Auteursarchief: leeskees

Tel tot tien – Karen Rose


Beschrijving
In zijn lange carrière bij de brandweer van Chicago heeft Reed Solliday nog nooit zoiets meegemaakt als de recente uitbraak van woningbranden. De branden zijn heftig, en nemen snel in aantal toe. De brandstichter lijkt bovendien op persoonlijke wraak uit. Want bij elke nieuwe brand zijn mensen waar Reed en zijn nieuwe geliefde rechercheur Mia Mitchell van houden, het slachtoffer. De dader lijkt uit op dood en vernietiging en lijkt niet te stoppen. De tijd tikt…

Recensie
In tegenstelling tot veel andere auteurs heeft Karen Rose als kind nooit de wens gehad om te gaan schrijven. Ze is al eind twintig als een bepaalde scène in haar hoofd blijft rondspoken. Ze besloot daar meer mee te gaan doen en begon met het schrijven van verhalen. Toch duurde het nog een aantal jaren voordat in 2003 Don’t tell me verscheen. Dit thrillerdebuut werd vijf jaar later onder de titel Sterf voor mij in het Nederlands vertaald. Tel tot tien is alweer haar eenentwintigste thriller die in Nederland en Vlaanderen is uitgebracht.

In Chicago vindt een heftige woningbrand plaats waarbij een dodelijk slachtoffer is gevallen. Omdat de brandweer heeft geconstateerd dat het om moord gaat, wordt de afdeling moordzaken van de politie ingeschakeld. Rechercheur Mia Mitchell wordt belast met het onderzoek en krijgt als partner OFI-inspecteur Reed Solliday toegewezen. Er volgen meer branden en slachtoffers en het wordt eveneens duidelijk dat de brandstichter handelt uit wraak. De politie doet er alles aan om erger te voorkomen, maar de dader lijkt hen steeds een stap voor te zijn. Kan hij zijn gang blijven gaan of wordt hij toch overmeesterd?

Net als vier van haar voorgaande thrillers speelt Tel tot tien zich ook in Chicago af. De namen enkele personages zullen de Rose-fan bekend voorkomen, maar de twee belangrijkste, Mitchell en Solliday, zijn voor iedereen nieuw. Het grootste deel van het verhaal wordt dan ook vanuit hun perspectief verteld, maar er is eveneens een aanzienlijke rol voor de brandstichter weggelegd. De lezer leert hen alle drie vrij goed kennen, hoewel je van laatstgenoemde pas in een laat stadium meer te weten komt. Over zijn achtergrond kan niet eerder iets worden prijsgegeven, omdat dat funest is voor de plot. Het is dus een bewuste keuze van de auteur om voor deze opzet te kiezen.

Het verhaal speelt zich in een kleine twee weken af, hetgeen de snelheid ten goede komt. In die korte tijdspanne gebeurt er vrij veel en is de druk op de politie om de zaak snel op te lossen gigantisch. Dit zorgt ervoor dat het spanningsveld behoorlijk is, maar ook dat de lezer zich in de frustraties van Mia en Reed kan inleven, daardoor met hen meeleeft en vooral hoopt dat het hen lukt de dader op korte termijn te ontmaskeren. Hoewel de lezer al na tweehonderd pagina’s een sterk vermoeden heeft wie de dader is, iets dat op drie vijfde van het boek bevestigd wordt, blijf je tot praktisch het eind wel nieuwsgierig naar zijn werkelijke beweegreden, waardoor de spanningsboog nog steeds strak gespannen staat.

Rose staat bekend om een flinke dosis romantiek in haar thrillers, ze wordt immers niet voor niets de koningin van de romantische spanning genoemd. Ook Tel tot tien bevat uiteraard passages met romantische onderonsjes, want vanaf hun allereerste, maar wel stroeve kennismaking weet je al dat Mia en Reed zich tot elkaar aangetrokken voelen en dat er een romance ontstaat. Het is echter heel gedoseerd en staat het eigenlijke doel, het vinden van de brandstichter en moordenaar, nergens in de weg. Daarnaast is hun onderlinge interactie boeiend en niet altijd even fijnzinnig, en dat maakt hen beiden juist zo interessant en hebben ze tevens kunnen uitgroeien tot twee sterke personages.

Als verhaal vormt het door Hans Verbeek vertaalde Tel tot tien een afgerond geheel en de deur staat aan het eind ook niet op een kier, hoewel het niemand moet verbazen als Mitchell en Solliday op een gegeven moment opnieuw ten tonele zullen verschijnen. Dat verdienen zij, maar de lezer ook. Vooral omdat hun gezamenlijke debuut het verdient om een vervolg te krijgen.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Karen Rose
Titel: Tel tot tien

ISBN: 9789026147784
Pagina’s: 496

Eerste uitgave: 2020

Toevluchtsoord – Jérôme Loubry


Beschrijving
De jonge journaliste Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil Sandrine graag de plaats bezoeken waar zij vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Net als haar oma zijn zij in 1946 op het eiland komen wonen en nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, en de bewoners zijn na al die jaren nog altijd doodsbang. Iets weerhoudt hen ervan het eiland te verlaten. Alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zij slachtoffer is van deze dreiging. En dat die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar oma.

Een paar dagen later krijgt inspecteur Damien Bouchard te horen dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, zwaar getraumatiseerd en onder het bloed. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Recensie
Op zijn negende vroeg Jérôme Loubry als kerstcadeau een typemachine. Omdat dit te duur was, kreeg hij het niet. Dit weerhield hem er echter niet van om zijn lang gekoesterde wens waar te maken: het schrijven van een echt boek. Nadat hij jarenlang in de horeca werkte, besloot hij in 2016 om schrijver te worden. Een jaar later verscheen zijn eerste boek, Les chiens de Détroit en sindsdien groeide hij uit tot een van de meest veelbelovende Franse thrillerauteurs. Les refuges is zijn derde thriller en is in 2020 met als titel Toevluchtsoord in een Nederlandse vertaling verschenen.

