In de donkere nacht – Sarah Bailey


Beschrijving
Gemma Woodstock is verhuisd naar Melbourne, waar ze zich verloren voelt en alleen. Ze twijfelt of ze de juiste keuze heeft gemaakt door haar geboorteplaats te verlaten en ze mist haar zoontje verschrikkelijk. Haar nieuwe werkplek is chaotisch en collega-rechercheur Nick Fleet, haar nieuwe partner, is ronduit onsympathiek en nurks.

Tijdens de opnames voor een grote film wordt een van de hoofdrolspelers vermoord. Hoewel er honderden getuigen zijn, is het totaal onduidelijk wie dit misdrijf heeft kunnen plegen. Gemma en haar partner krijgen de zaak toegewezen, en om de mysteries rond het leven en de dood van de acteur op te lossen, zullen ze toch echt nauw moeten samenwerken.

Recensie
In het dagelijkse leven heeft Sarah Bailey een managementfunctie in een groot reclame- en marketingbedrijf in Melbourne. Om haar creativiteit kwijt te kunnen, besloot ze op haar dertigste een boek te gaan schrijven, iets dat ze altijd al had willen doen. Haar debuut, Het duistere meer, verscheen in september 2019 en in het voorjaar van 2020 werd haar door Jetty Huisman vertaalde tweede thriller In de donkere nacht, gepubliceerd. Beide boeken maken deel uit van een trilogie rond rechercheur Gemma Woodstock. Op dit moment werkt ze aan een losstaande thriller, maar ze kan niet uitsluiten dat er nog een vierde deel met Woodstock komt.

Om haar problemen weer de baas te worden, is rechercheur Gemma Woodstock haar oude woon- en geboorteplaats Smithson ontvlucht en heeft ze een haar aangeboden baan bij de politie in Melbourne geaccepteerd. Omdat ze nog niet kan wennen, twijfelt ze of ze de juiste keuze gemaakt heeft. Ze heeft echter niet veel tijd om daarover na te denken, want tijdens de opname van een film wordt een van de hoofdrolspelers vermoord. Samen met haar nieuwe partner Fleet krijgt ze de leiding over het onderzoek. De weinige aanwijzingen en de vele getuigen maken dit een gecompliceerde zaak. Mede omdat er veel aandacht op gevestigd wordt.

Hoewel In de donkere nacht het tweede deel van de trilogie rond rechercheur Gemma Woodstock is, is daar niets van te merken. Omdat Bailey ervoor gekozen heeft het verhaal op een geheel andere locatie te laten plaatsvinden, heeft het zo goed als geen enkele verwijzing naar het eerste deel. Het enige waar je uit kunt afleiden dat het een vervolgdeel is, is het privéleven van Gemma. De auteur vertelt daar trouwens ruim voldoende over zodat dit boek uitstekend onafhankelijk van het andere gelezen kan worden.

Het verhaal speelt zich in een relatief korte periode af, tweeënhalve week. Over het algemeen goed voor een redelijk tot hoog tempo, maar daar is hier geen sprake van. De plot, dat eigenlijk alleen bestaat uit het politieonderzoek en een aantal privéperikelen, kabbelt rustig voort zonder dat zich al te veel onverwachte ontwikkelingen voordoen. Het is, ondanks het minimale aantal wendingen, niet verheffend of verrassend genoeg. Pas in de ontknoping doet zich iets werkelijk onvoorziens voor, het gevolg daarvan is dat er ook meteen wat spanning ontstaat, iets wat daarvoor eigenlijk nog niet waarneembaar was. Toch was de afloop niet geheel onvoorspelbaar. De reden van de dood van een van de personages kon je ruim van tevoren al op je klompen aan voelen komen.

In de donkere nacht wordt, net als het vorige deel, volledig verteld vanuit het perspectief van Gemma. De lezer krijgt daardoor voldoende over haar te weten, maar ten opzichte van het voorgaande boek heeft ze praktisch geen ontwikkeling doorgemaakt. Ze blijft een beetje in hetzelfde hangen en dat is jammer omdat ze het in zich heeft om uit te groeien tot een krachtig personage. De auteur zou er goed aan gedaan hebben wat meer in haar te investeren, ze is immers degene die het verhaal moet dragen. Voor de overige personages geldt eveneens dat er niet helemaal uitgehaald wordt wat erin zit. Op het verhaal heeft dit geen enkele invloed, maar echt leren kennen doe je ze niet.

De auteur heeft een toegankelijke en prettige schrijfstijl, met regelmaat maakt ze gebruik van mooie metaforen en de dialogen zijn eigentijds en realistisch. Situaties en omgeving weet ze beeldend weer te geven, waardoor de lezer zich er een goede voorstelling van kan maken. Wellicht dat hierdoor de thrillerelementen enigszins zijn ondergesneeuwd. Omdat In de donkere nacht het tweede deel van de trilogie is, mogen de verwachtingen hoger zijn dat bij het eerste deel. Maar alle goede bedoelingen ten spijt, Bailey heeft daar niet volledig aan kunnen voldoen.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Sarah Bailey
Titel: In de donkere nacht

ISBN: 9789460687495
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2020

Licht in de tunnel – Marc de Hond


Beschrijving
‘We wachten niet tot het licht aan het einde aan de tunnel, maar we hangen zelf de lampjes op.’

