Categorie archief: Gelezen in 2019

De munt van Judea – Kefah Allush


Beschrijving
Gabriel Davids krijgt een mysterieus e-mailbericht dat verwijst naar zijn Palestijnse vader, die dertig jaar geleden spoorloos is verdwenen. Het bericht is afkomstig van een antiquair uit Jeruzalem, die hem dringend uitnodigt een pakket in bezit te komen nemen dat zijn vader bij haar bezorgd heeft. Ondanks zijn weerzin tegen de vader die hem als klein kind heeft achtergelaten, stapt hij op het vliegtuig.

De beslissing om af te reizen naar de heiligste stad ter wereld werpt hem een zeldzame en zeer kostbare oude Joodse munt en een prachtige vrouw in de schoot, maar hij belandt ook in een levensgevaarlijke zoektocht naar zijn verloren vader. Diens verdwijning blijkt het gevolg te zijn van machtige krachten die voor niets terugdeinzen om hun positie zeker te stellen. Gabriel stort zich in een spannend avontuur dat hem leidt naar plaatsen in het Midden-Oosten en Afrika. Hoe kwam zijn vader aan deze munt? En wat maakt dat de onbekenden tot alles bereid zijn om dat kleinood te bemachtigen?

Recensie
Presentator en mediaproducent Kefah Allush is geboren in het Palestijnse Nablus en opgegroeid in Vlaardingen. Na zijn middelbare schoolopleiding streefde hij een carrière bij de omroep na. Via de educatieve omroep Feduco en Omroep Rotterdam kwam hij in Hilversum terecht, waar hij voor diverse omroeporganisaties heeft gewerkt. Aanvankelijk achter de schermen, maar later ook als interviewer in binnen- en buitenland. Zijn reiservaringen heeft hij verwerkt in zijn in februari 2019 verschenen debuutthriller De munt van Judea.

Onderzoeksjournalist Gabriel Davids ontvangt e-mailbericht waarin de afzender aangeeft informatie over zijn vader, die dertig jaar eerder uit zijn leven verdwenen is, te hebben. Daarvoor moet hij wel naar een antiquariaat in Jeruzalem afreizen. Ondanks zijn bedenkingen besluit hij toch te vertrekken. De eigenaar van de antiekhandel, een prachtige vrouw, overhandigt hem een pakketje waarin zich een oude en kostbare munt bevindt. Gabriel raakt geïntrigeerd en gaat op zoek naar zijn vader. Dit leidt hem naar diverse plaatsen in het Midden-Oosten en Afrika, waarbij hij in gevaarlijke situaties terechtkomt.

Een goed verhalenverteller moet het vermogen hebben luisteraars of lezers aan zich te binden, ervoor zorgen dat zijn woorden beeldend worden. Allush heeft die capaciteit. Hij is iemand, zo zegt hij zelf, die in beelden en verhaalstructuren denkt. De enige vraag die hij had, was of hij het verhaal dat hij in zijn hoofd had zó tot leven kon brengen dat het de lezer zou pakken. In De munt van Judea is dat hem gelukt, want Gabriels belevenissen spreken tot de verbeelding, de lezer hoopt met hem dat hij zijn vader vindt, maar ook dat al zijn opgekomen vragen worden beantwoord. Bekende en soms herkenbare plekken werken mee aan het voorstellend vermogen en dat het oude en kostbare muntje geen fictie is, geeft het verhaal iets extra’s mee, het komt daardoor wat realistischer over.

Het verhaal speelt zich, op een korte flashback op dag één na, chronologisch af in een tijdsbestek van twaalf dagen. Ieder afzonderlijke dag kan beschouwd worden als een hoofdstuk en daarbinnen zouden de paragrafen, waarvan de situaties zich op verschillende locaties en tijdstippen afspelen, het verhaal in feite snelheid moeten geven. Hoewel het verhelderend is om te weten waar de personages zich bevinden, komt dat tempo er bekaaid vanaf. De munt van Judea is namelijk geen verhaal waarin spectaculaire momenten elkaar opvolgen. Het heeft uiteraard een aantal momenten met een wat groter spanningsveld, maar over het algemeen is het een toch wel keurig en bedaard verhaal.

Dat houdt niet in dat het gezapig en saai is, maar wat meer plotwendingen en cliffhangers hadden het verhaal sterker kunnen maken. Allush laat daarnaast enkele situaties en ontmoetingen net iets te goed op hun plaats vallen, wat ten koste gaat van het verrassingselement. De beleving van het verhaal wordt er niet anders door, maar een paar situaties kan de lezer al vrij vroeg in het verhaal zien aankomen. Die voorspelbaarheid zorgt overigens ook voor nieuwsgierigheid, want aan het eind van sommige paragrafen staan korte sms-berichtjes waarvan de lezer zich tot aan de ontknoping kan afvragen van wie die werkelijk afkomstig zijn en of diens veronderstelling juist is.

Allush’ debuut is vooral een fictief verhaal, waarin hij wel wat elementen heeft verwerkt die op hemzelf betrekking hebben, dat is vanaf het begin al te merken. Niet erg, want daardoor is Gabriel wel een man als ieder ander, hij komt over als een gelijke. De munt van Judea is al met al een behoorlijke en lezenswaardige start van deze beginnende auteur.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Kefah Allush
Titel: De munt van Judea
ISBN: 9789021415420
Pagina’s: 332

Eerste uitgave: 2019

Advertenties

7 dagen – Deon Meyer


Beschrijving
“Ik zal elke dag een politieman neerschieten totdat jullie de moordenaar van Hanneke Sloet hebben gearresteerd.”

Kort nadat de SAPS, de South African Police Services, deze dreigmail heeft ontvangen, wordt een politieman door een sluipschutter neergeschoten. Bennie Griessel krijgt ogenblikkelijk de opdracht de zaak-Sloet te heropenen.

Hanneke Sloet, een ambitieuze advocate, is veertig dagen daarvoor in haar luxe appartement doodgestoken met een mes. De zaak is op een dood spoor beland en er zijn vrijwel geen aanwijzingen, afgezien van enkele naaktfoto?s van Sloet die bij haar thuis worden gevonden. Terwijl zijn superieuren hem op zijn nek zitten, de pers zich boven op de zaak stort en de sluipschutter elke dag weer een slachtoffer maakt, neemt voor Bennie de druk steeds meer toe.

