Auteursarchief: leeskees

De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy

Beschrijving
‘Wat wil jij worden als je groot bent?’ vroeg de mol. ‘Lief,’ zei de jongen. ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’ van Charlie Mackesy is een moderne fabel voor jong en oud. De 100 illustraties en de poëtische teksten vertellen het verhaal van een bijzondere vriendschap, tussen de jongen en de drie dieren. De universele lessen die ze samen leren zijn stuk voor stuk levenswijsheden. De Nederlandse editie van ‘The Boy, the Mole, the Fox and the Horse’ is prachtig vertaald door Arthur Japin, waardoor de teksten nog dichterbij komen. Een moderne klassieker, die je kijk op het leven verandert.

Recensie
Net als de meeste kinderen ging Charlie Mackesy niet graag naar school. Hij gaf de voorkeur aan zwemmen of het tekenen van cartoons. Hij begin zijn carrière als cartoonist bij het Britse magazine The Spectator en veel later werd zijn werk tentoongesteld in verschillende galerieën. In 2020 verscheen zijn boek De jongen, de mol, de vos en het paard, dat hij geschreven en getekend heeft voor een erg jeugdige doelgroep en waarmee hij diverse prijzen in de wacht heeft gesleept. Momenteel werkt hij aan een animatiefilm van het boek.

Op een moment dat de jongen zich eenzaam voelt, duikt er een mol op. In eerste instantie staren ze beiden naar de wildernis, maar trekken er later samen op uit. Tijdens hun tocht, die in de lente plaatsvindt, ontmoeten ze een vos en voor de mol is dat erg moeilijk is. De jongen zit echter vol met vragen. Dan komen ze het paard tegen, het grootste dat ze ooit hebben gezien. Ze sluiten vriendschap en merken dat ieder van hen anders is en dat ze hun eigen zwaktes hebben. Wat hun echter vooral bindt, zijn de lessen die ze leren.

De jongen, de mol, de vos en het paard begint met een voorwoord van de auteur waarin hij onder andere vermeldt dat dit een boek is voor iedereen en het dus niet uitmaakt of je nu acht of tachtig bent. Moeten die genoemde leeftijden letterlijk genomen worden? Aan de ene kant misschien wel, aan de andere kant niet. Want natuurlijk kunnen ook mensen die ouder zijn dan die genoemde tachtig jaar dit kinderboek – want dat is het in feite – lezen. De vraag is echter of veel kinderen rond de acht/negen jaar er iets aan hebben. Dat ligt dan niet aan de prachtige tekeningen die eenvoudig ogen, maar dat niet zijn. Het gaat hem om veel korte stukjes tekst die er bijgeschreven zijn. Deze hebben vaak een diepzinnige betekenis en in enkele gevallen doen ze zelfs filosofisch aan. Kinderen op die leeftijd zijn daar nog helemaal niet mee bezig, ondanks dat je ze zeker niet moet onderschatten. Ze houden zich over het algemeen nog met andere dingen bezig.

Uiteraard neemt dit niet weg dat Mackesy met al zijn levenslessen, waarvan enkele uitstekend als tegeltjeswijsheid kunnen dienen, de spijker op zijn kop slaat. Veel volwassenen kunnen een voorbeeld nemen aan de jongen, de mol, de vos en het paard. De uitspraken die ze doen en de vragen die ze elkaar stellen, zouden voor velen een reden kunnen zijn om eens in de spiegel te gaan kijken en bij zichzelf te rade gaan of ze daar misschien iets aan hebben of van zouden kunnen leren. Wat te denken van de zin ‘Ik vraag me af of er ook een school is waar je kunt afleren’. Dit is een kleine doordenker, maar met een enorm grote kern van waarheid. Want waarom zou er inderdaad geen school kunnen zijn waar je allerlei aangeleerde dingen (en dat kan heel breed zijn) kunt afleren.

De cartoonist en zijn uitgever hebben voor een handgeschreven lettertype gekozen. Een goede beslissing, want hierdoor is het geen klinisch en doods boek geworden. Het leeft daardoor meer. Dat geldt in zekere zin ook voor de jongen, wiens naam onbekend is en volkomen onbelangrijk is, en de drie dieren. Die leven en zijn stuk voor stuk hartverwarmend. Dat is hun vriendschap eveneens, ondanks dat de mol en de vos in feite natuurlijke vijanden zijn en ze alle vier uiteenlopende wezens zijn. De jongen, de mol, de vos en het paard, dat een koffietafelboek bij uitstek is, kan gezien worden als een boodschap of waarschuwing aan de mens. De manier waarop dit verpakt is lijkt wellicht wat simpel, maar wie een stukje verder kijkt, merkt dat dat niet zo is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Charlie Mackesy
Titel: De jongen, de mol, de vos en het paard

ISBN: 9789026623844
Pagina’s: 128

Eerste uitgave: 2020

Overstag – Amity Gaige

Beschrijving
Juliet heeft moeite het ouderschap te combineren met het voltooien van haar proefschrift. Dan kondigt haar echtgenoot Michael aan dat hij zijn baan gaat opzeggen en een zeilboot wil kopen om de wereld mee rond te varen. Hoewel het stel nauwelijks ervaring heeft met zeilen, vertrekken ze met hun twee kinderen, Sybil van zeven en George van twee, naar Panama. Daar ligt de Juliet, zoals Michael de boot gedoopt heeft, op hen te wachten.

De reis begint fantastisch: het huwelijk van Michael en Juliet krijgt een boost en ook de kinderen zijn overdonderd door de schoonheid van de natuur en het avontuur. Maar de zee en het dicht op elkaar leven zorgen ook voor problemen in het gezin.

Recensie
De Amerikaanse auteur Amity Gaige debuteerde in 2005 met de roman O my darling, dat in 2013 in het Nederlands is verschenen onder de titel Alledaagse wanen. Vervolgens schreef ze nog drie romans, waarvan Overstag, dat in 2020 is uitgebracht, de nieuwste is. Voordat ze deze roman schreef, raakte ze geïnteresseerd in mensen die hun kinderen op boten opvoeden. Voor haar leken zij zowel roekeloos als vrij. Haar inspiratie putte ze uit een artikel waarin ze las dat een boot met jonge kinderen erop midden in de Stille Zuidzee door de kustwacht gered moesten worden.

