Auteursarchief: leeskees

Handtekening van het kwaad – Chris Carter

Beschrijving
Als de politie in een verlaten buitenhuis het toegetakelde lichaam van een jonge vrouw vindt, wordt de hulp van profiler Robert Hunter ingeroepen. In de nek van het slachtoffer is een vreemd teken zichtbaar: een dubbel kruis, de handtekening van een seriemoordenaar die Robert Hunter twee jaar eerder arresteerde, waarna de dader de doodstraf kreeg.

Is er een copycat actief die het werk van zijn voorganger eert? Of is de echte dader nooit veroordeeld en begint hij opnieuw zijn genadeloze spel? Robert Hunter en zijn partner Carlos Garcia vechten tegen de tijd en moeten zien te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen…

Recensie
Na de middelbare school, die Chris Carter in Brazilië heeft gevolgd, verhuisde hij naar de Verenigde Staten en volgde daar een studie psychologie met als specialisme crimineel gedrag. Hierna werkte hij als psycholoog en speelde gitaar in enkele bekende glamrockbands. Hoewel hij nooit de ambitie heeft gehad auteur te worden, besloot hij in 2007 op aanraden van zijn toenmalige vriendin om met schrijven te gaan beginnen. Uiteindelijk verscheen twee jaar later zijn thrillerdebuut De crucifix-killer, dat in april 2021 onder de titel Handtekening van het kwaad is heruitgebracht.

Rechercheur Robert Hunter wordt naar een afgelegen plek geroepen waar in een oud houten huis het zwaar verminkte lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden. In haar nek is een symbool gekerfd dat eruit ziet als twee kruisen in één. Dit teken is een paar jaar eerder ook gebruikt door een door Hunter gearresteerde en tot de doodstraf veroordeelde seriemoordenaar. Het lijkt er nu echter op dat de werkelijke dader nog altijd vrij rondloopt en opnieuw met zijn spel begonnen is. Samen met zijn partner Carlos Garcia probeert Hunter nieuwe moorden te voorkomen.

Handtekening van het kwaad begint met twee erg korte, maar spannende hoofdstukken. Rechercheur Robert Hunter krijgt namelijk een telefoontje dat hem dusdanig verontrust waardoor hij in grote haast naar een locatie elders in Los Angeles vertrekt. Eenmaal daar merkt hij al snel dat er een spelletje met hem wordt gespeeld en dat tijd daarbij een belangrijke factor is. De auteur brengt de paniek die dat met zich meebrengt heel goed over. Dan volgt er meteen een flashback van vijf maanden en vanaf dat moment heeft de plot een chronologisch verloop, tot het in de ontknoping weer terechtkomt bij de situatie uit het begin.

Na die explosieve start belandt het verhaal in een wat rustiger vaarwater. De auteur besteedt dan aandacht aan enkele omstandigheden, zoals de vondst van het lichaam van de vrouw en, als terugblik, de arrestatie en ondervraging van de anderhalf jaar geleden veroordeelde seriemoordenaar. Zonder dat Carter al te uitvoerig op hun verleden ingaat, worden Hunter en Garcia eveneens nader aan de lezer voorgesteld. De aan elkaar gekoppelde rechercheurs vormen een aardig duo, maar meer ook niet. Ze zijn, net als een aantal andere personages, nogal cliché. Hunter bijvoorbeeld voelt zich vaak alleen, drinkt vooral whisky en wil nog wel eens zijn eigen gang gaan. Eigenschappen die bij een rechercheur vaker voorkomen.

In het verhaal, dat vanuit verschillende perspectieven wordt verteld, is de spanningsboog niet continu gespannen. Op het begin en eind na, zijn het voornamelijk enkele momenten die daarvoor zorgen. Daarbij maakt de auteur regelmatig gebruik van plotwendingen en cliffhangers, maar ze hebben niet altijd het door hem beoogde effect. Toch verveelt Handtekening van het kwaad geen tel, daarvoor gebeurt er te veel, is het boeiend, bij vlagen intrigerend en is het zodanig opgebouwd dat je als lezer zonder meer nieuwsgierig blijft. Ondanks het feit dat de plot redelijk voorspelbaar en voor de hand liggend verloopt, doen zich wel een paar onverwachte ontwikkelingen voor. Het motief voor de moorden is nogal triviaal, maar daarentegen is de werkelijke identiteit van de seriemoordenaar verrassend.

Carter houdt er een nogal wisselvallige manier van schrijven op na. De ene keer is het beeldend en kan de lezer zich in de personages en de soms huiveringwekkende scènes inleven, de andere keer is het afstandelijker en lijkt het net alsof je een verslag leest. Het heeft er daarom alle schijn van dat de auteur nog op zoek is naar een eigen stijl. Handtekening van het kwaad, dat vertaald is door Lia Belt, is desondanks een niet unieke en opzienbarende, maar wel interessante start van een serie met Robert Hunter.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Chris Carter
Titel: Handtekening van het kwaad

ISBN: 9789402760439
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2021

Stenen eten – Koen Caris

Beschrijving
Het dorp van de 17-jarige Ben en zijn moeder wordt opgeschrikt door een reeks zelfmoorden onder jongeren. Drie jaar eerder maakte Kim, Bens oudere zus, een einde aan haar leven. De zelfmoorden blazen het smeulende verdriet van Ben en zijn moeder opnieuw aan en zetten hen in het middelpunt van een mysterie waarmee ze niets te maken willen hebben. Tijdens een hittegolf die iedereen in het dorp van binnenuit droogkookt, wordt Ben gedwongen om zijn gevoelens van schuld en schaamte omtrent Kims dood onder ogen te zien.

Recensie
Na het in 2011 succesvol afronden van zijn opleiding Writing for performance aan de HKU werkt Koen Caris als schrijver, dramaturg en docent. Omdat hij ervan houdt in andere werelden rond te dolen is hij gaan schrijven. Zo schreef hij theaterstukken en hoorspelen voor onder andere de VPRO en De Hoorspelfabriek. Voor zijn werk heeft hij diverse prijzen gewonnen, waaronder de Zilveren Reismicrofoon en de Prix Europa. In juli 2021 verscheen zijn debuutroman Stenen eten, dat gebaseerd is op enkele gebeurtenissen die hij in zijn jeugd heeft meegemaakt.