Sandrine Vaudrier verneemt van de notaris dat haar grootmoeder, die ze nooit gekend heeft, is overleden. Om de laatste zaken af te handelen vertrekt ze naar het Franse kusteiland waar haar oma lange tijd heeft gewoond. Vanwege de duistere sfeer die er hangt, wil ze er snel weer weg. Damien Bouchard is inspecteur in een rustig plaatsje aan de Franse kust en op een dag hoort hij dat er een jonge vrouw op het strand aangetroffen is. Haar kleding is doordrenkt met bloed en ze zegt dat er kinderen op een eiland zijn vermoord. Er is echter wel een probleem, want het eiland lijkt niet te bestaan.

De Elfenkoning, een in 1782 door Goethe geschreven gedicht, wordt op diverse manieren geïnterpreteerd. Zo is het voor velen een symbool van de dood, maar voor anderen staat het voor pedofilie. Al die verschillende zienswijzen heeft Loubry in het verhaal gebruikt en hierdoor krijgt het een toch enigszins macaber randje. Dat uit zich onder andere door de sfeer die de ene keer mysterieus is en de andere keer ronduit beklemmend. In grote mate wordt het echter ook veroorzaakt door een aantal voorvallen die plaatsvinden of plaatsgevonden hebben. Daarbij speelt een omstreden project uit de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld ook een bescheiden rol.

Toevluchtsoord is ingedeeld in een viertal delen, die bakens worden genoemd, waarbij ieder baken zijn eigen toevlucht vertegenwoordigt. Daarbinnen wordt het vanuit een aantal perspectieven verteld, waarvan die van Sandrine en Damien de belangrijkste zijn, maar ieder personage heeft overigens wel zijn of haar eigen verhaal. Deze afzonderlijke verhaallijnen zijn – eigenlijk vanzelfsprekend – ook met elkaar verbonden en smelten uiteindelijk bijzonder geraffineerd tot één geheel samen. Aan het eigenlijke verhaal, dat zich voor een klein deel in 1949 en voornamelijk in 1986 afspeelt, gaat een soort proloog vooraf. Deze inleiding is het heden (2019) en pas in het laatste baken wordt weer naar die periode teruggekeerd. En juist dat heden wijst de lezer op de psychologie waarmee het verhaal doorspekt is.

Het psychologische aspect is er ook de reden van dat Toevluchtsoord niet bol staat van het soort spanning zoals men dat van bijvoorbeeld een actiethriller kent. Het is veel verfijnder, want al vanaf het begin wordt de lezer nieuwsgierig gemaakt naar de ware toedracht van alle gebeurtenissen. Dat willen weten veroorzaakt dus wel degelijk een spanningsveld, maar ook het feit dat het verhaal steeds meer begint te intrigeren. De af en toe opduikende cliffhangers en enkele onverwachte plotwendingen zijn daar eveneens debet aan. Ook weet de auteur de lezer zo nu en dan op het verkeerde been te zetten. Als je denkt alles door te hebben, weet hij je op die momenten toch weer te verrassen. Het beste bewaart hij echter voor het eind, want wat er dan wordt onthuld, was totaal niet te voorzien. De lezer wordt dan overrompeld en realiseert zich dat de auteur de plot ingenieus in elkaar heeft gezet.

Dat Loubry een van de meest veelbelovende Franse thrillerauteurs is, bewijst hij met zijn door Saskia Taggenbrock vertaalde Toevluchtsoord. Het is namelijk een prima aanzet om zijn andere werk ook in het Nederlandse taalgebied uit te laten brengen.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Jérôme Loubry
Titel: Toevluchtsoord

ISBN: 9789402315776
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2020

Stoner – John Williams


Beschrijving
William Stoner wordt aan het einde van de negentiende eeuw geboren als zoon van een arme boerenfamilie. Tot groot verdriet van zijn ouders kiest hij voor een carrière als docent Engels. Hij wijdt zijn leven aan de literatuur en aan de liefde – en faalt op beide fronten. Zijn huwelijk met een vrouw uit een gegoede familie vervreemdt hem verder van zijn ouders, zijn carrière verloopt moeizaam en zijn vrouw en dochter keren zich tegen hem. Een nieuwe liefdesrelatie wordt verbroken om een schandaal op de universiteit te voorkomen. Stoner sterft uiteindelijk in anonimiteit, zoals ook zijn hele leven zich in de marge heeft afgespeeld.

Recensie
Voordat John Williams tijdens de Tweede Wereldoorlog dienst nam bij de Amerikaanse luchtmacht had hij een niet zo succesvolle carrière achter de rug. Tijdens zijn dienstverband in Azië begon hij aan het schrijven van zijn eerste roman Nothing but the night (Niets dan de nacht), dat in 1948 verscheen en in 2015 in het Nederlands is vertaald. Zijn bekendste werk is het in 1965 uitgebrachte Stoner, dat veertig jaar later werd heruitgebracht en in 2012 in een Nederlandse vertaling verscheen. Behalve romans schreef hij ook een aantal studieboeken en twee gedichtenbundels. Hij overleed in 1994 aan longproblemen.

William Stoner was voorbestemd om het boerenbedrijf van zijn vader over te nemen, maar in 1910 koos hij een andere weg en schreef zich in aan de Universiteit van Missouri. Na zijn studie, hij behaalde een doctorsgraad, bleef hij aan de universiteit verbonden en werd er docent Engels, een beroep dat hij tot zijn dood in 1956 uitoefende. Hij was midden twintig toen hij trouwde, maar zijn vrouw Edith en later ook zijn dochter Grace leken zich tegen hem te keren. Hij krijgt een minnares, maar die relatie moet hij verbreken. Vele jaren later sterft hij zoals hij eigenlijk altijd is geweest: onopvallend.

Hoewel Stoner absoluut geen biografie is, leest het in zekere zin wel als zodanig. Want het is namelijk het levensverhaal van William Stoner, dat begint wanneer hij negentien jaar oud is en eindigt in het jaar dat hij komt te overlijden. Omdat hij zijn leven voornamelijk op de universiteit doorbracht, maakt hij niet veel opzienbarends mee, of het moet al het avontuurtje zijn dat hij met een van zijn studentes heeft gehad. De lezer moet en kan daarom ook niet verwachten dat het verhaal zich in een razend tempo afspeelt en dat zich allerlei plotwendingen voordoen. Maakt dat deze roman een saaie belevenis waar niet doorheen te komen valt? Nee, verre van zelfs. Naarmate de plot vordert wordt het, ondanks een ietwat stroef begin, almaar boeiender en gaat het steeds meer intrigeren.

