Categorie archief: Recensies

De Jager variant, Het dame eindspel – Ron Hartman

Beschrijving
Zwaargewond weet Erik zijn vriend Thomas te bereiken, die hem onder zijn hoede neemt. Als hij weer enigszins is opgelapt, gaat hij naar zijn toevluchtsoord om de laatst overgebleven verantwoordelijke persoon de rekening te presenteren voor wat hem is aangedaan. Op het laatste moment besluit hij echter toch anders. Terwijl hij een oplossing probeert te vinden voor de patstelling die hij daarmee zelf heeft gecreëerd, onderneemt hij pogingen om eindelijk de dood van zijn gezin de juiste plaats te geven. Tegelijkertijd wordt er nog steeds onverminderd op hem gejaagd door binnenlandse en buitenlandse veiligheidsdiensten; ternauwernood kan hij ontsnappen aan verkeerde keuzes. Als zijn gijzelaar enkele vrijheden krijgt om haar onmogelijke situatie iets menswaardiger te maken, ontdekt ze dat haar thuisfront in contact wil komen met Erik omdat er een verrassende ontdekking is gedaan. In dat proces komt Erik achter de ware identiteit van zijn gijzelaar en ontbrandt een hevige strijd om het laatst overgeblevene in zijn leven dat hem lief is.

Recensie
Op school, maar ook tijdens zijn ICT-carrière, had Ron Hartman een grondige hekel aan elke taal, maar in het bijzonder aan het Nederlands. Inmiddels is daar verandering in gekomen, want hij vindt zijn eigen taal nu geweldig. Die omwenteling begint rond 1990, toen hij, geïnspireerd door krantenkoppen, trefwoorden of korte verhaallijnen opschreef om ze later uit te gaan werken. Het idee voor De Jager variant, een thriller in twee delen, ontstond rond diezelfde periode. Nadat hij er jarenlang aan had gewerkt, verscheen in 2015 Het narrenmat, het eerste deel. Zes jaar later (2021) werd het vervolg, Het dame eindspel, uitgebracht.

Voormalig AIVD-agent Erik de Jager is bij een solo-onderneming zwaargewond geraakt. Ternauwernood lukt het hem om zijn vriend Thomas Rooijackers te bereiken, die zijn verzorging op zich neemt. Zodra het weer enigszins kan, wil Erik zijn missie voortzetten, maar uiteindelijk neemt hij toch een andere beslissing. Desondanks zijn er nog steeds organisaties uit binnen- en buitenland die het op zijn persoon hebben gemunt. Terwijl hij uit hun handen probeert te blijven, moet hij ook zijn gevangene in de gaten blijven houden en ontdekt hij wie zij werkelijk is. Zijn doel, zich terugtrekken in anonimiteit, blijft echter onveranderd. Maar zal hem dit lukken?

Het dame eindspel gaat verder waar het in Het narrenmat geëindigd is. Alleen al daarom is het zeer aan te bevelen beide delen van De Jager variant op volgorde te lezen. De lezer die in het tweede deel begint, zal ervaren dat hij er niet veel van begrijpt, hij veel van de verhaallijn mist en het daardoor enigszins verwarrend over zal komen. Omdat er in het tweede deel sporadisch verwezen wordt naar voorvallen uit het voorgaande deel is het dan ook onvermijdelijk om beide boeken als één geheel te zien.

De voortgaande verhaallijn in Het dame eindspel zorgt ervoor dat er al vrij snel een aanzienlijke hoeveelheid actie is, maar ook dat de lezer niet lang hoeft te wachten op de eerste spannende momenten. Die spanning komt vaker in het verhaal voor en mede door diverse interessante en met regelmaat onverwachte ontwikkelingen boeit het vanaf het begin. De lezer wordt nieuwsgierig gemaakt, want hij wil immers weten hoe het met Erik de Jager, het hoofdpersonage, gaat aflopen en of hij zijn voor zichzelf gestelde doel weet te bereiken. Toch is hij wat minder prominent in beeld dan in Het narrenmat, vooral omdat verschillende van zijn tegenstanders een aanzienlijke rol hebben gekregen. Dit komt ten goede aan het verhaal, het maakt het afwisselender.

Ondanks dat het aantal personages dat de revue passeert talrijk is, is het altijd duidelijk wie zich in een bepaalde situatie bevindt of wie er aan het woord is. Al die personen zijn voldoende uitgewerkt, je hebt nergens het gevoel dat je meer over hen te weten wilt komen. Dat niet ieder van hen even aansprekend is, is in dit verhaal eigenlijk een vanzelfsprekendheid. Het zou zelfs niet eens goed zijn om iedereen sympathiek te vinden. Een voorbeeld van een goed gekozen en tot de verbeelding sprekend karakter is de interim directeur-generaal van de AIVD. Deze vrouw, Chomeyssa, begint met een aanzienlijke achterstand aan haar werk, weet zich staande te houden en groeit als personages steeds meer. Vanuit een underdogpositie knokt ze zich terug en dat verdient waardering.

In een toegankelijke en fijne schrijfstijl weet de auteur de lezer vanaf de allereerste pagina te boeien. Hoewel het verhaal niet overal even geloofwaardig is – iets dat in dit geval overigens niet nodig is – zijn er wel degelijk situaties die zich in werkelijkheid kunnen voordoen. Over het geheel genomen is Het dame eindspel een pakkend en afgerond verhaal, ondanks dat de laatste regels de deur op een hele kleine kier laten staan, waardoor het lijkt dat Erik de Jager nog niet helemaal in de anonimiteit verdwijnt.

