Categorie archief: Gelezen in 2017

Mangelvrouw – Marion van de Coolwijk


Beschrijving
Bette van Maanen ziet haar comfortabele leven in duigen vallen als haar man Lucas na een ongeluk in het ziekenhuis belandt. Zijn revalidatie zal lang duren en een zware weg worden.
Zijn verpleegster Monica blijkt een oude bekende van Bette, die haar nog kent uit haar schooltijd. Daar was Monica vanwege haar postuur het doelwit van de gemene pesterijen van Bette en haar vriendinnen. Monica blijkt dit echter allemaal vergeven te hebben en ontpopt zich tot een luisterend oor en sterke schouder voor Bette.

Bette en Monica krijgen steeds diepere gevoelens voor elkaar, die de veeleisende en dwingende Lucas dreigt te verstoren als hij weer thuiskomt uit het ziekenhuis. Vanuit het bed waaraan hij gekluisterd is, beveelt hij Bette om hem in alles te gehoorzamen en behandelt hij haar als een soort slavin. Maar Bette heeft hele andere plannen dan zich door haar man te laten gebruik als huishoudster. Samen met Monica – die de verpleging van Lucas op zich neemt – maakt Bette een plan om zich onafhankelijk te maken van haar wrede en emotioneel afstandelijke man…

Recensie
Toen ze nog maar vier jaar oud was, wilde Marion van de Coolwijk voortdurend voorgelezen worden. En vertelde ze iedereen in haar omgeving haar fantasieverhalen. Verhalen vertelde ze ook toen ze nog voor de klas stond. Omdat dit aan het eind van de dag was en de les midden in zo’n spannend verhaal eindigde, beloofde ze de klas de volgende dag verder te vertellen. Maar ze wist niet meer precies waar het over ging, dus begon ze telkens aan een nieuw verhaal. De klas had een oplossing: schrijf de verhalen op. Dat deed ze en dit was het begin van haar schrijverscarrière. Vooral van kinderboeken, maar inmiddels ook van thrillers. Mangelvrouw is haar debuut.

Na een ochtend winkelen kwam Bette van Maanen vermoeid thuis. De telefoon rinkelde, ze nam hem op en hoorde dat haar man Lucas een ongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis terecht is gekomen. Hij zal echter een lange tijd moeten revalideren. Zijn behandelend verpleegster, Monica Meier, is een oud-klasgenote van Bette. Monica werd op school gepest, ook door Bette, maar blijkt vergevingsgezind. De vrouwen krijgen een steeds hechtere band, maar Lucas staat hun onderlinge relatie in de weg. Dat zint Bette niet, dus verzint ze een plan om zelfstandig en zonder haar overheersende man Lucas verder te gaan. En krijgt ze Monica zover dat ze hierin meegaat?

Na de proloog, die interessant genoeg is om de lezer nieuwsgierig te maken en die daarbij een aantal vragen oproept, maakt het verhaal een flashback van een jaar. Vervolgens heeft dat verhaal een chronologisch verloop en maakt het sprongetjes naar het moment uit de proloog. Vanaf het begin is het duidelijk dat er wat met Lucas gaat gebeuren en ook wie hier de verantwoordelijken voor zijn. Dit, maar ook een aantal andere situaties, is vrij voorspelbaar en gaat ten koste van de spanning. Een spanning die wel aanwezig had moeten zijn, maar die zo goed als niet aanwezig is. Pas in de laatste zeventig bladzijden van het boek is er sprake van een minimaal spanningsveld. Te weinig voor een boek dat thriller heet te zijn.

Daarnaast bevat het verhaal ook een aantal onwaarschijnlijkheden, denk hierbij bijvoorbeeld aan het in huis nemen van een verpleegster die een vaste baan in het ziekenhuis heeft. Het verlenen van hulp in huis valt normaal gesproken onder de verantwoordelijkheid van de thuiszorg, een instantie die onafhankelijk van een ziekenhuis werkt. Behalve dit bezwaar, bevat Mangelvrouw ook enkele kleine foutjes. Deze hebben overigens geen enkele invloed op het verloop van het verhaal, dus kunnen ze worden afgedaan als slordigheden.

Ondanks dat de lezer tijdens het verhaal wel wat meer over Bette, en in veel mindere mate Monica en Lucas, te weten komt, blijven de personages aan de oppervlakkige kant. Bette komt nogal naïef over en lijkt ook niet op omstandigheden te kunnen anticiperen. Dit is op zich niet erg, maar je krijgt wel de indruk dat de auteur het niet zo bedoeld heeft. Qua originaliteit scoort het boek gemiddeld. Het idee achter het verhaal is goed, maar het bezitterige en overheersende gedrag van een echtgenoot is niet uniek in thrillers. Een andere draai had het een ander verhaal kunnen maken en wellicht was het dan ook wat minder algemeen en standaard.

Marion van de Coolwijk toont wel aan dat ze het schrijven in haar vingers heeft. Mangelvrouw is in een prettige en gemakkelijk leesbare stijl geschreven, dus daar valt weinig op aan te merken. Je merkt verder dat ze het vermogen heeft een boeiend verhaal te schrijven. Maar als ze van plan is zich in de toekomst meer op het thrillergenre te richten, zal ze zich hierin wel meer moeten ontwikkelen opdat er een verandering gaat plaatsvinden. Anders loopt ze het risico dat het bij een paar thrillers zal blijven.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Marion van de Coolwijk
Titel: Mangelvrouw

ISBN: 9789045210179
Pagina’s: 316

Eerste uitgave: 2016

Advertenties

Bloedbruiloft – Lisa Gardner


Beschrijving
Wanneer de 18-jarige Theresa door de knappe Jim Beckett ten huwelijk wordt gevraagd, is het alsof Assepoester haar droomprins heeft gevonden. Jim, de meest begeerde vrijgezel van het dorp, bevrijdt Tess uit de verstikkende atmosfeer van haar ouderlijk huis en voert haar mee naar een gelukkige en liefdevolle toekomst. Tenminste, zo lijkt het…. 