Dit is voor een groot deel te danken aan de interessante en sterke personages, waarvan Stoner vanzelfsprekend de meeste sympathie oproept. Als lezer ga je hem meer en meer waarderen en heb je ook regelmatig met hem te doen. Bovenal omdat hij de indruk wekt een eenzaam en ongelukkig leven te lijden. Daar, en dat blijkt ook uit het nawoord van de Ierse auteur John McGahern, is echter geen sprake van, omdat hij in feite best wel tevreden met zijn leven was. Het verhaal wordt vanuit één perspectief verteld, dat van Stoner. De lezer leert hem hierdoor bijzonder goed kennen, zonder zich overigens al te veel met hem te identificeren. Hij is echter wel degene die zich, zonder de overige personages te kort te doen, het meest geliefd maakt bij dezelfde lezer. Om de simpele reden dat hij, ondanks zijn tekortkomingen, een opmerkelijk mens is.

Wat Williams eveneens goed weet over te brengen, is de sfeer. Het verhaal speelt zich vooral af in de eerste helft van de twintigste eeuw en die tijdgeest komt prima tot uiting. Hoe mensen zich destijds gedroegen, hoe de normen en waarden waren, niets daarvan komt geforceerd en gemaakt over. Daarnaast is de schrijfstijl van de auteur erg toegankelijk, aan niets is te merken dat dit boek al meer dan vijftig jaar geleden geschreven is. Er zijn echter wel een paar passages waar de lezer zijn aandacht bij moet houden, dan is het wat droog. Dat ligt hoofdzakelijk aan het feit dat die gedeelten zich tijdens de colleges afspelen en er lesstof behandeld wordt. Het past echter wel in de context van het verhaal, dus is het zonder meer noodzakelijk dat het in de roman voorkomt.

Na het verschijnen is Stoner overladen met allerlei lovende kritieken. Dat is niet ten onrechte, want Williams’ derde roman is er een die je bijblijft. En dat is niet veel boeken gegeven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Williams
Titel: Stoner

ISBN: 9789048826056
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2012

Oktober – Søren Sveistrup


Beschrijving
Op de eerste dinsdag van oktober keert Rosa Hartung terug op haar post als minister van Sociale Zaken. Na de dramatische verdwijning van haar twaalfjarige dochter heeft ze een jaar verlof genomen. Linus Berger, een psychisch gestoorde man, heeft de moord op Hartungs dochter bekend, maar kan zich niet meer herinneren waar hij de verschillende lichaamsdelen van het meisje heeft begraven.

Op dezelfde dag dat Hartung terugkeert in het parlement, wordt een jonge, alleenstaande moeder op brute wijze vermoord in haar huis in een buitenwijk van Kopenhagen. Ze is gemarteld en een van haar handen is eraf gehakt.
Wanneer de rechercheurs Thulin en Hess arriveren op de plaats delict treffen ze een kastanjepoppetje aan. Het poppetje blijkt een sinister geheim bij zich te dragen, al wordt dit eerst aangezien voor een bizar toeval. Maar als er nog een vrouw wordt vermoord – en dit keer mist het slachtoffer beide handen – beginnen Thulin en Hess te vermoeden dat er een verband is tussen de zaken.

En het heeft er alle schijn van dat de missie van de moordenaar nog niet voorbij is…

Recensie
Op zijn twintigste, hij volgde op dat moment een studie literatuurwetenschap aan de Universiteit van Kopenhagen, droomde Søren Sveistrup er al van om een boek te gaan schrijven. Het ontbrak hem echter aan ideeën en hij wist evenmin hoe hij het moest aanpakken. Hij stopte met zijn studie, begon vervolgens aan een opleiding aan de filmacademie, waar hij leerde samenwerken en kennismaakte met het schrijven van scenario’s. Vijfentwintig jaar later schreef hij de prijswinnende televisieserie The Killing en in 2018 verscheen Oktober, zijn eerste en tot nu toe enige thriller.

Het is begin oktober als de rechercheurs Naia Thulin en Mark Hess het verminkte lichaam van een vrouw vinden. Een opvallend kenmerk is dat een van haar handen ontbreekt en het lijkt er ook op dat de moordenaar een handtekening heeft achtergelaten: een kastanjemannetje. Het poppetje bevat een aanwijzing die verwijst naar Kristine Hartung, de dochter van Rosa Hartung. Ze is een jaar eerder verdwenen en hoewel er nooit een lichaam gevonden is, heeft iemand wel haar moord bekend. Nadat er nog enkele vergelijkbare moorden worden gepleegd, hebben Thulin en Hess het vermoeden dat Kristines verdwijning hiermee te maken heeft.

Dat Sveistrup de bedenker en scenarioschrijver van de succesvolle televisieserie The Killing is, is bijzonder goed te merken. Aan de manier van schrijven, die beeldend en gedetailleerd is, aan het behoorlijke tempo waarin Oktober zich afspeelt, aan de dialogen, aan de overwegend korte hoofdstukken en aan het feit dat hij de juiste sfeer weet over te brengen. Al deze elementen zorgen ervoor dat de lezer vanaf het begin bij het verhaal, maar ook bij de belangrijkste personages, betrokken is. Het taalgebruik is helder, bij vlagen krachtig en hoe dan ook eigentijds en realistisch. Het is dus niet zo heel erg vreemd dat bij de lezer zo nu en dan de gedachte opkomt dat het boek geschikt is om het voor een korte serie te gaan verfilmen.

Oktober heeft een bijzonder sterk begin waarin het nodige gebeurt en er ook niet veel aan de verbeelding wordt overgelaten. De lezer wordt meteen met een aantal vragen opgezadeld, maar om die beantwoord te krijgen zal hij het nodige geduld moeten uitoefenen. Pas in de ontknoping van het omvangrijke boek komt er uitsluitsel en wordt het verhaal afgerond. Voor het echter zover is, is er dus een lange weg te gaan. Deze weg bestaat uit diverse delen, waarbij ieder deel een dag in oktober voorstelt. Tijdens de eerste paar dagen van het verhaal worden de personages voorgesteld, maar dat gaat niet ten koste van de plot. De verhaallijn blijft behouden en aan het eind van de meeste dagen is de spanning op zijn hoogst. Je kunt als het ware zeggen dat die dagen wat aanloop nodig hebben om te kunnen eindigen in een climax.

