Categorie archief: Recensies

Mayday – Grethe Bøe

Flaptekst
De betrekkingen tussen Rusland en de NAVO bevinden zich op een dieptepunt wanneer de NAVO haar grootste winteroefening ooit lanceert in het uiterste noorden van Noorwegen. De Russen zien dit als een provocatie en mobiliseren hun eigen oefening aan de Russische kant van de grens.

Tijdens een van de oefeningen in het grensgebied belanden NAVO-piloten John Evans en Ylva Nordahl in een conflict met een Russisch vliegtuig, en wordt hun F-16 neergeschoten nadat ze tijdens hun ontwijkingsmanoeuvres aan de Russische kant van de grens terecht zijn gekomen. De gebeurtenis veroorzaakt een politieke crisis, waarbij zowel Rusland als de navo de gebeurtenis als een aanval ziet.

Ylva en John staan nu voor een schijnbaar onmogelijke missie: terwijl ze worden achtervolgd door Russische militairen moeten ze te voet terug zien te komen naar Noorwegen, om te vertellen wat er werkelijk is gebeurd en zo te voorkomen dat dit conflict de aanleiding wordt voor een Derde Wereldoorlog.

Recensie
Met de in 2022 verschenen actiethriller Mayday maakte Grethe Bøe haar debuut als auteur, maar ze heeft al jaren internationaal prijswinnende films en televisieseries geschreven en geregisseerd. De meeste daarvan spelen zich af in het Noordpoolgebied, een omgeving waarvoor ze zelf veel genegenheid voelt. Dit is tevens de setting van haar eerste boek, waarmee ze in Noorwegen in 2021 wekenlang op de eerste plaats van de bestsellerlijst heeft gestaan. Zoals de planning nu is, zullen aan het eind van dit jaar (2022) de eerste opnamen van een verfilming ervan beginnen.

In het noordelijkste deel van Noorwegen houdt de NAVO de grootste winterse troepenoefening ooit. De Russen beschouwen dit als een provocatie en organiseren aan hun kant van de grens een tegenoefening. Luitenant en piloot Ylva Nordahl is een van de militairen die aan de oefening deelneemt en samen met majoor en mentor John Evans wordt ze tijdens een vlucht neergeschoten door een Russisch jachtvliegtuig. Ze weten zich te redden, maar komen wel in Rusland terecht. De Russen beschouwen dit als een vijandige daad, dus moeten Nordahl en Evans proberen uit handen van de vijandig gezinde spetsnaz zien te blijven.

Hoe dicht een fictief verhaal de werkelijkheid kan benaderen bewijst Bøe met haar in lichte mate vooruitziende debuut Mayday, dat in Noorwegen begin 2021 is uitgebracht. Iets meer dan een jaar later vond de Russische inval in Oekraïne plaats. Tussen deze oorlog en een aantal gebeurtenissen die in de plot voorkomen, zal de lezer enkele parallellen kunnen herkennen. Het boek, waarvan het idee is ontstaan tijdens de opnamen van een speelfilm ten tijde van een NAVO-oefening, heeft daarom een enigszins actueel en herkenbaar tintje, waarbij ook nog opgemerkt dient te worden dat de niet bij naam genoemde president van Rusland een overduidelijk evenbeeld is van Poetin.

De hoofdrol is echter weggelegd voor pilote Ylva Nordahl, een stoere vrouw van Samische afkomst die in de meest extreme situaties haar mannetje staat, maar waarvan je je wel kunt afvragen of de auteur haar niet te veel als daredevil heeft neergezet. Geen enkel avontuur of hachelijke onderneming lijkt haar tegen te kunnen houden, hoewel ze aan het eind van het verhaal in een situatie terechtkomt die zelfs haar beangstigt. Bøe besteedt sowieso ruim voldoende aandacht aan de personages en ondanks, of misschien wel dankzij, een overdosis aan informatie, kan de lezer zich met zo goed als iedereen identificeren.

Het is nochtans jammer dat de verstandhouding tussen Rusland en de NAVO enigszins onderbelicht blijft, vooral omdat dit de achterliggende gedachte is aan het conflict in het Arctische gebied en een Derde Wereldoorlog op de loer ligt. Natuurlijk is deze verhaallijn van wezenlijk belang voor wat er met Nordahl en Evans is gebeurd, maar de nadruk ligt hoofdzakelijk op hun ontsnapping uit het Russisch grensgebied. Hun vlucht is bij vlagen spectaculair, absoluut niet zonder gevaar en bijgevolg het spannendste en snelste onderdeel van de thriller, die een explosieve ontknoping heeft en, omdat niet alle vragen beantwoord worden en er bovendien een paar nieuwe ontstaan, tegelijkertijd zowel bevredigend als onbevredigend afloopt.

Tijdens het schrijven van Mayday, waarvan de vertaling is verzorgd door Janke Klok en Kim Snoeijing, heeft de auteur zich goed en uitvoerig laten informeren door experts in allerlei disciplines. Dit geeft ze zelf in haar bekentenissen aan, maar is ook te merken aan vele gedetailleerde beschrijvingen en niet altijd nader uitgelegde vakterminologie. De uitgebreide details zorgen voor een aanzienlijke vertraging in sommige gedeelten van de plot en zijn soms zelfs overbodig. Desalniettemin heeft Bøe een behoorlijk en overwegend vlot debuut geschreven dat evenwel niet helemaal aan de verwachtingen kan voldoen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Grethe Bøe
Titel: Mayday

ISBN: 9789021449562
Pagina’s: 304

Eerste uitgave: 2022

Vluchtweg – Jet van Vuuren

Beschrijving
Tijdens een zeiltocht in Friesland verdrinkt de mooie, zeventienjarige Femke voor de ogen van haar zusje Judy. Ze belandt door een klap van de giek in het water en komt om het leven, Judy kan net op tijd worden gered. Het drama ontwricht Judy’s leven ernstig en ze houdt er een groot trauma aan over. 

Twintig jaar later, wanneer Judy denkt haar trauma te hebben verwerkt, is ze terug in Friesland. Tijdens haar verblijf dringen er zich steeds meer onverwerkte beelden van de zeiltocht aan haar op. Is het waar wat ze ziet, en is Femke niet door een noodlottig ongeluk omgekomen, maar vermoord? Wie heeft Judy indertijd dan doen geloven dat het een zeilongeluk was, en waarom? 