Samen met zijn partner Mbali Kaleni gaat hij op zoek naar wat de schutter en Hanneke Sloet met elkaar verbindt. Het wordt een helse zoektocht die zeven lange dagen zal duren…

Recensie
De Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer staat erom bekend dat hij een verhalenverteller is, maar ook dat zijn boeken zo levensecht zijn. Dit is voor een groot deel te danken aan zijn zorgvuldige research. Hij reist vaak af naar de locaties die hij in zijn boeken wil laten voorkomen en maakt er veel foto’s van. Die gebruikt hij bij de uitwerking van zijn gedachten, die alle in het Afrikaans, zijn moedertaal, geschreven worden. Het derde deel uit de Griessel-reeks is 7 dagen, dat in 2013 is verschenen.

Veertig dagen na de moord op de advocate Hanneke Sloet ontvangt de SAPS (South African Police Services) een e-mail waarin gedreigd wordt dat er iedere dag een politieman wordt neergeschoten tot haar moordenaar wordt gearresteerd. Als niet lang daarna een eerste – niet dodelijke – slachtoffer valt, krijgt Bennie Griessel de opdracht de zaak Sloet te heropenen. Hij heeft hiervoor een week. Griessel doet onderzoek, maar vindt geen enkele nieuwe aanwijzing. De zaak zit muurvast, de druk van hogerhand neemt toe en de schutter maakt iedere dag een nieuw slachtoffer. Wat is het verband tussen de moord en de schutter?

Zeven dagen voor het vinden van een moordenaar. Dat is kort, heel erg kort. Deze tijdspanne zou in principe garant moeten staan voor een snelle thriller waarin de spanning hoogtij viert. Wie dit verwacht komt bedrogen uit. Want ondanks die ene week waarin alles moet gebeuren, valt het tempo enigszins tegen. Pas het laatste derde deel van het verhaal heeft de snelheid en spanning die de lezer van de auteur gewend is. Daarvoor is het, afgezien van het redelijk boeiende begin in de kenmerkende Deon Meyer-stijl, voor een groot deel een verhaal over de privéperikelen van Bennie Griessel. Zijn sores horen er natuurlijk bij, dat maakt hem juist zo boeiend en interessant, maar een overdosis kan ook nadelig zijn. En daar is 7 dagen een heel mooi voorbeeld van.

Vanaf het begin weet de lezer dat de twee verhaallijnen, de moord op Sloet en het neerschieten van de politiemannen, onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat gegeven neemt al een groot deel van de spanning weg, ongeacht dat de lezer nog niet weet wat de link tussen beide zaken is. Gedurende de plot neemt de auteur zijn toevlucht in de financiële wereld, toch al niet het meest inspirerende en opwindende thema. Dat merkt de lezer direct, want op de momenten dat dit onderwerp naar voren komt, is het vaak wat saai en spanningsloos. Ondanks dat Meyer er wel voor zorgt dat de financiële terminologie voor het merendeel van zijn lezers begrijpelijk is.

Het verhaal heeft een aantal verrassende ontwikkelingen en ook de ontknoping was niet te voorzien. Toch komt die wel enigszins uit de lucht vallen, alsof de auteur het ook even niet meer wist en er een eind aan wilde maken. Dit alles wil niet zeggen dat 7 dagen een slecht boek is, zeker niet. Want de diverse personages hebben meer dan voldoende karakter om een wat minder verhaal te dragen, is de schrijfstijl van de auteur verhalend en beeldend, waarbij hij de sfeer ook erg goed weet neer te zetten. Maar, en dat kan een keer gebeuren, het is ook niet Meyers beste boek.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: 7 dagen

ISBN: 9789400506169
Pagina’s: 373

Eerste uitgave: 2013

Ster van het noorden – D.B. John


Beschrijving
Twaalf jaar na de ontvoering van haar tweelingzus door Noord-Koreaanse spionnen is Jenna Williams nog steeds op zoek naar aanwijzingen of haar zus leeft. Ze probeert toegang te krijgen tot het geheimzinnige en afgesloten land, wat haar onder de aandacht brengt van de CIA. Als er aanwijzingen zijn dat haar zus is opgesloten in een speciaal strafkamp, besluit Jenna deel te nemen aan een geheime en gevaarlijke missie diep in het hart van het Noord-Koreaanse regime. Een levensgevaarlijk kat-en-muisspel volgt, waarbij Jenna een onverwachte bondgenoot vindt in een hooggeplaatste Noord-Koreaanse diplomaat die opgejaagd wordt door zijn eigen geheime dienst en wil overlopen naar het westen.

Recensie
De auteur D.B. John is geboren in Wales en begon een opleiding tot advocaat, maar stapte over naar een carrière als uitgever van kinderboeken over wetenschap en geschiedenis. In 2009, hij woonde toen in Berlijn, schreef hij Flight from Berlin, zijn eerste roman. Een paar jaar later zette dramatisch nieuws uit Pyongyang, hij had al langer een thriller over Noord-Korea willen schrijven, hem aan het denken over de plot van een thriller. Hij bezocht dat duistere en geheimzinnige land in 2012 en dit gaf hem inspiratie voor Ster van het Noorden, dat in 2018 is verschenen.

In juni 1998 wordt de tweelingzus van Jenna Williams van een strand in Zuid-Korea ontvoerd. Alle autoriteiten gaan ervan uit dat ze niet meer leeft, maar Jenna is daar niet van overtuigd. Twaalf jaar later wordt ze benaderd door de CIA waardoor ze kansen ziet om meer over de ontvoering te kunnen achterhalen. In Noord-Korea krijgt ze onverwacht hulp van een diplomaat en komt er daardoor achter dat haar zus inderdaad nog leeft en zich in een speciaal kamp bevindt. Ze is vastberaden om haar zus mee terug te nemen naar de VS, maar dat is niet zonder gevaar.

