Auteursarchief: leeskees

Verdoemd – Jérôme Loubry

Beschrijving
In een chique wijk in Port-au-Prince wordt voor de tweede keer in een week een vermoord echtpaar aangetroffen. Hun verminkte lichamen liggen in hun slaapkamer, aan het voeteneinde van het huwelijksbed: zonder handen en met pinnen in de ogen. Naast de slachtoffers worden kleine doodskisten van origami gevonden.

Alles wijst op een rituele moord. In Haïti, waar voodoo een officiële godsdienst is, berichten de kranten dan ook snel over een voodoo-seriemoordenaar. Inspecteur Simon Bélage wil van die verklaring niets weten. In zijn ogen is voodoo puur bijgeloof en ligt het motief van de moorden eerder bij de kinderhandel en corruptie die het land teisteren. Samen met zijn partner Marcus en dochter Rachelle gaat hij op onderzoek uit. Hun zoektocht leidt naar een oud weeshuis dat de sinistere bijnaam ‘het vrolijke graf’ draagt. Bélage duikt in het duistere verleden van het inmiddels allang gesloten rusthuis, en legt meer bloot dan hem lief is. Wat heeft zich al die jaren geleden tussen deze muren afgespeeld? En hoeveel mensen zullen daar nu nog de prijs voor moeten betalen?

Recensie
De Franse auteur Jérôme Loubry, die in zijn eigen land als een van de meest veelbelovende thrillerauteurs wordt gezien, brak internationaal door met het in 2020 verschenen boek Toevluchtsoord. Omdat hij per se over voodoo wilde schrijven, heeft hij onderzoek gedaan en kwam een aantal misstanden tegen die in Haïti plaatsvinden. De keuze om de in maart 2020 uitgebrachte thriller Verdoemd, dat overigens zijn tweede in het Nederlands vertaalde boek is, zich in dat land te laten afspelen was voor hem daarna een logische.

In Pétionville, een rijk deel van Haïti’s hoofdstad Port-au-Prince, vindt opnieuw een moord op een echtpaar plaats. Hun lichamen zijn gruwelijk verminkt en hun dood wordt al snel beschouwd als een voodoomoord. Inspecteur Simon Bélage gelooft daar niet in, volgens hem heeft het eerder te maken met kinderhandel en corruptie. Hij gaat op onderzoek uit en uiteindelijk komt hij terecht bij het voormalige en al twintig jaar geleden verlaten weeshuis ‘Het Gelukkige Graf’. De inspecteur duikt in de geschiedenis en komt tot een verschrikkelijke ontdekking.

Het verhaal speelt zich voor het grootste deel af in het exotische Haïti. De auteur kiest hiermee voor een originele locatie, die hij buitengewoon beeldend en bij tijd en wijle schrijnend weergeeft. Het enorme contrast tussen de rijkste en armste mensen van het land komt enigszins tot uiting, maar ook de misstanden waar het land onder gebukt ging – en nog steeds gaat – worden onder de aandacht gebracht. De plot bevat daarom veel schrijnende en aangrijpende situaties. Wat echter als een rode draad door de verhaallijn heenloopt, is de voodoo, een van de officiële religies van het land. Dit geeft het verhaal een bijzonder en lichtelijk mysterieus tintje.

Verdoemd bestaat uit een viertal delen en wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. Behalve dat de lezer hierdoor het een en ander over de vertellers komt te weten, zorgt deze opzet eveneens voor afwisseling. Daarnaast zijn er verschillende verhaallijnen die aanvankelijk niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar gedurende de plot almaar dichter naar elkaar toe groeien en op den duur keurig samenkomen. De subplot in het heden vindt plaats in januari 2010, de maand waarin Haïti werd opgeschrikt door een enorme aardbeving en van de schok die dit met zich teweegbrengt heeft de auteur in de ontknoping handig gebruikgemaakt.

Hoewel het verhaal zonder meer enkele scènes heeft met een iets verhoogde spanning, is het met de spannende momenten over het algemeen nogal karig gesteld. Vanaf het begin wordt je wel nieuwsgierig gemaakt naar het verloop van de plot, naar wie de moorden heeft gepleegd en wat de werkelijke reden daarvoor was. Als op een bepaald moment de identiteit van de moordenaar bekend wordt gemaakt, is dat voor de oplettende lezer niet zo heel verrassend meer. In een vroegtijdig stadium krijg je namelijk al sterke vermoedens wie de dader is. Ook van een paar andere situaties weet je eigenlijk zo goed als zeker wat er aan de hand is. Dit wil overigens niet zeggen dat het boek erg voorspelbaar is, dat is het geenszins, maar extreem verrassend is het evenmin.