Waardering: 4/5

Met dank aan de auteur voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Boekinformatie
Auteur: Ron Hartman
Titel: De Jager variant, Het dame eindspel

ISBN: 9789081275026, 9789081275057 (e-book, verkrijgbaar bij RH Publishing)
Pagina’s: 486

Eerste uitgave: 2021

Zes duistere redenen – Jo Spain

Beschrijving
Tien jaar geleden verdween Adam Lattimer, zonder een woord. Maar nu is hij er opeens weer, en zijn broers en zussen komen (met tegenzin) samen. James, Ellen, Kate, Ryan en Clio hebben elk zo hun vragen bij Adams terugkeer. De reünie wordt gevierd op het zeiljacht van vader Frazer, de patriarch. Maar hij zal later die avond niet meer van boord stappen, want dan heeft iemand Frazer, die absoluut geen geliefde vader was, van boord geduwd. Rechercheur Downes onderzoekt de moord. Het blijkt dat alle zes kinderen een goed motief hebben…

Recensie
Voordat de Ierse Jo Spain in 2013 met schrijven begon, was ze politiek adviseur van Sinn Féin, een baan waarin ze dagelijks vierentwintig uur stand-by moest staan. Omdat ze dit niet meer wilde, besloot ze om een thriller te schrijven, die ze vervolgens naar een bestsellercompetitie opstuurde. Het boek, With our blessing, won en werd daarna meteen een bestseller. Ik beken, dat in 2018 werd uitgebracht, is haar Nederlandstalige debuut. Begin 2021 verscheen haar nieuwste thriller, Zes duistere redenen, dat gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

Nadat Adam Lattimer tien jaar geleden plotseling verdween, keert hij nu even onverwacht weer terug naar huis. Frazer, zijn vader vindt dat een mooie reden om de familie weer samen te laten komen, hoewel zijn broers en zussen dat wel met tegenzin doen. De reünie vindt plaats op een luxe zeiljacht dat Frazer gehuurd heeft. Hij zal de afloop daarvan echter niet meer meemaken, want ’s avonds wordt zijn lichaam uit het water gehaald. Door een klap op zijn hoofd is hij vermoord en later overboord gegooid. Wie van de aanwezigen is verantwoordelijk voor zijn dood?

Een verloren zoon of broer die na tien jaar afwezigheid terugkeert naar huis, welk gezin zou daar nou niet blij om zijn. De Lattimers, een familie waarin de onderlinge verhoudingen toch al niet optimaal zijn, waren dat in ieder geval niet. Iedere broer of zus heeft namelijk zijn of haar bedenkingen. Uit de hoofdstukken, die afwisselend worden verteld vanuit hun perspectieven, maar ook uit dat van Adam, is dat heel goed op te maken. Daarnaast, en dat is misschien nog wel belangrijker, is de antipathie die de zes kinderen tegen hun vader hebben. Vanaf het begin heb je het gevoel dat de moord op Frazer in die hoek gezocht moet worden. Ook is het al gauw duidelijk dat ieder van de zes daar zo zijn of haar redenen voor heeft. Welke dat zijn, komt de lezer geleidelijk aan te weten. Dan ontstaat er al vlot een continue, maar lichte spanningsboog die mede wordt veroorzaakt door een toenemende nieuwsgierigheid.

Natuurlijk komt dit laatste voor een groot deel omdat het verhaal vanuit de wisselende perspectieven van Clio, Adam, Kate, Ellen, Ryan en James (de zes kinderen) wordt verteld, hoewel de bijdrage die rechercheur Rob Downes heeft ook niet onderschat moet worden. Door middel van verhoren, en in afzonderlijke hoofdstukken, probeert hij achter de waarheid te komen en dat doet hij op een uiterst geraffineerde manier. Stukje bij beetje komt hij steeds dichter bij de oplossing, maar pas in de ontknoping blijkt of hij het uiteindelijk bij het rechte eind heeft. Omdat het grootste deel van het verhaal zich voornamelijk op één locatie afspeelt, er een beperkt aantal personages bij betrokken is en zich onder hen een moordenaar bevindt, heeft het wel wat raakvlakken met de detectives van Agatha Christie. Dit zijn overigens de enige overeenkomsten en is het verder een verhaal in geheel eigen stijl.

Behalve dat Zes duistere redenen vanuit diverse perspectieven wordt verteld, speelt het zich, onderverdeeld in drie delen, ook af in verschillende perioden. Hierdoor krijgt de lezer niet alleen inzicht in wat zich op het zeiljacht afgespeeld heeft, maar ook wat de aanleiding van het plotselinge vertrek van Adam was. Spain heeft het verhaal zodanig in elkaar gezet dat eigenlijk iedereen als verdachte van de moord kan worden beschouwd, maar wie er werkelijk achter de moord zit, wordt in het korte derde deel opgehelderd. Dat levert uiteindelijk nog een uitkomst op die door niemand  was te voorzien.

Het door Jan Smit vertaalde Zes duistere redenen is geen thriller die het van een zinderende spanning moet hebben. Het is vooral de psychologie van de onderlinge intriges die voor een spanningsboog zorgt. Dit en de interessante, maar soms wat verknipte, personages zorgen ervoor dat Spain de lezer van begin tot eind weet te boeien.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Jo Spain
Titel: Zes duistere redenen

ISBN: 9789026153297
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2021

Onland – Arnaldur Indriðason


Beschrijving
IJsland, 1979. In een meer bij de krachtcentrale op Reykjanes ontdekt een vrouw een verminkt lichaam. Er zijn aanwijzingen dat de dode iets te maken heeft gehad met de militaire basis op de Miðnesheiði. Daar stelt men echter geen prijs op samenwerking met de IJslandse politie. Erlendur en zijn mentor Marion Briem proberen via allerlei omwegen informatie te verzamelen. Erlendurs aandacht wordt bovendien in beslag genomen door een andere zaak: die van een meisje uit Reykjavík, dat ongeveer vijfentwintig jaar eerder spoorloos is verdwenen.

Recensie
Een van de meest bekende IJslandse auteurs is Arnaldur Indriðason. Zijn trillers zijn in zeker tien talen vertaald en worden in zesentwintig landen uitgegeven. Voordat hij fulltime auteur werd, werkte hij als journalist en filmcriticus bij het dagblad Morgunblaðið. In 1997 verscheen zijn debuut Maandagskinderen en vanaf dat moment kende zijn populariteit geen grenzen. In de meeste van zijn boeken is rechercheur Erlendur Sveinsson het belangrijkste personage, maar hij heeft ook een aantal standalones geschreven, maar ook enkele waarin anderen de hoofdrol hebben. Het in 2014 verschenen Onland is het veertiende deel uit de Erlendur-serie.

