Auteursarchief: leeskees

Iene miene mutte – M.J. Arlidge


Beschrijving
Een meisje komt halfdood een bos uit rennen. Haar verhaal is nog gruwelijker dan de ergste nachtmerries, maar alles wat ze vertelt is waar.

Enkele dagen later duikt er een tweede slachtoffer op, compleet in shock. Er lijkt een verband te zijn. In tweetallen worden mensen ontvoerd, gevangen gehouden en uitgehongerd, waarna ze een duivels dilemma krijgen voorgelegd: een ander doden of zelf gedood worden.

Inspecteur Helen Grace en haar team beseffen dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen als visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De plaats van het misdrijf blijkt zorgvuldig uitgedacht, maar de slachtoffers lijken lukraak gekozen. En toch moet iets hen met elkaar verbinden.

Recensie
Nadat M.J. Arlidge uitgereisd was, heeft hij Engelse literatuur gestudeerd en vervolgens een studie film- en televisieproductie gevolgd. Het is dus niet vreemd dat hij zijn loopbaan in de televisiewereld begon en heeft hij scenario’s geschreven voor onder andere de serie EastEnders. Hierna volgden diverse andere producties. Pas in 2014 begon hij met het schrijven van boeken en de reden dat hij voor de thriller koos, was omdat hij zelf van dit genre houdt, met in het bijzonder die over seriemoordenaars. Zijn debuut was Iene Miene Mutte met inspecteur Helen Grace als terugkerend seriepersonage.

Een aantal op het oog willekeurige mensen worden per tweetal ontvoerd, opgesloten, uitgehongerd en voor een onmogelijke keuze gesteld: dood de ander of je zult zelf gedood worden. Het onderzoek naar degene die de overlevenden tot deze daad aanzet, wordt geleid door inspecteur Helen Grace. Hoewel er aanvankelijk geen enkel aanknopingspunt is, raakt Helen er steeds meer van overtuigd dat er iets moet zijn dat de slachtoffers met elkaar verbindt.

Wat doe je zelf als je voor de keuze staat om iemand te doden of om zelf gedood te worden? Dat is de vraag die de lezer zich kan stellen na het eerste hoofdstuk. Deze keuze moet door de twee eerste personages in het verhaal gemaakt worden. Niet eenvoudig en dat betekent dus dat er een angstaanjagend dilemma is ontstaan. Door de onmogelijkheid van deze keuze hakt het eerste hoofdstuk er in feite meteen in en ontstaat er al vrij snel een spanningsveld dat gedurende het verhaal alleen maar toeneemt.

De korte hoofdstukken, en natuurlijk ook de schrijfstijl van de auteur, zorgen ervoor dat het verhaal een razend tempo heeft. Samen met de vele plotwendingen en cliffhangers is de spanning in Iene Miene Mutte heel behoorlijk. Hieraan is goed te merken dat Arlidge ervaring heeft met het schrijven van scenario’s. Desondanks, of misschien wel daardoor, heeft het verhaal wel enkele clichés die vaker in thrillers terug te vinden zijn. Dit gaat overigens niet ten koste van de originaliteit daarvan.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van diverse personages. Omdat het altijd duidelijk is vanuit welk dat is, ontstaat daarover geen enkele verwarring. Deze personages zijn vrij goed uitgewerkt en dat geldt vooral voor dat van Helen Grace. Zij is de belangrijkste en daardoor krijgt haar personage de meeste aandacht en ook een uitgebreidere uitwerking. Toch krijgt de lezer het gevoel lang niet alles over haar te weten te komen. Arlidge houdt dit kennelijk geheim voor de volgende delen, wat op zich zeker geen slechte gedachte is. In die andere boeken kan ze alleen nog maar beter en sterker worden.

Iene Miene Mutte vormt als verhaal een afgerond geheel, maar het eind is overduidelijk een opmaat naar een volgende boek waarin een aantal personages terugkeert. In ieder geval is het een veelbelovend debuut van wat wel eens een succesvolle en sterke serie kan gaan worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Iene miene mutte

ISBN: 9789022569030
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2015

Advertenties

Het Darwin dilemma – Han Thomas


Beschrijving
Wanneer antropoloog Mark Enquist aantoont dat er lang voor de eerste bekende menselijke beschavingen ontstonden, een intelligent volk op aarde geleefd moet hebben, plaatst hij de ouderdom van de mensheid in een compleet nieuw daglicht. Een verborgen deur in de piramide van Cheops en een oude Ottomaanse kaart van het land onder het ijs van Antartica zijn enkele van de echt bestaande aanwijzingen die professor Enquist op het spoor van dit oude geheim hebben gebracht. Vreemd genoeg is hij vanaf dat moment zijn leven niet meer zeker.

Vlak voordat wetenschapper Nicolas Moreau het antwoord op een van de grootste onopgeloste raadsels uit de geschiedenis bekend wil maken, verdwijnt hij plotseling spoorloos. Journaliste Michelle Rousseau komt erachter dat hij heeft ontdekt hoe levenloze deeltjes miljarden jaren geleden de gigantische sprong naar het eerste leven op aarde hebben kunnen maken. Op haar zoektocht naar de verdwenen bioloog komt ze er langzaam achter dat de meningen over wie er verantwoordelijk is voor de schepping sterk verdeeld zijn.

Recensie
Han Thomas, een pseudoniem voor Hans van Driel, was ondernemer totdat hij zijn vrouw, die een betrekking in Istanbul aanvaardde, achterna ging. Sinds een jaar is hij manager Finance en Control bij de Koninklijke Boekverkopersbond. Omdat hij altijd al een fascinatie had voor populair wetenschappelijke boeken was, was de keuze niet moeilijk dat dit de rode draad in Het Darwin dilemma, zijn thrillerdebuut, moest zijn. Door dit debuut, dat in mei 2018 is verschenen en meteen goed ontvangen is, wordt hij de Nederlandse Dan Brown genoemd.