Michael Partlow heeft het op zijn werk niet naar de zin en zijn vrouw Juliet lukt het niet om haar proefschrift af te ronden. Dan stelt hij voor om een zeilboot aan te schaffen om samen met hun twee jonge kinderen een jaar lang over de wereld rond te gaan varen. Hij wil hiermee zijn wens in vervulling laten gaan, maar hoopt ook hun relatieproblemen te overwinnen. Juliet voelt aanvankelijk niets voor zijn plan, maar uiteindelijk stemt ze ermee in. Michael hernoemt de boot naar zijn vrouw, ondanks dat iemand hem waarschuwt dat dit ongeluk brengt. Hun reis begint goed, maar gaandeweg ontstaan er steeds meer problemen.

Overstag wordt voor het grootste deel vanuit het perspectief van Juliet verteld, maar het bestaat tevens uit een ruime hoeveelheid fragmenten vanuit dat van Michael. Dit zijn notities, gedachten, etc. uit het logboek dat hij tijdens de zeiltocht bijgehouden heeft en die, zo blijkt vrij ver in de plot, door Juliet gelezen worden. Deze aantekeningen bestrijken een periode van een klein jaar en zijn uit een recent verleden. Omdat de lezer nog niet weet wat er voor en tijdens de zeiltocht gebeurd is, wordt hij daar licht nieuwsgierig naar. Uit wat Juliet vertelt, en eveneens wat zij in het logboek leest, komt hij geleidelijk aan steeds meer te weten en kan hij het soms wat merkwaardige gedrag van haar beter plaatsen.

De opzet van Overstag is nogal warrig en dat geldt in wezen ook voor de plot zelf. Doordat de auteur in de meeste hoofdstukken van de hak op de tak springt, valt er tot hoofdstuk zeven (de roman bevat er tien) regelmatig geen touw aan vast te knopen en is er, op de notities uit het logboek na, geen gedegen verhaallijn te ontdekken. Zinnen, fragmenten en scènes komen plotseling uit de lucht vallen en lijken niets met het voorgaande of volgende te maken te hebben. Het enige dat ermee bereikt wordt, is dat de interesse van de lezer meer en meer afneemt. Dit wordt versterkt door het – logische – gebruikt van allerlei zeilterminologie. Een fervent zeiler zal hier geen problemen mee hebben en kan zich een goede voorstelling van de zeilreis maken, maar voor iemand die hier niets van afweet, is het overwegend abracadabra, voor hem leeft de roman niet.

Zo nu en dan is er een klein beetje spanning en met de verdwijning van een van de bijpersonages ontstaat er een ietwat mysterieus en thrillerachtig scenario. Dit eindigt echter zeer abrupt, waardoor het lijkt of de auteur nog snel een geloofwaardige oplossing moest bedenken. Ze bereikt hier echter het tegendeel mee. Omdat het tempo van Overstag erg laag is, kruipt het verhaal tergend langzaam voorbij. Dan is het alsof een zeilschip ten koste van alles vooruit wil komen, terwijl er geen zuchtje wind te bespeuren is. Aan het eind van het boek heeft de auteur diverse stukken tekst opgenomen waaronder enkele door Michael ontvangen e-mails en een interview met Juliet en Michael. Waarom Gaige hiervoor gekozen heeft, is een groot raadsel, want het voegt helemaal niets toe.

Het uitgangspunt van Overstag is in principe niet verkeerd, maar door de chaotische uitvoering, de onaansprekende personages en de grotendeels ontbrekende diepgang is het een gemiste kans voor de auteur om er wél wat van te maken.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Amity Gaige
Titel: Overstag

ISBN: 9789029093972
Pagina’s: 286

Eerste uitgave: 2020

Een meesterstuk – Peter Römer

Beschrijving
Jacques en Anton, twee oude vrienden, vinden kort na elkaar de dood. De een pleegt zelfmoord, de ander sterft twee maanden later aan een hartaanval. Een tragische samenloop van omstandigheden, naar het zich laat aanzien. In elk geval legt niemand een verband met de opzienbarende ontdekking die de twee mannen kort daarvoor hebben gedaan. Wat ook niet kan, want ze hebben hun vondst angstvallig geheim gehouden… dachten ze.

Dertig jaar later wordt op klaarlichte dag de Amsterdamse kunsthandelaar Louis Post in zijn winkel in de Nieuwe Spiegelstraat vermoord. Professor Arjen Hageveld denkt te weten waarom. Het heeft te maken met het schilderij van de relatief onbekende achttiende-eeuwse schilder Isaac Pietersz waar een van zijn studenten al maandenlang onderzoek naar doet. Een schilderij met een geheim dat de professor enkele dagen eerder met de kunsthandelaar had gedeeld.

Katja Hiemstra heeft in eerste instantie geen flauw idee hoe opzienbarend de ontdekking is die ze tijdens haar afstudeerproject heeft gedaan. Voor haar heeft het schilderij van Pietersz vooral persoonlijke waarde – het doek heeft ooit toebehoord aan haar grootvader Anton. Maar het proces dat zij onbewust in gang heeft gezet, valt niet meer te stoppen. Er staat veel op het spel, te veel, en niemand – niet in Genève, niet in St Petersburg en zeker niet in Den Haag – kan zich veroorloven te verliezen…

Recensie
Als scenarioschrijver heeft Peter Römer veel scripts geschreven voor diverse televisieseries en toneelstukken. Ofschoon hij zijn eerste boek, een politieke roman, al schreef toen hij zestien was, heeft het nog tot zijn zestigste geduurd voordat hij zich opnieuw aan het schrijven van een boek waagde. Na het overlijden van Appie Baantjer zette hij in 2010 de serie, waarvan onlangs het negenentachtigste deel uitkwam, voort. In 2012 debuteerde hij met de thriller Chantage, dat tevens het eerste deel is van een reeks met rechercheur Hannah Vermeer. Begin 2021 verscheen zijn jongste thriller Een meesterstuk.

Kort na elkaar en vlak nadat ze een opzienbarende ontdekking hebben gedaan, overlijden de twee oude vrienden Jacques en Anton. Dertig jaar later wordt kunsthandelaar Louis Post in zijn winkel vermoord. Professor Arjen Hageveld is daar min of meer getuige van en heeft ook een vermoeden van het motief. Het gaat zo goed als zeker om een schilderij van Isaac Pietersz, een werk waar zijn studente Katja Hiemstra onderzoek naar doet en dat vroeger aan haar grootvader Anton heeft toebehoord. Omdat dit schilderij een geheim bevat, wordt het door diverse partijen die het niet zo nauw met de ethiek nemen begeerd.