In haar verwarring gaat Judy op zoek naar de waarheid. Al snel stuit ze op duistere zaken en personen uit hun Friese verleden die onlosmakelijk zijn verbonden met het zeilongeluk. Hoe meer de waarheid zich ontvouwt, hoe banger Judy wordt dat zij haar zus zelf heeft omgebracht. Is dat zo? En als dat niet zo is, wie helpt haar dan om dat idee te weerleggen? De echte moordenaar…?

Recensie
Voordat Jet van Vuuren, een pseudoniem voor Hennie de Groot, met het schrijven van boeken, was ze beeldend kunstenaar en boekhandelaar. In 2008 verscheen de roman Nazomeren, dat ze onder haar eigen naam samen met Jennie Rosier geschreven heeft. Voordat ze meer is gaan schrijven, won ze tweemaal een verhalenwedstrijd van dagblad Trouw. In 2011 debuteerde ze als thrillerauteur met Zomerdruk en tien jaar later verscheen haar nieuwste thriller Vluchtweg. Een overlappend kenmerk van al haar boeken is de alledaagsheid in de verhalen.

Het is inmiddels twintig jaar geleden, maar de herinnering aan de verdrinkingsdood van haar zus Femke komt bij Judy Waterman steeds meer bovendrijven. Ze gaat terug naar Friesland, waar het allemaal gebeurd is, maar ze merkt al snel dat ze er niet welkom is. Omdat ze zich telkens meer herinnert en het erop lijkt dat de dood van haar zus niet door een ongeval veroorzaakt is, probeert Judy de waarheid te achterhalen. Ze krijgt echter ook het gevoel dat ze zelf verantwoordelijk is voor wat haar zus is overkomen. Is dat zo of is er iemand die wil dat ze dat denkt?

Vluchtweg, dat volledig wordt verteld vanuit het perspectief van Judy, heeft één verhaallijn en speelt zich grotendeels in het heden af. Zo nu en dan is er een flashback naar twintig jaar eerder, naar de dag dat Judy en haar zus Femke met hun oom Daan en Femkes vriendje Jesse een zeiltocht op het IJsselmeer maakten en het hopeloos mis ging. De terugblikken naar die gebeurtenis geven de lezer geleidelijk aan meer inzicht naar wat er toen op de boot gebeurd is en zorgen voor een gevoel van lichte nieuwsgierigheid. Voor het verhaal zelf geldt dat stukken minder.

Tot ongeveer honderd pagina’s voor het einde kabbelt het in feite voort zonder dat er een bijzonder groot spanningsveld ontstaat. Het is tot dan vooral een weergave van het leven van Judy en haar verstandhouding met Daan en Lieke, haar tante. Daarbij komt het nare voorval van twintig jaar eerder uiteraard ook ter sprake, maar wat hieruit voortvloeit zorgt echter niet voor spanning. De auteur doet via ogenschijnlijke cliffhangers en plotwendingen wel verwoede pogingen om het spannend te maken, maar die zijn allemaal te doorzichtig en vaak ook te voorspelbaar. Pas in een vergevorderd stadium krijgt het verhaal elementen die bij een thriller horen; er ontstaat een spanningsboog, de lezer wordt nu wel nieuwsgierig en er zijn enkele plotwendingen, waaronder een verrassende. Dat is overigens wel de enige in het hele verhaal.

Het personage Judy is redelijk tot goed uitgewerkt, de lezer komt voldoende over haar en haar achtergrond te weten. Toch komt ze niet altijd even sympathiek en stabiel over, haar gedrag kan een gevolg zijn van het trauma waar ze nog steeds mee lijkt te kampen. De informatie die de lezer over de nevenpersonages krijgt, is afdoende om zich een goed beeld over hen te kunnen vormen. Daan en Lieke springen daarbij het meest in het oog en dat ze niet door de beugel kunnen was van meet af aan duidelijk. Zij hebben door de jaren heen het een en ander uitgespookt en helaas komt het tegenwoordig nog steeds voor, maar voor een thriller is het ondertussen wel een wat uitgekauwd thema.

De schrijfstijl van Van Vuuren is bijzonder toegankelijk en in een bepaald opzicht ook wel luchtig. De lezer hoeft absoluut niet bang te zijn om complexe en moeilijk te doorgronden verhaallijnen voorgeschoteld te krijgen. De auteur is daar niet op uit, ze wil dat de lezer zich vermaakt en daar slaagt ze in principe wel in. Ook Vluchtweg is daar een uitstekend voorbeeld van. Het is namelijk een aardig, maar niet al te hoogstaand verhaal waarin de spanning van ondergeschikt belang blijkt te zijn.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Jet van Vuuren
Titel: Vluchtweg

ISBN: 9789026352355
Pagina’s: 340

Eerste uitgave: 2021

Het Holcroft Pact – Robert Ludlum

Flaptekst
Noel Holcroft krijgt dertig jaar na de oorlog een document in handen dat indertijd door zijn vader en twee andere nazi’s is opgesteld. Samen met de oudste kinderen van de andere ondertekenaars krijgt hij het beheer over een enorme Zwitserse bankrekening. Het geld moet de slachtoffers van bet Derde Rijk ten goede komen. Maar deze dekmantel van rechtvaardigheid verhult een barbaars complot…

Recensie
Robert Ludlum, overleden in 2001, is nog steeds een van de bekendste en best verkopende Amerikaanse auteurs. Hij was veertig jaar toen hij in 1971 debuteerde met het meteen succesvolle De Scarlatti erfenis en sindsdien heeft hij meer dan vijfentwintig boeken geschreven en onder zijn naam worden momenteel nog steeds thrillers uitgebracht. In 1978 verscheen Het Holcroft Pact, zijn tiende boek, dat in 1985 verfilmd is. Omdat al zijn werk internationaal georiënteerd is, reisde hij voor zijn research de hele wereld af.

Dertig jaar na de Tweede Wereldoorlog wordt architect Noel Holcroft benaderd door een Zwitserse bankier die hem een document overhandigt dat destijds door zijn biologische vader en twee andere kopstukken van de nazi is opgesteld. Aan hem nu de taak om de twee oudste kinderen van dit tweetal te vinden, waarna ze gedrieën het beheer krijgen over een Zwitserse bankrekening waarop een aanzienlijk tegoed staat. Dit bedrag mogen ze niet zelf houden, maar zal verdeeld moeten worden over de slachtoffers van het Derde Rijk. Dit lijkt eenvoudiger dan het is, want Holcroft krijgt te maken met een gewelddadige samenzwering.

