitgewerkt moest worden.

Na zijn scheiding is het leven van Nik Speelman niet meer wat het geweest is. Behalve zijn vrouw en zoon, verliest hij ook zijn bedrijf en raakt min of meer aan lagerwal. Omdat hij niets meer te verliezen heeft, reageert hij op een discutabel mailtje, waarna de Chinese zakenman HongZhang contact met hem opneemt. Speelman krijgt een aanbod, verwacht opnieuw te kunnen beginnen en vertrekt naar China. Eenmaal daar loopt alles anders dan hij kon vermoeden en wordt hij het slachtoffer van nietsontziende individuen. De hulp die hij vervolgens krijgt, komt van een kant die niet te voorzien was.

Vanwege het overwegend rommelige, onsamenhangende en stroeve begin is het verhaal aanvankelijk oninteressant en niet boeiend. Daarna, en dan vooral vanaf pagina zestig, krijgt het meer structuur en wordt het een stuk aangenamer om te lezen. Ondanks dat een aantal hoofdstukken geen toegevoegde waarde heeft. Hoewel het dus lezenswaardiger wordt, ontbreekt de spanning in het verhaal grotendeels. Halverwege zijn er enkele bladzijden waar die spanning wel aanwezig is, maar voor een boek dat thriller genoemd wordt, is dit veel te weinig. Terwijl het thema, maar ook het idee, prima ingrediënten zijn om van Niks een spannend boek te maken.

Het thema dat Gubbels gekozen heeft, verdient de originaliteitsprijs niet, maar de manier waarop hij het in het verhaal verwerkt heeft, is wel degelijk origineel. De setting, die bijzonder en anders dan anders is, is daar zonder meer debet aan. Het is jammer dat de auteur het niet wat eenvoudiger heeft gehouden, want een aantal situaties wordt dusdanig door hem beschreven dat ze grenzen aan onwaarschijnlijkheid. Dat gaat ten koste van de geloofwaardigheid van het verhaal. Daarnaast is het op momenten ook licht voorspelbaar. Hiermee wordt de eventuele spanning sowieso al weggenomen. Toch weet de auteur de lezer nog wel te verrassen, want de ontknoping was niet te voorzien. Daarmee heeft hij toch weer wat extra punten gescoord.

Gubbels maakt geregeld gebruik van aardige woordspelingen, mooie zinnen en humor en met zijn manier van schrijven weet hij de er vaart voor een groot deel ook in te houden. Daardoor leest het vlot en wordt het nergens ingewikkeld. De personages zijn op zich interessant, maar in grote lijnen nogal clichématig. Aan de ene kant hebben ze een eigen gezicht, maar aan de andere kant ook weer niet. Het hangt er, wat dat betreft, net een beetje tussenin. Datzelfde geldt voor Niks. Dit debuut is niet niks, maar ook niet alles.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Koen Gubbels
Titel: Niks

ISBN: 9789026335419
Pagina’s: 280

Eerste uitgave: 2016

Klein klein kleutertje – M.J. Arlidge


Beschrijving
Vroeg in de ochtend wordt het lichaam van een vrouw gevonden. Ze ligt half op de autoweg en het lijkt een tragisch ongeluk. Als Helen Grace op de plaats des onheils arriveert is het voor haar meteen duidelijk dat het om een koelbloedige moord gaat. Maar waarom deze vrouw – een liefhebbende echtgenote en zorgzame moeder – het slachtoffer is, is een raadsel.

Niet veel later wordt er in het winkelcentrum een apotheker gedood, terwijl hij nog klanten in zijn zaak had. Waarom worden er getuigen levend achtergelaten door de moordenaar? Helen moet al haar kennis van het misdadige brein in de strijd gooien, wil ze achter de identiteit van de dader komen voordat er nog een slachtoffer valt. En als ze zelf het volgende doelwit lijkt, wordt de zaak alleen maar persoonlijker…

Recensie
Aanvankelijk had M.J. Arlidge een contract afgesloten voor zeven boeken in de Helen Grace-serie. Klein kleutertje is de zevende en zou in principe dus het laatste van de serie zijn geweest. Voordat dit deel uitkwam, heeft hij echter getekend voor een achtste en het is waarschijnlijk dat er nog meer zullen verschijnen. Want zolang mensen de boeken uit de serie nog steeds kopen, zal hij ze blijven schrijven. Behalve thrillers schrijft hij ook scenario’s, onder andere voor de tv-serie Silent Witness en pilots voor misdaadseries voor zowel de Britse als Amerikaanse televisie.

Op een vroege ochtend in de herfst vindt Helen Grace een zwaargewonde vrouw. Ze ligt op de weg en lijkt een ongeluk gehad te hebben. Nadere inspectie wijst echter uit dat er op haar is geschoten. De vrouw sterft in Helens armen. Helen en haar team onderzoeken de moord, maar staan voor een raadsel. Want waarom is deze vrouw vermoord? Binnen een paar uur wordt opnieuw een moord gepleegd. Deze keer laat de moordenaar getuigen achter. De politie staat onder grote druk, probeert met man en macht de dader te vinden en wil ook voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen.