Hoogleraar antropologie Mark Enquist is ervan overtuigd dat een eerdere beschaving verantwoordelijk is voor de bouw van de piramide van Cheops. Hij wil dit bewijzen en vertrekt naar Egypte om daar onderzoek naar te doen. Hij heeft echter tegenstanders van zijn theorie en zij willen met alle middelen verhinderen dat er een bewijs gevonden wordt. Op datzelfde moment is in Frankrijk een wetenschapper spoorloos verdwenen. Televisiejournaliste Michelle Rousseau zou bekendmaken dat hij ontdekt heeft dat uit dode cellen leven kan ontstaan. Omdat ook deze wetenschapper tegenstanders heeft, wordt het Rousseau moeilijk gemaakt hem te vinden. Wat hebben beide situaties met elkaar gemeen?

Het Darwin dilemma begint met een proloog waarin spanning zit, zelfs een klein beetje luguber overkomt en hoe dan ook nieuwsgierig maakt. Na dit veelbelovende begin bestaan de daaropvolgende hoofdstukken uit een kennismaking met een aantal personages, maar ook uit een verhandeling van enkele wetenschappelijke en archeologische onderwerpen. Dat gebeurt door middel van twee verhaallijnen. Eén verhaal met Enquist en speelt zich voor het grootste deel bij de piramide af en heeft de archeologie als uitgangspunt. Het andere, dat wetenschappelijk getint is, speelt zich vooral in Frankrijk af en draait om de verdwijning van Moreau. Beide verhalen lijken niets met elkaar te maken te hebben, een belangrijke overeenkomst is dat beide heren een opzienbarende ontdekking hebben gedaan, maar het zal niemand verbazen dat de afzonderlijke verhalen na verloop van tijd toch met elkaar te maken hebben en uiteindelijk samen zullen vloeien.

Doordat het boek doorspekt is met wetenschap en archeologie zal iemand die in beide of een van beide onderwerpen geïnteresseerd is van dit boek kunnen smullen, maar de gemiddelde thrillerlezer kan het saai en droog vinden. Dat wil echter niet zeggen dat de schrijfstijl van Thomas ontoegankelijk is. Verre van zelfs, want met zijn vlotte stijl zorgt hij er wel voor dat het voor iedereen begrijpelijk is. Ook een mate van spanning, hoewel niet zinderend, laat de auteur niet achterwege. Dit bereikt hij door gebruik te maken van cliffhangers en een enkele plotwending. Toch ontkomt hij er niet aan dat er een paar voorspelbaarheden in het verhaal voorkomen en, en dat is in feite bezwaarlijker, dat het regelmatig onwaarschijnlijk is. Dit laatste gaat ten koste van de geloofwaardigheid. Daarnaast zijn er situaties die net even te mooi samenvallen; wat moest gebeuren, gebeurt op dat moment dan ook. Een plotwending waardoor dit later zou plaatsvinden zou verrassender en minder opzichtig zijn geweest.

In de epiloog, dat beter het nawoord had kunnen zijn, legt de auteur uit wat de basis geweest is tot het schrijven van dit boek. Beide thema’s zijn interessant genoeg om er enkele theorieën op los te laten en dat werd en wordt (nog steeds) gedaan. Met dit gegeven is Thomas erin geslaagd om een over het algemeen boeiend en redelijk realistisch boek te schrijven dat in principe ook voor discussie kan zorgen. De vergelijking met Dan Brown is begrijpelijk, maar Het Darwin dilemma haalt dat niveau niet. Mede veroorzaakt door een aantal onvolkomenheden die het boek heeft. Desondanks heeft de auteur het wel degelijk in zich om verder te groeien zodat een volgend boek alleen maar beter zal zijn.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Han Thomas
Titel: Het Darwin dilemma

ISBN: 9789054295006
Pagina’s: 482

Eerste uitgave: 2018

Het bos van de legenden – Kevin de Haan


Beschrijving
Het beveiligingsbedrijf van de half-IJslandse Laufey Gísladóttir wordt door een rijke zakenman ingehuurd om een horlogediefstal op te lossen. Tijdens de werkzaamheden in de Achterhoekse villa wordt Lotte, de au pair van het gezin, echter vermoord aangetroffen in het aangrenzende bos.

Laufey beseft dat haar beveiligingsmaatregelen misschien meer aanknopingspunten kunnen bieden in het politieonderzoek. Samen met haar collega Niels, een hacker met pleinvrees, zoekt ze uit wat er met Lotte gebeurd is. Is ze vermoord door dezelfde serie-aanrander die al eerder in het bos toegeslagen heeft? Is er een verband tussen de moord en de gestolen horloges? En wat heeft Lucien, de baldadige zoon van de zakenman, met de zaak te maken?

Recensie
Hoewel hij zelf niet in de Achterhoek woont, speelt Het bos van de legenden, het thrillerdebuut van Kevin de Haan, zich wel in deze streek in het oosten van Nederland af. Hij heeft voor dit gebied gekozen vanwege het historische coulisselandschap, de volksvertellingen en de landhuizen die er zijn. Ideaal om daar een moordmysterie te laten plaatsvinden. Daarnaast moest het een luchtig verhaal met een vlotte schrijfstijl zijn. Met het schrijven van dit boek is een wens van hem in vervulling gekomen.

De half-IJslandse Laufey Gísladóttir is eigenaar van Islasec, een beveiligingsbedrijf dat ze samen met haar collega Niels Voss runt. Ze heeft een opdracht van de directeur van een vastgoedbedrijf en tevens voorzitter van zijn eigen investeringsmaatschappij aangenomen om zijn villa te beveiligen in verband met de diefstal van een aantal kostbare horloges. Wanneer ze met haar werk bezig is, wordt Lotte, de au-pair van de familie, in een naburig bos vermoord aangetroffen. Door haar expertise denkt Laufey dat ze de politie van hulp kan zijn. Ze vraagt zich af of er een verband met die diefstal bestaat, maar ook met een serie aanrandingen die plaats hebben gevonden.