In de proloog, die zich in maart 1945 afspeelt, is het duidelijk dat het einde de Tweede Wereldoorlog nabij is en dat het door hen beoogde Derde Rijk niet van de grond zal komen. Deze inleiding is tevens de opmaat voor wat zich in de rest van de plot, ruim dertig jaar later, voordoet. En dat is heel wat, want de soms wel wat naïeve Holcroft komt in situaties terecht die hij zich in zijn stoutste dromen niet had kunnen indenken. Dit levert een flink aantal onverwachte ontwikkelingen op, maar bij tijd en wijle zijn er ook allerlei wendingen, waaronder verrassende, die voor een flinke dosis spanning zorgen. Hoewel een groot deel van het verhaal zich in rustig vaarwater bevindt, is er zonder meer plaats ingeruimd voor actie. Het tempo van dergelijke scènes ligt dan meteen een stuk hoger.

Het uitgangspunt van het verhaal is zonder meer interessant te noemen, want wat er allemaal gebeurt was ten tijde van het uitbrengen van het boek – en zeker in de huidige tijd – niet eens zo heel erg ondenkbeeldig, ondanks dat sommige situaties wel wat overtrokken en onrealistisch zijn. Vanwege de complexiteit van de plot zal de lezer zijn aandacht wel bij het verhaal moeten houden, een kort moment van afleiding kan er namelijk al voor zorgen dat je de draad een beetje kwijt bent. De breedsprakigheid van de auteur is daar overigens eveneens een reden van, want doordat hij erg veel in detail treedt – ook waar het absoluut niet nodig is – komt hij niet meteen tot de essentie en doen zich regelmatig herhalingen voor.

Ludlum besteedt vrij veel aandacht aan de personages en over met name Holcroft komt de lezer ruim voldoende te weten. De goedgelovigheid van een aantal van hen, waaronder een functionaris van de Britse veiligheidsdienst MI5, doet de wenkbrauwen echter weleens fronsen. Natuurlijk is dit allemaal in het belang van het verhaal, maar het doet wel enigszins ongeloofwaardig aan. Voor enkele omstandigheden geldt trouwens hetzelfde, want die verlopen net iets te soepel. Het heeft er dan alle schijn van dat de auteur zich met dergelijke scènes niet te veel op de hals wilde halen. Dit gaat eveneens op voor het eind van het verhaal. Deze is deels bevredigend, deels onbevredigend. In ieder geval wekt dit slot de indruk dat Ludlum het voor dit boek wel genoeg vond, maar waardoor de indruk wordt gewekt dat de plot niet helemaal afgerond is. Maar afgezien van de paar kritische noten, is Het Holcroft Pact wel degelijk een interessante en intrigerende thriller.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Robert Ludlum
Titel: Het Holcroft Pact

ISBN:  9789024521388
Pagina’s: 478
Eerste uitgave: 1978

Zij die doden – Ingar Johnsrud

Flaptekst
Een van de grootste vertrouwelingen van de Noorse regering wordt dood aangetroffen in een autowasstraat in Oslo. Hij is in zijn kruis geschoten en achtergelaten om alleen te sterven. Dan verdwijnt ook de onderzoeksjournalist die achter zijn geheimen aan zat. Voor inspecteur Fredrik Beier zit er een persoonlijk tintje aan deze zaak: de journalist wist ook iets over hem, een verhaal uit Fredriks duistere verleden.

En er is meer aan de hand: bij de politie blijkt een infiltrant te zitten, en Fredrik en zijn collega, Kafa Iqbal, moeten het opnemen tegen een machtige vijand die hen steeds weer een stap voor is. Wie kan Fredrik écht vertrouwen in deze wereld vol verraad en bedrog

Recensie
De Noorse auteur Ingar Johnsrud heeft nooit de ambitie gehad om te gaan schrijven, maar door zijn werk als journalist raakte hij geïnteresseerd in taal en tekst, maar ook in het bedenken van een verhaal dat de aandacht van de lezer kan vasthouden. Omdat hij wilde onderzoeken wat de overeenkomst tussen een schrijver en een lezer is, maar ook of hij zelf in staat zou zijn om een spannend verhaal te creëren, besloot hij aan een boek te beginnen. Uiteindelijk debuteerde hij in 2016 met Zij die volgen, het eerste deel van de Broederschaptrilogie, dat wordt afgesloten met het in 2018 uitgebrachte Zij die doden.

In een autowasstraat in Oslo wordt Henry Falck, adjunct-directeur van een adviesbureau en momenteel door de overheid ingehuurd, neergeschoten en vervolgens aan zijn lot overgelaten. Niet veel later blijkt een journalist die onderzoek doet naar zijn geheimen plotseling te zijn verdwenen. Vlak voordat ze verdween vertelde ze hoofdinspecteur Fredrik Beier, die met de zaak is belast, nog dat ze iets over het verleden van zijn vader weet. Beiers werk wordt bemoeilijkt omdat er een informant bij de politie zit die hem en zijn collega Kafa Iqbal steeds een stap voor is. Geen van beiden weet nog wie ze kunnen vertrouwen.

Dit slotdeel van de Broederschaptrilogie, dat aanvankelijk een paar summiere verwijzingen heeft naar de twee voorgaande delen, maar waar later in de plot wel degelijk doorgegaan wordt op wat zich eerder heeft afgespeeld, is in principe goed te volgen zonder de andere gelezen te hebben. Desondanks is het niet onverstandig om het drieluik op volgorde van verschijnen te lezen. Niet alleen om de personages, die overigens wel kort geïntroduceerd en voorgesteld worden, beter te leren kennen, maar vooral om meer te weten te komen van wat er allemaal aan dit verhaal voorafgegaan is. Omdat dit nogal wat is, is het goed dat de auteur hier in dit boek regelmatig op terugkomt.

Johnsrud laat ook in Zij die doden weer ontzettend veel gebeuren. Het gevolg daarvan is, is dat de lezer het verhaal niet kan loslaten, maar het tevens aandachtig moet blijven volgen. Op zich is dat niet zo heel erg lastig, want de vele plotwendingen, waaronder verschillende verrassende, zorgen er wel voor dat je continu bij de les blijft. Cliffhangers waar veel hoofdstukken mee eindigen zijn prikkelend en vergroten je nieuwsgierigheid en de vele ontwikkelingen zijn dermate interessant dan het verhaal meer en meer gaat intrigeren. De auteur weet de lezer veelvuldig op het verkeerde been te zetten en, behalve dat de plot daardoor een onvoorspelbaar verloop heeft, zorgt hij voor een veelheid aan spanning.