Drie jaar na de zelfmoord van Kim, de oudere zus van de nu zeventienjarige Ben, maakt een aantal jongeren uit zijn dorp eveneens een eind aan hun eigen leven. Hun daden werpen een inktzwarte schaduw over de eindexamens en de bloedhete zomer. Voor Ben betekent dit dat hij weer geconfronteerd wordt met het leed dat de dood van zijn zus veroorzaakt heeft, maar ook dat zijn herinneringen aan de laatste dag dat hij haar zag naar de oppervlakte komen. Behalve met het schuldgevoel dat hij al die jaren met zich meedraagt, worstelt hij tevens met zijn eigen identiteit.

De korte proloog, waarmee Stenen eten begint, geeft de lezer inzage in de paar weken vanaf de eerste dag van de eindexamens tot en met de feestjes die de dagen erna plaatsvinden. Ook volgt hij een aanvankelijk onbekend meisje dat door de verduisterde straten rent. Ze heeft een doel voor ogen, en ze heeft een naam: Kim. Hierna gaat het verhaal verder, het is inmiddels drie jaar later, en wordt het volledig verteld vanuit het perspectief van Ben. Je maakt dan uitgebreid kennis met hemzelf en in iets mindere mate met zijn vrienden Hettie en Tom. Omdat het eindexamen voor de deur staat, komen de herinneringen aan de gebeurtenis van drie jaar eerder bovendrijven. Het was toen een snikhete zomer, dat is het nu weer.

Voor Ben wordt het helemaal een soort van déjà vu wanneer een meisje zelfmoord pleegt op nagenoeg dezelfde wijze als zijn zus. Omdat hij hier niet aan wil denken, iedere gedachte aan de dood van zijn zus verdrukt hij, heeft hij moeite met zijn gevoelens. Hij weigert ze te uiten en het is overduidelijk dat hij het gevoel heeft schuldig te zijn aan haar dood. Deze strijd met zichzelf komt tijdens de plot heel duidelijk naar voren. Het is echter niet alleen díe worsteling waar Ben mee zit, zijn anders-zijn is namelijk eveneens een probleem waar hij het bijzonder lastig mee heeft. De auteur weet dit heel goed tot uiting te brengen. De lezer krijgt daarbij heel sterk de indruk dat de auteur uit eigen ervaring heeft geput.

De schrijfstijl van Caris is uitermate beeldend en inlevend. Je kunt je met de meeste personages identificeren en situaties en omstandigheden beleef je alsof je er zelf bij bent. De thema’s in Stenen eten zijn over het algemeen niet de meest vrolijke en/of toegankelijkste, maar ondanks dat het enkele aangrijpende en aandoenlijke momenten heeft, heeft de auteur er wel voor gezorgd dat de roman niet al te zwaarmoedig is. In heldere en eigentijdse taal brengt hij over wat er onder de jongeren van het dorp leeft, hoe Ben het gevecht met zichzelf aangaat en, maar dat is pas aan het eind, hoe de volwassenen met alles omgaan. Hierbij maakt hij regelmatig gebruik van mooi geformuleerde zinnen en vergelijkingen.

Uiteindelijk leidt een aantal onbezonnen acties die Ben samen met Jack, destijds de vriend van Kim, onderneemt ertoe dat hij de dood van zijn zus, maar ook zijn identiteit accepteert. De vrede die hij ermee heeft, betekent het einde van zijn onzekerheid en het verhaal. Caris heeft dit alles haarscherp weergegeven in zijn erg sterke debuut Stenen eten.

Met dank aan De Club van Echte Lezers (Atlas Contact) voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Koen Caris
Titel: Stenen eten

ISBN: 9789254548876
Pagina’s: 254

Eerste uitgave: 2021

De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi

Beschrijving
Vitoria, 2019. De roman De heren van de tijd, die zich afspeelt in de Middeleeuwen, is een groot succes. Hij verschijnt onder het mysterieuze pseudoniem Diego Veilaz. Vitoria, 1192. De legendarische graaf Diago Vela komt thuis na een missie van twee jaar, hem opgedragen door de koning. Hij treft zijn broer aan, getrouwd met de vrouw die ooit zíjn bruid was. In het heden krijgt Unai López de Ayala te maken met een reeks gruwelijke moorden, identiek aan beschrijvingen in De heren van de tijd. Zijn onderzoek leidt naar de toren van Nograro, een fort dat al eeuwen bewoond wordt door dezelfde familie. Gaandeweg vindt Unai in De heren van de tijd allerlei overeenkomsten met zijn eigen verleden. En deze ontdekking zal voor hem en zijn familie alles veranderen.

Recensie
De heren van de tijd, dat in 2020 in het Nederlands verscheen, is het laatste deel van de door Eva García Sáenz de Urturi geschreven trilogie van De witte stad. Het eerste deel, De stilte van de witte stad (2019), dat in 2019 verfilmd is, deed door een mond-op-mond-reclame de literaire wereld verbazen en betekende het begin van het wereldwijde succes van de drieluik. De trilogie speelt zich volledig af in en rond het Baskische plaatsje Vitoria en profiler Unia López de Ayala is een van de belangrijkste personages.

Tijdens de presentatie van de succesvolle roman De heren van de tijd wordt het lichaam van een man gevonden. Hij blijkt te zijn vergiftigd. Terwijl de inspecteurs Unai en Estíbaliz het onderzoek naar de moord leiden, vinden er nog enkele moorden plaats die identiek zijn aan die in de zich in 1192 afspelende roman. Ze komen tijdens hun naspeuringen terecht in de toren van Nograro, waar het boek geschreven moet zijn. De toren wordt bewoond door Ramiro Alvar, een nazaat van een familie die er al eeuwenlang woonachtig is. Hij bekent dat hij de roman onder pseudoniem geschreven heeft, maar is hij ook verantwoordelijk voor de moorden?

Een roman in een thriller. Dat is waar García Sáenz de Urturi deze keer voor gekozen heeft. Het verhaal kent daardoor een andere opzet dan zijn voorgangers, want het speelt zich deze keer in twee perioden af. Eén verhaallijn in het heden (2019), waarin Unai en Estíbaliz met een aantal geheimzinnige moorden te maken krijgen, en één in het verleden, te beginnen in het jaar 1192. In deze laatste subplot speelt de geschiedenis van Vitoria en omgeving een belangrijke rol, maar vormt het in zekere zin ook de aanleiding van de moorden die in de huidige tijd plaatsvinden. Beide verhaallijnen zijn geheel verschillend, maar hebben daarentegen ook weer met elkaar te maken.

