Flaptekst
Los Angeles staat op instorten. Een pedofiel die tot alles in staat is om vrij te komen. Een jonge vrouw die spoorloos verdwijnt. Een losgeslagen seriemoordenaar die een bloedig spoor achterlaat…

Jake is een livestreamende, sensatiebeluste journalist die alles vastlegt. Met zijn camera’s en verborgen microfoons infiltreert hij privéclubs. Daar stuit hij op een complot dat diep verweven is met de machtigste mannen van LA.

Doug is een ‘straatadvocaat’ die probeert het systeem te hervormen. Maar wanneer hij wordt ingehuurd door een pedofiel, blijkt dat hij te veel hooi op zijn vork heeft genomen.

Kara is een fixer voor de superrijken. Haar beste vriendin Phoebe is verdwenen en Kara is de enige die weet dat Phoebe’s huis door mannen in zwarte rubberen handschoenen is leeg geveegd.

Wanneer hun paden kruisen, belanden ze in een web van corruptie, geweld en geheime machtsstructuren. Ze ontdekken techbro-orgies, een sadistische ‘Tarzan’, geheime kluizen in Beverly Hills en een incident dat alles kan doen instorten. Samen moeten ze vechten om een gruwelijke misdaad te voorkomen.

Recensie
Wie Stad der engelen (2023), de eerste Los Angeles-thriller van Jordan Harper gelezen heeft, kan denken dat de misdaad in deze Californische stad alom vertegenwoordigd is. In zijn nieuwste boek, Een meesterwerk van geweld (2026) doet hij dit nog eens dunnetjes over en wekt hij de indruk dat het er écht niet veilig is, terwijl dit in werkelijkheid nogal mee schijnt te vallen. Zijn gevoel over de stad – hij is er dol op – maar ook het feit dat hij boos is over de huidige toestand van de wereld, probeert de auteur in deze thriller tot uiting te brengen.

Deze keer is het in L.A. behoorlijk raak, want een seriemoordenaar slacht op elkaar lijkende vrouwen af, wordt een jonge vrouw vermist en is een bekende tv-producent gearresteerd wegens misbruik van tieneractrices. Livevlogger Jake, allesregelaar Kara en advocaat Doug kennen elkaar niet, maar door het lot krijgen ze op een bepaald moment met elkaar te maken. Alle drie hebben ze het geweld in de stad meegemaakt en gezien en daarom besluiten ze samen te werken om te voorkomen dat de misdaad in L.A. nog grotere vormen aanneemt.

Net als in zijn voorgaande boek windt de auteur er ook deze keer geen doekjes om en laat hij de lezer geloven dat met name de nachten in Los Angeles bijzonder gevaarlijk zijn, de criminaliteit er hoogtij viert en de jetset tamelijk decadent is. In drie verhaallijnen, elk afwisselend verteld door een van de drie protagonisten, gaat het er vaak heftig aan toe en zijn de gruwelijkheden, die soms tot in detail beschreven worden, bij tijd en wijle te erg of te bizar voor woorden. De sfeer die onder andere hierdoor gecreëerd wordt, is er een van duisternis en verschrikking, ondanks dat het verhaal wel degelijk enkele mooiere momenten kent.

Zoals gezegd zijn Jake, Kara en Gibson (van dit trio is deze laatste de enige die zo goed als voortdurend bij zijn achternaam wordt genoemd) de belangrijkste personages en derhalve komt de lezer het nodige over hen te weten. Genoeg om een indruk van hen te krijgen – ze hebben elk het een en ander meegemaakt dat hen min of meer gevormd heeft – maar te weinig om een band met hen op te bouwen, hoewel de advocaat met zijn sociale instelling wel extra punten scoort. Heel anders is dit voor Los Angeles, want door de vele gebeurtenissen die zich in de stad en onder de rijken afspelen, wordt een beeld geschetst van verdorvenheid en zedeloosheid. Natuurlijk kun je je afvragen of dit allemaal waarheidsgetrouw is, maar Harper krijgt het, mede doordat hij diverse waargebeurde feiten en maatschappijkritische elementen in de plot heeft verwerkt, voor elkaar om alles realistisch over te laten komen.

Omdat de schrijfstijl van de auteur nogal afwijkend is – veel staccato taalgebruik, weinig vloeiende zinnen of dialogen en met regelmaat alleen een opsomming van feiten en voorvallen – kost het de lezer wel wat moeite om hieraan te wennen. Als deze overbrugbare horde eenmaal genomen is, krijgt het verhaal voor je gevoel ook meer structuur, want tot dan is het eveneens onduidelijk waar het naartoe gaat. Uiteindelijk komen de afzonderlijke verhaallijnen geleidelijk en ingenieus samen en begrijp je beter waarom de auteur voor de huidige opzet heeft gekozen. Ondanks dat er meer dan voldoende aan de hand is, is de spanning aanvankelijk betrekkelijk onzichtbaar, maar vanaf het moment dat het drietal gaat samenwerken verandert dit drastisch, waarna het in de ontknoping zelfs nog explosief wordt.

Een meesterwerk van geweld, dat vertaald is door Dennis Keesmaat en leest als een draaiboek voor een film of televisieserie, is een thriller die niet voor iedereen is weggelegd. Het boek, dat even de kans moet krijgen om te gaan boeien, laat de obscure en zwarte kant van Los Angeles zien en met enkele huiveringwekkende taferelen is het daarom behoorlijk rauw van aard.  

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jordan Harper
Titel: Een meesterwerk van geweld
ISBN: 9789021063959
Pagina’s: 432
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Jay Hamilton is naast psychoanalyticus een gevierd schrijver. Zijn broer Robert, een geniaal linguïst, werd in 1971 vermoord, waarschijnlijk door schandknapen. Roberts biografe dreigt nu de ware toedracht van de moord te onthullen en Jays professionele aanzien ernstig te beschadigen.