De schrijfstijl van de auteur is zoals de lezer van hem mag verwachten: vlot, toegankelijk, eigentijds en beeldend. Vanaf het begin lukt het hem de lezer bij het verhaal te betrekken zodat hij er als het ware deel van uitmaakt. Hij leeft met Beier en Iqbal, de belangrijkste personages, mee en kan zich bij vlagen zelfs in hen verplaatsen. Wellicht komt dat omdat er ook het een en ander over hun privéleven bekend wordt gemaakt en ze daardoor als gewone mensen overkomen. Toch, en het is knap van Johnsrud dat hij dat gevoel kan veroorzaken, ga je op een gegeven moment zelfs twijfelen aan hun integriteit.

Hoewel dit verhaal, en dus ook de trilogie, een afgerond geheel vormt, lijkt het erop dat de epiloog waarmee alles afgesloten wordt nog ruimte overlaat voor een vervolg met één of meer terugkerende personages. Dit zorgt voor een klein beetje verwarring en onduidelijkheid bij de lezer. Los daarvan is Zij die volgen zonder twijfel een waardige laatste deel van een bijzonder geslaagd drieluik.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ingar Johnsrud
Titel: Zij die doden

ISBN:  9789022576717
Pagina’s: 542
Eerste uitgave: 2019

De ijsmakers – Ernest van der Kwast

Flaptekst
Helemaal in het noorden van Italië ligt de vallei van de ijsmakers: een tiental dorpjes dat al generaties lang gespecialiseerd is in het bereiden van ijs. Volgens Giuseppe Talamini is het er zelfs uitgevonden. Zijn familie vertrekt elke lente naar de ijssalon in Rotterdam, in de winter keren ze terug naar de bergen.

Maar zijn zoon Giovanni besluit met deze traditie te breken. Hij is gegrepen door de poëzie en schopt het tot directeur van het belangrijkste poëziefestival van de wereld. Op een dag doet zijn jongere broer Luca, die niet alleen de ijszaak in Rotterdam maar ook het mooiste meisje van het dorp heeft gekregen, hem een hoogst ongebruikelijk verzoek. Dan komt Giovanni voor de keus te staan nog eenmaal het belang van de familie te dienen of definitief voor zichzelf te kiezen.

Recensie
Ernest van der Kwast zette zijn eerste schreden op het schrijverspad in 2003, toen hij samen met een aantal andere auteurs onder het pseudoniem Yusef el Halal de verhalenbundel Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken publiceerde. Vier jaar later bracht hij onder een ander pseudoniem, Sieger Sloot, de roman Stand in uit. Onder zijn eigen naam debuteerde hij in 2005 met de roman Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen, maar zijn doorbraak als auteur was in 2010 met Mama Tandoori. Van zijn boek De ijsmakers (2015) zijn de vertaalrechten aan zeven landen verkocht.

Giovanni Talamini stamt uit een familie van ijsmakers, maar hij kiest ervoor om zijn eigen weg te gaan door een carrière te beginnen in de wereld van poëzie. Hij wordt directeur van het World Poetry Festival, reist in die hoedanigheid de hele wereld over en heeft daardoor contacten met een grote hoeveelheid dichters. Zijn jongere broer Luca, die wel in de ijssalon is gaan werken en met hun beider jeugdliefde Sofia is getrouwd, doet op een dag een dringend en ongewoon beroep op hem. Helpt hij zijn broer en daarmee ook zijn familie of gaat hij opnieuw zijn eigen gang?

Hoewel het verhaal, dat voornamelijk door de ogen van Giovanni Talamini wordt verteld, voor een groot deel over hem gaat, kan het feitelijk worden gezien als een beknopte familiegeschiedenis van de Talamini’s. Ondanks dat het verhaal vooral gaat over de twee jongste generaties, komt de lezer ook wel wat te weten over het geslacht daarvoor. Hierdoor – hetgeen zonder meer interessant is om te weten – komt hij het een en ander te weten over de eerste ijsmakers die een kleine eeuw geleden naar Nederland kwamen en hier hun ijssalons openden. Natuurlijk is het verhaal in deze roman volledig fictief, maar verschillende situaties en omstandigheden komen wel degelijk overeen met de werkelijkheid. Het is duidelijk dat de auteur daar uitvoerig onderzoek naar heeft gedaan.

Ondanks dat het eerste hoofdstuk zich in het heden (2012) afspeelt, bestaat De ijsmakers vooral uit een opeenstapeling van herinneringen en in een enkel geval uit een vertelling uit waarschijnlijk overlevering. Uiteraard heeft veel dit alles betrekking op het maken van ijs, de verkoop daarvan en hoe de vaders willen dat zoons hun ambacht overnemen. Toch zijn er ook voldoende fragmenten of hoofdstukken die over de twee jongste generaties Talamini gaan. Deze twee verhaallijnen, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, zijn het meest boeiend. Omdat Giovanni zijn eigen weg gegaan is en niet voor het ijsmakersvak gekozen heeft, gaat een deel van het boek over zijn werkzaamheden in de wereld van poëzie. Dit zijn tevens de saaiste en minst aansprekende onderdelen van het verhaal.

Een van de sterkere items in de roman zijn de personages. Het merendeel van hen is bijzonder en een enkeling zelfs markant. Guiseppe (Beppi), de vader van Giovanni, is een van hen. Meteen in het begin van het boek verovert hij het hart van de lezer, wanneer hij, terwijl hij op de televisie naar het kogelslingeren kijkt, zijn liefde uitspreekt voor de Duitse deelneemster Betty Heidler. Een even aandoenlijke als humoristische scène. Humor is sowieso een van de middelen die Van der Kwast regelmatig gebruikt, maar daarnaast is zijn schrijfstijl eveneens beeldend, vlot, over het algemeen toegankelijk en zo nu en dan voorzien van mooie en poëtisch gelijkende zinnetjes.

