Categorie archief: Recensies

De zilverweg – Stina Jackson


Beschrijving
Sinds zijn zeventienjarige dochter Lina drie jaar eerder verdween bij een bushalte aan De zilverweg in het noorden van Zweden speurt haar vader Lelle obsessief naar sporen van haar. De desolate streek is een ideaal oord voor zonderlingen die iets te verbergen hebben en met rust gelaten willen worden. De politie heeft de zoektocht allang opgegeven, maar dan wordt er opnieuw een meisje vermist. Het verband met Lina is snel gelegd en Lelle gaat tot het uiterste om de dader en de meisjes te vinden.

Recensie
Meer dan tien jaar geleden verhuisde Stina Jackson van Zweden naar Denver, Colorado in de Verenigde Staten. Hier schreef ze haar debuut, het in 2019 verschenen De zilverweg, dat zich trouwens wel in Zweden afspeelt. Deze thriller, die een verkoopsucces is, werd al meteen uitgeroepen tot beste Scandinavische thriller van 2018 en ze heeft er inmiddels verschillende prijzen mee gewonnen. Ze wordt gezien als de nieuwe rijzende ster van het Scandinavische thrillergenre.

Drie jaar geleden verdween Lelle’s zeventienjarige dochter Lina nadat hij haar bij de bushalte aan de Zilverweg had afgezet. Sindsdien zoekt hij onafgebroken naar zijn dochter. Omdat het een nogal verlaten gebied in het noorden van Zweden is, kan het nog jaren duren voor hij de hele omgeving afgespeurd heeft. Door deze desolate ligging is het ook een perfecte plek om je voor de maatschappij verborgen te houden. Bij de politie staat het vinden van het meisje op een laag pitje, maar Lelle gaat onverdroten door. Wanneer er opnieuw een meisje wordt vermist, wordt de politie weer alert. Maar zullen ze ook gevonden worden?

De zilverweg bestaat uit twee delen, dat is niet zo bijzonder. Wat echter wel uitzonderlijk is, is dat het boek geen hoofdstukken heeft. Het is daardoor in feite één lang verhaal, dat overigens wel vanuit het perspectief van verschillende personages wordt verteld en worden gescheiden door een asterisk. Hierdoor heeft het twee verhaallijnen, de ene vanuit het oogpunt van Lelle en gaat vooral over zijn enigszins obsessieve zoektocht naar zijn dochter Lina. De andere is dat van Silje en vooral haar dochter Meja, die vanuit het zuiden van Zweden naar het afgezonderde noorden verhuizen. Uit niets valt op te maken dat beide verhalen met elkaar te maken hebben of zelfs samen zullen vloeien. Toch gebeurt dat, maar dat duurt wel even. Dat samenvallen heeft Jackson op een subtiele wijze voor elkaar gekregen, maar erg verrassend is dit in feite niet.

In het begin moet het verhaal op gang komen, het is aanvankelijk een korte introductie van de personages, een beschrijving van wat er gebeurd is, maar ook een heldere situatieschets, ook op het persoonlijke vlak van de hoofdrolspelers. Toch blinkt het nergens uit in snelheid, wat dat betreft is het een typische Scandithriller. Wel zal de lezer aanvoelen dat er iets staat te gebeuren, iets onheilspellends. Het is alleen de vraag wat en wanneer. Zonder dat het verhaal doorspekt is van een zinderende spanning zorgt dit wel voor een heel lichte spanningsboog. Desondanks is het vanaf het moment dat Meja en haar moeder zijn verhuisd vrij snel duidelijk wie er vooral verantwoordelijk is voor de verdwijning van de meisjes, ondanks dat Jackson nog wel pogingen doet anderen verdacht te maken.

De auteur weet de sfeer van het verlaten Noord-Zweedse gebied goed en beeldend over te brengen en kan de lezer de wanhoop van Lelle eveneens aanvoelen. Toch kun je je ook weleens afvragen of zijn gedragingen niet wat overdreven zijn, ondanks het schuldgevoel waar hij mee te kampen heeft. Verder wordt hij nogal stereotiep en clichématig neergezet, hij is wanhopig, dat kan, maar daarbij rookt hij als een ketter, drinkt dat het een lieve lust is en gaat zich steeds meer verwaarlozen. Ondanks dit kun je wel de nodige sympathie voor hem opbrengen, wat niet voor een aantal andere personages geldt.

Jackson heeft met De zilverweg een vlot lezend en soms met mooie zinnen doorspekt verhaal geschreven. Dat het in 2018 tot beste Scandinavische thriller is uitgeroepen doet de wenkbrauwen echter fronsen. Want zo heel bijzonder is het in feite niet. Het is niet overdreven slecht, maar daarentegen is het ook niet onthutsend goed. Het komt er dus eigenlijk op neer dat het een grijze middenmoter is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Stina Jackson
Titel: De zilverweg

ISBN: 9789044542028
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2019

Schaduw van de nacht – Tess Gerritsen


Beschrijving
Ava Collette ontvlucht haar verleden in Boston en huurt Brodie’s Watch, een oud huis in een afgelegen kustdorpje in Maine. En ook al gaan er verhalen over de rondwarende geest van kapitein Brodie, ze voelt zich er onmiddellijk op haar gemak. Totdat ze vreemde geluiden begint te horen en de dorpelingen ontfutselt wat ze liever geheim houden voor buitenstaander: iedere vrouw die het huis bewoond heeft is er ook komen te overlijden. Is de geest van kapitein Brodie ervoor verantwoordelijk of is een moordenaar van vlees en bloed de schuldige? Iemand die steeds dichter in de buurt van Ava komt…

Recensie
Toen Tess Gerritsen in 1987 met schrijven begon, waren dat aanvankelijk alleen maar spannende romantische verhalen. Call after midnight, dat pas in 2010 als Dicht op de hielen in het Nederlands is vertaald, was haar debuut. In 1996 verscheen haar eerste medische thriller Hartslag en zes jaar later werd De chirurg, het eerste deel van de Rizzoli en Isles-serie, uitgegeven. De gothic roman is altijd al een van haar favoriete genres geweest en daarom vond ze het een uitdaging om een thriller in dit genre te schrijven. Dat werd de door Y.J.F.G. Klaasse-de Swart vertaalde standalone Schaduw van de nacht, dat in oktober 2019 is verschenen.