Noord-Korea staat de laatste tijd (op het moment van schrijven van deze recensie) wat meer in de belangstelling. Om het wat decadentere gedrag van zijn huidige leider, Kim Jong-un, terwijl het land te kampen heeft met een enorm voedseltekort en het grootste deel van zijn bewoners gerantsoeneerd wordt. Dergelijke omstandigheden, maar ook andere schrikbarende feiten over dit tot de verbeelding sprekende land, worden in het debuut van John naar voren gebracht. Hoewel het verhaal fictief is, heeft de auteur, gevoed door zijn eigen ervaringen toen hij in dit land woonachtig was en het ook regelmatig bezocht heeft, deze zaken in zijn boek verwerkt. Hierdoor lijkt het voor het grootste deel absoluut geen verzonnen verhaal, het is zonder meer realistisch en die realiteit is verbazingwekkend, maar boezemt tegelijkertijd ook angst in. Want hoe is het mogelijk dat er zo met mensen omgegaan wordt!

Vanaf de proloog wordt de lezer meegezogen in een wereld die Noord-Korea heet en die voor het overgrote deel van de wereld onbekend is. Gevoelens als nieuwsgierigheid en verbazing steken de kop op, maar het verhaal zorgt er ook voor dat er een spanningsveld gecreëerd wordt. Dat komt omdat je wilt weten hoe het verder met de personages gaat, wat er precies gebeurd is, wat er nog gaat gebeuren, maar ook doordat het Ster van het noorden, dat ook nog eens drie geleidelijk naar elkaar toegroeiende verhaallijnen heeft, diverse verrassende plotwendingen heeft. Wie daardoor de indruk krijgt dat het een moeilijk leesbaar en ingewikkeld verhaal geworden is, heeft het volledig mis. Het boek is namelijk bijzonder lezenswaardig, doet nergens geforceerd aan en is bijzonder beeldend en vlot geschreven.

Aan het eind van het boek heeft de auteur een toelichting opgenomen waarin hij een uitleg geeft over vaststaande feiten die hij in zijn verhaal heeft verwerkt. Deze toelichting is interessant en verheldert veel van wat in het verhaal verwerkt is. De lezer doet er verstandig aan om hier pas aan te beginnen nadat het verhaal beëindigd is. Deze extra informatie heeft hoe dan ook een toegevoegde waarde. Ster van het Noorden is al met al een thriller die, ondanks de wat onwaarschijnlijke en enigszins onrealistische ontknoping, zowel de doorgewinterde thrillerlezer als de verstokte literatuurlezer zal waarderen. Want met zijn thrillerdebuut geeft D.B. John iedereen een kijkje in de mysterieuze en zo goed als onbekende Noord-Koreaanse keuken.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: D.B. John
Titel: Ster van het noorden

ISBN: 9789403118703
Pagina’s: 446

Eerste uitgave: 2018

Blonde Dolly – Tomas Ross


Beschrijving
Zestig jaar na haar dood is de naam Blonde Dolly nog altijd niet vergeten. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentieorkest. Dolly reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels. De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag destijds zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar zijn haar beruchte blauwe boekjes gebleven waarin ze namen van haar ‘speciale’ clientèle zou hebben genoteerd? 

In september 1959 wordt een man na een hartaanval opgenomen in een ziekenhuis in Scheveningen waar Hannah Fridman als verpleegster in opleiding werkt; een oudere man met een brandplek op zijn gezicht. Hannah is er zeker van dat deze man in 1943 haar vader in Velsen aan de Duitsers heeft verraden, in een complot om linkse verzetsstrijders uit te schakelen uit angst  voor een communistische machtsovername na de bevrijding. Hannah besluit het recht in eigen hand te nemen en hem te doden, al blijkt er nog iemand te zijn die hetzelfde wil en haar op het spoor zet van een jonge vrouw die tijdens de oorlog in een bordeel voor Duitse officieren en foute Nederlanders werkte, een hoertje dat zich Blonde Dolly noemt en een dubbelleven in Den Haag leidt.

Recensie
Het is inmiddels een kleine zestig jaar geleden dat Blonde Dolly, Nederlands bekendste prostituee, vermoord in haar Haagse woning werd aangetroffen. De moord wordt nog altijd gezien als een van de meest opzienbarende die in ons land gepleegd is en leverde door de jaren heen inspiratie op voor een film, een theatershow en een aantal boeken. Ook Tomas Ross, bekend geworden door de factionthriller, liet zich door deze mysterieuze vrouw, haar werkelijke naam was Sebilla Alida Johanna Niemans, inspireren en schreef Blonde Dolly, een thriller die op haar leven is gebaseerd en op 4 februari 2019 verscheen.

Drie weken na zijn hartaanval, waarvoor hij in het ziekenhuis is opgenomen, mag advocaat Herman van Dijk weer naar huis. De 22-jarige Hannah Fridman werkt daar als leerling-verpleegster en heeft hem gedurende die periode verzorgd. Ze is ervan overtuigd dat Van Dijk haar vader in 1943, bijna vijftien jaar geleden alweer, in Velsen aan de Duitsers heeft verraden. De reden hiervoor was om te voorkomen dat de communisten na de bevrijding de macht over zouden nemen. Hannah zint op gerechtigheid en is van plan om hem te vermoorden, al ziet ze dat zelf anders. Dan blijkt er nog iemand te zijn die hetzelfde wil, ze treffen elkaar steeds vaker en Hannah wordt gewezen op een jonge vrouw die in de oorlog in een bordeel voor Duitse officieren en NSB’ers werkte. Ze noemt zich tegenwoordig Blonde Dolly en zit in Den Haag achter een raam, maar beweegt zich met evenveel gemak in de betere kringen van de stad en beschikt daardoor over geheime informatie. Die ze gebruikt om haar plannen te verwezenlijken.

“Vanavond ga ik een man doden.” Een openingszin die er niet om liegt en waarmee Ross de lezer meteen te pakken heeft. Die zes woorden blijken kenmerkend te zijn voor het hele verhaal. Het boeit, het intrigeert en van begin tot eind is er een sluimerende spanningsboog. Door het verhaal vanuit het perspectief van verschillende personages te vertellen, hebben enkele hoofdstukken een overlapping, maar door die andere invalshoek wordt ook de lezer in de gelegenheid gesteld een bepaalde scène door de ogen van een ander te bekijken. En dan wordt duidelijk dat iets wat een herhaling lijkt te zijn, dat juist niet is.