Door deze veranderde, maar zeker niet oninteressante opzet komt Unai veel minder prominent in beeld dan in de voorgaande twee delen. Het verhaal in het heden wordt, zoals in De stilte van de witte stad en De riten van het water, vanuit zijn perspectief verteld, maar dat in het verleden door Diago Vela, een man die destijds graaf werd genoemd. Tussen hen bestaat ogenschijnlijk geen enkele overeenkomst, maar in het laatste hoofdstuk krijgt Unai iets te horen waardoor zijn afkomst in een heel ander daglicht komt te staan.

De twee verhaallijnen verschillen volledig van elkaar, maar op hun eigen manier zijn ze beide interessant, hebben diverse onverwachte ontwikkelingen, komen er sterke personages in voor en zijn er voldoende spannende momenten. Dat is dan voornamelijk een soort onderhuidse spanning, momenten van actie komen niet veel voor. Dat is niet erg, want de twee verhaallijnen zijn zo subtiel met elkaar verweven dat alleen dat al voor een gestaag toenemende nieuwsgierigheid bij de lezer zorgt. De plot uit 1192 begint overigens wel wat stroef, maar naarmate dit vordert, gaat het, net als dat uit 2019, steeds meer boeien en intrigeren. In beide verhalen doet zich trouwens een aantal dramatische gebeurtenissen voor, de ene keer met een goede afloop, de andere keer met een slechte.

Ook in dit afsluitende deel van de trilogie is te merken dat de auteur haar research uitstekend voor elkaar heeft, in haar dankwoord geeft García Sáenz de Urturi aan dat ze er jaren mee bezig is geweest. Deze arbeid heeft een prima resultaat opgeleverd, want De heren van de tijd, dat ook weer erg toegankelijk geschreven is, is een waardige afsluiter van de sterke en bijzondere drieluik.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Eva García Sáenz de Urturi
Titel: De heren van de tijd

ISBN: 9789400511422
Pagina’s: 480

Eerste uitgave: 2020

De riten van het water – Eva García Sáenz de Urturi

Beschrijving
Inspecteur en profiler Unai López de Ayala – beter bekend als Kraken – krijgt het vreselijke nieuws dat zijn ex-vriendin, Ana Belén Liaño, vermoord is aangetroffen. Ze was zwanger, en is op een 2600 jaar oude, rituele manier gedood.

Kraken moet een moordenaar zien te stoppen die de Riten van het Water imiteert op historische plekken in Baskenland en Cantabrië – en waarvan alle slachtoffers zwanger blijken te zijn.

Commissaris Alba Díaz de Salvatierra is zwanger, maar haar stilzwijgen brengt haar in gevaar. Als Kraken de vader is, zoals wel wordt beweerd, zal ook Alba zich binnenkort bevinden op de lijst van vrouwen die bedreigd worden door de Riten van het Water…

Recensie
De Baskische auteur Eva García Sáenz de Urturi heeft zich nooit op één specifiek genre willen toeleggen. Daarom schreef ze historische en moderne romans, maar ook thrillers met een historische achtergrond. In haar thuisland was ze al succesvol, maar wereldwijd kwam daar verandering in na het schrijven van de trilogie van De witte stad. Het eerste deel, De stilte van de witte stad, dat in 2019 in een Nederlandse vertaling verscheen, betekende haar wereldwijde doorbraak en is de best verkopende auteur van Spanje. Het tweede deel van de drieluik, De riten van het water, werd eveneens in 2019 in het Nederlands uitgebracht.

In de bergen bij Vitoria wordt het lichaam van een vrouw gevonden, opgehangen aan haar voeten en haar hoofd ondergedompeld in water. Het slachtoffer, een jeugdvriendin van profiler Unai López de Ayala, blijkt zwanger te zijn en het heeft er alle schijn van dat het om een rituele moord gaat. Ondanks dat Unai verlof heeft, wordt hij wel opgeroepen om naar de plaats delict te komen, waarna hij zich met zijn collega Estíbaliz op het onderzoek stort. Dan vindt er een vergelijkbare moord plaats en wordt het voor Unai steeds persoonlijker.

De opzet van De riten van het water is identiek aan die in het eerste deel van de trilogie. Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Unai, het speelt zich in de omgeving van het Baskische Vitoria af, er zijn historische feiten in verwerkt en het is bijzonder beeldend geschreven. Ook lijkt het opnieuw alsof de protagonist, inspecteur en profiler Unai López de Ayala, zich rechtstreeks tot de lezer richt. Er zijn echter ook verschillen, want de aandacht wordt in dit verhaal niet zozeer gericht op de geschiedenis van Vitoria en omgeving, maar het zijn vooral de Keltische en Keltiberische rituelen die voor een groot deel de sfeer bepalen. Daarnaast, en dat is van wezenlijk belang, is dit tweede deel een stuk spannender dan het voorgaande.

In de proloog, waarin heel summier wordt gerefereerd naar wat er in De stilte van de witte stad met Unai is gebeurd, ontstaat al een lichte spanningsboog en maakt zeker nieuwsgierig. De lezer zit daardoor al meteen volop in het verhaal. Die nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd doordat er zo nu en dan een flashback naar het verleden is, in het bijzonder het jaar 1992. Wat er toen gebeurd is, is onlosmakelijk van invloed op de gebeurtenissen in het heden. Heel geleidelijk wordt onthuld wat dat precies is geweest, maar het brengt de politie niet dichter bij de moordenaar. Dat wordt pas in de ontknoping duidelijk, maar niet voordat diverse personages als verdachte worden beschouwd. Zoals in de vorige alinea al aangegeven, heeft dit verhaal een aanzienlijke spanning. Diverse cliffhangers en onverwachte ontwikkelingen zijn daar onder andere debet aan.

Ten opzichte van het eerste deel van de drieluik hebben de terugkerende personages een positieve ontwikkeling doorgemaakt. De lezer komt meer over hen te weten, waardoor ze in feite nog interessanter worden dan ze eigenlijk al waren. Alleen al daarom is het aan te bevelen om de delen van de trilogie op volgorde te lezen. Voor het verhaal zelf hoeft dat in principe niet, maar om alle karakters, maar ook de omgeving, beter te kunnen plaatsen en te begrijpen, is het wel beter.