Een bekend citaat van de geruime tijd geleden overleden voetbaltrainer Alf Ramsey was ‘Never change a winning team.’. Hoewel schrijven geen sport is, lijkt Arlidge deze quote goed in zijn geheugen te hebben geprent. Want zijn boeken schrijft hij volgens eenzelfde concept: korte hoofdstukken met vlot lopende zinnen en een verhaal dat in een razend tempo voorbijsnelt. Succes gegarandeerd, omdat deze opzet een groot spanningsveld creëert. Klein klein kleutertje is daarop geen uitzondering. Het enige verschil ten opzichte van zijn eerdere boeken is dat het verhaal zich deze keer in een tijdsbestek van vierentwintig uur afspeelt.

Omdat Klein klein kleutertje het zevende uit de reeks is, is het aan te bevelen de boeken op volgorde van verschijning te lezen. Hoewel het verhaal op zichzelf staand is, is het voor het volgen van de ontwikkeling van de terugkerende personages beter om bij het eerste te beginnen. Een andere reden om dat te doen is om incidentele verwijzingen naar voorvallen uit enkele eerdere delen beter te kunnen plaatsen.

Behalve dat van de daders, worden de personages niet gedetailleerd uitgewerkt. Ongetwijfeld omdat dit vooral in de voorgaande boeken al gebeurd is en daarom zal het, naarmate de serie vordert, steeds moeilijker worden om met nog wat nieuwe details te komen. Het gevaar hiervan is dan dat de boeken steeds oppervlakkiger kunnen worden. In dit deel is hier al enigszins sprake van, want de echte diepgang ontbreekt in dit verhaal. Dat wil overigens niet zeggen dat Klein klein kleutertje niet vermaakt. Dat doet het wel degelijk. Het hoge tempo en de tijdspanne van vierentwintig uur geven het boek vaart waardoor er toch een mate van spanning aanwezig is. Dit wordt mede gevoed door een enkele plotwending.

Toch moet Arlidge zich wel gaan afvragen of Helen Grace haar uiterste houdbaarheidsdatum niet heeft bereikt. Ze zal waarschijnlijk nog wel even vooruit kunnen, maar om de lezers aan de serie te blijven binden, zal de auteur op niet al te lange termijn wel met iets anders moeten komen. Iets verrassends en mogelijk zelfs langere hoofdstukken waarin hij dieper op bepaalde zaken in kan gaan. Lukt hem dat niet, dan bestaat de kans dat Helen Grace slachtoffer wordt van haar eigen succes.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Klein klein kleutertje
ISBN: 9789022582855
Pagina’s: 348

Eerste uitgave: 2018

Zonder jou – Chantal & Priscilla van Gastel


Beschrijving
Valerie staat op een keerpunt. Voor de tweede keer in haar leven. En beide keren werd ze hiertoe gebracht door haar grote liefde Oscar. De eerste keer was jaren geleden, toen ze haar voorspelbare leven inruilde voor een vrijgevochten bestaan met hem. 

De tweede keer is nu, nu hij op het punt staat haar en hun zoon Mick te verlaten. Niet omdat hun liefde voorbij is, maar omdat Mick lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis die zo ontwrichtend is dat Oscar het niet meer kan verdragen. Plots staat Valerie er alleen voor. Terwijl het gedrag van Mick angstaanjagend uit de hand loopt, probeert Valerie uit alle macht zichzelf en haar kind te beschermen. Maar hoe doe je dat, als het grootste gevaar van hemzelf afkomstig is?

Recensie
Chantal van Gastel is geen onbekende in de schrijverswereld. In 2008 brak ze door met de chicklit Zwaar verliefd!, dat verfilmd wordt en in oktober 2018 in de bioscoop te zien zal zijn. Haar zus Priscilla kwam met een idee voor een boek en om dit als duo te gaan schrijven. In de zomer van 2015 werkte Priscilla het idee uit en in januari 2016 begonnen samen aan het boek. Een halfjaar later was het af en de thriller Zonder jou betekende hun gezamenlijke debuut.

Het huwelijk van Valerie en Oscar zit in een crisis en Oscar heeft al voorbereidingen getroffen om haar te verlaten. Ze houden nog zielsveel van elkaar, maar hun zoon Mick, die aan een persoonlijkheidsstoornis lijdt, is er de belangrijkste oorzaak van dat het slecht met hun relatie gaat. Oscar besluit om het huis te verlaten. Vanaf dat moment zal Valerie het alleen moeten redden. Hoewel Mick’s gedrag steeds extremer wordt doet ze er alles aan om haar zoon, maar ook zichzelf te beschermen. Maar zal het haar lukken om dit vol te houden, vooral als het gedrag van Mick het steeds riskanter begint te worden?

Zonder jou kent in feite twee verhaallijnen, een hoofdverhaal, dat in de ik-vorm en vanuit het gezichtspunt van Valerie verteld wordt. Daarnaast een korter verhaal, in cursief, dat wordt verteld vanuit het perspectief van Mick. Er is ook nog een aantal hoofdstukken dat door enkele andere personages wordt verteld, maar dat is minimaal en kan gezien worden als extra informatie op het geheel. Doordat de zussen Van Gastel voor deze opzet gekozen hebben, kun je als het ware in het hoofd van Mick kijken en beleef je het verhaal mee zoals Valerie het ziet.