Toen Marc de Hond eind 2018 hoorde dat hij ziek was, besefte hij dat er een grote kans was dat hij zijn kinderen niet groot zou zien worden. Hij besloot een dagboek te gaan bijhouden. Het werd een periode van veel slecht nieuws en donkere momenten. Maar hij en zijn gezin traden ook de moeilijke momenten met optimisme en humor tegemoet. De lampjes in de tunnel waren het bijzondere huwelijksaanzoek in Carré tijdens de eerste chemo, het afscheidsfeest voor zijn blaas die verwijderd moest worden, de pretparkbezoeken met de kinderen op goede dagen en het huwelijksfeest toen Marc en zijn vrouw Remona al wisten dat hij niet meer beter zou worden, maar dat geheim hielden voor hun gasten.

Licht in de tunnel is een bijzonder boek met een unieke en inspirerende kijk op leven en dood. Naar Marcs wens verschijnt het na zijn dood. Hij overleed op 3 juni 2020.

Recensie
Eind 2002 werd bij Marc de Hond een tumor in zijn ruggenmerg ontdekt. Hieraan werd hij drie keer geopereerd en bij een van die operaties raakten de zenuwen aan zijn ruggenmerg bekneld. Door een medische misser kreeg hij een dwarslaesie en werd hij rolstoelafhankelijk. Over zijn revalidatieproces en de acceptatie van zijn handicap schreef hij het boek Kracht, dat in augustus 2008 is verschenen. Ruim tien jaar later kreeg hij een nieuwe tegenslag te verwerken, hij kreeg blaaskanker. Nadat hij dit hoorde, besloot hij een dagboek bij te houden om daarin zijn verhaal, zijn belevenissen, tot zijn dood in op te tekenen. Op 3 juni 2020 overleed hij en conform zijn wens is het boek, Licht in de tunnel, na diens overlijden uitgegeven.

En als de klok luidt, het tijd is
Ik zing voor de laatste keer
En als ik daar lig, in vrede
Zing deze dan nog een keer

En als de klok luidt, bouw dan een mooi feest voor mij
Zo eentje, die doorgaat, doorgaat voor altijd
Mocht ik heengaan, ergens, treur dan niet om mij
Maar proost op het leven, en treur niet om mij.

Met deze tekst, die hem verdriet en troost gaf, sloot Marc de Hond altijd zijn theatertour af. Het zijn nu tevens de laatste woorden van Licht in de tunnel, zijn dagboek dat begint op 31 juli 2018 en eindigt op zijn sterfdag, 3 juni 2020. In dit dagboek begint de auteur met te vertellen dat hij een Olympische medaille voor geluk heeft gewonnen (de geboorte van zijn zoon James), maar ook een voor pech (de keiharde mededeling dat hij blaaskanker heeft). Vanaf dat laatste moment, het is inmiddels half december 2018, doet hij verslag van zijn nieuwe omstandigheden, hoe hij ermee omgaat, maar ook wat deze flinke tegenvaller voor zijn gezin en familie betekent.

Hoewel De Hond ongetwijfeld niet alles wat hij in die anderhalf jaar heeft door- en meegemaakt aan het papier toevertrouwd zal hebben, is hij over veel dingen toch heel openhartig. Hij vertelt over zijn vele ziekenhuisopnames, momenten dat de emoties de overhand namen, waarbij hij en zijn vrouw Remona in huilen uitbarstten, maar ook over de vele nieuwe teleurstellingen waarmee hij en zijn gezin mee geconfronteerd werden. Hoewel vaak emotioneel en aangrijpend, is Het licht in de tunnel niet alleen maar een boek vol ellende. Want ook de mooie en dierbare gebeurtenissen die de auteur heeft meegemaakt worden beschreven. De dagjes uit met het hele gezin, zijn enorme drive om weer in theaters te gaan optreden en het plezier dat hij daaraan beleeft, maar ook de knuffels die hij zijn kinderen kan geven en daar enorm van geniet.

Ondanks de moeilijke en vaak slopende periode heeft De Hond zijn gevoel voor humor altijd behouden. Een van de voorbeelden daarvan is die keer dat hij het ziekenhuis gekscherend vergelijkt met het huis van bewaring. Toch lijkt hij dit wel met een cynische ondertoon gezegd te hebben, want wanneer hij langer dan een dag in het ziekenhuis moest verblijven, had hij vaak het gevoel dat hij erin opgesloten zat. Natuurlijk had hij het mentaal ook wel eens zwaar, daar was hij eerlijk in, maar dan pakte hij zichzelf aan en even later, of in ieder geval de volgende dag, was hij weer de oude Marc. Uit alles kan de lezer opmaken dat de rasoptimist in hem niet zo heel snel klein te krijgen was. Hij zette het negatieve al heel snel weer om in het positieve.

Het licht in de tunnel is geschreven vanuit gevoel, dat is aan alles te merken. Daarom is het oprecht, is het vaak aangrijpend en kan het op momenten ook confronterend zijn. Maar wat het bovenal is, is dat het geschreven is uit liefde. Voor Remona, voor Livia, voor James en voor alle andere dierbaren van Marc. En daar is hij buitengewoon in geslaagd.