In een meer in het zuiden van het schiereiland Reykjanes, dicht bij een krachtcentrale en Amerikaanse legerbasis, vindt een vrouw het zwaar toegetakelde lichaam van een man. Erlendur en zijn mentor Marion Briem worden erbij geroepen en stellen een onderzoek in naar zijn dood. Ze komen achter de identiteit van het slachtoffer en ontdekken ook dat hij op de basis werkzaam was. Omdat ze van de legerleiding geen enkele medewerking krijgen, proberen ze hun informatie via een andere manier in te winnen. Hierdoor vordert het onderzoek maar langzaam, maar stukje bij beetje brengen ze het tot een eind.

Hoewel Onland in geringe mate kan worden gezien als het vervolg van Nachtstad, is het in allerlei opzichten geen enkel probleem het afzonderlijk te lezen. De overeenkomsten met het voorgaande boek zijn dat het verhaal zich in het verleden afspeelt (1979), Erlendur nog niet zo lang rechercheur is en nog onder de supervisie van Marion Briem staat. Verder is er niets dat naar dit deel of welk ander dan ook verwijst. Wel is het zo dat de lezer iets meer over het verleden van Erlendur te weten komt en dat is zonder meer aardig om te weten. Zo krijg je namelijk toch een completer beeld van hem.

Vanaf het begin valt de beeldende manier van schrijven erg op, iets wat Indriðason tot zijn handelsmerk gemaakt lijkt te hebben. Het verhaal, maar vooral ook de omgeving, leeft daardoor veel meer. De lezer kan zich van de omstandigheden in ieder geval een prima voorstelling maken. Ook heeft de auteur er, zoals hem eigen is, een aantal historische feiten in verwerkt. De lezer krijgt daarom een goede indruk van het IJsland aan het eind van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Een ander kenmerk dat typerend voor de auteur is, is dat hij de meeste personages, een enkeling daargelaten, op een menselijke manier neerzet. Het kan dus niet anders dan dat je sympathie voor hen hebt.

Onland heeft twee verhaallijnen. De eerste is de vondst van de verminkte man en het onderzoek naar zijn dood, het tweede is een cold case over de verdwijning van een meisje vijfentwintig jaar eerder. Beide zaken hebben geen enkele link met elkaar, maar intrigeren ieder op zijn eigen manier. In de twee subplots doen zich zo nu en dan wat ontwikkelingen voor die interessant zijn voor zowel de politie als de lezer. Echt veel spanning heeft het verhaal niet, maar ondanks het niet al te hoge tempo gebeurt er toch het een en ander waardoor je als lezer nieuwsgierig wordt en blijft. Dat is eigenlijk al vanaf het eerste hoofdstuk.

Uiteindelijk kom je in de ontknoping te weten wat er precies met de man uit het meer gebeurd is en wat de oorzaak van zijn dood is. Ook het mysterie rond het verdwenen meisje wordt opgelost. Dit komt allemaal niet als een verrassing, dus de lezer moet geen opzienbarend eind verwachten. Desalniettemin is Onland een aangenaam verhaal dat zonder meer wat aan de Erlendur-serie toevoegt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arnaldur Indriðason
Titel: Onland

ISBN: 9789021405339
Pagina’s: 256

Eerste uitgave: 2016

Vijftien – Marlies Slegers


Beschrijving
Wie jaagt, weet ook precies waar de prooi te vinden is. En jij, Elena, bent mijn prooi…

De 15-jarige Elena voelt zich na de dood van haar vader eenzaam en onbegrepen. Dan leert ze Tim via een chatsite kennen. Ze wordt verliefd op hem en besluit hem te ontmoeten. Niet lang daarna is ze spoorloos…
De 17-jarige Job probeert zijn verleden met drugs en drank – en de reden dat hij zo ontspoorde – te vergeten. Zijn dominante vader maakt het hem niet gemakkelijk. Gelukkig kan hij zijn frustraties kwijt op de kickboksschool, waar hij Daan leert kennen. Maar waarom zegt Daan toch dat hij Job kent?
Dan doet Job een schokkende ontdekking en Elena heeft al haar moed nodig om niet als prooi te eindigen in de handen van een geslepen jager…

Recensie
Op achtjarige leeftijd verhuisde Marlies Slegers met haar familie naar Indonesië, waar ze vervolgens tien jaar gewoond heeft. Als kind verzon ze allerlei verhalen en tot haar negentiende hield ze een dagboek bij. Terug in Nederland studeerde ze commerciële economie, maar fantaseerde vaak over een leven als schrijfster. Jaren later deed ze mee aan een paar schrijfwedstrijden, die ze vervolgens ook won. Dit was voor haar het teken dat ze écht wilde gaan schrijven. Ze volgde een opleiding aan de schrijfschool Script en in 1995 besloot ze om kinderboeken te gaan schrijven. Een van die boeken is Vijftien, dat in 2016 is verschenen.

Sinds Elena’s vader twee jaar geleden is overleden, is het thuis minder gezellig. Dan krijgt ze op Facebook een vriendschapsverzoek van Tim de Waal. Omdat zijn naam haar vaag bekend voorkomt, accepteert ze het en niet lang daarna starten ze een chat. Daarna heeft ze bijna dagelijks contact met hem en ze begint hem steeds leuker te vinden. Ze besluiten elkaar te ontmoeten en niet lang daarna is ze verdwenen. Job is twee jaar ouder dan Elena, heeft problemen gehad en reageert dit af op de kickboksschool. Daar hoort hij over Elena’s verdwijning, hoewel hij haar niet kent. Toch lijkt er een onderling verband te zijn.

Het verhaal begint met een indringende tekst waarin de ouders en zus van Elena mensen vragen om informatie over haar verdwijning, maar ook om het bericht te delen via de social mediaplatforms Facebook en Twitter. Deze oproep is een vrij sterk begin van Vijftien, want de paniek en onzekerheid die ze hebben, komt erg goed over. Daarnaast zorgt het er ook voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar wat er gebeurd is. Na deze inleiding springt het verhaal terug naar een ruime twee maanden eerder. Vanaf dat moment verloopt de plot chronologisch en wordt de lezer getuige van wat er precies met Elena is gebeurd en hoe het komt dat ze verdwenen is.

Slegers heeft ervoor gekozen om het verhaal vanuit een paar perspectieven te vertellen, ofschoon dat van Elena de belangrijkste is. Door deze opzet wordt de spanning langzaam opgebouwd en kan de lezer zich in de personages inleven, dat komt vooral omdat je de verschillende situaties in feite door hun ogen ziet. Een aantal cliffhangers en enkele onverwachte plotwendingen hebben tot resultaat dat de spanningsboog continu gespannen blijft. De vraag wat er met Joëlle, de vriendin van Job, gebeurd is, heeft daar eveneens een positieve invloed op.