Recensie
De onopgeloste moord op de Amerikaanse wiskundige, filosoof en taalkundige Richard Montague, maar vooral diens leven en werk, inspireerde Aifric Campbell tot het schrijven van haar debuut De logica van het moorden, dat in 2009 in een Nederlandse vertaling werd uitgebracht. Voordat ze aan de roman begon, verrichtte ze uitgebreid onderzoek en over het schrijven van het boek heeft ze, omdat ze tegelijkertijd ook nog met een promotieonderzoek bezig was, uiteindelijk drie jaar gedaan.

Hierin gaat het om de in Londen woonachtige Amerikaanse psychoanalyticus en succesvol schrijver Jay Hamilton, maar in feite ook om zijn in 1971 vermoorde en achttien jaar oudere broer Robert en tevens een briljant semanticus was. Een biografe uit de Verenigde Staten heeft het plan opgevat om een biografie over de oudste broer te schrijven en daarmee dreigt de ware toedracht van zijn dood boven water te komen. Als dit bekend wordt, kan de status van Jay een behoorlijke deuk oplopen en hier zit hij uiteraard niet op te wachten.

Misschien is het maar goed ook dat de roman niet al te dik is, want als lezer moet je er niet aan denken om er nog veel langer dan nodig mee opgescheept te zitten. Oké, het tweede deel is nog wel enigszins te doen, maar het eerste is een heuse worsteling en je moet er alles voor over hebben om hier doorheen te komen. Dit gedeelte bestaat bijna volledig uit een ellenlang aanvoelende uiteenzetting van de gedachten van protagonist Jay Hamilton. Hierin neemt hij je terug naar het verleden en wijdt hij voornamelijk uit over zijn oudere broer Robert, maar maakt hij je eveneens deelgenoot van flink wat psychoanalytisch gebazel. Op zich kunnen beide interessant zijn, maar de manier waarop een en ander gebracht wordt, is ronduit saai en taai, een enkele uitzondering daargelaten.

Wat het ook nog eens moeilijk maakt, is het grotendeels ontbreken van aansprekende dialogen en als ze er al zijn, is het snel weer afgelopen met de pret. Een ander nadeel is de schrijfstijl van de auteur, want ze maakt gebruik van oneindig lijkende zinnen en onbegrijpelijke woorden, die afwisselend wel en niet worden verklaard. Om eerlijk te zijn ziet de lezer door de bomen het bos niet meer en kun je geen enkele logische verhaallijn ontdekken. Dat het ook anders kan, bewijst Campbell in het slotdeel. Hierin kun je – althans gedeeltelijk – een structuur ontdekken. Dit komt vooral omdat er eindelijk iets gebeurt dat de moeite waard is, er gesprekken worden gehouden en de manier van schrijven een heel stuk natuurlijker is. De auteur creëert dan zelfs een klein beetje spanning door een paar thrillerelementen aan het verhaal toe te voegen.

Omdat Jay tamelijk veel over hemzelf en zijn broer en hun vroegere omstandigheden vertelt, krijg je een vrij goede indruk van beiden, maar in feite ook van hun moeder. Het is echter lastig je met hen te identificeren, want het charisma dat ze hadden kunnen hebben ontbreekt volledig. Wat de auteur wel weet te bereiken, is dat de lezer de sfeer van het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw (en soms van nog iets eerder) goed overbrengt. Een van de thema’s die in het boek naar voren wordt gebracht, is homoseksualiteit en dat werd destijds, met name in Amerika, bij lange na niet geaccepteerd. Hoe men daar toen tegen aankeek komt uit sommige fragmenten tot uiting, evenals hoe de homo’s er zelf mee omgingen.

De logica van het moorden, dat een appendix (in feite een heel kort derde deel) heeft die niet zo heel veel toevoegt, is over het geheel genomen een moeilijk te doorgronden boek, waarin de snelheid ver te zoeken is en waarvoor de lezer over een flinke dosis doorzettingsvermogen moet beschikken.  

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Aifric Campbell
Titel: De logica van het moorden
ISBN: 9789044517132
Pagina’s: 286
Eerste uitgave: 2009

Flaptekst
De Nederlandse Fleur Blom (34) heeft in een opwelling een zwaar verlieslijdend café gekocht in het Zuid-Franse Valfleury-en-Provence. Maar achter de charme van het dorpje schuilen, roddel, rivaliteit en een corrupte burgemeester. Met lef en humor weet ze het vertrouwen van de dorpelingen te winnen en haar stervende café te veranderen in het bruisende middelpunt van het dorp. Maar tegen welke prijs?

Recensie
Toen voormalig muzikant Ilja Gort, die al geruime tijd wijnboer en auteur is, door de stichting CPNB werd benaderd met de vraag of hij het zomerlezengeschenk van 2026 wilde schrijven, moest hij wel even slikken. Natuurlijk vond hij het leuk, maar de gedachte om iets voor een behoorlijk groot publiek – iets dat hij niet gewend is – te moeten schrijven, bezorgde hem ook een schrikreactie. Hij ging aan de slag en koos ervoor het verhaal zowel dicht bij zichzelf te houden als enige afstand te scheppen. Dit deed hij door uit eigen ervaringen te putten en om een vrouwelijke protagonist op te voeren.

Het boekje in kwestie is Petit Café du Bonheur, waarin de dertiger Fleur Blom met haar collega Ton naar Zuid-Frankrijk vertrekt om daar de zomer door te brengen. Onderweg komen ze door het plaatsje Valfleury-en-Provence, waar ze blijven hangen. Na het drinken van een aantal wijntjes en een gekscherende opmerking van Ton koopt Fleur in een opwelling het café waar ze zijn gestrand. Hoe lieflijk het café en plaatsje ook zijn, niets is wat het lijkt, want er heerst corruptie, er is afgunst en er wordt geroddeld. Bovendien is het etablissement ook nog eens verliesgevend. Het is dus de vraag of de Nederlandse het vertrouwen van de lokale bewoners kan winnen.