Want al snel ontpopt Jim zich als een nietsontziende sadist, die groot genoegen put uit geestelijke en lichamelijke mishandeling.
Maar dat is nog niet alles: gaandeweg dringt tot Tess het besef door dat Jim-voor de buitenwereld de perfecte echtgenoot en politieman- een moordenaar is, die jonge vrouwen op gruwelijke wijze om het leven brengt… 

Als ze genoeg bewijs tegen hem verzameld heeft, lukt het Tess om Jim achter de tralies te krijgen. De nachtmerrie lijkt voorbij, totdat hij weet te ontsnappen en spoorloos verdwijnt. Tess weet nu dat ze slechts één mogelijkheid heeft om te overleven: ze zal dit beest zélf moeten doden…

Recensie
De aanleiding dat Lisa Gardner met schrijven begon, is een heel bijzondere. Aanvankelijk werkte ze in de voedingsbranche, maar omdat haar haren een aantal keren vlamvatten, hield ze hiermee op en richtte ze zich op het schrijven van voornamelijk thrillers. Haar debuut, Bloedbruiloft, verscheen in 1998 dat in datzelfde jaar de RT Reviewer’s Choice Award won. Onder het pseudoniem Alicia Scott schreef ze aan aantal romans. Wereldwijd zijn er van haar meer dan twintigmiljoen boeken in ruim dertig landen gepubliceerd en enkele van haar boeken zijn verfilmd.

Jim Beckett, politieman, heeft zijn zinnen gezet om met de 18-jarige Theresa (Tess) te gaan trouwen. Tess gaat hierop in want bij haar thuis is de sfeer niet optimaal. Aanvankelijk gaat het nog wel goed, maar al heel snel komt de ware aard van Jim naar boven. Hij mishandelt Tess, zowel geestelijk als lichamelijk. Als Tess er ook nog achter komt dat hij een kille moordenaar is, geeft ze hem waardoor hij in de gevangenis belandt. Jim weet te ontsnappen en gaat achter haar aan. Tess kan nu nog maar één ding doen om het te overleven: Jim doden.

In de proloog van Bloedbruiloft is een dreigende, en eigenlijk ook wel wat beklemmende, spanning voelbaar. Dan verwacht je dat het vervolg van het verhaal, dat zich vijf jaar later afspeelt, op dezelfde voet doorgaat, maar al snel kom je erachter dat dat een illusie is. De eerste hoofdstukken zijn nogal warrig waardoor het onoverzichtelijk dreigt te worden. Na dat begin komt er meer structuur in het verhaal waardoor het voor de lezer ook steeds duidelijker wordt wat zich allemaal precies afspeelt. Dat neemt echter niet weg dat grote stukken tekst volkomen overbodig zijn, het verhaal een heel stuk minder interessant maken, maar er zeker voor zorgen dat het eventuele tempo in het verhaal drastisch afneemt.

Dat het tempo erg laag is, blijkt al vanaf het begin. Het verhaal sleept zich voort en behalve veelvuldige ruzies, verslagen van schietoefeningen en drankgelagen, gebeurt er niet bijzonder veel. Pas halverwege wordt het een beetje spannender en daardoor ook wat boeiender, maar helaas blijkt dit van korte duur te zijn. Het boek is vooral een relaas van persoonlijke problemen die in feite niets aan het verhaal toevoegen. Daar komt ook nog bij dat de meeste dialogen geforceerd en gemaakt zijn en als gevolg daarvan erg onrealistisch overkomen. Dat laatste geldt eveneens voor de personages. Ze zijn niet geloofwaardig en lijken vooral met zichzelf bezig te zijn.

Met de schrijfstijl van Gardner is, na die eerste stroeve hoofdstukken, op zich niet zo heel veel mis. Met vlotte zinnen weet ze het verhaal draaiend te houden, er toch wat lijn in aan te brengen en het ook tot een ontknoping te brengen zoals ze in gedachten had. Desondanks had het allemaal verrassender gekund, minder vlak en met beduidend meer plotwendingen. Opvallend is dat het vaste seriepersonage Quincy een bijzonder beperkte rol in het verhaal heeft (Rainie, zijn partner, komt er helemaal nog niet in voor). Het heeft er daarom alle schijn van dat Gardner pas na het schrijven van dit boek besloten heeft dat hij een terugkerend personage zou worden.

Dat Lisa Gardner kan schrijven heeft ze in de loop der jaren wel aangetoond, maar dat Bloedbruiloft destijds zo goed ontvangen is, is onbegrijpelijk. Dit debuut is een miskleun van het eerste uur en eigenlijk onbegrijpelijk dat er een uitgever was die het aangedurfd heeft het boek uit te brengen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Lisa Gardner
Titel: Bloedbruiloft

ISBN: 9789022984468
Pagina’s: 302

Eerste uitgave: 1999

Mijn zus – Michelle Adams


Beschrijving
Irini is een jonge anesthesist met een bewogen jeugd. Vlak voor haar vierde verjaardag is ze door haar ouders weggegeven aan een tante. Het hoe en waarom van de keuze haar te verstoten en haar zus te houden, heeft ze nooit begrepen. Haar oudere zus Elle neemt gedurende de jaren af en toe contact met haar op, maar altijd loopt dat noodlottig af. Wanneer Elle haar laat weten dat hun moeder is overleden, stemt Irini ermee in om naar huis te komen. Daar realiseert ze zich al snel dat het verleden van haar familie complexer is dan ze ooit had kunnen bedenken. Niet in de laatste plaats omdat ze achter de werkelijke drijfveer van haar ouders komt. Elle speelt ondertussen een sinister spel, waardoor Irini nu pas écht in de problemen komt…

Recensie
Al van jongs af aan had Michelle Adams de ambitie om schrijver te worden. Ze ging echter klinische wetenschap studeren en werd fysioloog in de cardiologie. Rond de millenniumwisseling vertelde ze een vriend dat ze een boek zou gaan schrijven, maar het duurde nog vijf jaar voor ze haar eerste gedachten op papier zetten en uiteindelijk voltooide ze haar eerste manuscript. Hier was geen belangstelling voor en kwamen er nog twee. Begin 2015 vervolmaakte ze Mijn zus en dit debuut werd al meteen in zeventien landen uitgegeven. Haar volgende boek wordt medio juli 2018 verwacht.