Ava Collette is schrijfster van kookboeken en om aan haar nieuwe boek te werken, heeft ze Brodie’s Watch, een oud huis in een afgelegen dorpje in Maine, gehuurd. Het is echter ook een vlucht uit haar woonplaats Boston, waar iets is voorgevallen waarover ze zich schuldig voelt. Over haar nieuwe huis, waar ze zich al snel thuis voelt, gaat een verhaal rond dat de geest van kapitein Brodie er nog ronddoolt. Ava trekt zich er vooralsnog niets van aan, maar wanneer ze vreemde geluiden hoort, wil ze toch meer over Brodie’s Watch te weten komen. Dan hoort ze dat alle eerdere bewoonsters van het huis omgekomen zijn. Wacht haar eenzelfde lot?

Een veelbelovende proloog en een paar eerste hoofdstukken geven de lezer de indruk dat Schaduw van de nacht mystiek uitstraalt, dat het een thriller is in de stijl van een aantal films van Alfred Hitchcock. Al snel blijkt echter dat dit ten dele ijdele hoop is. Het geheimzinnige, vooral in de vorm van het bovennatuurlijke, blijft, maar de suspense waar de beroemde regisseur bekend om stond, behoort al binnen afzienbare tijd tot het verleden. Gerritsen weet, hoewel ze er wel een aantal pogingen toe doet, het vervolg van de plot niet bijster veel spanning mee te geven. Haar eerste gothic thriller verzandt daardoor in feite in een gewoon verhaal dat op de been gehouden wordt door de mysterieuze sfeer, die overigens zeer beeldend wordt weergegeven, en de enigszins paranormale verschijnselen.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en vanuit het perspectief van Ava. Daardoor ziet de lezer alle gebeurtenissen min of meer door haar ogen. Toch is ze niet het personage dat erg tot de verbeelding spreekt, daarvoor is ze te cliché. Ze is een schrijfster met een writer’s block, heeft persoonlijke problemen, drinkt bovenmatig veel en voelt zichzelf ook nog eens redelijk eenzaam. Allemaal elementen die in andere thrillers ook nog wel eens voorkomen, dus van originaliteit is wat dat betreft weinig sprake. De paar andere personages die belangrijk zijn voor het verhaal zijn over het algemeen nogal standaard, ze hebben op het eerste oog geen echt vervelende eigenschappen, maar ook geen bijzondere waardoor ze zich enigszins onderscheiden. Toch is er iemand zich iets anders ontwikkelt, wat trouwens vanaf het moment dat Ava hem ontmoette te verwachten was. Behalve dat Schaduw van de nacht op sommige vlakken clichématig is, is het ook nog wel eens voorspelbaar.

De kenmerken van het gothic genre zijn mysterie, romantiek en horror. Een aantal daarvan heeft Gerritsen in dit verhaal verwerkt, hoewel er bij de romantiek wel wat vraagtekens gezet kunnen worden. Zonder dat de auteur in details treedt, maakt ze de lezer wel deelgenoot van enkele onvervalste SM-scènes. Waarbij ze een aantal handelingen die zich tijdens Ava’s heimelijke ontmoetingen met de geest van kapitein Brodie voordoen volledig aan de verbeelding van de lezer overlaat.

Het gothic uitstapje dat Gerritsen met Schaduw van de nacht gemaakt heeft, is misschien eenmalig, misschien ook niet. Het is in ieder geval een prettig leesbaar boek dat als tussendoortje voor enkele vermakelijke uurtjes kan zorgen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Tess Gerritsen
Titel: Schaduw van de nacht
ISBN: 9789044355390
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2019

Ik – Elton John


Beschrijving
In zijn eerste en enige autobiografie vertelt poplegende Elton John het verhaal van zijn buitengewone leven: hoe het verlegen jongetje Reginald Dwight transformeerde tot de 23-jarige ster die het publiek tijdens zijn eerste Amerikaanse tournee verbijsterde met zijn felgele tuinbroek en een handstand.
Openhartig schrijft hij over de eerste afwijzing van zijn werk tot het bestormen van de hitparades; over de vriendschappen met Bernie Taupin, John Lennon, Freddie Mercury en George Michael; over de excessen en de verslavingen die hem decennialang in hun greep hielden, maar ook hoe hij weer clean werd en eindelijk zijn grote liefde vond. Dit is Elton John – warm, grappig en oprecht – over zijn muziek en relaties, zijn successen en zijn mislukkingen.

Recensie
Eind 1970 begon zijn ster langzaam te rijzen. Border song, zijn eerste notering in de Nederlandse hitlijsten was de aanzet tot meer bekendheid en nog veel meer hits. In Vlaanderen bereikte zijn tweede single Your song in februari 1971 de Ultratop 50 en daarna volgden ook daar vele hitnoteringen. Nikita, Sacrifice, Don’t let te sun go down on me en Circle of life, de soundtrack van de film The Lion King, zijn maar een paar van zijn successen en staan al jaren onafgebroken in de Top 2000, die iedere laatste week van het jaar op de radio te horen is. Met deze en al zijn andere songs is Elton John, geboren als Reginald Kenneth Dwight, een van de bestverkochte artiesten aller tijden. In zijn in medio oktober verschenen autobiografie Ik vertelt hij over zijn muziekcarrière, over zijn privéleven, maar ook over zijn gedragingen.

Ik, dat begint met een proloog waarin John min of meer vertelt hoe hij in de muziekwereld terechtgekomen is, verloopt over het algemeen chronologisch waardoor de lezer zijn carrière als het ware van begin tot eind kan volgen. In de autobiografie lijkt Elton John zich rechtstreeks tot de lezer te richten, wat blijkt uit het simpele woordje ‘jij’ waar hij af en toe gebruik van maakt. Hij begint zijn verhaal op het moment dat hij nog een jongetje is en een aangeboren talent voor muziek blijkt te hebben. Daar wil hij meer mee doen en dankzij zijn doorzettingsvermogen is hem dat dus overduidelijk gelukt. Toch ging dit niet zonder slag of stoot, want, zo vertelt hij openhartig, waren er ruim voldoende ups en downs, compleet met genetisch bepaalde driftbuien.

