In naam van de vader – Linda Jansma


Beschrijving
Vlak voordat Francis van Foreest het prestigieuze Larense advocatenkantoor van zijn vader overneemt, begaat hij een grote fout die hij voor iedereen verzwijgt. Zijn vrouw Renée zet het behoud van haar gezin op het spel als ze verliefd wordt op haar zwager, terwijl zoon Ties betrokken raakt bij een grote drugsdeal. Hij dreigt steeds verder af te zakken in de onderwereld totdat hij Judith ontmoet, die in een exclusieve seksclub werkt. 

Stevent de familie van Foreest af op de ondergang of zijn ze geraffineerd genoeg om alle schandalen te overleven?

Recensie
Al op jonge leeftijd, ze zat nog op de lagere school, schreef Linda Jansma verhalen. Eerst voor de schoolkrant, later voor een aantal verenigings- en vakbladen. Haar eerste boek schreef ze echter pas in 2010, dat was de thriller Caleidoscoop, die in 2014 heruitgegeven werd onder de naam Kwetsbaar. Een samenwerking tussen Kobo en De Crime Compagnie leidde tot de eerste Kobo Original, een vierdelige serie In naam van de vader die alleen op Kobo Plus te lezen was. Begin juli 2018 zijn deze afzonderlijke delen samengevoegd en in boekvorm verschenen.

Tien maanden geleden heeft Francis van Foreest het advocatenkantoor van zijn vader overgenomen. Een paar maanden daarvoor maakte hij een enorme fout waarover hij met niemand heeft gesproken. Vanaf dat moment is hij bang dat het ontdekt zal worden. Toch blijkt hij niet de enige binnen zijn familie te zijn die iets te verbergen heeft. Zijn vrouw Renée begint een affaire met haar zwager, maar houdt nog wel van haar man. Zijn zoon Ties handelt in drugs en dreigt steeds meer in die wereld verzeild te raken, totdat hij kennis maakt met Judith, een jonge vrouw die in de exclusieve seksclub werkt.

Normaliter neemt Jansma er de tijd voor om een thriller te schrijven. Ze doet gedegen onderzoek om een verhaal zo realistisch mogelijk te laten zijn. Voor de vierdelige serie In naam van de vader had ze deze tijd echter niet. Ieder afzonderlijk deel moest immers binnen een maand geschreven zijn. Dat heeft ertoe geleid dat de opzet, maar vooral ook het tempo, anders is dan in haar andere boeken. Deel één begint voortvarend, de openingszin bijvoorbeeld maakt de lezer al nieuwsgierig, maar is desondanks vooral een kennismaking met de diverse personages. De belangrijkste, de hoofdstukken worden afwisselend vanuit hun perspectief verteld, zijn voldoende uitgewerkt en de onderlinge verhoudingen zijn helder uiteengezet. In dat eerste deel krijgt de lezer dus een goede indruk van de familie Van Foreest, maar Jansma waakt er wel voor dat ze niet té vroeg al haar kruit verschiet. Ze heeft het verhaal dusdanig opgezet dat de familie in het begin voor voldoende vragen zorgt die in de resterende delen allemaal beantwoord worden.

Dat niet ieder lid van de familie Van Foreest de wet of de ethiek al te nauw neemt, is vanaf het begin duidelijk. Voor de lezer is dit mooi, want doordat je steeds nieuwsgieriger wordt naar wat er precies is gebeurd of wat er nog staat te gebeuren, ontstaat er een licht spanningsveld. Hoewel het begin van deel één en vier er enigszins naar neigen, heeft het verhaal niet de spanning die in ander werk van de auteur wel voorkomt. Komt dat omdat In naam van de vader in een vrij kort tijdsbestek tot stand is gekomen? Het is een reële mogelijkheid. Wel heeft het verhaal diverse plotwendingen en wordt de lezer verschillende keren op het verkeerde been gezet. Een goede keuze van Jansma is om ieder deel af te sluiten met een onvervalste cliffhanger. Vooral de lezers van de afzonderlijke delen moesten daardoor een maand in spanning blijven zitten.

Op de schrijfstijl van Jansma valt niets aan te merken. Deze is verzorgd en ze weet het wel en wee van een vermogende advocatenfamilie goed en beeldend over te brengen. Het zou zelfs realistisch kunnen zijn, ware het niet dat een doorsnee – rijke – familie over het algemeen niet met moord, overspel, drugshandel, chantage en prostitutie te maken zal hebben. Net als een paar situaties in het laatste deel is ook de ontknoping, vooral doordat deze wat bizar is, een beetje ongeloofwaardig en lijkt daardoor gezocht te zijn. Maar over het geheel genomen is In naam van de vader een onderhoudend verhaal, maar mist de echte spanning waar Jansma wel patent op heeft.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Linda Jansma
Titel: In naam van de vader
ISBN: 9789461093189
Pagina’s: 472

Eerste uitgave: 2018

Advertenties

IJskoud – Quentin Bates


Beschrijving
Als in een van de meest luxe hotels van Reykjavík een dode man wordt gevonden, een reder die vastgebonden is aan zijn bed, ziet Gunnhildur Gisladóttir daar niet gelijk een misdaad in. En in het onderzoek naar de gênante dood van de man komt ze terecht bij een groep mensen die aan bondage doen. Maar algauw blijkt dat de leden van deze groep systematisch bedreigd en gechanteerd worden en dat er een verband bestaat met een IJslandse crimineel, die na een jarenlang verblijf in het buitenland, recentelijk is teruggekeerd. Wat als een routineklus begint, ontwikkelt zich tot een levensbedreigend onderzoek…

Recensie
Voordat de Engelsman Quentin Bates auteur werd, heeft hij een flink aantal andere baantjes gehad. Omdat hij altijd al veel gelezen heeft, was het een kleine stap om zelf ook te gaan schrijven. Eerst als journalist voor een obscuur nautisch vakblad, later alleen fictie. Voordat het zover was volgde hij één keer per week een universitaire schrijfcursus. Zijn debuut, Bevroren tegoeden, vloeide hieruit voort. Omdat hij twintig jaar op IJsland heeft gewoond, spelen zijn verhalen zich in dat land af. IJskoud is zijn derde thriller met Gunnhildur Gisladóttir als terugkerend personage.