Tijdens de plot doen zich verschillende onverwachte wendingen voor, maar ze zijn niet dermate spectaculair dat de lezer hierdoor omver geblazen wordt. Eigenlijk liggen ze een beetje in de lijn van het verhaal, waarin de ontwikkelingen wel steeds interessanter worden naarmate het vordert. Daarbij zorgt Sveistrup er ook voor dat de lezer nieuwsgierig blijft, hij creëert een aantal verdachten, zinspeelt er zelfs op dat de lezer, net als de politie overigens, een enkeling als de dader beschouwt. Maar uiteindelijk blijkt iedereen het bij het verkeerde eind te hebben en moet de moordenaar in een hoek gezocht worden die niet was te voorzien.

Het aantal personages, de belangrijkste zijn ruim voldoende uitgewerkt, is niet al te groot en de meeste van hen zijn boeiend. Van hen springen Thulin en Hess het meest in het oog en het kan maar zo zijn dat Sveistrup ze in een eventueel volgend boek opnieuw mogen opduiken. Aan het eind van het zonder meer geslaagde Oktober heeft de auteur de deur namelijk op een kier gezet.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Søren Sveistrup
Titel: Oktober

ISBN: 9789400510340
Pagina’s: 544

Eerste uitgave: 2018

Flashback – SJ Watson


Beschrijving
Blackwood Bay. Een Britse kustplaats waar nooit iets gebeurt. Toch? Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

Recensie
Net als zoveel auteurs heeft ook SJ Watson altijd al de ambitie gehad om een boek te gaan schrijven. Omdat hem werd afgeraden hier zijn beroep van te maken, heeft hij gekozen voor een beroep in de gezondheidszorg. Omdat hij tijd wilde vrijmaken om eindelijk eens een boek af te schrijven, besloot hij om twee jaar onbetaald verlof te nemen. Dat is hem gelukt, want in 2011 verscheen zijn debuutthriller Voor ik ga slapen, dat meteen in twee Dagger-categorieën werd genomineerd. Zijn derde en jongste thriller Flashback kwam in het najaar van 2020 op de markt.

Naast een succesvolle documentaire heeft filmmaker Alex ook een flop op haar naam staan. Een volgende film wil ze in het ooit drukbezochte stadje Blackwood Bay draaien. Van het plaatsje is niet veel meer over en daarom een ideale locatie voor een nieuwe documentaire. Omdat tien jaar eerder een aantal meisjes is verdwenen, zijn veel dorpsbewoners nogal argwanend en niet overtuigd van haar goede bedoelingen. Aan de andere kant krijgt Alex te maken met herinneringen uit haar eigen verleden, die ook nog eens aan het kustplaatsje gelinkt kunnen worden.

De titel Flashback verraadt al voor een groot deel hoe het verhaal is opgebouwd. Het speelt zich namelijk zowel in het heden (nu) als het verleden (toen) af. Het nu heeft overduidelijk de overhand, maar het toen is minstens zo belangrijk voor de plot. Want wat er op dit moment gebeurt en ook hoe personages zich gedragen, zijn hoe dan ook een gevolg van de voorvallen van tien jaar eerder. Het verhaal wordt vanuit het perspectief van Alex verteld, maar de flashbacks bestaan bijvoorbeeld ook uit een nieuwsbericht, medische rapporten en dagboekfragmenten. Daaruit kan de lezer overigens niet opmaken wat er precies gebeurd is, maar heel geleidelijk wordt er wel steeds meer onthuld. Het gevolg is dat er een heel lichte spanningsboog ontstaat, die er vooral uit bestaat dat je wilt weten wat zich allemaal voorgevallen heeft.

Zonder dat het verhaal, dat trouwens vrij traag voortkabbelt, bol staat van de spanning is het Watson goed gelukt om de vijandige en in zekere zin ook afstandelijke houding die veel bewoners tegenover Alex hebben aangenomen over te brengen. Het is te merken dat zij een geheim verbergen en dat ook zo willen houden. Daarnaast komt de enigszins geheimzinnige sfeer goed over en hierdoor krijgt Flashback iets mystieks, met name de eerste helft van het boek. De lezer vraagt zich eveneens af of enkele personages zich niet anders voordoen dan ze in werkelijkheid zijn of zijn geweest. Dit geldt eveneens voor Alex, je krijgt al snel een aan zekerheid grenzend vermoeden wat haar werkelijke identiteit is. Dit is niet van invloed op de verdere beleving van het verhaal, maar het blijft in je achterhoofd wel meespelen.

Het verhaal draait om een beperkt aantal personages en van hen is Alex, die de absolute hoofdrol heeft, het belangrijkst. Over haar komt de lezer dan ook het meest te weten. Desondanks kunnen er ook wel enkele kritische vragen worden gesteld. Een daarvan is waarom zo goed als niemand haar herkent? Ze is immers in Blackwood Bay opgegroeid. Verder is het uitgangspunt van Watsons derde boek niet uniek, er zijn immers meer thrillers waarin de protagonist zich dingen van vroeger niet meer kan herinneren. Hoewel dit op de plot geen enkele invloed heeft, heeft de lezer echter wel het gevoel niet iets bijzonders te lezen. Dit maakt van Flashback, dat vertaald is door Caecile de Hoog, een aangename, maar middelmatige psychologische thriller.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: SJ Watson
Titel: Flashback

ISBN: 9789049808310
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2020

Moskva – Jack Grimwood


Beschrijving
Januari 1986. Een week nadat de uit de gratie geraakte spion Tom Fox gestationeerd wordt in Moskou, verdwijnt de vijftienjarige dochter van de Britse ambassadeur spoorloos. Fox, die zijn eigen dochter verloor, wordt gevraagd haar te vinden. Bij zijn zoektocht ontdekt hij een spoor dat teruggaat tot de Tweede Wereldoorlog en waar een aantal van de invloedrijkste Russische maffiabazen, politici en militaire leiders bij betrokken zijn. Zij zitten niet te wachten op een buitenlandse spion die zich met hun zaken bemoeit. Zeker niet wanneer een seriemoordenaar op het punt staat nogmaals toe te slaan.

