Categorie archief: Gelezen in 2019

Schoon goud – Karin Slaughter & Lee Child


Beschrijving
Will Trent is bezig met een undercoveractie bij Fort Knox. Zijn missie: het oplossen van een ruim twintig jaar oude moordzaak. De naam van zijn verdachte: Jack Reacher.

Jack Reacher is in Fort Knox op een eigen missie: hij probeert een crimineel verbond in het Amerikaanse leger te ontmantelen. Maar dan verschijnt Will Trent opeens ten tonele.

Er is echter een veel grotere samenzwering aan de gang – een situatie die noch de speciaal agent, noch de ex-militair agent had kunnen voorzien. De enige optie die Jack Reacher en Will Trent hebben is samen te werken – als dat lukt…

Recensie
Karin Slaughter en Lee Child (een pseudoniem van Jim Grant) zijn ongeveer twintig jaar bevriend en hebben het er regelmatig over gehad hoe het zou zijn als hun personages Will Trent en Jack Reacher elkaar ontmoetten. Beide heren hebben namelijk hun eigen manier van werken, ondanks dat ze allebei een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebben. Slaughter en Child besloten te gaan samenwerken, want uiteindelijk resulteerde in het korte verhaal Schoon goud.

GBI-agent Will Trent wordt gevraagd om als undercover naar Fort Knox te gaan. Daar werkt een verdachte van een moord die twintig jaar geleden heeft plaatsgevonden. Deze man, Jack Reacher, is daar tewerkgesteld omdat hij enkele criminele activiteiten binnen het Amerikaanse leger aan de kaak moet stellen. Hoewel ze beiden een ander doel hebben, zullen ze noodgedwongen moeten samenwerken. Want op de legerbasis blijkt veel meer aan de hand te zijn dan men vooraf had kunnen vermoeden.

Een kort verhaal vergt andere disciplines dan bij een lang verhaal, je kunt de personages minder goed uitwerken, de plot is vaak minder ingewikkeld en in feite moet je ook vrij snel to the point komen. Aan al deze ‘voorwaarden’ wordt in Schoon goud voldaan, dus van die criteria uitgaand, hebben de auteurs het goed gedaan. Toch is het niet zo dat het verhaal van hoogstaande kwaliteit is, daarvoor is het veel te oppervlakkig, te simpel en eigenlijk ook wel aan de dunne kant. Het concept is in beginsel origineel en leent zich ook wel voor een interessant en boeiend verhaal, maar de uitwerking daarvan is verre van optimaal.

Schoon goud begint met een korte en vluchtige introductie van de personages en ook met een situatieschets. Het duurt niet lang en Trent en Reacher worden aan elkaar voorgesteld, dat gebeurt nogal plompverloren, er gaat helemaal niets aan vooraf. Ze werken opeens samen en de lezer moet het daar maar mee doen, heeft het te accepteren. Het had de auteurs gesierd als dit, hoe lastig het in een kort verhaal ook zal zijn, wat meer geleidelijk aan had plaatsgevonden. Vervolgens focussen ze zich samen op hun doelwit en ook hun strijdplan komt plotseling uit de lucht vallen. Een paar regels extra, meer was absoluut niet nodig geweest, had dit kunnen voorkomen. Nu heeft de lezer het gevoel dat de auteurs het verhaal zo beknopt mogelijk wilden houden en dat er geen enkele plaats is voor wat meer uitleg.

Beide auteurs geven in een kort voorwoord aan dat hun geschreven hoofdstukken op een gegeven moment door elkaar zijn gaan lopen en dat niet herkenbaar zou moeten zijn wie wat geschreven heeft. Desondanks kan iemand die het werk van hen tweeën kent min of meer wel aanvoelen wat door Slaughter en wat door Child geschreven is. Daar is helemaal niets mis mee, maar wellicht waren de personages krachtiger geweest als ieder van hen zich met hun eigen protagonist had beziggehouden. Nu zijn ze in wezen een slap aftreksel van hun eigen ik, een karikatuur van zichzelf.

Op de schrijfstijl is niet veel aan te merken, die is verzorgd en leesbaar. De dialogen zijn helder en af en toe gevat, maar spanning heeft het korte verhaal niet. De wetenswaardigheden die over Fort Knox gegeven worden, zijn interessant en voegen ook wat aan het verhaal toe. Voor het overige is Schoon goud een hopelijk eenmalig experiment en blijven de auteurs voortaan trouw aan hun eigen vertrouwde personages.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Karin Slaughter & Lee Child
Titel: Schoon goud

ISBN: 9789402704181
Pagina’s: 128

Eerste uitgave: 2019

Lexicon – Max Barry


Beschrijving
Wil Parke wordt in een wc-ruimte van een vliegveld bruut overmeesterd door twee mannen. Ze stellen hem een reeks vreemde vragen en beweren dat hij de sleutel is tot een geheime strijd waar hij niets van weet, en dat hij `immuun’ is.

Straatschoffie Emily Ruff wordt gerekruteerd door een exclusieve school waar leerlingen les krijgen in overtuigingskracht. Ze leren woorden te gebruiken als wapens. De besten worden `dichters’ en gaan werken voor een sinistere organisatie. Al snel is Emily het grootste talent – totdat ze een catastrofale fout maakt: ze wordt verliefd.

Recensie
Hoewel hij met zijn werk als marketeer bezig had moeten zijn, schreef de Australische auteur Max Barry stiekem aan Syrup, zijn debuutroman, overigens geschreven onder de naam Maxx Barry. Een daverend succes was dit nog niet, maar de opvolger Logoland (Jennifer Government), was dat wel. De gratis online game NationStates is op dit boek gebaseerd. Het in 2013 verschenen Lexicon, in Nederland werd het in april 2014 uitgegeven, is een thriller en vooralsnog het laatste boek dat hij geschreven heeft. Het werd door Time Magazine uitgeroepen tot een van de beste tien boeken van het jaar 2013.