In een van de meest luxueuze hotels van Reykjavik wordt het lichaam van een dode man gevonden. Hij is aan het bed vastgebonden, de politie wordt erbij gehaald, maar Gunnhildur is vooralsnog van mening dat zijn dood een natuurlijke oorzaak heeft. Toch onderzoekt ze de zaak, want ze wil weten wie de vrouw is die hem het laatst gezien heeft. Daarbij komt ze terecht in de bondagescéne, maar ontdekt ze ook dat er een link is met een crimineel die onlangs uit het buitenland is teruggekeerd. Het onderzoek neemt daarna een andere wending aan en is niet meer zonder gevaar.

Omdat IJskoud het derde boek in een reeks is, is het aan te bevelen de boeken op volgorde te lezen. Wordt dit niet gedaan, dan is het, vooral in het begin, lastig om een touw aan het verhaal, maar ook aan de personages vast te knopen. De personages worden namelijk minimaal geïntroduceerd en het verhaal lijkt verder te gaan waar het voorgaande boek geëindigd is. Er zijn daarom momenten waarop het nogal verwarrend is en er ook geen enkele duidelijkheid is wat er zich precies afspeelt. Dat verandert pas op ongeveer de helft van het boek. Dan krijgt het verhaal meer structuur, ondanks dat er toch nog wel enige verwarring blijft, omdat het niet altijd duidelijk is waar welk personage voor staat of vanuit welk perspectief het stukje verhaal wordt verteld. En ook Bates’ keuze om een enigszins ingewikkelde verhaallijn te hanteren, is daar zeker debet aan.

Het boek leest, ondanks de soms wel lastige IJslandse namen, redelijk gemakkelijk. Dat komt vooral door de vlotte en toegankelijke schrijfstijl van Bates. Daarnaast weet hij de IJslandse sfeer goed tot uiting te brengen en ook de problematiek waar het land in verkeerde komt goed naar voren. Helaas, en dat is in feite funest voor een thriller, ontbreekt de spanning. Daardoor is het boek toch een stuk minder boeiend dan het zou kunnen zijn. Aan het eind van het verhaal komen de vele losse eindjes bij elkaar en heeft de auteur het voor elkaar gekregen dat alle afzonderlijke fragmenten uiteindelijk samensmelten tot één afsluitend geheel. Dat is niet erg, maar er kwam wel heel veel breiwerk bij te pas en was de lezer verstrikt geraakt in de wirwar die daarvoor ontstaan is. Verder zorgt de ontknoping ook voor een aantal vragen. Komt de auteur in het volgende deel op het einde van dit boek terug of blijft het hierbij?

Deze vragen, het rommelige karakter van het verhaal en de verdere onduidelijkheid zorgen er wel voor dat IJskoud onder de middelmaat blijft hangen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Quentin Bates
Titel: IJskoud

ISBN: 9789045205526
Pagina’s: 243

Eerste uitgave: 2013

De uitverkorene – Igor Znidarsic


Beschrijving
De dochter van een rijke zakenman verdwijnt spoorloos. Haar ontvoerder eist financiële genoegdoening voor een aantal ontslagen medewerkers. Hij krijgt zijn zin, maar toch wordt de dochter dood aangetroffen in de bosjes bij Arnhem. Ondanks grondig speurwerk van rechercheduo Bianca van Dijk en Joris Vischjager van politie Oost-Nederland blijft de dader een mysterie.

Niet lang daarna wordt in een flat het verminkte lichaam van een man gevonden en doet een hotelmedewerker een gruwelijke ontdekking in een hotelkamer. Aan de hand van gevonden sporen vermoeden Bianca en Joris dat het hier om één en dezelfde dader gaat, met een nogal bizar motief. Stukje bij beetje ontdekken ze de tragische waarheid en beseffen ze dat de drie moorden nog maar het begin zijn.

Terwijl Bianca worstelt met haar verleden en haar huwelijk, bijt ze zich in de zaak vast, vastbesloten om nog meer slachtoffers te voorkomen.

Recensie
Omdat hij niet werd aangenomen op de kunstacademie en het met muziek niets geworden is, kwam Igor Znidarsic erachter dat hij ook kon schrijven en daardoor belandde hij in de journalistiek. Dat doet hij inmiddels zo’n dertig jaar en daarnaast schrijft hij ongeveer tien jaar fictie. Zijn eerste – autobiografische – roman, Diepgevroren makrelen, verscheen in 2011 en zes jaar later is zijn debuutthriller De blindganger uitgegeven. Dit is het eerste deel van een trilogie met de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager. Het tweede deel, De uitverkorene, kwam op 18 mei 2018 op de markt.

De rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager onderzoeken de ontvoering van Lizy Lefevre, dochter van een schatrijke ondernemer. De ontvoerder heeft een losgeld geëist van ruim een miljoen euro, dit bedrag wordt betaald, maar even later wordt Lizy toch dood aangetroffen. Het blijft niet bij deze ene moord, want korte tijd daarna vindt de politie het lichaam van een man en weer iets later dat van een vrouw. Beiden zijn zwaar verminkt. De politie ontdekt dat de moorden door één dader zijn gepleegd en dat het motief nogal buitenissig is. Maar ook dat dit het begin lijkt te zijn van nog meer moorden.