Het bos van de legenden, een titel die uit het fantasy-genre lijkt te komen, begint met een proloog die zich in het verleden afspeelt en, omdat het een situatie beschrijft die in werkelijkheid voorgekomen is en helaas ook nog steeds voorkomt, geloofwaardig is geschreven. Ook het ‘echte’ verhaal heeft voldoende realistische momenten, ofschoon er toch ook wel enkele gebeurtenissen zijn die dat juist weer tenietdoen. Deze zijn wat te vergezocht. Ondanks dat De Haan een fictieve streek in de Achterhoek als decor gebruikt, is het niet geheel onherkenbaar. Want deze regio heeft voldoende kastelen en villa’s in ook nog eens een bosrijke omgeving. Ook dat is goed voor het realiteitsgehalte van het verhaal.

De auteur hanteert een toegankelijke schrijfstijl en daardoor is het een gemakkelijk lezend verhaal geworden. Het heeft een lichte spanningsboog, maar nergens wordt het écht spannend. Wel wordt de lezer nieuwsgierig gemaakt naar de afloop en de toedracht van de moord. De Haan zorgt er daarbij wel voor dat diezelfde lezer wel een keer op het verkeerde been wordt gezet. Dat is goed, omdat dat toch voor een vorm van spanning zorgt. De plot is goed opgebouwd en de belangrijkste personages, Laufey en Niels, zijn ruim voldoende uitgewerkt. Dat geeft het verhaal de nodige verdieping mee.

Misschien komt het door de omgeving, maar af en toe doet het verhaal wat Midsummer Murder-achtig aan. Het gemoedelijke, het rustige, ondanks dat er toch een zwaar misdrijf is gepleegd. Ook de ontknoping is niet uniek, deze doet denken aan de stijl van Agatha Christie’s Hercule Poirot. De Haans voorliefde voor volksverhalen en detectiveseries hebben daar ongetwijfeld invloed op gehad. Toch heeft hij er wel voor gewaakt dat het geen kopie van deze series is. Zijn verhaal is een stuk eigentijdser, want de steeds verdergaande digitalisering heeft er aanzienlijke rol in. Het bos van de legenden is het eerste van de Islasec-reeks en daarmee heeft de auteur een verdienstelijk debuut geschreven.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Kevin de Haan
Titel: Het bos van de legenden

ISBN: 9789082812206
Pagina’s: 197

Eerste uitgave: 2018

Gespleten – Karin Slaughter


Beschrijving
Andrea Cooper kent haar moeder door en door. Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag in een bloedbad verandert, ziet Andrea een heel andere kant van haar. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea. 

Dan blijkt dat Laura zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is. Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En hoe kun je iemand nog vertrouwen die een leugenaar, of erger, blijkt te zijn? 

Recensie
Ze wordt al jaren de ‘Queen of crime’ genoemd, maar omdat het dan kan lijken alsof ze oud is, zou Karin Slaughter (1971) liever bekend staan als ‘Princess of crime’. Toch schrijft ze alweer zeventien jaar en is nog steeds blij dat er nog interesse voor haar boeken is. Haar fascinatie voor bloederige thrillers is in haar jeugd ontstaan, haar vader vertelde de meest lugubere verhalen. Iets dat in de zuidelijke staten van Amerika vrij normaal is. Haar boeken komen echter niet zomaar tot stand, ze zijn gebaseerd op waargebeurde misdaden. Ook Gespleten, die half juni 2018 verscheen, is daar een voorbeeld van.

Wanneer Andrea Cooper en haar moeder Laura in een restaurant aan het lunchen zijn, worden ze opgeschrikt door diverse schoten. Een jongeman schiet een vrouw en haar dochter neer. Laura weet hem te overmeesteren, waarna ze hem tot Andrea’s ontsteltenis zonder blikken of blozen doodt. Zo kent ze haar moeder namelijk niet. Dan komt Andrea erachter dat haar moeder niet is wie ze werkelijk is. Dat ze al ruim dertig jaar een andere naam gebruikt, maar al die tijd ook de waarheid verborgen heeft gehouden. Maar wat is die waarheid en wie is haar moeder nu echt?

Het verhaal, dat zich in een week afspeelt, wordt voorafgegaan door een korte proloog die er al meteen voor zorgt dat de lezer nieuwsgierig wordt en tevens een aantal vragen oproept. Het vervolg lijkt dan vooral een hoofdstuk te zijn waarin de lezer kennismaakt met Andrea en Laura. Er gebeurt niet veel, ze hebben een normaal moeder-dochter-gesprek en, zoals je wel vaker in boeken en films ziet, wordt een van de twee, Laura, aangesproken door een andere restaurantbezoeker. Vanuit het niets zorgt Slaughter dan voor een plotwending waar je u tegen zegt. Na deze veelbelovende en verrassende ontwikkeling ontstaat er meteen een spanningsboog en mag de lezer veel van het vervolg verwachten.

Die verwachting komt niet volledig tot zijn recht. In het beslist vakkundig en goed vertelde verhaal wordt het heden afgewisseld met flashbacks naar iets meer dan dertig jaar eerder. Beide verhalen lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben, maar ongeveer halverwege het boek wordt het verband duidelijk. Misschien is dit net iets te vroeg, want het spanningselement neemt daardoor wel wat af. Desalniettemin kan de lezer zich op dat moment nog steeds afvragen wat de exacte rol van Laura is geweest en blijft ze enigszins mysterieus. Omdat de lezer de samenhang tussen beide verhaallijnen ook nog niet in beeld heeft, is de spanning zonder meer nog wel aanwezig.

Schietincidenten in de Verenigde Staten worden vooral door blanke jongemannen gepleegd. En de zorgverlening is er ook niet optimaal. Beide situaties hebben als basis voor Gespleten gediend en de auteur heeft er een vlot lopend verhaal van gemaakt. Het meest intens en intrigerend zijn de flashbacks naar 1986, waarin ook de meeste personages voorkomen. De personages, ook die in het heden, zijn over het algemeen goed uitgewerkt. Wel kun je wat vraagtekens zetten bij dat van Andrea, omdat ze in één week een nogal drastische karakterwisseling doormaakt. Te snel en iets te ongeloofwaardig. Dat neemt echter niet weg dat het merendeel van hen interessant en boeiend is.