Dankzij de perspectiefwisselingen en de over het algemeen korte hoofdstukken heeft het verhaal een behoorlijk tempo, iets dat in de ontknoping zelfs nog iets hoger ligt. Toch is die finale een beetje teleurstellend, die komt namelijk plotseling uit de lucht vallen. De auteur wekt hierdoor de indruk het niet meer geweten te hebben, iets dat trouwens niet aannemelijk is. Voor de lezer is dit jammer, want die heeft daardoor het gevoel dat er nog wat ontbreekt, dat het verhaal niet helemaal af is, hoofdzakelijk omdat een paar vragen niet volledig beantwoord zijn.

Hoewel Vijftien toch alweer een aantal jaren geleden geschreven is, is het thema van het verhaal – grooming – helaas nog steeds actueel. Veel jongeren laten zich daar nog steeds toe verleiden, met alle gevolgen van dien. Het boek kan daarom ook gezien worden als een waarschuwing om hier nooit aan te beginnen of, wanneer je daardoor toch in de problemen komt, in ieder geval de politie te waarschuwen, ondanks dat in de meeste gevallen gebruik van dreigementen wordt gemaakt. Slegers geeft dan ook een duidelijk signaal af in een Young Adult die zonder meer geslaagd genoemd mag worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marlies Slegers
Titel: Vijftien

ISBN: 9789024585786
Pagina’s: 224

Eerste uitgave: 2016

Later – Stephen King

later
Beschrijving
Normaal ziet hij de doden maar voor een paar dagen. Maar wat als ze ervoor kiezen om langer te blijven?

Jamie Conklin is enig kind. Als zoon van een alleenstaande moeder die lastig rond kan komen, wil hij niets liever dan een normale jeugd. Maar jammer genoeg voor Jamie is hij allesbehalve normaal…

Geboren met een bovennatuurlijke gave die hij van zijn moeder geheim moet houden, ziet Jamie dingen die niemand anders kan zien en weet hij meer dan eigenlijk mogelijk zou moeten zijn. Wanneer een rechercheur van de New Yorkse politie hem betrekt bij de klopjacht op een moordenaar, komt Jamie oog in oog te staan met een overledene. Maar de prijs die staat op het gebruiken van zijn gaven is veel hoger dan hij ooit had gedacht – deze geest is namelijk niet van plan om weg te gaan.

Recensie
Carrie, Stephen Kings debuut dat ongeveer vijfenveertig jaar geleden gepubliceerd werd, was meteen zijn grote doorbraak als auteur. Het werd een wereldwijde bestseller, maar ook de verfilming ervan bleek een succes. Later, en dat komt mede door een aantal andere boeken, werd hij bestempeld als de horrorkoning. Toch is hij meer dan dat, want hij schijft eveneens sciencefiction en thrillers en in veel van zijn verhalen komen fantasy- en bovennatuurlijke elementen voor. In zijn in maart 2021 verschenen boek Later draait het voor een groot deel om dat laatste verschijnsel.

Jamie Conklin is anders dan andere kinderen. Hij is namelijk geboren met een gave waardoor hij overleden mensen kan zien en spreken. Van zijn moeder mag hij het daar met niemand anders over hebben dan alleen met haar. Zijn moeders vriendin Liz, tevens rechercheur bij de NYPD, komt het echter toch te weten. Ze gebruikt Jamie en zijn gave om te achterhalen waar een overleden bommenlegger zijn laatste bom geplaatst heeft. Hij vertelt het, maar vervolgens blijft hij Jamie achtervolgen, ondanks dat de geest van de doden normaliter na maximaal een week verdwenen zijn.

Ik denk dat dit een horrorverhaal is. Lees zelf maar.

Zo eindigt de inleiding waarin Jamie Conklin, hij is inmiddels schrijver en begin twintig, zich tot de lezers van zijn verhaal richt. Verderop in de plot herhaalt hij dit overigens nog een paar keer. Na deze proloog begint hij zijn ervaringen daadwerkelijk te vertellen. Hierbij richt hij zich rechtstreeks tot de lezer van zijn eigen boek, maar in zekere zin ook tot de lezers van dat van King. De schrijfstijl van laatstgenoemde is dan ook enigszins afwijkend van wat in de regel gebruikelijk is, afgezien van het feit dat het verhalend geschreven is. Doordat de auteur hiervoor gekozen heeft, is de lezer van meet af aan betrokken bij het verhaal en ziet hij alles wat er gebeurt door de ogen van Jamie, de protagonist waar hij zich daarom gemakkelijk mee kan identificeren.

Behalve dat die beginfase een aantal vragen oproept, word je door verschillende cliffhangers ook nieuwsgierig gemaakt. Echte spanning heeft het verhaal dan nog niet, maar op ongeveer een derde van het boek doet zich een kleine kentering voor. Enkele thrillerelementen zorgen er dan namelijk voor dat er een licht spanningsveld wordt opgebouwd. De meeste spanning is echter voorbehouden aan de ontknoping. Die wordt ten dele veroorzaakt door een paar onvoorziene voorvallen, maar het is vooral de actie waar dat aan te danken is. Die lange aanloop, een typisch kenmerk in de boeken van King, is niet erg, want de sfeer die het verhaal uitstraalt, is over het algemeen zodanig dat er ieder moment iets lijkt te gaan gebeuren, alsof er wat onheilspellends in de lucht hangt.

Is Later dan wel echt een horrorverhaal? Voor wie zombie-achtige taferelen verwacht misschien niet, maar als je een liefhebber bent van paranormale verschijnselen waarbij geesten zijn betrokken, kom je helemaal tot je trekken. Als die entiteiten dan ook nog verwondingen hebben die gedetailleerd en beeldend beschreven worden, is het bijna onmogelijk om niet van een gruwelverhaal te spreken. De eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat het met al die gruwelen wel meevalt. Het betreft slechts een paar situaties en buiten enkele misdaadscènes om gaat het in het verhaal grotendeels om de gave van Jamie en in wat mindere mate het misbruik dat daarvan gemaakt wordt.