Znidarsic verwijst er in het boek nergens naar, maar De uitverkorene is het tweede deel van een trilogie met de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager. Hij heeft echter de keuze gemaakt om ieder deel hun eigen afgeronde verhaal te laten hebben. Een keuze die bijzonder goed uitpakt, want daardoor zijn de afzonderlijke delen uitstekend los van elkaar te lezen. Net als in zijn voorgaande boek laat de auteur de lezer zien wat zich in het hoofd van de dader, in dit geval een seriemoordenaar, afspeelt. Wat er de oorzaak van is dat hij tot zijn daden komt en wat dit met zijn brein doet. Ten opzichte van veel andere thrillers is dit een geheel andere insteek waardoor zijn boeken een originele inval hebben. Ondanks deze originaliteit komen er wel enkele clichés in De uitverkorene voor. Een rechercheur waarvan het huwelijk stroef loopt, komt vaker in boeken voor en ook dat de dader precies doet wat de politie wil dat hij doet, is geen nieuw gegeven.

De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal vanaf het begin meer dan voldoende snelheid heeft. Misschien gaat het zelfs wel eens iets te snel. Omdat een datumvermelding boven de hoofdstukken ontbreekt, iets wat natuurlijk niet per se hoeft, en er ook niet altijd een tijdsaanduiding in een hoofdstuk genoemd wordt, is het af en toe wel eens onduidelijk hoe ver in de tijd er vooruitgesprongen is. Verder is het verhaal onderverdeeld in vier delen, het eerste bestaat vooral uit het onderzoek van de politie en hun drang om de dader te vinden. Het volgende vertelt de levensgeschiedenis van de dader en de twee laatste delen worden afwisselend vanuit het perspectief van Bianca en de dader verteld. Vanaf het tweede deel laat de auteur het whodunit-recept grotendeels varen en maakt hij de lezer deelgenoot van de gedachtegang van de dader. Wat hem tot zijn daden brengt. Op die momenten is De uitverkorene vooral psychologisch en voel je als lezer vooral verbazing en ongeloof.

In zijn korte voorwoord, waarbij de auteur zich als het ware persoonlijk tot de lezer richt, geeft Znidarsic aan dat hij wederom dicht bij de actualiteit gebleven is. Dat actuele thema is in het voor het grootste deel boeiende De uitverkorene de steeds verdergaande radicalisering. De auteur heeft dit thema vanuit een minder gangbare invalshoek in zijn verhaal verwerkt en opent daarmee de ogen van hen die niet willen inzien dat ook het christelijke geloof zijn extremisten kent die, in de naam van God, voor eigen rechter kunnen gaan spelen. En ook dat kan een beangstigende gedachte zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Igor Znidarsic
Titel: De uitverkorene
ISBN: 9789045213170
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2018

De krijtman – C.J. Tudor


Beschrijving
Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen? Of was het toen we het eerste lichaam vonden?

Achteraf begon het allemaal op de dag dat het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond op de kermis. Toen de twaalfjarige Eddie De Krijtman voor het eerst ontmoette.

Het was De Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar het lichaam van een meisje. Het grootste deel ervan, atlhans…

Dat was dertig jaar geleden, en Eddie dacht dat het verleden achter hem lag. Dan ontvangt hij post. In de envelop bevinden zich twee dingen: een krijtje en een tekening van een stokmannetje.

Recensie
Nadat C.J. Tudor al op jonge leeftijd de school verliet, heeft onder andere gewerkt als verslaggever in opleiding en scenarioschrijver. Ze schrijft al sinds haar kinderjaren en haar leraar Engels heeft haar eens gezegd dat hij erg teleurgesteld zou zijn als ze geen bestsellerauteur zou worden. Ze begon pas na haar dertigste serieus met schrijven. Het stoepkrijt dat haar tweejarige dochter voor haar verjaardag kreeg, inspireerde haar tot het schrijven van De krijtman, haar debuutthriller. Momenteel werkt ze aan haar tweede boek, waarvan nog niet bekend is wanneer het uit zal komen.

De twaalfjarige Eddie is getuige van een ongeluk dat op de kermis plaatsvindt. Hier ontmoet hij ook zijn nieuwe leraar die hem op het idee bracht om met krijt mannetjes te tekenen die een geheime code voorstellen. Dat leverde de leraar de bijnaam De krijtman op. Omdat het vakantie was, vermaakten Eddie en zijn vrienden zich hiermee. Totdat die tekeningen hen naar het dode lichaam van een meisje leidden. Inmiddels is het dertig jaar later en dit alles lijkt vergeten. Totdat Eddie post ontvangt, een envelop met een krijtje en een tekening van zo’n mannetje. Hij wil nu alsnog achterhalen wie het meisje omgebracht heeft.

Het verhaal, dat bestaat uit twee verhaallijnen, wordt verteld vanuit het perspectief van Eddie. In 1986 is dat als twaalfjarige jongen en dertig jaar later als volwassen man. Beide verhalen zijn interessant en vloeien gedurende de plot steeds meer samen. Zo wordt in het heden steeds meer uit de doeken gedaan wat zich in 1986 heeft afgespeeld en in dat laatste jaar wordt, hoewel iedere keer stukje bij beetje, een geheim onthuld. Aan het einde van het verhaal wordt de link die beide jaren hebben pas duidelijk. Dat Tudor voor deze opzet gekozen heeft, is goed voor de spanningsboog.

De krijtman begint al met een spannende beschrijving van een ongeluk. Daardoor, maar eveneens door het verloop van het verhaal en het feit dat veel hoofdstukken met een cliffhanger eindigen, wordt de nieuwsgierigheid van de lezer opgewekt. Het verhaal kent een aantal verrassende ontwikkelingen en heeft enkele mooie vergelijkingen en zinnen. Bij vlagen heeft het zelfs wat weg van suspense. Het houdt de lezer bezig en dat duurt voort tot en met het eind. Want de ontknoping is volkomen onverwacht en is door niemand te voorzien.

