Flaptekst
Rechercheur Robert Lavarre wordt geconfronteerd met de dood van zijn oude legerdienstmaat en diens vrouw. Al snel neemt het onderzoek een verrassende wending, en daardoor zijn alle ogen op Robert gericht.

Vastbesloten om de waarheid te achterhalen, bijt Robert zich vast in de zaak. Wat hij niet beseft, is dat iemand wil voorkomen dat het verleden opgerakeld wordt, een verleden dat teruggaat naar de woestijn van Irak. Als de dader zijn vizier op Robert richt, start er een race tegen de klok…

Recensie
Nadat Bobby Lammers zijn militaire loopbaan vaarwel zegde, koos hij ervoor om bij de politie te gaan werken, waar hij inmiddels is uitgegroeid tot rechercheur. Omdat hij moeite had met het schrijven van processen verbaal, verslagen en verklaringen volgde hij een schrijfcursus en kwam vervolgens tot de ontdekking dat hij plezier in schrijven had. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat hij, mede ingegeven door zijn ervaringen in het leger en bij zijn huidige werkgever, aan een verhaal begon. Dit groeide uit tot de thriller Kogelbrief, dat begin 2025 is uitgebracht.

Hierin maakt de lezer kennis met oud-militair en huidig rechercheur Robert Lavarre, die midden in de nacht een merkwaardig telefoontje krijgt en hij er niet veel later achter komt dat een van zijn oude dienstmakkers en diens vrouw niet meer leven. Kort daarna blijkt iemand het op hem gemunt te hebben. De waarschijnlijke reden is dat dit te maken heeft met een voorval dat zich in Irak, waar hij tien jaar eerder naar uitgezonden was, heeft afgespeeld. De vraag is nu wat zich daar exact heeft voorgedaan wat ten koste van alles verzwegen moet blijven.

Persoonlijke ervaringen, zowel uit het verleden als het heden, zijn voor veel auteurs een prima inspiratiebron voor het schrijven van een boek. Een groot voordeel hiervan is dat het verhaal authentiek is en overwegend realistisch overkomt. De lezer kan zich de omstandigheden waarin de fictieve personages terechtkomen dan goed voorstellen en heeft bijna nergens het gevoel ‘verzinsels’ te lezen. Ook Lammers heeft veel eigen ondervindingen in zijn thriller verwerkt en dat doet hij op zich met verve. Je hebt meteen door dat hij weet waarover hij het heeft en dat hij een soort van ervaringsdeskundige is. Dit blijkt onder andere uit de grote hoeveelheid legerterminologie, maar tevens uit enkele kleine details die alleen een insider kan weten.

Het uitgangspunt van Kogelbrief is zonder meer aardig, maar absoluut niet uniek. De auteur geeft hier uiteraard wel zijn eigen draai aan, hetgeen heel behoorlijk heeft uitgepakt. Hij heeft gekozen voor een aantal verhaallijnen, waarvan één zich in 2004 afspeelt en de andere tien jaar later. Vanzelfsprekend hebben beide met elkaar te maken, maar het duurt tot het eind voordat dit verband duidelijk wordt. Hierdoor blijft de lezer lange tijd in het ongewisse en vraagt hij zich af wat zich destijds in Irak heeft voorgedaan waardoor de voorvallen in 2014 verklaard kunnen worden. In ieder geval blijf je hier continu nieuwsgierig naar. Dit gaat gepaard met diverse plotwendingen en momenten met lichte spanning.

De schrijfstijl van Lammers is ongecompliceerd, beeldend, gedetailleerd en volledig afgestemd op de verschillende situaties. Het taalgebruik in het leger is volledig anders dan die bij de politie of in de burgermaatschappij, en dit wordt erg goed overgebracht. Het is echter overduidelijk dat dit het eerste boek van de auteur is, want het bevat verscheidene onvolkomenheden die je bij een door de wol geverfde schrijver niet meer ziet. Daarnaast bevat het verhaal, overigens zonder dat het gigantisch voorspelbaar is, eveneens een aantal doorzichtigheden. Soms komt het voor dat scènes elkaar te plotseling opvolgen, hierdoor bestaat de kans dat dat de lezer enigszins in verwarring raakt. Verder bevat de plot een paar thrillerclichés, maar dat kan Lammers nauwelijks aangerekend worden, omdat hier lang niet altijd aan te ontkomen valt.

Met Kogelbrief bewijst Lammers zonder meer dat hij een interessant en overwegend boeiend verhaal kan vertellen en laat hij zien dat hij plezier beleeft aan het schrijven. Desondanks zijn er nog wel enkele aspecten die wat meer aandacht verdienen, zoals het beperken van te veel en/of overbodige details waardoor meer ruimte gemaakt kan worden voor écht spannende omstandigheden. Niettemin is dit niet onaangename debuut een veelbelovende aanzet tot meer.  

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Bobby Lammers
Titel: Kogelbrief
ISBN: 9789402717013
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Rechercheur Fiona Griffiths is jong, toegewijd en slim. Maar er is iets dat zij angstvallig verbergt. Iets dat te maken heeft met haar onvermogen om te huilen. Met haar vertrouwdheid met de doden. Met het mysterieuze gat in haar CV. Wanneer ze in haar eerste zaak de moord op een jonge vrouw en haar dochtertje moet onderzoeken, en er meer gruwelijke moorden volgen, wordt Fiona gedwongen de confrontatie aan te gaan met haar donkerste geheimen. En met een verleden dat ze nooit echt achter zich heeft kunnen laten…

Recensie
Toen Harry Bingham (1967) eind twintig was, werd zijn vrouw ernstig ziek en dit, maar ook omdat hij zijn toenmalige beroep van bankier niet leuk vond, waren voor hem redenen om te stoppen met werken en een roman te schrijven: The Money Makers (2001). Dit beviel hem zo goed dat hij fulltime auteur werd. Met de serie over rechercheur Fiona Griffith kreeg hij de meeste bekendheid en Fiona, het eerste deel van de reeks, werd in 2013 in het Nederlands uitgebracht.