Aanvankelijk ga je er vanuit dat Mick een etterbakkie is, maar als snel wordt duidelijk dat hij een gedragsstoornis heeft, dat er iets niet klopt in zijn hoofd. Over het algemeen zijn kinderen met een dergelijk probleem thuis niet te handhaven. Daarom is het des te merkwaardiger en eigenlijk ook ongeloofwaardig dat Mick gewoon thuis is, naar een reguliere school gaat en behandeld wordt als een kind zonder problemen. Verder is, op een incidenteel bezoek aan psychiaters na, iedere vorm van hulpverlening uitgebleven. De lezer kan daardoor de indruk krijgen dat de auteurs zich niet in deze problematiek hebben verdiept. Omdat ze dit wel gedaan blijken te hebben, wordt het niet goed overgebracht. Wat overigens wel goed overkomt, is de wanhoop die bij beide ouders heerst.

Het gekozen thema van Zonder jou is origineel, maar het verhaal heeft, op een paar pagina’s na, geen enkele spanning. Daarnaast kent het een aantal voorspelbare situaties en lijkt de ontknoping, ondanks dat daar de enige, maar wel kleine, verrassing van het boek in voorkomt, enigszins gezocht en bedacht te zijn om een eind aan het verhaal te maken. Ondanks de aangename schrijfstijl begint het verhaal na verloop van tijd vervelend te worden. Er is weinig variatie, want alles, maar dan ook echt alles draait om Mick en zijn gedrag. Hoewel dit gezamenlijke debuut thriller heet te zijn, mag het die benaming eigenlijk niet hebben.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Chantal & Priscilla van Gastel
Titel:  Zonder jou

ISBN: 9789402715903
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2016

Machtsspel – Chris Ryan


Beschrijving
John Porter en John Bald worden op een nieuwe missie gestuurd in Sierra Leone. Samen moeten ze Ronald Soames opsporen en naar huis brengen. Soames is een voormalige bevelhebber van het Regiment, en nu de rechterhand van diens directeur. Maar als ze in het Afrikaanse land aankomen is de Engelsman verdwenen, en hij heeft een spoor van vernieling nagelaten.

Rebellen dreigen de macht in het land te veroveren. Ze hebben de leiding overgenomen in de diamantmijnen en zijn begonnen met het vermoorden van buitenlanders. Het wordt Porter en Bald al snel duidelijk dat degenen voor wie ze momenteel werken niet de waarheid hebben gesproken over de aard van hun missie. Achter de strijd om de controle over de diamantmijnen blijkt een veel groter kwaad te schuilen. En alle tekenen wijzen in de richting van zowel het Britse parlement als het Kremlin.

Recensie
Na zijn vertrek uit het Britse leger heeft Chris Ryan, een pseudoniem van Colin Armstrong, een aanzienlijk aantal actiethrillers geschreven. Een van deze boeken was Tegenaanval, waarin John Porter en John Bald de seriepersonages zijn. Dit boek is vervolgens bewerkt tot een televisieserie. Het nieuwste boek in de reeks is Machtsspel, dat in maart 2018 in uitgekomen. Naast schrijven houdt Ryan zich ook bezig met het presenteren van televisiedocumentaires. Deze houden alle verband met het leger of de ordehandhaving.

De voormalig SAS’ers John Porter en John Bald werken tegenwoordig voor MI5 en MI6 en worden in die hoedanigheid naar Sierra Leone gestuurd, waar een burgeroorlog heerst. Ze hebben opdracht gekregen om oud SAS-commandant Ronald Soames uit het land op te halen, maar hij blijkt te zijn verdwenen. Soames had de taak om de grootste diamantmijn van het land te bewaken, maar lijkt ook vijanden gemaakt te hebben. Het heeft er alle schijn van dat er zowel van Britse als Russische kant jacht op hem wordt gemaakt. Lukt het Porter en Bald om Soames het land uit te krijgen en de burgeroorlog het hoofd te bieden?

Wie de naam Chris Ryan kent, zal in principe meteen aan actie denken. Niet vreemd, want zijn vorige carrière, Ryan was jaren militair, bestond hieruit en zijn boeken zijn stuk voor stuk actiethrillers. Machtsspel is daar dus geen uitzondering op. Een groot deel van het verhaal bestaat uit het leveren van gevechten en het vaak daarbij behorende schietgeweld. De auteur schroomt daarbij niet om uitvoerig en beeldend te beschrijven hoe rebellen worden afgeknald en wat er vervolgens met hen gebeurt als de enorme hoeveelheid afgevuurde kogels hen geraakt hebben. Lezers met een goed voorstellingsvermogen en een wat zwakkere maag kunnen dit boek wellicht beter links te laten liggen.

Het verhaal wordt vooral gedragen door superheld John Porter en in mindere mate door zijn kompaan John Bald. Omdat Machtsspel het derde boek is waarin beide heren hun opwachting maken, is het aan te raden de serie op volgorde te lezen. Dan weet je zeker dat je wat meer over de levensloop van beide mannen te weten komt, hoewel, en in feite is dat ook niet de opzet van een actiethriller, dat niet erg uitgebreid en diepgaand zal zijn. Het kan dan mogelijk wel verklaren wat de echte reden van Porter’s alcoholisme is en waarom Bald een racist lijkt te zijn. In dit boek wordt daarover in ieder geval zo goed als geen duidelijkheid gegeven.