Criminaliteit en kunst. Het komt vaker voor dan iedereen zich realiseert. Zwart geld wordt witgewassen en vermogensbelasting wordt ontdoken. Kortom, het is een wereld waar vele miljarden in omgaan. Römer begeeft zich met Een meesterstuk in de fictieve kunstwereld en die blijkt eveneens niet zo heel erg vredelievend te zijn. Hoewel het verhaal natuurlijk volledig verzonnen is, bevat het toch ook een aantal verwijzingen naar de werkelijkheid, of op zijn minst naar waargebeurde feiten. Denk bij dat laatste bijvoorbeeld aan het overschilderen van panelen of schilderijen, iets dat in de zeventiende en achttiende eeuw veelvuldig voorkwam. Doordat de auteur dit in het verhaal verwerkt heeft, schuurt het voor een groot deel tegen het realistische aan.

De keuze van het onderwerp, oftewel het uitgangspunt van het verhaal, is origineel. Desondanks bevat het wel een paar kleine clichés die vaker in thrillers voorkomen. Want waarom is een baliemedewerker van de politie toch vaak zo weinig coöperatief? Dergelijke situaties hebben overigens geen enkele invloed op de beleving van het verhaal, het komt alleen maar wat afgezaagd over en dat is gewoon jammer. Een meesterstuk bestaat uit vijf delen die relatief korte hoofdstukken bevatten. Dit zorgt ervoor dat er een redelijk tempo in het verhaal zit, maar ook dat het makkelijk leesbaar is. Door de versnellingen ontstaat er ook een soort van spanning. De lezer wil namelijk weten hoe het een personage verder vergaat.

Verschillende hoofdstukken eindigen met een cliffhanger, maar dat resulteert niet per definitie in een verhoogd spanningsveld. Natuurlijk zijn er wel wat momenten dat het enigszins spannend is, vooral in het begin, het midden en zeker in de ontknoping. In die finale komt de meeste actie voor en er gebeurt het een en ander dat niet was te voorzien. Het is echter niet zo dat de lezer omver wordt geblazen door de vele verrassingen. Die zijn er eigenlijk niet zo heel erg veel, sterker nog, soms was iets al in een vroegtijdig stadium te voorzien. Goedbeschouwd heeft het verhaal een heel keurig verloop, waarin de ontwikkelingen eerder interessant zijn dan opzienbarend of spannend.

Er zijn verscheidene personages die de revue passeren en de meeste daarvan zijn prima uitgewerkt. Hoewel de lezer meer dan voldoende over hen te weten komt, krijgt hij niet echt een band met een van hen. Daarvoor zijn ze net niet bijzonder genoeg. Dat is Een meesterstuk in feite ook niet. Aan de ene kant (het thema) is het verre van doorsnee, aan de andere kant is het dat weer wel. Het uiteindelijke resultaat is dat het niets meer of minder dan een aardige thriller is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Peter Römer
Titel: Een meesterstuk

ISBN: 9789400510234
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2021

De acht bergen – Paolo Cognetti

Beschrijving
Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is chemicus, en gefrustreerd door zijn baan. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer er tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlate huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Recensie
Op dertigjarige leeftijd nam Paolo Cognetti (1978) een drastisch besluit en brak met zijn bestaan als armlastig documentairemaker. Hij trok zich terug in het verlaten bergdorpje Estoul in het noordwesten van Italië om zich volledig op het schrijven te richten. Dat leverde hem geen windeieren op, want zijn debuutroman De acht bergen, dat in 2017 is verschenen, werd een internationale bestseller dat in meer dan dertig talen is vertaald. Voor het boek werd hij beloond met een aantal prijzen en medio 2021 zijn de opnamen van de verfilming begonnen.

Pietro’s ouders zijn opgegroeid in de bergen en vertrokken eind 1972 naar Milaan, waar zijn vader ongelukkig was. Ruim tien jaar later huurt zijn moeder een huisje in het bergdorpje Grana, waar het gezin vanaf dan ieder jaar de zomer doorbrengt. Zijn vader leeft er helemaal op en de elfjarige Pietro ontmoet de even oude Bruno. De twee jongens brengen hun tijd voornamelijk door met lange bergwandelingen, het verzorgen van de koeien en het rondstruinen bij en in oude en verlaten woningen. Hun gezamenlijke belangstelling voor de bergen en de natuur zorgen ervoor dat er tussen hen een vriendschap ontstaat waar niemand tussen lijkt te kunnen komen.

De acht bergen wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Pietro en begint met een korte proloog waarin hij wat achtergrondinformatie over zijn ouders geeft. Hij vertelt waar ze zijn geboren en getogen, hoe ze in hun bergdorpje leefden, hoe ze elkaar leerden kennen en waarom ze uiteindelijk naar Milaan vertrokken. De auteur heeft dit op z’n manier beschreven dat de lezer voelt dat zijn moeder en vooral zijn vader een enorme heimwee naar de bergen hebben. Het gevoel dat zij, maar ook alle andere personages die in het verhaal voorkomen, hebben, wordt sowieso prima tot uiting gebracht. Je leeft met hen mee, voelt wat zij voelen, maakt mee wat zij meemaken. De roman is daarom bijzonder inlevend, maar dan niet alleen: het is eveneens zeer beeldend. Je ziet de bergen voor je, je voelt de sneeuw die er ligt en is het alsof je zelf deel uitmaakt van het geheel.

De rest van het verhaal, dat uit drie delen bestaat, begint in Pietro’s kindertijd in 1984, waarna je in sprongen voorwaarts een groot deel van zijn leven volgt. Een van de meest belangrijke aspecten daarin is zijn vriendschap met de ongeveer even oude Bruno. Aanvankelijk leek niets erop dat beide – toen nog jonge jongens – vrienden zouden worden, maar na het eerste aftasten, waren ze als het ware onafscheidelijk en kenden ze elkaar door en door. Hoewel er perioden zijn geweest waarin ze elkaar niet of nauwelijks zagen of spraken, hebben ze elkaar nooit laten vallen. Hun onderlinge band was zo sterk dat ze na een lange afwezigheid van vooral Pietro op de oude vriendschappelijke voet verdergingen. Dit alles wordt door de auteur mooi en goed naar voren gebracht.