Als ze nog maar drie jaar oud is, geven de ouders van Irini Harringford haar weg aan een tante. Voor Irini is het nooit duidelijk geworden waarom dat gebeurd is. Elle, haar oudere zus, neemt probeert geregeld contact met haar op te nemen. Als dat haar gelukt is, Irini probeert dat namelijk te ontlopen, loopt het meestal niet goed af. Op een dag neemt Elle weer contact met haar op en deelt mee dat hun moeder overleden is. Irini gaat naar haar ouderlijk huis en ontdekt steeds meer over haar verleden, dat complexer is dan ze altijd had gedacht. Als Elle ook nog een spelletje met haar speelt, nemen voor Irini de moeilijkheden toe.

Het eerste hoofdstuk van Mijn zus creëert meteen al een spanningsveld. Het is intrigerend, maakt nieuwsgierig en daardoor wil je weten wat er vele jaren geleden gebeurd is en wat er de aanleiding van geweest is waarom Irini destijds weggedaan is, maar ook wat er precies met Elle aan de hand is. Met regelmaat hangt er een sfeer van geheimzinnigheid, de lezer kan aanvoelen dat er bepaalde zaken verzwegen worden, maar, en dat is waar je tijdens het lezen over kunt gaan twijfelen, lijkt het er soms ook op dat Irini verkeerde conclusies aan het trekken is. Daarnaast is de relatie met haar zus Elle over het algemeen beklemmend. Voldoende ingrediënten die het verhaal van begin tot eind boeiend maken.

In het verhaal wordt door middel van flashbacks regelmatig teruggegaan naar de jeugd- en tienerjaren van Irini en Elle. Stukje bij beetje komt de lezer meer over hen te weten en wat hun onderlinge relatie, voor zover deze er was, heeft vertroebeld. De lezer komt op deze manier steeds meer over beide zussen te weten en dat zorgt voor voldoende diepgang in het verhaal, maar ook dat de personages uitvoerig worden uitgewerkt. Dan merk je ook dat Irini niet altijd even begrijpelijk en logisch redeneert of handelt. Gezien haar achtergrond zou je meer standvastigheid van haar kunnen verwachten. Maar misschien is dit juist wat het verhaal mede interessant maakt.

Mijn zus kent diverse plotwendingen en een aantal daarvan is zonder meer verrassend. Hierdoor, en dat geldt dan met name voor de tweede helft van het verhaal, wordt de spanning opgevoerd. De meeste spanning komt overigens voor in de ontknoping. Behalve dat er dan een verklaring komt voor alles wat er ongeveer dertig jaar eerder is gebeurd, bevat deze ook de grootste verrassing. Dit alles is geschreven in een prettig leesbare stijl waarin de onderlinge sfeer tussen de familieleden bijzonder treffend en realistisch weergegeven wordt. Hoewel dit het debuut van Michelle Adams is, is dat nergens aan te merken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michelle Adams
Titel: Mijn zus

ISBN: 9789026140518
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2017

Operatie Napoleon – Arnaldur Indridason


Beschrijving
Het Amerikaanse leger probeert stiekem een vliegtuigwrak te bergen op IJsland. Een jonge IJslander stuit op de operatie en verdwijnt. Vlak voor zijn verdwijning weet hij contact te leggen met zijn zus. Ze is vastbesloten de waarheid te achterhalen.

Flashback naar 1945. Een Duits vliegtuig stort neer op IJsland tijdens slecht weer. Vreemd genoeg zijn er Duitse én Amerikaanse militairen aan boord. Een van de Duitse officieren meent dat ze maar beter naar hulp op zoek kunnen gaan en loopt het onherbergzame besneeuwde gebied in. Waarom is er een koffertje aan zijn arm vastgeketend?

Recensie
In de meeste boeken die Arnaldur Indridason geschreven heeft, heeft rechercheur Erlendur Sveinsson de belangrijkste, of in sommige gevallen een wat minder belangrijke, rol. Naast de boeken met dit seriepersonage verschenen er van zijn hand ook een paar stand-alones. Kenmerkend in al zijn boeken is dat hij er, gevoed door zijn achtergrond als historicus, een stuk IJslandse geschiedenis in verwerkt. Dat geldt dus ook voor Operatie Napoleon, waarin teruggegrepen wordt naar 1945, wanneer de Tweede Wereldoorlog zo goed als beëindigd is. Het boek is overigens al in 1999 geschreven, maar pas in 2017 vertaald.

Tijdens een vlucht van Duitsland naar de Verenigde Staten stort een Duits vliegtuig met zes Amerikaanse en Duitse officieren neer op een IJslandse gletsjer waar een flinke sneeuwstorm tekeergaat. Een van de Duitsers wil niet in het wrak achterblijven en gaat ondanks de barre weersomstandigheden op zoek naar hulp. Ruim vijftig jaar later onderneemt het Amerikaanse leger een nieuwe poging om de resten van het vliegtuig te bergen. Een jonge vrijwilliger van de IJslandse reddingsbrigade wordt onbedoeld getuige van deze operatie en is op een dag plotseling verdwenen. Zijn zus, met wie hij vlak daarvoor nog contact heeft gehad, wil achterhalen wat er gebeurd is.

Het verhaal begint met de gebeurtenissen die zich in 1945, vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog afspelen. Vervolgens maakt het een flinke sprong in de tijd naar 1999, dat gezien kan worden als het heden. Over het algemeen begint dan een nadere kennismaking met de verschillende personages, maar Indridason laat deze zo goed als achterwege. Dat hij daarvoor gekozen heeft, wil niet zeggen dat de lezer niets over die personages te weten komt. Integendeel, want gedurende het verhaal kom je ruim voldoende over hen te weten. Een groot voordeel van deze opzet is dat de actie niet lang op zich laat wachten, maar ook dat je meteen in het verhaal zit.