In zijn autobiografie is de artiest bijzonder open en komt er dus eerlijk vooruit dat hij niet altijd even vriendelijk en hartelijk voor anderen was. Maar, en dat siert hem, hij spaart zichzelf ook niet. John geeft toe dat hij vaak onuitstaanbaar was en dat dat vooral te wijten moet zijn geweest aan zijn verslaving aan alcohol en cocaïne. Hij maakt feiten openbaar die tot dusverre altijd geheim zijn gebleven. Verder neemt hij geen blad voor de mond wanneer het om zijn seksuele geaardheid gaat en vertelt hij waarom hij destijds tot zijn extravagante kledingkeuze kwam. Het komt er in wezen op neer dat het lijkt of hij niets te verbergen heeft.

Wanneer een artiest zijn levensloop beschrijft, verwacht je dat het grootste deel daarvan over dat artiestenbestaan en de bijbehorende optredens gaat. Ik is daar zeker geen uitzondering op, maar Elton John heeft ervoor gekozen om meer te vertellen. Zo heeft hij het bijvoorbeeld over zijn grote passie, de voetbalclub Watford FC, waarvan hij jarenlang eigenaar en voorzitter is geweest. De Elton John AIDS Foundation, die hij in het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw heeft opgericht, maakt eveneens deel uit van zijn eigen geschiedenis en ook hiervoor heeft hij ruimte in zijn boek gemaakt. Natuurlijk ontbreken enkele van zijn persoonlijke hoogtepunten, zijn huwelijk met David en de geboorte van hun kinderen, niet. Het levensverhaal van Elton John wordt hierdoor wel compleet.

John heeft Ik zo opgetekend dat het geen zakelijke opsomming is geworden. Het is bij vlagen humoristisch, af en toe bevat het sterke staaltjes zelfspot en cynisme, zijn er op momenten aangrijpende fragmenten, maar is het vooral en bovenal een bijzonder leesbare en interessante terugblik op het leven van een wereldberoemd artiest. Het is hoe dan ook een must read voor iedereen die geïnteresseerd is in het leven van Elton John, maar ook de gemiddelde rock- en popliefhebber zal deze autobiografie zeker kunnen waarderen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Elton John
Titel: Ik
ISBN: 9789048838714
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2019

Ik zie je – Michael Berg


Beschrijving
Internationale bestsellerauteur Carol Brodie heeft al vijf jaar geen boek geschreven. In de hoop inspiratie te vinden ontvlucht ze haar huis in Londen en vliegt ze naar Zuid-Frankrijk waar ze een gite huurt. In plaats van te schrijven raakt Carol geïntrigeerd door haar overbuurvrouw die naakt baantjes trekt in haar zwembad. Met een telescoop begint Carol de vrouw te bespieden. Op een avond heeft de vrouw bezoek van een man en ziet Carol hoe de twee ruzie krijgen en dat de vrouw de man neerslaat. Dood? In plaats van de politie te bellen, besluit Carol zelf uit te zoeken wat er gebeurd is.

Recensie
Voordat Michael Berg, een pseudoniem voor Michel van Bergen Henegouwen, auteur werd, had hij al een veelzijdige carrière achter de rug. Hij was bijvoorbeeld interviewer, documentairemaker en zendercoördinator. Ook schreef hij onder andere liedjes, radioteksten en columns. Tot hij in 2004 naar Frankrijk vertrok en zich daar toelegde op het schrijven van boeken. Hij debuteerde vier jaar later met de thriller Twee zomers en heeft inmiddels een aantal prijzen en nominaties op zijn naam staan. Sinds 2017 woont hij weer in Nederland, maar Ik zie je, dat in oktober 2019 verscheen, speelt zich nog wel af in het land waar hij jaren heeft gewoond.

Na haar succesvolle thrillerdebuut heeft Carol Brodie nog twee goed lopende boeken geschreven. Maar al vijf jaar lang heeft last van een writer’s block en om weer nieuwe inspiratie op te doen vertrekt ze voor acht weken naar Frankrijk, waar ze een gîte huurt. Aanvankelijk wil het schrijven niet lukken, vooral door te veel alcohol, maar ook omdat ze een vrouw die in een naastgelegen woning verblijft bespioneert. Dan ziet ze dat de vrouw ruzie heeft met een man, die vervolgens wordt neergeslagen. Carol meldt dit niet bij de politie, maar gaat zelf op onderzoek uit. Met alle gevolgen van dien.

Als je niet beter wist, zou je denken dat Berg tijdens een eerdere carrière scenarioschrijver is geweest. Zo beeldend weet hij de omgeving rond Mont Ventoux, waar het verhaal zich afspeelt, te beschrijven. Natuurlijk is het een voordeel dat hij Frankrijk kent, maar het is een ander verhaal om op de lezer over te kunnen brengen wat je met eigen ogen hebt gezien. De auteur heeft dat in ieder geval met verve gedaan, want bij iedere scène kan de lezer zich een prima voorstelling maken en proeft daardoor ook de sfeer van dat gebied. De dialogen zijn eveneens voorstelbaar. En realistisch, wat ervoor zorgt dat de personages leven en de lezer bij tijd en wijle het gevoel heeft deel van het verhaal uit te maken.

Ik zie je wordt verteld vanuit het perspectief van Carol. Voornamelijk in het heden, maar afwisselend ook hoofdstukken waarin door middel van flashbacks wordt teruggegaan naar eerder. Hoeveel tijd daar tussen zit, wordt nergens vermeld, maar de plot wijst op een gegeven moment wel uit dat dat hooguit een paar maanden is. Door deze stap terug in de tijd komt de lezer vrij veel over Carol te weten, wat er gebeurd is en waarom ze de stap genomen heeft om naar Frankrijk te vertrekken. Hoewel ze zichzelf een doel heeft gesteld, lijkt daar in eerste instantie niets van terecht te komen, ze gedraagt zich niet veel anders dan in haar eigen land, ondanks dat ze zegt lekkerder in haar vel te zitten.