Dat het niet meevalt om in een beperkt (en in dit geval vastgesteld) aantal woorden een aansprekend en afgerond verhaal te schrijven, is al vele malen aangetoond. Het lukt de ene auteur immers beter dan de andere, maar allen hebben één overeenkomst: het is zonder meer een prestatie. Gort heeft ervoor gekozen een boekje te schrijven dat zich zo goed als volledig afspeelt in een niet al te groot plaatsje in Frankrijk. Wat hij hierbij bijzonder goed tot uiting laat komen, is de sfeer en uitstraling van zo’n typisch Frans dorpje: de lokale bewoners die samenkomen op een terrasje (of eventueel binnen) van een knus café waaraan al tientallen jaren niets is veranderd, de petanque spelende oudere mannen, de bakkerij met zijn croissantjes en stokbroden, en zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te noemen. Natuurlijk is dit alles heel clichématig, maar desondanks volledig passend bij dit kortverhaal en de omstandigheden.

De gebeurtenissen worden volledig verteld vanuit het perspectief van Fleur, maar daarnaast zijn er nog enkele andere personages die van belang zijn. Hoewel je van met name het hoofdpersonage wel iets te weten komt, blijft ze – net als alle anderen – overwegend oppervlakkig. Niet erg, want Gort heeft helemaal niet de bedoeling haar doopceel te lichten en alles over haar te vertellen. Het gaat voornamelijk om haar onbezonnen actie door in een min of meer aangeschoten opwelling het café te kopen, haar interactie en verhouding met de dorpsbewoners en het weer draaiend krijgen van haar nieuw verworven aanwinst. Deze elementen komen allemaal goed uit de verf, want daarin zie je een duidelijke, maar lichte ontwikkeling.

Gorts schrijfstijl is ook deze keer zoals de lezer van hem mag verwachten: luchtig, humoristisch, ongedwongen en eigentijds. Verder is het beeldend, waardoor je gevoel krijgt dat je jezelf eveneens op dat dorpspleintje in een klein Frans plaatsje bevindt. Dit keer geeft het zomerlezengeschenk de lezer ook nog eens een goed gevoel, want over het algemeen is het vrolijkheid troef. Het eind van Petit Café du Bonheur (letterlijk vertaald: het kleine café van geluk) maakt de lezer tevens nieuwsgierig naar hoe met Fleur verdergaat (te lezen in Grand Café du Malheur) en kan daarom gezien worden als een aangenaam en vlot en prettig te lezen opwarmertje.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ilja Gort
Titel: Petit Café du Bonheur
ISBN: 9789465033426
Pagina’s: 96
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
De woning aan Iris Drive 1601 ziet er net zo uit als de andere huizen in de buurt. Maar er doen talloze geruchten de ronde over wat zich achter de voordeur van de familie Vickery afspeelt.

De rust in North Falls wordt ruw verstoord als Allison Vickery op een dag dood in haar keuken wordt aangetroffen. Haar tienerdochter is zwaargewond en buiten kennis. Sheriff Emmy Clifton en haar zus Jude Archer, voormalig FBI-agent, moeten achterhalen wat er is gebeurd.

Iedereen in het stadje denkt te weten hoe de vork in de steel zit, maar niemand wil erover praten. Emmy en Jude staan er alleen voor. Hoe dieper ze naar de waarheid graven, hoe gevaarlijker het wordt…

Recensie
Begin juni 2026 verscheen Stille geheimen, het door Karin Slaughter geschreven tweede deel van de serie waarin sheriff Emmy Clifton de rust in de kleine (fictieve) gemeenschap North Falls probeert te bewaren en er tevens de misdaad wil bestrijden. Het voorgaande boek uit de reeks (Gebroken engelen, 2025) werd goed ontvangen en de verwachting is dat dit vervolg hier niet voor zal onderdoen.

Deze keer krijgt Emmy te maken met de moord op haar oud-collega Allison Vickery, wier zestienjarige dochter bij de schietpartij zwaargewond is geraakt. Hoewel Emmy een paar uur eerder haar moeder heeft begraven en haar hoofd in principe ergens anders naar staat, doet ze er meteen alles aan om te achterhalen wie de schutter is geweest. Hierbij krijgt ze hulp van haar oudere zus en voormalig FBI-agent Jude Archer. De meeste bewoners van North Falls denken te weten hoe de vork exact in de steel zit, maar er is geen mens die er iets over kwijt wil.

Na de korte proloog, die de lezer nieuwsgierig maakt naar het voorval dat zich daarin voordoet en waarin eveneens een klein beetje spanning voorkomt, gaat het verhaal ongeveer drie kwartier terug in de tijd en zit de lezer midden in een situatie waar iedereen weleens mee te maken krijgt: een begrafenis. Dit duurt echter niet lang, want al snel moeten sheriff Emmy Clifton en haar zus Jude Archer in actie komen vanwege de schietpartij waar ze auditief getuige van zijn. Vervolgens bevat de plot een grote hoeveel ontwikkelingen waardoor eigenlijk geen moment hetzelfde is. Deze hebben zowel betrekking op het onderzoek naar de moord, diverse bijkomende zaken in North Falls en de privéomstandigheden van Emmy en Jude. Kortom, er is meer dan voldoende afwisseling en dit zorgt ervoor dat de lezer zich geen seconde hoeft te vervelen.

Evenals in Gebroken engelen, het eerste deel van de serie, is Emmy de protagonist en wordt het verhaal voornamelijk vanuit haar perspectief verteld. Daarnaast heeft haar zus Jude ook een uitgebreidere rol toebedeeld gekregen, wat vanwege hun niet altijd soepel verlopende onderlinge verhouding zonder meer een interessante en mooie aanvulling is, maar ook omdat je haar hierdoor iets beter leert kennen en er tevens enkele familiegeheimen worden blootgelegd. De nadruk ligt uiteraard op het onderzoek naar de moord en daarbij komt de hulp die Jude verleent Emmy goed van pas, hoewel haar ondersteuning niet altijd gewaardeerd wordt. Ondanks de vele wendingen en verdachtmakingen krijgt de lezer ver in de plot een vermoeden wie verantwoordelijk is voor de dood van Allison. Dit blijkt uiteindelijk te kloppen, maar dat je dit zag aankomen komt niet door de eventuele voorspelbaarheid van het verhaal, maar meer door hoe een en ander verloopt.