‘De geschiedenis herhaalt zich’ is een gezegde dat nog weleens wordt gebruikt. In deze roman lijkt daar ook enigszins sprake van te zijn, want er zijn overeenkomsten tussen de oudste en jongste generatie Talamini’s. De laatste paar hoofdstukken laten dit min of meer zien. Het zonder meer lezenswaardige verhaal, oftewel de familiegeschiedenis, in De ijsmakers, is daarmee afgerond. Niet overal was het even boeiend, maar over het algemeen is het wel degelijk de moeite waard. 

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ernest van der Kwast
Titel: De ijsmakers

ISBN:  9789023486381
Pagina’s: 302
Eerste uitgave: 2015

De tolk van Kabul – Matthieu Aikins

Flaptekst
Een jonge Afghaanse tolk genaamd Omar neemt de onmogelijke beslissing om zijn door oorlog geteisterde land te ontvluchten. Hij zegt Laila, de liefde van zijn leven, vaarwel, zonder te weten wanneer ze elkaar weer zullen zien. Omar is een van de miljoenen vluchtelingen die huis, haard en familie achterlaten. Matthieu Aikins, een journalist die in Kabul woont, besluit zijn vriend op die levensgevaarlijke tocht te vergezellen. Hiervoor moet hij zowel zijn paspoort als zijn identiteit achterlaten.

Tijdens hun odyssee door de bergen en over zee ontmoeten ze talloze mensen in het hart van de migratiecrisis: onbetrouwbare smokkelaars, harteloze grenspolitie en de mannen, vrouwen en kinderen die oorlog ontvluchten op zoek naar een beter leven.

Recensie
In 2015 kwam de Afghaanse USAID-tolk Omar (vanwege veiligheidsredenen is dit niet zijn echte naam) tot de conclusie dat er geen toekomst meer is in Afghanistan. Op dat moment besloot hij zijn vaderland te ontvluchten. De in Kabul woonachtige en werkzame Canadese journalist en oorlogsverslaggever Matthieu Aikins nam het besluit om de tolk, die hij in 2009 heeft leren kennen en waarmee hij bevriend is geraakt, tijdens zijn hachelijke onderneming te vergezellen. Dit deed hij echter niet als zichzelf, want hij nam de identiteit van een Afghaanse vluchteling aan. Tijdens deze vlucht maakte de journalist een grote hoeveelheid aantekeningen op zijn smartphone en nadat ze hun reis in 2016 beëindigden, heeft hij zijn notities uitgewerkt, diverse interviews gehouden en is hij regelmatig teruggereisd naar de plekken die ze hebben aangedaan. Hun ervaringen heeft hij samengebracht in het in 2022 verschenen De tolk van Kabul, dat tevens zijn debuut als auteur is.

Aan het begin van het uit vier delen bestaande boek vertelt de auteur hoe hij Omar heeft ontmoet en hoe het tot hun vriendschap gekomen is. Hij geeft globaal aan onder welke omstandigheden de tolk heeft geleefd, wat hij gedaan heeft en wat voor persoon hij is. Daarnaast geeft hij informatie over zichzelf, maar eveneens over Afghanistan. De lezer krijgt hierdoor geen volledig beeld over de twee mannen en het land, maar zonder meer ruim voldoende om van beide een indruk te krijgen. Waar het in het verhaal vooral om gaat, is om inzicht te geven in de vluchtelingencrisis. Deze problematiek wordt dan ook ruimschoots onder de aandacht gebracht en omdat de journalist zichzelf als vluchteling heeft voorgedaan, is dit vanuit een geheel ander perspectief dan normaliter het geval is. Je ziet het in feite door de ogen van de vluchteling zelf en daardoor krijg je niet alleen een goed, maar tevens completer beeld van het probleem.

Hoewel alles wat in dit boek gebeurt, werkelijk gebeurd is, leest het op veel momenten als een roman. De schrijfstijl van de auteur, die vaak meeslepend, maar zo nu en dan ook wel enigszins zakelijk is, is hier voor een groot deel debet aan. Verder heeft de spanning, die herhaaldelijk om de hoek komt kijken, hier voor een aanzienlijk deel invloed op. Bij het schrijven van dit boek heeft Aikins veel gebruik gemaakt van het werk van anderen, hier verwijst hij ook naar en daarom is achterin een uitgebreid overzicht opgenomen van alle door hem gehanteerde bronnen. De vlucht van Omar en vele anderen heeft in 2014/2015 plaatsgevonden, maar wat zij destijds meegemaakt hebben, maken vele andere vluchtelingen die jaren later aan hun onderneming zijn begonnen nog steeds mee. In al die tijd is er niet eens zo heel erg veel veranderd.

Het verhaal dat Aikins heeft geschreven, is veel meer dan alleen een verslag over zijn en Omars risicovolle en soms gevaarlijke missie. De tolk van Kabul geeft op indringende wijze aan wat mensen, die niet meer in hun eigen land kunnen wonen en leven en daardoor als het ware tot vluchteling veroordeeld worden, moeten ondergaan als ze eenmaal het drastische besluit hebben genomen om huis en haard te verlaten. Het boek laat echter ook zien dat veel autoriteiten niet op een humane manier met hen omgaan, dat het smokkelaars vaak alleen om geld is te doen en dat veel hulporganisaties niet bij machte zijn om de hulp te bieden die nodig is. De undercoveroperatie van de auteur kan daarom met recht een eyeopener worden genoemd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Matthieu Aikins
Titel: De tolk van Kabul

ISBN:  9789021341200
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2022

Wat je niet weet – Karen Cleveland

Beschrijving
Vivian Miller is een toegewijde CIA-analist. Het is haar taak de identiteit te onthullen van zogeheten Russische ‘slapers’: spionnen op Amerikaanse bodem die een ogenschijnlijk doodnormaal leven leiden als Amerikaans staatsburger.

Nadat ze weet in te breken in de computer van een hooggeplaatste Russische spion, stuit Vivian op een vertrouwelijk dossier dat de namen bevat van verschillende Russische spionnen. Een paar muisklikken later is alles dat belangrijk voor haar is – haar baan, haar echtgenoot en zelfs haar vier kinderen – in ernstig gevaar.

Vivian heeft een eed gezworen dat ze haar land zal beschermen tegen alle vijanden, nationaal en internationaal. Maar nu staat ze voor een onmenselijke keuze. Ze wordt verscheurd tussen loyaliteit en verraad, liefde en wantrouwen. Wie kan ze nog vertrouwen?