De auteur heeft het verhaal dusdanig opgebouwd dat de spanning gedurende de plot steeds meer wordt opgevoerd. Toch is er vanaf het allereerste moment een zeker spanningsveld, als lezer voel je dat er op een gegeven moment wel wat móet gebeuren, alleen wanneer is onbekend. In kleine stappen begeleidt Berg je naar een steeds groter wordend spanningsveld, tot het moment suprême. Dit gaat gepaard met een aantal onverwachte ontwikkelingen, overigens zonder dat je écht op het verkeerde been wordt gezet. Desondanks blijf je soms toch je twijfels houden. En dat is waarschijnlijk precies wat de auteur wil. Want de lezer blijft nieuwsgierig naar de afloop én of die goed of slecht zal zijn.

In heldere, over het algemeen korte en pakkende zinnen is het Berg opnieuw gelukt een boek te schrijven dat van begin tot eind boeit. Ik zie je is een thriller die gezien mag worden en waarin het soms lijkt dat Carol zich in haar eigen nog te schrijven verhaal bevindt.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michael Berg
Titel: Ik zie je
ISBN: 9789044351569
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019

Het duistere meer – Sarah Bailey


Beschrijving
In het meer bij het Australisch stadje Smithson wordt het lichaam van de beeldschone Rosalind Ryan gevonden. De jonge vrouw is vermoord en op de plaats delict drijven rode rozen. Rechercheur Gemma Woodstock van de plaatselijke politie doet er alles aan om op de zaak gezet te worden en daarom verzwijgt ze dat ze de vermoorde vrouw kent: ze heeft jaren geleden met haar op de middelbare school gezeten. Maar dat is niet het enige wat Gemma probeert achter te houden. Naarmate het onderzoek dieper graaft in het verleden van Rosalind, dreigen er meer geheimen aan het licht te komen, geheimen die beter verborgen hadden kunnen blijven.

Recensie
Ze heeft altijd al graag gelezen en als tiener is Sarah Bailey begonnen met het schrijven van verhalen. Terwijl ze op de universiteit zat, schreef ze een half manuscript, dat overigens nooit voltooid is. Ze kwam in de reclamewereld terecht en tijdens een zwangerschapsverlof, het was inmiddels tien jaar later, dacht ze weer serieus na om te gaan schrijven en nam ze de beslissing dat na te streven. In 2017 debuteerde ze met The dark lake, het eerste deel van een trilogie. Deze thriller is in 2019 in het Nederlands verschenen onder de titel Het duistere meer.

Op een hete ochtend in december 2017 vindt een jogger het lichaam van de jonge en mooie lerares Rosalind Ryan. Ze ligt in het meer bij het stadje Smithson en blijkt te zijn gewurgd. Bij de vindplaats ligt het bezaaid met rode rozen. Gemma Woodstock, rechercheur bij de politie, en haar partner Felix McKinnon, krijgen de leiding over het onderzoek. Gemma vertelt echter niet dat ze vroeger bij het slachtoffer in de klas heeft gezeten. Naarmate het onderzoek vordert, dreigen er meer geheimen boven water te komen, ook die van Gemma.

De aanprijzingen op de achterkaft van Het duistere meer liegen er niet om: het boek is verbluffend, verslavend en een pageturner bovendien. En om dan maar meteen met de deur in huis te vallen, al deze aanbevelingen zijn schromelijk overdreven. Wat overigens ook niet wil zeggen dat Bailey een ondermaats debuut geschreven heeft, dat heeft ze zeker niet. Maar om het boek met al die superlatieven te belonen, gaat net even wat te ver. Zo is het, ondanks het niet onaardige en redelijk originele uitgangspunt, op een aantal aspecten clichématig. Gemma bijvoorbeeld, ze is de enige vrouw op het politiebureau en wordt door haar collega’s niet voor vol aangezien. Ook heeft ze persoonlijke problemen en een aantal geheimen die ze verborgen wil houden. Allemaal niet uniek in een thriller.

Toch zorgt haar geheim, en later ook dat van enkele anderen, er wel voor dat de lezer daar nieuwsgierig naar wordt. Je kunt dus min of meer zeggen dat hierdoor een lichte spanningsboog ontstaat. De echte spanning blijft echter zo goed als achterwege, pas in de ontknoping, op het allerlaatste moment zelfs, is daar wat sprake van. Dan wordt de lezer ook geconfronteerd met de grootste, hoewel niet bepaald opzienbarende, verrassing in het verhaal. Voor het zover is, doet de auteur wel pogingen de lezer op het verkeerde been te zetten, maar die plotwendingen zijn nogal standaard en soms voorspelbaar. Het beoogde effect wordt daardoor niet bereikt.

Het verhaal, dat verteld wordt vanuit het perspectief van Gemma, verloopt chronologisch en zo nu en dan is er een flashback naar het verleden. Daarin wordt stukje bij beetje uit de doeken gedaan hoe ze een deel van haar tienerjaren beleefd heeft, maar ook welke geheim ze al die jaren verborgen heeft weten te houden. De lezer leert haar daardoor steeds beter kennen en merkt ook dat ze niet altijd prettig in de omgang is geweest, en misschien nog niet is. De overgang van heden naar verleden is overigens niet overal even helder, het gebeurt dan te drastisch en middenin het verhaal van dit moment. Het gevolg is een kortstondige verwarring.

Uit dit debuut is goed op te maken dat Bailey een vlotte pen van schrijven heeft en zinnen soms mooi weet te formuleren. Met Gemma Woodstock heeft ze een personage gecreëerd waar, mits ze een goede en positieve ontwikkeling doormaakt, perspectief in zit. Het duistere meer, in een keurige vertaling van Jetty Huisman, is al met al geen thriller die veel opzien baart, maar desalniettemin wel een vrij aardige aanzet van de drieluik is.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Sarah Bailey
Titel: Het duistere meer
ISBN: 9789460684302
Pagina’s: 448

Eerste uitgave: 2019

Unit 8200 – Dov Alfon


Beschrijving
Een Israëlische zakenman verdwijnt spoorloos na aankomst op vliegveld Charles de Gaulle. In het vliegtuig zat ook kolonel Zeev Abadi, het nieuwe hoofd van de Israëlische spionagedienst Unit 8200. Even later wordt een tweede jonge Israëlische man ontvoerd; ook deze man zat in hetzelfde vliegtuig.