Ryan heeft een aantal thema’s in het verhaal verwerkt. De drie belangrijkste zijn de diamantwinning, de burgeroorlog waaronder Sierra Leone destijds gebukt ging en de kindsoldaten die daarbij ingezet werden. Het verhaal wordt daardoor een stuk realistischer. Toch ontkomt de lezer er niet aan om te concluderen dat er ook wel een aantal onwaarschijnlijkheden in het boek voorkomen. Vooral richting de ontknoping lijkt de auteur alle remmen los te gooien en is een aantal scènes te ver gezocht. Dat is goed voor de actie, maar voor de geloofwaardigheid is het fnuikend.

Machtsspel, dat vertaald is door Ralph van der Aa, is een op gezette tijden harde actiethriller die zich over het algemeen in een hoog tempo afspeelt. In combinatie met de niet al te gecompliceerde schrijfstijl van Chris Ryan is dit een typisch boek voor de liefhebber van dit genre thriller.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Chris Ryan
Titel: Machtsspel
ISBN: 9789022582787
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2018

Ik weet alleen mijn naam nog – C.J. Cooke


Beschrijving
Een vrouw wordt wakker op een strand, haar lichaam zit onder de schrammen en blauwe plekken. Ze heeft geen idee wie ze is of hoe ze daar terecht is gekomen. Ze wordt opgevangen door vreemden en probeert er stapje voor stapje achter te komen wie ze is.

Een man krijgt een telefoontje: zijn vrouw is weg en heeft hun baby en peuter alleen thuis gelaten. Wanneer hij thuiskomt blijkt haar auto op de oprit te staan, maar haar mobiel, portemonnee en paspoort zijn er nog. Zijzelf is echter verdwenen.

Er wordt een landelijke zoektocht georganiseerd. Met de babycamera’s van het gezin blijkt te zijn geknoeid: iemand hield hen in de gaten. Wie heeft Eloïse meegenomen? Of is ze uit vrije wil vertrokken? Maar waarom zou ze de drie mensen die het meest van haar hielden in de steek willen laten?

Recensie
Na haar studie aan de Universiteit van Belfast bekleedde Carolyn Jess-Cooke een lectoraat filmkunde en als filmtheoreticus publiceerde ze diverse artikelen en boeken. Vervolgens was ze hoofddocent aan een andere universiteit, maar nadat ze begin 2011 haar ontslag nam, richtte ze zich volledig op haar schrijverschap. Ze debuteerde in 2010 met de dichtbundel Inroads en een jaar later verscheen haar eerste roman Dagboek van een beschermengel. Onder de naam C.J. Cooke schreef ze haar eerste thriller Ik weet alleen mijn naam nog, dat begin maart 2018 uitgekomen is.

Ze wordt wakker op het strand van een klein onbewoond eiland. Verspreid over haar lichaam heeft ze blauwe plekken en diverse schrammen. Hoe ze er terechtgekomen is, weet ze niet. Ze weet zelfs niet wie ze is. Vier onbekenden die tijdelijk op het eiland verblijven, vangen haar op en zelf probeert ze erachter te komen wat haar overkomen is. Op zijn werk krijgt haar man een telefoontje dat zijn twee kinderen alleen thuis zijn en dat er van zijn vrouw geen spoor is. Niets wijst erop dat ze ontvoerd is en er zijn ook geen inbraaksporen. De politie start een zoekactie en komt erachter dat iemand de waarheid niet vertelt.

Ondanks dat de schijnbare dialogen in het eerste hoofdstuk geen aanhalingstekens hebben en het daardoor enigszins onduidelijk is, zorgt dat begin er wel voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar het vervolg van het verhaal. Dat verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het per hoofdstuk afwisselende perspectief van de twee belangrijkste personages: Eloïse en Lochlan. Hierdoor weet je vanaf de eerste bladzijde wie welke rol in het verhaal heeft. Die duidelijkheid geldt niet direct voor de personages die zich samen met Eloïse op het eiland bevinden. Dat duurt even en pas in de ontknoping wordt hierover helderheid verschaft. Daardoor wordt er wel een mate van spanning gecreëerd en blijft de lezer tot het eind in het ongewisse over de exacte rol van die bijpersonages.

Gedurende het verhaal komt de lezer over de twee hoofdpersonages te weten dat ze beiden hun geheimen hebben en dat die ze voor elkaar verborgen hebben gehouden. Daarnaast merk je ook dat ze een ontwikkeling doormaken. Lochlan verandert van een workaholic in een toegewijde huisvader en Eloïse doet er alles aan om haar demonen kwijt te raken. Wat deze zijn, en waar haar verdwijning aan ten grondslag ligt, wordt door middel van een enkele flashback steeds helderder.