De schrijfstijl van Loubry is uitermate fijn en eigentijds en in een hoog verteltempo loodst hij de lezer door zijn verhaal heen. Hij schetst een waarheidsgetrouw beeld van Haïti en de ellende die erin voorkomt, maar de zes kinderen en hun dialogen zijn desondanks onnatuurlijk. Een kind van zeven praat en denkt immers niet als een volwassene. Dit neemt allemaal niet weg dat Verdoemd uitermate interessant, boeiend en absoluut niet verkeerd is, maar je kunt je echter afvragen of het wel een thriller is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Jérôme Loubry
Titel: Verdoemd

ISBN: 9789022594469
Pagina’s: 304

Eerste uitgave: 2022

Spiegeleffect – Marleen Hartog

Beschrijving
De relatie van Kim en Marius lijkt stabiel, toch is Kim zichzelf onderweg volledig kwijtgeraakt. Wanneer ze in de spiegel kijkt, ziet ze een vrouw die ze niet kent. In de hoop zichzelf terug te vinden, vlucht ze naar Thailand. Wat ze niet weet, is dat daar op dat moment een meedogenloze seriemoordenaar actief is.


Lona draagt de last van een gruwelijk geheim. Om te overleven leidt ze een teruggetrokken bestaan. Wanneer ze het belangrijkste in haar leven dreigt te verliezen, wordt ze gedwongen de confrontatie aan te gaan met haar donkere kanten. Kan Lona voorkomen dat de verpletterende waarheid aan de oppervlakte komt?

Recensie
Toen Marleen Hartog nog kind was, wilde ze maar één ding, dat was bibliothecaresse worden. Haar opvatting was dat je dan tussen de boeken woonde. Het liep anders, want na haar studie grafische vormgeving startte ze een eigen bedrijf en hield ze zich hoofdzakelijk bezig met het bouwen van websites. Ook heeft ze altijd al geschreven, maar tot een boek was het nooit gekomen. Na het schrijven van drie non-fictieboeken bracht ze in 2019 haar debuutthriller Skoftig uit, waar ze in 2010 al aan begonnen was. In 2021 verscheen haar nieuwste thriller Spiegeleffect.

Omdat Kim haar ogenschijnlijk evenwichtige relatie met Marius wil ontvluchten, vertrekt ze naar Thailand. Ze wil er tot zichzelf komen, maar vooral terugvinden wat ze al jaren kwijt is: haar eigen wil. Het pakt echter anders uit dan ze vooraf had verwacht, mede omdat er een seriemoordenaar actief is die het op toeristen heeft voorzien. Eenmaal terug in Nederland vervallen zij en haar relatie weer terug in het oude patroon. Daarnaast moet ze zien om te gaan met het geheim dat ze sinds ze uit Thailand vertrokken is met zich meedraagt. Is ze daar sterk genoeg voor?

Spiegelbeeld bestaat uit drie delen en hoewel ieder deel volledig anders is dan het andere hebben ze zonder meer met elkaar te maken. Het eerste wordt verteld vanuit het perspectief van Kim en daarin wordt haar vlucht naar Thailand beschreven, wie ze er ontmoet en wat ze er onderneemt. Hierdoor krijgt de lezer enigszins de indruk een reisverhaal te lezen. In het tweede gedeelte maak je kennis met Lona, zij is degene die nu het verhaal vertelt. Al snel wordt het verband met het voorgaande deel duidelijk. Toch heb je – opnieuw – niet de indruk een thriller te lezen. De spanning is minimaal en het draait vooral om haar vertroebelde relatie met haar vriend Marius, waarbij de geladen sfeer die tussen hen hangt wel goed in beeld wordt gebracht.

In het laatste deel, dat opnieuw vanuit het perspectief van Lona wordt verteld, komt het verhaal goed los. Het wordt dan buitengewoon intrigerend en de spannende momenten volgen elkaar in vlot tempo op. Het hoogtepunt is weggelegd voor de ontknoping; die is heftig en er moet een onmogelijke keuze worden gemaakt. De kemphanen die tegenover elkaar komen te staan, belanden als het ware in een psychologisch schaakspel waarin ze zelf de pionnen zijn. Daarnaast wordt in die allerlaatste fase ook de identiteit van de seriemoordenaar bekendgemaakt. Verrassend is dit echter niet, want de oplettende lezer kan in een een vroegtijdig stadium al weten wie het is. Deze kennis heeft overigens geen nadelige invloed op de beleving van de plot.