De lezer maakt kennis met deze jonge vrouw als ze eind 2006 bij de politie solliciteert. Ze wordt aangenomen en een kleine vier jaar later is ze agent bij de recherche. Hoewel ze zich met een andere zaak moet bezighouden, houdt ze zich – geheel tegen de orders en regels in – ook bezig met de moord op een eveneens jonge vrouw en haar dochtertje. Omdat ze resultaat boekt, mag ze ermee doorgaan, maar het onderzoek heeft zijn weerslag op haar eigen gemoedstoestand en wordt ze tevens teruggeworpen naar haar verleden.

Vijf jaar geleden was ik nog dood. Deze slotzin van het eerste hoofdstuk, dat eigenlijk heel gewoon is, zorgt voor een groot vraagteken. Want hoe is het mogelijk dat iemand die beweert dat ze jaren geleden niet leefde nu opeens springlevend is? Je wordt meteen nieuwsgierig naar de reden daarvan, maar ook naar het personage, waarvan niet veel later blijkt dat dit Fiona Griffith is. Pas aan het eind van het verhaal wordt deze nieuwsgierigheid bevredigd en begrijp je die laatste zin en kom je erachter waarom ze is zoals ze is. Voor het zover is, kom je behoorlijk veel over deze jonge vrouw te weten en merk je dat ze een nogal bijzonder en zonderling lijkend figuur is. Anderzijds is ze eveneens uitermate intrigerend – er zijn immers niet veel personen zoals zij – waardoor je hoe dan ook een zwak voor haar krijgt.

Doordat er stukje bij beetje steeds meer over de achtergrond van Fiona wordt onthuld – hier wordt relatief veel aandacht aan besteed – heeft het er veel van weg dat de politiewerkzaamheden naar de achtergrond verdreven worden, maar niet is minder waar. Beide zijn nauw met elkaar verbonden en komen volop in de schijnwerpers te staan. Het onderzoek naar de moorden is in feite leidend en daarbij slaat de auteur verschillende zijwegen in, die alle interessant en boeiend zijn. Toch is de spanning verre van om te snijden, ondanks dat er wel enkele gevaarlijke situaties zijn die voor wat opwinding zorgen. Pas in de ontknoping komt een geringe hoeveelheid actie voor, wordt het door onorthodox optreden van Fiona enigszins spectaculair en is het zonder meer spannend. Rijkelijk aan de late kant, maar voor die bewuste omstandigheden is het verloop van de gebeurtenissen dusdanig dat je je daar eigenlijk niet eens bewust van bent.

Bingham heeft een schrijfstijl die mogelijk niet bij iedere lezer in de smaak zal vallen, maar absoluut niet onaangenaam is. Hij vertelt tamelijk veel vanuit de gedachten van Fiona – ze is natuurlijk niet voor niets de protagonist – en vaak is het staccato en wordt beschreven hoe het er exact aan toegaat. Je kunt dan de indruk krijgen een script te lezen. De auteur hanteert regelmatig een cynische en humoristische ondertoon die door veel lezer gewaardeerd zullen waarderen, maar door anderen wellicht verafschuwd. Dit is echt een kwestie van smaak en staat in feite los van de kwaliteit van het verhaal zelf.

In Fiona (de oorspronkelijke titel Talking to the dead verklaart het gedrag van haar uitstekend) worden nog steeds actuele maatschappelijke thema’s als vrouwenhandel en onvrijwillige prostitutie op realistische wijze naar voren gebracht. Alles bij elkaar genomen is dit een sterke start van de serie rond een originele en ongewone rechercheur. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Harry Bingham
Titel: Fiona
ISBN: 9789026100994
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2013

Flaptekst
In het turbulente Barcelona van de jaren twintig krijgt de jonge broodschrijver David Martín, geobsedeerd door een onmogelijke liefde, het aanbod van een mysterieuze uitgever om een boek te schrijven zoals nog nooit geschreven is, een boek dat de wereld zal veranderen. De tol die David hiervoor moet betalen is echter torenhoog.

David, zijn vader bruut vermoord, zijn moeder niet meer dan een schim op afstand, raakt als kind verzeild in het Kerkhof der Vergeten Boeken. Daar stuit hij op het sinistere, religieuze boek Lux Aeterna, verschenen bij de Parijse uitgever Andreas Corelli – Davids opdrachtgever – en geschreven door ene Diego Marlasca. Ooit behoorde Davids huis met de toren toe aan deze onfortuinlijke advocaat, die zich geheel op het schrijven toelegde, tot hij onder duistere omstandigheden thuis om het leven kwam. Spoedig blijken er tussen hemzelf en Marlasca meer parallellen te bestaan dan David kon vermoeden…

Recensie
Sinds 1992 woonde Carlos Ruiz Zafón (1962-2020) in Los Angeles, maar zijn geboortestad Barcelona is hij nooit vergeten. Zijn herinneringen aan de plaats heeft hij gebruikt bij het schrijven van het vierluik Het Kerkhof der Vergeten Boeken. Met het eerste deel van deze korte reeks (De schaduw van de wind, 2001) brak hij wereldwijd door. Acht jaar later publiceerde hij diens opvolger, Het spel van de engel (2009), dat in werkelijkheid een prequel is en, zo heeft hij zelf gezegd, niet is bedacht en geschreven om de lezer een plezier te doen.

De nog erg jonge David Martín werkt bij een plaatselijke krant en op een dag vraagt de hoofdredacteur hem om een vervolgverhaal te schrijven, wat in feite het begin is van zijn carrière als beroepsauteur. Een aantal jaren later wordt hij benaderd door een mysterieuze uitgever met het verzoek een boek te schrijven dat niemand meer zal vergeten. Hij gaat op dit aanbod in, maar weet dan nog niet dat dit zijn leven volledig doet veranderen. Vervolgens stuit hij tijdens onderzoek op een het religieuze boekje Lux Aeterna, geschreven door een zekere Diego Marlasca, wiens leven parallellen vertoont met zijn eigen bestaan.

Het verhaal wordt volledig vanuit het perspectief van David Martín verteld en bestrijkt – de epiloog uitgezonderd – een periode van ongeveer dertien jaar van zijn nog jonge leven (het begin in 1917), waarin hij zo nu en dan enkele herinneringen naar voren brengt van de periode daarvoor. De gehele vertelling is als het ware één grote terugblik, want aan het eind van de roman blijkt dat hetgeen hij vertelt later door hem als manuscript of boek opgeschreven wordt. Door deze opzet komt de lezer behoorlijk wat over de protagonist te weten en ziet hij hem, maar eigenlijk ook degenen in zijn directe omgeving, als iemand die hij al veel langer kent. Hierdoor leef je in feite met hen mee, maak je deel uit van hun leven.

