Categorie archief: Recensies

De bijenhouder van Aleppo – Christy Lefteri


Beschrijving
Als ze alles hebben verloren wat hun lief is, vlucht bijenhouder Nuri samen met zijn vrouw Afra weg uit Aleppo. Op hun reis door een gebroken wereld worden ze niet alleen geconfronteerd met de schokkende realiteit van het vluchtelingenbestaan, maar ook met een onuitsprekelijk verdriet: het verlies van hun zoon Sami. Het enige wat hen op de been houdt, is de wetenschap dat Nuri’s neef en zakenpartner Mustafa op hen wacht in Groot-Brittannië, waar hij opnieuw is begonnen met het houden van bijen. Want: “Waar bijen zijn, zijn bloemen, en waar bloemen zijn, is nieuw leven en hoop.’

Recensie
Na A watermelon, a fish and a bible, Christy Lefteri’s debuut uit 2010, duurde het tot 2019 voor er weer een roman van haar uitkwam. Ze was bij haar vader op Cyprus toen ze besloot wat voor vluchtelingen te gaan doen. Ze vertrok naar Athene en werkte daar twee jaar als vrijwilliger in het Hope-Centre, een opvanghuis voor vrouwen en kinderen. De, soms gruwelijke, verhalen die ze daar hoorde inspireerden haar tot het schrijven van De bijenhouder van Aleppo, dat in 2019 in het Nederlands is verschenen.

Nuri Ibrahim is bijenhouder en woont met zijn vrouw Afra en zevenjarige zoontje Sami in Aleppo. De oorlog is in volle gang en bij een bombardement komt Sami om het leven en wordt Afra blind. Tot overmaat van ramp worden Nuri’s bijenkasten ook nog eens vernield. Redenen genoeg voor Nuri en Afra om Syrië te ontvluchten om in Groot-Brittannië een nieuw leven op te bouwen. Zijn neef en zakenpartner Mustafa woont daar al, is er een bijenhouderij begonnen en wacht op de komst van Nuri. De reis naar hun nieuwe land is er echter niet een die zonder gevaren is.

Het verhaal in De bijenhouder van Aleppo wordt verteld vanuit het perspectief van Nuri, maar staat in feite symbool voor dat van het merendeel van de vluchtelingen. Het is immers niet alleen zijn verhaal, maar ook dat van al zijn lotgenoten die door verschrikkelijke omstandigheden hun vaderland hebben moeten verlaten. Je laat namelijk alles achter je, je spullen, als daar ten minste nog wat van over is, maar ook alle herinneringen, vooral de mooie. Een hele stap die ervoor zorgt dat je leven een drastische verandering ondergaat. En dat is precies wat in deze roman beschreven wordt.

Ieder hoofdstuk begint in het heden, Nuri bevindt zich ondertussen in Groot-Brittannië, en maakt na een aantal bladzijden een flashback, ook weer in ieder hoofdstuk, waarin Nuri’s leven, maar vooral de vlucht van hem en zijn vrouw uitvoerig beschreven worden. Deze terugblikken verlopen chronologisch en daardoor maakt de lezer van begin tot eind mee wat Nuri heeft moeten doorstaan. Dat ligt overigens ook aan de manier waarop Lefteri het verhaal geschreven heeft. Die is beeldend, maar ook dusdanig dat je niet de indruk krijgt een fictief verhaal te lezen. Dat komt natuurlijk vooral doordat de auteur de vele verhalen van de vluchtelingen waarmee ze te maken heeft gehad erin verwerkt heeft. Die zijn vaak aangrijpend, triest, wanhopig en toch ook wel optimistisch. Het overbrengen van deze emoties is Lefteri dus uitstekend gelukt.

Van het feit dat de vluchtelingenproblematiek natuurlijk een zwaar thema is, is in dit boek niet zo heel erg veel te merken. Het verhaal is namelijk bijzonder toegankelijk en in een fijne en mooie stijl geschreven. Toch komt de ellende die de vluchtelingen doormaken heel goed naar voren: het uit nood geboren verlaten van hun eigen land, de zware reis naar hun nieuwe bestaan, de hulpverleners die het werk moeilijk aankunnen, de overvolle vluchtelingenkampen. Maar, en dat is de andere kant van dit alles, de hoop die iedere vluchteling heeft, blijft ook niet onderbelicht. En dat is misschien wel het mooie van het geheel, ondanks de problemen en eventuele tegenslagen zien ze hun toekomst optimistisch tegemoet.

Na afloop van het verhaal richt de auteur zich ook nog even tot de lezer. Hierin licht ze toe hoe ze tot het schrijven van De bijenhouder van Aleppo gekomen is. En dat het, hoe triest het feitelijk ook is, zo’n succesverhaal zou worden had ze waarschijnlijk in haar stoutste dromen niet verwacht.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Christy Lefteri
Titel: De bijenhouder van Aleppo

ISBN: 9789023957775
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019

Advertenties

De escaperoom – Megan Goldin


Beschrijving
Welkom in de escaperoom.

De opdracht is simpel: kom er levend uit. In de lucratieve wereld van Wall Street zijn Vincent, Jules, Sylvie en Sam ultieme carrièrejagers. Hun leven staat in het teken van meedogenloze ambitie, miljardendeals en buitensporige luxe. Wanneer de vier vast komen te zitten in een escaperoomlift gaat het verschrikkelijk mis. Ze worden gedwongen hun onderlinge wedijver opzij te zetten en gezamenlijk opdrachten uit te voeren om vrij te komen. Maar naarmate deze onheilspellender worden en er duistere geheimen bloot komen te liggen, wordt de stemming grimmiger. Als ze willen overleven, moeten ze een laatste raadsel oplossen: wie van hen is een moordenaar? De escaperoom biedt een vlijmscherpe blik op de meedogenloze strijd die zich binnen bedrijven kan afspelen achter de opgehouden schijn van samenwerking en collegialiteit.

Recensie
Voordat Megan Goldin in 2017 met de psychologische thriller The girl in Kellers way debuteerde, was ze journalist bij Reuters, het Australische ABC en Yahoo! Nieuws. Na de geboorte van haar tweede kind wilde ze weer aan het werk, maar na een seksistisch sollicitatiegesprek zag ze in dat dit heel moeilijk zou worden. Het gesprek was er in feite de aanleiding van dat ze met schrijven begon. De escaperoom, dat in augustus 2019 is verschenen, is haar tweede thriller en de eerste die in het Nederlands vertaald is.