Cognetti’s schrijfstijl is, zoals al even opgemerkt, beeldend, erg toegankelijk en in bepaald opzicht ingetogen. Het tempo van het verhaal is niet heel erg hoog, maar door de prachtige beschrijvingen van de bergen en zijn natuur, en natuurlijk ook door boeiend beschreven kameraadschap van Pietro en Bruno, merk je daar in feite niets van. De acht bergen heeft een aantal thema’s: vriendschap, Pietro’s moeizame relatie met zijn vader, de liefde voor de bergen, eenzaamheid en rusteloosheid. De combinatie hiervan heeft een roman opgeleverd die van begin tot eind boeit en tevens voor wat introspectie zorgt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Paolo Cognetti
Titel: De acht bergen

ISBN: 9789403123011
Pagina’s: 240

Eerste uitgave: 2017

De jaloezieman – Jo Nesbø

Beschrijving
Op het kleine Griekse eiland Kalymnos in de buurt van Kos verdwijnt een Duitse toerist spoorloos nadat hij vroeg in de ochtend is gaan zwemmen in zee. Getuigen verklaren dat de man de avond voor zijn verdwijning gevochten heeft met zijn tweelingbroer. De plaatselijke politie staat voor een raadsel; er is geen lijk, en geen spoor van vuil spel. Toch vertrouwen ze de zaak niet en ze roepen de hulp in van inspecteur Nikos Balli. Hij staat bekend als De Jaloezieman, en is gespecialiseerd in het oplossen van moorden waarbij jaloezie het hoofdmotief lijkt te zijn.

Recensie
De Noorse auteur Jo Nesbø heeft inmiddels meer dan dertig boeken geschreven die in ruim vijftig talen vertaald zijn. Wereldwijd verkocht hij een dikke vijftig miljoen exemplaren. Hij is vooral bekend geworden door de inmiddels twaalfdelige serie met politie-inspecteur Harry Hole in de hoofdrol. Met een aantal van zijn thrillers heeft hij prijzen en nominaties in de wacht gesleept. Voor de actie ‘Geef meer met een boek’ publiceerde hij de novelle De jaloezieman als Zomerleesgeschenk 2021.

Een Duitse toerist Julian Schmid keert niet terug nadat hij in de zee bij het Griekse eiland Kalymnos is gaan zwemmen. Zijn tweelingbroer Franz lijkt de voornaamste verdachte, in de eerste plaats omdat hij de avond ervoor ruzie met zijn broer heeft gehad. Omdat er geen lichaam gevonden is en er ook geen enkele aanwijzing is, roept de lokale politie de hulp in van de Atheense inspecteur Nikos Balli, die gespecialiseerd is in delicten waarbij jaloezie het hoofdmotief is. Weet hij deze mysterieuze zaak op te lossen?

Het oudste en het vermoedelijk meest gebruikte motief voor moord is jaloezie. Dat begon zo goed als zeker al bij de Bijbelse broedermoord van Kaïn op Abel en door de vele eeuwen heen zijn er nog veel meer voorbeelden aan te dragen. Nesbø heeft zich door deze emotie laten inspireren bij het schrijven van De jaloezieman en, ondanks dat deze gemoedstoestand veel vaker in thrillers en romans voorkomt, doet dat op een tamelijk originele manier. Het komt namelijk niet – of op zijn minst sporadisch – voor dat een politie-eenheid een inspecteur in dienst heeft die jaloezie als specialiteit heeft.

Balli heeft dat en omdat zijn hulp ingeroepen wordt, wordt de plot vanuit zijn perspectief verteld. De lezer komt daarom relatief vrij veel over hem te weten. De twee andere karakters die van belang zijn – Franz en Julien – komen er aanmerkelijk bekaaider vanaf, maar wat over hen bekend wordt gemaakt, is voldoende om je een goed beeld over hen te kunnen vormen. Tijdens de plot blijkt dat de inspecteur in het verleden iets heeft meegemaakt dat van grote invloed is op een beslissing die hij in de ontknoping maakt. Aan het eind van het verhaal doet hij een verrassende openbaring die vergeleken kan worden met wat zich tussen de twee tweelingbroers heeft afgespeeld.

Het begin van het verhaal is hoofdzakelijk een kennismaking met en introductie van de belangrijkste personages en door het verhoor van Franz kom je ook te weten wat er volgens hem met Julien gebeurd is. Spannend is dat allemaal niet, maar het zorgt wel voor een lichte vorm van nieuwsgierigheid. Veel onverwachte ontwikkelingen heeft de novelle eveneens niet, hoewel een sms’je naar een vrouw waar Franz bijzonder veel gevoelens voor heeft wel een interessante wending oplevert. Desondanks is het aantal plotwendingen minimaal; sterker nog, er zijn enkele situaties die enigszins voorspelbaar zijn. Dit heeft echter geen nadelige invloed, want het boekje moet het grotendeels hebben van de psychologie. Die is sterk aanwezig en mogelijk voor velen vrij herkenbaar.

Omdat de auteur zelf aan rotsklimmen doet, heeft hij deze vorm van sport in zijn verhaal verwerkt. Door een aantal uitgebreide beschrijvingen komt de lezer daardoor het een en ander over deze discipline te weten. Nadeel is dan wel dat dit ten koste gaat van de minimaal aanwezige spanning en het tempo. Maar al met al is De jaloezieman een aardig en onderhoudend kortverhaal.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Jo Nesbø
Titel: De jaloezieman

ISBN: 9789059659971
Pagina’s: 96

Eerste uitgave: 2021

De 100-jarige man die terugkwam om de wereld te redden – Jonas Jonasson

Beschrijving
De 100-jarige man Allan Karlsson en zijn kompaan Julius leiden een luxe, paradijselijk leven op Bali, maar eigenlijk vervelen ze zich in het paradijs. Een ballonvaart met voldoende flessen champagne voor de 101e verjaardag van Allan kan allicht tijdelijk voor wat spanning zorgen. Door omstandigheden belanden ze in zee en de drenkelingen worden opgevist door een Noord-Koreaans militair schip op weg naar huis. Dat dat schip gesmokkeld verrijkt uranium vervoert voor Kim Jong-un weten ze op dat moment nog niet.In no time vormen ze het middelpunt van een diplomatieke rel waar vele leidende politieke fi guren bij betrokken raken, van de Zweedse minister van Buitenlandse Z aken tot Angela Merkel en Trump aan toe.