Ruiz Zafón brengt de sfeer van de eerste decennia van de vorige eeuw prima over en daardoor krijg je een globale indruk van het Barcelona van destijds. Dankzij de beeldende schrijfstijl van de auteur zie je niet alleen de vele scènes voor je, maar waan je je eveneens in de nauwe en duistere straatjes van de Spaanse kustplaats, de boekhandel van Sempere en Zoons en de vele andere benoemde locaties. Al vrij snel in de plot komt Martín in een situatie terecht die nogal mysterieus is. Daar blijft het echter niet bij, want deze geheimzinnigheid loopt als een rode draad door het verhaal heen. Er vinden gebeurtenissen plaats die niet altijd te verklaren zijn en waarbij je je afvraagt of ze zich werkelijk voordoen of ontsproten zijn uit de fantasie van de hoofdpersoon.

Ondanks dat het tempo overwegend aan de lage kant ligt, heb je niet het gevoel dat er geen eind aan komt. Integendeel, want er gebeurt meer dan voldoende. Het aantal plotwendingen is aanzienlijk, er zijn diverse onverwachte ontwikkelingen en regelmatig heerst er een spanning waar menig thriller een voorbeeld aan kan nemen. Door al deze elementen is de lezer van begin tot eind bij de talloze aangelegenheden, die over het algemeen allemaal intrigeren, betrokken. Desondanks bevat de plot een paar minder aansprekende en soms ronduit saaie fragmenten. Sommige uiteenzettingen van Andreas Corelli, de uitgever en antagonist, zijn bij vlagen namelijk onnavolgbaar en enigszins langdradig. Het is jammer dat Het Kerkhof der Vergeten Boeken niet vaker bezocht wordt, maar omdat dit boek dus een prequel is, is dat niet zo verwonderlijk.

Als je het boek uiteindelijk dichtgeslagen hebt, vraag je je wel af of Martín in zijn eigen verhaal geleefd heeft of dat er toch iets anders aan de hand was. Deze gedachte suggereert dat er nog één of meer losse eindjes zijn, maar feitelijk is daar geen sprake van. Want Het spel van de engel is wel degelijk afgerond en eindigt op een bij dit boek passende stijl: mysterieus.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Carlos Ruiz Zafón
Titel: Het spel van de engel
ISBN: 9789056723156
Pagina’s: 552
Eerste uitgave: 2009

Flaptekst
Moet Jasper Dean zijn paranoïde vader Martin haten of houdt hij eigenlijk zielsveel van hem? Moet hij medelijden met hem hebben of hem vermoorden? Zijn vader, een maniakale, onaangepaste filosoof die altijd krampachtig probeert het leven te analyseren, maakt zijn zoon tot onwillig klankbord voor al zijn bevindingen. Martin Dean probeert zijn leven lang uit de schaduw van zijn broer te stappen: de succesvolle, populaire sportheld annex topcrimineel Terry Dean. Na zijn vaders dood blikt Jasper terug op het excentrieke leven van zijn vader, een man die iets groots en meeslepends wilde nalaten aan een wereld die hij tot in het diepst van zijn ziel verachtte.

Recensie
In 2008 debuteerde Steve Toltz met de roman Een fractie van het geheel, waarvoor hij in Australië een aantal prijzen won en onder andere op de shortlist stond voor de Man Booker Prize. In dit boek staan een vader en zoon, en hun onderlinge relatie, centraal. Het idee hiervoor kreeg hij toen hij erover ging nadenken hoe het voor een kind moet zijn om ouders te hebben die door de media volledig worden afgemaakt, maar ook naar hoe een kind van een rebel zelf in opstand komt.

Vader Martin Dean heeft een lastige jeugd gehad: hij was ziekelijk en heeft altijd in de schaduw van zijn jongere broer Terry gestaan – ook nog op latere leeftijd. Als volwassen man probeert hij het leven continu te analyseren en houdt er bijzondere en afwijkende filosofische gedachten op na. Zijn zoon Jasper weet vaak niet wat hij aan hem heeft en evenmin of hij hem moet haten of van hem houden. Na het overlijden van zijn vader kijkt hij terug op diens leven, en het feit dat hij de wereld, waar hij in feite helemaal niets om gaf, iets overweldigends wilde nalaten.

De lijvige roman bestaat uit zeven delen die elk een andere strekking hebben en een schrijfstijl die daar grotendeels op is afgestemd. Er is echter wel een overkoepelende factor: humor, cynisme en sarcasme. Van deze drie uitingen maakt Toltz in ruime mate gebruik, maar wel zodanig dat hij daarin niet overdrijft. De auteur besteedt namelijk ook aandacht aan maatschappelijke thema’s. Denk hierbij bijvoorbeeld aan mentale gezondheid, vluchtelingenproblematiek of zelfmoord. Het is echter niet zo dat het verhaal een aaneenschakeling van zwaarmoedigheid is, verre van zelfs, want ze zijn in feite maar een fractie van het geheel. Een aanzienlijk deel van de plot wordt namelijk in beslag genomen door een vader-zoonrelatie.

Hoewel de vele gebeurtenissen vanuit verschillende perspectieven wordt verteld, is het eigenlijk het verhaal van Jasper Dean, die een uitgebreide uiteenzetting geeft van de verstandhouding met zijn vader en daarbij tevens in het verleden duikt. Hierdoor krijgt de lezer eveneens inzicht in de levensloop van vader Martin en diens familie. Er komen echter ook enkele andere personages in beeld en over allen wordt meer dan voldoende verteld, zodat de lezer een gedegen indruk van hen krijgt. Eén ding is in ieder geval zeker: ze zijn allemaal markant en in een boek als dit is dit absoluut niet misplaatst. In zekere zin ga ja om ze geven, hoewel lang niet iedereen zuiver op de draad is.