Met De riten van het water heeft García Sáenz de Urturi zich ten opzichte van het eerdere deel sterk verbeterd. Het is spannender, minder gedetailleerd, minstens even boeiend en het geeft in bepaald opzicht ook nog een boodschap aan (toekomstige) ouders mee. Wat dat betreft is het een complete thriller.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Eva García Sáenz de Urturi
Titel: De riten van het water

ISBN: 9789400511408
Pagina’s: 478

Eerste uitgave: 2019

De puzzelman – Nadine Matheson

Beschrijving
Als er lichaamsdelen nabij de Theems worden gevonden in de Londense wijk Deptford, wordt inspecteur Anjelica Henley van de Serial Crime Unit op de zaak gezet. De aanwijzingen doen haar denken aan het werk van Peter Olivier, beter bekend als De Puzzelman, die een levenslange gevangenisstraf uitzit voor zijn daden. Zijn methode was gruwelijk. Hij deelde zijn slachtoffers op in stukken: hoofd, benen, armen, handen en voeten.

Wanneer er korte tijd later een afgehakt hoofd bij inspecteur Henley wordt afgeleverd, realiseert ze zich dat de moordenaar zijn slachtoffers niet willekeurig uitkiest, maar er een persoonlijk spel van maakt. Om de waarheid te achterhalen moet Henley haar eigen demonen in de ogen kijken. En als Peter Olivier dan ook nog uit de gevangenis ontsnapt, heeft ze te maken met twéé uiterst meedogenloze seriemoordenaars…

Recensie
Terwijl Nadine Matheson in 2002 nog bij de BBC werkte, nam ze zich al voor ooit een boek te gaan schrijven. Daarvoor had ze al een aantal verhalen geschreven, maar dat bleek niet zo’n succes. Door haar studie advocatuur duurde het tot 2015 voor ze haar wens kon verwezenlijken. In dat jaar verscheen haar roman The Sisters en schreef ze mee aan de scifi-anthologie No way home. In 2021 verscheen haar debuutthriller De puzzelman, het eerste deel van een serie met inspecteur Anjelica Henley. Ze schijft tevens misdaadverhalen onder het pseudoniem J.T. Baptiste.

In de Londense wijk Deptford, in de buurt van de Thames, worden in één week tijd de lichaamsdelen gevonden van verschillende mensen. De SCU (Serial Crime Unit) krijgt de zaak toegewezen en inspecteur Anjelica Henley leidt het onderzoek. Ongeveer tweeënhalf jaar eerder heeft Peter Olivier op identieke wijze een aantal moorden gepleegd. Hij zit echter een levenslange gevangenisstraf uit, dus kan hij deze keer niet de dader zijn. Dan lukt het Olivier om te ontsnappen, waarna Henley en haar team niet meer achter één, maar twee seriemoordenaars aan moeten gaan.

De zeer korte proloog van De puzzelman zet meteen de toon van het verhaal. De fragmenten waarin drie mensen op verschillende plekken langs de Thames een lichaamsdeel vinden, laten namelijk niets aan de verbeelding over. Ze geven het gevoel dat het trio na hun vondst moet hebben gehad goed weer en laten eveneens zien dat de auteur bijzonder beeldend en realistisch kan schrijven. Tijdens de plot, waarin enkele gruwelijke passages de revue passeren, is de lezer voortdurend bij iedere situatie betrokken en probeert hij, net als de rechercheurs, te achterhalen wie de moordenaar is. Zoals dit voor het team een puzzel is, is het dat voor hem in feite ook.

Omdat het verhaal vooral vanuit het perspectief van Henley wordt verteld, leer je haar zowel qua werk als privé behoorlijk goed kennen. Wat daarbij opvalt, is dat Matheson niet aan een aantal kleine clichés ontkomen is. Een relatie die een beetje stroef verloopt, is namelijk niet meer zo heel erg origineel. Dat de andere personages iets minder prominent naar voren worden gebracht, betekent niet dat ze onvoldoende uitgewerkt zijn. Zelfs over hen komt de lezer genoeg te weten om zich een prima beeld van haar of hem te kunnen vormen.

Vanaf het begin heeft De puzzelman een continue spanningsboog. Je wilt immers weten wie de moorden heeft gepleegd, en waarom. Daarnaast ben je nieuwsgierig naar wat zich een paar jaar eerder heeft afgespeeld en wat Henley destijds overkomen is. Er zijn bovendien situaties waarbij de spanning boven het gemiddelde uitstijgt. Dat gebeurt voornamelijk als het tempo opgevoerd wordt, als zich een onverwachte ontwikkeling heeft voorgedaan of wanneer er wat meer actie is. Deze drie elementen doen zich met name voor in de ontknoping, die tot en met de laatste bladzijde spannend is en waarin één belangrijke vraag onbeantwoord blijft. De auteur zet hiermee de deur naar een vervolg wagenwijd open.

De puzzelman is in een eigentijdse en aangename stijl geschreven en dialogen komen levensecht over. Een mooi voorbeeld daarvan is een verhoor dat door Henley en een van haar collega’s wordt afgenomen. De ervaring die Matheson als advocaat heeft, is dan overduidelijk zichtbaar. Ook het feit dat Londen een wereldstad is met veel nationaliteiten, komt in het verhaal naar voren. De auteur laat doorschemeren dat racisme er nog steeds aanwezig is. Ze moet echter oppassen dat ze niet te veel de nadruk legt op de huidskleur van haar personages.

Hoewel er op De puzzelman, dat vertaald is door Angela Knotter en Anna Livestro, wel wat kleinigheden zijn aan te merken, is het zonder meer een ongewoon goed en intrigerend thrillerdebuut en zal blijken dat zowel Matheson als Henley geen eendagsvliegen zullen zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Nadine Matheson
Titel: De puzzelman

ISBN:  9789402760415
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2021

Nu ik je zie – Merlijn Kamerling

Beschrijving
Tien jaar na de dood van Antonie Kamerling gaat zijn zoon Merlijn op zoek naar een completer beeld van zijn vader, in alles wat hij achterliet.

Het leven en de dood van Antonie Kamerling staan bij miljoenen mensen in het geheugen gegrift. Maar zijn zoon Merlijn weet helemaal niet zo veel van zijn vader. Sinds zijn dood heeft Merlijn nooit een aflevering van gtst bekeken, geen films van zijn vader opgezet of interviews gelezen. Hij wilde het niet en hij kon het misschien ook wel niet.