Op de schrijfstijl van Slaughter valt, zoals je eigenlijk wel van haar verwacht, niets aan te merken, die is namelijk uitermate verzorgd en soms meeslepend. Vanaf de eerste tot en met de laatste pagina weet ze de lezer te boeien en hem aan het verhaal en de personages te binden. De opbouw van de thriller is goed, het tempo behoorlijk, er zijn verrassingen en vanzelfsprekend ook diverse spannende momenten. Het is trouwens aan te raden om in het eerste deel van de reeks te beginnen, want de persoonlijke aangelegenheden hebben in dit boek namelijk een vervolg. Aan het eind van de ‘limited edition’ is overigens een scène opgenomen die uit het definitieve verhaal geschrapt is. Dit is een keuze die goed heeft uitgepakt, want de oorspronkelijke tekst is minder sterk dan hoe die nu is geworden.

Al met al is Stille geheimen een prima en intrigerend tweede deel van de North Falls-serie een doet heel stiekem alweer uitkijken naar de voortzetting ervan.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Karin Slaughter
Titel: Stille geheimen
ISBN: 9789402721119
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Jamie Gunn houdt van verhalen. Zijn held is zijn vader, de beste verhalenverteller ter wereld. Maar dan overlijdt deze, en gaat Jamie op een zoektocht naar verhalen van vreemden, om betekenis te geven aan zijn vaders dood. Hij ontmoet Sheila Higginbottom, een merkwaardige eenzaat die hem het begin van een levensgevaarlijk verhaal vertelt. Als je het einde hoort, zul je sterven…

Al op jonge leeftijd breekt Jamie door als bestsellerauteur. Zijn boek is ijzingwekkend, en verspreidt zich op onvoorspelbare en onvoorziene wijze. Als de desastreuze effecten van het boek op zijn lezers aan het licht komen, vreest Jamie dat het verhaal nog niet klaar met hem is. Kan hij hen en zichzelf behoeden voor het einde?

Recensie
Eind 2025 werd Het laatste verhaal van Jamie Gunn, het tiende boek van de wereldwijd succesvolle auteur Thomas Olde Heuvelt, uitgebracht. Zelf zegt hij hierover dat dit zijn meest persoonlijke roman is, met name omdat hij een groot aantal autobiografische elementen bevat. Zo is de protagonist, net als de schrijver zelf, een verhalenverteller pur sang en is de vader van beiden al op jonge leeftijd overleden. Omdat dit boek de angsten van Olde Heuvelt blootlegt en hij die tevens probeert te verbannen, was het schrijven ervan een ingewikkeld proces.

Jamie Gunn is nog maar negen jaar oud als zijn vader, die in zijn ogen de beste verhalenverteller van de stad was, overlijdt. Als het jongetje vervolgens op zoek gaat naar verhalen van onbekenden ontmoet hij een vrouw die hem een verhaal vertelt waarvan het horen van het eind ervan je dood betekent. Jaren later – Jamie is nog jong – breekt hij door als bestsellerauteur met een angstaanjagend boek dat grote invloed uitoefent op zijn lezers. Hierna is hij bang dat het verhaal meer voor hem in petto heeft en probeert hij zowel zichzelf als zijn lezers te beschermen voor de afloop.

Ondanks dat de inleiding lichtelijk mysterieus is, de lezer zonder meer nieuwsgierig maakt en een klein beetje spanning heeft, komen deze elementen in de rest van het boek niet geheel uit de verf. Natuurlijk, bij vlagen is het absoluut geheimzinnig en doen zich diverse onverklaarbare situaties voor, maar op de keper beschouwd valt het – zeker als je dit vergelijkt met ander werk van Olde Heuvelt –allemaal nogal tegen en is het verhoudingsgewijs tamelijk tam, hoewel er wel degelijk enkele scènes te bespeuren zijn die niets aan de verbeelding overlaten en horrorachtig (dus min of meer gruwelijk) zijn. Zo nu en dan is het enigszins spannend, maar omdat er diverse taferelen zijn waar je de achtergrond van kent, is die minimaal. Ofschoon de plot een aantal wendingen heeft, blijven ze over het algemeen beperkt tot een handjevol en daarom word je niet continu verrast.

Het idee achter het verhaal – een verhaal in een verhaal in een verhaal én een laatste pagina die niet gelezen moet worden – is goed en origineel, maar toch wringt hier de schoen, want de auteur maakt het zichzelf en de lezer zo nu en dan erg moeilijk waardoor het overzicht in enigermate zoek raakt en de structuur geweld aangedaan wordt. Een groot deel van de plot wordt opgeslokt door Jamies rouwproces en als hij ouder is door zijn schrijverschap, zijn persoonlijke perikelen en de demonen waar hij mee te maken krijgt. Deze elementen zijn uiteraard een interessant gegeven, want ze verklaren voor een deel diens gedrag en de dingen die hij zich in zijn hoofd haalt. De lezer kan echter niet aan de indruk ontkomen dat hij lijdt aan PTSS en gebaat is bij psychische hulp. Het feit dat anderen bepaalde beelden zien nadat ze die bewuste laatste pagina gelezen hebben, kan niet anders uitgelegd worden dan dat dit een vorm van massahysterie is.

De schrijfstijl van Olde Heuvelt is vlot, eigentijds en toegankelijk, waarbij het erop lijkt dat hij zich met dit boek vooral op jongeren en jongvolwassenen richt. Veel woorden en af en toe een uitdrukking wekken de indruk dat het verhaal in beginsel is afgestemd op die specifieke leeftijdsgroep. Dikwijls is het te merken dat de auteur zijn eigen ervaringen in de plot heeft verwerkt, denk hierbij onder andere aan Jamies look met het leren jasje en de pet. Er is echter meer en daardoor heb je het gevoel hem iets beter te leren kennen. Alles in overweging nemend, voldoet Het laatste verhaal van Jamie Gunn, dat overigens een bevreemdend eind heeft, niet helemaal aan de verwachtingen, maar is evenmin vervelend om te lezen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: Het laatste verhaal van Jamie Gunn – Thomas Olde Heuvelt
ISBN: 9789044658507 
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Psychologe Kari Voss is expert op het gebied van lichaamstaal en geheugen, en adviseur van de politie van Oslo. Met moeite probeert ze haar leven weer op te pakken na het overlijden van haar man, en ze is nog altijd op zoek naar haar zoon, die zeven jaar eerder op zijn verjaardag verdween.
Dan wordt Voss betrokken bij het onderzoek naar twee bruut vermoorde tienermeisjes in een zomerhuis bij het nabijgelegen dorp Son. Met de hulp van hoofdcommissaris Ramona Norum ontdekt ze dat niemand – inclusief de slachtoffers – de waarheid lijkt te vertellen. En dat er een duister geheim schuilt in het hart van het dorp, dat bovendien te maken lijkt te hebben met het raadsel rond Voss’ verdwenen zoon.