Ondanks dat er ontzettend veel gebeurt, er diverse hilarische fragmenten zijn en je de talrijke voorvallen (in de breedste zin van het woord) geboeid blijft volgen, zijn er tevens minder interessante fasen. Dit zijn meestal de diepzinnigere en veelal naar filosofie neigende hersenspinsels van Martin Dean. De ene keer is hier geen touw aan vast te knopen, de andere keer is het een saai betoog waar je bepaald niet enthousiast van wordt. Gelukkig hebben dergelijke gedeelten niet de overhand en daardoor kun je ze bij wijze van spreken toch weer snel vergeten. Daarnaast is het weleens onduidelijk hoe de tijdlijn exact in elkaar steekt, met name in het begin van een nieuwe episode. Hier kom je wel relatief snel achter, maar van een lichte verwarring kan dan aanvankelijk wel even gesproken worden.

Toltz is erg sterk in het levendig uitbeelden van het voor het gevoel oneindige aantal scènes en de telkens andere sfeer in de verschillende delen komt evenzeer zeer goed tot uiting. Over het geheel genomen is Een fractie van het geheel een uitermate verdienstelijk debuut, ondanks de paar tekortkomingen.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Steve Toltz
Titel: Een fractie van het geheel
ISBN: 9789056723453
Pagina’s: 640
Eerste uitgave: 2008

Flaptekst
Het Oude Egypte, land van farao’s en sfinxen, een koninkrijk dat lijkt te zijn gebouwd op gouden grond. Een legendarisch rijk dat wordt verscheurd door hebzucht en wordt geleid door een verzwakte dynastie.

In de mooie, rijke stad Thebe is het feest van Osiris in volle gang. De volgelingen van de farao eren er hun leider, maar de slaaf Taita – een wijze en getalenteerde eunuch – ziet in deze farao een zwakke leider die het land en zijn bewoners alleen maar kan schaden.

Met enkele medestanders probeert Taita het land van de ondergang te redden. Een heroïsche strijd brandt los…

Recensie
De in Zuidelijk Afrika geboren auteur Wilbur Smith heeft een groot deel van zijn leven in Londen gewoond, maar hij heeft zich ook daar altijd sterk verbonden gevoeld met de mensen en natuur van het continent. Het is daarom niet zo vreemd dat zijn werk zich voornamelijk in Afrika afspeelt. De Courtney-serie is misschien het meest bekend, maar in 1993 verscheen Vallei der koningen, het eerste deel van een reeks die zich in het noorden van het werelddeel afspeelt: Egypte. Hiervoor liet de schrijver zich inspireren door enkele beschreven papyrusrollen die in een graftombe werden gevonden.

Eunuch Taita is een slaaf die voor de grootvizier van de farao werkt. Hij is echter niet zomaar iemand, want hij heeft Lostris, de dochter van de eerste minister opgevoed. Zijn band met haar is daarom bijzonder goed, maar ook met Tanus, een belangrijk officier in het Egyptische leger, kan hij uitstekend overweg. Als het land dreigt onder te gaan door een keiharde oorlog, doet het drietal er alles aan Egypte daarvoor te behoeden. De strijd gaat uiteraard ten koste van vele levens, maar biedt eveneens nieuwe kansen om het rijk nieuw aanzien te geven.

Het verhaal wordt volledig verteld vanuit het perspectief van protagonist Taita, die in feite een slaaf is, maar daarnaast allerlei beroepen/ambachten heeft waardoor hij gezien kan worden als een alleskunner. Zijn genialiteit steekt hij niet onder stoelen of banken en over zijn uiterlijk, zijn ontmanning uitgezonderd, is hij behoorlijk tevreden. Hierdoor komt hij over als een zelfingenomen mannetje dat tamelijk zeker van zichzelf is. Dit is een eigenschap die in wezen irritant is, maar toch kun je geen hekel aan hem hebben, hij heeft immers ook zijn goede kanten. Dit geldt eveneens voor Lostris en Tanus, die beiden hun hebbelijkheden hebben, maar evenmin onsympathiek gevonden kunnen worden.

De gebeurtenissen spelen zich uiteraard erg lang geleden af en de sfeer en omstandigheden van die tijd worden goed overgebracht. Of alles, of in ieder geval veel, wat door Smith beschreven wordt realistisch is, valt te betwijfelen, maar een flink aantal situaties komt in ieder wel als zodanig over. Dit is ongetwijfeld te danken aan de uitvoerige research die de auteur heeft verricht, en ten dele aan zijn kennis over Afrika. Aanvankelijk heeft het er alle schijn van dat de plot rustig voortkabbelt, want de auteur vertelt breedsprakig over het leven van de diverse personages. Natuurlijk zijn er in die fase wel allerhande intriges, waardoor de lezer niet het gevoel heeft dat er helemaal niets gebeurt. Na de inval door een Aziatische mogendheid verandert de teneur en wordt het nogal gewelddadig, wat in tijden van oorlog vanzelfsprekend niet zo vreemd is.

Vanaf de allereerste bladzijde neemt de auteur de lezer mee naar het oude Egypte, het doen en laten van de personages en de omgeving. Hij beschrijft dit op een dusdanige wijze dat je de beelden automatisch voor je ziet. Dit geldt bijvoorbeeld niet alleen voor het liefdesleven van Lostris en Tanus of de grote hoeveelheid taken van Taita, maar tevens voor de bloedige taferelen op de slagvelden. Het komt er eigenlijk op neer dat het boek als een film leest. De manier waarop het verhaal verteld wordt, is – hoewel niet uniek – aardig gekozen, want feitelijk is het een door Taita geschreven terugblik van een langdurige en veelal roerige periode. Zelf noemt hij zijn geschiedschrijving een kroniek en daar moet je hem wel gelijk in geven.

Vallei der koningen (een vertaalde titel die niet helemaal passend, maar wel begrijpelijk is) is een mooi begin van de Egypte-cyclus en laat tevens zien hoe het er destijds aan toeging. Smith bewijst er andermaal mee dat hij een begenadigd verhalenverteller is die de lezer van begin tot eind weet te boeien.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Wilbur Smith
Titel: Vallei der koningen
ISBN: 9789401600347
Pagina’s: 664
Eerste uitgave: 2015

Flaptekst
Charles Baskerville wordt onder verdachte omstandigheden dood gevonden. Iedereen denkt dat een hond hem te grazen heeft genomen, omdat er een vloek rust op de familie Baskerville. Maar is dat wel zo? De excentrieke detective Sherlock Holmes gaat op onderzoek uit. Samen met zijn vriend Watson. Als zij het mysterie niet kunnen oplossen, kan niemand het.