Vincent de Vries, senior vicepresident van Stanhope and Sons en zijn drie medewerkers Sam, Sylvie en Jules hebben een bericht ontvangen om op vrijdagavond bij een vergadering aanwezig te zijn. In de lift naar boven komen ze echter vast te zitten en al snel concluderen ze dat zich in een escaperoom bevinden. Vooral omdat ze een aantal opdrachten op moeten lossen om weer vrij te komen. Dat gaat niet zonder slag of stoot, want er gebeuren vreemde dingen in de escaperoom. Het wordt zelfs zo erg dat hun onderlinge verhoudingen onder druk komen te staan. Vooral omdat hun belangrijkste opdracht is om er levend uit te komen.

De proloog van De escaperoom is veelbelovend en eindigt met een cliffhanger van jewelste. Het maakt zonder meer nieuwsgierig en je krijgt het vermoeden dat best wel eens een spannend verhaal kan en zal worden. Maar naarmate de plot vordert kom je er steeds meer achter dat in feite misplaatst optimisme is. Hoewel het verhaal zich er hoe dan ook voor leent om bol van de spanning te staan, komt dat absoluut niet uit de verf, ondanks dat de hoofdstukken om en om vanuit een wisselend perspectief worden verteld, wat normaliter een spanningsboog in de hand werkt.

Een van de verhaallijnen speelt zich af in de lift, de escaperoom. De vier mensen die zich daarin bevinden zijn vooral op zichzelf en op het verdienen van zoveel mogelijk geld gericht. Ze accepteren elkaar, maar daarnaast houden ze elkaar ook in de gaten. Al snel komt de lezer erachter dat deze vier vrij onaangename karakters hebben en daardoor komen ze niet sympathiek over. Waarschijnlijk zal niemand het erg vinden dat juist zij in die lift opgesloten zijn. Hun onderlinge ruzies worden steeds vervelender en je gaat je er steeds meer aan storen, vooral omdat je het op den duur wel een keer weet. Er zit niet veel variatie in. Dat geldt wel voor het verhaal vanuit het perspectief van Sara Hall, een van Vincents medewerkers. Het begin daarvan is nog redelijk tam, maar na verloop van tijd wordt het boeiender, in feite is zij het die het verhaal wat glans meegeeft.

Het verhaal wordt niet overwoekerd door onverwachte plotwendingen, ze zijn er af en toe wel, maar het is mondjesmaat. Dit wil trouwens niet zeggen dat het voorspelbaar is, Goldin heeft het wat dat betreft goed voor elkaar. Pas richting de ontknoping denk je enigszins te weten waar het naartoe gaat, maar uiteindelijk blijkt dat je het met dat vermoeden niet helemaal bij het rechte eind hebt. Hoewel De escaperoom niet onaangenaam is om te lezen, is het ook geen hoogvlieger. Het thema dat de auteur gekozen heeft is origineel, maar er had meer uitgehaald kunnen worden om het verhaal aantrekkelijker, boeiender en vooral spannender te maken. De aanprijzingen van Harlan Coben en Lee Child ten spijt, het is echt niet veel meer dan een middelmatige thriller geworden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Megan Goldin
Titel: De escaperoom

ISBN: 9789026346989
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2019

De ex – Alafair Burke


Beschrijving
Als Olivia hoort dat haar ex-verloofde Jack Harris is gearresteerd voor een drievoudige moord twijfelt ze er geen seconde aan dat hij onschuldig is. De enige vraag die er rest: wie zou er zo ver gaan om hem in de val te laten lopen, en waarom?

In een poging haar vroegere fouten goed te maken besluit ze Jack te helpen. Maar terwijl er meer en meer ijzingwekkend bewijs opduikt dat tegen hem spreekt, begin je samen met Olivia te vermoeden dat zíj degene is die gemanipuleerd wordt. De man die ze kende had dit nooit kunnen doen… maar wat als ze hem nooit écht gekend heeft?

Recensie
Al haar hele leven heeft Alafair Burke een fascinatie voor criminaliteit. De oorzaak daarvan is dat in Kansas, de plaats waar ze opgroeide, destijds een seriemoordenaar actief was. Ze las daarom erg veel misdaadfictie en later volgde ze een rechtenstudie. Als auteur debuteerde ze in 2003 met Judgment calls, het eerste deel van een serie met Samantha Kincaid. De ex, oorspronkelijk geschreven in 2016, verscheen in 2019 in een Nederlandse vertaling. Voor dit boek werd ze in 2017 genomineerd voor de Edgar Award voor de beste roman. De meeste van haar boeken zijn gebaseerd op waargebeurde zaken en daarin heeft ze haar eigen ervaringen als officier van justitie verwerkt.

Olivia Randall, een van de beste strafrechtadvocaten van New York, wordt door de dochter van haar voormalige verloofde Jack Harris benaderd. Jack is door de politie meegenomen en blijkt te zijn gearresteerd voor een driedubbele moord. Hij beweert onschuldig te zijn en dat hij erin geluisd wordt. Olivia twijfelt daar geen moment aan, dus neemt haar kantoor de verdediging op zich. Tijdens haar onderzoek stuit Olivia echter op steeds meer tegenstrijdigheden. Ze vraagt zich af of Jack wel zo onschuldig is als hij zegt en krijgt meer en meer het gevoel dat ze misleid wordt.

Na het dichtslaan van De ex blijft er één vraag openstaan: waarom is dit boek een paar jaar geleden genomineerd voor de Edgar Award? Burke, waarvan wel te merken is dat ze een verhaal kan vertellen, weet in dit boek namelijk niet te overtuigen. Om te beginnen is de start van het verhaal nogal rommelig, er is op dat moment geen enkele fatsoenlijke verhaallijn te bekennen. Na een paar hoofdstukken verbetert dit aanzienlijk, ontstaat meer duidelijkheid en krijgt het verhaal een behoorlijke plot. Een ander bezwaar is dat het met het tempo maar niet wil lukken. De ex vordert traag en laat vooral zien hoe de verdediging haar zaak opbouwt, welk onderzoek daarmee gepaard gaat en, in enkele hoofdstukken, hoe het er in de rechtbank aan toegaat. De spanning die dat met zich mee kan brengen, blijft in dit geval grotendeels achterwege.