Uiteindelijk worden alle ontstane vragen in de slotfase beantwoord, hoewel er rond de persoon Jamie nog wel wat geheimzinnigs blijft hangen. Het heeft er alle schijn van dat dit een bewuste keuze van de auteur is. Al met al is Later, dat keurig vertaald is door Annemarie Lodewijk, een boeiende en interessante paranormale beleving.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Stephen King
Titel: Later

ISBN: 9789022592809
Pagina’s: 272

Eerste uitgave: 2021

Uitgekookt – Pat Craenbroek


Beschrijving
Margaux Bakker, een jonge ambitieuze openbaar aanklager, bijt zich vast in een zaak tegen een arts die een paar onvergeeflijke fouten maakte.

Ondertussen wordt het parket van Leuven geconfronteerd met een aantal bizarre sterfgevallen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben. Maar schijn bedriegt, en wanneer een jonge man na een tragisch ongeluk volledig verlamd in het ziekenhuis belandt, wordt beetje bij beetje duidelijk wat er aan de hand is. Het geheim dat de jonge man met zich meedraagt zal niet enkel hemzelf maar ook anderen tot onherroepelijke keuzes dwingen.

Recensie
In 2018 verscheen Uitgebroed, het thrillerdebuut van Pat Craenbroek en werd meteen al overladen met positieve reacties en recensies. Het boek werd tevens genomineerd voor een aantal prijzen. Voordat ze met schrijven begon, was ze tot 2003 gerechtsarts (patholoog anatoom) en de kennis en ervaring die ze hierbij heeft opgedaan, gebruikt ze bij het schrijven van haar boeken. Naast haar werk als auteur is ze momenteel eveneens in de zakenwereld en in een kliniek werkzaam. In het najaar van 2020 kwam haar tweede thriller Uitgekookt uit, waarvoor ze de Hercule Poirot publieksprijs ontving.

Een patholoog van het ziekenhuis heeft een aantal onvergeeflijke fouten gemaakt waardoor patiënten kwamen te overlijden. Het komt voor de rechtbank en hoewel openbaar aanklager Margaux Bakker de zaak tegen haar zin in toegewezen krijgt, blijkt er uiteindelijk meer aan de hand te zijn dan aanvankelijk leek. Vervolgens wordt het OM geconfronteerd met een aantal opmerkelijke sterfgevallen en een jonge man belandt in het ziekenhuis nadat hij na een val van de trap verlamd is geraakt. De politie en het OM doen onderzoek waardoor ze geleidelijk steeds meer inzicht krijgen in wat er allemaal speelt.

Uitgekookt bestaat uit vier delen en het eerste gaat vooral over de rechtszaak tegen de arts uit het ziekenhuis. De lezer maakt dan tevens kennis met Margaux Bakker, maar ondanks dat je wel een paar dingen over haar te weten komt, blijft het over het algemeen toch vrij oppervlakkig. Het is dan ook lastig om je met haar te vereenzelvigen. Dat lukt stukken beter met het personage dat in het volgende deel de belangrijkste rol heeft. Over hem, Fréderic (Fre) Hartog, wordt ruim voldoende verteld en door middel van flashbacks duik je in zijn verleden. Hierdoor leer je hem beter kennen, maar wordt ook uit de doeken gedaan wat er destijds is gebeurd waardoor nu allerlei ogenschijnlijke ongelukken plaatsvinden.

Het verhaal begint met een proloog en vaak is het zo dat een inleiding de lezer nieuwsgierig maakt. In Uitgekookt is daar geen sprake van, waardoor die proloog, hoewel er aan het eind van het boek op teruggekomen wordt, er toch wat verloren bijhangt. Ook het merendeel van het eerste kwart, hoe aardig het ook is, is overbodig. Er wordt veel verteld wat niet ter zake doet en wat wel belangrijk is voor de resterende plot had in veel minder bewoordingen gebracht kunnen worden. De essentie zou daardoor niet verloren gaan. Wel zorgt dit deel, het tweede overigens ook, voor een paar vragen. Die worden gedurende de plot steeds meer beantwoord, maar het is vooral de ontknoping die volledige duidelijkheid geeft.

De route naar het slotakkoord is degelijk, er zijn zo goed als geen echt verrassende plotwendingen en spannend wordt het nergens. Vanaf het begin is het klip en klaar dat het vooral om wraak draait en zodra de wraaknemer (dat is op dat moment nog niet bekend) in beeld is, weet je dat er iets met deze figuur niet in de haak is. Toch kun je niet van het verhaal zeggen dat het voorspelbaar is, veel situaties zijn echter nogal voor de hand liggend en min of meer een gevolg van wat eraan voorafgegaan is. Ook maakt Craenbroek gebruik van een aantal kleine thrillerclichés, een voorbeeld daarvan is het sarcasme van de patholoog anatoom. Blijkbaar is het voor veel auteurs lastig om iemand in die functie uniek te laten zijn.

Craenbroek hanteert een zeer toegankelijke schrijfstijl, hoewel het soms wel al te simpel is, met name enkele dialogen. Ondanks het toch wel zware en misschien zelfs aangrijpende thema weet ze het verhaal luchtig te houden, maar over het geheel genomen is Uitgekookt echter geen thriller die een diepe indruk achter zal laten.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Pat Craenbroek
Titel: Uitgekookt

ISBN: 9789463967150
Pagina’s: 424

Eerste uitgave: 2020

Indisch requiem – Tomas Ross


Beschrijving
December 1949. Terwijl koningin Juliana de soevereiniteitsoverdracht van Nederlands-Indië ondertekent, beraamt militair Raymond Westerling, bijgenaamd De beul van Celebes, plannen om Indië alsnog te behouden. Speerpunt zijn de Zuid-Molukken, waar de weerstand tegen de dominantie van Soekarno het hevigst is.

Als in november 1950 Soekarno de aanval opent op de kersverse Republiek der Zuid-Molukken krijgt Arnie Springer een bericht van de Buitenlandse Inlichtingendienst bid. Bij een ongeluk in Schotland is zijn Indische jeugdvriend Ferry omgekomen. Volgens de bid gaf Ferry zich voor Arnie uit in een poging om contact te leggen met een jonge Soendanese vrouw. Wanneer Arnie haar in Edinburgh ontmoet, blijkt dat de vrouw een boodschap voor hem heeft van een Indonesische handlanger van Westerling die opgesloten zit in de beruchte Glodok-gevangenis in Jakarta. Arnie en de jonge vrouw reizen naar Java om op zoek te gaan naar een geheime bandopname met cruciale informatie voor de Nederlandse regering. Hun zoektocht leidt tot een onverwachte ontmoeting met Erik Hazelhoff Roelfzema op het eiland Ceram in de Zuid-Molukken – een slangenkuil van intriges waarin de Amerikaanse en Russische inlichtingendiensten een smerig dubbelspel spelen.