Recensie
Sir Arthur Conan Doyle, die beschouwd kan worden als een van de grondleggers van het spannende boek, was beginnend arts toen hij met schrijven begon. Hij werd vooral bekend door de verhalen met de wereldberoemde speurder Sherlock Holmes, die voor het eerst voorkwam in Een studie in rood (1887). Sindsdien heeft hij zesenvijftig verhalen met de eigenzinnig detective geschreven en de meeste daarvan zijn verfilmd. Zijn derde en bekendste detectiveroman is De hond van de Baskervilles, dat oorspronkelijk in 1901 verscheen en een jaar later in boekvorm werd uitgebracht.

Op een dag maken Sherlock Holmes en zijn assistent Dr. Watson kennis met de plattelandsarts James Mortimer. Hij vertelt hen dat zijn rijke vriend Sir Charles Baskerville, die tevens landeigenaar is, dood is aangetroffen. De omstandigheden omtrent zijn overlijden, ogenschijnlijk door een hartaanval, zijn echter verdacht. Er wordt namelijk gezegd dat de Charles het slachtoffer is van een bovennatuurlijk wezen die de gedaante van een hond heeft aangenomen. Omdat diens erfgenaam Henry mogelijk ook in gevaar is, schakelt Mortimer de hulp van Holmes en Watson in.

Het verhaal draait om het oplossen van het mysterie rond de dood van Sir Charles Baskerville en daarvoor is de grote speurder Sherlock Holmes de aangewezen persoon. De lezer zou derhalve kunnen of mogen verwachten dat de gebeurtenissen vanuit diens perspectief worden verteld. Niets is echter minder waar, want het is zijn assistent Dr. Watson die verslag doet van alles wat er plaatsvindt. Het gevolg daarvan is dat de detective in een groot deel van de plot geen zichtbare rol heeft – op de achtergrond is hij uiteraard wel aanwezig, want Watson, die Londen tijdelijk heeft verruild voor het onheilspellende heidegebied, noemt zijn naam regelmatig, brengt rapport aan hem uit en wenst op een gegeven moment dat Holmes in levenden lijve aanwezig is. Soms krijg je daardoor de indruk dat hij niet zonder zijn steun en toeverlaat kan, ondanks dat hij wel degelijk capabel genoeg is om zelf een en ander te achterhalen.

De auteur neemt geen tijd om de personages te introduceren. Ze zijn er gewoon. Mogelijk dat deze introductie wel in het eerste deel van de reeks heeft plaatsgevonden. Omdat Holmes en Watson al geruime tijd dusdanig beroemd zijn, is het geen enkel probleem ieder verhaal onafhankelijk van de andere te lezen. De lezer krijgt sowieso een gedegen indruk van de twee protagonisten, want Conan Doyle heeft ervoor gezorgd dat enkele karaktereigenschappen van beide mannen overduidelijk naar voren komen. Ook over de andere personen die van belang zijn vertelt hij ruim voldoende, zodat je van hen eveneens een gedegen indruk krijgt. Waar de auteur ruim aandacht aan besteedt, is de sfeer die het verlaten gebied uitstraalt. Deze doet enigszins sinister aan in combinatie met merkwaardige dood van Baskerville en enkele vreemde voorvallen kan alles wat zich voordoet met recht mysterieus worden genoemd.

Aan alles is te merken dat de detectiveroman erg lang geleden geschreven is. Het taalgebruik is nogal breedvoerig, misschien zelfs wollig, en het tempo ligt niet al te hoog, waardoor het lijkt dat er geen vorderingen worden gemaakt. Dit betekent echter niet dat de plot saai of langdradig is. Integendeel zelfs, zou je kunnen zeggen. Er zijn namelijk diverse plotwendingen, waaronder enkele verrassende, maar er zijn tevens verschillende spannende scènes. Natuurlijk wordt het mysterie opgelost en is de uiteindelijke oorzaak van de dood van de landeigenaar niet zo opzienbarend, maar als je de ouderdom van het verhaal in aanmerking neemt en je je in gedachten naar het begin van de twintigste eeuw begeeft, kun je niet anders dan stellen dat De hond van de Baskervilles een heel behoorlijke en goed gecomponeerde detective is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arthur Conan Doyle
Titel: De hond van de Baskervilles
ISBN: 9789049927776
Pagina’s: 180
Eerste uitgave: 1901

Flaptekst
1821. Mari DeLuca en de andere vrouwen van het Italiaanse dorp Positano beoefenen de kunst van stregheria, een soort ritueel waarmee ze hun dorp beschermen tegen de zee. Wanneer de wrede gebroeders Mazza dit ontdekken, komt Mari voor een onmogelijke keuze te staan…

HEDEN. Scheepsarcheoloog Haven Ambrose leidt in Positano een expeditie naar oude scheepswrakken. Stiekem hoopt ze echter meer te vinden dan enkel wrakhout, want ze is op zoek naar een schat met kostbare edelstenen. Dan stuit ze op een oud verhaal over hekserij en een gevaarlijke liefde…

Recensie
De verloren apotheek, het in 2021 verschenen debuut van de Amerikaanse Sarah Penner bracht haar meteen op de New York Times bestsellerlijst. Inmiddels heeft ze haar derde roman uitgebracht: De schat van Amalfi (2025), waarvoor ze behoorlijk wat onderzoek heeft verricht. Een tweetal reizen naar Amalfi, een kustplaatsje in het zuidwesten van Italië, heeft haar geïnspireerd om deze locatie, die beroemd is om zijn schitterende kustlijn, als uitgangspunt voor de roman te gebruiken.