Commissaire Léger van de Parijse politie gelooft niet in toeval, en midden in een ontluikende diplomatieke storm probeert hij grip te krijgen op de meest opzienbarende zaak van zijn carrière. Wat heeft Zeev Abadi met de verdwijning van de twee mannen te maken? Ook in Israël verdenkt men de nieuwe chef van Unit 8200. Alleen zijn assistent, Oriana Talmor, durft hem nog te steunen en zij gaat op zoek naar antwoorden. Wie zijn de twee ontvoerde mannen en waarom vlogen ze naar Frankrijk? Dan wordt er een undercover commandoteam van de Chinese geheime dienst in Parijs gesignaleerd. De klok is gezet, de jacht is begonnen, en het wordt een lange, gevaarlijke nacht.

Recensie
Het eerste hoofdstuk van Unit 8200 werd dertig jaar geleden al geschreven, kort nadat Dov Alfon zijn militaire dienstplicht bij deze geheime dienst van het Israëlische leger had vervuld. Pas tientallen jaren later besloot hij, ondanks dat hij zijn schriften altijd bij zich had, het boek te voltooien. Zijn eigen ervaringen, maar ook de personages en beschrijving van de plaatsen, heeft hij in het verhaal verwerkt. Een paar weken na publicatie stond het boek al bovenaan in de bestsellerlijst van Israël en in Frankrijk, waar hij momenteel woonachtig is, wordt zijn boek verfilmd tot een televisieserie.

Kort na zijn landing op het Parijse vliegveld Charles de Gaulle blijkt de jonge Israëlische zakenman Yaniv Meidan spoorloos te zijn verdwenen. Niet veel later verdwijnt ook een tweede Israëliër, ook hij zat in hetzelfde vliegtuig. Commissaris Léger van de Parijse politie is belast met beide onderzoeken. Hij wordt daarbij, geheel tegen zijn zin, bijgestaan door kolonel Zeev Abadi, het nieuwe hoofd van Unit 8200, de spionage-eenheid van het Israëlische leger. Abadi wordt echter door zowel Léger als de Israëlische inlichtingendiensten gewantrouwd. Samen met Oriana Talmor, zijn assistente, probeert hij te achterhalen wat er exact gebeurd is.

Unit 8200 is, kort na verschijnen, onder veel lovende kritieken bedolven en de auteur wordt al beschouwd als de opvolger van onder andere de gerenommeerde spionagethriller-auteur John le Carré. Op basis van één enkel debuut is dit schromelijk overdreven, want om de status van laatstgenoemde te bereiken zal Alfon zich nog terdege moeten bewijzen en heeft hij nog een erg lange weg te gaan. De auteur zal dan wel anders voor de dag moeten komen, want met dit debuut weet hij nog lang niet te overtuigen.

Het idee achter het verhaal is origineel en wat de verhaallijn in Parijs betreft begint het redelijk veelbelovend. Hoewel het wel enigszins op gang moet komen, lijkt het erop dat de spanning niet lang op zich zal laten wachten. Wie hier echter op vertrouwt, komt bedrogen uit. Want pas over de helft van het verhaal ontstaat er als gevolg van een klein beetje actie een licht spanningsveld, dat echter na een paar bladzijden alweer snel verdwenen is. Dan zakt het zienderogen in en kabbelt het weer verder in het bedaarde tempo waarmee het begonnen is.

Naast de subplot die zich in Parijs afspeelt, is er ook een waarvan de setting zich in Israël bevindt. Deze zorgt in beginsel voor nogal wat onduidelijkheid en verwarring, mede veroorzaakt door de veelheid aan personages, maar ook door het ontbreken van een duidelijke structuur. Daarnaast is het tot vlak voor de ontknoping niet helder waar de auteur naartoe wil en wat de spionagediensten met het verhaal van doen hebben. Die verklaring komt, maar die is zo onlogisch dat het eigenlijk lachwekkend aandoet. Ook veel situaties komen onwerkelijk en absurd over, waarbij de lezer zich kan afvragen of hij misschien in een klucht is beland.

De auteur weet hoe het er bij de inlichtingendiensten aan toegaat en, hoewel de tijden natuurlijk veranderd zijn, is dat uit het verhaal ook enigszins op te maken. Daarbij valt op dat er, in ieder geval in deze spionagethriller, nogal wat vijandigheid bestaat tussen de diensten onderling. Toch weet hij niet over te brengen wat het nut van organisaties als Tzahal en Shabak is. Dat nut is er ongetwijfeld, maar door de nogal negatieve wijze waarop de auteur ze in beeld brengt, kan daar ernstig aan worden getwijfeld. Na het lezen van Unit 8200 kan de lezer zich met recht afvragen of dit debuut van Alfon een parodie is. Zo ja, dan is de auteur daar volledig in geslaagd. Zo nee, en daar heeft het alle schijn van, dan kun je je afvragen of de diverse geheime diensten en zijn spionnen nog serieus genomen moeten worden.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Dov Alfon
Titel: Unit 8200
ISBN: 9789403145907
Pagina’s: 464

Eerste uitgave: 2019

Onderstroom – Arnaldur Indridason


Beschrijving
In een woning vlak bij het centrum van de stad ligt een jongeman in een plas bloed, maar er zijn geen sporen van inbraak. Omdat Erlendur met vakantie is in de Westfjorden, neemt zijn collega Elínborg de zaak op zich. 

In het huis van de jongen wordt een paarse sjaal aangetroffen die een penetrante geur verspreidt. Vervolgens vinden ze een flesje met een narcotisch middel. Alles wijst erop dat de vermoorde een verkrachter was. Of heeft iemand de spullen met opzet neergelegd? 

Tijdens het zenuwslopende onderzoek komt Elingborg terecht in een neerwaartse spiraal van geweld en psychologische wreedheid. 