Omdat het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van Olivia komt de lezer ruim voldoende over haar te weten. Haar personage roept echter wel een dubbel gevoel op, want onder andere door haar problemen uit het verleden komt het soms wel wat clichématig over, maar aan de andere kant is het ook wel weer bijzonder, omdat ze ondanks alles haar eigen gang gaat en blijft vasthouden aan haar principes. Dit maakt haar in feite wel tot een intrigerend persoon. Dat is Jack in zekere mate ook, maar van alle personages is hij misschien wel de meest onpeilbare. Waar de lezer het meest nieuwsgierig naar wordt, is waarom hun relatie twintig jaar geleden beëindigd is. Deze oorzaak wordt langzaam onthuld en achteraf bezien is deze niet eens zo heel erg opzienbarend. Dat laatste geldt eveneens voor de ontknoping, Burke doet er alles aan om deze verrassend te laten zijn, maar in wezen was al te voorzien wat de afloop van het verhaal zou zijn, en waarom. Toch is haar gelukt de lezer enigszins verbluft achter te laten, want de enige echte verrassing van het verhaal bevindt zich in het laatste hoofdstuk en heeft betrekking op Olivia zelf.

De ex, vertaald door Nellie Keukelaar-van Rijsbergen, heeft een over het algemeen goed opgebouwde plot waarin de auteur naar een climax probeert toe te werken. Dat deze niet geheel uit de verf komt, kan Burke aangerekend worden, want van een bestsellerauteur mag je wel wat meer verwachten. Mede daardoor is De ex eigenlijk maar een heel gemiddelde thriller geworden.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Alafair Burke
Titel: De ex
ISBN: 9789401610780
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019

De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi


Beschrijving
Tasio Ortiz de Zárate is een briljante archeoloog die twintig jaar geleden werd veroordeeld voor een reeks bizarre moorden in het rustige stadje Vitoria. Hij staat op het punt voor het eerste de gevangenis te verlaten, als de misdaden weer beginnen: in de kathedraal van Vitoria wordt een jong stelletje gevonden, naakt en om het leven gekomen door bijensteken in hun keel. Niet veel later wordt er in de Casa del Cordón, een bekend middeleeuws gebouw in de stad, een ander koppel vermoord.

De jonge inspecteur en profiler Unai López de Ayala – beter bekend als Kraken – wil niets liever dan meer moorden voorkomen, maar een recente tragedie in zijn eigen leven maakt het hem moeilijk om deze zaak te behandelen als alle andere. Zijn onorthodoxe werkmethode wekt bovendien ergernis bij zijn baas. De tijd begint te dringen en de dreiging wordt alsmaar sterker: wie volgt?

Recensie
In 2012 publiceerde Eva García Sáenz de Urturi haar eerste roman, La saga de los longevos. Door het enorme succes in eigen land werd het boek in het Engels vertaald en uitgegeven in zowel het Verenigd Koninkrijk als de Verenigde Staten. Twee jaar later verscheen het tweede deel van de saga. Nog weer twee jaar later werd El silencio de la ciudad blanca gepubliceerd, een thriller en tevens eerste deel van een trilogie. Het boek verscheen in 2019 in het Nederlands, met als titel De stilte van de witte stad.

Na twintig jaar gevangenschap wordt Tasio Ortiz de Zárate, archeoloog en televisieheld, binnenkort vrijgelaten. Hij is destijds veroordeeld voor een reeks bijzondere moorden. In het stadje Vitoria vinden uitgerekend nu opnieuw enkele moorden plaats die sterk doen denken aan die van toen. Inspecteur en profiler Unai López de Ayala wordt, samen met zijn collega Estíbaliz, belast met het onderzoek. Daarbij krijgt hij hulp uit onverwachte hoek. Unai zet alles op alles om te voorkomen dat er meer slachtoffers vallen, maar ook om de moordenaar te vinden.

Het grootste deel van het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Unai en de ik-vorm waarin het geschreven is, zorgt ervoor dat het heel goed te visualiseren is, alsof de belevenissen van de inspecteur ook die van de lezer zijn. Aan de andere kant, en dat begint al in de proloog, lijkt het ook alsof hij zich met zijn verhaal rechtstreeks tot de lezer richt. Die zich daardoor bij Unai betrokken voelt. Doordat García Sáenz de Urturi voor deze manier van schrijven gekozen heeft, leeft het verhaal veel meer en lijk je er min of meer ook deel van uit te maken.

Al vanaf de eerste pagina’s weet de auteur de lezer nieuwsgierig te maken en te boeien. Dat komt niet alleen door de beeldende beschrijvingen van de Baskische regio, maar ook door allerlei, vooral geschiedkundige, wetenswaardigheden over het gebied. Dat is overigens niet geheel zonder risico, want een dergelijke opsomming kan afbreuk doen aan het thrillergehalte van een boek. De auteur weet dit echter goed te doseren door ervoor te zorgen dat de historische en andere feiten niet de overhand hebben. Desondanks is het grootste deel van het verhaal niet buitengewoon spannend, pas in de ontknoping, wanneer het tempo enigszins toeneemt, wordt het spanningsveld ook wat groter. Dat wil niet zeggen dat er geen dreiging is, die is er eigenlijk voortdurend. Niet alleen ten opzichte van de moorden, maar ook op andere vlakken.

Naast de verhaallijn in het heden, is er ook een die in 1969 begint en in sprongen oploopt naar twintig jaar later. Hierdoor wordt geleidelijk aan steeds duidelijker wat beide lijnen met elkaar te maken hebben en uiteindelijk vloeien ze, zoals vaak gebruikelijk is, keurig samen. Gedurende de plot weet de auteur de lezer regelmatig te verrassen, maar heeft ze ook haar best gedaan om te proberen die verrassing te forceren. Dan ligt het er duimendik bovenop dat een verdachte de dader niet kan zijn, omdat het nog veel te vroeg in het verhaal is. Dit gaat overigens niet ten koste van het leesplezier, want dat blijft onverminderd aanwezig.