Inmiddels is Merlijn begin twintig en voor hem voelt het soms alsof ook zijn eigen leven op een bepaalde manier stil is blijven staan en hij denkt dat dat iets met zijn vader te maken kan hebben. Voor het eerst gaat Merlijn daarom echt op zoek naar wie Antonie was. Merlijn bezoekt familieleden en vrienden die hij hiervoor altijd uit de weg ging. Hij praat met ze over Antonie, wat hij wilde, waarin ze op elkaar lijken. Wat weten zij van Antonie, van zijn depressies? En kunnen ze Merlijn helpen aan meer mooie herinneringen aan zijn vader? En wat vertelde hij in interviews? Hoe klinkt zijn stem? Kortom, in Nu ik je zie gaat Merlijn op zoek naar antwoorden in alles wat zijn vader heeft nagelaten.

Recensie
De rol van Peter Kelder in de soapserie Goede tijden, slechte tijden, bezorgde Antonie Kamerling een enorme bekendheid en populariteit. Hierna speelde hij in diverse andere televisieseries, films en musicals. Op 6 oktober 2010 maakte hij een eind aan zijn leven, nadat hij jarenlang aan een bipolaire stoornis geleden heeft. Zijn zoon Merlijn, op dat moment nog net geen twaalf jaar oud, heeft sindsdien niets over zijn vader gelezen, beluisterd of bekeken. Ongeveer tien jaar later kwam die behoefte wel en wilde hij tevens weten wie zijn vader werkelijk was. Hij wilde hem leren kennen, maar wilde ook antwoorden krijgen op de vele vragen die nu bij hem opkwamen.

Tien jaar later besloot Merlijn Kamerling, inmiddels begin twintig, om met familieleden te gaan praten, met vrienden van zijn vader en ook met een aantal van zijn vaders collega’s. Over onder andere deze gesprekken en vooral de zoektocht naar zijn vader schreef hij met behulp van televisiemaker en auteur Matthijs Kleyn het eind 2020 verschenen boek Nu ik je zie.

In een uitgebreide proloog vertelt Kamerling hoe hij reageerde op de dood van zijn vader, over enkele herinneringen die hij nog wel over hem heeft, maar ook hoe het gekomen is dat hij tien jaar na diens zelfmoord wel meer over hem wilde weten. Hierna wordt aan ieder gesprek dat hij heeft gevoerd één hoofdstuk besteed, waarbij hij begint met Kristiaan, een jongere broer van zijn vader en eindigt met zijn moeder, Isa Hoes. Voordat Kamerling de gesprekken aangaat, zoekt hij informatie over Antonie op. Dat doet hij bijvoorbeeld via Wikipedia, leest interviews met zijn vader, bekijkt afleveringen van GTST, maar kijkt ook naar films of musicals waar zijn vader in heeft gespeeld.

Tijdens de gesprekken komen regelmatig herinneringen naar boven die Kamerling allang vergeten was, of hij hoort dingen die hij nooit geweten heeft. Het wordt in ieder geval wel steeds duidelijker dat hij zijn vader steeds beter leert kennen, erachter komt waarom hij tot zijn drastische besluit is gekomen, waarom veel mensen, ondanks dat Antonie in interviews wel over zijn depressie sprak, niet zagen dat het zo erg met hem gesteld was. Ook merkt de auteur dat hij in bepaalde opzichten heel erg op zijn vader lijkt. Hij draagt soms kleding die zijn vader ook droeg of hij voelt zich zoals zijn vader zich ook voelde. Door de gevoerde gesprekken leert Kamerling zichzelf ook kennen, of misschien wel beter kennen.

De gesprekken die Merlijn voert, zijn niet altijd even gemakkelijk. Emoties, zowel bij de interviewer als geïnterviewde komen naar boven. Er vloeien tranen, maar er wordt desondanks ook gelachen. Men is ook niet alleen maar positief over Antonie, sommige negatieve kanten van hem blijven namelijk niet onderbelicht. Dat is goed, want zo krijgt Kamerling een volledig en eerlijk beeld van zijn vader, en dat was immers ook waar hij naar op zoek was. Degenen met wie Merlijn gesprekken heeft gevoerd, waren openhartig, dat is hij in zijn boek eveneens. Nergens krijgt de lezer het gevoel dat er iets weggelaten is, dat het niet de waarheid is.

Nu ik je zie is een persoonlijke en intieme zoektocht naar een vader, maar is er tevens een goed voorbeeld van rouw zich pas vele jaren na een overlijden kan voordoen. Om die vervolgens te verwerken kan op verschillende manieren, onder andere door het voeren van gesprekken of door het opschrijven van gevoelens. Kamerling deed beide en dat heeft hij met verve gedaan. Want zijn indringende debuut heeft hem de juiste richting gegeven om verder te gaan met zijn leven en om de dood van zijn vader een plek te kunnen geven.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Merlijn Kamerling
Titel: Nu ik je zie

ISBN: 9789022582343
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2020

De dwalenden – Samantha Stroombergen

Beschrijving
Rechercheur Léon Coeur ontvangt een polaroidfoto van een doodsbang tienermeisje in een donker weiland. Op de achterkant staan coördinaten. Léon ziet direct de overeenkomsten met de omstandigheden waarin Lena Delfosse werd gevonden, de beste vriendin van zijn nichtje Hanna, die ruim tien jaar geleden werd vermoord. Als hij op de locatie arriveert, blijkt het meisje al dood te zijn. Hoewel Léon zich om gezondheidsredenen had voorgenomen het rustiger aan te doen, kan hij deze zaak onmogelijk aan iemand anders overlaten. Adam Rooijmans, Lena’s moordenaar, zit nog steeds vast in de gevangenis in Vught, dus de vraag is: wie is hem aan het kopiëren en waarom?

Voor Hanna, die haar trauma na vele moeilijke jaren eindelijk achter zich begon te laten, komt de copycatmoord als een grote klap. Voor haar eigen bestwil mag ze zich van haar baas bij de politie niet bezighouden met de zaak. Dan laat Adam Rooijmans doorschemeren dat hij bereid is te vertellen wat hij weet. Op één voorwaarde: Hanna is de enige met wie hij wil praten. En ze moet alleen zijn.