Recensie
De Zweedse auteur en journalist Jonas Jonasson brak door met zijn in 2011 verschenen debuutroman De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. In zijn thuisland was dit in 2010 het bestverkochte boek, hij won er de Swedish BookSellers Award mee, het werd in dertig talen vertaald en in 2013 verfilmd. Hoewel het aanvankelijk niet de bedoeling was, is de honderdjarige man toch teruggekeerd. Want in 2018 werd De 100-jarige man die terugkwam en de wereld redde uitgebracht. Dit komt vooral omdat Jonasson zich zorgen maakte over de wereld en een personage nodig had om de tekortkomingen van de twintigste eeuw te belichten.

Aan het luxeleventje waarvan Allan Karlsson, de 100-jarige man, en zijn vriend Julius Jonsson op Bali genieten dreigt een eind te komen. De bodem van de koffer met geld, die ze na hun vorige avonturen hebben meegenomen, is in zicht. Desondanks trakteert Julius Allan voor zijn 101e verjaardag op een luchtballonvaart. Dit verloopt echter anders dan verwacht, want ze komen in zee terecht. Ze worden gered door een Noord-Koreaans schip dat met een kleine hoeveelheid verrijkt uranium op weg naar huis is. De twee mannen weten met behulp van de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken uit Noord-Korea weg te komen, waarna ze, zonder het zelf te weten, midden in het politieke wereldtoneel staan.

De 100-jarige man die terugkwam en de wereld redde heet een vervolg te zijn op de eerdere roman met Allan Karlsson in de hoofdrol. Er komen inderdaad een paar terugkerende personages en in het begin wordt heel summier verwezen naar dat voorgaande boek, maar dat is dan ook alles. Het verhaal staat op zichzelf en Karlsson en Jonsson beleven nieuwe avonturen die losstaan van de eerdere fratsen en capriolen die het tweetal heeft uitgehaald. Wat niet anders is, zijn de absurde en onwaarschijnlijke situaties waar zowel zij als degenen die ze tijdens hun trip tegenkomen in terechtkomen. Die zijn stuk voor stuk onrealistisch en ongeloofwaardig, hetgeen precies de bedoeling van de auteur is.

Toch heeft Jonasson ook deze keer een beetje geschiedenis in het verhaal verwerkt. Waar hij deze keer echter de nadruk op legt, zijn enkele markante en veelbesproken wereldleiders. Zo komen onder andere de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un, de toenmalige Amerikaanse president Donald Trump en de Russische president Vladimir Poetin voorbij. Geen van hen komt er – in spreekwoordelijke zin – ongeschonden vanaf, want de auteur karakteriseert hen zoals ze bij het grote publiek bekendstaan en overkomen. Trump wordt bijvoorbeeld neergezet als een domme, vergeetachtige, voortdurend scheldende en veelvuldig twitterende man, hetgeen hem in werkelijkheid eigenlijk wel karakteriseert. De enige (inmiddels voormalig) leider van betekenis die vrij positief en stabiel uit de verf komt, is Angela Merkel. Tussen de regels door kun je lezen wie van hen Jonassons voorkeur heeft.

Hoewel er wel een aantal politieke statements worden gemaakt, moet de lezer niet verwachten dat dit een diepgaande roman is die alle vraagstukken van de wereldpolitiek behandelt. Daarvoor zijn zowel de verhaallijn als de personages te oppervlakkig. Erg is dat overigens niet, want het is helemaal niet de bedoeling dat de opzet van de roman filosofisch of diepgravend is. De auteur wil de lezer vermaken en hem een aantal plezierige leesuurtjes bezorgen. Daarin slaagt hij zonder meer. De schrijfstijl is luchtig en beeldend en het tempo is, na de eerste enigszins vertragende hoofdstukken, heel behoorlijk.

Doordat enkele waargebeurde feiten in het verhaal verwerkt zijn, heeft De 100-jarige man die terugkwam om de wereld te redden ook een enigszins serieuze ondertoon. De krankzinnige belevenissen van de laconieke Karlsson en zijn kompanen vormen nochtans de boventoon waardoor ook deze roman vermakelijk is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jonas Jonasson
Titel: De 100-jarige man die terugkwam om de wereld te redden

ISBN: 9789025452704
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2018

Nevenschade – Jens Vern

Beschrijving
Na anderhalf jaar in de greep te zijn geweest van een virus is het Nederland van minister-president Koenen weer redelijk opgekrabbeld. Zijn deal met de Amerikaanse farmaceut Fernstedt Chemicals heeft gezorgd voor een succesvol vaccinatieprogramma en wordt alom bejubeld, maar wat niemand weet is dat de prijs die daarvoor betaald wordt vele malen hoger is dan iemand zou kunnen vermoeden.

In een ziekenhuis in Den Haag doet arts Mark van Dinter een vreemde ontdekking na een geslaagde operatie op een vooraanstaand politicus. Als de man vervolgens alsnog onverwacht overlijdt gaat Mark op onderzoek uit. Elders in de stad komt onderzoeksjournalist Matthew Dawson in een lastig parket terecht als hij een paar verdachte sterfgevallen op het spoor komt en daardoor zelf een doelwit wordt. Ondertussen ontdekt vertaalster Sarah van der Horst in een Chinees rapport op een online klokkenluidersplatform schokkende informatie over het virus. Als de schrijver van het rapport gelijk heeft, is er in Nederland met mensenlevens gespeeld. Maar door wie en met welk doel?

Als de paden van Mark, Matthew en Sarah elkaar kruisen begint er een race tegen de klok om de waarheid boven tafel te krijgen.

Recensie
Sander Verheijen, hoofdredacteur en general manager van de lezerscommunity Hebban.nl, debuteerde in 2017 als auteur met het autobiografische Ik kan er nét niet bij. Drie jaar later, in februari 2020, publiceerde hij onder het pseudoniem Jens Vern de thriller De macht van K., dat meteen op de shortlist van de Gouden Strop belandde. Eind 2021 verscheen zijn tweede thriller Nevenschade waarin een virus centraal staat, maar die wezenlijk over macht, geld en vooral vertrouwen gaat.