De door Tudor gehanteerde schrijfstijl is vlot en toegankelijk en daardoor is het boek erg gemakkelijk leesbaar. Nergens ingewikkelde intriges of moeilijke volzinnen. De personages zijn interessant en een aantal van het is zonder meer boeiend of intrigerend. De verhaallijnen, de entourage en de soms geladen sfeer maken dat De krijtman een bijzonder en goed debuut is. Dat de uiteindelijke ontknoping van dit op zich afgeronde verhaal nog wat vragen open laat staan, is jammer, maar doet niets af aan de kwaliteit van deze soms wat duistere thriller.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: C.J. Tudor
Titel: De krijtman

ISBN: 9789400509054
Pagina’s: 326

Eerste uitgave: 2018

Vlak voordat ik stierf – S.K. Tremayne


Beschrijving
Het was maar een klein stukje ijs. Gewoon wat botte pech. Maar het was genoeg om Kath Redway, die met haar auto zo het meer van het prachtige Dartmoor National Park in draaide, bijna te doen verongelukken.

Als door een wonder komt ze met de schrik, en een paar blauwe plekken, vrij. Ondanks haar geheugenverlies en de shock waarin ze verkeert is Kath blij dat ze weer terug is in de afgelegen boerderij waar ze woont met haar knappe man Adam en haar verlegen, maar zeer intelligente dochter Lydia. Ze leeft!

Haar gezin is echter verre van opgelucht. Haar man gedraagt zich koeltjes tegen haar, of ronduit boos. Haar dagdromende dochter begint vreemde taal uit te slaan, en houdt niet op over een ‘man op de hei’. Wanneer ze steeds meer gefragmenteerde, maar ijzingwekkende herinneringen terugkrijgt, realiseert Kath zich dat haar ‘ongeluk’ helemaal geen ongeluk was. Met dat besef stort ze in en vervalt haar leven tot een duistere wereld van angst en dreiging.

Recensie
Hoewel het al een paar jaar bekend is, wordt op de boeken van S.K Tremayne nog steeds niet vermeld wat de werkelijke naam is van de auteur die ze schrijft. Sean Thomas, want dat is zijn echte naam, herinnert zich dat hij op zijn vierde al een gedicht heeft laten publiceren. Hij dicteerde het aan zijn vader, die het vervolgens opschreef en naar een uitgever heeft toegestuurd. Dit gedicht is opgenomen in een bloemlezing van verhalen en gedichten voor kinderen. Onder zijn tweede pseudoniem (Tom Knox is zijn eerste) is Vlak voordat ik stierf zijn derde thriller.

Kath en Adam Redway wonen met hun dochter Lyle in het afgelegen Nationale park Dartmoor. Weken eerder is Kath met haar auto geslipt en daardoor in een stuwmeer terechtgekomen. Het lukte haar om uit de auto en aan land te komen, maar sinds het ongeluk lijdt ze wel aan beperkt geheugenverlies. Sindsdien is de verstandhouding met haar man veranderd, hij reageert afstandelijk en soms boos. Zelfs Lyla, die Asperger heeft, gedraagt zich anders, ze heeft het over een groene man en vertelt vreemde verhalen. Kath’s geheugen keert geleidelijk terug en ze krijgt steeds meer duidelijkheid over haar vermeende ongeluk.

Ieder land heeft zijn eigen mythen en volksverhalen. Het ene misschien wat meer dan het andere, maar ze hebben ze wel. In Vlak voordat ik stierf, dat zich in het Engelse Dartmoor afspeelt, wordt de beklemmende en enigszins gespannen sfeer die dergelijke verhalen oproepen erg goed neergezet. Het verhaal is bij vlagen mysterieus en de desbetreffende passages doen soms magisch aan, waarbij de lezer regelmatig de indruk kan krijgen dat het alleen maar bijgeloof is, iets dat verhalen uit lang vervlogen tijden toch al vaak oproepen. Ook de bijzonder beeldende beschrijvingen van de natuur, de omgeving en de vaak bizarre weersomstandigheden werken dit gevoel in de hand. Tremayne laat eveneens goed naar voren komen wat de problemen zijn van mensen die met retrograde amnesie en Asperger te maken hebben. Hij heeft overduidelijk zich in deze materie verdiept.

Vlak voordat ik stierf wordt gedragen door een beperkt aantal personages waardoor het verhaal, dat vooral vanuit het perspectief van Kath wordt verteld, overzichtelijk blijft. Hoewel het wel een aantal plotwendingen heeft, is het in wezen het een rechttoe rechtaan verhaal. Dit betekent echter niet dat er geen verrassingen in voorkomen, want af en toe wordt de lezer op het verkeerde been gezet. Diezelfde lezer moet overigens niet verwachten dat het boek een zinderende spanning heeft. Daarvoor is het verhaal te traag en zijn sommige beschrijvingen van de omgeving te talrijk. Toch is er zo nu en dan wel degelijk sprake van een spanningsveld, veroorzaakt door de mystiek en bovenal het langzaam terugkerende geheugen van Kath. Want de vraag die de lezer bezighoudt, is wat er werkelijk met Kath gebeurd is, wat haar werkelijk is overkomen. Dit wordt in de verrassende ontknoping, die een wat hoger tempo en daardoor iets meer spanning heeft, opgehelderd.

Tremayne hanteert ook deze keer een voor hem vertrouwd concept: een echtpaar met één of twee kinderen, waarbij die laatsten altijd bijzonder zijn. Dit werkt nog steeds goed, maar desondanks moet hij overwegen of dit bij toekomstige boeken ook nog zo zal zijn. Het gevaar bestaat namelijk dat de lezer het dan allemaal wel een keer heeft gezien, maar vooralsnog komt hij ermee weg. Toch is Vlak voordat ik stierf niet de pageturner die verwacht mag worden. Daarvoor verloopt het verhaal te traag, is er te weinig spanning en is de ontknoping iets te ongeloofwaardig.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: S.K. Tremayne
Titel: Vlak voordat ik stierf
ISBN: 9789044635485
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2018

Iene miene mutte – M.J. Arlidge


Beschrijving
Een meisje komt halfdood een bos uit rennen. Haar verhaal is nog gruwelijker dan de ergste nachtmerries, maar alles wat ze vertelt is waar.