Recensie
Nog voordat Son, het gezamenlijke thrillerdebuut van Thomas Enger en Johana Gustawsson, werd uitgebracht, was de internationale belangstelling enorm en waren de rechten al in zeventien talen verkocht. Beide auteurs kennen elkaar een kleine tien jaar, maar in gesprekken die ze tijdens de coronapandemie met elkaar hadden, deelde Gustawwson een idee dat al een tijdje in haar hoofd speelde: een boek schrijven over lichaamstaal en een profiler. Ze gingen aan de slag en dit leidde ertoe dat het eerste deel van een serie met Kari Voss in het voorjaar van 2026 in een Nederlandstalige editie verscheen.

De zestienjarige vriendinnen Eva en Hedda hebben het plan opgevat om samen met een groep vrienden Halloween in een zomerhuisje bij Son te gaan vieren. Dit komt er echter nooit van, want beiden worden er vermoord aangetroffen. Hoofdcommissaris Ramona Norum leidt het onderzoek en wordt daarbij geassisteerd door psycholoog en politie-adviseur Kari Voss, die zich gespecialiseerd heeft in lichaamstaal en geheugen. Ze kampt echter ook met eigen problemen, want zeven jaar eerder is haar toen negenjarige zoon Vetle plotseling verdwenen en ze heeft nog altijd de hoop dat hij gevonden wordt.

Mijn zoon wordt vermist. Uit deze openingszin kun je min of meer afleiden hoe de gemoedstoestand van protagonist Kari Voss zal zijn, want natuurlijk doet het wat met je als je enige kind plotseling uit je leven is verdwenen. Toch laat het schrijversduo Kari’s hoop dat de jongen nog gevonden wordt niet prevaleren, want de nadruk ligt voor het grootste deel bij haar werkzaamheden en het achterhalen wie de moord op de twee meisjes op zijn geweten heeft. Dit gaat uiteraard niet zonder slag of stoot, omdat veel personages, ondanks dat de politie al snel iemand in staat van beschuldiging stelt, hardnekkig blijven misleiden, verzwijgen of de waarheid geweld aandoen. Interessant bij de naspeuringen door de psycholoog is dat ze hierbij gebruikmaakt van haar expertise: de werking van het geheugen en non-verbale communicatie. Je komt dan enkele dingen te weten waar je normaliter nooit bij stilstaat.

Het verhaal moet het niet hebben van een overdosis geweld of actie, dus de spanning die daar vaak bij komt kijken, is er niet. Er zijn echter wel degelijk voldoende momenten die ervoor zorgen dat de gebeurtenissen blijven intrigeren. De lezer wordt regelmatig op het verkeerde been gezet en het is in feite onmogelijk om te voorspellen hoe een en ander zal af- en/of verlopen. Vanzelfsprekend zijn de liegende en bedriegende personen daar grotendeels debet aan, maar daarnaast zijn er ook diverse wendingen die zowel het verhaal als je vermoedens een andere richting in laten slaan. Het verloop van de plot heeft in ieder geval het gewenste effect: het blijft je bezighouden en praktisch niets is hetzelfde.

De schrijfstijl van Enger en Gustawsson is vlot, toegankelijk en beeldend. De lezer kan de vele scènes zo voor zich zien en de soms gespannen sfeer is heel duidelijk voel- en merkbaar. Het tempo is evenwel niet vliegend, maar er kan evenmin gezegd worden dat de voorgang een slakkengangetje heeft. Nee, alles loopt en verloopt eigenlijk heel gestaag naar een onvoorzien en enigszins verrassend eind, met als slagroom op de taart (als je hier tenminste van kunt spreken) de enorme dubbele cliffhanger die je nu al nieuwsgierig maakt naar het vervolgdeel. Son is hoe dan ook een sterk begin van een serie waarin Kari Voss ongetwijfeld meer dan voldoende van zich zal laten horen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Enger & Johana Gustawsson
Titel: Son
ISBN: 9789403137056
Pagina’s: 428
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Bennie Griessel en Vaughn Cupido ontvangen het goede nieuws dat ze weer zijn gepromoveerd tot de rang van kapitein. Maar hun vreugde is van korte duur. Het verminkte lichaam van een van Cupido’s beste vrienden wordt gevonden onder de auto waaraan hij werkte in zijn garage.

Dan ontploft op een boerderij buiten Stellenbosch een woonwagen. Onverklaarbaar. Nadat het vuur is geblust, wordt er een lichaam in het wrak gevonden. De identiteit van het slachtoffer zorgt voor een ongekende mediastorm, slechts een week voordat de staatslieden van de BRICS-top naar de stad komen. Wanneer er raketonderdelen opduiken met daarop de naam Skorpio leiden de sporen naar Moskou en Afrika. De klok tikt…

Recensie
Als de Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer aan een nieuw boek begint, steekt hij er altijd veel onderzoek in, vooral uit respect voor zijn lezers, maar ook omdat hij vindt dat het minste wat een schrijver kan doen, is ervoor zorgen dat de feiten in een verhaal kloppen. Bepaalde research die hij voor zijn in 2026 verschenen thriller Skorpio – het eerste idee hiervoor kreeg hij al in 2010 – heeft verricht, was het moeilijkste dat hij ooit in zijn carrière heeft gedaan, onder andere door de uitdaging om het verhaal begrijpelijk te maken voor de lezer.