Waardering: 5/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Marc de Hond
Titel: Licht in de tunnel

ISBN: 9789400513440
Pagina’s: 248

Eerste uitgave: 2020

De stagiair – Helen Monks Takhar


Beschrijving
Volgens de 42-jarige hoofdredacteur Katherine is de nieuwe stagiair Lily een typische millennial: verwend, hypercorrect en zelfbewust. Met haar tante als directeur heeft ze het bovendien maar gemakkelijk als nieuwkomer op de redactie. Lily ziet Katherine juist als een wezen uit een ander tijdperk: hiërarchisch, onaardig en denigrerend.

De komst van Lily op de redactie van het Women’s Leadership-magazine verandert alles aan het leven van Katherine. Tot haar eigen ongenoegen raakt ze in de ban van de jonge vrouw, die haar pijnlijk herinnert aan haar eigen ouder worden en vervlogen ambitie. Lily doet poeslief, maar er klopt iets niet. Wanneer Lily toevallig vrienden wordt met háár man en opduikt op borrels met haar vrienden, begint Katherine nerveus te worden. Is zij paranoïde? Of wil Lily haar iets duidelijk maken?

Recensie
Na haar studie aan Cambridge University werkte Helen Monks Takhar als journalist, copywriter en redacteur voor financiële dagbladen en nationale kranten. De verschillen tussen twee generaties, maar ook het oneerlijke gif dat jongeren tegenwoordig over zich heen krijgen, waren voor haar de aanleiding om een boek te schrijven. Dat is de in 2020 verschenen psychologische thriller De stagiair geworden. Haar eigen gevoel, dat ze op straat niet meer werd opgemerkt, heeft hierin ook meegespeeld.

Als Leadership-hoofdredacteur Katherine Ross met de taxi naar haar werk gaat, laat ze de jonge Lily Lunt meeliften. Dan blijkt dat Lily de nieuwe stagiaire is en het nichtje van de eveneens nieuwe directeur van het magazine. Prompt wordt het leven van Katherine anders, ze lijkt door Lily geobsedeerd, werk wordt haar uit handen genomen, haar partner Iain voelt steeds meer voor Lily voelen en er vinden onverklaarbare dingen plaats. Lily is zich echter van geen kwaad bewust en doet aardig tegen iedereen. Toch is er iets niet helemaal in de haak, want heeft ze er bedoeling met haar gedrag?

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Katherine en Lily. Hoewel hun personages niet uitvoerig uitgewerkt worden, komt de lezer wel voldoende over hen te weten, hij kan zich een prima beeld van en over hen vormen. Zo merk je al snel dat beide dames zich niet voordoen zoals ze werkelijk zijn. Daardoor, maar ook door hun gedrag en hun handelingen kun je onmogelijk een greintje sympathie voor hen opbrengen. Voor het verhaal is dit goed, anders zou het erg nietszeggend zijn geworden, maar daar is dan eigenlijk ook alles wel mee gezegd. Katherine ontpopt zich in het begin van De stagiair meteen al als een zeur die niet onder stoelen of banken steekt dat ze een hekel aan millennials heeft, vanaf meet af aan is het een en al geklaag, niets of niemand kan iets goed doen. Ook op Lily valt het een en ander aan te merken, ze is vriendelijk en aardig wanneer het haar uitkomt, manipuleert dat het een lieve lust is en zet alles en iedereen naar haar hand. Ze heeft overduidelijk een dubbele agenda.

De stagiair moet het niet hebben van zijn snelheid. Integendeel, het is traag en wil maar niet opschieten. In principe is dit voor een psychologische thriller niet zo heel dramatisch, maar in het boek van Monks Takhar gebeurt er wel heel erg weinig. Er zijn geen plotwendingen, cliffhangers komen sporadisch voor en pas tegen het eind van het verhaal doet zich een eerste verrassende ontwikkeling voor. Dit alles zorgt ervoor dat iedere vorm van spanning ontbreekt. Pas in de ontknoping, veel te laat, begint het verhaal iets interessanter te worden en valt er een kleine verrassing te bewonderen. Hoewel een deel daarvan overigens voorspelbaar is. Toch, ondanks dat het absoluut niet spectaculair of opzienbarend beter is, zijn de laatste paar hoofdstukken wel het beste van het boek.

In principe is het idee achter De stagiair niet eens zo heel erg beroerd. En ook is het niet zo dat de auteur niet weet hoe ze een verhaal moet vertellen, dat lukt haar wel degelijk. Het enige dat eraan schort is de uitwerking. Onsympathieke personages, een veel te traag tempo en op de koop toe ook nog een aantal onwaarschijnlijkheden en onmogelijkheden (een stagiair die in mum van tijd promotie maakt) zorgen voor een bijzonder ongeloofwaardig en langdradig verhaal. Ondanks dat de schrijfstijl van Monks Takhar acceptabel en redelijk toegankelijk is, is haar debuut een regelrechte miskleun geworden. De enigszins positief kant opgaande ontknoping kon daar geen verandering meer in aanbrengen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Monks Takhar
Titel: De stagiair

ISBN: 9789401612067
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2020

Nighthawk – Clive Cussler


Beschrijving
Wanneer het meest geavanceerde vliegtuig ooit boven de Grote Oceaan verdwijnt, nemen Kurt Austin en Joe Zavala deel aan een dodelijke wedstrijd om de machine te lokaliseren. Rusland en China willen de revolutionaire technologie ook in handen krijgen, maar de Verenigde Staten hebben grotere zorgen: de X-37 draagt een lading gevoelige materie uit de bovengrenzen van de atmosfeer met zich mee. Als de lading ontdooit, zal het een catastrofe van bijna ondenkbare proporties ontketenen. Het NUMA-team riskeert alles om een ramp te voorkomen.