Recensie
Hij mag met recht een van de bekendste en beroemdste IJslandse auteurs worden genoemd. Want het werk van Arnaldur Indriðason is in vele talen vertaald en wordt in meer dan vijfentwintig landen uitgegeven. Hij is vooral bekend geworden door zijn Erlendur-reeks, waarvan het in 2005 verschenen Maandagskinderen de eerste was. Daarnaast heeft hij ook diverse standalones geschreven. Omdat hij zichzelf wilde verrassen door een keer niet over Erlendur te schrijven, hebben diens naaste medewerkers Elínborg en Sigurður Óli een hoofdrol in een paar boeken gekregen. Eerstgenoemde doet dan in Onderstroom, dat in 2010 werd uitgegeven.

In de wijk Þingholt in het centrum van Reykjavik wordt het zwaar verminkte lichaam van een man gevonden. Omdat inspecteur Erlendur vakantie heeft, zal zijn rechercheur Elínborg de moord onderzoeken. De enige aanwijzingen die gevonden worden zijn een naar tandoori ruikende sjaal, dat de man een polo van een vrouw draagt en dat zijn lichaam sporen van drugs bevat. Ook treft de politie nog een erg sterk slaapmiddel aan en daardoor rijst het vermoeden dat de man een verkrachter was. Slachtoffers zijn vooralsnog onvindbaar en dat bemoeilijkt de zaak. Elínborg zet echter door en is vastberaden om de moordenaar te vinden.

Zijn naam wordt wel een paar keer genoemd, maar toch is dit een thriller uit de Erlendur-reeks waar hij eigenlijk niet in voorkomt. In Onderstroom geeft Indridason rechercheur Elínborg het mandaat om een misdaad op te lossen en de inspecteur als het ware te vervangen. Voor het eerst, en dan is het toch altijd even afwachten hoe het uit zal pakken. Tot dusver was er nog niet zo heel erg veel over Elínborg bekend, maar in dit boek verandert dat aanzienlijk. Er wordt in ruime mate aandacht aan haar privéleven geschonken, misschien zelf wel wat té veel. Dat vertraagt het toch al niet in tempo uitblinkende verhaal in grote mate. In feite komt de lezer vooral te weten dat de rechercheur maar heel gewoontjes is, ze heeft geen vreemde eigenschappen en kent problemen die in veel andere gezinnen ook voorkomen. Kortom, ze is doorsnee en onderscheidt zich niet.

In haar werk is ze standvastig en gedreven om de zaak waar ze mee bezig is tot een goed einde te brengen. Dat doet ze in Onderstroom met verve, ondanks dat ze ook nog wel eens wordt tegengewerkt. Het verhaal zelf is in feite niets meer of minder dan een weergave van een gedegen politieonderzoek. Soms met een cliffhanger aan het eind van een hoofdstuk, maar vaker niet. Ook de verrassende en onverwachte plotwendingen zijn niet aan dit verhaal besteed. Hoewel de spanning daardoor ontbreekt, is het beslist geen onaardig verhaal. Dat komt vooral doordat je als lezer mee wilt speuren om de dader te vinden, echte kenmerken van een onvervalste whodunit.

Een van de sterke kanten van de auteur is het beeldend weergeven van het IJslandse landschap. De lezer kan de weidsheid, maar ook de ruige natuur van het land voor zich zien. Ook de natuurgetrouwe weergave van de dialogen is iets dat Indridason beheerst. Zoals in de meeste, zo niet alle, van zijn boeken heeft hij ook in dit boek enkele maatschappelijke problemen in het verhaal verwerkt. Deze factoren zorgen ervoor dat het verhaal realistisch overkomt. En opnieuw wordt duidelijk dat de auteur er geen enkel probleem mee heeft een over het algemeen boeiend verhaal te vertellen. Desondanks stijgt Onderstroom niet boven de middelmaat uit.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Arnaldur Indridason
Titel: Onderstroom

ISBN: 9789021447827
Pagina’s: 255

Eerste uitgave: 2010

De stad en het vuur – Walter Lucius


Beschrijving
Meer dan dertig jaar geleden ontvluchtte Farah Hafez haar vaderland, nadat haar vader tijdens een coup werd vermoord. Nu keert de onderzoeksjournalist terug naar Afghanistan en begint ze een gevaarlijke zoektocht naar een crimineel netwerk waarin jongens worden verhandeld. En dan stuit ze op een geheim dat haar leven voorgoed zal veranderen…

Recensie
Walter Goverde heeft als scenarist, regisseur en producent al naam gemaakt in de Nederlandse televisiewereld. Sinds 2013 is hij nu ook bekend als auteur, maar dan onder het pseudoniem Walter Lucius. In dat jaar verscheen het eerste deel van de Hartland-trilogie, De vlinder en de storm, waarvoor hij de Schaduwprijs gewonnen heeft. Drie jaar later kwam het tweede deel, Schaduwvechters, uit en in 2019 het laatste deel, De stad en het vuur. Vanuit het buitenland is er inmiddels belangstelling getoond om de drieluik te gaan verfilmen.

Journaliste Farah Hafez is nog maar net terug in Nederland als ze een telefonische uitnodiging ontvangt om naar Afghanistan te komen voor de herbegrafenis van haar vader. Tijdens de revolutie van 1978 is hij vermoord en in een massagraf gedumpt. Tijdens haar verblijf wil ze eveneens de familie van Sekandar, het aangereden en misbruikte jongetje, opsporen. Ze komt erachter dat er een heel netwerk van handel in jonge jongens bestaat en dat machtige personen daar deel van uitmaken. Ze wil dit aan de kaak stellen en ook dat er een einde aan komt. Haar onderzoek blijkt niet zonder gevaar te zijn.

De stad en het vuur heeft eenzelfde opzet als de twee voorgaande twee boeken uit de trilogie: verschillende delen (in dit geval zijn het er zeven) en het wordt verteld vanuit het perspectief van een aantal personages, deze keer zijn dat Farah Hafez, Paul Chapelle en Raylan Chapelle. Het verhaal van de eerste twee is in wezen een vervolg op dat uit de eerdere twee delen, dat van Raylan is, hoewel zijn naam in de voorgaande boeken al is voorgekomen, in feite nieuw. Zijn geschiedenis is daarom een extra dimensie in het geheel en voegt beduidend wat toe aan het hele verhaal. Al is het alleen al omdat het een sprong naar het verleden maakt waardoor de lezer ook meer over Farah en Paul te weten komt, ondanks dat je in De vlinder en de storm al kon vermoeden hoe hun onderlinge relatie zich verhoudt, wat overigens niet wil zeggen dat het verhaal voorspelbaar is.