Recensie
New York Times-bestsellerauteur Karen Cleveland begon haar werkzame leven bij de CIA, waarvan de eerste acht jaar als Rusland-analist. Hierna stapte ze over naar de afdeling terrorismebestrijding, waar ze zich vooral op Pakistan en Syrië richtte. Na de geboorte van haar tweede zoon wilde ze wat anders en leek het haar wel wat om te gaan schrijven. Ze ging aan de slag en debuteerde in 2018 met de in meer dan dertig landen uitgebrachte thriller Wat je niet weet. De filmrechten van het boek zijn door Universal Studio’s gekocht, met Charlize Theron als producent en hoofdrolspeler.

Als Rusland-analist bij de CIA houdt Vivian Miller zich momenteel bezig met het opsporen van Russische spionnen die zich als Amerikaan voordoen, de slapers. Het is haar gelukt om in de computer van Joeri Jakov, een Russische spion, in te breken. Ze ontdekt geheime informatie die het leven van haar, haar man Matt en hun vier kinderen volledig op z’n kop kan gooien. Om dat te voorkomen, voert ze een handeling uit die verregaande gevolgen heeft, maar zal ze ook een voor haar onmogelijke keuze moeten maken.

Na een korte proloog die de lezer licht nieuwsgierig maakt, doet het verhaal een stap terug naar twee dagen eerder. Dan maakt de lezer kennis met Vivian en Matt Miller en hun vier kinderen. Cleveland neemt hier rustig de tijd voor, want ze vertelt vrij veel over het gezin en de situatie waarin ze zich bevinden. Verschillende flashbacks laten je weten hoe het tweetal elkaar tien jaar eerder heeft ontmoet, dat ze gezinsuitbreiding hebben gekregen en dat hun kinderen alles voor ze betekenen. In de eerste hoofdstukken van het verhaal wordt eveneens regelmatig aandacht besteed aan Vivians ontdekking en aan de gevolgen die het voor haar gezin heeft. Veel spannende momenten levert dat in die fase nog niet op, maar je merkt en voelt wel met welke emoties Vivian vanaf dan te maken heeft en daardoor ontstaat er een soort van psychologische spanning.

Het verhaal, dat overwegend vanuit het perspectief van Vivian wordt verteld, heeft diverse ontwikkelingen, zowel onverwachte als een paar verwachte, maar je kunt niet zeggen dat de plot een voorspelbaar verloop heeft. Daarvoor is het aantal verrassende wendingen te groot. De plotwendingen zorgen er hoe dan ook voor dat de spanning geleidelijk toeneemt, maar eveneens dat de lezer steeds meer bij het verhaal en de personages betrokken raakt. Als de ontknoping dichterbij komt, doen zich enkele situaties voor waarbij wat actie ontstaat. Tegelijkertijd wordt het op die momenten wat spannender en doen zich enkele verrassingen voor. Eén daarvan bevindt zich in de epiloog. Je denkt te weten dat aan alle toestanden een einde is gekomen, maar de auteur heeft daar anders over gedacht en doet je zelfs aan het eind van het verhaal nog versteld staan.

De schrijfstijl van de auteur is erg toegankelijk en het verhaal leest, ondanks dat het in feite geen geweldig hoog tempo heeft, toch vlot. Cleveland heeft het zichzelf en de lezer niet al te ingewikkeld gemaakt en dat is voor dit boek een prima keuze. Natuurlijk kun je je bij wat er allemaal gebeurt afvragen of het geloofwaardig is, maar wat is geloofwaardigheid als je met spionnen te maken hebt. Je weet dan immers niet wie je wel en niet kunt vertrouwen en of wat er gezegd of beloofd wordt werkelijk waar is. De spionagewereld is er een van wantrouwen en dat wordt door de auteur heel goed overgebracht.

Al met al is Wat je niet weet, waarvan aan het eind lijkt of de deur voor een vervolg op een kiertje staat, een boeiende en soms intrigerende thriller waarin spionage de rode draad is. Het is echter geen spionagethriller in de klassieke betekenis van het woord.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Karen Cleveland
Titel: Wat je niet weet

ISBN: 9789400509559
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2018

Zwart kwartier – Friso Leunge

Flaptekst
‘Je hebt mijn hele leven verpest’ zijn de onbegrijpelijke laatste woorden die de stervende vader van Axel Esser zijn zoon toebijt. Als Axel die avond met zijn vrouw Eveline wegrijdt bij zijn ouderlijk huis, raken ze betrokken bij een gruwelijk ongeluk waarbij Eveline omkomt en Axel zwaargewond raakt. Hij herinnert zich vaag dat ze hem vlak voor het ongeluk nog iets belangrijks had verteld, maar wát…?

Het mysterie zet Axel op een zoektocht naar zichzelf en het duistere verleden van zijn vader, doorsneden met verontrustende flarden van het laatste gesprek met zijn vrouw.

Recensie
Na de middelbare school volgde Friso Leunge een opleiding aan de School voor Journalistiek, waarna hij werkte als journalist, copywriter, bladenmaker. Voor RTL 7 heeft hij de slogan Meer voor Mannen bedacht en het succes van MAX Magazine is onder andere aan hem te danken. In 2006 richtte hij My-Mind op, een bedrijf dat zich toelegt op het schrijven van commerciële teksten en het ontwikkelen van magazines. In 2021 maakte hij zijn debuut als auteur met de thriller Zwart kwartier, dat een jaar later op de longlist voor de Gouden Strop stond.

De vader van Axel Esser ligt op sterven en de laatste woorden die hij zijn zoon toebijt zijn ‘Je hebt mijn hele leven verpest’. Axel heeft echter geen idee waar zijn vader het over had. Als hij later die avond met zijn vrouw Eveline naar huis rijdt, krijgen ze een ernstig ongeluk waarbij Eveline om het leven komt en Axel zwaargewond raakt. Van het ongeval herinnert hij zich niets meer, behalve dat zijn vrouw hem vlak daarvoor iets belangrijks te vertellen had. Maar wat dat is, kan hij zich niet meer voor de geest halen.

Het eerste hoofdstuk heeft maar twaalf woorden nodig om de lezer enigszins nieuwsgierig te maken. Zes laatste woorden van Axel Essers vader Jelte op diens sterfbed en zes die zijn vrouw Eveline vlak voordat ze een ongeluk krijgen tegen hem zegt. De rest van het verhaal draait voor het grootste deel om het achterhalen wat deze woorden precies inhielden. Hierbij krijgt Esser hulp van zijn collega en latere vriendin Mia Tamm. Door middel van regelmatig terugkerende flashbacks wordt stukje bij beetje inzichtelijker gemaakt wat zich in zijn verleden heeft voorgedaan en wat de aanleiding van de twee zinnen, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, geweest is.