Recensie
Al op jonge leeftijd verslond Clive Cussler boeken met avontuurlijke verhalen en op school was hij meer bezig met het fantaseren over avonturen dan dat hij de lessen volgde. Aan het eind van de jaren ’60 begon hij zelf met schrijven, maar dat was aanvankelijk geen succes. Pas in 1973, na het ensceneren van een hoax, werd zijn eerste boek The Meditteranean Caper (May day, 1994), gepubliceerd. Hierna schreef hij er nog meer dan tachtig en daarvan werden er meer dan honderd miljoen verkocht. Zijn jongste thriller is Nighthawk, dat begin april 2020 is verschenen en waarvan Graham Brown de co-auteur is.

Onder het toeziend oog van de NSA verdwijnt het onbemande ruimtetoestel Nighthawk, een van de meest geavanceerde vliegtuigen ooit, boven de Stille Oceaan. Kurt Austin en Joe Zavala van NUMA worden ingeschakeld om te helpen het luchtvaartuig op te sporen. Dan blijkt dat ook de Russen en Chinezen in het toestel geïnteresseerd zijn. De reden daarvan dat zich aan boord een uiterst explosief materiaal bevindt. Het wordt bevroren gehouden, maar als het ontdooid is, zal het een wereldwijde catastrofe veroorzaken. Samen met Emma Townsend, een medewerker aan het Nighthawk-programma, probeert het NUMA-team dit te voorkomen.

Nighthawk is alweer het veertiende deel uit de serie met Kurt Austin en Joe Zavala, maar kan uitstekend afzonderlijk van de andere gelezen worden. Nergens wordt verwezen naar de voorgaande delen en de personages blinken uit in oppervlakkigheid. Dit laatste wil niet zeggen dat ze voor het verhaal niet zinvol of interessant zijn, maar over wie ze werkelijk zijn of wat hun achtergrond is, wordt niet zo bijster veel verteld. Voor de avonturen die ze beleven geen probleem, maar de lezer die op wat meer diepgang hoopt, komt bedrogen uit. Daarnaast wordt Austin wel heel erg als superheld neergezet. Hij kan alles, hij doet alles, hij weet alles en het wonderbaarlijkste is dat hij de tegenslagen waar hij mee te maken krijgt stuk voor stuk weet te overwinnen. Alsof hij over ongeëvenaarde krachten beschikt.

Het verhaal begint met een proloog die zich vele eeuwen eerder afspeelt. Later blijkt dat deze inleiding niets met het verhaal zelf te maken heeft, maar er indirect wel een verband mee heeft. Hierna ontwikkelt Nighthawk zich zoals de Cussler-lezer van hem gewend is. Er gebeurt iets, Kurt en zijn team worden erbij gehaald, ze krijgen met een of meer tegenpartijen (vijanden) en tegenslagen te maken en alles komt uiteindelijk weer op zijn pootjes terecht. Het is een nogal clichéconcept zonder echte verrassingen. Gelukkig voor de lezer heeft het verhaal wel een aantal onverwachte plotwendingen en zijn er ook een paar spannende situaties. Nochtans lijkt de auteur vooral op safe te willen spelen en blijft dat aantal momenten vrij beperkt.

Voor een actiethriller, het subgenre waar Cussler naam in heeft gemaakt, is de actie die in Nighthawk voorkomt ondermaats. Het komt erin voor, maar desalniettemin heeft het verhaal deze keer wel heel veel weg van één groot avontuur. Een internationaal avontuur weliswaar, want de Russen en Chinezen hebben er een aanzienlijke rol in. De onderlinge verstandhouding tussen de drie landen is verre van optimaal, doet enigszins achterhaald aan, maar gezien de huidige opstelling van de Verenigde Staten tegenover Rusland en China is het in zekere zin toch realistisch. Iets dat overigens niet geldt voor het verhaal zelf, dat is namelijk tamelijk ongeloofwaardig. Van die geloofwaardigheid moet de auteur het ook niet hebben, het schrijven van een lezenswaardig verhaal is voor hem de hoofdzaak. Iets dat hem redelijk is gelukt.

De schrijfstijl van Cussler is aangenaam, maar gedetailleerd. Het doel daarvan is een beeldend verhaal, iets dat hem, ondanks dat dit ten koste van het tempo gaat, grotendeels ook lukt. Nighthawk is echter geen boek dat blijft hangen en haalt met enige moeite maar net een voldoende.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Clive Cussler (& Gordon Brown)
Titel: Nighthawk

ISBN: 9789044355383
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2020

** WINACTIE ** Het echte leven – Adeline Dieudonné

Onlangs las en recenseerde ik Het echte leven van Adeline Dieudonné. Omdat het boek even daarvoor is uitgeroepen tot de VN Thriller van het Jaar stelde Uitgeverij Atlas Contact een exemplaar ter beschikking waarmee ik een winactie mocht organiseren.

Wat moet je hiervoor doen?
Niet zo heel veel eigenlijk. Het enige is om in het reactieformulier hieronder te laten weten wat voor jou ‘Het echte leven’ is. Uit de inzendingen zal één winnaar worden gekozen.