Halverwege komt er, hoewel het voor een groot deel hoe dan ook intrigerend is, wat meer spanning in het verhaal. Tevens worden er geheimen onthuld en wordt het eveneens boeiender. Ondanks een aantal plotwendingen is het verhaal af en toe ook wel een beetje voorspelbaar en komen er enkele onwaarschijnlijkheden in voor. De auteur lijkt zich ook een keer vergist te hebben in het door haar gehanteerde tijdschema. Want hoe kan het dat Eloïse zich op 17 maart 2015 op het onbewoonde eiland bevindt, terwijl ze diezelfde dag ’s avonds nog thuis was. Deze onmogelijkheid is alleen maar opmerkelijk en heeft geen enkele invloed op het verhaal in zijn geheel.

Ik weet alleen mijn naam nog, dat vakkundig is vertaald door Ingrid Zweedijk, is een thriller met een originele invalshoek. De rode draad is de aandoening waar Eloïse mee te kampen heeft en daardoor is het boek misschien zelfs wat meer dan alleen maar een spannend boek. Het is al met al een heel behoorlijk thrillerdebuut van C.J Cooke.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: C.J. Cooke
Titel: Ik weet alleen mijn naam nog
ISBN: 9789402700930
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2018

De vrouw in de koelkast – Gunnar Staalesen


Beschrijving
Privédetective Varg Veum zoekt in Stavanger de offshore werker Arne Samuelsen. Arne zelf is spoorloos, maar in de koelkast van zijn flat vindt Veum wel een onthoofd vrouwenlijk lichaam. Tijdens zijn onderzoek wordt hij geconfronteerd met de groeiende macht van de onderwereld van Stavanger, die zijn zoektocht naar Samuelsen probeert te dwarsbomen. Maar Varg Veum is niet van plan zich door hen te laten tegenhouden. 

Recensie
De Noor Gunnar Staalesen debuteerde op zijn tweeëntwintigste met de roman Uskyldstider (Seasons of innocence). Hij is het meest bekend geworden met zijn thrillers waarin privédetective Varg Veum het belangrijkste personage is. Deze serie bestaat uit zeventien boeken en er zijn er vijf in het Nederlands vertaald. Het in 1977 uitgegeven Bukken til havresekken is de eerste in de reeks. De vrouw in de koelkast is zijn eerste in het Nederlands vertaalde boek en verscheen in 1996. Op 27 maart 2018 is deze triller in pocketformaat heruitgegeven.

Omdat offshore werker Arne Samuelsen wordt vermist, vraagt zijn moeder aan privédetective Varg Veum of hij haar zoon wil opsporen. Veum neemt de opdracht aan en vertrekt naar Stavanger, waar Samuelsen een flat heeft. Hij treft er geen enkel spoor van de vermiste man aan, maar als hij in de koelkast kijkt, vindt hij daarin het onthoofde lichaam van een vrouw. Veum wil weten wie het is en gaat, hoewel de politie het hem verbiedt, toch op onderzoek uit. Dan krijgt hij te maken met de onderwereld van Stavanger en wordt hij belemmerd in zijn acties. Toch is dat voor hem geen reden om zijn speurtocht stop te zetten.

Het beeld van een privédetective is vaak dat het iemand is die zijn eigen gang gaat en zich van niets en niemand wat aantrekt. Varg Veum is daar geen uitzondering op. Vanaf het begin van het verhaal is te merken dat hij onafhankelijk is en dat ook wil blijven. Wellicht is dit enigszins clichématig, maar op zich geeft het ook de duistere kant van dit beroep wel weer en dat heeft dan ook zo zijn charme. Dat duistere is ook de sfeer die het verhaal soms uitademt. Het is een sfeer die tientallen jaren geleden zo kenmerkend was. Daaruit valt af te leiden dat Staalesen dit boek lang geleden geschreven heeft.

Hoewel de lezer wel wat over de achtergrond van Veum te weten komt, blijft zijn personage over het algemeen aan de oppervlakkige kant. Van sommige personen wordt een te uitgebreide beschrijving gegeven, zonder dat ze worden uitgediept. Deze uitvoerige informatie is in feite overbodig en voegt niets toe aan het verhaal. Maar echt storend is het daarentegen ook weer niet. De beschrijvingen van de omgeving en van bepaalde situaties zijn beeldend en realistisch. Dat laatste geldt eveneens voor de dialogen. De ervaring van de auteur met het schrijven van toneelstukken en hoorspelen hebben daar ongetwijfeld zijn invloed op gehad.

De vrouw in de koelkast is een recht-toe-recht-aan-verhaal en moet het niet hebben van een zinderende spanning. Naarmate de ontknoping dichterbij komt, neemt het spanningsveld wel toe en komen er enkele plotwendingen in het verhaal voor. Ondanks dat dit wat laat gebeurt, boeit het verhaal vanaf het begin toch wel. Je wilt, net als Veum, weten wie die vrouw in de koelkast is en wat er gebeurd is. En dat is op zijn minst verrassend te noemen. Dit alles maakt dat De vrouw in de koelkast al met al geen onaardig verhaal is. Het sprankelt niet, maar het verveelt ook niet.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Gunnar Staalesen
Titel: De vrouw in de koelkast

ISBN: 9789460683862
Pagina’s: 256

Eerste uitgave: 1996

De sekte herrijst – Mariette Lindstein


Beschrijving
Na twee turbulente jaren in de sekte ViaTerra probeert Sofia Bauman haar leven weer op te bouwen. Maar dat is moeilijker dan ze dacht. Ze wordt geconfronteerd met veel vooroordelen en achterdocht, en wordt gekweld door nachtmerries. Tegelijkertijd groeit haar verlangen naar vergelding.