Ondanks dat het uitgangspunt van Zwart kwartier zich uitstekend leent voor een voortdurende spanning en een aantal spannende momenten komt dat zo goed als niet tot zijn recht. De plot is al een flink eind op weg als zich – het begin daargelaten – een volgende situatie voordoet waarbij de nieuwsgierigheid van de lezer een klein beetje geprikkeld wordt. De meeste spanning bevindt zich echter in de ontknoping, hoewel er niet gesproken kan worden van een enorm spektakel. Over het algemeen is het nogal tam en dat komt voornamelijk omdat het leeuwendeel van het verhaal over het leven van Esser gaat, zijn buitenechtelijke avontuurtjes, het terughalen van wat er rond het tijdstip van het ongeval gebeurd is en enkele van zijn seksuele escapades.

Het tempo in het verhaal ligt niet zo heel erg hoog en op de keper beschouwd gebeurt er niet eens bijzonder veel. Onverwachte plotwendingen doen zich sporadisch voor, maar halverwege de plot, wanneer een twintig jaar eerder voor moord veroordeelde tbs’er op komt draven, is het meteen raak. Vanaf dat moment zijn er een paar onverwachte ontwikkelingen en heeft het boek iets meer kenmerken die bij een thriller horen, maar overtuigend is het allemaal niet. In het slothoofdstuk, nadat Esser zich alles weer kan herinneren, zorgt de auteur voor een ietwat verrassende scène. Dan doet Axel wat hij vele maanden eerder al had willen doen. Maar hoe dit er precies uitziet laat Leunge aan de verbeelding van de lezer over.

In een prettige en beeldende schrijfstijl loodst de auteur je door het leven van Axel Esser, waarbij sommige gebeurtenissen overigens tamelijk voorspelbaar zijn. Zwart kwartier is absoluut niet de zenuwslopende en mysterieuze thriller die de cover doet suggereren, hoewel Leunge wel aantoont dat hij het in zich heeft om een goed lopend en redelijk boeiend verhaal te vertellen. Vooralsnog slaat de debutant met een krappe voldoende.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Friso Leunge
Titel: Zwart kwartier

ISBN: 9789090347028
Pagina’s: 260

Eerste uitgave: 2021

In het volle zicht – Jeffrey Archer

Flaptekst
William Warwick is gepromoveerd tot inspecteur en wordt samen met zijn team toegewezen aan de afdeling Narcotica. Ze krijgen de taak om de beruchte drugsdealer Assem Rashidi te arresteren, die vanuit Zuid-Londen een uitgebreid netwerk exploiteert. Naarmate het onderzoek vordert, komt William oude en nieuwe vijanden tegen, zoals Adrian Heath, een bekende uit zijn schooltijd, die zijn informant wordt. Tegelijkertijd genieten William en zijn verloofde Beth van de voorbereidingen op hun aanstaande huwelijk. Bij het altaar wacht hun echter een onaangename verrassing. Terwijl zijn team een crimineel netwerk wil oprollen, bedenkt William een val die het team van Rashidi nooit verwacht. Een die in het volle zicht verborgen is…

Recensie
De eerste keer dat de lezers van Jeffrey Archer kennis konden maken met William Warwick was in de succesvolle zevendelige reeks ‘De Clifton-kronieken’. Hierin was hij een fictief personage in de romans over Harry Clifton, de hoofdpersoon die is gebaseerd op de auteur zelf. Omdat veel lezers van over de hele wereld hem vroegen om meer over Warwick te schrijven, is Archer hierover gaan nadenken. Hij besloot om aan een serie over hem als detective te beginnen, maar wel een waarin de misdaad een ietwat ondergeschikte rol heeft. In juli 2022 verscheen In het volle zicht, het tweede deel van de achtdelige cyclus.

Nadat William Warwick is bevorderd tot rechercheur krijgen hij en zijn collega’s te horen dat ze worden ingezet bij de elitedrugseenheid van de afdeling Narcotica. Het wordt hun taak om de vermaarde en ongrijpbare drugsdealer Assem Rashidi, die in het zuiden van Londen een imperium leidt, te arresteren. Om hem op heterdaad te kunnen betrappen, bedenkt Warwick een ingenieus plan dat niet mag mislukken. Ondertussen moet de rechercheur zich ook nog met iets anders bezighouden, want hij en zijn verloofde Beth zijn druk bezig met de voorbereidingen van hun huwelijk.

De strekking van dit vervolgdeel in de ‘William Warwick’-serie wijkt niet zo heel erg veel af van die in het voorgaande boek, want ook deze keer maakt Archer de lezer deelgenoot van zowel het persoonlijke als professionele leven van de politieman. Hierdoor maak je zijn ontwikkeling van dichtbij mee, leer je hem een stukje beter kennen en krijg je eveneens een goed beeld van zijn carrière en ambities, en het verloop daarvan. Wie het eerste deel Wie niet waagt gelezen heeft, zal niet alleen merken dat de buitengewoon sympathieke en aimabele Warwick als persoon is gegroeid, maar dat hij in zijn rol als wetshandhaver ook nog eens onverdroten achter zijn principes blijft staan.

Qua ambiance is dit verhaal vergelijkbaar met zijn voorganger. Op een enkele uitzondering na zijn de onderlinge verhoudingen tussen de personages ongedwongen en is er geen onvertogen woord te bespeuren. Deze keer speelt de plot zich halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw af en de sfeer van die periode wordt door de auteur uitstekend overgebracht. Zo nam bijvoorbeeld het drugsgebruik – vooral van cocaïne – destijds enorm toe en deze maatschappelijke problematiek is door Archer op bijzonder realistische en deskundige wijze in het boek verwerkt. Hieruit valt op te maken dat hij heel zorgvuldig te werk is gegaan, waarbij subtiele details een onmiskenbare aanwijzing zijn dat de research die hij heeft verricht uitermate grondig is geweest.