Recensie
Omdat het vertellen van verhalen de favoriete bezigheid van Samantha Stroombergen (1990) was, deed ze in 1998 mee aan een schrijfwedstrijd van de kinderzender FoxKids. Haar verhaal over een vampierschool werd hierna opgenomen in de bundel Voor kinderen, door kinderen. Destijds wilde ze liever stripmaker worden, maar toen ze op de basisschool zat veranderde die wens en zou ze liever auteur zijn. Deze droom kwam in 2018 uit, in dat jaar debuteerde ze met De witte kamer, waarmee ze het jaar daarop de Gouden Strop won. In 2021 verscheen De dwalenden, het laatste deel van haar trilogie.

Een door hem ontvangen foto van een angstig en gekweld meisje, met op de achterzijde de coördinaten van een hectometerpaaltje langs een snelweg, doen rechercheur Léon Coeur denken aan een moord van tien jaar eerder. Lena Delfosse, de vriendin van zijn nicht Hanna Gosselaer, werd op een wrede manier omgebracht en op diezelfde plek achtergelaten. Als Léon op de aangegeven locatie arriveert, vindt hij het levenloze lichaam van het meisje. Omdat de moordenaar van Lena nog gevangen zit, heeft het er alle schijn van dat er iemand is die hem nadoet. De vraag is nu wat daar de reden van is.

Dat Hanna’s vriendin Lena tien jaar geleden ontvoerd en vermoord werd, werd in de voorgaande twee delen van de drieluik al een paar keer aangestipt, maar het maakte geen enkel deel uit van beide verhalen. Nu is dat anders, want deze voor Hanna en Léon aangrijpende gebeurtenis staat centraal in De dwalenden, dat dan ook vooral vanuit hun perspectieven wordt verteld. Omdat er redelijk wat aandacht wordt besteed aan hun privéomstandigheden komt de lezer opnieuw meer over hen te weten. Het gevolg daarvan is wel dat vooral de eerste helft van het verhaal een niet al te hoog tempo heeft en dat de spanning wat achterblijft.

Ondanks die minder strak staande spanningsboog wordt je nieuwsgierigheid wel enigszins geprikkeld en dat begint in feite al in de proloog, waarin beschreven wordt wat het meisje overkomen is. Daarna is het vooral dat je wilt weten wat de link is tussen deze moord en die op Lena. De cliffhangers waar diverse hoofdstukken mee eindigen, zorgen ervoor dat je interesse naar hoe het verder gaat niet afneemt. De plot ontwikkelt zich over het algemeen tamelijk voorspelbaar, hierdoor komen grote verrassingen niet voor en wordt de lezer niet regelmatig op het verkeerde been gezet.

Pakweg halverwege de plot krijgen de wat spannendere momenten de overhand en vanaf dan gaat het verhaal meer intrigeren. De ontknoping komt vervolgens in een kleine stroomversnelling terecht en voor een van de personages heeft dat dramatische gevolgen. Dit past volledig in de lijn en sfeer van de verschillende verwikkelingen en in bepaald opzicht ook wel bij het laatste deel van de trilogie rond Léon Coeur en Hanna Gosselaer.

De dwalenden is in een toegankelijke, verzorgde en prettig leesbare stijl geschreven. Stroombergen maakt echter wel geregeld gebruik van clichés, zowel qua typering van de personages als situaties en omstandigheden. Een gevangene die per se met één specifiek personage – in dit boek is dat Hanna – wil spreken, kan niet meer uniek genoemd worden. Deze algemeenheden zijn jammer, want het verhaal heeft op zich wel een originele insteek, maar er had net wat meer uitgehaald had kunnen worden.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Samantha Stroombergen
Titel: De dwalenden

ISBN: 9789022591550
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2021

Wreed spel – Angela Marsons

Beschrijving
Een verkrachter heeft zijn gevangenisstraf uitgezeten. Niet lang na zijn vrijlating wordt hij verminkt en vermoord aangetroffen. Detective Kim Stone en haar team worden direct bij de zaak betrokken en onder druk gezet de moord zo snel mogelijk op te lossen. Als er steeds meer doden worden gevonden, die weliswaar geen onderling verband lijken te hebben, maar wel allemaal op wraakzuchtige wijze zijn omgebracht, krijgt de situatie een wel erg sinistere wending.

Terwijl ze zich steeds steviger vastbijt in de zaak, begint Kim te vermoeden dat een kwaadaardige mastermind bezig is met een pervers experiment, waarbij slachtoffers van misdrijven worden aangemoedigd de rollen om te draaien. Bovendien lijkt het erop dat de dader zijn aandacht heeft verlegd naar Kim zelf, als uitverkoren toeschouwer van zijn verwrongen genialiteit, en dat hij al haar zwakke punten kent en haar volgende stap steeds lijkt te kunnen voorspellen. Kim zal heel diep moeten graven om de waarheid boven tafel te krijgen, een zoektocht die ook haar eigen kwetsbaarheid bloot dreigt te leggen.

Recensie
Hoewel Angela Marsons altijd al graag misdaadverhalen las, had ze nooit gedacht en verwacht dat ze zelf thrillerauteur zou worden. Vooral omdat ze niet het gevoel had dat ze in staat was een verhaal te verzinnen dat overtuigend genoeg is en waarin voldoende plotwendingen voorkomen. Toch besloot ze de stap te wagen en nadat ze tientallen keren afgewezen werd door diverse uitgevers bracht ze in 2015 drie boeken uit bij een digitale uitgeverij. Stille schreeuw, de eerste, werd meteen een succes en is in meer dan twintig talen vertaald. Haar tweede thriller Wreed spel verscheen in juni 2021 in Nederlandse vertaling.

Terwijl rechercheur Kim Stone en haar team nog aan een misbruikzaak werken, wordt in een donker steegje een verminkte en vermoorde man gevonden. Al snel wordt bekend dat hij gevangen gezeten heeft wegens verkrachting en kort voor zijn dood is vrijgelaten. Niet veel later vinden er nog een paar moorden plaats. De enige overeenkomst is wraak, maar een verband lijkt uitgesloten. Kim heeft echter een vermoeden in welke hoek ze de dader moet zoeken. Bijkomend probleem is dat deze het door heeft, waarna alle pijlen op Kim gericht worden. Zal het Stone lukken de dader te ontmaskeren?