Behalve de drie voornoemde verhaallijnen zijn er een paar korte intermezzo’s waarin de seriemoordenaar met zijn daden bezig is, maar eveneens zijn er enkele weergaven van een podcast. Beide zorgen ervoor dat er op die momenten een klein spanningsveld ontstaat. Het aantal personages dat in Spiegeleffect een belangrijke rol heeft, is niet zo heel erg groot. Toch worden ze niet heel uitvoerig uitgediept. Voor dit verhaal is dat geen enkel probleem, je leert ze uiteindelijk ruim voldoende kennen om je van elk van hen een goed beeld te kunnen vormen. Dan merk je ook dat niet iedereen even oprecht is en dat een enkeling er een eigen agenda op nahoudt.

Een groot deel van Spiegeleffect heeft niet de spanning die je van een thriller mag verwachten, maar desondanks weet de auteur de lezer wel van begin tot eind te boeien. Dat komt omdat er beslist veel gebeurt, het tempo daardoor heel behoorlijk is en je toch ook wel nieuwsgierig bent hoe het verder zal gaan. Daarbij is de schrijfstijl van Hartog fijn en toegankelijk en werkt ze overduidelijk naar een climax toe. Er komt een antwoord op alle vragen, de moorden zijn opgelost, maar de niet alles hoeft de waarheid te zijn.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marleen Hartog
Titel: Spiegeleffect

ISBN: 9789082083286
Pagina’s: 314

Eerste uitgave: 2021

De verdwijning – Catherine Steadman

Beschrijving
Actrice Mia Eliot is vanuit Londen naar LA gekomen om auditie te doen – haar kans om definitief door te breken. Ze voelt zich een buitenbeentje in de stad vol beroemde filmsterren en meedogenloze competitie, tot ze Emily ontmoet. Ook zij is actrice, maar ze is vriendelijk en oprecht en Mia kan het onmiddellijk goed met haar vinden.

Maar dan verdwijnt Emily plotseling en Mia blijkt de laatste persoon te zijn die haar heeft gezien. Er duikt een vrouw op die beweert dat ze Emily is, maar Mia weet meteen dat dit niet waar is. Waarom doet iemand zich als Emily voor? Mia heeft een herinnering aan iemand die ze maar één keer heeft gezien en het verstikkende gevoel dat er iets heel, heel erg mis is. De politie gelooft niet dat de echte Emily vermist is, dus gaat Mia zelf op zoek naar antwoorden. Ze begint een eenzame en wanhopige zoektocht in een vreemde stad, waar niemand haar gelooft en zijzelf niet meer weer wie ze kan vertrouwen…

Recensie
Toen Catherine Steadman jaren geleden in Namibië was voor de verfilming van de televisieserie Toetanchamon dacht ze aan een setting van het zwemmen in zee bij een koel briesje, maar ook hoe de plot hiervan zou zijn als je een boek las. Dit idee werkte ze uit en uiteindelijk leverde dat in 2018 haar debuut Something in the water op. In 2019 is deze thriller onder de titel De duik in het Nederlands verschenen. Haar nieuwste boek, De verdwijning, is in juni 2021 uitgebracht. Naast auteur is ze actrice en speelde ze onder andere in Downton Abbey.

Nadat haar relatie strandde, besluit actrice Mia Eliot haar heil in Los Angeles te zoeken en te hopen op haar grote doorbraak. Tijdens een van de audities ontmoet ze Emily, met wie ze meteen een klik heeft. Nog diezelfde dag is Emily plotseling verdwenen, hoewel ze haar auto en een paar eigendommen niet heeft meegenomen. Die worden later opgehaald door iemand die zegt Emily te zijn, maar overduidelijk iemand anders is. Mia heeft het gevoel dat er iets ergs aan de hand is. Omdat de politie aangeeft dat alles in orde is, gaat ze zelf op onderzoek uit. Maar kan ze iedereen die ze ontmoet wel vertrouwen?