Behalve de moord heeft Ross ook de Velser Affaire, een – mogelijk – denkbeeldig complot tijdens de Tweede Wereldoorlog, in zijn verhaal verwerkt. Leden van de politie van Velsen en leden van het Nederlands verzet zouden hierbij betrokken zijn geweest, maar ook rezen er twijfels over de rol van de toenmalige regering. Omdat de auteur deze historische feiten met fictie combineert, krijg je het gevoel een waargebeurd, en dus realistisch, verhaal te lezen. Dit wordt versterkt door de beeldende beschrijvingen en de typische en goed overkomende jaren 50-sfeer.

In eerste instantie lijken de verschillende verhaallijnen niets met elkaar te maken te hebben, maar gedurende de plot komen ze, zonder dat de personages elkaar ontmoeten, wel op een subtiele en doordachte manier steeds meer samen. Het verhaal wordt daardoor afgerond, maar de ontknoping laat nog wel wat vragen openstaan. En dat is precies wat Ross beoogde. Omdat de moord op Blonde Dolly ook nog steeds voor vraagtekens zorgt.

Minstens zo interessant is het nawoord dat Ross op het verhaal geeft. Daarin geeft hij uitgebreide informatie over de moord op Blonde Dolly, wat zijn research hem heeft opgeleverd en hoe hij dit in zijn boek heeft kunnen gebruiken. Daarbij is hij niet over één nacht ijs gegaan, want in 2007 schreef hij in Den Haag Centraal al een feuilleton over haar en in Plaats Delict uit 2005 wordt haar moord ook beschreven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tomas Ross
Titel: Blonde Dolly

ISBN: 9789023427346
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2019

13 uur – Deon Meyer


Beschrijving
Wanneer een Amerikaanse rugzaktoeriste in Kaapstad verdwijnt en politici in paniek raken over het beschadigde imago van de stad, krijgt inspecteur Benny Griessel de taak om de jonge vrouw terug te vinden. De keuze voor Benny is allesbehalve oncontroversieel, want zijn alcoholprobleem is alom bekend, en zijn carrière is na 25 jaar bij de politie nagenoeg tot stilstand gekomen. Maar de zaak van het verdwenen meisje biedt hem een kans om nog een keer te laten zien waarom velen binnen de politie en de politiek hem als een ware legende beschouwen. Benny heeft slechts dertien uur de tijd om de jonge vrouw terug te vinden, om twee moorden op te lossen en om tussendoor zijn jarenlange ervaring over te dragen op de volgende generatie misdaadbestrijders, die afkomstig zijn uit alle etnische groeperingen die het nieuwe Zuid- Afrika rijk is. Dertien uur om een complot te ontrafelen dat een bedreiging blijkt te vormen voor het hele land?

Recensie
Hoewel hij al op veertienjarige leeftijd zijn eerste boek schreef, begon de Zuid-Afrikaan Deon Meyer pas na zijn dertigste serieus over het schrijven van boeken na te denken. Niet veel later was zijn eerste boek een feit, de thriller Wie met vuur speel, dat alleen in het Afrikaans is uitgekomen. Zijn latere werk werd allemaal wel vertaald, maar echt bekend werd hij met zijn serie waarin inspecteur Bennie Griessel het hoofdpersonage is. De serie begon met Duivelspiek en kreeg een vervolg met 13 uur, dat door VN in 2012 tot thriller van het jaar is uitgeroepen.

De Amerikaanse vriendinnen Erin Russel en Rachel Anderson reizen met een groep door Afrika. In Kaapstad wordt een van hen vermoord en de ander achtervolgd. Inspecteur Bennie Griessel krijgt de leiding over het onderzoek naar de moord, maar moet er ook voor zorgen dat het gevluchte meisje, dat inmiddels verdwenen is, levend wordt teruggevonden. Ergens anders in de stad wordt in zijn woning het lichaam van een man gevonden en de verdenking valt al snel op zijn alcoholistische vrouw. Ook deze zaak zal door Griessel gecoördineerd moeten worden. Wat hebben deze zaken gemeen en worden ze op tijd opgelost?

Zoals de titel van het boek al suggereert, speelt het verhaal zich in dertien uur af. Die korte tijdspanne zorgt er wel voor dat het een enorm tempo heeft en het verhaal bij wijze van spreken voorbij is voor je er erg in hebt. Omdat Meyer zich door deze opzet geen inleiding kon permitteren, ben je als lezer al vanaf de eerste bladzijde bij het verhaal betrokken, je zit er meteen volop in en pas als het boek is dichtgeslagen kun je op adem komen. Daarbij kenmerkt de plot zich ook nog eens door diverse onverwachte, en dus verrassende, ontwikkelingen. Het zijn stuk voor stuk ingrediënten 13 uur van een flinke dosis spanning hebben voorzien.

Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen, die van de moord op het ene en de vlucht en verdwijning van het andere meisje. En ook die van de moord op de man, die een bekende platenbaas blijkt te zijn. Gedurende de plot wijst niets erop dat beide verhalen met elkaar te maken hebben. Dat hebben ze in feite ook niet, maar in de ontknoping blijken ze toch een raakvlak te hebben. Iets dat de lezer lange tijd niet ziet aankomen. De onderzoeken in die afzonderlijke verhalen worden verricht door een aantal nieuwbakken inspecteurs, Griessel is hun mentor. Interessante personages die, als ze ook nog in de rest van de serie voor gaan komen, alleen maar kunnen groeien.

Meyer zou Meyer niet zijn als hij ook in 13 uur geen maatschappelijk probleem naar voren brengt. Dit probleem is niet prominent aanwezig, maar het sluimert door het verhaal heen. Want hij maakt heel erg duidelijk dat het land nog steeds te kampen heeft met de gevolgen van de apartheid. Ook de nog steeds aanwezige corruptie van politiefunctionarissen maakt deel uit van het verhaal. Daarin heeft het land nog steeds geen positieve veranderingen ondergaan. Deze problematiek maakt het verhaal bijzonder realistisch. Dat geldt overigens ook voor de beeldende en levendige beschrijvingen die de auteur hanteert.