Gespleten, uitstekend vertaald door Ineke Lenting, heeft twee gezichten. Een eerste helft die, ondanks enkele plotwendingen, soms wat saai is en te traag voorbijgaat én een tweede helft die een hoger tempo en meer spanning bevat. Dat Slaughter een verhaal neer kan zetten heeft ze in het verleden al ruimschoots bewezen en bewijst ze ook in dit boek. Maar echt overtuigen kan ze hierin echter niet. Iets dat de lezer wel van haar gewend is en ook van haar mag verwachten.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Karin Slaughter
Titel: Gespleten
ISBN: 9789402701562
Pagina’s: 496

Eerste uitgave: 2018

Groen licht – Corine Hartman


Beschrijving
Wanneer een jonge vrouw op uiterst meedogenloze wijze wordt vermoord, vreest rechercheur Suzan de Winter dat het niet bij dit ene slachtoffer zal blijven. Die angst wordt werkelijkheid, en het wordt nog erger. De dader laat aanwijzingen achter bij de slachtoffers, die doen vermoeden dat hij een afkeer van de Achterhoek heeft. Hij speelt een uitgekiend, tot in detail voorbereid spel, met mensenlevens als inzet. In de loop van het onderzoek ontdekken Suzan en haar team dat er een aanslag gepleegd zal worden op een stadion vol mensen. De tijdsdruk is in één klap immens. De inzet hoog. Suzan kan en wil niet anders: ze doet mee met het laatste spel van de dader. Een spel op leven en dood.

Recensie
In het voorjaar van 2017 werd Corine Hartman benaderd door de directeur van Special Olympics Achterhoek met de vraag of dit evenement een belangrijke rol in een van haar boeken kan spelen. Niet veel later verzocht uitgeverij Ambo|Anthos haar om een regionale thriller te schrijven. Omdat ze zelf al geruime tijd in de Achterhoek woont, was de beslissing om een boek dat zich in deze regio afspeelt snel genomen. Dat werd Groen licht, dat op 15 mei 2018 is verschenen en waarvan de cover via een stemming als omslag is gekozen.

Wanneer in een paardensportcentrum in Lichtenvoorde het zwaar toegetakelde en levenloze lichaam van een vrouw gevonden wordt, worden de rechercheurs Suzan de Winter en haar collega Marc Loeven met het onderzoek naar de moord belast. Suzan vermoedt dat er meer slachtoffers zullen vallen en wanneer er meer moorden worden gepleegd, bewijst dat haar gelijk. De dader, die een antipathie tegen de Achterhoek lijkt te hebben, laat bij de slachtoffers raadselachtige briefjes achter. Het lijkt erop dat hij een spel met de politie speelt. Dan komt het rechercheteam tot de ontdekking dat er een aanslag gepland is op een stadion met toeschouwers. Daarop gaat Suzan mee met het spel van de dader.

Hoe moet iemand zich voelen die weet dat hij/zij vermoord wordt en dus niet lang meer te leven heeft? Eigenlijk is dit een vraag die niet te beantwoorden is. Maar al in het eerste hoofdstuk lukt het Hartman om dat gevoel op de lezer over te brengen. De angst die het beoogde slachtoffer moet hebben, maar toch ook nog even de strijdlust, want er bestaat altijd nog de hoop dat de moord niet gaat plaatsvinden. En ten slotte de berusting, omdat je weet dat er een eind aan je leven komt.

Beeldend. Dat is hoe deze situatie is beschreven. Realistisch lijkt deze ook te zijn. Wie zal het zeggen, gedragingen zijn voor iedereen immers anders. De beeldende beschrijvingen gelden overigens voor het hele verhaal. De auteur weet de gemoedelijke sfeer van de Achterhoek, ze kent het gebied, prima weer te geven, maar laat in het verhaal ook doorschemeren dat er bewoners zijn die zich zorgen maken dat hun leefomgeving aan het veranderen is. Een actuele gebeurtenis als de Special Olympics is tevens in het verhaal verwerkt, dat, maar ook de eenvoudige en natuurgetrouwe dialogen en de levensechte emoties van de personages maken dat het verhaal eveneens realistisch is.

Dat Suzan de Winter, in feite een nieuw personage, een verleden heeft, is al vrij snel geen geheim. Gedurende de plot wordt daarover steeds meer blootgegeven, maar echt duidelijkheid komt er eigenlijk pas als het verhaal afgelopen is. Aan het eind van het boek geeft Hartman namelijk een korte toelichting op haar personage. Doordat de lezer haar, maar ook de andere belangrijke karakters, steeds beter leert kennen, zijn ze stuk voor stuk goed uitgewerkt. Desondanks blijft er rond Suzan nog wel wat geheimzinnigs hangen. Dit zal de auteur ongetwijfeld ondervangen als ze een volgend boek met haar gaat schrijven. Waarin openstaande vragen vast en zeker beantwoord worden.

De plot van het verhaal is goed opgebouwd en heeft spannende, maar ook wat minder spannende momenten. Het kent een aantal plotwendingen en als de ontknoping steeds meer in zicht komt, nemen de spanning en het tempo toe. Een aardige vondst is om de lezer mee te laten rechercheren. In het boek staat een aantal puzzels die bij de plaatsen delict zijn gevonden. Suzan en haar team moeten die oplossen om erachter te komen wanneer de finale plaats zal vinden. De lezer kan met hen meedoen om daarachter te komen en om de moordenaar te ontmaskeren.