Recensie
De op Malta geboren Britse auteur Jack Grimwood, een pseudoniem van Jon Courtenay Grimwood, werkte na zijn studie als freelance schrijver voor een aantal kranten en tijdschriften. Al sinds hij een klein kind was, liep hij met verschillende verhalen in zijn hoofd rond. Om ze onder controle te houden besloot hij op een bepaald moment om ze op te gaan schrijven en dat betekende het begin van zijn schrijverscarrière. Zijn eerste echter thriller was Moskva, dat in 2016 is verschenen en in 2018 in het Nederlands is vertaald. Onder de naam Jonathan Grimwood schrijft hij literaire fictie.

Op kerstavond 1985 wordt op het Rode Plein het naakte en bevroren lichaam van een ongeveer twaalf- of dertienjarige jongen gevonden. Twee weken later wordt Alex Masterton, stiefdochter van de Britse ambassadeur in Moskou, vermist. Tom Fox, een enigszins uitgerangeerde spion, wordt gevraagd haar op te sporen. Dit is tegen het zere been van de Russen, ze zien de bemoeienissen van een buitenlander namelijk niet zitten. Fox ontdekt steeds meer en is bang dat het leven van Alex in gevaar is. Hij realiseert zich dat hij haar snel moet vinden, anders kan het wel eens te laat zijn.

Het verhaal speelt zich voor het grootste deel af halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw, dus voor de val van de Berlijnse muur en het uiteenvallen van de Sovjet Unie. Het was een tijd waarin controle, achterdocht en een zekere angst overheersten, maar ook een waarin de Koude Oorlog nog volop van zich liet gelden. Deze elementen, de toch enigszins grimmige sfeer die er destijds rondhing en de vijandschap richting de westerse landen, worden door de auteur goed weergegeven. Het verhaal is van een andere orde, het draait vooral om het terugvinden van de vermiste Alex. Dit is de rode draad in de plot en het meeste wat daar verband mee houdt, is nogal ongeloofwaardig en soms zelfs veel te ver gezocht.

In principe is de gedachte achter het verhaal niet eens zo heel erg verkeerd, maar Grimwood gebruikt zo ontzettend veel zijpaden om zijn doel te bereiken dat de lezer door de bomen het bos niet meer ziet. Ondanks dat je wel nieuwsgierig wordt gemaakt, is het vanaf het begin onduidelijk waar het verhaal naartoe gaat, er lijkt geen enkele structuur in te zitten. Na ongeveer honderd bladzijden lijkt die er wel in te komen, maar dat is van korte duur. Pas tegen het eind krijg je als lezer enigszins door hoe het verhaal bedoeld was en hoe het in elkaar steekt. Dat komt niet omdat het daarvoor allemaal zo helder en duidelijk was, maar vooral omdat je alles wat voorgevallen is dan pas goed kunt plaatsen.

Het aantal personages in Moskva is talrijk, maar niet iedereen heeft een even aanzienlijke rol in het verhaal. Onder de belangrijkste karakters zitten een paar interessante figuren, zoals kroegbaas Dennisov en zijn zus Jelena, majoor Svetlana Milova en de Georgische crimineel Beziki. Ook Tom Fox heeft zijn boeiende kanten, maar daarentegen ook zijn mindere. De ene keer neem je je voor hem in, de andere keer weer niet. Maar ondanks zijn tekortkomingen, is hij wel degene die het verhaal draaiende houdt, en daarin is hij op zijn sterkst.

De ontknoping van Moskva is nogal onwaarschijnlijk, er doen zich enkele dingen voor waarvan je je in het echte leven niet voor kunt stellen dat die überhaupt zouden kunnen gebeuren. Desondanks heeft deze finale wel de meeste actie en is dat tevens het gedeelte met het grootste spanningsveld. Maar over het geheel genomen kun je niets anders dan concluderen dat het een nogal tamme, vrij spanningsloze en ondoorzichtige thriller is.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Jack Grimwood
Titel: Moskva

ISBN: 9789026345524
Pagina’s: 464

Eerste uitgave: 2018

De puzzelaar – Marit Vanström


Beschrijving
Rechercheur Lianne Bloemen heeft ondanks haar jonge leeftijd al veel ervaring en trainde zelfs bij de FBI. Toch staat ze nu op non-actief, omdat ze de vermoedelijke seriemoordenaar Faro in de boeien had geslagen op basis van onrechtmatig verkregen bewijs. Dan wordt er een lugubere vondst gedaan: een moordenaar heeft lichaamsdelen van zes mensen gepresenteerd als één lijk – een creatie van De Puzzelaar. Er is behoefte aan Liannes expertise en ze ontdekt al snel een link tussen de slachtoffers. Ze komt De Puzzelaar langzaam maar zeker op het spoor, maar weet ze zichzelf wel te beschermen? De wraakzuchtige moordenaar Faro heeft het op Lianne voorzien… Hoelang kan ze zich nog voor hem schuilhouden?

Recensie
Nadat Martyn van Beek zijn carrière bij de onderzeedienst van de marine en een deels voltooide vliegopleiding beëindigd had, besloot hij een droom die hij altijd al heeft gehad waar te maken. Hij begon in 2010 met het schrijven van een boek. Omdat hij een liefde voor het Indonesische eiland Bali heeft, wilde hij dat het verhaal zich daar zou afspelen en een jaar later kwam zijn goed ontvangen debuutthriller Het verraad van Bali uit. In september 2020 verscheen De puzzelaar, een thriller die hij onder het pseudoniem Marit Vanström schreef.

Rechercheur Lianne Bloemen is nog maar drieëndertig jaar, heeft al veel ervaring en is getraind om als undercover ingezet te worden. Desondanks staat ze op non-actief, want de arrestatie van René Faro, een vermoedelijke seriemoordenaar is op onrechtmatige gronden verricht. Een macabere vondst – een lijk dat uit de lichaamsdelen van zes verschillende mensen bestaat – is er de aanleiding van dat Lianne’s expertise nodig is. Ze komt erachter dat er een verband tussen de slachtoffers bestaat, waarna het zich steeds meer rondom deze moordenaar sluit. Ondertussen moet ze zichzelf ook beschermen, want Faro heeft het namelijk op haar gemunt.