Vijftien maanden geleden was het Maasburgh Sanatorium wereldnieuws vanwege de uitbraak van een virus dat voor een groot aantal slachtoffers zorgde. De deal die premier Koenen hierna met de Amerikaanse farmaceut Fernstedt sloot, zorgde voor een succesvol vaccinatieprogramma. Niet al te lang hierna belandt Koenens rechterhand Alex van Casteren na een zwaar motorongeluk in het ziekenhuis, waar hij door Mark van Dinter wordt geopereerd. De arts doet een bijzondere ontdekking en niet veel later overlijdt Van Casteren onder verdachte omstandigheden. Van Dinter gaat op onderzoek uit en samen met twee gelijkgestemden probeert hij de waarheid rond het ongeluk en het virus te achterhalen.

De proloog, die zich zestien maanden eerder afspeelt, zorgt ervoor dat de lezer direct bij het verhaal betrokken is. De sfeer is enigszins dreigend, er worden waargebeurde televisiebeelden aangestipt die bij praktisch iedereen nog vers in het geheugen gegrift staan en je wilt te weten komen wat Fernstedt en Koenen overeengekomen zijn. Vervolgens wordt Nevenschade in zevenenzeventig korte hoofdstukken vanuit verschillende perspectieven verteld. Dit gebeurt in de derde persoon, maar omdat er altijd een naam wordt genoemd, is het altijd duidelijk vanuit wiens oogpunt dat is. Deze perspectiefwisselingen, én het feit dat zich tijdens de plot behoorlijk wat afspeelt, hebben tot gevolg dat je aandacht geen moment verslapt.

Behalve de hiervoor genoemde televisiefragmenten bevat het verhaal tevens enkele verwijzingen naar bestaande personen en gebeurtenissen. In de plot gebeuren namelijk dingen waarover hoe dan ook al gesproken en gedacht wordt, soms komt iets zelfs al voor en zijn er een paar voorvallen die voor veel complotdenkers een bevestiging van hun theorie zijn. In zijn nawoord licht Vern daarom toe dat hij zich door bepaalde feitelijkheden uit het zeer recente verleden heeft laten inspireren. Door dit alles heeft Nevenschade niet alleen een actueel tintje, maar is het eveneens beangstigend realistisch en is het vooral te hopen dat de auteur geen toekomstbeeld schetst dat bewaarheid zal worden.

Omdat het er in de eerste hoofdstukken van Nevenschade vooral om gaat de lezer zowel een goed beeld van de omstandigheden te geven als een aantal personages te introduceren, is de spanning in die fase nog niet zo heel erg hoog. Heel geleidelijk aan verandert dat, want mede door allerlei onverwachte ontwikkelingen wordt het spanningsveld steeds groter, tot het verhaal uiteindelijk in een zinderende finale aanbelandt. De waarheid is nu naar boven gekomen, maar wie denkt dat de dreiging daarmee voorbij is, komt bedrogen uit. Want, zoals in een van de laatste hoofdstukken door iemand gezegd wordt, er komt altijd weer een nieuwe kans. De auteur wil hiermee min of meer aangeven dat sommige machthebbers altijd blijven proberen om de mens te manipuleren.

De auteur besteedt de meeste aandacht aan de belangrijkste personages waardoor zij ruim voldoende uitgediept zijn. Wat je over de anderen te weten komt, is toereikend om je een beeld van hen te kunnen vormen. Verder is de schrijfstijl bijzonder toegankelijk, kundig en beeldend. Technisch jargon wordt waar nodig uitgelegd zodat Nevenschade, voor iedereen te volgen is. Met zijn tweede thriller toont Vern aan dat hij een begenadigd schrijver is en dat het hem andermaal lukt de lezer van begin tot eind te boeien.

Waardering: 4/5

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Boekinformatie
Auteur: Jens Vern
Titel: Nevenschade

ISBN: 9789021423111
Pagina’s: 320

Eerste uitgave: 2021

Tante Poldi en de knappe Antonio – Mario Giordano

Beschrijving
Het leven van tante Poldi is nooit saai. Ze raakt verwikkeld in de zaak van de vermiste Afrikaan Thomas die maanden geleden met een koffer vol geld naar Europa vertrok en sindsdien spoorloos is. Zijn laatste teken van leven was een ansichtkaart uit Palermo met het verzoek hem meer geld te sturen. Wanneer Poldi Thomas weet op te sporen, is de Afrikaan helaas morsdood en ook niet meer helemaal compleet… Het spoor leidt naar de knappe Antonio, voor wie Poldi niet ongevoelig is. Toch zet ze alles op alles om voor gerechtigheid te zorgen.

Recensie
Omdat de familie van de vader van de Duitse auteur Mario Giordano op Sicilië woont, hij er zelf al zijn zomervakanties doorbracht en er nog steeds vier keer per jaar naartoe gaat, was het voor hem een vanzelfsprekendheid dat de serie met de eigenzinnige tante Poldi zich op dat Italiaanse eiland afspeelt. Hij vindt het een magische, mythische plek die zowel vruchtbaar als destructief is en daarom een goed spanningsveld voor een detective biedt. Het derde deel uit de reeks, Tante Poldi en de knappe Antonio, is in augustus 2021 als e-book uitgebracht.

John Owenya, de Tanzaniaanse ex-man van tante Poldi, staat plotseling voor haar deur en vertelt haar dat zijn halfbroer Thomas Migiro is verdwenen. Thomas heeft iets van de topcrimineel Kigumbe ontvreemd dat een marktwaarde van tien miljoen dollar vertegenwoordigt. Op zijn hotelkamer is een verfrommelde ansichtkaart met een telefoonnummer en de woorden ‘Beautiful Antonio’ gevonden. Poldi besluit om Thomas te gaan zoeken en vindt een deel van zijn zwaar verminkte lichaam. Alles wijst erop dat een zekere knappe Antonio hiermee te maken heeft. Met gevaar voor eigen leven probeert ze hem te vinden.

Ondanks dat de structuur van Tante Poldi en de knappe Antonio identiek is aan die van de twee voorgaande delen, heeft dit derde deel toch een kleine verandering ondergaan. Er zit namelijk iets meer spanning in. Een scène aan het begin van het eerste hoofdstuk is daar een goed voorbeeld van, maar tijdens de plot doen zich nog een paar situaties voor waarin de spanningsboog net even strakker wordt aangespannen. Op die momenten is er meer actie en is de lezer benieuwd hoe die zullen aflopen. Natuurlijk is hij eveneens nieuwsgierig naar tante Poldi en haar onnavolgbare uitspattingen en hierin wordt hij niet teleurgesteld. Ook deze keer komt ze namelijk in een aantal bizarre omstandigheden terecht, waarbij je je af kunt vragen hoe het überhaupt mogelijk is dat ze daarin beland is.