Het nadeel van een serie met terugkerende personages is vaak dat in een volgend deel wordt verdergegaan waar een vorig gebleven is. Van de Kim Stone-serie zegt Marsons dat ze allemaal, het is de bedoeling dat de reeks uit zestien delen gaat bestaan, uitstekend onafhankelijk van elkaar te lezen zijn. Wat Wreed spel betreft is dat volledig van toepassing. In dit tweede deel uit de serie wordt zo nu en dan iets aangehaald dat in het voorgaande boek passeerde, maar de uitleg daarbij is ruim voldoende om dit deel zonder problemen en vooral zonder iets te missen te kunnen lezen.

Ook deze keer wordt het verhaal voornamelijk vanuit het perspectief van Kim verteld en wie het voorgaande deel gelezen heeft, merkt dat ze zich als personage ten positieve heeft ontwikkeld. Een voorbeeld daarvan is dat ze wat socialer lijkt te worden. Wat niet is veranderd, is dat ze zich volop op haar werk stort en erop gebrand is de zaken waarvoor ze verantwoordelijk is op te lossen. Dat ze daarmee weleens tegen haar orders in gaat, neemt ze daarbij op de koop toe. Samen met haar collega’s vormt ze zonder meer een goed en interessant team waar erg veel uit te halen is.

Wreed spel, dat in een beeldende stijl geschreven is, heeft een intrigerend uitgangspunt. De auteur zegt hierover dat ze de wens had de natuur van de ware sociopaat te laten zien. Maar is het gedrag van de ‘bad guy’ wel volledig sociopatisch? De dader vertoont namelijk ook een aantal psychopathische trekjes. De thriller is dan ook enigszins psychologisch, hetgeen het verhaal absoluut ten goede komt. Daarnaast bevat de plot een aantal ontwikkelingen die ervoor zorgen dat het verhaal blijft boeien en waarin het kat-en-muis-spel tussen Kim en de dader in de ontknoping tot een uitbarsting komt.

Hoewel de belangrijkste verhaallijn die van de moorden is, doet de andere, die van de misbruikzaak, er zeker niet voor onder. Een belangrijk verschil tussen beide is dat de laatste, zonder dat er op details wordt ingegaan, meer emoties oproept. Het moge duidelijk zijn dat Kim in beide zaken haar mannetje staat en dat bewijst dat ze als personage is gegroeid. Iets dat overigens ook geldt voor de auteur, want met Wreed spel, dat vertaald is door vertaalbureau Textcase, laat ze zien dat ze een boeiend, interessant, intrigerend en bij vlagen spannend verhaal kan vertellen. Maar ook dat haar Kim Stone-serie kan uitgroeien tot een succes.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Angela Marsons
Titel: Wreed spel

ISBN: 9789022589953
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2021

Zwarte vijvers – Amina Laffet

Beschrijving
Dombergen, 2032.

Het geluid van een geweerschot echoot in Zwarte Vijvers, een beruchte gettobuurt. De dertienjarige Rashad wordt geraakt door een kogel die eigenlijk bedoeld was voor een bendelid. Hij heeft dringend hulp nodig, maar Zwarte Vijvers is recent uitgeroepen tot no-go zone, waar hulpverleners en politieagenten niet meer mogen komen.

De zestienjarige Tamara komt meteen in opstand. Ze organiseert een demonstratie die uitmondt in een heftige clash tussen voor- en tegenstanders van de nieuwe wet.
Nikkie, een populaire Influencer, gebruikt haar platform om jongeren te informeren, maar bevindt zich al gauw in een hachelijke situatie door de vele protesten.
Derek, een arts-in-opleiding, waagt zijn leven om Rashad te redden, maar oplaaiend bendegeweld en de naderende betogers laten de boel al snel uit de hand lopen.

Lukt het om Rashad te redden, of wordt de jongen het eerste slachtoffer van de nieuwe wet?

Recensie
Tijdens haar jeugd verslond Amina Laffet boeken over verre landen en fantasiewerelden en op dat moment wist ze ook dat ze zelf wilde gaan schrijven. Door haar gedachten op papier te zetten reist ze namelijk af naar die werelden waarover ze altijd gelezen heeft. Een van de manuscripten die ze schreef, is uiteindelijk onder de titel Zwarte vijvers in oktober 2020 in boekvorm verschenen. Deze Young Adult, die een maatschappijkritische insteek heeft, werd door de lezers meteen goed ontvangen. Naast auteur is ze tevens copywriter en jobcoach.

Het is 2032 en de wijk Zwarte Vijvers in Dombergen wordt vanwege aanhoudende onlusten tot no-go zone uitgeroepen. Dit betekent dat het hulpdiensten verboden is zich in de wijk te begeven. Op een dag vindt er een schietpartij plaats tussen twee rivaliserende bendeleden. Daarbij wordt de dertienjarige en onschuldige Rashid door een afgezwaaide kogel geraakt. Hij mag echter niet geholpen worden. Zal hij het redden? Tegelijkertijd heeft de zestienjarige activiste Tamara een demonstratie georganiseerd met als doel om tegen de omstreden wet te protesteren. Deze betoging, waar YouTube-influencer Nikkie bij aanwezig is, loopt al snel uit de hand en er ontstaat een onhoudbare situatie.

Het dagelijkse leven, wat ze hoort en wat ze ziet, is voor Laffet de inspiratiebron voor het schrijven van haar verhalen. Problemen als discriminatie van bepaalde groepen en de vooroordelen die tegen hen bestaan, worden in Zwarte Vijvers aan de kaak gesteld. Kwesties die al jarenlang spelen en die er ook nog wel een hele tijd zullen zijn. Dat toekomstbeeld zal er daarom zo goed als zeker de reden van zijn dat de auteur het verhaal in 2032 laat afspelen. Om aan te tonen dat er ten opzichte van het heden (2021) niets veranderd is. Sterker zelfs, het kan over een jaar of tien alleen nog maar erger worden. Vooral wanneer de overheid besluit, want dat is wat er in haar debuut gebeurt, om bepaalde wijken tot verboden gebied te verklaren, de bewoners als het ware aan hun lot over laten.

Zwarte Vijvers, dat uit korte hoofdstukken, vlogverslagen en nieuwsberichten bestaat, wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, waarbij veel identieke voorvallen door diverse ogen worden gezien en daardoor een net iets andere insteek hebben. Aan sommige hoofdstukken gaat een epigraaf vooraf, die bestaat uit een zin, een citaat of een iets uitgebreider fragment, en kunnen beschouwd worden als een soort inleiding op het volgende hoofdstuk. Aanvankelijk lijkt het dat het verhaal niet veel structuur heeft, maar dat is alleen maar schijn. Nadat de meeste personages zijn geïntroduceerd, komt er heel snel lijn in en lopen de verhaallijnen redelijk vloeiend in elkaar over.