In het voorjaar van 1821 voeren twaalf vrouwen, onder leiding van Mari DeLuca, een ritueel (stregheria) uit om Positano, het dorp waarin ze wonen, te beschermen tegen kwade invloeden, met name de zee en wat daarvandaan komt. Twee Napolitaanse broers ontdekken dit en willen hiervan profiteren waardoor Mari een lastige keuze moet maken. Twee eeuwen later leidt scheepsarcheoloog Haven Ambrose een duikexpeditie naar de talloze wrakken die in de zee bij het plaatsje liggen. Tijdens haar onderneming vindt ze eveneens informatie over hekserij en niet toegestane liefde.

Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen waar een periode van tweehonderd jaar tussen zit en waarin logischerwijs de protagonisten van elkaar verschillen. Ook de strekking van beide verhalen is geheel anders, onder andere door de opzet. Er zijn echter diverse paralellen te ontdekken waardoor er in de loop van de plot meer overeenkomsten zijn dan aanvankelijk lijkt. Dit is een interessant gegeven, want het verhaal in het verleden is over het algemeen volledig anders dan dat in het heden. In beide gevallen geldt dat de lezer in het begin nieuwsgierig wordt naar het verloop van de gebeurtenissen, maar ook naar de omstandigheden van zowel Mari als Haven. Dit komt mede omdat bepaalde voorvallen en gebruiken, met name die aan het begin van de negentiende eeuw, behoorlijk mysterieus zijn en soms zelfs aan bijgeloof doen denken.

Ondanks de niet al te uitvoerige beschrijving van de schilderachtige Amalfikust en de daaraan gelegen plaatsen kan de lezer zich wel degelijk een voorstelling maken van deze omgeving. Toch zijn het voornamelijk de vele scènes en de levendige karakterisering van de personages die hier debet aan zijn. Je leeft met de meeste van hen mee en ziet voor je hoe ze, om maar een voorbeeld te noemen, de zee op gaan of op een scootertje door de straten van een klein dorpje rijden. De auteur heeft er overduidelijk voor gekozen om meer nadruk op deze personen en hun besognes te leggen dan op een feeërieke schets van het landschap. Op zich jammer, maar absoluut niet onoverkomelijk, want een aantal personages sluit je beslist in je hart waardoor de rest eigenlijk minder belangrijk is.

De schrijfstijl van de auteur is over het algemeen erg toegankelijk en flexibel. De ene keer informeel, de andere keer iets zakelijker, ze varieert wanneer het noodzakelijk is. Hoewel dit boek in feite een roman is, bevat het tevens een paar kenmerken van andere genres. Bij tijd en wijle is het spannend, er is geheimzinnigheid en aan het eind van de plot lijkt het – je had niet anders verwacht – op een feelgood. Penner komt er zelf ook rond voor uit dat ze niet in hokjes denkt en dat ze genre-overschrijdend werkt. Het lijkt erop dat ze eveneens veel historische feitjes in het verhaal heeft verwerkt, maar niets is minder waar. Het meeste is volledig fictief, waaronder de vele scheepswrakken die op onverklaarbare wijze op de zeebodem terecht zijn gekomen.

Na een korte aanloop waarin je je afvraagt in welke richting de plot zich zal bewegen, begint De schat van Amalfi te boeien en daarnaast tevens te intrigeren. Op momenten is het enigszins ongeloofwaardig, maar dat past helemaal in de geest van het verhaal en daarom valt het op den duur niet eens meer op. Uiteindelijk sluit Penner de roman af met een zin die veel waardevoller is dan welk materieel bezit dan ook. Al met al dus een overdenking die velen zich ter harte kunnen nemen.   

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sarah Penner
Titel: De schat van Amalfi
ISBN: 9789402775037
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Victor Carl, advocaat te Philadelphia, heeft een geheel eigen interpretatie van het begrip ethiek. Dat blijkt weer wanneer hij de verdediging op zich neemt van zijn oude studiegenoot Guy Forrest. Die beweert niet schuldig te zijn aan de moord op de beeldschone, raadselachtige Hailey Prouix.

Carl, die ooit hopeloos verliefd op haar was, wil dat de dood van Hailey gewroken wordt, en Guy Forrest werd gevonden met het pistool in zijn handen. Door Victor Carl. Dus Guy verdient straf. Om de moordenaar van Hailey Proulx voor de rechter te kunnen slepen, zal hij eerst haar geheimzinnige verleden moeten onderzoeken.

Eén ding is duidelijk: Carl moet opschieten, want vanuit de schaduw kijkt de moordenaar mee. Een moordenaar die Hailey Prouix al van lang geleden kent, en die net als Carl uit is op wraak.

Recensie
William Lashner is een Amerikaanse auteur die voornamelijk juridische thrillers schrijft en vooral bekend geworden is door zijn serie met advocaat Victor Carl. Bij het creëren van diens personage is heeft hij zich laten inspireren door oude pulpdetectiveverhalen en kwam uiteindelijk uit op een strafpleiter die ervan overtuigd was dat de geldende regels binnen de advocatuur niet voor hem gelden, maar evenmin inbreuk maken op een interne erecode. Verdiende straf (2008), het derde deel van de reeks, is gebaseerd op het waargebeurde feit dat een man zijn vrouw vermoordde om geld van de verzekeringsmaatschappij los te krijgen.

In dit geval wordt Victor Carl door zijn vriend en voormalig studiegenoot Guy Forrest gevraagd diens verdediging op zich te nemen omdat hij ervan beschuldigd wordt zijn minnares, de raadselachtige, maar bloedmooie Hailey Prouix te hebben omgebracht. De bewijzen tegen hem zijn sterk, en eigenlijk is Victor er ook van overtuigd dat hij het gedaan heeft, maar toch doet de advocaat er alles aan om bewijzen te vinden waardoor zijn vriend onschuldig kan worden verklaard. Dit brengt hem in verschillende delen van de VS, komt hij zelf in gevaar en haalt hij een waarheid uit het verleden boven water.

Meteen al in het eerste hoofdstuk worden zowel de lezer als advocaat Victor Carl geconfronteerd met de vondst van de om het leven gebrachte Hailey Prouix. Hierdoor word je in feite onmiddellijk bij het verhaal betrokken, maar blijf je – uiteraard – nog wel in het ongewisse over de toedracht van de moord en of Guy Forrest, de meest voor de hand liggende dader, hiervoor daadwerkelijk verantwoordelijk is. In de rest van de plot doet Carl er alles aan om zijn vriend en cliënt te behoeden voor een lange gevangenisstraf, of in het ergste geval de doodstraf. De manier waarop dit gebeurt, is behoorlijk onorthodox (in zekere zin het handelsmerk van de sluwe advocaat), maar uitermate boeiend. Vooral aan het eind, wanneer hij in de rechtbank zijn kunsten vertoont met enkele kruisverhoren, is hij op enorm op dreef en weet hij op meesterlijke wijze zijn doel te bereiken.