Recensie
Op jonge leeftijd was Tomas Ross, een pseudoniem voor Willem Hogendoorn, al geïntrigeerd door Nederlands-Indië (na de onafhankelijkheid in 1950 Indonesië). Voor hem was het dus eigenlijk wel een vanzelfsprekendheid dat hij één of meer boeken zou schrijven waarin dat land en zijn historische gebeurtenissen een belangrijke plaats zouden innemen. Dat werd de Indië-trilogie, waarvan het eerste deel in 2015 is verschenen. Zes jaar later, in januari 2021, werd Indisch requiem uitgebracht, een zelfstandig deel dat aansluit op de drieluik en waarin voormalig geheim agent Arnie Springer opnieuw een belangrijke rol heeft.

Na de soevereiniteitsoverdracht in december 1949 pleegt kapitein Raymond Westerling een mislukte coup tegen het bewind van Soekarno. Ondanks dat het verzet op de Zuid-Molukken het grootst is, lijkt het erop dat de president de republiek in november 1950 toch kan veroveren. Dan hoort Arnie Springer via de Buitenlandse Inlichtingendienst dat zijn jeugdvriend Ferry in Schotland verongelukt is, maar ook dat hij zich voor hem uitgaf bij zijn poging in contact te komen met een jonge Soendanese vrouw. Hij ontmoet haar en ze blijkt in het bezit te zijn van een tape met belastende informatie. Vanaf dat moment zijn ze niet meer zeker van hun leven.

Hoewel het woord vooraf, dat honderd procent waargebeurd is, niet specifiek bij het verhaal hoort, heeft het vanwege de strijd om de Zuid-Molukken en het Molukse ideaal er in geringe mate wel invloed op. De weerstand tegen Soekarno is op deze eilandengroep per slot van rekening het grootst en van de dreiging dat ze door hem veroverd kunnen worden, is namelijk door Ross in Indisch requiem verwerkt. Zoals de lezer van de auteur gewend is, is het boek ook deze keer weer een mix van feit en fictie waardoor het grootste deel van het verhaal behoorlijk realistisch overkomt.

Indisch requiem is echter geen eenvoudig verhaal om te volgen. De vele personages, Ross heeft voor in het boek niet voor niets een indrukwekkend overzicht met namen vermeld, en de toch ook wel vrij complexe verhaallijn zorgen ervoor dat de aandacht van de lezer op geen enkel moment kan verslappen. Het houdt echter niet in dat het een taai en langdradig verhaal is, verre van zelfs. Naarmate de plot vordert, krijgt de lezer er steeds meer vat op waarbij enkele onverwachte en vooral interessante plotwendingen daarop alleen maar een versterkend effect hebben. Ondanks het ontbreken van een zinderende spanning, dat is ook niet de stijl van Ross, zijn er wel degelijk momenten dat de spanningsboog wat strakker komt te staan. Dat doet zich dan hoofdzakelijk voor wanneer het verhaal zich in een iets sneller tempo afspeelt.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, maar ook vanaf diverse locaties. Hierdoor lijkt het dat er een ogenschijnlijke herhaling van zetten plaatsvindt, dat er dus iets aangehaald wordt wat op zich al bekend is. Dit komt dan overwegend doordat een bepaalde situatie vanuit een ander perspectief beschreven wordt. Net als in de Indië-trilogie heeft Arnie ook in Indisch requiem de belangrijkste rol. Er wordt echter zo goed als niet op die drieluik ingegaan en in het sporadische geval dat het wel gebeurt, wordt er voldoende achtergrondinformatie gegeven om een specifieke situatie of persoon te kunnen plaatsen.

Aan het eind van het boek geeft de auteur een relevante opsomming van feiten en data over de periode 1945-1950 en in zijn nawoord geeft hij wat meer informatie over de soevereiniteitsoverdracht. Omdat het verhaal daarmee in een beter perspectief kan worden geplaatst is dit absoluut van toegevoegde waarde. Indisch requiem is derhalve meer dan alleen een (spionage)thriller, het biedt immers ook een globaal inzicht in de Nederlandse kolonisatiegeschiedenis van het huidige Indonesië. Daarnaast toont Ross andermaal aan dat hij een prima verhalenverteller is.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Tomas Ross
Titel: Indisch requiem

ISBN: 9789403177205
Pagina’s: 744

Eerste uitgave: 2021

Bob de straatkat – James Bowen


Beschrijving
James, een straatmuzikant in Londen, vindt een gewonde kat. Hoewel James nauwelijks voor zichzelf kan zorgen, neemt hij hem mee naar de dierenarts en verzorgt hem tot hij weer op eigen poten kan staaan. Maar Bob besluit te blijven en de twee worden onafscheidelijk. Samen verdienen ze hun kostje op straat en worden al gauw beroemd. Zo kunnen ze allebei hun moeilijke verleden achter zich laten.

Recensie
Na de scheiding van zijn ouders, James Bowen was toen nog erg jong, groeide hij op in zowel Groot-Brittannië als Australië, waar hij op driejarige leeftijd met zijn moeder naartoe verhuisde. Hij heeft er geen gemakkelijke jeugd gehad en toen hij vijftien jaar oud was, stopte hij met het volgen van onderwijs. Twee jaar later vertrok hij naar Londen om bij zijn halfzus en haar man te gaan wonen. Er ontstonden spanningen en hij werd weggestuurd. Dit betekende het begin van zijn leven op straat, waar hij met drugs in aanraking kwam. Hij raakte verslaafd aan heroïne om te vergeten dat hij dakloos was.