Sekteleider Franz Oswald zit in de gevangenis, in afwachting van zijn proces. Hij maakt zich echter geen zorgen en toont geen enkel berouw. Met behulp van zijn advocaat spint hij een web dat de muren van de gevangenis ver overstijgt. Hij heeft slechts één doel: wraak nemen op Sofia.

Wanneer Sofia besluit haar ervaringen met betrekking tot haar leven in de sekte te delen met de buitenwereld, verandert haar leven in een hel. Er is slechts één oplossing: ze moet alles achter zich laten en ergens anders opnieuw beginnen. Maar Oswald laat zich niet tegenhouden… In de dramatische nasleep blijft er één vraag overeind: kun je ooit echt ontsnappen aan een sekte?

Recensie
Haar toenmalige vriendje was lid van de Scientologybeweging en daarom sloot Mariette Lindstein zich op 19-jarige leeftijd ook bij hen aan. Aanvankelijk vond ze haar betrokkenheid een opwindende ervaring, maar het werd steeds meer een nachtmerrie. Elektronisch beveiligde hekken en gewapende bewakers zorgden ervoor dat de leden gevangenen waren. Op haar zesenveertigste ontsnapte ze aan de beweging en besloot ze om erover te gaan schrijven. Om een zo groot mogelijke doelgroep te bereiken, koos ze voor het thrillergenre. Omdat wat ze wilde vertellen niet in één boek paste, werd het een trilogie. De sekte was het eerste deel en in februari verscheen deel twee, De sekte herrijst.

Na haar ontsnapping uit de sekte ViaTerra, ze heeft er twee jaar doorgebracht, probeert Sofia Bauman haar leven weer een nieuwe invulling te geven. Dat valt niet mee, want ze heeft nog regelmatig nachtmerries en anderen hebben al snel een oordeel over haar klaarstaan. Mede door haar toedoen belandt de sekteleider, Franz Oswald, in de gevangenis. Hier schrijft hij een boek en beraamt hij zijn plannen om wraak op Sofia te nemen. Sofia zit echter niet stil en deelt haar ervaringen over haar verblijf in de sekte in een blog. Haar leven wordt haar daarna bijna onmogelijk gemaakt. Sofia vraagt zich af of een echte ontsnapping uit de sekte wel mogelijk is.

Net als in De sekte begint Lindstein het verhaal in dit tweede deel van de trilogie met een proloog. Deze ademt een dreigende sfeer uit en roept vraagtekens op voor de lezer. Want wat is er gebeurd en, hoewel het eigenlijk wel te voorzien is, wie zit er in moeilijkheden. Dit wordt gedurende het verhaal wel duidelijk. De sekte herrijst gaat in ieder geval verder waar het eerste deel geëindigd is. Om na het dichtslaan van dit tweede deel niet in verwarring achter te blijven, is het verstandig om de trilogie op volgorde te gaan lezen. Laat je dit na, dan wordt het lastig om dit boek, ondanks dat de auteur af en toe verwijst naar het eerste deel, goed te begrijpen.

In De sekte herrijst wordt het verhaal vanuit het perspectief van een aantal personages verteld. Dat is een goede keuze van Lindstein, want op deze manier komt de lezer te weten hoe het verder met hen gegaan is, welke keuzes ze gemaakt hebben en wat hun eventuele plannen zijn. En ook nu kun je je erover verbazen waarom sommigen tot hun keuze zijn gekomen. Is het slaafsheid, is het angst of is zijn ze nog steeds onder invloed van een hersenspoeling? Dit speelt zich dan vooral in het begin van het boek af en dan is het nog enigszins beklemmend. Het lukt de auteur echter niet om dit gevoel te handhaven, want na ruim een derde wordt het een ‘gewoon’ verhaal. Lindstein probeert wel wat angstgevoelens op te wekken, maar omdat de spanning ontbreekt, lukt haar dat niet.

Naarmate de ontknoping nadert, krijgt het verhaal wel enkele plotwendingen, maar deze zijn te minimaal om nog voor een daverende verrassing te kunnen zorgen. Toch kan de lezer zich niet aan de indruk onttrekken dat De sekte herrijst vooral een relaas is over het leven van Sofia, waarbij het er soms zelfs op lijkt dat je een chicklit leest. Ook kun je twijfels hebben over het gedrag van haar. Ze wordt, hoewel ze toch het nodige heeft meegemaakt en daardoor achterdochtig zou moeten zijn, vrij naïef neergezet als ze een nieuwe relatie denkt aan te gaan. Wat hieruit voortvloeit, kun je al van mijlenver aan zien komen.