Met Groen licht heeft Hartman een hele mooie en veelbelovende start gemaakt om van de regiothriller een blijvend fenomeen te maken en deze dan ook steeds meer in de schijnwerpers te zetten.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Corine Hartman
Titel: Groen licht
ISBN: 9789026341526
Pagina’s: 285

Eerste uitgave: 2018

De nachtploeg – Michael Connelly


Beschrijving
Renée Ballard, een veelbelovende detective bij de politie van Los Angeles, had de moed een van haar superieuren aan te klagen voor seksuele intimidatie. Nu draait ze voor straf de nachtdiensten in Hollywood, waarbij ze steeds alleen maar het begin van een zaak meemaakt, die ze ‘s ochtends tot haar frustratie over moet dragen aan haar overdag werkende collega’s.

Maar op een nacht wordt ze geconfronteerd met twee zaken die ze niet kan en wil loslaten. Ondanks de waarschuwingen van haar collega werkt ze overdag aan de oplossing, terwijl ze ‘s nachts gewoon door blijft werken. Als blijkt dat de twee misdaden met elkaar verbonden zijn, wordt het tot haar afschuw wel heel persoonlijk. Maar hoe erg haar eigen demonen ook zijn, ze zal nooit bereid zijn haar geliefde baan op te geven.

Recensie
De Amerikaanse auteur Michael Connelly is vooral bekend geworden door zijn boeken met rechercheur Harry Bosch in de hoofdrol. Een ander personage in een aantal van zijn thrillers is Mickey Haller. Voordat hij zich op zijn schrijverschap richtte heeft hij ongeveer tien jaar als misdaadverslaggever gewerkt. Hij debuteerde in 1992 met Tunnelrat en heeft sindsdien 31 boeken geschreven en diverse belangrijke prijzen gewonnen. De nachtploeg is zijn meest recente boek, waarin hij Renée Ballard presenteert. Dit boek is in 2018 door de jury van de VN Thriller- en Detectivegids tot VN-thriller van het jaar is uitgeroepen.

Renée Ballard, rechercheur bij de LAPD, heeft het lef gehad een inspecteur wegens seksuele intimidatie aan te klagen. Omdat deze zaak niet bewezen kon worden, wordt ze als represaille alleen maar ingezet voor nachtdiensten. Tijdens een van deze diensten krijgt ze met twee misdaden te maken die haar niet loslaten. De mishandeling van een transgender en enkele moorden in een nachtclub. Hoewel ze beide zaken heeft moeten overdragen, blijft ze zich ermee bezig houden. In haar eigen tijd doet ze onderzoek en ontdekt ze dat beide zaken met elkaar te maken hebben. Daarbij komt ook haar eigen leven in gevaar.

In tegenstelling tot in de meeste boeken, hanteert Connelly een andere benaderwijze om de personages aan de lezer voor te stellen. Omdat De nachtploeg meteen begint met wat zich in nachtelijk Los Angeles kan afspelen, vangt het verhaal niet aan met een uitgebreide kennismaking waardoor de lezer de personages al redelijk goed leert kennen. De auteur heeft ervoor gekozen om gedurende het verhaal steeds meer van en over hen, en in het bijzonder Ballard, te onthullen. Dit creëert een licht spanningsveld, maakt tegelijkertijd nieuwsgierig en heeft tot gevolg dat eventuele vragen steeds meer beantwoord worden. Hoewel Ballard een nieuw personage is, kan de lezer soms wel de indruk krijgen dat ze in voorgaande verhalen haar opwachting heeft gemaakt. Op die momenten wordt er verwezen naar eerdere situaties en wordt er geen uitleg gegeven. Later in het verhaal komt de auteur er dan op terug en begrijpt de lezer wat er destijds voorgevallen is.

Doordat je al in het begin van het verhaal met een aantal misdaden wordt geconfronteerd, zit je direct in het verhaal, leeft het heel snel en hoef je in feite geen enkele moeite te doen om je met de belangrijkste personages te vereenzelvigen. Connelly heeft tot in detail beschreven wat het nachtelijk politiewerk inhoudt, maar ook wat er gedaan moet worden om de diverse zaken administratief af te wikkelen. Hij zorgt er daarbij wel voor dat het niet alleen maar een opsomming van feiten wordt. Deze aspecten maken gewoon deel uit van het verhaal en maken het er hoe dan ook geloofwaardiger op.

De nachtploeg is geen thriller die het moet hebben van zijn actie. Dat heeft tot gevolg dat het aantal verrassende plotwendingen beperkt is, maar ook dat een zinderende spanning ontbreekt. Dat houdt niet in dat er geen spanningsboog is. Die is er en soms zelfs in wat hogere mate. In de ontknoping, waarin het tempo wat hoger wordt, weet de auteur de lezer zelfs nog even op het verkeerde been te zetten. Dat neemt niet weg dat deze eerste Ballard vooral een thriller is die zonder al te veel omwegen rechtstreeks op zijn doel afgaat. Daar is, ondanks de soms wat zakelijkere schrijfstijl, niets op tegen. Want van begin tot eind is het boeiend.

Hoewel het verhaal zelf een afgerond geheel vormt, blijven er met betrekking tot Renée Ballard nog wel wat vragen onbeantwoord. Omdat dit het eerste boek uit een serie is, zullen deze in de volgende boeken ongetwijfeld een antwoord krijgen. Wat betreft De nachtploeg heeft Connelly in ieder geval alvast een veelbelovend begin met een interessant en boeiend seriepersonage gemaakt.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michael Connelly
Titel: De nachtploeg
ISBN: 9789022583500
Pagina’s: 361

Eerste uitgave: 2018

Barst – Boris O. Dittrich


Beschrijving
Een vrouw laat haar hond uit in het Amsterdamse Vondelpark en vindt het lijk van een jonge man. Zijn schedel is ingeslagen. Rechercheur Maya Oliphant krijgt de leiding over het moordonderzoek, maar het is onduidelijk wie de man is en wat hij ’s nachts in het park deed. Ondertussen is heel Nederland in de ban van een nieuwe talentenjacht op televisie. De 18-jarige Lilian Lely heeft zich door de audities geknokt, en maakt tijdens de liveshows bekend dat haar moeder niet lang meer te leven heeft. Ze wint daarmee de sympathie van het publiek, maar niet iedereen gelooft wat ze beweert. Dan neemt het onderzoek van Maya Oliphant een verrassende wending. Wat heeft de moord met Lilians ambities te maken?