Van De stilte in de witte stad kun je je wel afvragen of het echte thriller is. Want misschien heeft het namelijk meer weg van een wat spannendere roman. Voor beide valt wat te zeggen, maar één ding is in ieder geval zeker, het is zonder meer een prima debuut van wat ongetwijfeld een succesvolle trilogie gaat worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Eva García Sáenz de Urturi
Titel: De stilte van de witte stad

ISBN: 9789044984477
Pagina’s: 486

Eerste uitgave: 2019

Onder verdenking – Eric Oosthoek


Beschrijving
Het meisje lag op haar rug, de grijsblauwe ogen half geopend, gestold in een moment van acceptatie. De benen gespreid, rechtervoet naar buiten gedraaid. Rechterarm boven het hoofd, hand plat op de grond. De andere arm langs het lichaam, vuist gebald. Ze was geheel ontkleed, had alleen sokken en schoenen nog aan, hardloopschoenen, de beha zat rond haar hals geknoopt.

Een serieverkrachter slaat opnieuw toe en vermoordt voor het eerst zijn slachtoffer. Een Marokkaans-Nederlandse journalist ontvangt een kogelbrief. Hij vecht een eenzame strijd tegen het feodale bewind in zijn moederland. De intimidaties vanuit Rabat gaan van kwaad tot erger, van intimidatie en bedreiging tot zware mishandeling. Maarten Severyn onderzoekt beide zaken. Ondertussen probeert hij het plotselinge overlijden van zijn vrouw te verwerken en begint hij een privé-oorlog tegen de man die haar dood reed. Zonder officiële onderzoeksopdracht gelden er voor Maarten andere regels en wetten.

Recensie
Hij is, zo zegt Eric Oosthoek, zijn hele leven al verhalenverteller. Als regisseur en scenarist voor zowel film-, radio- als televisiedrama schreef hij vele verhalen. Sinds 1 januari 2018 is hij eigenaar van All Fiction, een kleine zelfstandige uitgeverij. Daarbij richt hij zich op een boekenproject rond het werk van politie en justitie en is hij begonnen met het schrijven van een negendelige misdaadboekenserie die gebaseerd is op waargebeurde zaken en beschrijft de misdaad van binnenuit. Het eerste deel. Onder verdenking, is op 2 september 2019 verschenen.

Op een dag in april wordt het verkrachte en ontklede lichaam van een meisje gevonden, gewurgd met haar eigen beha. De rechercheurs Maarten Severyn en Jelle Rooda onderzoeken de moord. Daarbij komt de Marokkaans-Nederlandse journalist Fouad Essadki in beeld. Hij blijkt te worden bedreigd en geïntimideerd, omdat hij er een andere mening op nahoudt dan in zijn moederland gewenst wordt geacht. Daarnaast moet Severyn de dood van zijn vrouw Anne nog verwerken en begint daarom een eigen en niet officieel goedgekeurd onderzoek tegen haar doodrijder.

Drie zaken, drie verhaallijnen. Dat is waar het in Onder verdenking om draait. Deze afzonderlijke verhalen hebben ieder hun eigen plot en de enige overeenkomst is Maarten Severyn. De conclusie dat ze geen onderling verband met elkaar hebben kan dus snel worden getrokken en daardoor vloeien ze uiteindelijk ook niet samen tot één geheel. Niet erg, maar redelijk ongebruikelijk. Dat de drie verhalen, zoals vooraf aangekondigd, van binnenuit beschreven zijn, is vanaf het begin duidelijk zichtbaar. Het zijn verhalen die vooral vanuit het perspectief van justitie (de politie inbegrepen) worden verteld, een uitzondering daarop is dat van Fouad, want een aantal hoofdstukken kan door zijn ogen worden bekeken. Dat enkele flashbacks in de eerste helft van het boek met zijn verhaal te maken hebben, is al meteen zonneklaar.

Al vanaf het begin is het te merken dat Oosthoek ervaring heeft met het schrijven van scenario’s. De verhaallijnen zijn stuk voor stuk beeldend en zijn een goede weergave van hoe het was of hoe het had kunnen zijn. Daarom is het zo jammer dat een groot deel van die verhalen nogal zakelijk overkomt. Hierdoor gaan ze, ondanks de realistische en eigentijdse dialogen, toch wat minder leven en hebben ze niet aldoor de emotie die nodig is om een verhaal pakkend te maken. De nuchterheid waarmee de verhalen doorspekt zijn, zijn er ook debet aan dat er een vrij klein spanningsveld is. Pas richting de ontknoping doet zich een eerste echt spannende situatie voor. Het tempo is dan eveneens wat hoger. De ontbrekende spanning heeft overigens geen voor- of nadelen, want het interessantst is in feite het perspectief, die is anders dan dat in de meeste boeken. En dat werkt ook wel eens verhelderend.

Onder verdenking is nog maar het eerste deel van de serie rond de crime-fighters Severyn & Govaert. In dit deel is het vooral Maarten Severyn die de hoofdrol voor zich opeist, Govaert doet eigenlijk alleen maar een beetje in de kantlijn mee. Wellicht dat zij in de komende delen wat meer naar de voorgrond treedt, vooral omdat de politieman en de officier van justitie een interessant duo kunnen vormen. Dat is in deze eersteling maar mondjesmaat uit de verf gekomen. De samenwerking tussen Severyn en Rooda is zonder meer al boeiend, het is een koppel dat in de vervolgdelen alleen maar verder kan en zal groeien. En misschien dat er dan ook wat meer over zijn achtergrond bekend gaat worden.

De drie verhalen vormen ieder voor zich een afgerond geheel, maar er zou wat meer uitgehaald kunnen worden. Daardoor hadden ze in kracht gewonnen en zouden ze in uitgebreidere vorm zelfs afzonderlijk in een boek kunnen voorkomen. Toch heeft Oosthoek met Onder verdenking een zeer verdienstelijk en plezierig leesbaar debuut geschreven. Het maakt hoe dan ook nieuwsgierig naar de volgende delen die in feite alleen maar beter kunnen worden.