De seriemoordenaar spreekt bij veel mensen tot de verbeelding. Het is immers niet voor niets dat dit fenomeen tot inspiratie diende voor films, series en boeken. Hoewel Nederland geen grote geschiedenis heeft van opzienbarende seriemoordenaars, zijn er sinds kort wel twee bij gekomen. Want in De puzzelaar maakt rechercheur Lianne Bloemen jacht op twee mannen die ieder afzonderlijk verantwoordelijk zijn voor een aanzienlijk aantal moorden. Doordat het verhaal voor het grootste deel vanuit haar perspectief wordt verteld, leert de lezer haar vrij goed kennen. De overige belangrijke personages, Lianne’s collega Thomas van Aaken en de twee moordenaars, doen overigens niet veel voor haar onder. Deze vier dragen het verhaal, zijn stuk voor stuk sterk neergezet en daarnaast ook interessant, hoewel de moordenaars beter intrigerend genoemd kunnen worden.

Voorafgaand aan het eigenlijke verhaal is er een flashback naar zes maanden eerder en komt de lezer te weten wat er de reden van is dat Lianne op non-actief is gesteld. Deze proloog is het begin van een van de verhaallijnen die De puzzelaar heeft. De andere is die van het lijk dat uit de lichaamsdelen van zes personen samengesteld is, een handelswijze die veel weg heeft van die in Daniel Cole’s Ragdoll. Beide subplots lijken niets met elkaar gemeen te hebben, maar uiteindelijk, de ontknoping komt dan steeds dichterbij, vloeien ze op een mooie manier samen. Dit gaat gepaard met diverse onverwachte plotwendingen, een behoorlijk tempo en eveneens met een flink aantal spannende momenten. Uiteindelijk leidt dit tot een ontknoping die niet direct voor de hand liggend is en waarin Lianne voor een onmogelijke keuze wordt gesteld.

De gehanteerde schrijfstijl van Vanström is eigentijds, toegankelijk en prettig, waarbij zo nu en dan een humoristische ondertoon niet geschuwd wordt. Vanaf het begin van het verhaal heeft de auteur de lezer te pakken en dat zorgt ervoor dat het verhaal continu blijft boeien. Toch lukt het Vanström niet om aan een aantal kleine clichés te ontkomen. Een voorbeeld daarvan is dat niet iedereen bereid blijkt te zijn om de vragen te beantwoorden die de politie kunnen helpen om tot een snelle oplossing van de zaak te komen. Desondanks is De puzzelaar, dat vooralsnog alleen als een tweedelige e-bookuitgave is verschenen, een originele thriller die in het hedendaagse thrillerlandschap niet missstaat.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie Auteur: Marit Vanström
Titel: De puzzelaar
ISBN: 9789047205784
Pagina’s: 325
Eerste uitgave: 2020

 

De dans van de tulpen – Ibon Martín


Beschrijving
De trein verlaat het Baskische dorpje op een van de mooiste routes langs slaperige stadjes en een vredig landschap. Santi, de machinist, wordt bruut uit zijn dagdroom gerukt als hij in de verte een vrouw ziet, vastgebonden op de rails met een delicate tulp in haar handen. De trein kan niet meer stoppen en terwijl hij op haar af raast, ziet hij wie daar zit: zijn eigen vrouw Natalia…

Natalia heeft een telefoon bij zich en de heftige moordscène wordt live uitgezonden op Facebook. Meer slachtoffers volgen. Ze lijken niets gemeen te hebben – behalve de schokkende enscenering van hun dood en de griezelige aanwezigheid van verse tulpen in een seizoen waarin ze niet horen te bloeien.

Inspecteur Ane Cestero reist af naar Urdaibai, een van de meest pittoreske streken van Baskenland. Zij moet proberen de hyperintelligente moordenaar in de val te lokken, een moordenaar die de schoonheid, rust en natuur van de regio voor altijd zal veranderen…

Recensie
De Spaans-Baskische auteur Ibon Martín Álvarez studeerde journalistiek, maar vlak nadat hij deze studie beëindigde, verzamelde hij meer dan driehonderd routes in Baskenland. Deze bracht hij samen in verschillende reisgidsen, waarin hij behalve over de schoonheid van het landschap ook over de historiek en mythologie van het landschap vertelde. Zijn eerste roman El valle sin nombre, verscheen in 2013 en vervolgens publiceerde hij in vier opeenvolgende jaren de vierluik Los crímenes del faro. In september 2020 maakte hij zijn Nederlandstalige debuut met De dans van de tulpen.

Treinmachinist Santi rijdt over een van de mooiste trajecten van Baskenland. Hij geniet van de omgeving, maar plotseling ziet hij een vrouw op het spoor, vastgebonden op een stoel en een tulp in haar handen. Hij kan de trein niet meer op tijd stoppen en wanneer hij de vrouw steeds dichter nadert ziet hij dat het Natalia is, zijn eigen vrouw. Haar dood wordt live op Facebook gestreamd. Hierna volgen nog meer slachtoffers en de enige overeenkomst zijn verse tulpen. Aan inspecteur Ane Cestero en haar team de moeilijke taak om de moorden op te lossen. Vooral omdat de moordenaar hen steeds een stap voor lijkt te zijn.

Dat Martín reisgidsen geschreven heeft, staat niet alleen in zijn biografie vermeld, maar is al meteen in het eerste hoofdstuk te merken. Hij geeft namelijk een natuurgetrouwe weergave van situaties, maar bovenal van het landschap en de omgeving waar het verhaal zich afspeelt. Wie Baskenland kent, zal dit waarschijnlijk kunnen beamen, wie er onbekend is krijgt zonder meer een uitstekende indruk van hoe het eruit moet zien. Om dit alles te benadrukken geeft hij met regelmaat de namen van de meest kleine plaatsjes, laat hij de personages af en toe een paar Baskische woorden of uitdrukkingen zeggen en worden hun namen ook veelvuldig genoemd, ofschoon dit laatste eigenlijk een vanzelfsprekendheid is, omdat de lezer immers moet weten met wie hij te maken heeft.