Rechercheurs Bennie Griessel en Vaughn Cupido zijn tot hun grote vreugde weer bevorderd tot kapitein, maar hun blijdschap duurt niet zo heel erg lang. Ze krijgen namelijk te horen dat een van de vrienden van Cupido om het leven is gekomen. Het lijkt op een ongeluk, hoewel beiden daar hun twijfels over hebben. Terwijl ze aan deze zaak werken, is op een wijngoed een caravan uitgebrand, waarbij het lichaam van een beroemde zanger/acteur wordt aangetroffen. Onderzoek wijst uit dat de kampeerwagen getroffen is door een raket, waarna de aandacht wordt gevestigd op Moskou en Afrika.

De setting in het eerste hoofdstuk is een ongebruikelijke, want een hotelkamer in Moskou vormt het decor van een scène die nieuwsgierig maakt naar het vervolg van het verhaal en de reden waarom de Russische hoofdstad deel uitmaakt van de gebeurtenissen – het is immers nog niet eerder voorgekomen dat Meyer ineen van zijn thrillers enige aandacht aan een land of plaats buiten Afrika besteedt. Een ander opvallend verschil met de voorgaande delen van de reeks is dat Griessel en Cupido deze keer zo goed als gescheiden van elkaar werken. De keuze om beide rechercheurs afzonderlijk van elkaar een onderzoek te laten verrichten, is zonder meer een interessante en boeiende, want hierdoor krijgt de lezer meer inzicht in hun individuele werkwijze, die toch een klein beetje anders is dan wanneer ze samen aan een zaak werken.

Hoewel het grootste deel van de plot geen zinderende spanning heeft en zich evenmin in de hoogste versnelling afspeelt  – de ontknoping uitgezonderd – zijn er wel degelijk allerlei wendingen en gebeurt er meer dan voldoende. Hierdoor is eigenlijk geen moment hetzelfde en weet je nooit waar je exact aan toe bent. Omdat beide rechercheurs zich met verschillende misdaden bezighouden zijn er in feite twee verhaallijnen waaruit niet op te maken valt dat er een onderling verband bestaat. Toch heb je tijdens het lezen een sluimerend gevoel dat er hoe dan ook íets moet zijn dat de twee zaken samenbrengt. Maar wát? Dat is tot aan het eind de grote vraag. Als die samenhang eenmaal duidelijk is, realiseer je je dat de manier waarop dit gebeurt op een erg knappe en ingenieuze manier is gedaan.

Naast het recherchewerk hebben de persoonlijke omstandigheden van de twee kapiteins ook een belangrijke en uitgebreide rol in het verhaal. Over Griessel komt de lezer, vooral door enkele fragmenten uit een met hem gehouden interview, net iets meer te weten dan al bekend was. In zekere zin leer je beide mannen een stukje beter kennen, hetgeen uiteraard nooit verkeerd is. Ondanks dat ze deze keer minder samenwerken, is hun onderlinge communicatie nog steeds als vanouds en zo goed als niet te evenaren. Hieruit blijkt andermaal dat ze een uitstekend koppel vormen en elkaar perfect aanvullen.

Een van de sterkere aspecten van het boek is de sfeerbeschrijving. Meyer laat zowel de omgeving als de situaties waarin Griessel en Cupido terechtkomen leven. Soms lijkt het erop dat je zelf overal bij aanwezig bent. Skorpio, dat bijzonder toegankelijk en begrijpelijk geschreven is, is opnieuw een voltreffer en doet heel stiekem alweer verlangen naar het volgende deel van het markante, maar o zo sympathieke duo.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: Skorpio
ISBN: 9789400518841
Pagina’s: 410
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
De 12-jarige Norman en zijn beste vriend Jax waren een legendarisch komisch-duo-in-wording, met als doel over vijf jaar optreden op het Edinburgh Fringe Festival. Maar als Jax onverwacht overlijdt, stort Normans wereld in. Hij besluit als eerbetoon aan Jax om alsnog op te treden op de Fringe, niet over vijf jaar, maar over vijf weken. Zijn moeder wil niets liever dan Norman steunen, dus laden ze de auto in (en haar tachtigjarige collega – lang verhaal) en gaan op weg. Norman heeft alleen nog een verrassing voor zijn moeder: hij wil onderweg op zoek gaan naar zijn vader, die al voor zijn geboorte uit beeld was…

Recensie
De Australische Julietta Henderson is opgegroeid in een gezin van boekenliefhebbers, dus dat ze ervoor koos om te gaan schrijven is eigenlijk niet zo heel erg vreemd. Aanvankelijk deed ze dit alleen als journalist en reisboekenauteur, maar later ook als schrijver van romans. In 2021 debuteerde ze met De goede grap van Norman Foreman, waarvoor ze zich heeft laten inspireren door het idee dat wanneer iemand die veel verdriet in zijn leven heeft meegemaakt, het prachtig kan zijn als er uit al die ellende iets goeds voortkomt.

Norman is nog maar twaalf jaar oud en zijn enige en beste vriend Jax één jaar jonger. Ze hebben zichzelf ten doel gesteld om over vijf jaar als komisch duo op te treden op het Edinburgh Fringe Festival. Als Jax plotseling overlijdt, valt deze droom geheel in duigen, maar Norman neemt de beslissing om toch aan het festijn deel te nemen, maar dan wel over vijf weken. Met steun van zijn moeder Sadie en haar 80-jarige collega Leonard ondernemen ze de reis naar de Schotse hoofdstad, maar onderweg houden ze diverse keren halt om op zoek te gaan naar zijn onbekende vader.

In de eerste twee, drie hoofdstukken vraag je je werkelijk af waar het verhaal naartoe gaat, wat de exacte bedoeling van de auteur is en waarom zo goed als alles wat ze in dat beginstadium schrijft per se gekscherend en met een enorme knipoog moet zijn. Al heel snel – die beginhoofdstukken zijn behoorlijk kort – merk je dat er wel degelijk een structuur is en dat Henderson absoluut een bedoeling heeft. Heel geleidelijk aan komt de lezer meer te weten over de twee protagonisten, vanuit wier regelmatig afwisselende perspectief de gebeurtenissen worden verteld. Deze twee personages zijn de tweeëndertigjarige Sadie en haar twaalfjarige zoon Norman. Hoewel het er in eerste instantie niet op lijkt, kom je stukje bij beetje steeds meer over hen te weten. Ze zijn derhalve goed uitgewerkt en naarmate de plot vordert, zie je ze als persoon groeien.