Op de luchthaven van Chicago wordt Wil Parke door een aantal mannen overmeesterd en moet hij vijf bijzondere vragen beantwoorden. Er wordt hem ook verteld dat hij immuun is en dat hij de sleutel is in een voor hem onbekende geheime strijd. In San Francisco wordt het op straat levende meisje Emily Ruff geronseld om naar een exclusieve school te komen waar lesgegeven wordt in overtuigingskracht. De woorden die ze er leert fungeren als wapens en de beste leerlingen worden tewerkgesteld bij een duistere onderneming. Emily is een van de besten, maar maakt de fout om verliefd te worden.

Merkwaardig. Iets anders kan er over het eerste hoofdstuk van Lexicon niet gezegd worden. Want is het een droom van Wil of is het toch iets dat zich in zijn leven afspeelt. Twee vragen waar de lezer in het begin mee komt te zitten. Maar hoe vreemd, en ook wel bijzonder, dit is, het zorgt er wel voor dat je nieuwsgierig wordt. Dat blijft, want het vervolg geeft soms een ander licht op een situatie, je blijft je wel afvragen wat waar is en wat niet. Niet alleen de verhaallijn met Wil roept dit op, maar de tweede, met Emily Ruff, doet er niet voor onder, ondanks dat daar wel wat meer structuur en herkenbaarheid in zit. Beide verhalen doen op momenten erg vreemd aan. Desondanks intrigeren ze wel en verveelt het de lezer niet.

Dat komt overigens ook door de schijfstijl van de auteur. Het verhaal speelt zich in een vrij hoog tempo af en de dialogen zijn natuurgetrouw en daardoor is het voor een groot deel erg toegankelijk. Aan de andere kant zijn er ook voldoende frasen die moeilijk te bevatten zijn. Want hoe kun je verklaren dat mensen bizarre opdrachten gaan uitvoeren door alleen maar het aanhoren van een aantal woorden, als ware het een toverspreuk. Goed, het draait dan vooral om het overtuigen, dat is in principe een goed en interessant gegeven, maar het jasje waarin het verpakt is, is nogal onwerkelijk. Lexicon heeft daardoor behalve thrillereigenschappen ook wel wat weg van een sciencefictionboek.

Barry heeft ervoor gekozen om hoofdstukken zo nu en dan af te wisselen met e-mails, korte nieuwsberichten of andersoortige tekst. Een aantal daarvan werkt verhelderend, maar er zijn er ook die niet ter zake lijken te doen. De toegevoegde waarde daarvan is dus onbegrijpelijk. Jammer is dat niet verder verklaard wordt waarom personages de naam van een overleden dichter hebben gekregen en wat hun doel met de woorden is. Dat geeft de lezer na afloop een ietwat katterig gevoel. Toch is Lexicon daarmee geen vervelende thriller geworden. Het heeft twee gezichten, het ene is interessant en boeiend, het andere merkwaardig en bijzonder.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Max Barry
Titel: Lexicon

ISBN: 9789024564040
Pagina’s: 432

Eerste uitgave: 2014

De vrouw die terug moest – Lina Bengtsdotter


Beschrijving
Op een warme zomeravond verdwijnt de zeventienjarige Annabelle uit het afgelegen dorpje Gullspång. De politie kan geen enkele aanwijzing vinden, de ouders zijn radeloos. In Stockholm krijgt de ervaren rechercheur Charline ‘Charlie’ Lager te horen dat zij op de zaak wordt gezet.
Met tegenzin begeeft Charlie zich naar Gullspång – het dorp waar ze is geboren. Ze is er sinds haar veertiende niet meer geweest, en met reden. Tijdens haar zoektocht naar de waarheid over Annabelle wordt ze hardhandig geconfronteerd met haar eigen verleden, en de geheimen die in Gullspång altijd diep weggestopt werden. Kan ze iets voor de verdwenen Annabelle doen? En kan Charlie zelf nog wel geholpen worden?

Recensie
Lina Bengtsdotter groeide op in het Zweedse plaatsje Gullspång, maar woont tegenwoordig in Stockholm. Ruim tien jaar geleden begon ze met het schrijven van korte verhalen, die in diverse Scandinavische kranten werden gepubliceerd. Nadat de uitgever het script van een roman afwees, stelde een vriendin haar voor om een boek te schrijven waarin haar geboorteplaats het decor is. Dat werd de thriller De vrouw die terug moest. Voor dit in 2017 verschenen debuut ontving ze in Zweden de Crimetime Specsavers Award voor het beste misdaad debuut van het jaar.

Als Frederik Roos zijn zeventienjarige dochter Annabelle ophaalt van een feestje is ze daar niet meer aanwezig. Ze blijkt te zijn verdwenen en de politie van Gullspång heeft geen enkele aanwijzing waar ze kan zijn of wat er met haar is gebeurd. Met hulp Charlie Lager en haar collega Anders, beiden van de politie Stockholm, wordt de zaak opnieuw bekeken. Charlie doet dit niet graag, want ze is op haar veertiende uit Gullspång vertrokken en er bewust nooit meer teruggekeerd. Tijdens het onderzoek wordt ze geconfronteerd met het verleden en krijgt ze ook te maken met geheimen waar niemand van weet.

Het verhaal begint in ‘De bewuste nacht’, een kort stukje tekst over wat zich in de nacht waarin Annabelle spoorloos verdween afspeelde. Gedurende de plot wordt, eveneens niet uitgebreid, steeds meer uit de doeken gedaan wat de exacte toedracht is van haar verdwijning. Deze flashbacks naar een niet eens zo’n heel erg lang geleden verleden zorgen ervoor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt, want wie wil er nou niet weten wat er met haar gebeurd is? Toch, en dat is eigenlijk de strekking van het hele verhaal, er is een gebrek aan spanning. De auteur doet wel dappere pogingen een spanningsveld te creëren, maar slaagt daar niet helemaal in. Het is allemaal wat gezapig en dat wordt vooral veroorzaakt doordat niet het onderzoek naar Annabelles verdwijning centraal staat, maar eerder de privéomstandigheden van Charlie Lager.