Enkele dagen later duikt er een tweede slachtoffer op, compleet in shock. Er lijkt een verband te zijn. In tweetallen worden mensen ontvoerd, gevangen gehouden en uitgehongerd, waarna ze een duivels dilemma krijgen voorgelegd: een ander doden of zelf gedood worden.

Inspecteur Helen Grace en haar team beseffen dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen als visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De plaats van het misdrijf blijkt zorgvuldig uitgedacht, maar de slachtoffers lijken lukraak gekozen. En toch moet iets hen met elkaar verbinden.

Recensie
Nadat M.J. Arlidge uitgereisd was, heeft hij Engelse literatuur gestudeerd en vervolgens een studie film- en televisieproductie gevolgd. Het is dus niet vreemd dat hij zijn loopbaan in de televisiewereld begon en heeft hij scenario’s geschreven voor onder andere de serie EastEnders. Hierna volgden diverse andere producties. Pas in 2014 begon hij met het schrijven van boeken en de reden dat hij voor de thriller koos, was omdat hij zelf van dit genre houdt, met in het bijzonder die over seriemoordenaars. Zijn debuut was Iene Miene Mutte met inspecteur Helen Grace als terugkerend seriepersonage.

Een aantal op het oog willekeurige mensen worden per tweetal ontvoerd, opgesloten, uitgehongerd en voor een onmogelijke keuze gesteld: dood de ander of je zult zelf gedood worden. Het onderzoek naar degene die de overlevenden tot deze daad aanzet, wordt geleid door inspecteur Helen Grace. Hoewel er aanvankelijk geen enkel aanknopingspunt is, raakt Helen er steeds meer van overtuigd dat er iets moet zijn dat de slachtoffers met elkaar verbindt.

Wat doe je zelf als je voor de keuze staat om iemand te doden of om zelf gedood te worden? Dat is de vraag die de lezer zich kan stellen na het eerste hoofdstuk. Deze keuze moet door de twee eerste personages in het verhaal gemaakt worden. Niet eenvoudig en dat betekent dus dat er een angstaanjagend dilemma is ontstaan. Door de onmogelijkheid van deze keuze hakt het eerste hoofdstuk er in feite meteen in en ontstaat er al vrij snel een spanningsveld dat gedurende het verhaal alleen maar toeneemt.

De korte hoofdstukken, en natuurlijk ook de schrijfstijl van de auteur, zorgen ervoor dat het verhaal een razend tempo heeft. Samen met de vele plotwendingen en cliffhangers is de spanning in Iene Miene Mutte heel behoorlijk. Hieraan is goed te merken dat Arlidge ervaring heeft met het schrijven van scenario’s. Desondanks, of misschien wel daardoor, heeft het verhaal wel enkele clichés die vaker in thrillers terug te vinden zijn. Dit gaat overigens niet ten koste van de originaliteit daarvan.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van diverse personages. Omdat het altijd duidelijk is vanuit welk dat is, ontstaat daarover geen enkele verwarring. Deze personages zijn vrij goed uitgewerkt en dat geldt vooral voor dat van Helen Grace. Zij is de belangrijkste en daardoor krijgt haar personage de meeste aandacht en ook een uitgebreidere uitwerking. Toch krijgt de lezer het gevoel lang niet alles over haar te weten te komen. Arlidge houdt dit kennelijk geheim voor de volgende delen, wat op zich zeker geen slechte gedachte is. In die andere boeken kan ze alleen nog maar beter en sterker worden.

Iene Miene Mutte vormt als verhaal een afgerond geheel, maar het eind is overduidelijk een opmaat naar een volgende boek waarin een aantal personages terugkeert. In ieder geval is het een veelbelovend debuut van wat wel eens een succesvolle en sterke serie kan gaan worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Iene miene mutte

ISBN: 9789022569030
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2015

Het Darwin dilemma – Han Thomas


Beschrijving
Wanneer antropoloog Mark Enquist aantoont dat er lang voor de eerste bekende menselijke beschavingen ontstonden, een intelligent volk op aarde geleefd moet hebben, plaatst hij de ouderdom van de mensheid in een compleet nieuw daglicht. Een verborgen deur in de piramide van Cheops en een oude Ottomaanse kaart van het land onder het ijs van Antartica zijn enkele van de echt bestaande aanwijzingen die professor Enquist op het spoor van dit oude geheim hebben gebracht. Vreemd genoeg is hij vanaf dat moment zijn leven niet meer zeker.

Vlak voordat wetenschapper Nicolas Moreau het antwoord op een van de grootste onopgeloste raadsels uit de geschiedenis bekend wil maken, verdwijnt hij plotseling spoorloos. Journaliste Michelle Rousseau komt erachter dat hij heeft ontdekt hoe levenloze deeltjes miljarden jaren geleden de gigantische sprong naar het eerste leven op aarde hebben kunnen maken. Op haar zoektocht naar de verdwenen bioloog komt ze er langzaam achter dat de meningen over wie er verantwoordelijk is voor de schepping sterk verdeeld zijn.

Recensie
Han Thomas, een pseudoniem voor Hans van Driel, was ondernemer totdat hij zijn vrouw, die een betrekking in Istanbul aanvaardde, achterna ging. Sinds een jaar is hij manager Finance en Control bij de Koninklijke Boekverkopersbond. Omdat hij altijd al een fascinatie had voor populair wetenschappelijke boeken was, was de keuze niet moeilijk dat dit de rode draad in Het Darwin dilemma, zijn thrillerdebuut, moest zijn. Door dit debuut, dat in mei 2018 is verschenen en meteen goed ontvangen is, wordt hij de Nederlandse Dan Brown genoemd.