De leukigheid uit het begin blijft, en dat is achteraf bezien ook goed, want dat hoort helemaal bij dit verhaal, de personages en – maar dat blijkt aan het eind – de droom van Norman. Omdat de auteur eveneens ruim voldoende aandacht besteedt aan serieuzere thema’s komt de humor geregeld in een ander daglicht te staan opdat alles gerelativeerd kan worden. Door diverse onderwerpen die Henderson aansnijdt, zijn diverse fragmenten aandoenlijk, met name die waarbij Norman betrokken is. Een van de overige personages, de tachtigjarige Leonard, is een uitstekende tegenhanger van Sadie en haar zoon. Hij weet, ondanks een persoonlijk verdriet, overzicht te behouden en doet er alles aan om ervoor te zorgen dat Norman zijn droom kan waarmaken.

Het tempo ligt vanaf het allereerste moment behoorlijk hoog en daarnaast gebeurt er ook nog eens ontzettend veel. Soms is het een rollercoaster aan gebeurtenissen, de een op het oog absurder dan de andere, maar die serieuze ondertoon blijft immer behouden. De bijzonder vlotte en ongecompliceerde schrijfstijl van de auteur is er eveneens debet aan dat het verhaal in een razende vaart voorbijvliegt. Het is prettig voor de lezer dat er af en toe momenten van rust zijn; hij kan dan als het ware even de zinnen verzetten.

In feite is De goede grap van Norman Foreman (een schitterende allitererende naam en titel) enigszins genre-overschrijdend, want behalve roman heeft het tevens de kenmerken van een feelgood. Daarin is de auteur de gids die de lezer van een rustig begin, een aanzienlijk en wervelend tussenstuk naar een eind leidt dat voor iedereen bevredigend is. Dat heeft ze al met al prima gedaan.   

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Julietta Henderson
Titel: De goede grap van Norman Foreman
ISBN: 9789049808488
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2021

Flaptekst
De eindscore van Don Winslow bevat zes spannende novelles waardoor je met andere ogen naar misdaad kijkt.

Een onmogelijke miljoenenoverval op een casino, een ambitieuze, hardwerkende student die illegale drank bezorgt om bij te verdienen, een eerlijke agent die een hartverscheurende keuze moet maken tussen loyaliteit aan zijn baan en zijn liefde voor een familielid… én nog veel meer.

Recensie
In 2022 kondigde Don Winslow aan dat hij zou stoppen met schrijven, want hij had zich voorgenomen om zich op politiek activisme te richten. Omdat dit, zo geeft hij aan, geen bijzonder resultaat opleverde, is hij weer teruggekeerd naar zijn eigenlijke vakgebied en dat leidde ertoe dat in 2026 zijn bundel De eindscore werd uitgebracht. Het idee voor enkele van de zes verhalen die hierin verzameld zijn, had hij al jaren in zijn hoofd, maar andere zijn geheel nieuw. Geen van deze novelles is dus eerder uitgebracht of in een uitgebreidere versie verschenen.

Zes spannende novelles waardoor je met andere ogen naar misdaad kijkt. Deze korte zin, die aan de beknopte beschrijving van de inhoud voorafgaat, spreekt in feite al boekdelen, want nadat je de afzonderlijke verhalen gelezen hebt, kun je eigenlijk niet anders dan concluderen dat ze inderdaad afwijken van een reguliere én langere misdaadroman. In de eerste plaats is dat omdat de auteur een beperkt aantal woorden gebruikt om de essentie van het kortverhaal bij de lezer over te brengen, maar vooral omdat de twists, en met name de uiteindelijke afloop, volledig anders zijn dan je vaak gewend bent. Winslow laat telkens zien dat er bij op het oog heel gewone en keurige mensen – de meesten zijn dat ook echt – maar íets in hun leven hoeft te gebeuren om een drastische ommekeer in hun vaak rustige en zorgeloze bestaan te veroorzaken.

Doordat de auteur de personages op een dusdanige manier neerzet dat ze je buren zouden kunnen zijn, komen ze bijzonder realistisch over en heb je nergens het gevoel dat ze deel uitmaken van een fictieve wereld. Ook de diverse omstandigheden waarin ze komen te verkeren, kunnen zich in werkelijkheid zomaar voordoen – of hebben zich voor hetzelfde geld al voorgedaan. Hierdoor leef je met elk van hen mee, zelfs met degenen die het niet al te nauw met de wet- en regelgeving nemen, en kun je je eveneens voorstellen waarom ze doen wat ze doen. In een verhaal met geringe omvang is het over het algemeen lastig om uitgebreid aandacht aan de personages en gebeurtenissen te besteden (of in ieder geval een van de twee), maar Winslow laat zien dat hij hier geen enkel probleem mee heeft. Zowel de karakters als de voorvallen komen volledig tot hun recht en zijn bijgevolg erg goed uitgewerkt.

Iedere novelle is afgestemd op de periode of situatie waarin een en ander zich afspeelt en ze hebben elk hun eigen strekking. Geen moment en geen verhaal is identiek, dus de lezer is verzekerd van zes verschillende, gevarieerde en van elkaar afwijkende vertellingen. De ene keer is de misdaad trouwens zichtbaarder dan de andere keer, of de spanning is niet altijd volop aanwezig. Er is echter wel een overeenkomst, want de diverse proza bevatten stuk voor stuk een ruime hoeveelheid plotwendingen waardoor je de facto nooit weet hoe de afloop zal zijn. Als een plot al een enigszins te voorzien verloop heeft, blijven de ontwikkelingen je dermate in beslag nemen dat je hier gewoonweg niet meer bij stilstaat en ze met veel interesse blijft volgen.