(Met dank aan Eric voor het beschikbaarstellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Eric Oosthoek
Titel: Onder verdenking

ISBN: 9789082993400
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2019

Concept M – Aafke Romeijn


Beschrijving
In het jaar 2020, in een Nederland dat sterk lijkt op het onze, leeft Hava, een vijfentwintigjarige vrouw. Haar haren zijn grijs, haar huid is doorschijnend, haar ogen zijn diepzwart. Ze lijdt aan de mysterieuze ziekte kleurloosheid die de maatschappij steeds verder ontwricht: medicatie is onbetaalbaar voor particulieren en de overheid kan de kosten nauwelijks nog dragen. Hava raakt bevriend met een groep radicalen die voorspellen dat kleurlozen binnen een paar jaar in de meerderheid zijn – het einde van de Westerse wereld. Ze begint te twijfelen aan haar eigen bestaansrecht en besluit dat het tijd is voor actie.

Recensie
Al op jonge leeftijd was Aafke Romeijn bezig met muziek en het is dan ook niet zo heel erg vreemd dat ze hier vooral bekend door werd. Ze heeft echter ook opiniestukken geschreven voor onder andere De Volkskrant, LINDA, Vrij Nederland en Viva. Daarnaast heeft ze ook al zes boeken geschreven, maar die zijn nooit gepubliceerd omdat ze die te autobiografisch en te veel op zichzelf gericht vond. Met haar echte debuut, Concept M, dat in het voorjaar van 2018 is verschenen, is ze een andere weg ingeslagen. Het bevat zowel politiek, sciencefiction en suspense.

Hava Gerritsen is een 25-jarige vrouw met grijs haar, een doorschrijnende huid en diepzwarte ogen. Het is 2020 en ze woont in een op Nederland lijkend land. Net als veel andere mensen heeft ze last van kleurloosheid, een merkwaardige ziekte die voor hoge kosten zorgt. De medicatie, kleurstof, is schrikbarend duur en voor de overheid en de burgers niet meer te betalen. Een radicale groep denkt dat kleurlozen binnen afzienbare tijd een meerderheid gaan vormen, wat het einde van de westerse wereld betekent. Hava sluit zich bij hen aan, twijfelt aan haar eigen bestaan en gaat over tot actie.

Het verhaal wordt voorafgegaan door een adviesbrochure waarin de overheid richtlijnen heeft vastgesteld waaraan de kleurloze zich kan houden. Handig voor de patiënt, maar ook voor de lezer, want die weet hierdoor meteen wat er aan de hand is en waar het verhaal voornamelijk over gaat. Al vrij snel kan de lezer zijn eigen invulling aan de kleurloze geven, het kan namelijk symbool staan voor de onopvallende mens, de vluchteling, de chronisch zieke of iedere andere minderheidsgroep. De kleurloze wordt niet als volwaardig beschouwd en als het ware door de maatschappij uitgekotst. Daardoor, en dat komt in het verhaal ook goed naar voren, is de opkomst van het populisme zo’n succes, met als belangrijkste boegbeeld Sarah Liefkind, een vrouw die het midden houdt tussen Rita Verdonk en wijlen Pim Fortuyn.

Een groot deel van het verhaal speelt zich in het heden (2020) af, maar het zijn vooral de flashbacks die de aandacht trekken. Die terugblikken bestaan vooral uit herinneringen van Hava aan haar jeugd, haar kennismaking met de groep radicalen, maar ook hoe het komt dat ze zelf steeds extremer wordt. Dat is interessant om te lezen. Minder boeiend, hoewel onmisbaar voor het verhaal in z’n geheel, zijn de fragmenten uit radio-interviews of nieuwsberichten waarin de farmaceutische industrie en minister-president Julius Stork de lijdende voorwerpen zijn. Het aandeel daarvan is telkens kort, wat maar goed ook is, omdat de aandacht van de lezer anders toch wat zou kunnen verslappen.

Concept M is een over het algemeen beeldend geschreven verhaal in een niet al te gecompliceerde schrijfstijl. Het taalgebruik is eigentijds en vlot en af en toe hanteert Romeijn ook nog een mooie beeldspraak. De keuze van de auteur om het verhaal in de toekomst te laten afspelen wordt overigens op geen enkele manier duidelijk gemaakt. Het kan zijn dat ze dit bewust niet gedaan heeft, omdat ze hier in de volgende delen, en die lijken er te komen, op terug gaat komen. Dat zal ook de reden zijn dat het einde open is, wie dus nog met onbeantwoorde vragen zit, zal moeten wachten op een vervolg. In ieder geval is Romeijns debuut de moeite van het lezen waard.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Aafke Romeijn
Titel: Concept M

ISBN: 9789029525657
Pagina’s: 240

Eerste uitgave: 2018

Laura H. – Thomas Rueb


Beschrijving
Ongelofelijk maar waar: in de zomer van 2016 wordt even buiten het kalifaat van Islamitische Staat een jonge vrouw aangetroffen, rennend door de woestijn, met twee kleine kinderen aan haar arm. Ze heet Laura, zegt ze, 20 jaar oud en ze komt uit ‘Sweet Lake City’. Ze is ontsnapt. Ze huilt. Ze wil naar huis, terug naar Zoetermeer – waar haar vader op haar wacht, die een reddingsactie op touw had gezet met hulp van schimmige privémilitairen. Maar eenmaal op Schiphol wordt Laura direct gearresteerd. Ze zou gestuurd zijn met een opdracht om een aanslag te plegen namens IS, zo vermoedt het Openbaar Ministerie. En waar is Ibrahim, de knappe jihadist uit Alkmaar voor wie ze alles opgaf? Laura uit Zoetermeer wordt Laura H. op de terroristenafdeling in Vught: de eerste vrouw die vanuit het kalifaat terugkeerde naar Nederland — récht in het oog van een mediastorm.

Recensie
Nederland leerde de Zoetermeerse Laura H. kennen als het IS- of kalifaatmeisje, dat op zestienjarige leeftijd samen met haar geradicaliseerde man Ibrahim I. en haar twee kleine kinderen naar Irak vertrok. Met de bedoeling zich in de Islamitische Staat te vestigen waar alles, zo werd hen voorgehouden, beter zou zijn. Ook verwachtte Laura dat haar man, die haar regelmatig mishandelde, dat daar niet meer zou doen. Zijn gedrag werd echter steeds psychopathische en Laura kwam tot het besef dat ze moest vluchten. Om kans op succes te hebben, wist ze Ibrahim te overtuigen om met haar mee te gaan. In de zomer van 2016 was het zover, ze vluchtten, Laura werd in de woestijn van Irak door Koerdische militairen gearresteerd en later naar Nederland overgebracht. Over het lot van haar man bestaat nog steeds onduidelijkheid.