In het voorjaar van 2007 nam hij deel aan een methadonprogramma en kreeg hij een appartement toegewezen in het kader van een begeleid-wonen-project. Om in zijn onkosten te voorzien, verdiende hij zijn geld als straatmuzikant. Op een avond kwam hij thuis en trof hij voor de deur van een van de woningen een kat aan. Dit voorval herhaalde zich de volgende dagen en Bowen, hij was altijd al een kattenliefhebber, nam het dier mee naar huis en controleerde of de kat van een van de andere bewoners was. Omdat niemand een huisdier miste, besloot hij met de gewonde kat naar een dierenarts te gaan en hem de komende twee weken te verzorgen. Vervolgens gingen ze zich aan elkaar hechten en nam Bowen de kat, hij is hem Bob gaan noemen, definitief in huis.

Deze ontmoeting, maar ook hoe het hen de jaren daarna is vergaan, heeft Bowen opgetekend in zijn en Bobs autobiografie Bob de straatkat. De auteur vertelt hoe ze samen hun geld verdienen, hij als straatmuzikant, Bob als publiekslieveling. Dat dit hen goed afgaat, en dat is vooral te danken aan de steeds populairder wordende Bob, is aan de inkomsten te merken. Die zijn aanmerkelijk meer dan wanneer Bowen alleen aan het werk was. Toch gaat het hen niet altijd voor de wind, want Bowen vertelt ook over een paar tegenslagen waarmee ze te maken krijgen. Een paar voorbeelden daarvan zijn Bob die een paar keer weggelopen is en James die onterecht beschuldigd wordt van mishandeling en daarvoor door de politie verhoord wordt.

Dieren kunnen troosten, helpen en voor verandering zorgen. Het verhaal van Bowen is daar een bewijs van. Dankzij Bob is hij sterker geworden, heeft zijn leven een positieve wending genomen en is ook zijn houding en opstelling naar andere mensen toe anders geworden. Overigens, en dat blijkt ook heel duidelijk uit de autobiografie, is ook Bob veranderd. Van beide wordt wat over hun achtergrond verteld, hoewel dat in het geval van Bob wel wat lastiger is. Dit alles maakt dat Bob de straat kat meer is dan een verhaal over alleen maar een kat. Het geeft namelijk ook een globaal beeld over het leven van iemand die een groot deel van de dag op straat leeft, waar hij vervolgens mee te maken kan krijgen en ook hoe hij zijn eigen problemen weet te overwinnen. En dit alles heeft Bowen op een bijzonder toegankelijke, mooie en soms aandoenlijke manier gedaan.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: James Bowen
Titel: Bob de straatkat

ISBN: 9789044351828
Pagina’s: 224

Eerste uitgave: 2012

Cupido – Kristiaan Vandenbussche


Beschrijving
Vijf vrienden. Eén jeugdzonde. Getekend door het verleden. Een gesloten jeugdinstelling. Een uit de hand gelopen grap eindigt tragisch. De vijf schuldigen besluiten de waarheid verborgen te houden, maar blijft hun geheim bewaard, ook als hun relatie onder druk komt te staan? Seppe en zijn vrienden waren nog kinderen toen ze in de jeugdinstelling verbleven, jaren later moeten ze als volwassenen instaan voor hun daden en wordt hun band opnieuw op de proef gesteld. Een nieuw ongeval, een moord, en een nieuwe belofte tot zwijgplicht. Maar het lijkt erop dat iemand het op de groep vrienden heeft gemunt.

Recensie
De Vlaamse topadvocaat Kristaan Vandenbussche is altijd al bezig geweest met verhalen en ook met het schrijven daarvan. Toen hij nog op school zat, was hij bijvoorbeeld redacteur van een satirisch blad. In het begin van zijn carrière als advocaat verdedigde hij jeugddelinquenten en later kreeg hij te maken met een zaak over een in een nachtkluis gevonden geldbedrag. Dit inspireerde hem tot het schrijven van een thriller waarin hij beide zaken combineerde. Na een schrijfproces van zeven jaar verscheen in november 2020 zijn debuut Cupido.

Seppe en zijn vier vrienden doen mee aan een wielerwedstrijd die door de jeugdinstelling waarin ze verblijven is georganiseerd. Met z’n vijven hebben ze een grap uitgehaald die een noodlottige afloop heeft. Ze spreken vervolgens af dit geheim te houden. Zeven jaar later verbouwen Seppe en zijn vrienden diens pas aangekochte woning, een voormalig bankkantoor. In een achtergebleven nachtkluis vinden ze een grote som geld. Vanaf dat moment wordt hun vriendschap op de proef gesteld, worden ze geconfronteerd met de daden uit hun verleden en lijkt iemand het op hen gemunt te hebben.

Vandenbussche is niet de eerste advocaat die een thriller schrijft en zo goed als zeker zal hij ook niet de laatste zijn. Net als veel van zijn voorgangers deden, heeft ook hij zijn vakkennis en ervaring gebruikt bij het schrijven van een verhaal. Een paar goede voorbeelden daarvan zijn wat er allemaal in een jeugdinstelling kan gebeuren, welke achtergrond de jongeren hebben die daar verblijven en ook hoe ze zich er vaak gedragen. Wat dit aspect betreft, is Cupido bijzonder realistisch. Maar dat geldt, ondanks dat de thriller in geringe mate gebaseerd is op waargebeurde feiten, niet voor het hele verhaal. Door een aanzienlijk aantal bizarre gebeurtenissen schuurt het voor een groot deel tegen het onwaarschijnlijke aan. Neem onder andere de politie, die niet overal even professioneel overkomt en daardoor verre van overtuigt.

Daarentegen is het begin van het verhaal beeldend, de lezer kan zich dan precies voorstellen wat er gebeurt, situaties als het ware voor zich zien, en in zekere zin maak je ook mee wat de personages beleven en (moeten) doorstaan. Al snel verandert de schrijfstijl naar verhalend, dan vertelt de auteur de lezer wat er gebeurt, alsof hij zich in de rol van een verslaggever heeft verplaatst. Met betrekking tot de personages, dat geldt dan vooral voor de vijf vrienden, wordt vrij veel verteld waardoor je ruim voldoende over hen te weten komt. Natuurlijk komt dit in de eerste plaats omdat het verhaal vanuit hun perspectieven wordt verteld, maar eveneens omdat Cupido een tijdspanne van een kleine tien jaar beslaat. Die termijn heeft een belangrijke invloed op het tempo van het verhaal, want dat is heel behoorlijk. Eigenlijk is er geen moment dat de lezer rust krijgt, want er gebeurt aldoor wel wat.