Een kijkje nemen achter de schermen van hoe het er in glamourous Los Angeles en vooral Hollywood aan toegaat, is niet voor de meeste mensen weggelegd. In De verdwijning geeft de auteur de lezer die gelegenheid, want een groot deel van het verhaal gaat over het leven van actrice Mia. Een leven waarin ze ten dele op zoek is naar zichzelf, maar tevens voet aan de grond probeert te krijgen in de internationale filmscene. Ze doet audities, gaat naar een door filmmaatschappijen georganiseerd feestje en ondertussen probeert ze uit te vogelen wat er met de verdwenen Emily is gebeurd. Dat laatste loopt als een rode draad door het verhaal heen, maar zorgt niet bepaald voor een grote dosis spanning; het doet bij vlagen eerder een beetje geheimzinnig aan.

Omdat het verhaal dus grotendeels over het doen en laten van Mia gaat, heeft het met name in de eerste helft van het boek weinig weg van een thriller. Pas ruim over de helft ontstaat er een licht spanningsveld, maar na een tiental bladzijden verdwijnt dat ook weer. Uiteindelijk wordt het in de ontknoping iets opwindender, er is dan meer actie en bovendien zijn er enkele verrassende ontwikkelingen. Hierdoor ontstaat er opnieuw wat spanning, die deze keer langer duurt dan die eerdere opleving. Het gebrek aan spannende momenten komt in de eerste plaats doordat Mia’s besognes de voorkeur krijgen boven de verdwijning van Emily, maar eveneens door de minimale plotwendingen en cliffhangers. Verder heeft de plot een overwegend voorspelbaar verloop, van veel scènes kun je de afloop ruim van te voren zien aankomen.

De verdwijning wordt volledig vanuit het perspectief van Mia verteld. Zonder dat er al te uitvoerig op haar personage wordt ingegaan, leer je haar echter redelijk goed kennen. Zelf heeft ze het blijkbaar niet door, maar de lezer merkt dat ze in veel situaties nogal goedgelovig en naïef is. Ze maakt daarom keuzes die niet altijd even handig en tactisch uitpakken. Desondanks komt ze niet onsympathiek over, maar om je met haar te vereenzelvigen is wat lastig. Haar gedragingen leiden er wel toe dat het verhaal niet overal even geloofwaardig is. Een paar ogenschijnlijke onvolkomenheden dragen daar eveneens aan bij. De schrijfstijl van Steadman is fijn en toegankelijk, hoewel het vaak wel iets te beschrijvend is. De lezer kan zich van veel omstandigheden namelijk geen goede voorstelling maken. Toch is De verdwijning over het geheel genomen geen vervelend boek om te lezen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Catherine Steadman
Titel: De verdwijning

ISBN: 9789401615129
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2021

Wilde gok – Johnny Bollé

Beschrijving
Zuid-Frankrijk 1970.

De weduwe Céleste De Châtillon en haar twee dochters lijken een zorgeloos leven te leiden in hun villa nabij Menton. In werkelijkheid brengt een schuldenberg hen op de rand van de afgrond. Wanneer de gokverslaafde Céleste dieper verstrikt raakt in de moorddadige tentakels van het plaatselijke drugsmilieu, komt het leven van haar lievelingsdochter Beau in gevaar. Celeste is wanhopig en bedenkt een waanzinnig plan om uit de schulden te komen. Haar plan lijkt te lukken, totdat de vreemde Léon de opdracht krijgt om Céleste en haar dochter te vermoorden.

Ondertussen wordt in een dorpje in de Provence een jonge vrouw in paniek wakker. Ze leidt aan geheugenverlies waardoor ze geen andere keuze heeft dan de man die met haar woont, te vertrouwen. Alles verandert wanneer een mysterieuze vrouw contact met haar legt. Dan neemt haar leven uit het niets een ongekende wending.

Recensie
De Antwerpse auteur Johnny Bollé studeerde af als paramedicus en werkte, tot hij op zijn dertigste van beroep veranderde, als klinisch laborant. Zijn hele leven was hij al geïnteresseerd in schrijven, maar omdat hij vrij onzeker was over wat hij schreef, heeft hij er nooit wat mee gedaan. Een schrijfwedstrijd met als opdracht een verhaal van vijfenvijftig woorden te bedenken, bracht daar verandering in. Hij won de wedstrijd, waarna zijn zelfvertrouwen groeide en hij meer verhalen begon te schrijven. Uiteindelijk leidde dat tot zijn debuut Egyptisch blauw, dat in 2018 is uitgebracht. In 2021 verscheen zijn nieuwste thriller Wilde gok.