Over haar komt de lezer dan ook ruim voldoende te weten. Dit gaat middels herinneringen, maar ook doordat haar collega Anders vragen aan Charlie stelt die ze op een gegeven moment wel moet beantwoorden. Hoewel Charlie op zich geen oninteressant personage is, is ze wel erg cliché. Want ze drinkt, is eigenzinnig en heeft een verleden dat ze het liefst wil vergeten. Karaktertrekken die politiemensen, maar dan vaak mannelijke tegenhangers, in andere thrillers ook nog wel eens hebben. Bengtsdotter had misschien beter een andere keuze kunnen maken door Charlie een unieker personage te maken. Het boek zou er zeker sterker door zijn geworden.

De auteur weet het verhaal, maar vooral ook de omgeving van Gullspång, beeldend te beschrijven. De troosteloosheid van dit plaatsje kun je zo voor je zien. Min of meer hetzelfde kan gezegd worden van de dialogen, die zijn realistisch, zouden zo in het echte leven gezegd kunnen zijn. De plot kent wel een paar onverwachte ontwikkelingen, maar het is niet zo dat het volledig onvoorspelbaar is. Er zijn namelijk wel een paar situaties die de geoefende thrillerlezer vroegtijdig ziet aankomen. Op zich niet nadelig voor het verhaal, maar wel voor het spanningselement.

De vrouw die terug moest is in principe geen onaardig verhaal, maar het is overduidelijk dat dit een eerste deel van een serie is. Er is te veel op bepaalde details ingegaan, sommige daarvan hadden ook in een volgend deel onthuld kunnen worden. Desondanks heeft Bengtsdotter een redelijk debuut geschreven, maar waarom het in Zweden tot thriller van het jaar is uitgeroepen, is onduidelijk.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Lina Bengtsdotter
Titel: De vrouw die terug moest

ISBN: 9789402700985
Pagina’s: 318

Eerste uitgave: 2018

Moord op de moestuin – Nicolien Mizee


Beschrijving
Thijs en Judith zijn amper getrouwd wanneer Thijs een hartaanval krijgt. Op de dag dat hij thuiskomt uit het ziekenhuis slaan de buren aan het verbouwen. Schoonzus Cora en zwager Ab besluiten dat een pan soep niet afdoende is: er dient stevig uitgerust te worden. Daartoe wordt een boswachterswoning gehuurd op een landgoed, voor de hele zomer maar liefst, met zijn vieren. Echter: nergens op aarde is het écht rustig, en eenmaal op het landgoed aangekomen blijkt daar een verbeten strijd gaande, ogenschijnlijk over een boom. Een strijd die op bloedstollende en evenzeer dolkomische wijze uit de hand loopt.

Recensie
In 1994 kreeg Nicolien Mizee les in scenarioschrijven van Ger Beukenkamp. Ze ziet hem daarom als haar leermeester. Na deze opleiding stuurt ze hem faxen, om haar gedachten aan hem te laten lezen. Hij beantwoordt ze echter nooit. Het leidde er echter wel toe dat deze ‘faxen aan Ger’ in boekvorm werden uitgegeven, de eerste is De kennismaking, de tweede De porseleinkast en de derde De verpletterende, komt in juli 2019 uit. Haar jongste roman is echter Moord op de moestuin, een boek met thrillerelementen. Dit boek is in februari 2019 gekozen als DWDD boek van de maand.

Judith is halverwege de veertig en nog niet zo lang met Thijs getrouwd, dit huwelijk verbaasde haar familie. Drie dagen daarna krijgt Thijs een hartaanval waardoor hij lang in het ziekenhuis moest blijven. Bij thuiskomst blijkt dat de buren zijn gaan verbouwen. Dat is voor schoonzus Cora en zwager Ab aanleiding om voor hun vieren de hele zomer een boswachterswoning op een landgoed, dat van twee jeugdvriendinnen van Judith en Cora blijkt te zijn, te huren. Omdat Thijs daar rust kan krijgen. Eenmaal gearriveerd, huurt Judith er een moestuin en ontdekt dat er op die volkstuintjes van alles aan de hand is.

“De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.”

Deze openingszin van Moord op de moestuin zorgt ervoor dat de lezer nieuwsgierig wordt. Want het geeft de indruk dat er een verhaal aan vastzit (eigenlijk is vooral dat ene woord ‘geschiedenis’ daar verantwoordelijk voor) en dat zich op en eventueel nabij die moestuin wat heeft afgespeeld. Het duurt echter nog tot over de helft van het verhaal tot er wat actie ontstaat. Tot dan is het vooral het ophalen van herinneringen en Judiths belevenissen op de moestuin, die erg uitvoerig worden beschreven. Die uitgebreide uiteenzetting is niet het meest interessante van het verhaal. Het kan dus gebeuren dat de aandacht van de lezer enigszins verslapt. Hoewel er in het tweede half wat meer gebeurt dan in het eerste, blijft het toch opnieuw een aaneenschakeling van wetenswaardigheden over flora en fauna, met tussendoor flarden van een politieonderzoek.

Op misschien een enkeling na hebben alle personages hun eigen eigenaardigheden. De een wat meer dan de ander, maar eigenlijk lijken ze zo’n beetje geen van allen echt ‘normaal’. Aan de ene kant maakt dat hen kleurrijk en bijzonder, aan de andere kant kan het soms ook storend werken. Omdat er niet zo heel veel variatie in zit, de karakters worden op den duur wat voorspelbaar en dat is jammer. Mizee heeft echter wel weten te voorkomen dat al deze bijzondere figuren vervelend worden, dus de lezer zal zich niet snel aan hen gaan storen.

De schrijfstijl die in dit boek gehanteerd wordt, is vlot en hedendaags. Veel dialogen zijn zoals ze in het echte leven ook gevoerd zouden kunnen worden, waarbij sommige misschien wat extra zijn aangedikt. Dat geldt eveneens voor de humor die de auteur bij tijd en wijle hanteert. Soms is deze aardig, soms ook niet. Het hangt er dan maar net vanaf van welk soort lolligheid de lezer houdt. De plot kent niet echt veel verrassende wendingen, de eerste eigenlijk pas halverwege, maar in feite kan de lezer dit al vanaf het begin zien aankomen. Dat voorspelbare gaat ook op voor de onmisbare moord die uiteindelijk wordt gepleegd, op een bepaald moment kun je er namelijk honderd procent zeker van zijn wie het slachtoffer wordt.