Zoals in al Indridasons boeken wordt het IJslandse landschap in Operatie Napoleon zorgvuldig en uitermate beeldend beschreven. Van de barre weersomstandigheden kan iedereen die het boek leest zich eveneens een erg goede voorstelling maken. Ook de dialogen zijn een natuurgetrouwe weergave van hoe een tweegesprek zich vaak voordoet. Ondanks dat dit eigenlijk pas het derde boek is dat de auteur geschreven heeft, is het al te merken dat zijn eigen stijl al duidelijk vorm begint te krijgen. In zijn latere werk heeft hij dit echter wel verfijnd, maar de typische Indridason-sfeer is al overduidelijk aanwezig.

Hoewel de boeken van Indridason alle fictie zijn, is het min of meer wel zijn handelsmerk geworden om geschiedkundige feiten in de verhalen te verwerken. Dit doet hij niet zonder een kritische ondertoon en lijkt hij zijn eigen opvatting, en wellicht ook die van de IJslandse bevolking, over de aanwezigheid van Amerikaanse militairen op IJslands grondgebied verkapt te reflecteren. Daarnaast laat hij doorschemeren dat de Amerikaanse militaire inlichtingendienst, maar ook het Amerikaanse leger, zaken verborgen hebben gehouden waardoor de diplomatieke betrekking tussen IJsland en de Verenigde Staten in zwaar weer terecht zou kunnen komen.

Operatie Napoleon is een thriller die meer actie, en dus meer tempo, heeft dan de boeken in de Erlendur-serie. Daarnaast kent het een aantal verrassende plotwendingen, heeft het ruim voldoende spannende momenten en een ontknoping die zowel verwacht als onverwacht is. Waarom de uitgever zo lang gewacht heeft om het boek, dat door Jan Willem Reitsma in het Nederlands vertaald is, uit te brengen is niet bekend. Wat echter wel duidelijk is, is dat Indridason in de late jaren negentig al kwaliteit leverde.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arnaldur Indridason
Titel: Operatie Napoleon
ISBN: 9789021408101
Pagina’s: 302

Eerste uitgave: 2017

Nachthandel – Lee Child


Beschrijving
Jack Reacher maakt een wandelingetje in een stad in de Amerikaanse Midwest. In de etalage van een pandjeshuis valt zijn oog toevallig op een sierraad, een kleine damesring van de militaire academie West Point. Wie zou van zoiets afstand doen? Jack Reacher gaat op zoek naar de eigenaresse en laat zich niet dwarsbomen. 

Lee Child is de internationale bestsellerauteur van de Jack Reacher-serie. Daarvoor ontving hij in 2013 de prestigieuze Diamond Dagger Award. Het negende boek One Shot (Voltreffer) en het negentiende boek Never go back (Ga nooit terug) zijn verfilmd met Tom Cruise in de hoofdrol. 

Recensie
Omdat hij met de aanschaf van een computer wilde wachten tot hij succes met schrijven had, schreef Lee Child, een pseudoniem voor Jim Grant, zijn eerste boek met de hand. Dit debuut, Jachtveld, waarin seriepersonage Jack Reacher zijn opwachting maakte, verscheen in 1997 en was al meteen een succes. Vanaf dat moment was hij professioneel auteur en heeft hij met Nachthandel, dat in november 2017 is uitgegeven, zijn tweeëntwintigste Reacher-thriller geschreven.

Reacher is onderweg naar waar de bus hem heen brengt en ziet tijdens een plaspauze een ring in de etalage van een pandjeshuis liggen. Het blijkt een damesring van iemand die aan de militaire academie West Point gestudeerd heeft te zijn. Omdat het niet gebruikelijk is dat een militair afstand van de ring doet, wil Reacher weten aan wie het toebehoorde. Hij heeft zelf ook een opleiding op West Point gevolgd en voelt dat er een verhaal achter de ring moet zitten. Om daar achter te komen, gaat hij op zoek naar de eigenaresse en laat zich in zijn zoektocht door niets of niemand tegenhouden.

Voor wie nog nooit een boek met Jack Reacher gelezen heeft, is het al vrij snel duidelijk dat het een man is die zijn eigen gang gaat en zich door niemand iets laat vertellen. Het is een vrijbuiter en kan daarom beschouwd worden als een moderne cowboy. Dat kan een personage boeiend maken, maar in Nachthandel komt Reacher over als alwetend, onoverwinnelijk en lijkt de wijsheid in pacht te hebben. Hij wordt vaak neergezet als een supermens met machohouding en dat is voor een groot deel ongeloofwaardig, want niemand is perfect en weet alles.

Ondanks het grote aantal eerdere Reacher-delen is het aan Nachthandel zo goed als niet te merken dat dit het zoveelste boek in de serie is. Het verhaal is op zichzelf staand en verwijzingen naar de voorgaande boeken zijn minimaal. Er hoeft wat dat betreft dus geen enkel beletsel te zijn dit boek eerder dan de andere te lezen. Om de persoon Reacher te leren doorgronden en beter te begrijpen, is het wellicht wel beter de serie op volgorde te lezen. Want het lijkt er veel op dat je dit personage moet leren lezen.

Hoewel het verhaal over het algemeen beeldend is geschreven, komen veel dialogen gemaakt en geforceerd over. De klaarblijkelijke humor die daar soms in voorkomt, slaat de plank vaak volledig mis en daardoor wordt juist het tegendeel bereikt: het is niet leuk. Tot overmaat van ramp bevat het verhaal veel overbodige stukken tekst waardoor het langdradig, en dus vervelend, wordt. Een voorbeeld is een ellenlange uiteenzetting over de baan van een kogel. Dit soort beschrijvingen hebben tot gevolg dat de eventueel aanwezige spanning volledig ontbreekt en verlagen het tempo sowieso. Desondanks weet Child de lezer wel nieuwsgierig te maken, want je wilt, net als Reacher, toch weten waarom de ring in die etalage van het pandjeshuis lag.