De scènes in de rechtbank hebben echter niet de overhand. Niet erg, want het onderzoek naar de werkelijke toedracht en het samenkomen van gebeurtenissen uit het verleden met die in het heden zijn bijzonder ingenieus. Door de complexiteit daarvan heeft Lashner het zichzelf en de lezer tamelijk moeilijk gemaakt. Toch verliest hij nergens het overzicht en blijven het verband en de structuur van het verhaal van begin tot eind behouden. Vanzelfsprekend gaat dit allemaal gepaard met talloze plotwendingen, alsmede onverwachte, interessante en bij tijd en wijle spannende ontwikkelingen. In feite weet je vooraf nooit waar je aan toe bent en kun je onmogelijk voorspellen hoe sommige omstandigheden zich verder ontwikkelen.

Hoewel dit boek het derde van de serie is, is het uitstekend afzonderlijk van de twee voorgaande te lezen. Er zijn uiteraard enkele terugkerende personages, maar er wordt meer dan voldoende over hen verteld om hen te plaatsen, voorgeschiedenis over hun karakters en dergelijke is niet nodig. Evenmin wordt gerefereerd naar eerdere zaken die Carl behandeld heeft en die voor dit verhaal van belang zouden kunnen zijn. Het is overigens goed te merken dat de auteur juridische kennis en ervaring heeft – hij is een gewezen advocaat – want uit alles valt af te leiden dat hij weet waarover hij het heeft. Dit is zonder meer een pré.

Lashners schrijfstijl is direct en doorspekt met een vleugje humor, eigenlijk zoals Victor Carl ook is. Het rustigere begin gaat geleidelijk aan over naar een hogere versnelling, om in de ontknoping tot een intrigerende climax te komen, waarbij de rechtszaak het hoogtepunt is. Het ongewone einde laat zelfs nog iets aan de verbeelding van de lezer over; hij kan er als het ware een eigen invulling aan geven. Alles bij elkaar is Verdiende straf een prima thriller die je vanaf het eerste tot het laatste moment bezighoudt.  

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: William Lashner
Titel: Verdiende straf
ISBN: 9789022991633
Pagina’s: 376
Eerste uitgave: 2008

Flaptekst
Arghavan is een jonge Iraanse vrouw die nog maar kort in Nederland woont. Terwijl ze worstelt om een nieuw leven op te bouwen, wordt ze geplaagd door herinneringen aan haar jeugd in Iran. Een jeugd die paradijselijk begon maar een negatieve wending nam toen haar moeder van de ene op de andere dag vertrok en haar vader, haar steun en toeverlaat, verslaafd raakte aan opium. Ze nam daarop een radicaal besluit: ze liet het rauwe, bergachtige landschap van Iran definitief achter zich en vertrok naar het platste land ter wereld: Nederland. Arghavan werkt in een tweedehandswinkel in Amsterdam, waar ze bevriend raakt met sommige klanten, zoals met Anna, een dove danseres, en de oude Johan, die het geluid van bomen opneemt. Ze verwondert zich over dit land waar iedereen haast heeft en waar het onmogelijk lijkt om met de ander verbonden te zijn. Dan wordt ze verliefd op Mees, een jonge muzikant, die haar wereld volkomen op z’n kop zet. 

Recensie
Als jong meisje – ze woonde toen nog in Iran – schreef Sholeh Rezazadeh al proza en poëzie, maar haar eerste publicatie was, in tegenstelling dan misschien verwacht zou worden, de roman De hemel is altijd paars, dat in 2021 is uitgebracht. Dit debuut, dat een aantal autobiografische elementen bevat, was meteen na verschijnen een groot succes en werd beloond met een aantal literaire prijzen. Voor dit boek liet ze zich inspireren door een brief van de gemeente waarin de kap van een aantal bomen werd aangekondigd.

Een aantal jaren geleden is Arghavan vanuit Iran naar Nederland gekomen om daar een nieuw bestaan te beginnen. Ze heeft een winkel met tweedehands spullen en is bevriend geraakt met een aantal trouwe klanten. Regelmatig denkt ze terug aan haar leven in haar vaderland, aan haar jeugd en aan haar ouders wier huwelijk steeds problematischer werd. Op een dag spreekt Mees, een fluitist, haar aan en niet veel later wordt ze verliefd op hem. Haar wereld is vanaf dan niet meer dezelfde.

Het volledige verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een aanvankelijk onbekende jonge vrouw, waarvan al snel blijkt dat dit de uit Iran afkomstige Arghavan is. Vanaf de allereerste pagina is de lezer niet deelgenoot van haar gedachten en gevoelens, maar komt hij eveneens te weten hoe ze tegen bepaalde zaken aankijkt en om wie ze het meeste geeft. Dit gebeurt allemaal zowel in het heden als in het verleden, wanneer ze herinneringen ophaalt aan de tijd dat ze nog in haar geboorteland bij haar ouders woonde. Hierdoor krijg je een erg goede indruk van haar en is het niet zo heel erg moeilijk haar te karakteriseren. Ze komt, en dat is absoluut positief, een dromer, maar ook iemand die om de kleine dingen in het leven geeft en daar van kan genieten. Kenmerken waardoor ze de lezer voor zich weet te winnen, want je kunt niet anders dan sympathie voor haar opbrengen.

De schijfstijl van Rezazadeh is buitengewoon beeldend, invoelend en toegankelijk. Vanaf het allereerste moment maakt ze regelmatig gebruik van prachtig geformuleerde zinnen en bijna poëtische vergelijkingen. Een treffend voorbeeld daarvan is de zin ‘Er stroomt een warme rivier door mijn aderen’, waarmee de auteur een verliefdheid aanduidt. De liefde die ze heeft voor proza en poëzie wordt daarmee onbetwist aangetoond. Natuurlijk is het niet alleen koek en ei, want thema’s als verandering (van zowel mensen als omstandigheden), cultuurverschillen en eenzaamheid zijn eveneens in het verhaal verwerkt. Arghavan krijgt in een land dat voor haar in feite nog steeds als vreemd aanvoelt, met deze kwesties te maken, en daar lijkt ze het nog weleens moeilijk mee te hebben, met name wanneer anderen een vooroordeel hebben.