Moord op de moestuin houdt het midden tussen een roman en een detective. Voor het eerste is het iets te simplistisch en voor het tweede niet spannend genoeg. Maar in beide gevallen is één ding zonder meer een zekerheid: het grootste deel van het verhaal is nogal onwaarschijnlijk en daardoor ook niet erg geloofwaardig.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Nicolien Mizee
Titel: Moord op de moestuin

ISBN: 9789038802022
Pagina’s: 240

Eerste uitgave: 2019

De Britse leeuw – Tony Schumacher


Beschrijving
Londen 1946. De nazi’s hebben de oorlog gewonnen en bezetten Groot-Brittannië. John Rossett, een Britse oorlogsheld en voormalige politiesergeant, werkt nu noodgedwongen voor de SS.

John Rossett is herstellende van schotwonden. Zijn baas Ernst Koehler, bang voor de consequenties, besluit te verzwijgen wat er precies is gebeurd bij het incident dat Rossett bijna zijn leven kostte. Als de vrouw en dochter van Koehler vlak daarna worden ontvoerd wendt de doodsbange Duitser zich tot de enige die hem kan helpen: de slimme, gewiekste John Rossett.

Rossett wil alles op alles zetten om zijn vriend te helpen, maar loyaliteit en eer worden in deze duistere tijden met de dood bestraft. Rossett voelt zich gevangen tussen de SS, het Britse verzet, en de onberekenbare Amerikanen. Hij besluit Londen te verlaten en op zoek te gaan naar Ruth Hartz, een joodse wetenschapper. Haar leven werd gespaard ter wille van haar werk: het ontwikkelen van een atoombom voor Duitsland…

Recensie
De Britse auteur Tony Schumacher heeft een veelzijdige carrière achter de rug. Voordat hij auteur werd, was hij bouwvakker, agent, acteur, stand-upcomedian en maakte films voor de BBC Politics Show. Hoewel het altijd al een droom van hem was, begon hij pas op zijn zesenveertigste met schrijven. Harper Collins bood hem een kans die hij met beide handen aangreep. Zijn debuutthriller Tijden van duisternis verscheen begin 2017 en anderhalf jaar later werd De Britse leeuw uitgegeven. Beide boeken zijn goed ontvangen. An army of one is de derde uit de serie, maar is nog niet in het Nederlands vertaald.

Het is 1946 en omdat nazi-Duitsland de oorlog heeft gewonnen gaat Groot-Brittannië gebukt onder het nieuwe regime. Voormalig oorlogsheld en politieman John Rossett werkt, min of meer onvrijwillig, voor de SS. Een voorval heeft hem bijna het leven gekost en van de wonden die hij daarbij opliep is hij nog aan het herstellen. Ernst Koehler, zijn meerdere en vriend, heeft besloten hier dit incident te verzwijgen. Dan worden de vrouw en dochter van Koehler ontvoerd en de enige die hem kan helpen hen te bevrijden is Rossett. Maar daarvoor moet Rossett wel eerst de Joodse wetenschapper Ruth Hartz zien te vinden. Zij is de sleutel voor de productie van een belangrijk wapen en Koehler en Rossett zijn niet de enigen die naar haar op zoek zijn.

In De Britse leeuw gaat Schumacher opnieuw uit van het wel heel bijzondere en interessante gegeven dat Duitsland de Tweede Wereldoorlog gewonnen heeft. Voor de lezer betekent dit een omschakeling van gedachten, want iedereen weet immers dat deze fictieve situatie zich in werkelijkheid niet heeft voorgedaan. Dit omdenken lever overigens geen enkel probleem op, dat gaat in feite spelenderwijs. Wat nog wel eens lastig kan zijn, is dat het verhaal verdergaat waar het in Tijden van duisternis gebleven is. Wie niets van de voorgeschiedenis wil missen, en dat is aan te raden, doet er dus goed aan de serie op volgorde te lezen.

Het vlotte en daardoor goed te lezen en te volgen verhaal boeit vanaf het begin. Het maakt al snel dat je nieuwsgierig wordt en heeft in het begin al een aantal spannendere momenten. Gedurende de plot wint het verhaal steeds meer aan kracht, heeft het steeds meer plotwendingen en neemt het spanningsveld zienderogen toe. Dat geldt, vooral als het verhaal voor tweederde gevorderd is, eveneens voor het tempo. In feite is De Britse leeuw een post-oorlogsverhaal, maar dat houdt niet in dat de omstandigheden vredig en goed zijn. De Britten worden nog onderdrukt, wat er eigenlijk op neerkomt dat het nog gewoon bezet is. Het is dus niet zo heel erg vreemd dat het verhaal actie heeft en dat er gewelddadige momenten in voorkomen. De auteur weet deze echter uitstekend te doseren, zodat al dat geweld niet de overhand heeft.

De personages Koehler en Rossett zijn niet de meest vredelievende in het verhaal, maar toch weet de auteur ze dusdanig neer te zetten dat de lezer toch wel enige sympathie voor hen kan opbrengen. Ook enkele anderen laten zich niet onbetuigd en weten de lezer zowel aangenaam als onaangenaam te verrassen. Dat maakt al deze karakters juist zo interessant en niet eendimensionaal. In zijn dankwoord kaart de auteur het Amerikaanse Manhattan Project nog even kort aan en het doel hiervan heeft hij in geringe mate, en op zijn eigen vrije manier, in zijn verhaal verwerkt.

Met De Britse leeuw heeft Schumacher zonder meer een boeiende en interessante oorlogsthriller geschreven met een interessant en origineel uitgangspunt. Het maakt in ieder geval nieuwsgierig naar de andere boeken uit de serie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tony Schumacher
Titel: De Britse leeuw

ISBN: 9789402310405
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2018

De koning – Szczepan Twardoch


Beschrijving
Warschau, jaren dertig: Jakub Shapiro, een jonge, getalenteerde bokser uit de jodenbuurt, wordt de vertrouweling van Kaplica, de Godfather van de stad. Het nationaal-socialisme is in opkomst, aanhangers beramen een machtsgreep tegen de Poolse regering en schuiven Kaplica een politieke moord in de schoenen. Wanneer die wordt opgepakt breekt er een regelrechte oorlog uit in de onderwereld. Shapiro neemt het heft in handen, begint een fatale affaire met de dochter van de officier van justitie en moet tegelijkertijd zijn vrouw en kinderen tegen toenemende jodenhaat beschermen.