Zal Nachthandel, dat kundig is vertaald door Jan Pott, de laatste Jack Reacher zijn? Waarschijnlijk niet, want ondanks dat Child de indruk wekt dat zijn inspiratie uitgeput dreigt te raken, zijn er wereldwijd meer dan voldoende liefhebbers die met spanning op een volgende Reacher wachten. De kwaliteit van dat volgende verhaal zal dan vele malen beter moeten zijn. Lukt dat de auteur niet, dan zal Reacher mogelijk eerder van het toneel verdwijnen dan menig fan zal willen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Lee Child
Titel: Nachthandel
ISBN: 9789024578542
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2017

Het gezicht van de dood – Iris Johansen


Beschrijving
Eve Duncan heeft een zeldzaam talent: als forensisch beeldhouwer is zij in staat aan de hand van een schedel een gezicht te boetseren en zo de overledene weer een gezicht en een identiteit te geven. Dit unieke beroep is tegelijkertijd voor Eve de manier om haar eigen nachtmerrie te verwerken – haar dochter Bonnie is vermoord en nooit meer teruggevonden.

Tegen haar zin neemt Eve een opdracht aan van de charmante computergigant en multimiljonair John Logan. Al snel wordt duidelijk dat er gevaar dreigt. Camera’s houden haar continue in de gaten, telefoonlijnen worden afgeluisterd. Maar er is geen weg terug: door de reconstructie van de schedel kijkt Eve recht in het gezicht van de dood…

Recensie
Nadat haar kinderen in 1980 het huis hadden verlaten om te gaan studeren begon Iris Johansen met schrijven. Aanvankelijk romantische boeken (Touch the horizon was haar debuut), maar in 1991 stapte ze over naar de romantische historische thriller, te beginnen met The Wind dancer (De winddanser). Vijf jaar later besloot ze opnieuw van genre te veranderen en begon ze aan de ‘echte’ thriller. Dit besluit was een groot succes en ze groeide uit tot een bestsellerauteur. Samen met haar zoon Roy schreef ze ook een aantal boeken. In Nederland is Johansen vooral bekend geworden met de serie waarin Eve Duncan het belangrijkste personage is. Het gezicht van de dood is het eerste van een serie waarin Eve voorkomt.

Eve Duncan, forensisch beeldhouwer, wordt door de miljardair John Logan benaderd met het verzoek een gezicht aan een schedel te geven. Hoewel ze nog wel tegengas gegeven heeft, neemt ze de opdracht, tegen haar zin, toch aan. Maar wel onder haar eigen voorwaarden. Het blijkt dat deze opdracht niet zonder risico is. Eve wordt in de gaten gehouden en men lijkt alles van haar af te weten. Ondanks haar dreigement ermee te stoppen, gaat ze toch door. Ze is vastberaden de schedel te reconstrueren en neemt het gevaar, en wat daaruit voortkomt, op de koop toe. Het blijkt dat het gezicht dat ze te zien krijgt voor een verrassende wending zorgt.

Het gezicht van de dood begint met een proloog die zich acht jaar eerder afspeelt dan het eigenlijke verhaal. In deze proloog maakt de lezer al een klein beetje kennis met Eve Duncan, maar de echte kennismaking vindt meteen na deze korte inleiding plaats. Toch is dit begin van het boek van wezenlijk belang voor het verhaal, maar ook voor de lezer om het karakter en de bezigheden van Eve beter te kunnen begrijpen. Dat vervolg vindt in een niet al te snel tempo plaats, maar is wel degelijk interessant en boeiend. Het tempo neemt gedurende de plot overigens wel wat toe, hetgeen overigens ook voor de spanning geldt.

Johansen heeft met deze eerste Eve Duncan een nogal bizar en in wezen ongeloofwaardig verhaal geschreven. Toch hoeft het niet eens ondenkbeeldig te zijn dat een scenario zoals in dit boek beschreven wordt zich op een dag zomaar voor zou kunnen doen. Dat in ogenschouw nemend, is het een verhaal dat wel degelijk realistisch kan zijn. Als voorbeeld kan hierbij bijvoorbeeld gedacht worden aan een overheid of een inlichtingendienst die onbetrouwbaar is en zaken wil verdoezelen. Dat een rijke ondernemer de strijd wil aangaan en een eigen plan gesmeed heeft, is daarentegen dan wel weer wat bijzonder. Voor het verhaal is het echter een goede vondst en maakt het een stuk interessanter.

Dat Het gezicht van de dood de eerste Eve is, is heel goed merkbaar. Want er wordt veel aandacht besteed aan de uitwerking van haar personage e maar in iets mindere mate, aan dat van Logan, de ondernemer, en Quinn, de FBI-agent. Johansen verliest echter niet uit het oog dat er een verhaal verteld moet worden. Daarin is ze zonder meer geslaagd, waarbij ze gebruik maakt van veel elementen die de laatste decennia in een thriller aan de orde komen. Dat maakt het boek in ieder geval aardig compleet.

De ontknoping lijkt er een die typisch Amerikaans is, enigszins aan de zoete en kleffe kant. Er wordt echter een kleine wending aan gegeven, waardoor dit toch wat rechtgezet wordt. Gelukkig maar, want anders was het verhaal, dat heel behoorlijk is, een beetje als een nachtkaars uitgegaan. Dat blijft de lezer bespaard en deze kan zich opmaken voor de andere boeken in deze serie. In die boeken zal Eve Duncan ongetwijfeld groeien als personage en zal mogelijk het raadsel rond haar dochter Bonnie verhelderd worden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Iris Johansen
Titel: Het gezicht van de dood

ISBN: 9789024539086
Pagina’s: 334

Eerste uitgave: 2000

Nachtschade – Angelique van der Bijl


Beschrijving
Carmen is een jonge succesvolle journaliste die de band met haar zus Irene probeert te versterken nadat ze elkaar een aantal jaren uit het oog zijn verloren. Op het eerste gezicht lijken Carmen en Irene weer dichter tot elkaar te komen, maar dat verandert wanneer de dubieuze zakenman Ivan in hun leven opduikt. 

Als op een dag Ivan plotseling samen met haar zus verdwijnt, gaat Carmen op onderzoek uit. Ze raakt verstrikt in een crimineel netwerk wat ooit is begonnen bij de moord op een Servische politicus waarna zijn vrouw met hun tienjarig zoontje naar Nederland vluchtte.
Het eens zo evenwichtige bestaan van Carmen komt in schril contrast te staan met de machtsstrijd tussen twee zakenpartners. In haar zoektocht naar de waarheid ontdekt ze dat de psychologische strijd tussen haar en Irene een lange familiegeschiedenis met zich meedraagt. 