Recensie
Boris O. Dittrich, auteur van een aantal succesvolle thrillers als W.O.L.F. en Halszaak, vindt het een eer dat hij gevraagd is om het geschenkboekje voor de Spannende Boekenweken 2018 te schrijven. Hij heeft aangegeven dat hij probeert een spannend en toegankelijk boek te schrijven zodat meer mensen zich geroepen voelen meer Nederlandse spannende boeken te gaan lezen. Het schrijven van boeken doet hij overigens vooral tijdens zijn vliegreizen voor de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch, waar hij sinds 2007 voor werkt.

Bij de rozentuin in het Vondelpark vindt een vrouw het lichaam van een jonge man. Hij is vermoord en heeft een ingeslagen schedel. De politie begint, onder leiding van rechercheur Maya Oliphant, een onderzoek. Wie is de man en wat deed hij ’s nachts in het park? Verder gaat in Nederland het leven door en nieuwe talentenjacht op televisie is het gesprek van de dag. Een van de deelnemers, en groot kanshebber op de overwinning, is de 18-jarige Lilian Lely. Omdat ze verteld heeft dat haar moeder aan kanker komt te overlijden, is ze de lieveling van het publiek. Maar plotseling krijgt het politieonderzoek een wending en komt Oliphant ook blij Lilian terecht.

In Barst keert een aantal bekenden uit Halszaak, het laatste boek van Dittrich, terug. Dit wil niet zeggen dat dit geschenkboekje daar een vervolg op is. Niets van dat alles. Het verhaal is volkomen opzichzelfstaand en er is geen enkele verwijzing naar het vorige boek. Het heeft twee verhaallijnen en aanvankelijk wisselen deze elkaar af tussen het heden en het verleden, dat zich drie maanden voor de moord afspeelt. Gedurende de plot vloeien deze twee afzonderlijke verhalen samen en wordt het één geheel. Beide verhalen, en wat het uiteindelijke verband tussen deze twee, maken de lezer overigens wel nieuwsgierig.

Halverwege het verhaal wordt al wat van de clou prijsgegeven en de lezer denkt dan met zekerheid te weten wie de moord gepleegd heeft. Dat heeft over het algemeen altijd invloed op de spanningsboog, die wordt minder. Dittrich heeft dit opgelost door de lezer toch weer te laten twijfelen. Want door hem op het verkeerde been te zetten, blijft het spanningsveld behouden. Ook al bestaat de kans dat het gerezen vermoeden de juiste zou kunnen zijn. Daardoor blijft het verhaal van begin tot eind boeien.

Net als in zijn andere boeken verwerkt Dittrich ook in Barst enkele actuele thema’s. Daardoor wint het verhaal aan geloofwaardigheid en voelt de lezer zich er meer bij betrokken. Ondanks dat het boekje maar zesennegentig pagina’s heeft, zijn de personages vrij goed uitgewerkt, zodat de lezer voldoende over hen te weten komt. Dat de auteur aan een beperkt aantal bladzijden gebonden was, is het hem gelukt een volwaardig en afgrond verhaal te schrijven. Niet diepgaand, maar zeker ook niet oppervlakkig.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Boris O. Dittrich
Titel: Barst

ISBN: 9789059654654
Pagina’s: 96

Eerste uitgave: 2018

Dochter van het moeras – Karen Dionne


Beschrijving
Helena’s moeder is als tiener ontvoerd en in een afgelegen hut diep in het moerasgebied bij Michigan vastgehouden. Geen elektriciteit of stromend water, geen mensen in de buurt. Helena, die twee jaar later geboren werd, hield van het leven daar: jagen, vissen, één zijn met de natuur. Ondanks haar vaders temperament en vaak brute gedrag, hield ze van hem. Tot het moment dat ze ontdekte hoe wreed hij werkelijk was.

Twintig jaar later heeft Helena een stabiel leven opgebouwd. Maar dan ontsnapt haar vader uit de gevangenis. Hij houdt zich waarschijnlijk schuil in het moerasgebied dat hij als geen ander kent. De politie zet een grote klopjacht in, maar Helena weet dat die geen schijn van kans maakt. Zij is de enige die haar vader kan vinden, want zij heeft de geheimen van het moerasgebied juist van hém geleerd.

Recensie
De Amerikaanse schrijfster Karen Dionne heeft, samen met haar man en dochter, vanaf 1974 drie jaar in de wildernis van Upper Peninsula, Michigan, geleefd. Hier heeft ze alle wetten van het oerwoud geleerd. De kennis die ze in die periode heeft vergaard, heeft ze voor een groot deel verwerkt in haar boek Dochter van het moeras, dat op 15 mei 2018 verschenen is. De filmrechten zijn hier inmiddels ook al van gekocht. Haar schrijversdebuut maakte ze in 2008 met Freezing point, dat werd genomineerd als beste debuut van dat jaar.

Op haar zestiende wordt Helena’s moeder ontvoerd en naar een afgezonderd moerasgebied gebracht. Daar leeft ze samen met haar ontvoerder. Twee jaar later wordt Helena geboren. Haar vader leert haar alle geheimen van de natuur en ze gaat steeds meer van haar omgeving en leefwijze houden. Ze heeft altijd van haar vader gehouden, tot ze erachter komt hoe hij werkelijk is. Twee decennia later ontsnapt haar vader uit de gevangenis en houdt zich in het moeras schuil. De enige die hem kan vinden is Helena. Want behalve hij is zij de enige die het moeras op haar duimpje kent.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Helena. De ene keer is dit in het heden, de andere keer in het verleden. In het heden draait het vooral om het terugvinden van haar vader, maar ook wat de impact van zijn ontsnapping is voor haar gezin. Dat komt vooral doordat Helena de waarheid over haar leven in het moeras heeft achterhouden en dat ze vervolgens niet heeft overzien wat de verstrekkende gevolgen daarvan kunnen zijn. In de terugblikken naar het verleden vertelt ze over hoe ze in het moeras is opgegroeid, wat de relatie met haar ouders was, hoe ze als ‘samengesteld gezin’ hebben kunnen/moeten overleven en hoe ze het gebied verlaten heeft.