Recensie
In zijn thuisland Polen geldt Szczepan Twardoch als een van de belangrijkste hedendaagse auteurs. Het is niet voor niets dat hij voor zijn boeken, maar ook voor een aantal korte verhalen diverse nominaties en prijzen heeft ontvangen. In 2012 debuteerde hij met Morfina, dat in Polen en Duitsland een bestseller werd. In 2016 verscheen zijn derde roman, Król, dat eind 2019 onder de titel De koning zijn Nederlandstalige debuut betekende. Zijn werk kenmerkt zich door verrassende en gecompliceerde constructies, maar ook doordat het voortdurend balanceert op de scheidslijn tussen fantasie en realiteit.

In het Warschau van 1937 strijden diverse politieke groeperingen om de macht. Politiek leider en maffiabaas Jan ‘Peet’ Kaplica ontfermt zich over de Joodse bokser Jakub Shapiro, die zich vervolgens opwerkt tot zijn rechterhand. Aan alles is al te merken dat het nationaalsocialisme in opkomst is. Aanhangers van deze ideologie bereiden een coup voor en ontvoeren Kaplica. Hij wordt zonder proces opgesloten in het detentiekamp Bereza en er ontstaat een oorlog in de onderwereld. Shapiro neemt de leiding van Peet over, maar staat ook voor het dilemma om naar Palestina te vertrekken om zijn vrouw en kinderen te beschermen.

De koning, een verhaal dat leest als de memoires van een oude man die terugkijkt op zijn nogal bewogen leven. Moisje Bernstein, later Mosjee Inbar, begint zijn relaas door te vertellen dat zijn vader is gedood, door een knappe Jood met het uiterlijk van een bokser. Moisje was op dat moment zeventien jaar oud en raakte volledig geobsedeerd door deze man. Shapiro, de bokser, nam hem onder zijn hoede en vanaf dat moment maakte Moisje kennis met de onderwereld van Warschau. Twardoch beschrijft echter niet de harde en rauwe kant van de Poolse maffia, maar, hoewel het er niet altijd even zachtzinnig aan toegaat, benadert hij het vooral vanuit het menselijke oogpunt.

Centraal daarin staat Shapiro, de bokser. Hij is een legende, de mensen hebben ontzag voor hem, maar zijn aan de andere kant ook wel weer bang. Toch komt hij niet over als de keiharde crimineel die niets en niemand ontziet. Hij kan zacht zijn, heeft zijn zwaktes, maar is ook hard als het moet en laat zeker niet met zich sollen. Als personage is hij zonder meer interessant, wat overigens ook voor de meeste andere opgaat. Daarnaast beschrijft de auteur ook het opkomende nazisme in Polen, de daaraan gerelateerde Jodenhaat en het verlangen van de Joden om naar Palestina te vertrekken. Feiten die vlak voor het begin van de Tweede Wereldoorlog hebben plaatsgevonden en aan de nauwgezetheid van de auteur is goed te merken dat hij zich in deze materie heeft verdiept.

Ondanks de vele Poolse en Joodse namen is de roman over het algemeen niet al te lastig om te lezen. Er zijn echter wel korte fragmenten dat hier wel sprake van is, vooral wanneer Twardoch zich heeft laten verleiden tot lange en soms erg lange zinnen. Daarnaast gaat hij af en toe te lang op sommige zaken in, dan draaft hij te veel door om er iets moois van te maken. Het effect is het tegengestelde. Door het verhaal heen staan soms Poolse, Joodse en Russische dialogen, die worden onderaan de pagina verduidelijkt. Ook is achterin een verklarende woordenlijst opgenomen die uitleg geeft over een aanzienlijk aantal woorden of begrippen. Het is echter jammer dat in het verhaal niet aangegeven wordt welke dit zijn.

Gedurende de plot kan de lezer zich regelmatig afvragen of deze roman fictie of non-fictie is. Twardoch geeft je namelijk het gevoel dat Inbars herinneringen waargebeurd zijn. Dit komt vooral door de manier van vertellen, die inderdaad het midden houdt tussen werkelijkheid en fantasie, maar onder andere ook door de historische feiten die in het verhaal verweven zijn. De koning, mooi vertaald door Charlotte Pothuizen, houdt de lezer bezig, van begin tot eind, maar ook nog lang nadat de laatste bladzijde dichtgeslagen is.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Szczepan Twardoch
Titel: De koning
ISBN: 9789046825259
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019

Blauwe zomer – Leo Blokhuis


Beschrijving
Eind jaren vijftig. Terwijl via Radio Luxemburg langzaam de rock-’n-roll ons land binnendruppelt, is Den Haag het centrum van feesten waar Indische jongeren op elektrische gitaren een mengeling van rock-’n-roll en traditionele krontjong spelen. Het is ook de plek waar twee achttienjarige jongens met totaal verschillende achtergronden voor een keuze komen te staan: een burgermansbestaan of het avontuur zoeken in de muziek. De Nederlandse Johan wil het gelovige milieu van zijn ouders ontvluchten en vindt in zijn Indische vrienden en hun muziek een ongekende vrijheid. De in Indonesië geboren en naar Nederland gevluchte Chris wil het verleden van zich afschudden, maar botst tegen de harde, verzuilde Nederlandse mentaliteit.

Recensie
Zijn oorspronkelijke beroep is eigenlijk grafisch ontwerper, maar Leo Blokhuis is vooral bekend als popjournalist. Hij is presentator van radio- en televisieprogramma’s en zijn bekendheid is vooral te danken aan het programma Top 2000 à gogo, dat hij samen met Matthijs van Nieuwkerk presenteert en vlak voor de kerstdagen op televisie wordt uitgezonden. Daarnaast heeft hij diverse boeken over popmuziek geschreven en treedt hij geregeld op in het theater. In september 2019 verscheen zijn eerste roman, Blauwe zomer, waarin muziek ook een belangrijke rol speelt.