Recensie
De schrijfstijl van het boek Carte Blanche van Esther Kreukniet was voor Angelique van der Bijl de aanleiding om bij haar een cursus creatief schrijven te volgen. Jaren daarvoor droomde ze er al van om te gaan schrijven. Het was er nog nooit van gekomen. Tijdens deze cursus schreef ze aan haar debuutthriller Nachtschade. Van het manuscript stuurde ze een fragment naar het literaire agentschap Sebes & Bisseling en vervolgens werd ze geselecteerd om daar de cursus Literair Debuteren te volgen. Hierna was haar debuut definitief een feit.

De zussen Carmen en Irene hebben elkaar een aantal jaren niet gezien. Carmen probeert de onderlinge band weer wat aan te trekken en het lijkt erop dat dit ook gaat gebeuren. Tijdens een foto-expositie ontmoet ze de succesvolle zakenman Ivan. Carmen, journaliste van beroep, neemt een opdracht van Ivan aan om een folder voor zijn vastgoedbedrijf te maken. Daarnaast gaan de twee samenwonen. Als op een dag blijkt dat Ivan en haar zus verdwenen zijn, gaat Carmen op onderzoek uit. Dan komt ze terecht in een criminele wereld en ontdekt ze dat haar relatie met haar zus verder terug gaat dan ze had gedacht.

Na een korte proloog die zich in het heden afspeelt, wordt het al snel duidelijk dat Nachtschade uit twee verhaallijnen bestaat waarbinnen nog een kort derde verhaal voorkomt. De hoofdverhalen spelen zich in verschillende perioden af, dat van Carmen in 2013 en het andere veertig jaar eerder. Deze tweede verhaallijn maakt flinke sprongen in de tijd en uiteindelijk smelten beide samen tot één geheel. Voor het zover is, wordt steeds meer uit de doeken gedaan wat beide verhalen met elkaar te maken hebben.

De proloog, in het overigens in vlotte stijl geschreven verhaal, zorgt ervoor dat je nieuwgierig wordt naar wat er gebeurd kan zijn, het intrigeert. Dat geldt in mindere mate voor de rest van het verhaal, wat overigens niet wil zeggen dat het niet boeit. Toch zijn er wel wat kanttekeningen te plaatsen, want het komt regelmatig voor dat aan het eind van een hoofdstuk al enigszins te voorspellen valt wat er in het hoofdstuk daarop gaat gebeuren. Dit gaat ten koste van het verrassingselement en daardoor ook het spanningsveld.

Het aantal personages dat het verhaal draagt, is beperkt. Dat zorg voor overzicht. Van der Bijl heeft er echter niet voor gekozen deze personages gedegen uit te diepen. Daardoor blijft het allemaal wat aan de oppervlakkige kant. Ze zijn echter wel interessant genoeg om het verhaal lopend te houden, zorgen hoe dan ook voor een aantal boeiende, interessante en enigszins spannende momenten, maar de echte diepgang ontbreekt.

De ontknoping komt nogal onrealistisch over, is te ver gezocht en er zijn momenten die plotseling uit de lucht komen vallen. Omdat het ook nog eens slordiger wordt, krijg je de indruk dat de plot in die fase steeds meer afgeraffeld is. Angelique van der Bijl heeft met Nachtschade geen onaardig debuut geschreven en toont ze ook aan dat ze het wel in zich heeft om zich verder te bekwamen in het schrijven van boeken. Een eventuele volgende thriller zal, wanneer Van der Bijl meer ervaring heeft en ook de juiste begeleiding krijgt, heel anders kunnen uitpakken.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Angelique van der Bijl
Titel: Nachtschade

ISBN: 9789086603329
Pagina’s: 365

Eerste uitgave: 2017

Het zwarte gif – Daniel Silva


Beschrijving
Een zware bom ontploft in het hart van Parijs. Een paar dagen later is het raak op de Albert Cuypmarkt in Amsterdam. Er vallen honderden slachtoffers, en de internationale veiligheidsdiensten draaien overuren. Ze roepen uiteindelijk de hulp in van Gabriel Allon – meesterspion én kunstrestaurateur.

De terreurdaden blijken het werk te zijn van een onbekende terrorist die zich Saladin noemt. Om hem te ontmaskeren rekruteert Gabriel een jonge vrouw, Natalie. Zij zal afreizen naar het kalifaat en daar infiltreren in Saladins cel. Gabriels taak? Zorgen dat Natalie het overleeft…

Recensie
Van zijn generatiegenoten wordt Daniel Silva weleens de beste schrijver van internationale intriges genoemd, maar ook een van de grootste Amerikaanse auteurs van spionagethrillers. Met zijn debuut De onwaarschijnlijke spion brak hij meteen door en belandde al direct op de New York Times bestsellerlijst. Van jongs af aan wist hij al dat hij wilde gaan schrijven, maar pas na een carrière in de journalistiek maakte hij hier in 1997 definitief zijn beroep van. Zijn vierde boek, De perfecte moordenaar, was het eerste met Gabriel Allon als seriepersonage. Het zwarte gif is de zestiende en verscheen in november 2017.

Het centrum van Parijs wordt opgeschrikt door een zware bomexplosie waarbij een groot aantal mensen omkomt. Enkele dagen later vindt opnieuw een aanslag plaats. Nu in Amsterdam. Ook hier vallen slachtoffers. Inlichtingendiensten maken jacht op de dader en worden geholpen door Gabriel Allon, Israëlisch spion en terroristenjager. Gabriel trekt zijn eigen plan en ontdekt dat de aanslagen gepleegd zijn door Saladin, een onbekende terrorist. Om hem te ontmaskeren laat Allon de jonge Israëlische arts Natalie infiltreren in het zijn netwerk. Gabriel wil twee dingen: het hoofd van Saladin en dat Natalie het overleeft.

In zijn voorwoord meldt Silva dat de aanslagen in Het zwarte gif volledig verzonnen en dus fictie zijn. Hij laat echter niet na ook te vermelden dat er gelijkenissen zijn tussen deze en werkelijke aanslagen die op het moment van schrijven nog niet hadden plaatsgevonden. De ‘voorspellende gaven’ van de auteur zijn in feite niet zo bijzonder, want wie de nieuwsberichten rond het terrorisme volgt, kan niet anders dan concluderen dat het een keer zou moeten gebeuren. De door Silva beschreven scenario’s hebben zich voorgedaan en kunnen zich ieder moment opnieuw voordoen. Helaas is het verhaal daarom akelig actueel.