Het verhaal wordt vooral vanuit het perspectief van Ane en Julia, twee leden de SEOM-eenheid (Speciale Eenheid Ontwrichtende Moordzaken) verteld, maar er zijn ook een paar hoofdstukken vanuit het oogpunt van anderen, waaronder de tulpenmoordenaar. De twee eerstgenoemden zijn twee sterke karakers die het goed met elkaar kunnen vinden en wier onderlinge interactie bijzonder krachtig is. De overige leden van SEOM doen overigens niet veel voor hen onder, maar ze komen domweg minder in beeld. Gedurende de plot leert de lezer hen allen prima kennen, zowel zakelijk als privé. Ook leert de lezer de moordenaar goed kennen, hoewel er het grootste deel van het verhaal natuurlijk geen identiteit aan hangt. Voor alle personages geldt dus dat ze erg goed zijn uitgewerkt.

De dans van de tulpen is over het algemeen geen verhaal dat het van zijn snelheid moet hebben, alleen in de ontknoping wordt deze aanzienlijk hoger. Toch neemt de spanningsboog toe naarmate de plot vordert en de speciale eenheid langzaam maar zeker enkele vorderingen maakt. De regelmatig voorkomende cliffhangers en enkele onverwachte plotwendingen zorgen ervoor dat je steeds nieuwsgieriger wordt en het is tevens onvermijdelijk dat je een vermoeden krijgt wie de moordenaar is. Martín laat de lezer echter continu twijfelen, want in de loop van het verhaal zijn er diverse individuen die daarvoor in aanmerking komen. De naam van de uiteindelijke dader hakte er behoorlijk in en was totaal niet te voorzien. Goed gedaan van de auteur om niets te laten doorschemeren en om de lezer in het onzekere te laten.

Martín heeft een fijne en toegankelijke schrijfstijl, waarbij de soms mooie zinnen en vergelijkingen eruit springen. Jammer is wel dat De dans van de tulpen een aantal storende foutjes bevat, maar die kunnen de auteur niet verweten worden, het is de vertaling die daar de veroorzaker van is. Uiteindelijk gaat het om het verhaal en daar valt weinig op aan te merken, het is immers een prima Nederlandstalig debuut.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ibon Martín
Titel: De dans van de tulpen

ISBN: 9789401612951
Pagina’s: 512

Eerste uitgave: 2020

Het laatste leven – Mohlin & Nyström


Beschrijving
Na een mislukte infiltratie in een drugskartel en een aanslag op zijn leven moet FBI-agent John Adderley van de radar verdwijnen. Hij krijgt een nieuwe identiteit en vertrekt vanuit Baltimore naar zijn geboorteland Zweden. Daar krijgt hij de leiding over een piepklein politieteam en wordt hij op de zaak van een verdwenen meisje gezet.

Het kost John, met zijn Amerikaanse mentaliteit, moeite een plek te vinden tussen de Zweden, temeer omdat de zaak ineens persoonlijk wordt. Terwijl het drugskartel lucht krijgt van een onconventionele detective die zich ophoudt in een Zweeds provinciestadje, blijkt de hoofdverdachte in de verdwijningszaak Johns halfbroer…

Recensie
Al op tienjarige leeftijd schreven Peter Mohlin en Peter Nyström, die overigens samen opgroeiden in een kleine Zweedse stad, hun eerste misdaadroman. Na hun studie schreven ze scenario’s voor toneel en film en waren ze tevens regisseur. Toch besloten ze om weer verder te gaan waar ze op de middelbare school gebleven waren: het schrijven van een thriller. Dit leidde ertoe dat ze in 2020 hun officiële debuut maakten met Het laatste leven, waarvoor ze de Zweedse Crimetime Award voor het beste thrillerdebuut van het jaar ontvingen.

Nadat hij bij een mislukte infiltratie neergeschoten is, komt FBI-agent John Adderley bij in een ziekenhuis in Baltimore. Leden van de drugskartel waarin dit plaatsvond zullen jacht op hem gaan maken en daarom krijgt hij van de FBI een nieuwe identiteit, waarna hij naar zijn geboorteland Zweden vertrekt. Er is werk voor hem geregeld bij het coldcaseteam van de politie van Karlstad en mag zich bezighouden met een tien jaar oude zaak over de verdwijning Emelie Bjurwall. Er is destijds een verdachte opgepakt, die wegens gebrek aan bewijs ook weer is vrijgelaten. John doet er nu alles aan om de zaak op te lossen.

Het laatste leven bestaat uit vier delen en wordt afwisselend verteld vanuit de perspectieven van John Adderley en Heimer Bjurwall, de vader van Emelie. Het speelt zich vooral af in 2019, maar in het eerste deel wordt ook teruggegaan naar 2009, het jaar waarin Emelie verdween. Daarnaast krijgt de lezer in dat eerste part ook te weten wat de exacte reden is waarom John een nieuwe identiteit krijgt aangemeten en waarom hij daarna naar Zweden is vertrokken. Het begin is daarom vooral een kennismaking met de personages, waarbij de auteurs overigens niet uit het oog verliezen dat ze een verhaal te vertellen hebben. Doordat er vrij veel over de personages verteld wordt, leer je ze goed kennen en kun je je een prima beeld over hen vormen. Hun uitwerking is dus ruim voldoende.

Ondanks dat de plot (de flashbacks naar 2009 buiten beschouwing gelaten) een paar kleine sprongen in tijd maakt, is het tempo in het verhaal niet al te hoog. Het is echter ook niet zo dat het dusdanig langzaam is dat het gezapig is, eigenlijk hangt het er een beetje tussenin. Toch zijn er een paar momenten dat er wel wat meer snelheid inkomt, dat is aan het eind van het tweede en derde deel. Dat er dan ook een beperkt spanningsveld ontstaat, is daar inherent aan. Voor het overige valt het met de spanning wat tegen, ondanks de enkele cliffhanger en de actie aan het eind van het derde deel. De plot heeft wel een aantal interessante ontwikkelingen, maar die zorgen er echter niet voor dat de lezer omver geblazen wordt. Echt opzienbarend zijn ze namelijk niet.