Aan het eind van de jaren vijftig komt de uit een streng gelovig gezin komende achttienjarige Johan in aanraking met rock-‘n-rollmuziek. Eerst nog stiekem, maar door zijn vriendschap met de uit Nederlands-Indië afkomstige Chris verbergt hij deze liefde steeds minder. Samen met Rob, de broer van Chris en Stephan beginnen ze de band De Rocking Blue Boys. Voor Johan en Chris betekent dit een enorme verandering in hun bestaan. Daarnaast hebben ze allebei ook nog te kampen met hun achtergrond, voor de een het geloof, voor de ander het leven in Nederlands-Indië.

Blokhuis is opgegroeid in een gereformeerd gezin, zijn vader was predikant, en dat is in Blauwe zomer te merken. Want, zo blijkt ook uit een aantal door hem gegeven interviews, het verhaal van Johan is gebaseerd op zijn eigen leven. Die indruk krijgt de lezer ook al als hij deze debuutroman aan het lezen is, het geloof, of misschien wel de worsteling daarmee, heeft namelijk een belangrijke rol in het verhaal. De grote passie van Blokhuis, muziek, is het andere thema in het boek. Daarbij richt hij zich vooral op de opmars van de rock-‘n-roll in Nederland en in zekere zin ook in de omringende landen. De expertise van Blokhuis is dan onmiskenbaar.

Blauwe zomer heeft een aantal verhaallijnen, een korte in het heden (2005) en een paar langere die in 1950 beginnen en vervolgens chronologisch eindigen in het midden van de jaren negentig. Al deze subplots, en dat is vanaf het begin al duidelijk, hebben met elkaar te maken en die in het verleden komen al redelijk snel samen. Uit alles blijkt dat Blokhuis veel tijd heeft besteed aan research, dat valt min of meer ook op te maken uit het dankwoord en de verantwoording. De feiten die in het verhaal verwerkt zijn, kloppen daarom ook. Het gevolg is wel dat het verhaal nogal statisch overkomt, alsof het geen ziel heeft. Het spreekt voor een groot deel niet tot de verbeelding.

Is Blokhuis’ roman daarom ronduit vervelend? Nee, dat gaat ook weer veel te ver. Het is over het algemeen redelijk onderhoudend, hoewel er soms wel eens vraagtekens gezet kunnen worden bij de manier van schrijven. Die is voor een groot deel vrij eenvoudig, niet gecompliceerd en daardoor ook niet erg diepgaand, het blijft vaak nogal oppervlakkig. Dit is volledig tegenstrijdig met het aan deze roman meegegeven etiket meeslepend. Wat dat betreft, zeker met het oog op wat er destijds in voormalig Nederlands-Indië is gebeurd, had er meer uitgehaald kunnen worden. Dat zou het boek ongetwijfeld meer glans hebben gegeven.

Wat goed overkomt in het verhaal is de innerlijke strijd die Chris en Johan voeren. Voor de buitenwereld zijn het twee jonge en volop in het leven staande jongens, maar diep van binnen worstelen ze met hun afkomst, hun strijd met het volwassen worden en vooral met hun vader-zoonrelatie. Hoewel die van Chris volkomen anders is dan die van Johan. Blokhuis is sterk in het vertellen van verhalen, dat heeft hij vaak genoeg bewezen, en ook uit dit boek blijkt dat hij dat beheerst. Maar meer dan een krappe voldoende verdient Blauwe zomer echter niet.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Leo Blokhuis
Titel: Blauwe zomer

ISBN: 9789026348082
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2019

De ware – John Marrs


Beschrijving
Een eenvoudige DNA-test is genoeg om jouw perfecte partner te vinden. Het bedrijf Match Your DNA kondigde aan het gen te hebben gevonden dat ons verbindt met onze zielsverwant. Sindsdien zijn miljoenen mensen gematcht. Maar de ontdekking leidt ook tot talloze verbroken relaties en ideeën over daten, romantiek en liefde zijn totaal veranderd. Nu krijgen vijf totaal verschillende mensen het bericht dat ze een match hebben. Ze staan op het punt de ware te ontmoeten. Maar niet iedereen zal nog lang en gelukkig leven. Zelfs zielsverwanten hebben geheimen, en sommige zijn schokkender dan je denkt…

Recensie
Het favoriete schoolvak van John Marrs was Engelse taal- en letterkunde, dus wat het voor hem een logische keuze om een schrijvend beroep te kiezen. Dat werd de journalistiek en dat is al vijfentwintig jaar zijn professie. Het leek hem wel interessant om een keer een boek te schrijven, maar zijn in 2013 geschreven debuut When you disappeared werd door een aantal agentschappen en uitgeverijen afgewezen, maar na een aantal revisies verscheen het onder de titel The wronged sons. The one, zijn derde boek, is in 2019 in het Nederlands verschenen onder de titel De ware.

Het bedrijf Match your DNA heeft een DNA-test ontwikkeld die ervoor zorgt dat je de perfecte partner vindt. Het is een groot succes en wereldwijd hebben miljoenen mensen hier gebruik van gemaakt. Ook Mandy, Christopher, Jade, Nick en Ellie, vijf totaal verschillende mensen, hebben een DNA-monster opgestuurd en krijgen nu het bericht dat de ware voor hen gevonden is. De ontmoeting met hun soulmate heeft niet alleen gevolgen voor het leven dat ze tot dusver hebben geleid, maar ook voor hun toekomst. En worden geheimen onthuld die verborgen hadden moeten blijven.

Passanten op een roltrap in Londen vormden in 2015 voor Marrs de inspiratie voor het schrijven van De ware. Thuis bedacht hij het fictieve datingbedrijf Match your DNA, dat op basis van speekselmonsters mensen aan elkaar verbindt. De auteur had toen misschien niet kunnen vermoeden dat dit idee ook werkelijkheid is, er zijn namelijk verschillende bedrijven die zich met deze vorm van dating bezighouden. De vijf hoofdpersonen in De ware vertellen, ieder in afwisselende hoofdstukken, vanuit hun eigen perspectief hoe het hen is vergaan nadat ze contact met hun match hebben gezocht. Het verhaal bestaat daardoor in feite uit vijf verschillende verhaallijnen, waarvan de enige overeenkomst is dat ze met Match your DNA te maken hebben. Verder is er geen enkel raakvlak en vloeien ze op den duur ook niet samen. Een opzet die ongebruikelijk, maar zonder meer interessant is.