Over het boek
Een Vinex-wijk zoals er zoveel bestaan. Een naargeestig huis met een kamer vol opgezette dieren, een sadistische vader en een murw geslagen moeder. Dat is de gezinssituatie van de 10-jarige vertelster. Als zij en haar jongere broertje Gilles getuige zijn van een gruwelijk ongeluk, trekt hij zich terug in zichzelf. Nu broer en zus ook elkaar kwijt zijn, lijkt alle hoop op geluk verloren. Maar dan neemt de hoofdpersoon in al haar kwetsbaarheid het lot in eigen hand. Vastbesloten en doelbewust neemt ze zich voor om koste wat het kost de lach op het gezicht van haar broertje terug te brengen. Dat blijkt geen eenvoudige taak. Als ze dan zelf op een ongekende manier op de proef wordt gesteld – door haar eigen vader – neemt ze zich voor: ik zal in dit leven geen prooi zijn. En ze zal alles doen om sterk te blijven en weerstand te bieden aan wie haar kwaad wil doen.

De winactie is inmiddels gesloten.

Het echte leven – Adeline Dieudonné


Beschrijving
Een Vinex-wijk zoals er zoveel bestaan. Een naargeestig huis met een kamer vol opgezette dieren, een sadistische vader en een murw geslagen moeder. Dat is de gezinssituatie van de 10-jarige vertelster. Als zij en haar jongere broertje Gilles getuige zijn van een gruwelijk ongeluk, trekt hij zich terug in zichzelf. Nu broer en zus ook elkaar kwijt zijn, lijkt alle hoop op geluk verloren. Maar dan neemt de hoofdpersoon in al haar kwetsbaarheid het lot in eigen hand. Vastbesloten en doelbewust neemt ze zich voor om koste wat het kost de lach op het gezicht van haar broertje terug te brengen. Dat blijkt geen eenvoudige taak. Als ze dan zelf op een ongekende manier op de proef wordt gesteld – door haar eigen vader – neemt ze zich voor: ik zal in dit leven geen prooi zijn. En ze zal alles doen om sterk te blijven en weerstand te bieden aan wie haar kwaad wil doen.

Recensie
In 2017 is Adeline Dieudonné, behalve auteur ook actrice en theatermaakster, begonnen met het schrijven van en het spelen in het toneelstuk Bonobo Moussaka. Het schrijven beviel haar zo goed dat ze er niet meer mee wilde stoppen. Daardoor won ze in 2017 met haar novelle Amarula een schrijfwedstrijd en waarmee ze een jaar later debuteerde. In augustus 2019 verscheen Het echte leven, waarin ze een verhaal vertelt waaraan ze zelf plezier wilde beleven. Voor deze roman ontving ze diverse prijzen. De rechten voor de vertaling gingen naar achttien landen en het boek zal eveneens worden verfilmd.

In een doorsneewijk aan de rand van een bos woont een tienjarig meisje met haar vader, moeder en broertje. Haar vader is bezeten van de jacht, drinkt en zit vooral voor de televisie. Haar moeder lijkt zich nergens mee te bemoeien en geeft alleen maar om haar geitjes. De enige met wie ze nog een band heeft, is haar vier jaar jongere broertje Gilles. Nadat ze allebei hebben gezien dat de ijscoman bij een ongeluk omkwam, keert Gilles steeds meer in zichzelf waardoor ook zijn gedrag verandert. Het meisje laat het er echter niet bij zitten en besluit om haar eigen plan te trekken.

Het echte leven wordt verteld vanuit het perspectief van het meisje, de ik-figuur, uit het gezin waar het in het verhaal om draait. Het begint wanneer ze nog tien jaar oud is en eindigt vijf jaar later, ze is dan inmiddels vijftien jaar. Wat hierbij in het oog springt, is dat Dieudonné het uitstekend beheerst om in de huid van het meisje te kruipen. Nergens doet het geforceerd aan, het meisje denkt en handelt op een manier die overeenstemt met haar leeftijd en daardoor komen haar gedragingen heel realistisch over. Dat ze daarbij ook nog eens hoogbegaafd lijkt te zijn, doet daar niets aan af. Omdat het meisje het verhaal vertelt, komt de lezer vrij veel over haar te weten en krijgt daardoor een band met haar. De drie andere personages uit het gezin worden eveneens voldoende uitgewerkt, hierdoor kan hij zich prima beeld van hen vormen.

De schrijfstijl die de auteur hanteert, is eigentijds, vlot en toegankelijk. Daarnaast maakt ze regelmatig gebruik van mooie vergelijkingen en beeldspraken. Situaties worden beeldend beschreven en ook de gevoelens van de personages komen bijzonder goed tot uiting. De lezer kan bijvoorbeeld de woede van de vader zien, de onderdanigheid van de moeder, de angst van iedereen. Hierdoor is het verhaal bij vlagen aandoenlijk en ontroerend, maar aan de andere kant kan het op zijn tijd ook wel voor een glimlach te zorgen. Hoewel Het echte leven absoluut geen thriller is, zorgt Dieudonné wel voor een voortdurende spanningsboog. Je voelt aan alles dat er op een bepaald moment iets gaat gebeuren, de plot veroorzaakt een onheilspellend gevoel. Uiteindelijk wordt dit bewaarheid, want in de ontknoping doet zich een onvervalst thrillerwaardige climax voor.