Hoewel die blik naar dat verleden zo goed als geen thrillerkenmerken heeft, heeft het daarentegen toch wel een spanningsboog. De lezer wordt namelijk al vanaf het begin nieuwsgierig gemaakt en doordat er steeds een kleine hoeveelheid informatie wordt prijsgegeven, blijft dat gevoel van nieuwsgierigheid tot de ontknoping aanhouden. Dionne heeft kundig gebruik gemaakt van haar persoonlijke ervaring in de wildernis. Terecht natuurlijk. En doordat ze dit gedaan heeft, leest het verhaal voor een groot deel alsof het werkelijk gebeurd is. Dat de lezer zich ook nog eens kan identificeren met de personages, zelfs die van haar vader, is daarop ook van invloed.

De bijzonder toegankelijke schrijfstijl van de auteur maakt dat het boek uitermate vlot en prettig leest. Dat het verleden geen echte spanning heeft, is geen enkel probleem. Het verhaal van het heden heeft dat wel, vooral wanneer de ontknoping steeds dichterbij komt en ze de confrontatie met haar vader aangaat. Dan heeft het verhaal ook een aantal verrassende plotwendingen, wat het nog een stukje interessanter maakt. Door de opzet van het verhaal heeft het ruim voldoende diepgang en zijn de personages prima uitgewerkt.

Dochter van het moeras heeft zowel de kenmerken van een roman als van een thriller, hoewel de laatste in wet wat mindere mate. Dat neemt echter niet weg dat het een interessant, boeiend en onderhoudend boek was. Waarbij Dionne fragmenten uit het sprookje van Andersen, De dochter van de moeraskoning, handig en toepasselijk in het verhaal zijn verwerkt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Karen Dionne
Titel: Dochter van het moeras

ISBN: 9789026142413
Pagina’s: 304

Eerste uitgave: 2018

Roşia Montanã – Raymond Rombout


Beschrijving
Het detectivebureau dat Arturo Dias samen met zijn dochter startte in Mechelen komt niet van de grond. Klanten staan niet bepaald aan te schuiven. Arturo verveelt zich te pletter in een stad die zwoegt onder de hitte van juni.

Dan krijgt Dias Asia over de vloer. Zij is de enigmatische echtgenote van Henri De Vries, verkoopdirecteur van Trynaco, multinational uit Blaasbroek. Hoewel Arturo uitdrukkelijk echtscheidingen afwijst, overtuigt Asia hem onderzoek te doen naar haar echtgenoot. 
Dezelfde dag wordt Arturo benaderd door Mario Geefs, advocaat uit Hombeek. Hij kan een onderzoeker gebruiken in een zaak tegen datzelfde Trynaco, aangeklaagd door Malecan, een vereniging voor slachtoffers van asbestose.

Arturo infiltreert in het veiligheidsteam van Trynaco. Hij wordt betrapt, maar belandt tot zijn grote verrassing in Roemenië, waar hij betrokken geraakt bij het ecologisch drama van Rosià Montana, waar alweer Trynaco voor verantwoordelijk is.

Blaasbroek blijkt een dictatoriale miniatuurstaat, waar gemeente en bedrijf elkaar bevoordelen, ten koste van de bewoners. Rosià Montana valt ten prooi aan de Barià, de plaatselijke maffia, die de bevolking schaamteloos chanteert.

In dit verhaal waarin niets is wat het lijkt, neemt Arturo Dias het tegen vele tegenstanders tegelijk op. Is Henri De Vries de boosdoener die hij lijkt? Wat zijn de geheimen van Trynaco? Welke vuile rol speelt de Barià? Meer dan ooit moeten Arturo en zijn dochter Sara de handen in elkaar slaan. 

Recensie
Raymond Rombout is, zo zegt hij zelf, al zijn hele leven met schrijven bezig. Dat uit zich vooral uit zijn werkzaamheden bij de NMBS, waar hij redacteur van het tijdschrift Het Spoor is. Na het winnen van een tv-quiz heeft hij zich pas in 1997 op het schrijven van boeken toegelegd. Hij geldt daarnaast als expert op het gebied van James Bond en heeft hierover het boek James Bond, van Dr. No tot Spectre geschreven. In 2012 startte hij met de Arturo Dias-serie, waarvan Kunstroof de eerste is. Roşia Montanã is de derde uit de serie.

Samen met zijn dochter is Arturo Dias een detectivebureau in Mechelen begonnen, maar het lukt hem niet om klanten te krijgen. Tot hij op een dag bezoek krijgt van Asia, de vrouw van Henri De Vries, directielid van de multinational Trynaco. Ze wil dat Arturo onderzoek doet naar haar man. Hij accepteert de opdracht. Later die dag wordt hij ook benaderd door de advocaat Mario Geefs. Hij vraagt Arturo om hem te assisteren bij de voorbereiding van een rechtszaak tegen datzelfde Trynaco. Het bedrijf wordt aangeklaagd door een vereniging van slachtoffers van asbestose. Dias accepteert dit aanbod eveneens, maar de gevolgen daarvan zijn niet te overzien.

Arturo Dias heeft een geschiedenis. Dat is in het begin van het verhaal al duidelijk. Want in Roşia Montanã wordt soms erg summier verwezen naar de twee voorgaande boeken, waarin zijn personage uitvoeriger uitgewerkt is, maar waarin hij ook in situaties terechtgekomen is waar nu minimaal naar gerefereerd wordt. Dit hoeft echter geen enkele belemmering te zijn om het derde deel afzonderlijk van de andere te lezen. Vooral omdat het een zelfstandig verhaal betreft en het niet storend is om de voorgeschiedenis van de hoofdpersonages niet te kennen.