Hoewel de lezer eigenlijk al meteen bij het verhaal, en vooral Warwick, betrokken is, duurt het even voordat zich een eerste situatie voordoet die enigszins spannend is. Heel erg is dit niet, want de plot, die desondanks wel een aantal fascinerende wendingen heeft, is intrigerend genoeg om te blijven boeien. Dit komt door de interessante personages, de innemendheid van Warwick en zijn vrouw Beth, maar onder andere ook door een onderhoudende rechtszaak waarin zich een paar onverwachte ontwikkelingen voordoen. De grootste verrassing heeft de auteur bewaard voor het laatste hoofdstuk, dat met een beetje goede wil kan worden beschouwd als één grote cliffhanger. In het derde deel uit de reeks zal hij hier ongetwijfeld meteen op terugkomen.

Mede dankzij de aangename en vertellende schrijfstijl van Archer is In het volle zicht, in een uitstekende vertaling van Joost van der Meer en William Oostendorp, een meeslepende thriller die de lezer van begin tot eind in beslag neemt.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeffrey Archer
Titel: In het volle zicht

ISBN: 9789402766172
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2022

Boem Boem 1, aanslag in Antwerpen – Jan Van Der Cruysse

Beschrijving
Een handgranaat eist een gruwelijke tol onder de deelnemers van de Antwerpse marathon. Scholen, restaurants, hotels en straten blijven leeg, er wordt gehamsterd en gebeden. Trams en metro’s staan stil, vluchten naar Brussel zijn afgelast. Al vlug spuien binnen- en buitenlandse media onverbloemd kritiek. Want ondanks de massale inzet van specialisten en middelen vinden gerecht en politie geen spoor van de daders. De snelle opeising van de aanslag door IS verrast de speurders. De enige die mogelijke stukjes van de puzzel herkent is Alexandra Vierendeel, een voormalige legerofficier. Ze ziet aanknopingspunten met gebeurtenissen uit de jaren tachtig, in de munitie-eenheid die ze leidde in de Duitse stad Lüdenscheid. Een verhaal dat begon als een knullig misverstand en eindigde in tragedie. Dan pas wordt duidelijk dat iedereen bewust op het verkeerde been werd gezet. De ellende is amper begonnen. Het land wordt mogelijk opnieuw geconfronteerd met de meest gruwelijke demonen uit zijn verleden.

Recensie
Nadat Jan Van Der Cruysse zijn militaire dienstplicht had vervuld, werkte hij vijf jaar als journalist, werd vervolgens woordvoerder van Aviaparter op de luchthavens Zaventem en Brussels Airport en werd daarna communicatieadviseur. Hij begon pas op zijn vijfenvijftigste met schrijven en in 2016 debuteerde hij met Diamantroof in Delhi, het eerste deel van de Bling Bling-trilogie en waarvoor hij diverse prijzen heeft gewonnen. In mei 2019 verscheen Aanslag in Antwerpen, de start van de Boem Boem-tweeluik en dat in geringe mate geïnspireerd is op zijn eigen legerervaringen.

Tijdens de marathon van Antwerpen wordt met een aantal handgranaten een aanslag gepleegd en daarbij zijn diverse doden en gewonden te betreuren. Niet lang daarna meldt de terreurgroep IS op haar website dat zij daarvoor de verantwoordelijkheid opeist. De politie start een onderzoek, maar vindt geen enkel aanknopingspunt dat naar de dader of daders kan leiden. Voormalig landmachtofficier Alexandra Vierendeel meldt zich vervolgens bij de politie omdat zij een belangrijke aanwijzing heeft die een oplossing van de zaak kan bespoedigen. Is dit net het kleine zetje dat nodig is om het onderzoek op weg te helpen?

De plot van Boem Boem 1, Aanslag in Antwerpen heeft twee verhaallijnen. Eén daarvan speelt zich af in 1986 en wordt vooral verteld vanuit het perspectief van Moon Kroon, de andere vindt plaats in het heden (2020) en daarin is de aanslag en het politieonderzoek leidend. Tussen beide subplots, dat is vanaf het begin te merken, bestaat een onderling verband en dat de handgranaten daar hoe dan ook mee te maken hebben eveneens. Naarmate het verhaal vordert wordt die exacte link steeds duidelijker en dan blijkt dat het verleden niet losgezien kan worden van wat er in het heden gebeurt.

In een vlotte en beeldende schrijfstijl weet de auteur de lezer al snel aan zich te binden, waarbij hij zo nu en dan scènes beschrijft die niets aan de verbeelding overlaten. Nadat de aanslag heeft plaatsgevonden is het daardoor bijvoorbeeld niet moeilijk om de diverse afgerukte ledematen op straat te zien liggen. Het tempo van de plot is overwegend hoog, in zo goed als ieder hoofdstuk gebeurt namelijk wel iets, ofschoon dit niet enkel en alleen uit actie bestaat. Het zijn eveneens de werkzaamheden van de militairen en het onderzoek door de politie die de vaart er aardig in houden. Desondanks zijn er verschillende momenten waarbij de auteur te veel details noemt die op het verhaal noch de omstandigheden betrekking hebben. Dit leidt af en de vaart die er tot aan zo’n punt is, neemt daardoor toch wat af.

Alle gebeurtenissen en de eventuele actie die daarmee gepaard gaat, zorgt evenwel niet voor een voortdurende spanning. Na het overweldigende begin duurt het tot halverwege de plot voor zich weer een situatie voordoet die werkelijk spannend is, en heftig bovendien. Daarna is het wachten tot het eind van het verhaal, want in de ontknoping wordt het opnieuw spannend en explosief. Het eind van het boek is overigens het meest interessant, want dan werpt het politieonderzoek zijn vruchten af en lijkt een oplossing van de zaak nabij. Van Der Cruysse heeft aan die eindfase echter zijn eigen draai gegeven door daar verschillende plotwendingen in aan te brengen en het verhaal geen afronding te geven. Die bewaart hij voor het afsluitende deel van het tweeluik.

De personages blijven over het algemeen wat oppervlakkig, maar voor een verhaal als dit wordt er voldoende over hen bekendgemaakt. De plot zelf is op zich realistisch, want een aanslag als dit zou in werkelijkheid maar zo kunnen voorkomen. Al met al is Boem Boem 1, Aanslag in Antwerpen onderhoudend, bij vlagen spannend, origineel en zonder meer boeiend en het eind maakt hoe dan ook nieuwsgierig naar het vervolgdeel.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jan Van Der Cruysse
Titel: Boem Boem 1, aanslag in Antwerpen

ISBN:  9789460416248
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2019