Of het een bewuste keuze is, is niet bekend, maar de auteur heeft in het verhaal een nog steeds voorkomend maatschappelijk probleem verwerkt: huiselijk geweld. Een thema dat wel de rode draad is, maar waar niet voortdurende de aandacht op wordt gevestigd. De vader, en Gilles op een gegeven moment ook, worden door het meisje vergeleken met een hyena, vooral ingegeven doordat beiden zich nogal agressief gedragen. Desondanks vraag je je aan het eind van het verhaal wel een keer af wie de echte hyena is, de vader en zoon of toch het meisje. Terwijl haar gedrag hoe dan ook niet overeenkomt met dat van dit roofdier.

Dat Dieudonné plezier heeft beleefd aan het schrijven van haar eerste roman is goed te merken. Want ondanks dat het verhaal niet altijd even vrolijk is, spat de frisheid er in feite wel vanaf. Mede daarom is Het echte leven, ondanks een minimale voorspelbaarheid, een genot om te lezen.

Met dank aan uitgeverij Atlas Contact voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Adeline Dieudonné
Titel: Het echte leven

ISBN: 9789025454647
Pagina’s: 208

Eerste uitgave: 2019

Oude botten – Preston & Child


Beschrijving
Nora Kelly, een jonge curator bij het Santa Fe Instituut voor Archeologie, wordt benaderd om een expeditie te leiden naar het zogeheten ‘verloren kamp’ van de Donner Party: een groep pioniers die in 1847 ingesneeuwd raakte in de Californische bergen en overging tot kannibalisme om te overleven. Wanneer het lang verloren kampement wordt gevonden en de botten worden blootgelegd, blijkt dat kannibalisme destijds nog maar het begin was. Ondertussen onderzoekt junior FBI-agent Corrie Swanson nieuwe moorden en verdwijningen die met deze Donner Party te maken hebben. Maar het lijkt er al snel op dat Swansons eerste onderzoek zo maar eens haar laatste zou kunnen zijn.

Recensie
Het schrijversduo Douglas Preston en Lincoln Child is vooral bekend geworden door hun langlopende serie met FBI-agent Aloysius Pendergast. In juli 2020 verschijnt Gevaarlijke stroming, alweer het negentiende deel uit de reeks. Het tweetal is echter ook aan een nieuwe serie begonnen, hierin zijn archeologe Nora Kelly en beginnend FBI-agent Corinne Swanson de belangrijkste personages. Hoewel beiden elkaar niet kennen, kwamen ze al eerder in een aantal boeken van de auteurs voor, maar dan in een ondersteunende rol. In Oude botten, dat in mei 2020 uitgekomen is, ontmoeten ze elkaar voor het eerst.

Archeologe Nora Kelly wordt benaderd door de historicus Clive Benton. Hij vraagt haar om een expeditie te leiden naar het Verloren Kamp van de Donner Party, een groep pioniers die in 1847 ingesneeuwd raakte in de Sierra Nevada en probeerde te overleven door kannibalisme. In het kamp vindt haar team diverse botten, maar krijgt ook te maken met enkele tegenslagen. Tegelijkertijd werkt de jonge FBI-agente Corinne Swanson aan een moordonderzoek en daarbij ontdekt ze een link met de Donner Party. Ze vertrekt naar de archeologische site voor verder onderzoek. Daar blijkt dat zowel zij als Nora gevaar lopen.

De tragedie rond de Donner Party is een van de beroemdste gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis. Nadat Preston een boek las over het noodlot van deze groep pioniers wilde hij dit in een thriller verwerken en samen met zijn schrijfpartner Child werkte hij dit idee uit. Doordat de auteurs een waargebeurd voorval in het verhaal hebben verwerkt, heeft Oude botten een licht historisch tintje, hoewel de nadruk toch vooral op het heden wordt gelegd. Het drama van meer dan honderdvijftig jaar geleden zorgt er dankzij een groot aantal echte historische details overigens wel voor dat het boek, ondanks dat er vrij veel verzonnen is, realistisch is.

Het begin van het verhaal is veelbelovend, in de eerste paar hoofdstukken gebeurt wat, er zit actie in. Dat zorgt ervoor dat er al in een zo vroeg stadium een lichte spanningsboog ontstaat en dat de lezer eveneens een gezonde dosis nieuwsgierigheid ontwikkelt. De vraag die dan meteen oprijst, is wat de voorvallen in die hoofdstukken met elkaar te maken hebben. De auteurs weten deze hoopgevende aanvang niet meteen een vervolg te geven, want op de ouverture na heeft het verhaal tot halverwege niet zo heel veel weg van een thriller. Het is tot dan vooral een kennismaking met de personages, een uitleg wat de Donner Party precies inhoudt, maar ook een uiteenzetting van de opgravingen bij het Verloren Kamp. Allemaal interessant, boeiend én nodig, maar grotendeels wel zonder spanning.

Pas wanneer zich in de tweede helft van het verhaal een aantal onverwachte ontwikkelingen voordoet, wordt het spanningsveld vergroot, neemt het tempo gestaag toe en bevat de ontknoping een onverwachte verrassing. Desondanks heeft Oude botten wel een paar voorspelbaarheden. Een aantal personages is namelijk zo doorzichtig dat de lezer meteen doorheeft wat hun intentie is. Daarentegen zijn zowel Nora als Corinne sterke persoonlijkheden die er samen voor zorgen dat het verhaal inhoud heeft. Aan het eind van het boek is de plotselinge aanwezigheid van een oude bekende, FBI-agent Aloysius Pendergast, een aangename verrassing. Hij maakt heel kortstondig zijn opwachting, heeft geen enkele invloed op het verhaal zelf, maar zorgt er wel voor dat een van de vragen die gedurende de plot oprees beantwoord wordt.