In De sekte herrijst, vakkundig vertaald door Corry van Bree, ontbreekt het spanningselement dat zijn voorganger nog wel had. Het kan de verwachting dat het minstens zo intrigerend zou zijn niet waarmaken. Als het laatste deel, dat in september 2018 verschijnt, in deze trant doorgaat, zal de trilogie als een snel dovende nachtkaars uitgaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Mariette Lindstein
Titel: De sekte herrijst
ISBN: 9789400508453
Pagina’s: 324

Eerste uitgave: 2018

Zerk – Ellen G.


Beschrijving
Op Europa’s grootste Joodse begraafplaats in Berlijn-Weissensee wordt een man vermoord aangetroffen op zijn eigen familiegraf. De Moordbrigade is het spoor naar de dader kwijt. Een journalist onderzoekt een mogelijk antisemitisch motief.

Voormalig hoofdcommissaris Wolfgang raakt geïntrigeerd en biedt de Moordbrigade zijn diensten aan. Maar hij moet zich afzijdig houden, want de onthullingen van de journalist zijn ingeslagen als een bom. De Weissenseemoord is een heet politiek hangijzer geworden.

Onverwacht raakt Wolfgang toch betrokken bij de zaak. Als kort na elkaar twee vrouwen worden vermoord, is dat nog maar de start van een reeks verwikkelingen die al snel zijn persoonlijke levenssfeer binnendringen.

Recensie
Al op haar dertiende jaar wist Ellen G(erretzen) dat ze een thriller wilde gaan schrijven. Ze las op dat moment haar eerste Agatha Christie en raakte verslingerd aan het spannende boek. Het heeft echter nog jaren geduurd voor ze haar droom werkelijkheid liet worden. Ze begon namelijk pas met schrijven nadat ze haar baan bij het UWV opzegde. Haar debuut, Bloedbruiloft, verscheen in 2011 en is het eerste deel van een serie met voormalig hoofdcommissaris Wolfgang als hoofdpersonage. Zerk is het nieuwste deel van de reeks en werd in april 2017 uitgegeven.

Hoewel hij sowieso al wilde, was een e-mail de belangrijkste drijfveer voor Wolfgang om terug naar Berlijn te gaan. Hier hoort hij van Claus, een oud-collega van de moordbrigade, dat ze vastzitten in een onderzoek. Op de grootste Joodse begraafplaats van Europa is op een familiegraf het lichaam van een man gevonden. Er wordt vermoed dat het om antisemitisme gaat, maar iedere aanwijzing ontbreekt. Wolfgang biedt zijn hulp aan die kan niet worden aangenomen. Maar kan hij het niet laten rusten. Vooral niet wanneer in korte tijd twee vrouwen worden vermoord en de zaak zich dusdanig ontwikkelt dat Wolfgang er persoonlijk bij betrokken raakt.

Zerk. De vijfde Wolfgang heeft een niet alledaagse titel. Toch is deze prima gekozen, want in het begin van het verhaal wordt op een familiegraf het lichaam van een man gevonden en later zullen grafstenen ook een rol van betekenis hebben. Een andere titel zou daarom niet denkbaar zijn geweest. De auteur, en mogelijk ook de uitgever, hebben hier zorgvuldig over nagedacht. Dat Gerretzen niet zomaar iets schrijft, is heel goed te merken. Ze heeft overal aandacht aan besteed. Dat blijkt onder meer uit de beeldende en levensechte beschrijving van plaatsen als Berlijn en Antwerpen, maar ook uit de gedetailleerde omschrijving van het interieur van enkele lokale kroegen.

Ellen Gerretzen weet het voor elkaar te krijgen dat het verhaal de lezer vanaf de allereerste bladzijde intrigeert. In het cursief zijn het de gedachtespinsels van de moordenaar en in korte of zelfs ultrakorte hoofdstukken is het het verhaal dat vanuit het perspectief van de belangrijkste personages wordt verteld. De persoonlijke problemen die ieder van hen heeft, maken dat Zerk meer diepgang heeft dan de reguliere politiethriller. Daarnaast schuwt de auteur ook maatschappelijke onderwerpen niet, want het groeiende antisemitisme, dat de laatste jaren steeds actueler wordt, is een belangrijk onderdeel van het verhaal.

De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal een hoog tempo heeft. Hierdoor wordt de spanning vaak al verhoogd. Dat wordt in Zerk versterkt doordat een aanzienlijk aantal hoofdstukken eindigt met een cliffhanger, maar ook door de veelvuldig voorkomende, en dus verrassende, plotwendingen. Toch was het op een gegeven moment niet moeilijk om te voorspellen wie er uiteindelijk als moordenaar ontmaskerd zou gaan worden. Dit te weten, heeft overigens geen enkele invloed op het beleven van het verhaal. Dat blijf zonder meer boeien.

Ondanks dat Zerk de vijfde in een reeks is, staat het verhaal op zichzelf en kan het boek goed afzonderlijk van de andere gelezen worden. Er zijn echter wel enkele kleine verwijzingen naar de eerdere boeken. Ook merk je aan de vaste personages dat ze in die eerdere boeken een ontwikkeling hebben doorgemaakt. Om dit beter te kunnen plaatsen, is het aan te raden ze op volgorde te lezen. Wordt dit niet gedaan, dan is er helemaal niets aan de hand. Want Zerk, dat vast en zeker een vervolg zal krijgen, is een vakkundige en sterk geschreven thriller van een auteur die nog te weinig bekendheid geniet.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ellen G.
Titel: Zerk
ISBN: 9789460015250
Pagina’s: 439

Eerste uitgave: 2017

Ik ben Pelgrim – Terry Hayes


Beschrijving
Pelgrim is de codenaam van een man die niet bestaat. De geadopteerde zoon die uitgroeide tot een van de beste spionnen. De regisseur van een uiterst geheime eenheid binnen de Amerikaanse spionagedienst. Een man die, voordat hij van de aardbodem verdween, het ultieme boek schreef over forensisch onderzoek.