Hoogleraar antropologie Mark Enquist is ervan overtuigd dat een eerdere beschaving verantwoordelijk is voor de bouw van de piramide van Cheops. Hij wil dit bewijzen en vertrekt naar Egypte om daar onderzoek naar te doen. Hij heeft echter tegenstanders van zijn theorie en zij willen met alle middelen verhinderen dat er een bewijs gevonden wordt. Op datzelfde moment is in Frankrijk een wetenschapper spoorloos verdwenen. Televisiejournaliste Michelle Rousseau zou bekendmaken dat hij ontdekt heeft dat uit dode cellen leven kan ontstaan. Omdat ook deze wetenschapper tegenstanders heeft, wordt het Rousseau moeilijk gemaakt hem te vinden. Wat hebben beide situaties met elkaar gemeen?

Het Darwin dilemma begint met een proloog waarin spanning zit, zelfs een klein beetje luguber overkomt en hoe dan ook nieuwsgierig maakt. Na dit veelbelovende begin bestaan de daaropvolgende hoofdstukken uit een kennismaking met een aantal personages, maar ook uit een verhandeling van enkele wetenschappelijke en archeologische onderwerpen. Dat gebeurt door middel van twee verhaallijnen. Eén verhaal met Enquist en speelt zich voor het grootste deel bij de piramide af en heeft de archeologie als uitgangspunt. Het andere, dat wetenschappelijk getint is, speelt zich vooral in Frankrijk af en draait om de verdwijning van Moreau. Beide verhalen lijken niets met elkaar te maken te hebben, een belangrijke overeenkomst is dat beide heren een opzienbarende ontdekking hebben gedaan, maar het zal niemand verbazen dat de afzonderlijke verhalen na verloop van tijd toch met elkaar te maken hebben en uiteindelijk samen zullen vloeien.

Doordat het boek doorspekt is met wetenschap en archeologie zal iemand die in beide of een van beide onderwerpen geïnteresseerd is van dit boek kunnen smullen, maar de gemiddelde thrillerlezer kan het saai en droog vinden. Dat wil echter niet zeggen dat de schrijfstijl van Thomas ontoegankelijk is. Verre van zelfs, want met zijn vlotte stijl zorgt hij er wel voor dat het voor iedereen begrijpelijk is. Ook een mate van spanning, hoewel niet zinderend, laat de auteur niet achterwege. Dit bereikt hij door gebruik te maken van cliffhangers en een enkele plotwending. Toch ontkomt hij er niet aan dat er een paar voorspelbaarheden in het verhaal voorkomen en, en dat is in feite bezwaarlijker, dat het regelmatig onwaarschijnlijk is. Dit laatste gaat ten koste van de geloofwaardigheid. Daarnaast zijn er situaties die net even te mooi samenvallen; wat moest gebeuren, gebeurt op dat moment dan ook. Een plotwending waardoor dit later zou plaatsvinden zou verrassender en minder opzichtig zijn geweest.

In de epiloog, dat beter het nawoord had kunnen zijn, legt de auteur uit wat de basis geweest is tot het schrijven van dit boek. Beide thema’s zijn interessant genoeg om er enkele theorieën op los te laten en dat werd en wordt (nog steeds) gedaan. Met dit gegeven is Thomas erin geslaagd om een over het algemeen boeiend en redelijk realistisch boek te schrijven dat in principe ook voor discussie kan zorgen. De vergelijking met Dan Brown is begrijpelijk, maar Het Darwin dilemma haalt dat niveau niet. Mede veroorzaakt door een aantal onvolkomenheden die het boek heeft. Desondanks heeft de auteur het wel degelijk in zich om verder te groeien zodat een volgend boek alleen maar beter zal zijn.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Han Thomas
Titel: Het Darwin dilemma

ISBN: 9789054295006
Pagina’s: 482

Eerste uitgave: 2018

Het bos van de legenden – Kevin de Haan


Beschrijving
Het beveiligingsbedrijf van de half-IJslandse Laufey Gísladóttir wordt door een rijke zakenman ingehuurd om een horlogediefstal op te lossen. Tijdens de werkzaamheden in de Achterhoekse villa wordt Lotte, de au pair van het gezin, echter vermoord aangetroffen in het aangrenzende bos.

Laufey beseft dat haar beveiligingsmaatregelen misschien meer aanknopingspunten kunnen bieden in het politieonderzoek. Samen met haar collega Niels, een hacker met pleinvrees, zoekt ze uit wat er met Lotte gebeurd is. Is ze vermoord door dezelfde serie-aanrander die al eerder in het bos toegeslagen heeft? Is er een verband tussen de moord en de gestolen horloges? En wat heeft Lucien, de baldadige zoon van de zakenman, met de zaak te maken?

Recensie
Hoewel hij zelf niet in de Achterhoek woont, speelt Het bos van de legenden, het thrillerdebuut van Kevin de Haan, zich wel in deze streek in het oosten van Nederland af. Hij heeft voor dit gebied gekozen vanwege het historische coulisselandschap, de volksvertellingen en de landhuizen die er zijn. Ideaal om daar een moordmysterie te laten plaatsvinden. Daarnaast moest het een luchtig verhaal met een vlotte schrijfstijl zijn. Met het schrijven van dit boek is een wens van hem in vervulling gekomen.

De half-IJslandse Laufey Gísladóttir is eigenaar van Islasec, een beveiligingsbedrijf dat ze samen met haar collega Niels Voss runt. Ze heeft een opdracht van de directeur van een vastgoedbedrijf en tevens voorzitter van zijn eigen investeringsmaatschappij aangenomen om zijn villa te beveiligen in verband met de diefstal van een aantal kostbare horloges. Wanneer ze met haar werk bezig is, wordt Lotte, de au-pair van de familie, in een naburig bos vermoord aangetroffen. Door haar expertise denkt Laufey dat ze de politie van hulp kan zijn. Ze vraagt zich af of er een verband met die diefstal bestaat, maar ook met een serie aanrandingen die plaats hebben gevonden.