NRC-journalist Thomas Rueb werd door een oud-collega getipt dat Eugène H., de vader van Laura, zijn verhaal kwijt wilde. Hij voerde diverse gesprekken met hem en publiceerde een aantal artikelen voor zijn krant. Hij had echter het gevoel dat er meer in zat en dit leidde er uiteindelijk toe dat hij er een boek over schreef. Dat werd Laura H., dat in november 2018 is verschenen. Hierin vertelt hij, na vele interviews en grondig onderzoek, niet alleen het verhaal van Eugène, maar ook dat van Laura. In maart 2019 werd bekendgemaakt dat het boek wordt verfilmd en als serie wordt uitgebracht.

Het verhaal begint met een bladzijde uit het politiedossier waarin Eugène in september 2015 via Facebook Messenger een aantal oproepen aan Laura doet. Uit die korte berichtjes is zijn wanhoop heel erg merk- en voelbaar. Vervolgens is het boek in drie delen onderverdeeld, in het eerste maakt de auteur de lezer deelgenoot van Laura’s levensfase en hoe ze ertoe gekomen is moslima te worden, in het tweede over haar verblijf in Irak en in het derde wordt haar gevangenschap in de PI Vught beschreven. Rueb heeft ervoor gekozen om tussen al die persoonlijke verhalen zo nu en dan korte verslagen uit politieverhoren, whatsapp-gesprekken, kleine nieuwsberichten en korte interviews weer te geven. Soms is dat een bevestiging van zo’n eigen verhaal, soms is het een nuttige toevoeging. Dit alles zorgt er wel voor dat de lezer een vrij compleet beeld kan krijgen van hoe Laura zover gekomen is, wat er allemaal gebeurd is en welke impact dat alles heeft gehad

Rueb heeft Laura H. op een allesbehalve journalistieke manier geschreven. Het is een vlot lezend verhaal geworden waarin zakelijke opsommingen achterwege zijn gebleven. De ene keer is het verhaal aangrijpend, de andere keer is het verbazingwekkend. Eén ding is echter zeker, het is een verhaal dat zonder meer tot de verbeelding spreekt. De lezer kan zich met een aantal hoofdpersonen vereenzelvigen, en dan vooral – uiteraard zou je bijna zeggen – met Laura. Want wat heeft haar bewogen om zich tot de islam te bekeren en naar Irak te gaan? Was het haar naïviteit of misschien toch iets anders? In ieder geval wordt heel erg duidelijk gemaakt dat Ibrahim het haar niet gemakkelijk heeft gemaakt. Dus zal angst misschien ook wel een erg grote rol hebben gespeeld in haar overwegingen.

Het meest intense deel van het verhaal is dat in Irak. De slechte omstandigheden (bijna iedereen kent de journaalbeelden wel), de indoctrinatie van de kinderen (want ook de jongsten moeten in principe worden klaargestoomd om jihadist te worden), maar ook het geweld dat door Ibrahim gehanteerd wordt, is niet iets om vrolijk van te worden. Toch heeft het jonge gezin ook wel mooie momenten, die worden, en dat is terecht, ook in het verhaal aangestipt. Maar, en dat kan ook bijna niet anders, het negatieve overheerst. Want dat is in het hoofd en leven van Laura toch overheersend geweest. Laura H. is als geheel een intrigerend, boeiend en afgerond verhaal, maar desondanks zijn er nog wel wat onbeantwoorde vragen. Bijvoorbeeld wat er écht met Ibrahim is gebeurd? Maar het belangrijkste is dat Laura en haar vader hun verhaal hebben kunnen doen. En daarin zijn ze in dit door Rueb opgetekende boek zonder meer geslaagd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Rueb
Titel: Laura H.

ISBN: 9789492478849
Pagina’s: 538

Eerste uitgave: 2018

De verschrikkelijke jaren tachtig – Tim Kamps


Beschrijving
De jaren tachtig. De naamloze ik-verteller woont in een woongroep, het restant van een communistische commune, samen met zijn moeder, drie andere vrouwen, wat kinderen en goeroe Bert. De kinderen worden min of meer aan hun lot overgelaten terwijl de volwassenen veel met elkaar praten (het liefst naakt – ‘Als je naakt bent, heb je geen schild,’ zegt Bert). Als de Kinderbescherming dreigt in te grijpen en de volwassenen allemaal in paniek raken, vat de verteller het plan op om samen met Donnie weg te lopen. Naar België. Want daar is de mayo beter.

Recensie
Tim Kamps is vooral bekend geworden als cabaretier in de cabaretgroep Rooyackers, Kamps & Kamps, die hij in 1997 samen met zijn broer Wart in 1997 heeft opgericht. Daarnaast is hij tevens muzikant, acteur en regisseur. Sinds kort kan daar auteur aan worden toegevoegd, want in oktober 2018 verscheen zijn debuutroman De verschrikkelijke jaren tachtig, een roman die zowel biografisch, autobiografisch als fictie is. Niet lang nadat zijn boek uitgekomen is, zijn de filmrechten van dit debuut verkocht.

In een woongroep in Rotterdam wonen één man, vier vrouwen en vijf kinderen, waaronder de achtjarige naamloze verteller en Donnie. De kinderen worden grotendeels aan hun lot overgelaten en de bewoners van de commune hebben wekelijks een huisvergadering, naakt. Verder wordt er erg veel geblowd. Dan vat Donnie het plan op om weg te gaan lopen. Het idee is om naar België te gaan, omdat de mayonaise daar veel lekkerder is. Maar in de praktijk blijkt dit een stuk lastiger te zijn dan gedacht.