Al die gebeurtenissen zijn echter geen garantie voor een buitengewoon spannend verhaal. Hoewel de plot zich er in principe goed voor leent en er wel degelijk enkele momenten zijn waarop er een licht spanningsveld ontstaat, blijft die spanning in het verhaal toch ondermaats. De opbouw, die chronologisch verloopt, is verzorgd en zo nu en dan doet zich een onverwachte ontwikkeling voor. Die zorgt er echter niet voor dat het verhaal een andere wending krijgt. De auteur speelt op zeker en wijkt niet af van het door hem ingeslagen pad, hoewel hij aan het eind wel een uitglijder maakt met de niet bestaande datum 29 februari 2007. Het uiteindelijke resultaat is dat Cupido geen groots, maar wel vermakelijk debuut is.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Kristaan Vandenbussche
Titel: Cupido

ISBN: 9789460416712
Pagina’s: 424

Eerste uitgave: 2020

De meisjes van Ravensbrück – Anna Ellory


Beschrijving
1989, Berlijn. De Muur is gevallen en Berlijn viert feest. Miriam is uit een lastig huwelijk gevlucht om voor haar stervende vader Henryk te zorgen. Ze voelt zich schuldig dat ze hem al jaren maar heel weinig heeft gezien; hij was het niet eens met haar huwelijk. Dan ziet ze tijdens het verzorgen een kamptatoeage op zijn arm en kantelt alles wat ze over hem dacht te weten. Hij is niet Joods, waarom heeft hij dan in een concentratiekamp gezeten? Hij heeft nooit een woord gesproken over de oorlog. Ze gaat op zoek naar antwoorden en in zijn spullen vindt ze tot haar ontzetting een kampuniform van Ravensbrück, het vrouwenkamp. Wanneer ze in de zomen van het uniform geheime brieven aan haar vader ontdekt, die daar al 40 jaar verstopt zitten, probeert ze het mysterie van zijn verleden te ontrafelen.

Recensie
Nog voordat ze ooit iets geschreven had, las Anna Ellory een artikel over een Poolse vroedvrouw in Auschwitz. Dit zette haar aan het denken over vrouwelijke holocaustverhalen, hoe ze reageren op de gruwelijkheden die hen overkwamen. Ze kwam tot de conclusie dat ze vervolgens een verhaal wilde vertellen dat een stem gaf aan degenen die er geen hadden. Hierna deed ze onderzoek naar het voor haar onbekende Ravensbrück, een concentratiekamp voor vrouwen, en volgde een aantal schrijfcursussen. Na een aantal pogingen leidde dit uiteindelijk tot haar in 2020 verschenen en in meer dan tien landen uitgebrachte debuutroman De meisjes van Ravensbrück.

Het is december 1989, de Muur in Berlijn is net gevallen en de bewoners vieren feest. Voor Miriam voelt alles echter anders, ze is bij haar man weggevlucht en zorgt nu voor haar vader die op sterven ligt. Wanneer ze hem op een dag verzorgt, valt haar een kamptatoeage op, verstopt onder zijn horloge. Ze vraagt zich af waarom hij in een concentratiekamp gezeten heeft en waarom hij er nooit over gesproken heeft. Dan vindt ze, verstopt in een uniformjurk, een groot aantal briefjes die aan hem gericht zijn. Ze leest ze allemaal om te weten te komen wat hij heeft doorgemaakt, maar ook om hem antwoord te geven op een door hem gestelde vraag.

Hoewel de Tweede Wereldoorlog al vijfenzeventig jaar achter ons ligt, wordt er nog steeds over geschreven of is het een belangrijk thema in romans of thrillers. Ook Ellory heeft in De meisjes van Ravensbrück voor deze zwarte periode in de wereldgeschiedenis gekozen. Dat doet ze door Miriam de door haar in een kampuniform gevonden briefjes te laten lezen die Frieda, een van de vrouwen die in dit concentratiekamp gevangen gehouden werd, heimelijk geschreven heeft. Die briefjes vertellen het verhaal over de liefde die Frieda voor Miriams vader Henryk voelde, maar ook wat zij en de andere vrouwen in het kamp moesten doormaken. Het verhaal speelt zich daardoor af in zowel het heden (1989) als het verleden, zonder dat er eigenlijk gerichte flashbacks in voorkomen.

Naast het verhaal van Miriam, die ook nog eens te maken heeft met de gevolgen van een slecht huwelijk, is er het verhaal van Henryk. De meisjes van Ravensbrück wordt dan ook afwisselend vanuit hun perspectieven verteld. Dat zorgt ervoor dat er een soort spanningsboog ontstaat, de lezer wil immers weten wat hen overkomen is, wat er nog gaat gebeuren, maar vooral ook wat de gevangenen allemaal hebben moeten doorstaan. Die gruwelijkheden en ontberingen zijn door Ellory zo levensecht beschreven dat veel fragmenten bijzonder aangrijpend zijn. De beeldende schrijfstijl is er dan ook nog eens debet aan dat alles wat verteld wordt als het ware op je netvlies gebrand staat.

Ellory’s keuze voor het jaar 1989 is een bewuste en in zekere zin ook een symbolische. Vooral voor de Oost-Duitsers was de val van de Berlijnse Muur in november van dat jaar een opening naar de vrijheid. Een vrijheid waar Miriam in feite nog naar op zoek is, en in zekere zin geldt dit ook voor Henryk, hoewel hij zich daar door zijn zeer zwakke gezondheid niet actief van bewust is. Dat zowel Miriam als haar vader gevangenzitten in hun eigen verleden komt erg goed tot uiting. De gevonden briefjes zijn echter voor beiden, Miriam leest er regelmatig een voor aan haar vader, een opening naar hun eigen vrijheid.

Een onderwerp als de Tweede Wereldoorlog is vaak zwaar beladen, maar de auteur heeft haar roman op een behoorlijk toegankelijke manier geschreven. Natuurlijk is het geen al te vrolijk verhaal, is het op momenten aangrijpend en indringend, maar nergens krijgt de lezer de indruk er niet doorheen te komen. Ellory’s debuut zal dan ook nog wel even blijven hangen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Anna Ellory
Titel: De meisjes van Ravensbrück

ISBN:  9789021026428
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2020