Het bos van de legenden, een titel die uit het fantasy-genre lijkt te komen, begint met een proloog die zich in het verleden afspeelt en, omdat het een situatie beschrijft die in werkelijkheid voorgekomen is en helaas ook nog steeds voorkomt, geloofwaardig is geschreven. Ook het ‘echte’ verhaal heeft voldoende realistische momenten, ofschoon er toch ook wel enkele gebeurtenissen zijn die dat juist weer tenietdoen. Deze zijn wat te vergezocht. Ondanks dat De Haan een fictieve streek in de Achterhoek als decor gebruikt, is het niet geheel onherkenbaar. Want deze regio heeft voldoende kastelen en villa’s in ook nog eens een bosrijke omgeving. Ook dat is goed voor het realiteitsgehalte van het verhaal.

De auteur hanteert een toegankelijke schrijfstijl en daardoor is het een gemakkelijk lezend verhaal geworden. Het heeft een lichte spanningsboog, maar nergens wordt het écht spannend. Wel wordt de lezer nieuwsgierig gemaakt naar de afloop en de toedracht van de moord. De Haan zorgt er daarbij wel voor dat diezelfde lezer wel een keer op het verkeerde been wordt gezet. Dat is goed, omdat dat toch voor een vorm van spanning zorgt. De plot is goed opgebouwd en de belangrijkste personages, Laufey en Niels, zijn ruim voldoende uitgewerkt. Dat geeft het verhaal de nodige verdieping mee.

Misschien komt het door de omgeving, maar af en toe doet het verhaal wat Midsummer Murder-achtig aan. Het gemoedelijke, het rustige, ondanks dat er toch een zwaar misdrijf is gepleegd. Ook de ontknoping is niet uniek, deze doet denken aan de stijl van Agatha Christie’s Hercule Poirot. De Haans voorliefde voor volksverhalen en detectiveseries hebben daar ongetwijfeld invloed op gehad. Toch heeft hij er wel voor gewaakt dat het geen kopie van deze series is. Zijn verhaal is een stuk eigentijdser, want de steeds verdergaande digitalisering heeft er aanzienlijke rol in. Het bos van de legenden is het eerste van de Islasec-reeks en daarmee heeft de auteur een verdienstelijk debuut geschreven.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Kevin de Haan
Titel: Het bos van de legenden

ISBN: 9789082812206
Pagina’s: 197

Eerste uitgave: 2018

Gespleten – Karin Slaughter


Beschrijving
Andrea Cooper kent haar moeder door en door. Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag in een bloedbad verandert, ziet Andrea een heel andere kant van haar. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea. 

Dan blijkt dat Laura zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is. Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En hoe kun je iemand nog vertrouwen die een leugenaar, of erger, blijkt te zijn? 

Recensie
Ze wordt al jaren de ‘Queen of crime’ genoemd, maar omdat het dan kan lijken alsof ze oud is, zou Karin Slaughter (1971) liever bekend staan als ‘Princess of crime’. Toch schrijft ze alweer zeventien jaar en is nog steeds blij dat er nog interesse voor haar boeken is. Haar fascinatie voor bloederige thrillers is in haar jeugd ontstaan, haar vader vertelde de meest lugubere verhalen. Iets dat in de zuidelijke staten van Amerika vrij normaal is. Haar boeken komen echter niet zomaar tot stand, ze zijn gebaseerd op waargebeurde misdaden. Ook Gespleten, die half juni 2018 verscheen, is daar een voorbeeld van.

Wanneer Andrea Cooper en haar moeder Laura in een restaurant aan het lunchen zijn, worden ze opgeschrikt door diverse schoten. Een jongeman schiet een vrouw en haar dochter neer. Laura weet hem te overmeesteren, waarna ze hem tot Andrea’s ontsteltenis zonder blikken of blozen doodt. Zo kent ze haar moeder namelijk niet. Dan komt Andrea erachter dat haar moeder niet is wie ze werkelijk is. Dat ze al ruim dertig jaar een andere naam gebruikt, maar al die tijd ook de waarheid verborgen heeft gehouden. Maar wat is die waarheid en wie is haar moeder nu echt?

Het verhaal, dat zich in een week afspeelt, wordt voorafgegaan door een korte proloog die er al meteen voor zorgt dat de lezer nieuwsgierig wordt en tevens een aantal vragen oproept. Het vervolg lijkt dan vooral een hoofdstuk te zijn waarin de lezer kennismaakt met Andrea en Laura. Er gebeurt niet veel, ze hebben een normaal moeder-dochter-gesprek en, zoals je wel vaker in boeken en films ziet, wordt een van de twee, Laura, aangesproken door een andere restaurantbezoeker. Vanuit het niets zorgt Slaughter dan voor een plotwending waar je u tegen zegt. Na deze veelbelovende en verrassende ontwikkeling ontstaat er meteen een spanningsboog en mag de lezer veel van het vervolg verwachten.

Die verwachting komt niet volledig tot zijn recht. In het beslist vakkundig en goed vertelde verhaal wordt het heden afgewisseld met flashbacks naar iets meer dan dertig jaar eerder. Beide verhalen lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben, maar ongeveer halverwege het boek wordt het verband duidelijk. Misschien is dit net iets te vroeg, want het spanningselement neemt daardoor wel wat af. Desalniettemin kan de lezer zich op dat moment nog steeds afvragen wat de exacte rol van Laura is geweest en blijft ze enigszins mysterieus. Omdat de lezer de samenhang tussen beide verhaallijnen ook nog niet in beeld heeft, is de spanning zonder meer nog wel aanwezig.

Schietincidenten in de Verenigde Staten worden vooral door blanke jongemannen gepleegd. En de zorgverlening is er ook niet optimaal. Beide situaties hebben als basis voor Gespleten gediend en de auteur heeft er een vlot lopend verhaal van gemaakt. Het meest intens en intrigerend zijn de flashbacks naar 1986, waarin ook de meeste personages voorkomen. De personages, ook die in het heden, zijn over het algemeen goed uitgewerkt. Wel kun je wat vraagtekens zetten bij dat van Andrea, omdat ze in één week een nogal drastische karakterwisseling doormaakt. Te snel en iets te ongeloofwaardig. Dat neemt echter niet weg dat het merendeel van hen interessant en boeiend is.