Het is datzelfde boek dat hem een jaar later in een obscuur hotel in Manhattan doet belanden, waar het lichaam van een onherkenbaar verminkt jonge vrouw is gevonden. Maar wat begint als een moordonderzoek zonder aanwijzingen, verandert in een zoektocht naar een onbekende vijand die een weerzinwekkend plan tot uitvoer wil brengen.

Recensie
Het komt niet vaak voor dat een debuut wereldwijd zo goed en sensationeel wordt ontvangen als Ik ben pelgrim. De Brits-Australische auteur van dit boek, Terry Hayes, heeft dit voor elkaar gekregen. Hij is niet onbekend met schrijven, want de oorspronkelijke journalist heeft scenario’s geschreven voor onder andere films als Mad Max en Vertical limit. Al vanaf zijn vijfde jaar wilde hij auteur worden, maar na een aantal ‘omzwervingen’ heeft hij pas in 2013 deze droom kunnen verwezenlijken en het krijgen van een boekencontract vindt hij het hoogtepunt van zijn carrière tot nu toe.

In een kamer van een obscuur hotel in New York wordt het zwaar verminkte lichaam van een jonge vrouw gevonden. Het lijkt een ‘normale’ moord in het drugscircuit te zijn. De man die door inspecteur Bradley om assistentie is gevraagd, ontdekt een aantal opvallende dingen. Waarbij het meest bijzondere is dat een dergelijk moordscenario in een door hem geschreven boek voorkomt. Deze man, later wordt hij Pelgrim genoemd, wordt door het hoofd van een geheime Amerikaanse dienst gevraagd achter een terrorist, de Saraceen, aan te gaan. Dit leidt hem naar diverse landen op de wereld, maar zorgt ook voor de oplossing van de moord in New York.

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, begint vanuit het perspectief van een aanvankelijk onbekende man. Later zal blijken dat hij bij zijn werk voor de geheime dienst verschillende namen heeft gebruikt. Aanvankelijk is het vooral een opsomming van het werk dat hij heeft verricht, maar ook hoe hij inspecteur Ben Bradley heeft ontmoet. Is dit taaie kost? Nee, zeker niet. Toegegeven, het gedeelte waarin deze uiteenzetting wordt verteld, sprankelt niet, maar het intrigeert wel degelijk. Het is van wezenlijk belang voor de rest van het verhaal. Als dit zou ontbreken, en dat realiseer je je achteraf, dan is het verhaal niet compleet en mis je hoe dan ook de broodnodige informatie.

Het tweede deel begint met het verhaal van de Saraceen. Hoe hij is opgegroeid en wat hij als jonge jongen heeft meegemaakt. Hayes heeft zich hier als het ware verplaatst in het hoofd van deze moslimjongen, later man, en verhaalt op een soms aandoenlijke, maar levensechte en zelfs ook nog begrip opbrengende manier hoe die jongen radicaliseert en strijder wordt. De lezer hoeft niet veel verbeeldingskracht te hebben om zich te realiseren dat dit voor vele jonge moslims opgaat. En dat staat dan los van de terroristische daden die ze later plegen. Want die zijn natuurlijk nooit goed te praten.

Ik ben Pelgrim heeft verschillende, korte en lange, verhaallijnen. Deze lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben of lijken zelfs niet eens in het verhaal te passen. Maar Hayes zorgt ervoor dat al deze verhalen of gebeurtenissen uiteindelijk perfect samenvallen tot één geheel. Dat heeft hij bijzonder ingenieus uitgedacht en het bewijst dat de auteur tijdens het schrijven, maar ook daaraan voorafgaand, zorgvuldig en nauwkeurig te werk gegaan is. Dat geldt eveneens voor de beschrijving van situaties, van landschappen en voor de dialogen. Deze zijn alle zo beeldend en realistisch beschreven dat je je als het ware in een film waant.

Ondanks het feit dat het boek aanzienlijk meer dan 700 pagina’s telt, merk je daar tijdens het lezen niets van. Het tempo, de spanning en de intelligentie waarmee de ontknoping tot stand gekomen is, doen de omvang van het boek vergeten. Ik ben Pelgrim doet je na afloop opnieuw beseffen dat een nietsontziende terrorist tot alles in staat is en dat een ‘lone wolf’ bijzonder moeilijk grijpbaar is. Vooral als deze (nog) niet in beeld is bij de diverse inlichtingendiensten. Dit debuut van Terry Hayes is bijzonder sterk en intelligent en helaas erg actueel.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Terry Hayes
Titel:  Ik ben Pelgrim

ISBN: 9789022997130
Pagina’s: 735

Eerste uitgave: 2014