Het verhaal begint met een aantal hoofdstukken waarin een algemeen beeld wordt geschetst van de commune en de bewoners daarvan, maar ook van de verteller zelf en Donnie. Wat daarbij opvalt, is dat die hoofdstukken kort en ultrakort zijn, wat overigens in de rest van het boek net zo is. Hierdoor vliegt het verhaal voorbij en heeft de lezer het boek in een mum van tijd uit. Na wat beschouwd kan worden als een introductie gaat het verhaal, of zelfs begint het verhaal in 1985, waarna het chronologisch oploopt tot aan 1990, dat tevens het einde van die verschrikkelijke jaren tachtig betekent.

Vanaf het begin krijgt de lezer al het gevoel dat het verhaal een weergave is van het leven dat de auteur zelf op jonge leeftijd heeft meegemaakt. Daarover wordt in het boek geen enkel uitsluitsel gegeven, maar in interviews heeft Kamps verteld dat hij zijn eigen ervaringen uit een woongroep heeft gecombineerd met die van een vriendin die tijdens haar kinderjaren in een commune woonde. Dat het verhaal, dat verder fictie is, daardoor realistisch en waargebeurd lijkt, is daar zonder meer een gevolg van.

De door de auteur gehanteerde schrijfstijl is luchtig, soms met een knipoog, maar bovenal prettig. Desondanks laat hij op de achtergrond wel doorschemeren dat de kinderen met misstanden te kampen hebben gehad. Het is immers niet voor niets dat jeugdzorg maatregelen heeft genomen en de commune daarna in de gaten is blijven houden. Aan het eind van het verhaal heeft Kamps nog een grote verrassing in petto, en dat is er dan echt een die je in het geheel niet ziet aankomen. Daaruit blijkt dan wel dat je, als je iets niet voor de volle honderd procent zeker weet, niet altijd uit moet gaan van een aanname. Doe je dat wel, dan kan het heel anders in elkaar zitten dan je aanvankelijk vermoedt.

De titel De verschrikkelijke jaren tachtig doet vermoeden dat het een rampzalige periode was. Voor de betrokkenden uit het verhaal was het waarschijnlijk ook niet al te rooskleurig, maar de lezer kan zich niet aan de indruk onttrekken dat de kinderen ook wel mooie periodes hebben gekend. En het debuut van Kamps, dat is origineel, boeiend en zonder meer de moeite waard.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tim Kamps
Titel: De verschrikkelijke jaren tachtig

ISBN:  9789048844982
Pagina’s: 208

Eerste uitgave: 2018

Een goede daad – David Baldacci


Beschrijving
Wanneer oorlogsveteraan Aloysius Archer in 1949 voorwaardelijk vrijkomt uit de gevangenis, waar hij zat voor een misdaad die hij niet heeft gepleegd, vestigt hij zich in het stadje Poca City. Archer heeft een lijst meegekregen met wat hij verplicht is te doen na zijn vrijlating en wat hem allemaal verboden is. Hij moet een baan zoeken en zich regelmatig melden bij zijn reclasseringsambtenaar. Maar een bar bezoeken, laat staan alcohol nuttigen, is hem verboden. Contact met ‘losbandige’ vrouwen is al helemaal uit den boze.

Archers zoektocht naar werk brengt hem de eerste de beste avond al naar een bar waar hij aan de praat raakt met Hank Pittleman, een van de machtigste zakenmannen in het stadje. Pittleman biedt hem een baan aan, maar wat in eerste instantie een simpel klusje lijkt – het innen van een schuld – blijkt algauw een stuk complexer te liggen. Wanneer er een moord wordt gepleegd en Archer de belangrijkste verdachte is, beseft hij dat hij wel eens snel weer in de gevangenis zou kunnen belanden. Tenzij hij zelf de moordenaar weet te vinden…

Recensie
Het was de bedoeling van David Baldacci dat Een goede daad, zijn jongste thriller, een kort verhaal moest zijn dat alleen als e-book gepubliceerd zou kunnen worden. Hoe anders is dit gelopen. Want tijdens een tournee voor De lange weg naar genade wilde hij in het hotel waar hij verbleef iets hebben om aan te werken. In ongeveer drie maanden had hij vierhonderd pagina’s geschreven. Het uitgangspunt van dit boek zijn de jaren veertig vanuit een verhalend perspectief, en dan in het bijzonder de jaren na de Tweede Wereldoorlog, waarin het leven zich weer begon te normaliseren. In tegenstelling tot de meeste van zijn boeken speelt Een goede daad zich in 1949 af en introduceert hij Aloysius Archer, een oorlogsveteraan die na een verblijf in de gevangenis zich bij de reclassering in het stadje Poca City moet melden.

Archer is verplicht een baan te zoeken, maar hij heeft ook een waslijst aan verboden en geboden meegekregen. Hieraan zal hij moeten voldoen om niet opnieuw gevangen genomen te worden. Al op de eerste avond na zijn vrijlating belandt hij in een bar en raakt in gesprek met Hank Pittleman, een zakenman die er prat op gaat het stadje groot gemaakt te hebben. Pittleman biedt Archer werk aan, hij moet een openstaande schuld vorderen. Op het eerste gezicht een eenvoudige taak, die op de langere termijn steeds gecompliceerder wordt. Dan wordt er een moord gepleegd en is Archer de hoofdverdachte. Hij is echter onschuldig en bang om opnieuw in de gevangenis te belanden. Daarom doet hij er alles aan de echte moordenaar te vinden.

De introductie van een nieuw personage is altijd een risico, want het is altijd de vraag of het aanslaat bij het lezerspubliek? Ook Baldacci kent deze voor hem eigenlijk onnodige angst. De boeken van de bestsellerauteur verkopen onveranderd goed en het laatste decennium heeft hij diverse succesvolle seriepersonages gecreëerd. Nu is het de beurt aan Archer, een man die, hoewel er overduidelijke verschillen zijn, enigszins doet denken aan Jack Reacher. Eerstgenoemde is echter veel zachtaardiger en een stuk minder gewelddadig, maar ook hun avonturen zijn verre van dezelfde. Het is dan ook niet zo heel erg vreemd dat vooral het begin van Een goede daad draait om een kennismaking met Archer, een aangename overigens, want de man straalt rust uit en komt, zonder saai te worden, sympathiek over.