Lucius laat zich in het laatste deel van de trilogie opnieuw van de beeldende kant zien. Levendige beschrijvingen van zowel personages, situaties als omgeving lijken zo’n beetje zijn handelsmerk te zijn geworden. Doordat hij ook een aantal historische namen en feiten in het verhaal verwerkt heeft, is het bijzonder realistisch, hoewel een kritische lezer zich wel kan afvragen of het niet heel bijzonder is dat de journalisten Paul en Farah zoveel overkomt. In een vloeiende en toegankelijke schrijfstijl weet de auteur de lezer van begin tot eind te boeien. Daarbij maakt hij regelmatig gebruik van mooie zinnen en vergelijkingen, maar ook van al bestaande citaten.

“De dood is niet het doven van het licht, maar het uitdoen van de lamp omdat de dag is aangebroken.” (Rabindranath Tagore)

Hoewel het spanningsveld in De stad en het vuur wel wat minder is dan in de twee voorgaande delen, zijn er wel degelijk momenten die spanning om de hoek komt kijken. Dit is dan vooral in de hoofdstukken die vanuit het oogpunt van Farah en Paul worden verteld. In die waarin Raylan zijn verhaal doet, draait het vooral om de verwerking van een oorlogstrauma, maar ook wat zijn binding is met Paul en Farah. En dat daarin de spanning grotendeels ontbreekt is geen enkel gemis. De drie afzonderlijke subplots zijn verhalen apart, maar hebben hoe dan ook een link met elkaar en met de twee voorgaande delen. Daarom is het ook beter om de serie in zijn geheel én op volgorde te lezen. Daardoor zijn de personages, het verhaal en de drieluik veel beter te begrijpen. Al met al heeft Lucius met De stad en het vuur de trilogie een waardig slot gegeven.

Waardering: 5/5

Met dank aan uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het beschikbaarstellen van een recensie-exemplaar.

Boekinformatie
Auteur: Walter Lucius
Titel: De stad en het vuur

ISBN: 9789024586776
Pagina’s: 496

Eerste uitgave: 2019

Meisje van me – Ilse Ruijters


Beschrijving
Tom is eigenaar van de Mindset Academy, een zeer succesvol coachingsbedrijf dat zijn cliënten leert om het verleden los te laten en te focussen op de toekomst. Zijn vrouw Amber is coach en geeft zijn succes een gezicht. Het leven lacht hun toe, maar privé hebben ze het niet zo makkelijk: Amber heeft geen baarmoeder en daardoor kunnen ze geen kinderen krijgen. Tom vindt de oplossing: ze laten hun biologische kind dragen door draagmoeder Kirsten. Amber en Tom zijn bij de bevalling in het ziekenhuis en zijn dolblij als dochter Emma is geboren. Als ze hun baby de volgende ochtend willen ophalen, blijken Kirsten en Emma verdwenen. Twee weken later wordt het ontzielde lichaam van Kirsten gevonden in een bos. Wie heeft haar vermoord? En waar is Emma?

Recensie
Als kind had Ilse Ruijters altijd al de wens om schrijfster te worden. Deze droom heeft ze uiteindelijk waargemaakt, want in september 2014 debuteerde ze met De onderkant van sneeuw en twee jaar later volgde Later als ik dood ben. Beide thrillers waren een succes, want voor de eerste won ze de Hebban Debuutprijs 2015 en de tweede werd beloond met de Hebban Thriller Award 2017. In april 2019 verscheen Vruchtbaar, voor stellen bij wie zwanger worden niet meteen lukt. Dit was haar eerste non-fictieboek en gebaseerd op eigen ervaringen. Ondertussen werkte ze aan haar derde thriller, Meisje van me, dat in september 2019 is verschenen.

Oud-profvoetballer Tom Kuijper is tegenwoordig eigenaar van de uiterst succesvolle coachingsbedrijf Mindset Academy. Zijn vrouw Amber is als coach bij hem in dienst. Ondanks dat succes en hun grote bekendheid kunnen ze geen kinderen krijgen. Die wens hebben ze wel en daarom hebben ze Kirsten, een van hun studenten, bereid gevonden om tegen een forse vergoeding draagmoeder van hun biologische kind te worden. Hun dochter Emma wordt geboren en als ze haar de volgende ochtend willen ophalen, blijken Kirsten en Emma spoorloos te zijn verdwenen. Dan wordt het lichaam van Kirsten gevonden, ze is vermoord. Van Emma is er echter geen enkel spoor. Zullen ze haar ooit nog terug zien?

Het verhaal begint met een veelbelovende proloog waarin niet expliciet genoemd wordt wat de strekking ervan is, maar waaruit wel blijkt wat er aan de hand is. Deze introductie zorgt ervoor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar wat het verband is met het eigenlijke en dus echte verhaal. Hoewel het verhaal een geheel andere strekking heeft, is er, zoals aan het eind van het boek duidelijk wordt, wel degelijk een link met de inleiding. De lezer zal dus wat geduld moeten uitoefenen om daarachter te komen. Geduld hebben is sowieso iets waar de lezer het voor een groot deel van het verhaal van moet hebben. Het moet namelijk op gang komen, maar gedurende de plot neemt het tempo toe, hoewel het wel pas tot ontknoping duurt voor het eerste echt spannende moment om de hoek komt kijken.