Ondanks de trieste gevolgen die asbest kan veroorzaken, het is nog steeds een actueel onderwerp, heeft Rombout ervoor gewaakt dat zijn verhaal niet zwaar is. Dat komt vooral door de vlotte en luchtige schrijfstijl die hij gehanteerd heeft. Ook laat hij niet na om het verhaal regelmatig een humoristische ondertoon te geven. Het taalgebruik heeft af en toe wel eens wat weg van de stijl zoals deze in de Suske en Wiske-strips voorkomt. Dat wil echter niet zeggen dat het boek zich in het bijzonder op jeugdige lezers richt. Het zijn vooral de Vlaamse uitdrukkingen en woordspelingen die dit gevoel oproepen.

Hoewel het verhaal, in de vorm van een hoopgevende proloog, met actie begint, komt deze niet voortdurend voor. Wel speelt het zich met grote regelmaat in een redelijk hoog tempo af. De korte hoofdstukken zijn daar zonder meer debet aan. Roşia Montanã is een goed opgebouwd fictief verhaal, maar doordat de auteur een actueel, en wellicht beladen, thema aan de kaak stelt, komt het voor een groot deel realistisch over. Toch heeft het ook wel enkele onwaarschijnlijkheden, dan lijkt het alsof de lezer in een klucht is beland en daardoor komt het weer wat ongeloofwaardiger over.

Arturo Dias is anders dan veel andere privédetectives of rechercheurs. Dat maakt dat Roşia Montanã ook anders is dan vele andere boeken. Rombout heeft met hem een interessant en boeiend personage gecreëerd dat naarmate de serie vordert nog veel meer kan groeien en samen met zijn dochter een veelbelovend koppel kan vormen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Raymond Rombout
Titel: Roşia Montanã
ISBN: 9789462420779
Pagina’s: 327

Eerste uitgave: 2017

Meisjes vermist – Agustín Martínez


Beschrijving
In het bergdorpje Monteperdido, dat onder de dreigende toppen van de Spaanse Pyreneeën ligt, verdwijnen op een dag twee elfjarige meisjes. Ze zijn nooit meer gezien. De hechte gemeenschap van het dorp lijdt onder het verlies van Ana en Lucia.

Vijf jaar later wordt er een gecrashte auto in een ravijn gevonden. In die auto vindt de politie de nu zestienjarige Ana naast het lijk van een man. Ze is gewond en in shock, maar ze leeft. Waar is Lucia? Leeft ze nog? Commissaris Sara Campos heropent de zaak. Een wanhopige zoektocht naar Lucia begint. Onder de inwoners van Monteperdido groeien de verdenkingen ongebreideld: was de dader een vreemde, of een van hen?

Recensie
Agustín Martínez werkte na zijn audiovisuele opleiding in de reclamewereld en nadat hij deze vaarwel had gezegd, wijdde hij zich aan het schrijven van scenario’s. In Spanje is hij daardoor betrokken geweest bij een groot aantal succesvolle televisieseries. Het idee voor zijn in 2017 verschenen debuut, Meisjes vermist, ontstond tijdens een vakantie in de Pyreneeën. Hij ving er een gesprek op dat ging over een vermist kind. Meer dan tien landen hebben inmiddels de rechten van het boek gekocht.

In het Spaanse bergstadje Monteperdido zijn twee elfjarige meisjes verdwenen. Een zoektocht wordt in gang gezet, maar van beide meisjes ontbreekt elk spoor. Vijf jaar later stort een auto in een ravijn. De chauffeur overleeft het niet, maar de zestienjarige Ana wordt wel levend aangetroffen. Al snel blijkt dat ze een van de vermiste meisjes is. Rechercheur Sara Campos, die de oude zaak heropent, zet alles op alles om nu ook Lucia, het andere meisje, te vinden. Dit zorgt voor verdeeldheid in het dorp. Verschillende bewoners worden verdacht, maar ze verdenken elkaar ook. De vraag is namelijk of de dader zich in hun midden bevindt of dat het een vreemde is.

Twee vermiste meisjes en een van hen wordt na vijf jaar teruggevonden. Dit kan in principe voer voor een spannende thriller zijn. Maar echt spannend, op een groot deel in één hoofdstuk na, was het eigenlijk nergens. Dit komt waarschijnlijk omdat het verhaal, ondanks de regelmatige kleine sprongen in tijd, in een redelijk traag tempo voortkabbelt. Desondanks is het wel degelijk intrigerend en heeft het diverse interessante en soms ook wel verrassende ontwikkelingen. Daardoor blijft het hoe dan ook boeien. Van begin tot eind.

Wat het vooral interessant maakt, en misschien is dat het ‘spannende’ van het geheel, is dat een aantal bewoners van het bergdorp geheimen heeft. Deze worden, vooral vanaf het moment dat Ana terug in het dorp is, steeds meer onthuld. Dat zorgt voor een verdeling in het dorp en lijkt het of niemand elkaar meer vertrouwt. Hierdoor krijgen de personages, die sowieso sterk zijn, veel meer diepgang. Ook de onderzoekend rechercheur, Sara Campos uit Madrid, is een boeiend personage. En zij blijkt eveneens geheimen te hebben.

Het verhaal, dat erg beeldend geschreven is, heeft een aantal interessante ontwikkelingen en de ontknoping is ronduit onverwacht. Daardoor is het eind van Meisjes vermist, eigenlijk in tegenstelling tot de rest van het verhaal, zonder meer thrillerwaardig. Voor het overige lijkt het vooral een roman met een aantal spannende momenten. De psychologische aspecten, die in het hele verhaal voelbaar zijn, komen goed uit de verf. Met dit boek heeft Martínez een prima debuut geschreven en met Sara Campos een karakter gecreëerd dat heel goed kan uitgroeien tot een krachtig en evenwichtig seriepersonage.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Agustín Martínez
Titel: Meisjes vermist

ISBN: 9789401608008
Pagina’s: 461

Eerste uitgave: 2017