Toch kan er een kleine, wat kritische kanttekening worden geplaatst. Een van de nieuwe inspecteurs, Mbali Kaleni, is nogal fors en daar legt Meyer soms onnodig de nadruk op. Dat weegt echter niet op tegen het verhaal op zich, want dat staat als een huis. Zonder enige vorm van twijfel kan worden gesteld dat 13 uur een thriller van formaat is.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: 13 uur

ISBN: 9789400501614
Pagina’s: 389

Eerste uitgave: 2012

De vos – Frederick Forsyth


Beschrijving
Het voormalige hoofd van de Britse geheime dienst Adrian Weston wordt midden in de nacht wakker gebeld door de premier. Haar bericht is schokkend: de strengst beveiligde firewalls ter wereld, van het Pentagon, de NSA en de CIA, zijn tegelijkertijd gehackt door een hacker met de bijnaam ‘De Vos’. Nog schokkender is dat De Vos een zeventienjarige Britse scholier blijkt te zijn, zonder kwaad in de zin. De jongen beschikt gewoon over een geniale geest.

De Amerikaanse veiligheidsdiensten willen dat De Vos wordt uitgeleverd, maar Adrian heeft andere plannen. In een race tegen de klok moet hij voorkomen dat de jongen in vijandelijke handen valt. Want dan zijn de gevolgen ondenkbaar…

Recensie
Het schrijversdebuut van de Britse auteur Frederick Forsyth was niet zijn veelgeroemde thriller De dag van de Jakhals, maar The Biafra story, een non-fictieboek uit 1969 waarin hij zijn ervaringen met het conflict in dat land heeft verwerkt. Zijn debuutthriller uit 1971 betekende echter wel de grote doorbraak van de voormalig journalist en wordt gezien als de belangrijkste thriller in de geschiedenis. Een aantal van zijn boeken is verfilmd en met prijzen beloond. Begin februari 2019 verscheen De vos, zijn nieuwste thriller en tevens zijn zwanenzang als thrillerauteur.

Gepensioneerd adjunct-hoofd van de Britse geheime dienst Adrian Weston wordt ’s nachts wakker gebeld door de premier. De meest geheime databank van de NSA is gehackt en de verantwoordelijke daarvoor blijkt een achttienjarige jongen te zijn, die later de bijnaam De vos krijgt. De Amerikaanse regering wil dat hij wordt uitgeleverd, maar Weston weet hun president ervan te overtuigen dat hij hiervan afziet. Hij heeft namelijk andere plannen met de jongen. Dat zorgt ervoor dat er internationale conflicten dreigen te ontstaan, waarbij het leven van de hacker in gevaar komt.

Hoewel Forsyth al zijn verhalen op een typemachine geschreven heeft, gaat hij wel degelijk met de tijd mee. Want de rode draad in De vos is het al dan niet legaal of illegaal hacken van vijandelijke doelen. Cybercrime in optima forma. Behalve deze nog steeds actuele handeling heeft de auteur ook andere zaken in de thriller verwerkt die de laatste jaren veel aandacht hebben gekregen, waaronder crowdfunding en de Brexit. Dit is echter niet het belangrijkste in het verhaal, verre van zelfs. De meeste aandacht gaat uit naar de onderlinge machtsverhoudingen tussen Amerika, Rusland, Iran en Noord-Korea, waarbij hun leiders niet bij naam genoemd worden, maar wel overduidelijk herkenbaar is wie de auteur bedoelt.

In principe kan dit een interessante en boeiende spionagethriller opleveren, want dat is waar het vooral om draait. De eerste paar bladzijden lijken dat ook te bevestigen, maar al snel verzandt het verhaal in een koele en zakelijke opsomming van feiten en wetenswaardigheden. Daardoor heeft De vos bij tijd en wijle veel weg van een geschiedenisles en een handboek spionage. Dat maakt het lezen er niet gemakkelijker op. Ook een overtal aan personages en verhaallijnen met diverse zijpaden, zorgt voor veel complexiteit, verwarring en onduidelijkheid. De auteur heeft aan het eind van het boek niet voor niets een ruim vier pagina’s lange lijst van karakters en organisaties opgenomen. Dat is al erg veelzeggend.

Het staat buiten kijf dat Forsyth een vakkundig schrijver is en dat hij voor dit boek meer dan voldoende research heeft gepleegd. De huidige toestand in de wereld levert daardoor een realistisch verhaal op, dat echter wel wordt ontsierd door de inzet van een puber met autisme. Alles rondom deze jongen en zijn familie, maar ook de nogal gezochte ontknoping, doen weer afbreuk aan het realiteitsgehalte. De vos, dat vertaald is door Guus van der Made, is in beginsel Forsyths laatste spionagethriller en dat is misschien maar goed ook.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Frederick Forsyth
Titel: De vos
ISBN: 9789400510296
Pagina’s: 311

Eerste uitgave: 2019

Koorts – Deon Meyer


Beschrijving
Willem Storm en zijn zoon behoren tot de weinige overlevenden in Zuid-Afrika – en de rest van de wereld – van een allesverwoestend virus. Willem wil hun leven weer opbouwen bij de stuwdam bij Vanderkloof, vanwege de beschutte ligging en de mogelijkheid om elektriciteit op te wekken. Alleen is Vanderkloof niet helemaal verlaten.

Een groep uitschot gebruikt het plaatsje als uitvalsbasis, en houdt een vrouw gevangen. Ze hadden door kunnen rijden, maar zo zit Willem niet in elkaar. Wanneer het tot een schietpartij komt, blijkt niet Willem, maar de dertienjarige Nico het koelbloedigst.

Als Nico jaren later zijn memoires schrijft en terugkijkt op zijn leven, lezen we over de momenten waarop zijn hart werd gebroken, zijn loyaliteiten op de proef werden gesteld, en over zijn pijnlijkste herinnering: de moord op zijn vader.

Recensie
In een interview heeft de Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer een keer gezegd dat hij de lezer aan het denken wil zetten door hem problemen te tonen en hem daarom dus geen antwoorden wil geven. Hij wil met zijn boeken proberen een betekenis te geven aan de wereld. Toch zegt hij zich niet te laten inspireren door ware gebeurtenissen. Wat echter wel altijd in zijn boeken voorkomt, zijn maatschappelijke thema’s die vooral in Zuid-Afrika voorkomen. In Koorts, dat in mei 2017 verscheen, is het een zoektocht om na te gaan of een multiculturele samenleving kan functioneren, maar ook kan slagen.