Gespleten, uitstekend vertaald door Ineke Lenting, heeft twee gezichten. Een eerste helft die, ondanks enkele plotwendingen, soms wat saai is en te traag voorbijgaat én een tweede helft die een hoger tempo en meer spanning bevat. Dat Slaughter een verhaal neer kan zetten heeft ze in het verleden al ruimschoots bewezen en bewijst ze ook in dit boek. Maar echt overtuigen kan ze hierin echter niet. Iets dat de lezer wel van haar gewend is en ook van haar mag verwachten.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Karin Slaughter
Titel: Gespleten
ISBN: 9789402701562
Pagina’s: 496

Eerste uitgave: 2018

Groen licht – Corine Hartman


Beschrijving
Wanneer een jonge vrouw op uiterst meedogenloze wijze wordt vermoord, vreest rechercheur Suzan de Winter dat het niet bij dit ene slachtoffer zal blijven. Die angst wordt werkelijkheid, en het wordt nog erger. De dader laat aanwijzingen achter bij de slachtoffers, die doen vermoeden dat hij een afkeer van de Achterhoek heeft. Hij speelt een uitgekiend, tot in detail voorbereid spel, met mensenlevens als inzet. In de loop van het onderzoek ontdekken Suzan en haar team dat er een aanslag gepleegd zal worden op een stadion vol mensen. De tijdsdruk is in één klap immens. De inzet hoog. Suzan kan en wil niet anders: ze doet mee met het laatste spel van de dader. Een spel op leven en dood.

Recensie
In het voorjaar van 2017 werd Corine Hartman benaderd door de directeur van Special Olympics Achterhoek met de vraag of dit evenement een belangrijke rol in een van haar boeken kan spelen. Niet veel later verzocht uitgeverij Ambo|Anthos haar om een regionale thriller te schrijven. Omdat ze zelf al geruime tijd in de Achterhoek woont, was de beslissing om een boek dat zich in deze regio afspeelt snel genomen. Dat werd Groen licht, dat op 15 mei 2018 is verschenen en waarvan de cover via een stemming als omslag is gekozen.

Wanneer in een paardensportcentrum in Lichtenvoorde het zwaar toegetakelde en levenloze lichaam van een vrouw gevonden wordt, worden de rechercheurs Suzan de Winter en haar collega Marc Loeven met het onderzoek naar de moord belast. Suzan vermoedt dat er meer slachtoffers zullen vallen en wanneer er meer moorden worden gepleegd, bewijst dat haar gelijk. De dader, die een antipathie tegen de Achterhoek lijkt te hebben, laat bij de slachtoffers raadselachtige briefjes achter. Het lijkt erop dat hij een spel met de politie speelt. Dan komt het rechercheteam tot de ontdekking dat er een aanslag gepland is op een stadion met toeschouwers. Daarop gaat Suzan mee met het spel van de dader.

Hoe moet iemand zich voelen die weet dat hij/zij vermoord wordt en dus niet lang meer te leven heeft? Eigenlijk is dit een vraag die niet te beantwoorden is. Maar al in het eerste hoofdstuk lukt het Hartman om dat gevoel op de lezer over te brengen. De angst die het beoogde slachtoffer moet hebben, maar toch ook nog even de strijdlust, want er bestaat altijd nog de hoop dat de moord niet gaat plaatsvinden. En ten slotte de berusting, omdat je weet dat er een eind aan je leven komt.

Beeldend. Dat is hoe deze situatie is beschreven. Realistisch lijkt deze ook te zijn. Wie zal het zeggen, gedragingen zijn voor iedereen immers anders. De beeldende beschrijvingen gelden overigens voor het hele verhaal. De auteur weet de gemoedelijke sfeer van de Achterhoek, ze kent het gebied, prima weer te geven, maar laat in het verhaal ook doorschemeren dat er bewoners zijn die zich zorgen maken dat hun leefomgeving aan het veranderen is. Een actuele gebeurtenis als de Special Olympics is tevens in het verhaal verwerkt, dat, maar ook de eenvoudige en natuurgetrouwe dialogen en de levensechte emoties van de personages maken dat het verhaal eveneens realistisch is.

Dat Suzan de Winter, in feite een nieuw personage, een verleden heeft, is al vrij snel geen geheim. Gedurende de plot wordt daarover steeds meer blootgegeven, maar echt duidelijkheid komt er eigenlijk pas als het verhaal afgelopen is. Aan het eind van het boek geeft Hartman namelijk een korte toelichting op haar personage. Doordat de lezer haar, maar ook de andere belangrijke karakters, steeds beter leert kennen, zijn ze stuk voor stuk goed uitgewerkt. Desondanks blijft er rond Suzan nog wel wat geheimzinnigs hangen. Dit zal de auteur ongetwijfeld ondervangen als ze een volgend boek met haar gaat schrijven. Waarin openstaande vragen vast en zeker beantwoord worden.

De plot van het verhaal is goed opgebouwd en heeft spannende, maar ook wat minder spannende momenten. Het kent een aantal plotwendingen en als de ontknoping steeds meer in zicht komt, nemen de spanning en het tempo toe. Een aardige vondst is om de lezer mee te laten rechercheren. In het boek staat een aantal puzzels die bij de plaatsen delict zijn gevonden. Suzan en haar team moeten die oplossen om erachter te komen wanneer de finale plaats zal vinden. De lezer kan met hen meedoen om daarachter te komen en om de moordenaar te ontmaskeren.

Met Groen licht heeft Hartman een hele mooie en veelbelovende start gemaakt om van de regiothriller een blijvend fenomeen te maken en deze dan ook steeds meer in de schijnwerpers te zetten.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Corine Hartman
Titel: Groen licht
ISBN: 9789026341526
Pagina’s: 285

Eerste uitgave: 2018