Ondanks het spectaculaire begin moet het verhaal wel op gang komen. Het begin is vooral een introductie en kennismaking met de diverse personages en duurt, zonder dat het ergens langdradig of vervelend wordt, een aantal hoofdstukken. Ook met Allon wordt kennisgemaakt, maar nergens, op een van de laatste hoofdstukken na, valt uit op te maken dat dit al de zestiende thriller met hem is. Het zwarte gif is daarom ook uitstekend los van de eerdere boeken uit de serie te lezen. Na dit ‘warmdraaien’ komt het verhaal goed op gang en wordt het een beduidend boeiender en zeker intrigerender. De apotheose vindt plaats in het derde deel, het boek heeft er vier, en dat is tevens het deel met de meeste actie en spanning.

Daniel Silva hanteert een prettige en beeldende, soms erg filmische, schrijfstijl. De dialogen zijn realistisch, de personages interessant en meer dan voldoende uitgewerkt. Hierdoor, maar bovenal ook door het actuele thema (terrorisme, IS, ect.) heeft het boek de diepgang die het verdient. Aan alles is te merken dat Silva’s research waarschijnlijk langdurig, maar zeker uitvoerig is geweest. De auteur moet er overigens wel voor waken een aantal uitdrukkingen niet te vaak te gebruiken. Bij veelvuldig gebruik kan dit op den duur storend werken. Toch kent het boek ook wel enkele mooie zinnen die het leesplezier nog meer veraangenamen.

Hoewel het overduidelijk is waar de Nederlandse titel op gebaseerd is, is het merkwaardig dat de oorspronkelijke niet letterlijk vertaald is. De zwarte weduwe dekt de lading namelijk uitstekend. Natuurlijk is dit maar een kleinigheid en doet niets af aan de kwaliteit van het boek. Het zwarte gif is namelijk een prima spionagethriller met een enigszins politiek tintje. En het open einde doet vermoeden dat de rol van Gabriel Allon nog niet uitgespeeld is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Daniel Silva
Titel: Het zwarte gif

ISBN: 9789402700411
Pagina’s: 478

Eerste uitgave: 2017

De sekte – Mariette Lindstein


Beschrijving
Op een klein eiland aan de Zweedse kust heeft zich een New Age-beweging gesetteld. Hun charismatische leider, Franz Oswald, ontwikkelde de doctrine ViaTerra, die een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op beroemdheden en vooraanstaande politici. Sofia Bauman, net afgestudeerd aan de universiteit, raakt gefascineerd door de leer van ViaTerra. Ze is gecharmeerd van Oswald en accepteert de baan die hij haar aanbiedt.

Wanneer de idyllische zomer ten einde loopt en een ondoordringbare mist het eiland opslokt, vraagt Sofia zich af of ViaTerra wel zo’n nobele beweging is als ze aanvankelijk dacht. Er lijkt echter geen weg terug naar haar oude leven. Want niemand kon ViaTerra ooit verlaten.

Recensie
Vanaf het moment dat ze haar eerste letters schreef, wilde Mariette Lindstein schrijven. Op haar zesde tekende ze boeken, op haar veertiende schreef ze korte verhalen voor tienertijdschriften. Na haar studie wilde ze journalist worden, maar omdat ze zich op negentienjarige leeftijd bij de Scientologybeweging aansloot vervloog deze droom. Hier werkte ze direct onder de leider van de beweging tot ze er in 2004, na een verblijf van zevenentwintig jaar, wist te ontsnappen. Tijdens een interview ontstond bij haar het idee voor een thriller over een sekte en zou deels gebaseerd moeten zijn op haar eigen ervaringen. In september 2017 verscheen De Sekte, het eerste deel van een trilogie.

Sofia Bauman en haar vriendin Wilma bezoeken een lezing van Franz Oswald over ViaTerra, een leer over het zuivere leven. Ze bezoeken het eiland en omdat Sofia net afgestudeerd is en nog niet weet wat ze met haar leven wil, besluit ze om een haar door Oswald aangeboden baan te accepteren. Al snel blijkt dat de voorspiegelingen mooier waren dan de werkelijkheid is. In de herfst vraagt ze zich daarom af of haar keuze wel een juiste is. Ze beseft dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, zal worden om haar vorige leven terug te krijgen. Vooral omdat er nog niemand is geweest die ViaTerra ooit verlaten heeft.

Het verhaal begint met een korte proloog die intens, intrigerend en eigenlijk ook wel spannend is. Het is de beschrijving van een ontsnapping en het niet weten waarvandaan of waarom zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt. Een begin dat veelbelovend is. Hierna begint het eigenlijke verhaal, waarbij ieder hoofdstuk voorafgegaan wordt door een korte cursieve tekst waarvan de lezer al snel het vermoeden krijgt uit wiens perspectief dit verteld wordt. De eerste echte hoofdstukken zijn aanvankelijk een introductie van de personages en het eiland waarop ViaTerra te vinden is. Op ViaTerra blijkt alles van en over iedereen bekend te zijn en dat is toch wel een erg beangstigende gedachte. Het is een soort big-brother-is-watching-you-gevoel.

Lindstein heeft de sfeer die er in een sekte kan heersen ogenschijnlijk erg goed weergegeven. Als insider weet ze natuurlijk ook uitstekend hoe het er reilt en zeilt. De lezer kan niet anders dan concluderen dat (personeels)leden van een sekte geïndoctrineerd worden, dat ze slaafs, en vaak zelfs onmenselijk, behandeld worden en dat ze dusdanig gedrild zijn dat ze alleen maar uitvoeren wat hen opgedragen wordt. Voor een buitenstaander is het onbegrijpelijk dat deze mensen zich laten vernederen, maar als een machtswellusteling je dusdanig angstig weet te maken en je ook nog volslagen willoos bent door zijn indoctrinatie weet je waarschijnlijk niet beter en doe je wat er van je verwacht wordt. En al dit is wat heel duidelijk in het boek naar voren komt.