Ondanks dat de epiloog een verklaring geeft voor alles wat er tijdens de plot gebeurd is, geeft het geen antwoord op één vraag uit het begin. Hebben de auteurs dit over het hoofd gezien of laten ze het aan de verbeelding van de lezer over? Afgezien daarvan is Oude botten een mooie start van een nieuwe en mogelijk sterke serie.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Preston & Child
Titel: Oude botten

ISBN: 9789024588848
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2020

Wat jij niet ziet – M.J. Arlidge


Beschrijving
Emma Forbes is verliefd. Sinds ze ex-soldaat Mark ontmoette, kan ze aan niets anders denken. Mark is door zijn tijd in het leger zowel mentaal als fysiek beschadigd, maar zijn littekens maken hem alleen maar aantrekkelijker. Eindelijk kan de blindgeboren Emma voor iemand zorgen, in plaats van altijd zelf te worden verzorgd. Dan wordt de stad opgeschrikt door een reeks gruwelijke inbraken. Een mysterieus figuur sluipt in het holst van de nacht huizen in, waar hij zijn nietsvermoedende slachtoffers aanvalt, vernedert en genadeloos martelt. De politie heeft maar één aanknopingspunt: de dader heeft een opvallend litteken in zijn nek. Is het toeval, of maakt Emma’s onvoorwaardelijke liefde haar blind voor wie Mark werkelijk is?​

Recensie
De Britse auteur M.J. Arlidge is bekend geworden door zijn inmiddels langlopende serie met inspecteur Helen Grace in de hoofdrol. Het eerste deel van de reeks, Iene Miene Mutte, verscheen in 2015 en vijf jaar later kwam Nog lange niet, het negende deel, uit. In datzelfde jaar verscheen eveneens het Wat jij niet ziet, het geschenkboekje voor de Spannende Boeken Weken 2020. Behalve thrillers schrijft hij ook scenario’s voor een aantal Britse crimeseries.

Tijdens een avondje uit raakt de blinde Emma Forbes tussen de mensenmassa in paniek. Mark Richardson, een oud-militair, is haar reddende engel en begeleidt haar naar de uitgang. Sindsdien denkt ze voortdurend aan hem en ze beseft dat ze verliefd op hem is, ondanks dat hij niet ongeschonden uit het leger gekomen is. Manchester, de stad waar ze wonen, wordt opgeschrikt door een aantal lugubere mishandelingen en de dader blijkt een litteken in zijn nek te hebben. Emma vraagt zich nu af of Mark zich anders voordoet dan hij werkelijk is.

In het eerste hoofdstuk maakt de lezer kennis met de blinde Emma Forbes. Ze is dan in paniek en dat gevoel weet Arlidge bijzonder goed weer te geven. Het is immers niet niets om als blinde aan je lot overgelaten te worden en in een wirwar van mensen ook nog eens de uitgang proberen te vinden. Ondoenlijk. Daarnaast, en dat komt door de manier waarop dat begin geschreven is, weet je al bijna zeker dat er iets dreigends aan staat te komen. Het is zoiets als de intonatie van het geschrevene. Het duurt dan inderdaad niet zo heel lang voor er inderdaad wat gebeurt, of beter gezegd voordat bekend wordt dat er iets is gebeurd. Het is namelijk in de vorm van een nieuwsbericht van de BBC.

Niet lang daarna hoort Emma op de radio dat er opnieuw een mishandeling heeft plaatsgevonden. Er blijkt dan een signalement van de dader te zijn. De auteur geeft daarmee iets meer prijs, maar het is nog niet zo dat er al meteen vermoedens ontstaan wie er verantwoordelijk kan zijn voor de mishandelingen. Als weer wat later nog meer over de identiteit van de dader bekend wordt, kan de lezer op zijn klompen aanvoelen wie het is. Omdat Arlidge wil voorkomen dat de plot voorspelbaar is, laat hij de lezer nog wel even in het ongewisse. Hij zaait een lichte twijfel en dat zorgt er wel voor dat je toch nieuwsgierig blijft of je het bij het rechte eind had.

Wat jij niet ziet bestaat uit korte hoofdstukken, iets dat de lezer van de auteur gewend is. Het effect daarvan is dat het verhaal een behoorlijk tempo heeft. Waar het echter aan ontbreekt zijn de spanning en de onverwachte plotwendingen. Het enige echt spannende moment doet zich pas voor in de ontknoping, die heeft dan tevens de meeste actie. Voordat het zover is, moet het verhaal het vooral hebben van het willen weten én de onzekerheid, de twijfel die bij Emma heerst. De twee belangrijkste personages zijn trouwens vrij goed uitgewerkt, zeker wanneer je in ogenschouw neemt dat dit in feite maar een dun boekje is. Wel kun je je afvragen of iemand die blind is alles kan doen wat Emma allemaal doet.