Hoewel de roman geen bijzonder hoog tempo heeft, merk je dit eigenlijk niet. Daarvoor leef je te veel met Arghavan mee en ben je te nieuwsgierig naar de ontwikkelingen in haar bestaan, dat zowel mooie als minder mooie momenten heeft. Uiteindelijk lijkt ze alle moeilijkheden te overwinnen en beseft ze, mede dankzij de steun van haar vrienden Anne en Johan, dat haar leven verdergaat. Dit alles maakt van De hemel is altijd paars een debuut om niet snel te vergeten.   

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sholeh Rezazadeh
Titel: De hemel is altijd paars
ISBN: 9789026346125
Pagina’s: 182
Eerste uitgave: 2021

Flaptekst
Stephen Berry staat op het punt van een brug af te springen; op het laatste moment weet een psycholoog hem ervan te weerhouden. Een week later wordt Stephen dood aangetroffen onderaan een klif. Inspecteur Luc Callanach en hoofdinspecteur Ava Turner onderzoeken of hij zelf sprong, of dat hij over de rand is geduwd…

Als ze dieper graven, ontdekken ze meer zaken waar een luchtje aan zit – een vrouw die dood in bad werd aangetroffen, een man die door elektrocutie om het leven is gekomen. Het lijkt of iemand deze sterfgevallen zorgvuldig heeft uitgedacht. Callanach en Turner hebben geen idee hoe dicht ze zich bevinden bij de moordenaar, die met elke moord overmoediger wordt…

Recensie
Helen Fields is vooral bekend geworden door haar in 2017 gestarte serie met de inspecteurs Ava Turner en Luc Callanach. Inmiddels zijn er wereldwijd al meer dan een miljoen exemplaren van haar thrillers verkocht en ze worden vertaald in ruim vijftien talen. Hoewel ze er zelf nooit gewoond heeft, spelen haar boeken zich in Edinburgh, Schotland af. Het vijfde deel van de reeks, Perfecte misdaad, werd in 2022 in een Nederlandse vertaling uitgebracht en daarin krijgt het duo opnieuw met een aantal complexe zaken te maken.

In dit geval is het de dood van een man die een week eerder dreigde van een brug af te springen en daar op het laatste moment, door tussenkomst van een psycholoog, van afzag. Voor Turner en Callanach is het nu de vraag of hij zichzelf toch om het leven heeft gebracht of dat hij vermoord is. Als zich andere verdachte sterfgevallen voordoen, vermoeden ze een onderling verband. Daarnaast krijgen ze ook te maken met de dood van een man in een verpleeghuis en voor Callanach betekent dit dat hij er persoonlijk bij betrokken raakt.

Meteen in het eerste hoofdstuk wordt de lezer geconfronteerd met de zelfmoordpoging op de brug en het gevoel dat de wanhopige man heeft, wordt goed overgebracht. Zijn twijfel en wellicht ook het kleine beetje angst om daadwerkelijk te springen kun je je enigszins voorstellen. In feite zijn dit tevens de thema’s waar het in dit verhaal om draait, want de overige slachtoffers hebben eveneens een poging ondernomen om zichzelf van het leven te beroven en zijn daarop teruggekomen. Deze verhaallijn slokt het grootste deel van de plot op, maar de andere, die gedeeltelijk betrekking heeft op de persoonlijke omstandigheden van Callanach, is niet minder interessant, vooral omdat hij daardoor geconfronteerd wordt met een ervaring die hij liever was vergeten.

Hoewel het achterhalen van de oorzaak van de vele sterfgevallen in betrekkelijk korte tijd – het verhaal speelt zich in tijdsbestek van iets meer dan een maand af – uiteraard de meeste aandacht krijgt, heeft Fields ook deze keer voldoende ruimte gemaakt voor de vriendschappelijke verstandhouding tussen Ava en Luc. Hierin doen zich een aantal ontwikkelingen voor waardoor hun relatie danig onder druk komt te staan. Vanzelfsprekend vergeet de auteur niet om de ontwikkeling van de overige terugkerende personages te continueren, met dien verstande dat ze wel iets minder in de schijnwerpers staan dan beide protagonisten. Desalniettemin is hun inbreng onmisbaar en zorgt dit voor de broodnodige variatie.

Omdat de gebeurtenissen zich behoorlijk snel opvolgen en er over de hele linie vrij veel gebeurt, zit het tempo er goed in en het gaat zelfs zover dat er in de ontknoping nog enkele tandjes worden bijgezet. Zoals de Fields-lezer gewend is, schuwt de auteur opnieuw de gedetailleerde en soms gruwelijke details niet. Het is echter niet zo dat je de desbetreffende scènes het liefst overslaat, ondanks dat ze natuurlijk afschuwelijk zijn. Minstens zo verbijsterend is het gedrag van de moordenaar, die op zich een normaal functionerend persoon lijkt, maar een dermate zeldzame psychische stoornis blijkt te hebben waardoor zijn gedrag en doen en laten in grote mate worden bepaald.

Dit vijfde deel van de Perfect-serie heeft wederom een ruime hoeveelheid spanning, maar in tegenstelling tot de voorgaande vier boeken ook wel enkele voorspelbaarheden. Het is namelijk al vrij snel duidelijk in welke hoek de moordenaar gezocht moet worden, maar ook, ondanks enkele verdachtmakingen, zelfs wie het is. Toch heeft dit geen invloed op de voortgang van het verhaal, want die is en blijft intrigerend. Fields heeft derhalve met Perfecte misdaad – aan het eind heeft het er alle schijn van dat het onderwerp voor het volgende deel bekend is – opnieuw een prima thriller afgeleverd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Fields
Titel: Perfecte misdaad
ISBN: 9789026357039
Pagina’s: 422
Eerste uitgave: 2022