Na de uitbraak van een zeer besmettelijk virus waaraan het grootste deel van de mensheid gestorven is, proberen Willem Storm en zijn zoon Nico, die immuun blijken te zijn, een nieuw bestaan op te bouwen bij de stuwdam bij het plaatsje Vanderkloof. Willem roept goede mensen op om zich bij hem aan te sluiten en in korte tijd heeft zich een kleine gemeenschap gevormd dat Amanzi wordt genoemd. Ze worden aangevallen, maar mede door dapper optreden van Nico slaan ze zich er doorheen. Er is echter meer aan de hand, want ook binnen de gemeenschap groeit de onvrede. En wordt er een opzienbarende moord gepleegd.

Het begin van Koorts is ongebruikelijk. Want al in de eerste zin wordt aangekondigd dat de vader van Nico, de schrijver van de memoires, het verhaal is namelijk een terugblik, is vermoord. Dit, maar vooral ook het vervolg zijn interessant en zonder meer intrigerend. Het maakt de lezer nieuwsgierig en dat zorgt voor een spanningselement. Toch, en dat gevoel krijg je gedurende de plot steeds meer, is het boek geen echte thriller. Wat het wel is, is lastig te bepalen. Er zijn hoe dan ook voldoende passages die meer dan voldoende spanning hebben, maar daarnaast heeft het verhaal ook genoeg kenmerken die de indruk wekken dat het boek een roman is, of een avonturenboek. Eigenlijk kan wel gezegd worden dat het uit diverse genres bestaat.

In tegenstelling tot veel andere thrillers van de auteur is het tempo van dit verhaal niet razendsnel. In een bedaarde, maar zeker acceptabele snelheid schrijdt het voort zonder dat de aandacht van de lezer verslapt. Dat komt omdat er altijd wel wat gebeurt. Maar ook omdat Meyer ervoor gekozen heeft om de memoires van Nico af te wisselen met interviewfragmenten van een aantal bewoners van Amanzi. Hierdoor krijgt de lezer een situatie vanuit een ander perspectief te zien en is het in sommige gevallen tevens een aanvulling op de visie van Nico. Door deze goede keuze van de auteur krijgt de lezer een zo volledig mogelijk beeld van de gebeurtenissen.

Meyer laat in het ongewisse in welk jaar het verhaal zich afspeelt. Hoewel het verhaal zich in theorie in het verleden zou kunnen afspelen, is dit niet aannemelijk. Het heeft er meer van weg dat het gebeurtenissen in de toekomst zijn. Omdat het verhaal vooral gaat over de tijd na De Koorts, kan de lezer geen vergelijking maken met hoe deze fictieve wereld er voor die Apocalyps uitgezien heeft. Het is echter niet zo moeilijk om een vergelijking met onze huidige tijd te maken. Vooral omdat de auteur een aantal maatschappelijke problemen aan de kaak stelt waar de wereld momenteel mee te maken heeft, denk hierbij bijvoorbeeld aan de overdaad aan plastic afval. Tijdens én vooral ná het lezen, kun je jezelf de vraag stellen of het post-Koortstijdperk zoveel anders is geworden dan daarvoor. Het antwoord lijkt nee te zijn, want de problemen in Amanzi zijn identiek aan die in de huidige wereld. Dus heeft de pandemie blijkbaar niet veel zin gehad.

Ondanks dat Koorts niet in een speciaal hokje is te plaatsen, heeft Meyer een bijzonder boeiend verhaal geschreven. Een verhaal dat een even verrassende als schokkende ontknoping kent. De auteur toont met dit boek tevens aan dat hij erg veelzijdig een zeer kundig verhalenverteller is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: Koorts

ISBN: 9789400510098
Pagina’s: 544

Eerste uitgave: 2017

De stille patiënt – Alex Michaelides


Beschrijving
‘Zij is de enige die weet wat er gebeurd is.
Ik ben de enige die haar kan laten praten.’

Iedereen dacht dat Alicia Berenson een gelukkig huwelijk had; dan schiet ze haar man vijf keer in zijn hoofd. Na deze gruwelijke daad zwijgt ze, en weigert een verklaring te geven. Alicia’s stilte spreekt tot de verbeelding van het publiek en maakt haar tot een mysterieuze beroemdheid.
Psychotherapeut Theo Faber is ervan overtuigd dat hij haar weer kan laten praten en zo te ontrafelen wat er zich die bewuste nacht heeft afgespeeld. Hij doet er alles aan om een baan te krijgen bij de instelling waar Alicia zit opgesloten, en lijkt geobsedeerd om met haar in gesprek te gaan. Maar hij kan niet voorzien wat hij daarmee in gang zet…

Recensie
De Britse, maar op Cyprus geboren auteur Alex Michaelides wilde als kind altijd al schrijver zijn. Voor zijn achttiende schreef hij anderhalve roman, maar door zijn liefde voor de film werd zijn ambitie enigszins ontmoedigd. Hij werkte als scenarioschrijver voor films en daarvoor in een gesloten psychiatrische inrichting voor jongeren. Daar ontsproot bij hem het idee voor een boek dat moest doen alsof hij Agatha Christie was. Het resultaat daarvan is De stille patiënt dat in februari 2019 is uitgekomen. Dit debuut is in meer dan twintig talen vertaald en voor verschijning zijn zelfs de filmrechten gekocht.

Alicia en Gabriel Berenson, beiden kunstenaars, zijn zeven jaar getrouwd, maar op een dag schiet Alicia haar man vijf keer in het hoofd. De politie wil haar ondervragen, maar Alicia zegt geen woord meer. Ze wordt opgenomen in The Grove, een psychiatrische kliniek. Haar weigering spreekt tot de verbeelding van publiek en media en haar schilderijen worden onbetaalbaar. Theo Faber werkt als psychotherapeut in de kliniek en is ervan overtuigd dat hij Alicia weer kan laten spreken waardoor het motief voor de moord achterhaald kan worden. Hij beseft echter niet welke gevolgen dit voor hemzelf zal hebben.