Het verhaal vormt een afgerond geheel, maar nadat de geweldpleger gearresteerd is, blijft er nog wel een vraag over. Je komt namelijk niet te weten waarom de mishandelingen gepleegd zijn, wat hiervoor het motief was. Daardoor krijg je toch een beetje het idee dat het toch niet helemaal af was. Desondanks is Wat jij niet ziet een bijzonder plezierig boekje om te lezen. Dit is mede te danken aan de heldere en vlotte schrijfstijl van de auteur.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Wat jij niet ziet

ISBN: 9789059655201
Pagina’s: 96

Eerste uitgave: 2020

De vegetarische slager – Jeroen Siebelink


Beschrijving
Ontmoet Jaap Korteweg, een boer uit het Brabantse Zevenbergen: nuchter, ambitieus en eigenwijs. Iemand die blind is voor beren op de weg, maar kansen scherp ziet. Een eenvoudige man met een niet zo eenvoudige droom: mensen vegetarisch vlees laten eten. Lékker vlees: kip, gehaktballen, shoarma, rookworst – alles waar hij zelf als vleesliefhebber zo van houdt, maar dan zonder dat er een dier aan te pas komt.

Recensie
Ondanks dat Jeroen Siebelink is opgegroeid in een gezin met een vader die schrijver is (Jan), is het schrijven hem niet met de paplepel ingegeven. Zijn vader had liever niet dat hij auteur werd. Het is echter anders gelopen, want hij werd journalist en schreef als freelancer artikelen voor een groot aantal magazines en dagbladen. Daarnaast is hij auteur van diverse non-fictieboeken, waaronder het in 2017 verschenen Het wereldschokkende en onweerstaanbaar lekkere verhaal van Tony’s Chocolonely. In 2019 kwam zijn eerste roman Pels uit en een jaar later het non-fictieboek De vegetarische slager.

In dit nieuwste boek vertelt de auteur het verhaal van Jaap Korteweg, een Noord-Brabantse akkerbouwer en gepassioneerd jager. Terwijl Korteweg op zijn tractor zijn land bewerkt, denkt hij veel na en besluit op een dag biologisch te gaan boeren. Omdat dit niet genoeg voor hem is, wordt hij veganist. In de vleesvervangers mist hij echter de smaak van vlees. Hij denkt hier steeds meer over na en tijdens een kampeervakantie ontmoet hij Niko Koffeman aan wie hij zijn plan voorlegt. Hij wil plantaardig vlees produceren en daarmee de grootste van de wereld worden. Het eerste zaadje voor de start van De Vegetarische Slager is geplant.

In het verhaal van en vooral over Jaap Korteweg wordt in een viertal hoofdstukken verteld hoe hij op het idee kwam om plantaardig vlees te willen produceren en dat hij daarin de grootste van de wereld wil worden. Het begint in 2005 en heeft vervolgens een chronologisch verloop tot in het voorjaar van 2020. Drie korte hoofdstukken gaan over hemzelf en zijn boerenbedrijf en het eerste begint in 1970 en het laatste eindigt in 2003, de interval is echter groter dan in de hoofdstukken over De Vegetarische Slager. Beide verhaallijnen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, want zonder Jaap Korteweg zou er geen Vegetarische Slager zijn en vice versa geldt dat ook.

Al vanaf het begin springt de luchtige schrijfstijl in het oog. Siebelink heeft er geen saai, taai en droog verhaal van gemaakt. Met een vlotte pen weet hij de lezer vanaf het allereerste moment te boeien, mede dankzij de in het verhaal verwerkte anekdotes van en over Korteweg. Daarbij valt vooral de nuchterheid en ongedwongenheid van laatstgenoemde op. Soms misschien wel op het naïeve af. Je vraagt je tijdens het lezen van het verhaal regelmatig af hoe het hem gelukt is om een succesvol bedrijf op te zetten. Misschien dat de eerder genoemde eigenschappen, maar ook zijn no-nonsense mentaliteit de belangrijkste factoren zijn om dat bereikt te hebben.

Het ‘zakelijke’ verhaal vertelt onder andere over de beginperiode van De Vegetarische Slager. Wanneer iedereen maar wat ‘aanmoddert’. Het enthousiasme van Korteweg spreekt daarbij boekdelen. Ondanks diverse tegenslagen blijft Korteweg alles van de zonnige kant bekijken, wat wel blijkt uit de door hem vaak gebruikte en ogenschijnlijk nonchalante woorden ‘komt goed’. Verder krijg je als lezer niet de indruk dat er iets achtergehouden wordt, ook over de moeizame onderhandelingen over de overname door Unilever en de soms wel negatieve reacties daarop worden niet uit het boek weggelaten. Over Kortewegs privéleven wordt niet zo heel veel verteld, dat is voor dit boek ook niet zo heel erg belangrijk. Wat wel interessant is, zijn zijn beweegredenen om over te gaan naar een diervriendelijke leefwijze. Uit dit ideaal is in feite ook zijn droom ontstaan.

Behalve informatief, boeiend en interessant, is De vegetarische slager op momenten zelfs ook nog een beetje spannend. Een voorbeeld daarvan komt goed naar voren wanneer de deadline voor het openen van de Haagse winkel steeds dichterbij komt en er nog bergen werk verzet moeten worden. Natuurlijk is dit te danken aan de manier waarop de auteur het verhaal geschreven heeft, maar waarschijnlijk ook aan de wijze waarop iedereen hem dit verteld heeft. Siebelink heeft met zijn laatste boek zonder meer een goed en duidelijk beeld gegeven van de opkomst van een bedrijf dat ontstaan is uit idealisme. En daarin is hij overtuigend geslaagd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeroen Siebelink
Titel: De vegetarische slager

ISBN: 9789401611923
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2020