Een ander verschil is dat de naamloze neef deze keer een aanzienlijk grotere rol heeft gekregen. Hij is niet alleen luisteraar en verteller, maar neemt nu actief deel aan het verhaal en de gebeurtenissen. Dat in tegenstelling tot inspecteur Montana, zijn aandeel in de plot is vrij beperkt. In de eerste twee delen van de serie wordt Poldi’s verblijf in Tanzania een aantal keren aangehaald en door de komst van Owenya komt de lezer daar wat meer over te weten. Er blijft echter nog voldoende in nevelen gehuld, dus wellicht dat de komende delen meer over haar Afrikaanse avontuur onthullen. Desondanks laat Poldi zowel haar neef als de lezers versteld doen staan, want ze blijkt in het verleden werkzaamheden te hebben verricht die je niet van haar zou verwachten.

Giordano’s schrijfstijl is overwegend beeldend, bijzonder verzorgd en met grote regelmaat humoristisch en kolderiek. Een uitvoerige beschrijving van de familiesage waar de neef aan werkt blijft deze keer achterwege en dat is gunstig voor het tempo. Soms wordt er even kort op de rem getrapt, want dan draaft de auteur een beetje te veel door in zijn enthousiasme en wijdt hij een tikkeltje te uitgebreid uit over dingen die veel beknopter verteld kunnen worden. De lezer krijgt verder een goede indruk van Sicilië. Net als in de twee eerdere delen lijkt de auteur dit eiland te promoten door zowel het landschap, de kleine plaatsjes en het eten schilderachtig te karakteriseren.

Uiteraard stelt Poldi niemand teleur, want het lukt haar om de moordenaar van Thomas te vinden. De weg daar naartoe is niet bijster realistisch en de knallende ontknoping is dat zeker niet, maar een cosy crime als dit kan dat hebben. Tante Poldi en de knappe Antonio, dat prima is vertaald door Anne-Marie Vervelde, is al met al een luchtige en onderhoudende detective.

Waardering: 3/5

(Dit boek heb ik onlangs voor Hebban gerecenseerd.)

Boekinformatie
Auteur: Mario Giordano
Titel: Tante Poldi en de knappe Antonio

ISBN: 9789026157646
Pagina’s: 326

Eerste uitgave: 2021

Tante Poldi en de hemelse vruchten – Mario Giordano

Beschrijving
Tante Poldi’s humeur is beneden het dieptepunt gezonken: haar water is afgesloten. De veroorzaker blijkt de aantrekkelijke wijnboer Avola te zijn. Wanneer ze verhaal gaat halen valt ze onmiddellijk voor zijn avances en na een dolle nacht is al het leed snel vergeten. Maar dan wordt er een lijk gevonden in Avola’s wijngaard en rechercheur Montana is allesbehalve blij dat het juist Poldi is die Avola een alibi kan verschaffen…

Recensie
Jarenlang koesterde de Duitse auteur Mario Giordano het idee dat hij een grote familiesage wilde schrijven. Tot hij zich realiseerde dat hij verhaal noch hoofdpersoon had. Vervolgens probeerde hij het met het genre waar hij meer bekend mee is: mysterie en misdaad. Hij herinnerde zich zijn eigen tante Poldi en wist dat hij een humoristisch mysterieverhaal ging schrijven met zijn tante als hoofdpersoon en zichzelf als een enigszins onbeholpen verteller. In principe wordt dit een zesdelige reeks, waarvan het in september 2021 verschenen Tante Poldi en de hemelse vruchten het tweede deel is.

De Via Baronessa, de straat waarin tante Poldi woont, is door toedoen van wijnboer Achille Avola van de waterleiding afgesloten en tot overmaak van ramp is Lady, het hondje van haar vriendin Valérie, vergiftigd. Dit betekent een aanslag op haar humeur. Ze besluit Avola op de afsluiting aan te spreken, valt voor zijn charmes en wordt de volgende ochtend in zijn bed wakker. Tijdens een verfrissende wandeling in Avola’s wijngaard vindt ze het lijk van de bekende waarzegster Madame Sahara. Voor Poldi is dit een aanleiding om, tot ongenoegen van commissario Montana, op onderzoek uit te gaan.

Tante Poldi en de hemelse vruchten wijkt qua opzet niet af van het voorgaande deel Tante Poldi en de Siciliaanse leeuwen. Ieder hoofdstuk begint met een in feite overbodige samenvatting waarin in een paar zinnen wordt opgesomd wat de lezer kan verwachten. Dan vertelt tante Poldi haar naamloze neef (Giordano) in geuren en kleuren – de kleinste en intiemste details schuwt ze niet – wat ze tijdens zijn afwezigheid allemaal heeft meegemaakt. De neef hoort dit aan, plaatst zo nu en dan een opmerking, spoort haar aan om vooral verder te vertellen en vervolgens heeft het er alle schijn van dat dit door hem opgeschreven wordt. Een originele en ongebruikelijke insteek, die er echter wel voor zorgt dat verhaal en de personages enigszins afstandelijk overkomen.

Hoewel dit het tweede deel van de serie is, is dat over het algemeen niet te merken. De plot staat op zichzelf en de belangrijkste personages, tante Poldi en inspecteur Montana, worden in het begin kort geherintroduceerd. Juist door deze twee, maar in zekere zin geldt dit voor alle terugkerende karakters, is het niet onverstandig de reeks op nummervolgorde te lezen. Alle onderlinge relaties en verstandhoudingen zijn dan veel beter te begrijpen en te plaatsen en bovendien – niet onbelangrijk – ziet de lezer welke ontwikkeling iedereen doormaakt. Omdat over beide protagonisten iets meer bekend wordt gemaakt leer je hen een klein beetje beter kennen. Toch blijft er nog genoeg over dat niet verteld wordt. Het heeft lijkt er daarom op dat Giordano dit over alle delen spreidt.

Ondanks een behoorlijke hoeveelheid plotwendingen is de spanning in de detective minimaal. Zo nu en dan is er een scène die wat actie heeft en is de lezer uiteraard nieuwsgierig naar de identiteit van de moordenaar, maar boven alles wil hij weten welke capriolen tante Poldi allemaal uithaalt en hoe ze zich als zelfbenoemd speurder in de moordzaak vastbijt. Het aandeel van de neef is een stukje groter geworden. Dat uit zich voornamelijk in een niet zo heel erg boeiende uiteenzetting van de familiesage waar hij aan werkt en die maar niet lijkt op te schieten. Dit gaat ten koste van het overwegend vlotte tempo en, weliswaar in iets mindere mate, het leesplezier.