Céleste de Châtillon is weduwe en woont samen met haar dochters Manon en Beau in Menton. Haar man heeft haar een fortuin nagelaten, maar dankzij haar gokverslaving is ze aan de rand van de afgrond beland. Om aan geld te komen, heeft ze een plan bedacht om uit de financiële problemen te komen. Beau maakt, zonder het zelf te weten, deel uit van dat plan. Een zekere Léon heeft echter de opdracht gekregen zowel haar als haar dochter om te brengen. Elders in Frankrijk woont een jonge vrouw. Omdat ze aan geheugenverlies leidt, moet ze de man met wie ze samenleeft vertrouwen. Dat verandert als ze door een onbekende vrouw wordt benaderd.

Wilde gok speelt zich aan het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw af en wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. De vele scènes vinden tevens op diverse dagen plaats, maar niet in oplopende chronologie. Het verhaal heeft daarom zowel flashforwards als flashbacks. Deze opzet zorgt ervoor dat de lezer vanaf het begin nieuwsgierig wordt gemaakt en dat in feite tot aan het eind blijft. Vanaf het eerste hoofdstuk ontstaan er al een paar vragen en ondanks dat enkele daarvan tijdens de plot beantwoord worden, nemen ze in hetzelfde tempo ook weer in frequentie toe. De lezer hoeft zich in ieder geval niet te vervelen, want de auteur weet hem aardig bezig te houden, onder andere omdat er vrij veel gebeurt.

Deze gebeurtenissen werken een spannend verloop van de plot in de hand. Van meet af aan is die aanwezig en de vele plotwendingen, cliffhangers en onverwachte ontwikkelingen, waarvan een enkele zonder meer verrassend is, hebben daar een positieve invloed op. Hoewel je een paar dingen wel kunt vermoeden, is het verhaal absoluut niet voorspelbaar. Als je al een aanname doet, die achteraf overigens juist blijkt te zijn, ga je daar toch weer aan twijfelen. Dat komt dan door de draai die de auteur aan die specifieke situatie of scène geeft. Hoewel dit maar een van de voorbeelden is, zijn er meer te noemen waarbij het Bollé lukt om de lezer op het verkeerde been te zetten.

Het verhaal wordt, zoals eerder vermeld, vanuit het perspectief van enkele personages verteld. Nochtans zijn het vooral Céleste en Beau waar de meeste aandacht naar uitgaat. Zonder dat er heel erg uitvoerig op hen ingegaan wordt, komt de lezer voldoende over hen te weten. Dit geldt eveneens voor de andere karakters. Wat er over hen verteld wordt, is meer dan voldoende en daardoor is het mogelijk om van iedereen een goed beeld te kunnen krijgen. Waar je wel iets minder hoogte van krijgt, zijn de paar criminelen waar Céleste op een gegeven moment mee te maken heeft. Dat geldt met name na de confrontatie die tussen hen plaatsgevonden heeft. Niet alles wordt daarna namelijk opgehelderd.

In een beeldende en toegankelijke schrijfstijl weet de auteur de lezer van begin tot eind te boeien. De meeste vragen die tijdens het lezen zijn ontstaan, worden beantwoord en over het algemeen is het duidelijk wat er gedurende de plot allemaal is gebeurd. Maar dan is er nog de epiloog. Die is dusdanig dat de lezer zich afvraagt wat nu werkelijk waar is. In feite houdt Wilde gok je zelfs na afloop nog even bezig, dus dat heeft Bollé dan erg verdienstelijk gedaan.

Waardering: 45

Boekinformatie
Auteur: Johnny Bollé
Titel: Wilde gok

ISBN: 9789083140469
Pagina’s: 300

Eerste uitgave: 2021

Het lot van de familie Meijer – Charles Lewinsky

Beschrijving
Als op een nacht in 1871 een ver familielid aanklopt, kan niemand van de familie Meijer vermoeden dat hun leven vanaf dat moment radicaal zal veranderen.
Vijf generaties beslaat de geschiedenis van de Meijers, een geschiedenis vol liefdesgeluk en levensdroefenis, en vol strijd om succes en acceptatie. Van de kleine, gave wereld van Endingen naar het mooiste warenhuis naar Zürich, en voorbij de landsgrenzen. En steeds raakt de wereld een stukje meer uit haar voegen.