Tot ver over de helft hebben de verhalen, uitgezonderd dat van Christopher, weinig kenmerken van een thriller. Ze laten vooral zien hoe het de personages vergaat sinds ze hun match hebben ontmoet. Hierdoor hebben ze niet de spanning die je als thrillerlezer mag verwachten, de verschillende plotwendingen en cliffhangers ten spijt. Wel voel en merk je aan alles dat dit niet zo zal blijven en ben en blijf je steeds benieuwd naar hoe het iedereen zal vergaan. In het laatste kwart wordt het geduld van de lezer beloond, want dan ontstaat er een spanningsveld en de ontknoping kent een aantal verrassende ontwikkelingen. Dan merkt de lezer ook pas echt dat De ware een thriller is, wel erg laat, maar de finale van het boek is het wachten wel waard.

In de korte hoofdstukken leer je alle personages stuk voor stuk goed kennen en zonder dat daar erg veel diepgang voor nodig is, raakt de lezer toch met hen verbonden, hoewel met de een wel wat meer dan met de ander. Toch is iedere verhaallijn, elk op zijn eigen manier, interessant en blijven ze van begin tot eind boeien. Dat daarmee de nieuwsgierigheid van de lezer voortdurend op de proef wordt gesteld, is de verdienste van de auteur. Tevens weet hij het voor elkaar te krijgen dat je er zelf ook over gaat nadenken hoe het zou zijn als je via een DNA-match je ware voorgeschoteld krijgt. En niet alleen daarover, want je realiseert je tevens dat kwaadwillenden een dergelijke test kunnen beïnvloeden. En dat is een beangstigende gedachte.

Marrs heeft met De ware, vertaald door Els Franci-Ekeler, een origineel, onderhoudend en soms bizar boek geschreven. Waarbij de diepere betekenis die een van de subplots uiteindelijk heeft de aandachtige lezer ongetwijfeld niet zal ontgaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Marrs
Titel: De ware
ISBN: 9789044356137
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2019

De donkere dagen – Diverse auteurs


Beschrijving
De donkere dagen voor kerst waren nog nooit eerder zo spannend.

Spanning van Hollandse bodem. De auteurs van de Crime Compagnie hebben hun misdadige breinen weer aan het werk gezet en superspannende korte verhalen geschreven. Met bijdragen van:

Loes den Hollander, Marelle Boersma, Linda Jansma, Theo en Marianne Hoogstraten, Marja West, Angelique Haak, Marijke Verhoeven, Svea Ersson, Martine Kamphuis, Atie Vogelenzang, Ingrid Oonincx, Heleen Smit, Annerieke de Vries, Ad van de Lisdonk, Heleen van den Hoven, Mariska Overman

Recensie
De Crime Compagnie, die sinds 2009 zelfstandig en vanaf 2012 onder deze naam opereert, is een uitgeverij die gespecialiseerd is in thrillers. In het laatstgenoemde jaar begonnen ze zich te richten op de Nederlandse thrillerschrijfster en in het bijzonder op de ‘vrouwenthrillers’. De uitgeverij heeft veel succesvolle schrijfsters, waaronder Linda Jansma, Loes den Hollander en Marelle Boersma onder haar gelederen. Een aantal auteurs, waaronder deze drie, heeft een kort verhaal geschreven dat onder de titel De donkere dagen op 1 november 2019 is verschenen.

De dagen voor kerst worden de donkere dagen genoemd. Niet alleen omdat de daglichtperiode dan het kortst is, maar ook omdat het weer half december vaak somber is, veel bewolking en ook regelmatig mist. Deze periode was voor De Crime Compagnie een aanleiding om de bundel De donkere dagen samen te stellen, waarin korte verhalen opgenomen zijn die zich rond de kerstdagen afspelen. Het resultaat is een mix van achttien korte verhalen, waarin de verschillende auteurs de overkoepelende uitgangspunten, spanning en de dagen rond kerst, in verwerkt hebben.

Aan deze opdracht hebben de verschillende auteurs voldaan, want de meeste verhalen spelen zich vlak voor Kerstmis af, sommige op kerstavond en enkele een paar dagen daarvoor of daarna. De enige rode draad die door alle verhalen heenloopt, is dat er over het algemeen een vleugje spanning in te bespeuren is. Voor het ene geldt dat overigens meer dan voor het andere. Het ene verhaal maakt ook nieuwsgieriger dan het andere en er zijn er die enigszins voorspelbaar zijn. Heleen van den Hoven heeft in De engel van de Notre Dame enkele gebeurtenissen verwerkt die werkelijk plaatsgevonden hebben en daarmee is ze de enige van de auteurs. Omdat de lezer zich daar wat bij voor kan stellen, leeft haar verhaal wat meer dan de meeste andere.

Omdat een kort verhaal maar een beperkt aantal woorden heeft, heeft het merendeel van de auteurs zich geen diepgang veroorloofd. Dit wil overigens niet zeggen dat alle verhalen oppervlakkig zijn, dat geldt maar voor een paar ervan. Wat ze wel gemeen hebben, is dat ze luchtig zijn, maar voor een verzamelbundel als dit is dat geen enkel probleem. Opvallend is wel dat in veel van de verhalen een ideaal kerstscenario, misschien zelfs wel winterscenario, geschetst wordt. Want er is sneeuw, soms wel erg veel zelfs. Omdat Nederland, waar de meeste verhalen zich afspelen, rond de kerstdagen niet bedolven ligt onder een al dan niet dikke sneeuwlaag is dat niet zo heel erg realistisch. Daar is het de schrijvers echter niet om te doen, want het belangrijkste is de sfeer die er rond die dagen heerst. En stuk voor stuk zijn ze er zonder meer in geslaagd die te laten overkomen.