Zoals in het voorwoord van Reed Farrel Coleman al vermeld wordt, is het taalgebruik van Winslow afgestemd op de geest van het verhaal en de personages. Bijvoorbeeld rauw wanneer dat vereist is, of humoristisch als een scène zich daarvoor leent. Daarnaast is de schrijfstijl vlot, eigentijds en beeldend en is het tempo over het algemeen heel behoorlijk. Aan alles is te merken dat de auteur een begenadigd verhalenverteller is, want hij bezit het vermogen de lezer van begin tot eind te blijven boeien. Daarom is elke novelle in De eindscore, dat vertaald is door Catherine Smit, op zijn eigen manier intrigerend.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Don Winslow
Titel: De eindscore
ISBN: 9789402777000
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Wangari Maathai werd in 1940 geboren in het dorp Nyeri in Kenia. Ze heeft van jongs af aan alles op alles gezet om zich goed te scholen. In 1960 won ze een Kennedy-beurs. Ze studeerde af in de biologie aan de universiteit van Pittsburgh en promoveerde aan de Universiteit van Nairobi. Ze werd daarmee de eerste vrouw uit Oost-Afrika met een doctorstitel. Toen ze terugkeerde naar Kenia was ze geschokt door het verval van de bossen en de landbouwgrond als gevolg van de ontbossing. Maathai besloot de problemen op te lossen door bomen te gaan planten. Ze richtte de Green Belt Movement (gbm) op, gefocust op groepen vrouwen die proberen het landschap te bewaren en de kwaliteit van het leven te verbeteren. Zo helpt ze, wereldwijd, de vrouwen bij het creëren van zelfstandigheid. Maathais weg naar succes was niet gemakkelijk. In de jaren zeventig en tachtig stond ze onder toezicht van de regering Daniel Arap Moi. Ze was het doelwit van laster en werd gevangengezet. In 2002 werd Maathai verkozen tot het Keniaanse parlement en werd onderminister voor Milieu, Grondstoffen en Natuurbescherming. In oktober 2004 won ze de Nobelprijs voor de Vrede. In Ongebroken beschrijft ze op persoonlijke en toegankelijke wijze haar leven en overtuigingen. Een boek met een begeesterde, hoopvolle boodschap.

Recensie
De naam Wangari Maathai (ze is in 2011 overleden) zal bij velen niet meteen een belletje doen rinkelen, maar in 2004 was ze de eerste Afrikaanse vrouw die de Nobelprijs voor de Vrede won. Ze ontving hem wegens haar tomeloze strijd voor duurzame ontwikkeling, de democratisering van Kenya en een wereld in vrede. Haar inzet en werkzaamheden die ze verrichtte om dit te bereiken, heeft ze opgetekend in haar in 2006 verschenen autobiografie Ongebroken. Hierin vertelt ze overigens niet alleen over deze thema’s maar brengt ze onder andere haar jeugd, haar studie in de Verenigde Staten en de politieke omstandigheden van haar land eveneens ter sprake.

Hoewel dit boek het levensverhaal van Maathai is, geeft ze relatief weinig persoonlijks prijs. Toch is dit ruim voldoende om een tamelijk goede indruk van deze vrouw te krijgen, een indruk die overigens mede gebaseerd is op haar vele bezigheden. De auteur begint haar memoires met een korte uitweiding over haar eerste levensjaren. Voor de lezer is het al meteen duidelijk dat ze als jong meisje veel om de natuur gaf – op zich niet zo heel erg vreemd, omdat ze destijds in een nog volop begroeid gebied opgroeide. Dankzij een in feite onschuldige vraag die een neef stelde, kreeg ze de kans om naar school te gaan en deze mogelijkheid heeft ze ten volle benut. Ze koos later voor een wetenschappelijke studie die haar, zo blijkt uit haar relaas, goed van pas is gekomen. Ze was toentertijd wel een van de weinige vrouwen die een opleiding kon volgen, dus zou je kunnen stellen dat ze veel geluk heeft gehad, maar ook ouders die achter haar bleven staan en hun dochter volledig steunden.

Vervolgens heeft het verhaal een nagenoeg chronisch verloop en omdat de auteur het een en ander vertelt over de kolonisatie door de Engelsen, hun uiteindelijke vertrek uit Kenya, de dictatoriale jaren erna en het latere democratiseringsproces, krijgt de lezer een redelijk goed beeld van de politieke situatie van het land en vanzelfsprekend ook de ontwikkeling die het heeft doorgemaakt. Voor wie hier in meer of mindere mate in geïnteresseerd is, is de autobiografie erg leerzaam en wellicht zelfs een eyeopener. Soms sla je stijl achterover wat de autoriteiten uitspookten om henzelf, maar tevens familie en vrienden te bevoordelen. Hieruit blijkt eens en te meer dat een dictatuur over het algemeen behoorlijk corrupt is.

De schrijfstijl van Maathai is, ondanks de thematiek, bijzonder prettig en toegankelijk. Hierdoor is het boek absoluut geen zware worsteling, sterker nog, het leest uitermate vlot weg. Behalve de informatievere gedeelten zijn er eveneens veel fragmenten die een stuk ongedwongener zijn. Deze zorgen voor een iets luchtigere noot in het geheel. Er zijn momenten dat je echt met de auteur te doen hebt. Ze wordt dan flink tegenwerkt, belandt diverse keren onterecht in de gevangenis en wordt regelmatig bedreigd en geïntimideerd. Als je dit leest, kun je niets anders dan alleen maar respect voor deze vrouw hebben, want uit iedere moeilijke situatie putte ze kracht en zette ze vol goede moed haar werk voort.

Ongebroken – een prima en toepasselijke titel – is veel meer dan alleen het verhaal van een moedige en dappere Kenyaanse vrouw die strijd voerde tegen de vernietiging van de natuur, van haar land en van de democratie. De autobiografie laat namelijk ook zien dat met inzet, kracht en doorzettingsvermogen veel valt te bereiken, kortom een inspiratiebron die voor velen van toepassing kan zijn. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Wangari Maathai
Titel: Ongebroken
ISBN: 9789044507232
Pagina’s: 430
Eerste uitgave: 2006