Recensie
Na zijn studie theaterwetenschappen werkte Charles Lewinsky als assistent-regisseur en later als dramaturg en persoonlijk assistent. In 1975 werd hij redacteur en afdelingshoofd van de afdeling amusement van het tegenwoordige SRF, de Zwitserse nationale televisie. In die hoedanigheid schreef hij het script voor een populaire sitcom. Zijn carrière als auteur begon in 1984, toen hij coauteur was van de politieke roman Hitler auf dem Rütli. Ruim twintig jaar later brak hij met zijn familieroman Het lot van de familie Meijer (2006) internationaal door, waarvoor hij in Frankrijk met een prijs werd onderscheiden.

Het is 1871 en net op het moment dat veehandelaar Salomon Meijer met zijn gezin aan tafel zit om te gaan eten, staat zijn verre neef Janki plotseling voor de deur. Hij wordt binnengelaten, doet zijn verhaal en zal niet meer weggaan. Daarna blijkt dat het rustige bestaan van de Meijers sindsdien niet meer hetzelfde zal zijn als voorheen. Janki trouwt een jaar later met Chanele, de aangenomen dochter – en tevens dienstmeid – van Salomon en zijn vrouw Golde, en begint hij een stoffenwinkel in hun woonplaats Baden.

Het lot van de familie Meijer bestaat uit vijf delen (het laatste bestaat uit één hoofdstuk) en ieder deel omvat een jaartal. De familie-epos begint in 1871 bij Salomon Meijer en vervolgens gaat het per deel/jaartal een generatie verder tot het in 1945 eindigt. Deze opzet zorgt ervoor dat de lezer de diverse generaties van de familie Meijer, maar tevens de aangetrouwde personages, erg goed leert kennen. Daarnaast geeft de auteur een goed beeld van iedere tijdsperiode en de veranderingen, moderniseringen en problemen die alle decennia met zich meebrengen. Wat daarin vooral opvalt, is de Jodenhaat die ook in de negentiende eeuw al speelde. Dat uit zich door een snerende opmerking, een belediging of door iemand van Joodse afkomst ronduit te vernederen. Een verstandig lezer kan niet begrijpen dat iemand een medemens zoiets kan aandoen en stelt zichzelf daarom regelmatig de vraag waarom en of dit echt nodig was en is.

De auteur weet de sfeer van iedere periode bijzonder goed over te brengen. De gedragingen en gewoonten van de mensen, de kleding die ze dragen, het vervoer van destijds, van alles wat voorbijkomt kan een prima voorstelling worden gemaakt. Dat komt natuurlijk vooral door de beeldende schrijfstijl van Lewinsky, maar eveneens door de beschrijvingen die hij overal over geeft. De personages, dus iedereen die met de familie Meijer verwant is, worden goed neergezet en ieder van hen heeft haar of zijn eigenaardigheden en sympathieën. Als lezer krijg je als het ware een band met de meeste van hen. Enkele karakters die in het oog springen, zijn Arthur en – maar dat is vrij laat in de plot – meneer Grün. Eerstgenoemde omdat hij anders is dan de meeste anderen uit die tijd en de tweede omdat hij een erg aangrijpend en indringend persoonlijk verhaal heeft.

Wellicht dat de omvang en de titel van de roman anders doen vermoeden, maar over het geheel genomen, is het erg toegankelijk en leesbaar geschreven en zo nu en dan hanteert de auteur wat humor en mooi geformuleerde, bijna poëtische zinnen. Verder maakt hij met regelmaat gebruik van Jiddische woorden. Veel daarvan worden vlak daarna nader uitgelegd, maar voor de volledigheid is achter in het boek een verklarende woordenlijst opgenomen, hetgeen een goede en nuttige aanvulling is. De hoofdstukken zijn niet zo heel erg lang, maar in het begin is het echter wel even wennen dat zich tussen de overgang van de ene naar de andere scène geen witregel bevindt. Hoewel het in feite maar een kleinigheid is, komt een wisseling van vertelperspectief daardoor aanvankelijk nogal abrupt en vreemd over.