Voor Poca City geldt dat wat minder, want dit stadje in het zuiden is stoffig en de inwoners lijken het niet zo op vreemdelingen te hebben. Deze sfeer, maar ook die van de late jaren veertig, weet Baldacci goed over te brengen. Ook de relatieve traagheid van het zuiden wordt goed weergegeven en het nogal langzame tempo van het verhaal versterkt dit gevoel zonder meer. Het gevolg hiervan is dat de spanningsboog in Een goede daad voor het grootste deel niet gespannen is. Zo duurt het bijvoorbeeld tot ruim over de helft van het verhaal dat er iets van spanning ontstaat en pas dan vertoont het boek de eerste kenmerken van een thriller. En pas in de ontknoping, wanneer het tot een rechtszaak gekomen is, herkent de lezer de ware David Baldacci en toont hij aan dat hij het schrijven van spannende en overwegend boeiende thrillers niet verleerd is.

Met Een goede daad laat de auteur vooral zien dat hij een begenadigd verhalenverteller is. Want ondanks de minieme spanning is het beslist een onderhoudend boek. Het heeft een aantal interessante personages, de verhaallijn klopt van begin tot eind en er zijn zelfs een paar onverwachte ontwikkelingen. Wat het boek echter tegen heeft, is dat het meer roman dan thriller is. Maar hoe je het ook wendt of keert, Archer is een fascinerende antiheld die in toekomstige boeken nog wel meer van zich zal laten horen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: David Baldacci
Titel: Een goede daad
ISBN: 9789400511866
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2019

De goede zoon – You-Jeong Jeong


Beschrijving
De 25-jarige Yu-Jin ontwaakt na een onrustige nacht en ontdekt dat zijn kleding onder het bloed zit. Onder aan de trap vindt hij vervolgens het levenloze lichaam van zijn moeder, haar hals blijkt doorgesneden. Yu-Jin heeft geen herinneringen aan de nacht, maar beseft dat al het bewijsmateriaal naar hem wijst. Hij besluit daarom het lichaam van zijn moeder te verstoppen en zelf de moordenaar op te sporen. Ondertussen moet hij zijn nieuwsgierige tante, zijn stiefbroer en de politie op een dwaalspoor zetten. Dan blijkt dezelfde nacht nóg een vrouw te zijn vermoord. Langzaam komen Yu-Jins herinneringen terug, en ontvouwt zich een drama dat verder gaat dan deze fatale nacht.

Recensie
De Zuid-Koreaanse auteur You-Jeong Jeong droomde er als kind al van om schrijfster te worden. Haar moeder verzette zich daartegen, omdat een oom, die toneelschrijver was, door armoede is gestorven en vreesde dat Jeong eenzelfde lot zou ondergaan. Toch zette ze door, maar voordat ze zich volledig op het schrijven richtte, werkte ze jarenlang in de verpleging. Ze debuteerde in 2010 met Shoot me in the heart, waarin ze naar haar jeugd verwijst. Haar jongste boek is De goede zoon, een thriller die in juli 2019 is verschenen.

De 25-jarige Yu-Jin wordt op een ochtend wakker door de geur van bloed. Als hij om zich heen kijkt, ziet hij dat niet alleen zijn kleding, maar ook hijzelf er onder zit. Ook vindt hij het lichaam van zijn moeder, ze ligt onder aan de trap, met doorgesneden hals. Hij weet echter niet wat er gebeurd is, maar wel dat hij als hoofdverdachte van de moord zal worden beschouwd. Om dat te voorkomen verbergt hij het lichaam en probeert zelf te achterhalen wie zijn moeder heeft vermoord en komt hij er ook achter dat diezelfde nacht nog een vrouw is vermoord. Dan komen zijn herinneringen terug, die zelfs teruggaan naar zijn jeugd.

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, wordt verteld vanuit het perspectief van één persoon: Yu-Jin, een vijfentwintig jarige jongeman die, omdat hij een aanval kan krijgen, medicijnen moet slikken. Die neemt hij niet altijd en dat kan er de oorzaak van zijn dat zijn geheugen te wensen overlaat. Hij is zelf benieuwd naar wat er is gebeurd, maar dat geldt in feite ook voor de lezer. Want vanaf het begin van het verhaal wordt je nieuwsgierigheid geprikkeld en wil je, net als Yu-Jin, te weten komen wie de moord nou echt heeft gepleegd. Is hij het zelf geweest, zoals eigenlijk wel voor de hand ligt, of is er toch een andere dader, daar wordt namelijk ook op gezinspeeld. De terugkerende herinneringen van Yu-Jin, maar ook de diverse flashbacks naar zijn verleden, maar in de eerste plaats de fragmenten uit het dagboek van zijn moeder, geven daarover steeds meer duidelijkheid.

Door de wijze waarop het verhaal is opgebouwd, weet de auteur een voortdurende spanningsboog te creëren. Deze spanning is subtiel, het verhaal moet het immers niet hebben van de harde actie. Daarnaast is er eveneens een spanningsveld tussen de personages onderling, vooral hun wederzijdse verhoudingen, en dat weet Jeong prima op de lezer over te brengen. Die personages zijn overigens stuk voor stuk boeiend, hebben – gelukkig maar – ieder hun eigen karakter en dat maakt ze daardoor uniek.

Hoewel het verhaal niet bol staat van de plotwendingen, weet het de lezer toch te verrassen met een aantal interessante ontwikkelingen. Sommige daarvan kun je vermoeden, andere weer niet. Maar, en dat is de verdienste van de auteur, je blijft je echter wel altijd afvragen of het vermoeden dat je hebt wel klopt. Hoofdzakelijk omdat Jeong het verhaal dusdanig geschreven heeft dat er in principe altijd andere mogelijkheden kunnen zijn. De weg naar de ontknoping zou dan in feite nog alle kanten uit kunnen gaan. Toch blijkt uiteindelijk dat de finale is zoals je het verwacht had. Dit heeft echter geen enkele nadelige invloed op het verhaal in zijn geheel.

De goede zoon (soms ook Een goede zoon) is een bijzonder originele psychologische thriller van een auteur wier andere werk eigenlijk zo snel mogelijk in het Nederlands zou moeten worden uitgebracht.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: You-Jeong Jeong
Titel: De goede zoon

ISBN: 9789403158105
Pagina’s: 334

Eerste uitgave: 2019