Dat wil echter niet zeggen dat er geen spanningsboog is, die is er wel, vooral omdat al direct in het begin al helder is dat een aantal personages iets te verbergen heeft. Wat hun geheim is, komt tijdens het verhaal steeds meer naar voren. Tegelijkertijd is dit ook enigszins de valkuil, want in sommige gevallen is het al vroegtijdig redelijk voorspelbaar wat hij of zij verborgen probeert te houden. Dit gaat overigens niet ten koste van de beleving van het verhaal, die verandert daar niet door. Een andere factor die verantwoordelijk is voor het lichte spanningsveld, is het wisselende perspectief. Binnen de vrij lange hoofdstukken heeft Ruijters namelijk gekozen voor kortere tekstgedeelten die ieder door een ander personage worden verteld.

Een sterk punt in Meisje van me zijn de dialogen. Die zijn realistisch en levendig, alsof de gesprekken als het ware om de hoek plaatsvinden. Ook de uitwerking van de belangrijkste personages is heel behoorlijk gedaan, je hebt niet het gevoel meer van of over hen te willen weten en misschien wil je dat over een aantal zelfs niet eens. De plot van het verhaal is degelijk, zonder al te veel zijpaden in te slaan, komt het verhaal uiteindelijk bij de finish uit. Een ereplaats is voor Meisje van me echter niet weggelegd, daarvoor is het verhaal soms net iets te simpel, heeft het veel te weinig spanning en kabbelt het af en toe te langzaam voort. Ruijters zal in een volgend boek uit een ander vaatje moeten tappen om opnieuw het niveau van haar vorige twee thrillers te halen. Nu was het een ietwat teleurstellende ervaring.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ilse Ruijters
Titel: Meisje van me

ISBN: 9789026342752
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2019

Schaduwvechters – Walter Lucius


Beschrijving
Journaliste Farah Hafez wordt gezocht door internationale veiligheidsdiensten vanwege haar vermeende aandeel in een gijzelingsactie in Moskou. Ze vlucht naar Jakarta om haar onderzoek naar de criminele praktijken van een Russiche oligarch door te zetten. Gesteund door haar collega en vertrouweling Paul Chapelle, die in Moskou en Johannesburg nieuwe sporen vindt, legt zij op verrassende wijze het internationale netwerk van de Rus bloot.

Dit netwerk blijkt ook verantwoordelijk te zijn voor de zaak waarop de Amsterdamse recherche zich stukbijt: de hit-and-run op een Afghaans jongetje dat door een hooggeplaatste Nederlandse politicus seksueel misbruikt is.

Recensie
In 2013 debuteerde Walter Lucius, een pseudoniem voor Walter Goverde, met De vlinder en de storm, het eerste deel van de Hartland-trilogie en in dat jaar bekroond met de Schaduwprijs en een jaar later genomineerd voor de Diamanten Kogel. Het was meteen een groot succes, want de publicatierechten werden al meteen aan diverse landen verkocht en in Frankrijk is het boek zelfs uitgeroepen tot de vier beste thrillers van dat land. Drie jaar later, in 2016, verscheen de langverwachte opvolger Schaduwvechters, die opnieuw een internationale setting heeft.

In Moskou wordt journaliste Farah Hafez gedwongen om te verklaren dat ze bij een gijzelingsactie betrokken is. Ze weet naar Jakarta te ontvluchten, maar staat wel op de lijst van internationaal gezochte terroristen. In haar nieuwe toevluchtsoord gaat ze door met haar onderzoek naar de criminele activiteiten van oligarch Vladimir Lavrov. Haar collega en vriend Paul Chapelle helpt haar daarmee, maar wel vanuit een ander continent. Ondertussen loopt het onderzoek naar de aanrijding op een Afghaans jongetje ook nog steeds en hoofdinspecteur Radjen Tomasoa en zijn collega Esther van Noordt houden zich hiermee bezig. En beide zaken blijken met elkaar verbonden te zijn.

Het verhaal in Schaduwvechters gaat verder waar het in De vlinder en de storm is geëindigd, hoewel er eerst nog een korte herhaling van wat er gebeurd is aan voorafgaat. Ondanks dit gegeven is het op zich goed te doen om het tweede deel van de Hartland-trilogie afzonderlijk te lezen, maar het is niet aan te raden. Er is namelijk een overduidelijke link naar het voorgaande deel en aan het eind zal blijken dat er ook alweer een opzet is voor het derde en laatste. Gedurende de plot wordt regelmatig teruggekomen op wat er al gebeurd is en zonder deze kennis kun je toch het gevoel krijgen essentiële zaken te missen. De trilogie op volgorde lezen is dus het verstandigst.

Schaduwvechters heeft drie verschillende verhaallijnen, maar eigenlijk ook weer niet. Ieder verhaal speelt zich op een andere locatie af, heeft een andere protagonist, maar streeft uiteindelijk wel hetzelfde doel na: de ontmaskering van de gezamenlijke ‘vijand’. Het is dus overduidelijk dat de subplots onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Ook nu is de schrijfstijl van Lucius bijzonder beeldend en aanschouwelijk, de lezer kan zich precies voor de geest halen wat de personages door- en meemaken, maar ook bij de beschrijvingen van de diverse locaties kan de lezer zich een goede voorstelling maken.

De opzet van het verhaal is identiek aan dat van het eerste deel, het is onderverdeeld in vijf delen en ieder deel heeft een aantal korte en minder korte hoofdstukken, opnieuw afwisselend vanuit het perspectief van de diverse personages. Deze personages zijn wat verder uitgewerkt en over de nieuwe komt de lezer ruim voldoende te weten om zich een beeld van hen te vormen. Hierdoor is het niet zo heel erg moeilijk om meteen al verbondenheid met hen te voelen, althans met de goedwillenden. Hafez is in dit verhaal trouwens iets minder prominent aanwezig dan in het vorige, maar dat maakt het er niet minder interessant op. Een uitgebreidere rol is weggelegd voor Tomasoa en daarom leert de lezer hem op een andere manier kennen, en die valt zeker niet tegen.

Lucius heeft met Schaduwvechters opnieuw een goed doordacht verhaal geschreven, dat van begin tot eind blijft boeien en ruim voldoende spannende momenten heeft. Het doet in ieder geval uitzien naar het laatste deel van de trilogie, waarvan de deur in het laatste hoofdstuk al enigszins op een kier gezet is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Walter Lucius
Titel: Schaduwvechters

ISBN: 9789021024233
Pagina’s: 424

Eerste uitgave: 2016