De roman wordt afgesloten met een hoofdstuk dat door oom Melnitz wordt verteld. Tijdens de plot komt deze oude man, die overigens niet meer leeft, bij tijd en wijle opdagen en kan gezien worden als het geweten van de familie. Zijn exacte rol blijft evenwel onduidelijk. Desondanks is Het lot van de familie Meijer een boeiende en interessante familiegeschiedenis.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Charles Lewinsky
Titel: Het lot van de familie Meijer

ISBN: 9789056722609
Pagina’s: 670

Eerste uitgave: 2007

Het zwarte koninkrijk – Szczepan Twardoch

Beschrijving
Warschau, 1939. Jakub Shapiro, vroeger koning van de onderwereld, strijdt een uitzichtloze strijd. Zijn gangsterrijk valt uiteen en het luxe leven is voorbij, zijn vrouw en zonen verlaten hem. Zijn oude geliefde Ryfka neemt hem onder haar hoede. Ze heeft maar één doel: overleven. Tienerzoon Dawid begint voedsel het Joodse getto binnen te smokkelen om zijn moeder en broer in leven te houden. Als de stad in puin ligt, vecht Ryfka met alles wat ze heeft voor het leven van Shapiro, terwijl Dawid nog maar één ding wil: wraak.

Recensie
Szczepan Twardoch leek iemand te zijn van het kaliber twaalf ambachten, dertien ongelukken. Hij heeft namelijk een aantal baantjes gehad, allerlei bedrijfjes opgericht die alle failliet zijn gegaan en is overal waar hij aan de slag ging ontslagen. Schrijven, dat altijd een hobby van hem is geweest, was volgens hem het enige dat overbleef. Hierin bleek hij wel succesvol te zijn, want hij heeft voor enkele korte verhalen prijzen gewonnen en na het verschijnen van De koning (2019) werd hij in zijn thuisland Polen een bestsellerauteur en medio 2021 werd de opvolger Het zwarte koninkrijk uitgebracht.

Voordat de oorlog in 1939 uitbrak, was Jakub Shapiro een bekend bokser en tevens de koning van de onderwereld van Warschau. De Duitse inval veranderde zijn leven dramatisch, want zijn zorgvuldig opgebouwde imperium viel uiteen en zijn vrouw en kinderen verlieten hem. De enige die zich nog om hem bekommerde was Ryfka Kij, een voormalig bordeelhoudster. Ze heeft maar één doel: samen met hem de oorlog overleven. Shapiro’s zoon Dawid denkt echter met gemengde gevoelens aan zijn vader, die hij al jaren niet heeft gezien. Daarbij zint hij maar op één ding en dat is wraak.

Het zwarte koninkrijk, dat afzonderlijk van het voorgaande boek De koning gelezen kan worden, wordt verteld vanuit de elkaar afwisselende perspectieven van voormalig bordeelhoudster Ryfka en Dawid, de zoon van Jakub Shapiro en het bevat daardoor twee verhaallijnen die in feite niets met elkaar te maken hebben. Toch, maar dat is pas aan het eind van de roman, vloeien beide subplots op een subtiele wijze samen en vormen ze – overigens heel kort – één geheel. De enige overeenkomst die tussen beide verhalen bestaat, is het leven van met name Ryfka, Jakub en Dawid vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Wanneer Ryfka en Dawid aan het woord zijn, is dat geen realtimeverslag van wat ze op dat moment aan het doen zijn, maar een terugblik naar wat ze gedaan hebben en hoe ze geleefd hebben. Dat doen ze vanuit het ‘hiermaals’ en later ‘het grauw’. Twee termen die niet nader verduidelijkt worden, maar waarvan je wel kunt nagaan wat daar de betekenis van is. Het relaas van Ryfka leest aanvankelijk nogal moeizaam. Dat komt onder andere doordat ze regelmatig woorden in tegenwoordige en verleden tijd direct achter elkaar gebruikt, maar ook omdat het even wennen is aan de schrijfstijl die Twardoch voor haar verhaal gebruikt. Wat dat laatste betreft, verloopt hetgeen Dawid vertelt wat vloeiender.

Ondanks dit deels stroeve begin zijn alle scènes die de revue passeren bijzonder beeldend. De lezer ziet de ellende die de oorlog teweeg heeft gebracht voor zich: de puinhopen van de stad Warschau, de honger die veel mensen hebben gehad, de deporaties van de joden, et cetera, et cetera. Het aantal personages dat in het verhaal voorkomt, is vrij beperkt en omdat het vooral Ryfka en Dawid zijn waar de meeste aandacht naar uit gaat, kom je over hen aardig wat te weten. Je merkt eveneens dat ze zich tijdens de plot meer en meer ontwikkelen tot de persoon die ze in het hiermaals zijn. Ook het karakter Jakub wordt niet vergeten, de auteur richt zich wat hem betreft vooral op zijn lichamelijke verval. Hij is niet meer de man die hij ooit is geweest.