Een niet onaardige bijkomstigheid is dat de lezer in deze bundel kennis kan maken met zowel bekende als minder bekende auteurs, wat hun schrijfstijl is en welke spanning je in hun reguliere boeken kunt verwachten. De verzameling verhalen is daar een milde afspiegeling van, maar geeft in beginsel dus wel een globale indruk van wat de lezer van de schrijvers kan verwachten. Het is een ideaal boek dat rond de kerstdagen gelezen kan worden, al is het alleen maar om de ambiance. De Crime Compagnie en de desbetreffende auteurs hebben van De donkere dagen in ieder geval een aardige en lezenswaardige bundel gemaakt.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Diverse auteurs
Titel: De donkere dagen
ISBN: 9789461094384
Pagina’s: 310

Eerste uitgave: 2019

Stille schreeuw – Angela Marsons


Beschrijving
Vijf mensen staan rondom een ondiep graf. Ze hebben om de beurt gegraven. Een graf voor een volwassene zou nog langer hebben geduurd. Het slachtoffer was onschuldig, maar ze hadden geen keus. Hun geheimen moesten bewaard blijven, ten koste van alles.

Een gewurgde schooldirectrice blijkt slechts het begin van een reeks gruwelijke moorden die de inwoners van Black Country doet huiveren. Na een lugubere vondst in een voormalig weeshuis realiseert detective Kim Stone zich dat de dader van al deze misdaden één en dezelfde is – en dat hij al dertig jaar actief is.

Stone is de enige die de moordenaar kan ontmaskeren, maar ze wordt afgeleid door demonen uit haar verleden. Terwijl zij de duistere gebeurtenissen uit haar jeugd probeert te verwerken, blijft het dodental stijgen…

Recensie
Op de basisschool ontdekte Angela Marsons haar liefde voor schrijven. Toen ze twaalf jaar oud was, gaf haar leraar Engels haar een paar boeken en toen wist ze dat ze later schrijfster wilde worden. Dat deed ze aanvankelijk voor zichzelf, maar op haar twintigste begon ze deel te nemen aan een aantal wedstrijden voor korte verhalen, waarvan ze er één won. Later publiceerde ze twee van haar eerder geschreven boeken en richtte ze zich op het schrijven van misdaadverhalen. In 2015 verschenen de eerste drie thrillers uit een serie van zestien waarin Kim Stone de hoofdpersoon is. Stille schreeuw, haar debuut, is begin 2020 in het Nederlands uitgebracht.

In Black Country, een gebied in het westen van Engeland, wordt de directrice van een school gewurgd. Dit blijkt het begin te zijn van een serie moorden op oud-medewerkers van een voormalig weeshuis. Op het terrein rond het gebouw vindt een opgraving plaats, waarbij menselijke botten worden aangetroffen. Rechercheur Kim Stone en haar team onderzoeken beide zaken en al snel wordt duidelijk dat ze met elkaar te maken hebben. En komen ze erachter dat de dader al jaren zonder problemen zijn gang heeft kunnen gaan. Vanwege haar eigen verleden is Kim erop gebrand deze moordenaar te vinden.

Na de korte proloog, die zich iets meer dan tien jaar geleden afspeelt, begint het verhaal met de moord op Teresa Wyatt, directrice van de plaatselijke school. Na de ontdekking van het lichaam komt Kim Stone aan bod, dat betekent een eerste kennismaking met de rechercheur en haar collega’s. Maar het is vooral Kim die tijdens het verhaal aan de lezer voorgesteld wordt. Waarna blijkt dat ze zowel bijzonder als clichématig is. Ze heeft enkele eigenschappen die andere speurders ook hebben: eigenzinnig, soms bot en sociaal kan ze weleens onhandig zijn. Toch onderscheidt ze zich ook, want ze probeert wel aan haar sociale gedrag, dat terug te leiden is naar haar jeugd, te werken. Een situatie aan het eind van het verhaal is daar een goed voorbeeld van. Dit alles maakt haar wel degelijk een interessant en boeiend personage dat in de vervolgdelen alleen maar kan en zal groeien.

Stille schreeuw is een vlot lopend en toegankelijk verhaal dat goed in elkaar steekt. De auteur heeft een beeldende schrijfstijl, de lezer kan zich in veel situaties inleven en de dialogen zijn realistisch. Omdat in de Black Country-regio dialect gesproken wordt, heeft Marsons gemeend dit af en toe in de gesprekken tot uiting te laten komen. Begrijpelijk, maar op den duur hinderlijk, de lezer weet immers al dat het gebied zijn eigen platte taaltje heeft. Het verhaal bevat daarnaast ook een aantal thrillerclichés. Blijkbaar is niet te voorkomen dat in veel politiethrillers een interne concurrentie plaatsvindt en daarmee in feite ook een onderlinge strijd wie een nieuwe zaak toegewezen krijgt. Doe het daarom eens anders en laat de diverse districten of eenheden samenwerken.

Het verhaal wordt voor het grootste deel vanuit het perspectief van Kim verteld. Er zijn echter enkele hoofdstukken waarin de dader aan het woord is. Deze zijn te herkennen aan de cursief gedrukte tekst. Hierdoor komt de lezer wel meer te weten over zijn werkwijze, maar zorgt het niet voor spanningverhogende momenten. Ondanks een aantal plotwendingen en cliffhangers is het Marsons niet gelukt het verhaal te larderen met een zinderende spanning. Pas in de ontknoping krijgt de lezer de grootste verrassing voorgeschoteld, hoewel je een deel daarvan gedurende de plot al enigszins kon vermoeden.

Nog voor verschijnen is Stille schreeuw, vertaald door Textcase, bestempeld als spannend en verslavend, maar kan beide etiketten echter niet waarmaken. Kim Stone is zonder twijfel een personage waar in de vervolgdelen meer uitgehaald zal worden, de schrijfster zal dan echter wel voor meer originaliteit moeten zorgen. Dit debuut is daarom niet meer dan een verdienstelijk begin van een lange serie.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Angela Marsons
Titel: Stille schreeuw
ISBN: 9789022588413
Pagina’s: 386

Eerste uitgave: 2019