Net als de structuur, is ook de schrijfstijl onveranderd gebleven. Deze is ten dele beeldend, sowieso met humor doorspekt en zonder enige vorm van twijfel verzorgd en toegankelijk. Zo nu en dan lijkt de auteur zichzelf te verliezen en draaft hij door met enkele té uitgebreide beschrijvingen van iets dat in een paar zinnen gezegd kan worden. Desalniettemin is Tante Poldi en de hemelse vruchten, dat vertaald is door Pieter Janssens en eindigt met een onvervalste cliffhanger, een aangename whodunit die een fractie minder sterk is dan zijn voorganger.

Waardering: 3/5

(Dit boek heb ik onlangs voor Hebban gerecenseerd.)

Boekinformatie
Auteur: Mario Giordano
Titel: Tante Poldi en de hemelse vruchten

ISBN: 9789026157622
Pagina’s: 304

Eerste uitgave: 2021

Tante Poldi en de Siciliaanse leeuwen – Mario Giordano

Beschrijving
Zeezicht, zon en rust, meer wil de eigenzinnige tante Poldi niet wanneer ze na haar zestigste verjaardag vanuit München naar Sicilië verhuist. Maar dan verdwijnt haar tuinman Valentino spoorloos. Is hij in de val van de maffia gelopen? Poldi gaat op onderzoek uit en komt op haar tocht de niet-onaantrekkelijke rechercheur Montana tegen. Hij wil niet hebben dat Poldi haar neus in zijn onderzoek steekt, maar wie eenmaal de degens kruist met een Beierse…

Recensie
De Duitse auteur Mario Giordano (1963) debuteerde in 1999 met Black Box, dat gebaseerd is op een waargebeurd voorval in de Amerikaanse Stanford gevangenis en later werd verfilmd. Hiervoor ontving hij de Beierse filmprijs voor het beste scenario. Hoewel hij altijd heeft gezegd nooit over zijn privéleven of familieleden te willen schrijven, verbrak hij zijn aan zichzelf gedane belofte. Want in 2021 verscheen Tante Poldi en de Siciliaanse leeuwen, dat het eerste deel is van een cosy crime-detectiveserie die is gebaseerd op zijn eigen tante.

Tante Poldi heeft gedurende haar leven met flink wat tegenslagen te kampen gehad en om haar hartenwens in vervulling te laten gaan – sterven met zeezicht en familie om zich heen – verlaat ze op haar zestigste verjaardag München om zich voorgoed op Sicilië te vestigen. Op een dag is haar klusjesman Valentino plotseling verdwenen en omdat tante Poldi zich daar zorgen over maakt, gaat ze naar hem op zoek. Ze vindt zijn lichaam op het strand, waarna de knappe inspecteur Montana de leiding over het onderzoek krijgt. Hij wil echter niet dat ze zich ermee bemoeit, maar dat blijkt een misrekening.

De opzet van Tante Poldi en de Siciliaanse leeuwen is anders dan anders. Het is geen verhaal ván deze eigenzinnige en enigszins excentrieke dame, maar een verhaal óver haar. De plot wordt namelijk verteld door haar niet bij naam genoemde neef, hoewel het wel duidelijk is dat de auteur zelf hier symbool voor staat – beiden zijn immers schrijver. Deze neef is tevens luisteraar, want zijn tante vertelt hem haar belevenissen die hij later optekent in een ogenschijnlijk geschreven document. Wat ook ongebruikelijk is, is dat ieder hoofdstuk begint met een paarregelige samenvatting van waar het in dat hoofdstuk over gaat. De reden daarvan is onbekend en van toegevoegde waarde is het niet. Het ziet ernaar uit dat het vooral notities voor zichzelf zijn.

Giordano’s schrijfstijl komt nogal wisselvallig over. De belangrijkste oorzaak daarvan is de door hem gehanteerde structuur, de manier waarop hij het verhaal vertelt. Er zijn momenten dat het beeldend is en dat de lezer zich in personages en omstandigheden kan inleven, maar aan de andere kant zijn er voldoende voorbeelden die het tegendeel bewijzen. Dan is het beschrijvend en gedetailleerd, waardoor de lezer het gevoel heeft er van een afstand naar te kijken. Toch is dit niet vervelend, want het toegankelijke, eigentijdse, humoristische en soms cynische taalgebruik van de auteur maakt heel veel goed. Verschillende Italiaanse woorden en uitdrukkingen zijn een mooie en toepasselijke toevoeging.

Daarnaast zijn de personages die de revue passeren stuk voor stuk bijzonder, maar het is tante Poldi die de show steelt. Ondanks dat ze nog maar kort op Sicilië is en afwijkend gedrag vertoont, heeft ze zich in haar omgeving al buitengewoon geliefd gemaakt. Door haar ongedwongenheid sluit de lezer deze Beierse vrouw, alsof het zijn eigen tante is, eveneens in zijn hart. Zij is dan tevens degene die ervoor zorgt dat je te weten wilt komen wat er is gebeurd, wie de moord heeft gepleegd en bovenal hoe het verder met haar gaat. Veel andere spanning heeft de plot niet en daar is het de auteur in feite niet om te doen. Zijn doel is om de lezer een onderhoudende whodunit voor te schotelen en daarin is hij geslaagd.

Wel kenmerkt de plot zich door diverse onverwachte ontwikkelingen, zodat je de facto nooit weet waar je aan toe bent. Eigenlijk is dat inherent aan het doen en laten van tante Poldi; het lukt haar om de mensen om haar heen regelmatig te verrassen en versteld te laten staan. Dat doet ze in veel mindere mate ook met de lezer, want Tante Poldi en de Siciliaanse leeuwen – sfeervol vertaald door Sylvia Wevers – is een luchtige cosy crime-detective zonder pretenties.

Waardering: 3/5

(Dit boek heb ik onlangs voor Hebban gerecenseerd.)

Boekinformatie
Auteur: Mario Giordano
Titel: Tante Poldi en de Siciliaanse leeuwen

ISBN: 9789026154461
Pagina’s: 304

Eerste uitgave: 2021