De personages worden overigens niet uitvoerig uitgewerkt, de auteur wil voornamelijk laten zien wat de effecten kunnen zijn van zinloos geweld, maar ook van impopulaire overheidsmaatregelen. Dat sommige situaties escaleren is een feit, daar is niet altijd veel voor nodig. Bij Laffet gebeurt er echter wel bijzonder veel, het verhaal speelt zich op één dag af en alles wat kan gebeuren, gebeurt. Door deze overdaad aan voorvallen grenst het verhaal aan het onwaarschijnlijke. Natuurlijk, in een gettobuurt of achterstandswijk is de kans op het ontstaan van schermutselingen en onlusten groter, dat is een realistisch gegeven, maar in Zwarte Vijvers vindt er te veel plaats in een te korte periode. Wat eveneens opvallend is, is dat twee bendeleden aan het eind van het verhaal hun niet al te vriendelijke confrontatie wel heel gemakkelijk en zonder toestanden beëindigen.

Het idee achter Zwarte Vijvers is goed, je moet er immers niet aan denken dat een overheid besluit bepaalde wijken als no-go zone te bombarderen. De uitvoering is echter wat minder, ondanks dat het verhaal zich in een behoorlijk tempo afspeelt en toegankelijk geschreven is. Laffet had er beter aan gedaan meer te doseren, dus minder laten gebeuren, maar wat er aan de hand is meer uitdiepen. Het verhaal was dan een stuk beter geweest.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Amina Laffet
Titel: Zwarte vijvers

ISBN: 9789463967426
Pagina’s: 144 

Eerste uitgave: 2020

De vrouw in de spiegel – Dennis Lehane


Beschrijving
Rachel Childs was ooit een succesvolle journaliste, tot ze live op tv een inzinking kreeg. Sindsdien komt ze haar huis niet meer uit. Thuis heeft ze gelukkig een comfortabel leven met een ideale echtgenoot. Tenminste, dat denkt ze, tot ze door een toevallige ontmoeting gedwongen wordt vraagtekens te zetten bij de oprechtheid van haar man. In haar zoektocht naar de werkelijkheid wordt Rachel een wereld ingezogen van samenzweringen, misleiding en geweld, die haar tot op de rand van de waanzin brengt. Wie is haar man?

Recensie
Tot nu toe speelden de boeken van de Amerikaanse auteur Dennis Lehane zich in het verleden af en waren het vooral mannen die de belangrijkste rol opeisten. Na vijftien jaar wilde hij wel eens wat anders en heeft zijn nieuwste thriller De vrouw in de spiegel, uitgebracht in januari 2018, een vrouwelijke hoofdpersoon. Daarnaast voelde hij er ook wel voor om een boek te schrijven in een Hitchcock-achtige setting. Zijn veertiende boek is goed ontvangen en de filmrechten, waarvoor Lehane het script schrijft, liggen bij DreamWorks.

Nadat Haïti getroffen is door een zware aardbeving wordt journaliste Rachel Childs naar het rampgebied gestuurd om er verslag van uit te brengen. Na haar terugkeer krijgt ze steeds vaker te maken met angstaanvallen en dit gaat ten koste van haar huwelijk. Een paar jaar later trouwt ze met Brian Delacroix, die ze nog kent van toen hij privédetective was. Door hem krijgt Rachel haar leven weer onder controle, maar dan komt ze erachter dat Brian zich anders voordoet dan hij in werkelijkheid blijkt te zijn. Kan ze hem nog wel vertrouwen?

Na een nieuwsgierig makende proloog is het eerste deel van het verhaal, het bestaat uit drie delen, een kennismaking met een aantal personages, vooral dat van Rachel, en de zoektocht naar haar vader. In niets lijkt het op dat moment op een thriller, het heeft veel meer weg van een roman, maar wel een waarvan de lezer wil weten hoe het afloopt en of het haar zal lukken haar vader op te sporen. Hoewel het dan nergens spannend is, zorgt de opbouw er wel voor dat er een licht spanningsveld aanwezig is. In dit eerste deel heeft Lehane ook een werkelijke gebeurtenis verwerkt. De zware aardbeving die Haïti jaren geleden geteisterd heeft, zorgt ervoor dat het verhaal tot dan toe realistisch overkomt.

Hoewel het verhaal zich in een langzaam tempo vervolgt, is wel te merken dat de auteur naar een climax toewerkt. Voordat het zover is, is er nog wel een relatief lange weg te gaan, maar ongeveer halverwege slaat het verhaal een andere richting in en wordt het tempo ook wat hoger. Dan wordt het meer thriller, neemt de – vooral onderhuidse – spanning toe en merkt de lezer ook dat de personages zich anders voordoen dat ze werkelijk zijn, dat ze een rol spelen. De plotwendingen nemen toe en de lezer wordt regelmatig op het verkeerde been gezet. In het derde deel wordt De vrouw in de spiegel een echte thriller. Dan wordt ook duidelijk wat Lehane vanaf het begin voor ogen had en dat de plot op een ingenieuze wijze in elkaar steekt.

In een vlotte en fijne schrijfstijl vertelt de auteur een verhaal waar een kop en een staart aan zit. Dit vertellen van verhalen beheerst hij uitstekend en slaagt daar ook deze keer weer in. Hij weet dialogen op een aansprekende manier neer te zetten en geeft een beeldende beschrijving van situaties en omgeving. Het is dus niet zo heel erg vreemd dat hij het schrijven van het script voor de film ook voor zijn eigen rekening neemt. De personages die in het verhaal voorkomen, zijn stuk voor stuk interessant en intrigerend en de meeste van hen hebben de diepgang gekregen die voor dit verhaal nodig is. Het pad dat Lehane met De vrouw in de spiegel ingeslagen is, is geen verkeerde geweest. Want door die keuze zorgt hij er wel voor dat hij niet in een vastgeroest stramien blijft hangen en dat de lezer daardoor af gaat haken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dennis Lehane
Titel: De vrouw in de spiegel

ISBN: 9789026336263
Pagina’s: 396

Eerste uitgave: 2018