Vanaf de eerste bladzijde is de lezer bij het verhaal betrokken. Enerzijds door de fragmenten uit het dagboek van Alicia, die steeds meer prijsgeven van wat er werkelijk is gebeurd. Anderzijds omdat Michaelides ervoor gekozen heeft om zich rechtstreeks tot de lezer te richten. Hij doet dit vanuit het perspectief van Theo Faber die, zes jaar na de moord, zijn verhaal vertelt. Deze opzet zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt, je jezelf gaat afvragen of Alicia de moord nou wel of niet gepleegd heeft en vooral ook wat ertoe heeft geleid dat haar man vermoord is. Hierdoor ontstaat er in het begin al een spanningsveld die gedurende de plot latent aanwezig is.

De stille patiënt is geen verhaal dat het van zijn snelheid moet hebben. Heel geleidelijk wordt er steeds meer onthuld en krijgt de lezer eveneens ruim voldoende achtergrondinformatie over de diverse personages, de belangrijkste in het bijzonder. Het krijgt daardoor diepgang en, en dat is misschien wel van het grootste belang, deze informatie is onmisbaar voor de uiteindelijk verrassende ontknoping. Voor het zover is, krijgt de lezer in feite drie verhaallijnen, de een groter dan de andere, voorgeschoteld met ieder hun eigen spanningsboog. De hoofdplot en de twee subplots lijken aanvankelijk niets met elkaar te maken te hebben, maar de auteur weet ze op een verfijnde manier toch samen te brengen. Dat doet hij met behulp van een aantal verrassende plotwendingen en sommige hoofdstukken laat hij eindigen met een cliffhanger.

Omdat de auteur zelf uit de psychiatrie afkomstig is en daar dus ervaring in heeft, kent hij deze wereld door en door. Daar heeft hij in zijn boek ook kundig gebruik van gemaakt, waardoor het erg realistisch overkomt. Dat geldt vooral voor de interactie tussen Theo en Alicia, die is interessant omdat Alicia niet spreekt, communicatie daardoor erg lastig is en dus vooral moet komen uit het non-verbale. En daaruit blijkt dan dat ze, ondanks haar zelfgekozen stilte, meer dan voldoende te vertellen heeft. Ook het dagboek dat Theo van Alicia te lezen krijgt, geeft gedurende de plot zijn geheimen prijs.

Michaelides heeft met De stille patiënt, in een mooie vertaling van Els Franci-Ekeler, een prima en onderhoudend debuut geschreven en is een psychologische thriller pur sang. Het is mysterieus, heeft een voortdurende en vooral onderhuidse spanning en boeit van begin tot eind.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Alex Michaelides
Titel: De stille patiënt
ISBN: 9789403146607
Pagina’s: 348

Eerste uitgave: 2019

DNA – Yrsa Sigurðardóttir


Beschrijving
In Reykjavik wordt een jonge vrouw op gruwelijke wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter verstopt zich onder haar bed en is de enige getuige. Wanneer niet veel later een tweede vrouw op eenzelfde manier ter dood wordt gebracht, staat de politie voor een raadsel: wat is het verband tussen de twee vrouwen?

Voor commissaris Huldar is het de eerste zaak in zijn nieuwe functie. Hij moet daarbij samenwerken met psychologe Freyja, die het getraumatiseerde meisje onder haar hoede heeft. De samenwerking wordt extra gecompliceerd door hun onenightstand, waarbij Huldar Freyja voorloog over zijn leven.

Ondertussen ontvangt een radioamateur gecodeerde berichten die de slachtoffers met elkaar in verband brengen, maar niemand gelooft hem en hij besluit zelf op onderzoek uit te gaan.

Recensie
De IJslandse auteur Yrsa Sigurðardóttir had na vijf jaar genoeg van het schrijven van kinderboeken. Ze wilde niet meer altijd grappig zijn en daarom koos ze ervoor om over te stappen naar de thriller. Haar debuut binnen dit genre was Het laatste ritueel dat in 2005 uitkwam en ook het begin is van een serie over advocaat Thóra Guðmundsdóttir. Een paar boeken uit deze serie zijn genomineerd voor een prijs. Haar standalonethriller Ik vergeet je niet is in 2017 als film uitgebracht. DNA is het eerste deel van een trilogie en verscheen in januari 2019.

Op een avond wordt Elísa, een jonge vrouw, op barbaarse wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter Margrét had zich onder haar moeders bed verstopt en krijgt mee hoe haar moeder toegetakeld wordt. Niet lang daarna vindt er een tweede en even gruwelijke moord plaats. Rechercheur Huldar leidt het onderzoek, maar hij en zijn team kunnen nog geen verband tussen de moorden ontdekken. De enige overeenkomst zijn gecodeerde berichten die beide slachtoffers ontvangen hebben. Ook een radioamateur ontvangt deze berichten, hij maakt hier melding van, maar wordt niet geloofd. Daarom gaat hij, ondanks de gevolgen, zelf op onderzoek uit.

Het verhaal begint met een proloog, in het boek voorwoord genoemd, dat zich in 1987 afspeelt en maakt daarna een sprong naar 2015. Lang, heel erg lang, kan de lezer zich afvragen wat dat begin met verhaal te maken heeft. Dat wordt pas in de ontknoping duidelijk. De eerste hoofdstukken hebben nog een vrij kleine spanningsboog, het maakt in eerste instantie nieuwsgierig, maar het verzandt daarna in een langdradig relaas dat maar niet op wilde schieten. Dat komt vooral omdat de auteur veel te veel (achtergrond)informatie geeft. Normaal gesproken is dit niet zo erg, maar deze keer slaat die veelheid aan gegevens de plank volledig mis en zorgt het alleen maar voor nog meer vertraging. Daarnaast blijft ook het politieonderzoek, vooral door alle persoonlijke perikelen die in het verhaal naar voren worden gebracht, onderbelicht.

Toch heeft DNA best wel wat aardige momenten, dan is er wat meer tempo en wordt het verhaal iets interessanter. Toch komt het te vaak voor dat sommige situaties plotseling uit de lucht komen vallen. Het lijkt er dan vooral op dat er nog ‘even’ iets bedacht moest worden om het verhaal, dat daardoor nogal onsamenhangend overkomt, spanning te geven. Spanning die overigens zo goed als ontbreekt. Misschien is het veelzeggend dat de moorden op de twee vrouwen het beste van het boek zijn. Deze moorden worden overigens niet in detail besproken, maar als beschreven wordt hoe ze vermoord zijn, kan de lezer zich dat heel goed inbeelden.