Over het algemeen is het tempo in De Sekte laag. Vaak is het effect daarvan dat een verhaal zich voortsleept en dat het niet altijd boeit. Voor het debuut van Lindstein geldt dat echter niet. Het blijft intrigeren, vooral omdat je je regelmatig afvraagt hoe het komt dat verstandige en weldenkende mensen zich kunnen laten overhalen om zich met dergelijke dubieuze bewegingen in te laten en er nog te blijven ook. Ondanks dat een aantal hoofdstukken met een cliffhanger eindigt, blijft de spanning in het verhaal zo goed als achterwege. Hoewel er wel een spanningselement in zit, is het predicaat thriller iets te veel van het goede. Het is vooral een autobiografisch verhaal verpakt in een fictief jasje.

Hoewel het een afgerond verhaal lijkt te zijn, eindigt het boek met een epiloog die voldoende ruimte openlaat voor een vervolg. Niet vreemd als je bedenkt dat dit het eerste van een trilogie is. Ondanks enkele onwaarschijnlijkheden weet De Sekte je dusdanig te boeien dat het nergens verveelt en dat je na afloop uitkijkt naar het vervolg.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Mariette Lindstein
Titel: De sekte
ISBN: 9789400508446
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2017

Het Cassandra-effect – Wendy Walker


Beschrijving
De zusjes Tanner zijn verdwenen. Emma’s auto wordt gevonden, maar van haar en Cass geen enkel spoor. Drie jaar later staat Cass ineens weer bij haar moeder en stiefvader op de stoep. Ze waren ontvoerd, vertelt ze, en gevangen gehouden op een eiland. Terwijl ze haar verhaal doet aan forensisch psychiater Abby Winter, onthult ze ook veel over haar leven voor de verdwijning. Een leven met een narcistische moeder, een maniakale stiefvader en een manipulatieve zus. Of is Cass juist degene die manipuleert?

Recensie
Wendy Walker studeerde magna cum laude af aan het Georgetown University Law Centre, maar ook aan de Brown University. Tevens volgde ze de London School of Economics and Political Science. Na haar studie werkte ze als financieel analist bij Goldman, Sachs & Co. en was ze advocaat op het gebied van familierecht. Ze begon met schrijven terwijl ze thuis haar drie zoons opvoedde. Ze debuteerde in 2008 met de roman Four wives en in 2016 verscheen haar psychologische thriller Niet alles is vergeten. Het Cassandra-effect is haar nieuwste thriller en is in 2017 uitgegeven.

Op een mooie dag in juli staat Cassandra (Cass) voor de deur van haar moeder en stiefvader. Plotseling, wat drie jaar eerder was ze, samen met haar oudere zus Emma, plotseling verdwenen. Het enige dat destijds was gevonden, was de auto van Emma. Na haar terugkeer vertelt Cass dat ze waren ontvoerd en dat ze op een eiland gevangen werden gehouden. Abby Winter en Leo Strauss, beiden van de FBI, doen, net als drie jaar geleden, onderzoek. Dan komt naar voren dat Cass moest leven met een narcistische moeder, een onvoorspelbare stiefvader en een zus die iedereen om haar vinger windt. Of is het Cass die manipuleert?

Het Cassandra-effect wordt verteld vanuit twee perspectieven. Het eerste is vanuit dat van Cass en wordt verteld in de ik-vorm. Het tweede is geschreven in de tweede persoon en wordt verteld vanuit het perspectief van Dr. Abby Winter. Door dit onderscheid ontstaat er geen enkel misverstand wie dat specifieke deel vertelt. Daarnaast wordt boven ieder hoofdstuk ook nog eens de naam van de verteller als titel vermeld. Deze indeling zorgt niet alleen voor duidelijkheid, maar heeft als neveneffect dat de puzzel rond de verdwijning van de meisjes steeds meer opgelost worden. Maar dan dus wel telkens vanuit dat andere gezichtspunt. Een interessante keuze.

In de slotzin in het derde hoofdstuk geeft Cass aan dat ze het verhaal dat ze verzonnen heeft geen eer aandoet. Wat je daarna aanvankelijk te lezen krijgt, doet inderdaad erg onrealistisch aan omdat het veel te doorzichtig lijkt om waar te zijn. Dit gevoel kan echter ook ontstaan zijn doordat je weet dat er iets niet klopt. Desondanks krijg je tijdens het lezen toch nog regelmatig de indruk dat het wel degelijk waar moet zijn. Cass vertelt namelijk te veel details die simpelweg geen verzinsels kúnnen zijn. Hiermee weet Walker de lezer toch enigszins op het verkeerde been te zetten.

De schrijfstijl van Het Cassandra-effect is nogal wisselend. De ene keer is het vrij lastig leesbaar, in het bijzonder de verhalen van Cass. Maar daartegenover staat wel weer dat dat van Abby een stuk vlotter, en dus prettiger, leest. De lezer zal, om het verband niet te verliezen, de aandacht daardoor wel bij het verhaal moeten houden. Hoewel het verhaal niet bijster veel verrassende wendingen kent, doet er zich in de ontknoping in ieder geval wel een voor. Komt dat gebrek aan plotwendingen doordat het verhaal van Cass meer weg heeft van een roman en in dat van Abby de echte thrillerelementen ontbreken?

Wat nog wel eens verwarrend is, is de tijdsaanduiding. Omdat niet altijd even duidelijk is wanneer zich iets afspeelt, is het soms wel verstandig om een stuk tekst even terug te lezen om het verhaal in de juiste tijd te kunnen plaatsen. Een erg goede keuze is de vertaalde Nederlandse titel van het boek. Het Cassandra-effect slaat in dit geval niet alleen op Cass, maar ook het gelijknamige psychologische syndroom. En wat het boek betreft, Wendy Walker heeft zeker geen onaardig verhaal in elkaar gezet. Het was deels boeiend, deels ook niet. Maar origineel was het zeker.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Wendy Walker
Titel: Het Cassandra-effect

ISBN: 9789402700381
Pagina’s: 318

Eerste uitgave: 2017