De schijfstijl van Mohlin en Nyström is bijzonder toegankelijk. Ze weten de sfeer vrij goed neer te zetten en het grootste deel van het verhaal is beeldend. Aan deze elementen is goed te merken dat de auteurs ervaring hebben als scenarist. Het laatste leven is namelijk dusdanig geschreven dat er met het grootste gemak een televisieserie van gemaakt kan worden. Ondanks dat het auteurskoppel wel probeert een aantal verdachten de revue laat passeren, is het gedrag van een van de personages zodanig dat de lezer al redelijk snel op zijn klompen kan aanvoelen dat deze persoon de moordenaar is. Deze kennis heeft echter geen nadelige invloed op de beleving van het verhaal.

Dat Het laatste leven niet een eenmalig project rond John Adderley is, kan worden afgeleid uit de cliffhanger in het laatste hoofdstuk. Die zorgt ervoor dat je al nieuwsgierig wordt gemaakt naar het volgende boek met deze enigszins eigenzinnige politieman die behalve een cultuurshock ook nog driftige buien lijkt te hebben. Daar zal in een volgend deel mogelijk verandering in komen, maar vooralsnog zal de lezer het met dit verdienstelijke, maar niet spectaculaire debuut moeten doen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Mohlin & Nyström
Titel: Het laatste leven

ISBN: 9789402705485
Pagina’s: 480

Eerste uitgave: 2020

De bergen zingen – Nguyễn Phan Quể Mai


Beschrijving
De jonge Huong groeit op tijdens de oorlog in Vietnam. Haar ouders en ooms hebben zich aangemeld bij het leger en vertrekken via de Ho Chi Minh-route om te vechten tegen het Amerikaanse leger. Huong blijft met haar oma achter in Hanoi. Het dagelijks leven is moeilijk, maar haar oma, geboren in 1920, vertelt Huong haar eigen levensverhaal. Over de Franse bezetting van Vietnam, de Japanse invasie, haar leven op de boerderij en hoe ze die met haar zes kinderen gedwongen moest verlaten door de landbouwhervormingen.

Samen vormen de verhalen een ontroerend, persoonlijk portret van het leven in Vietnam tijdens de twintigste eeuw, dat verhaalt over de vier generaties van deze familie, en over hoe ieder lid gevormd is door de geschiedenis van Vietnam.

Recensie
De in Noord-Vietnam geboren schrijfster Nguyễn Phan Quể Mai groeide op in het zuiden van het land en zag op jonge leeftijd de gevolgen van de oorlog. Met deze altijd bij haar bijgebleven beelden in haar achterhoofd schreef ze haar eerste Engelstalige roman De bergen zingen, dat in augustus 2020 is verschenen. In haar moedertaal heeft ze acht poëzie-, fictie- en non-fictiebundels gepubliceerd. Haar werk verscheen in meer dan tien landen en ze heeft er diverse prijzen mee gewonnen. Ze is tevens de eerste Vietnamese auteur wiens werk in het Engels is uitgebracht.

Het is het begin van de jaren zeventig, Hương Trần is twaalf jaar oud en de Vietnamoorlog is in volle gang. Omdat haar ooms, maar ook haar ouders, het leger zijn ingegaan om tegen de Amerikaanse vijand te vechten, woont ze bij haar oma Diệu Lan. De omstandigheden zijn moeilijk en daarom vertelt Diệu Lan Hương haar levensverhaal. Over haar jeugd, de Franse bezetting, de Japanse overheersing, het leven op de boerderij en over de landhervormingen waardoor ze met haar kinderen moest vluchten. Maar ook dat ze, ondanks alle ellende, bleef geloven in een goede afloop en een goede toekomst.

In haar dankwoord vertelt Nguyễn dat ze zich bij het schrijven van De bergen zingen heeft laten inspireren door de ervaringen van haar eigen familie, maar ook van families in haar directe omgeving. Het verhaal is echter pure fictie, maar de grote historische gebeurtenissen die erin voorkomen hebben werkelijk plaatsgevonden. Al deze factoren zorgen er echter wel voor dat boek overkomt als een non-fictieverhaal. De lezer krijgt van begin af aan de indruk dat het lot wat de familie Trần ondervonden heeft echt gebeurd is, dat ze echt bestaan hebben. Daarom kan zonder meer geconcludeerd worden dat deze fictieve familie symbool staat voor wat vele gezinnen, maar ook individuen, tijdens die verschrikkelijke Vietnamoorlog overkomen is.

Het verhaal, dat van begin tot eind bijzonder beeldend, zo niet filmisch, geschreven is, speelt zich af in verschillende perioden die afwisselend en verteld vanuit twee perspectieven (die van Diệu Lan en Hương) onder de aandacht van de lezer worden gebracht. De grootste aandacht wordt besteed aan de jaren tijdens en na de Tweede Wereldoorlog en, eigenlijk vanzelfsprekend, de Vietnamoorlog. Het is duidelijk dat beide oorlogen de meeste impact hebben gehad op de bewoners van het land, maar ook op het land zelf. Door te beschrijven wat er al die decennia gebeurd is, geeft de auteur de lezer een goed en realistisch beeld van wat zich destijds allemaal heeft voorgedaan en vooral hoe de mensen hebben geleden en welke ontberingen ze moeten ondergaan.

De roman is voor een groot deel indringend en intens, soms aandoenlijk, maar toch ook wel weer mooi. Ondanks het menselijke leed en de opgelopen trauma’s, zien veel Vietnamezen wel degelijk de mooie kanten van het leven, tonen ze de kracht om naar de toekomst te kijken, waarvan ze verwachten dat die beter gaat worden. Natuurlijk stemt de roman niet altijd vrolijk, maar, en dat is de verdienste van de auteur, het is geen al te zwaar boek. De schrijfstijl is toegankelijk, vlot en eigentijds en regelmatig kan de lezer genieten van enkele fraaie vergelijkingen en mooie spreekwoorden of gezegden.

De bergen zingen is behalve een trieste, maar hoopvolle familiegeschiedenis en historische getinte roman zoveel meer. Als lezer vraag je je, al dan niet opnieuw, af welk recht landen denken te hebben om zomaar een ander land binnen te vallen, vervolgens dood en verderf zaaien en er dan ook nog eens de dienst willen uitmaken. Daarom is het boek op een aantal fronten ook nog eens een regelrechte aanklacht tegen de oorlog en zijn verschrikkingen.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Nguyễn Phan Quể Mai
Titel: De bergen zingen

ISBN: 9789056726720
Pagina’s: 524

Eerste uitgave: 2020