Door de uitgebreide beschrijvingen van de hoofdpersonages krijgt de lezer wel het een en ander over hen te weten en eveneens dat ze samen een kortstondig verleden hebben. Toch is die kennis ook weer wat beperkt, want de verdieping van hen blijft vooral hangen in het heden. Mogelijk dat de twee andere delen van de trilogie meer over Huldar en Freyja prijsgeven, maar dat ligt niet in de lijn der verwachting. Wat wel goed is, is dat beide karakters heel gewoon overkomen. Ze hebben hun sterke kanten, maar, net als iedereen, ook hun zwakkere en daarom zijn ze dus ook maar heel normale mensen. Ondanks de belangrijke rol die ze hebben.

DNA heeft een onverwachte ontknoping waarin het voorwoord wordt verklaard en alles op zijn plaats valt. Toch kan dat einde absoluut niet goedmaken wat daarvoor al is misgegaan. De volgende twee delen van de trilogie zullen goed moeten maken wat dit eerste deel niet gelukt is: boeien.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Yrsa Sigurðardóttir
Titel: DNA

ISBN: 9789403107004
Pagina’s: 477

Eerste uitgave: 2019

Geen genade – Chris Ryan


Beschrijving
Op de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico woedt een verhitte drugsoorlog. Het aantal onschuldige slachtoffers loopt in de tienduizenden. Van alle kartels is Los Zetas de meest gewelddadige. De leden maakten vroeger deel uit van de Mexicaanse geheime dienst, maar zijn het slechte pad op gegaan. Ze behoren daardoor tot de meest meedogenloze en best getrainde criminelen ter wereld. Dat is waarom alleen de meest meedogenloze en best getrainde geheime dienst ter wereld ze een halt kan toeroepen.

Het team van SAS-legende Danny Black gaat undercover en probeert de geheimzinnige, ongrijpbare leider Z1 uit zijn schuilplaats te lokken. Maar het kartel blijkt meer macht te hebben dan gedacht en de strategieën van de leden zijn buitengewoon bloeddorstig. Als het SAS-team wil doordringen in het hart van het kartel, moeten ze tot het uiterste gaan.

Recensie
De Brit Colin Armstrong maakte deel uit van een SAS-operatie in Irak. Hij wist als enige te ontsnappen en vluchtte naar Syrië. Na zijn militaire carrière, die hij in 1994 beëindigde, wilde hij zijn verhaal over deze wekenlang durende ontsnapping vertellen. Dat deed hij via zijn debuut, De achtste man, dat hij onder het pseudoniem Chris Ryan schreef. Dit was een succes en daardoor het begin van zijn loopbaan als auteur van actiethrillers, waaronder zowel standalones als series. Op 13 november 2018 verscheen Geen genade, waarin SAS’er Danny Black opnieuw mag aantreden.

In het noordoosten van Mexico is Los Zetas, een gevreesd drugskartel, actief. Ze zijn keihard en verantwoordelijk voor een groot aantal slachtoffers, in eigen land, maar ook in de VS. Omdat dit kartel bestaat uit voormalig leden van de Mexicaanse geheime dienst zijn ze bijzonder goed getraind en lastig te grijpen. Op verzoek van de CIA wordt een klein team onder leiding van Danny Black naar de VS gestuurd om van daaruit de beruchte kartelleider Z1 te elimineren. Het wordt geen eenvoudige operatie, vooral als ook nog blijkt dat een verrader hun missie bemoeilijkt.

Bij de boeken van Ryan weet je wat je te wachten staat: actie en – vaak veel – geweld. De auteur is niet voor niets een van de meest toonaangevende auteurs van de actiethriller. Geen genade is hierop geen uitzondering, want de proloog, die zich een paar jaar eerder afspeelt, is heftig, wreed en in wezen ook keihard. Daarmee zet het wel de toon van het verhaal dat laat zien Los Zetas, een drugskartel dat werkelijk bestaat en waarop dit verhaal is geïnspireerd, een nietsontziende, buitengewoon gewelddadige, maar ook goed georganiseerde bende is. De leden van het SAS-team van Danny Black doen daar overigens niet voor onder, want ook zij weten hoe ze met geweld om moeten gaan, maar eveneens hoe ze het kunnen gebruiken. Soms wekken ze zelfs de indruk niets anders te zijn dan een stel kille moordenaars.

Het grootste deel van het verhaal speelt zich in Mexico en de VS af, maar er is ook nog een subplot dat in Engeland plaatsvindt en waarbij een Delta Force-team betrokken is. Hoewel beide verhalen aanvankelijk niets met elkaar te maken lijken te hebben, de lezer kan zich zelfs afvragen waarom er een tweede, maar substantieel kleinere verhaallijn is, blijkt er uiteindelijk wel een raakvlak te zijn. Dat militaire eenheden in de strijd tegen drugs ingezet worden, is op zich niet zo vreemd, maar merkwaardig is wel dat zowel de SAS als de Delta Force op elkaars grondgebied opereren. Dat komt enigszins ongeloofwaardig over. Ook blijft de rol van de Amerikanen, vooral nadat ze hun operatie hebben afgerond, tamelijk onduidelijk. Daarover geeft de auteur geen enkel uitsluitsel meer. Een andere misser van de auteur is dat hij een paar keer twee namen door elkaar haalt. Dit is zo goed als zeker te wijten aan een slordigheid.

Ondanks de veelvuldigheid aan actie en de enorme dosis geweld zijn er, afgezien van enkele verrassende plotwendingen, te weinig spannende momenten. Het lijkt er vooral op dat Ryan zichzelf de opdracht heeft gegeven om zoveel mogelijk spektakel in het verhaal te verwerken. Omdat hij daar zonder meer in is geslaagd, hoeft de lezer zich geen seconde te vervelen. Dat neemt echter niet weg dat meer spanning een sterker verhaal had opgeleverd. Nu is het vooral een platte thriller, waarin iedere diepgang ontbreekt. Ideaal voor wie van actie en geweld houdt, maar wie de voorkeur aan een meer verfijnde thriller geeft, kan Geen genade, dat vertaald is door Marieke van Muijden en Jan van den Berg, beter links laten liggen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Chris Ryan
Titel: Geen genade
ISBN: 9789022585375
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2018