Het laatste hoofdstuk heeft een andere strekking dan de voorgaande, want – behalve dat het wordt verteld door Jakubs vrouw Emilia – het heeft een afwijkende toonzetting. Het is emotioneler en toont de liefde van een moeder voor haar kind. Het zwarte koninkrijk, dat een niet al te hoog tempo heeft, krijgt hiermee een trieste, maar ook wel mooie afsluiting. Twardoch laat met dit en zijn roman zien dat hij zowel intrigerend, inlevend als realistisch kan schijven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Szczepan Twardoch
Titel: Het zwarte koninkrijk

ISBN: 9789046827963
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2021

Moedervlekken – Arnon Grunberg

Beschrijving
Otto Kadoke werkt als psychiater in een crisiscentrum: zijn specialiteit is suicide-preventie, hij dient mensen met een doodswens voor het leven te behouden. Wanneer hij op een dag bij zijn oude en hulpbehoevende moeder op bezoek gaat, doet een van de Nepalese verzorgsters de deur open, gehuld in slechts een handdoek. De psychiater, die zich altijd aan het protocol houdt, wordt overmand door gevoelens van liefde voor het meisje, met als gevolg dat hij de verzorging voor zijn moeder voortaan alleen dient te organiseren.

Kadoke is kinderloos, van middelbare leeftijd, maar niet onaantrekkelijk voor artsen in opleiding: hij heeft er menig weten te verleiden. Na opnieuw een grensoverschrijdende ontmoeting, ditmaal met een suïcidale jonge vrouw, lopen het professionele en privéleven van Kadoke definitief in het honderd: zijn moeders huis wordt een ambulant crisiscentrum.

Recensie
Met zijn debuutroman Blauwe maandagen brak Arnon Grunberg in 1994 zowel nationaal als internationaal definitief door als auteur. Het boek werd bekroond met de Anton Wachterprijs en het Gouden Ezelsoor. Inmiddels heeft hij een omvangrijk oeuvre, waaronder het in 2016 verschenen Moedervlekken. De roman, die op Moederdag werd uitgebracht, is aangekondigd als ‘moederboek’, maar zelf vindt hij dat dit foute verwachtingen schept; hij heeft zelf namelijk nooit de intentie gehad een boek over zijn eigen moeder te schrijven.

Otto Kadoke is psychiater bij de crisisdienst en heeft zich gespecialiseerd in suïcidepreventie. Zijn moeder is hulpbehoevend en wordt verzorgd door twee Nepalese meisjes. Als hij op een dag bij haar langsgaat, verklaart hij aan een van de meisjes zijn liefde, waarop beide verzorgsters besluiten te vertrekken. Het wordt nog erger wanneer Kadoke zijn professionele carrière op het spel zet als hij Michette, een jonge suïcidale vrouw, een alternatieve therapie laat ondergaan en de woning van zijn moeder verandert in een soort privékliniek.

Moedervlekken wordt volledig vanuit het perspectief van Otto Kadoke verteld en ondanks dat er over zijn vroegere leven niet zo heel erg veel bekend wordt gemaakt, wordt zijn personage wel degelijk uitvoerig uitgewerkt. Dan merkt de lezer al snel dat de psychiater een typisch Grunberg-karakter is: een wat kleurloze, onzichtbare, maar zeker bijzondere man. Omdat Kadoke na het vertrek van de twee Nepalese meisjes bij zijn moeder intrekt om haar te verzorgen, kom je over haar ook het nodige te weten. Een verrassende onthulling over haar identiteit al vrij vroeg in de plot doet daar niets aan af. Nevenpersonages hebben in verhalen vaak een ietwat ondergeschikte rol, maar voor Michette geldt dat absoluut niet. Zij is van wezenlijk belang; niet alleen voor de verhaallijn, want voor Kadoke en zijn moeder is ze dat eveneens.

De auteur heeft in dit verhaal een aantal maatschappelijke vraagstukken verwerkt, waaronder de problemen in de (mantel)zorg en de bureaucratie bij een crisisdienst. Hij voorkomt echter wel dat hij belerend overkomt, daar is totaal geen sprake van. De schrijfstijl is namelijk erg toegankelijk en net als in veel van zijn andere boeken maakt Grunberg ook nu weer gebruik van een gezonde dosis humor. Hoewel Moedervlekken geen zichtbare tijdlijn heeft, is het van begin af aan duidelijk dat tussen de ene en andere scène minimaal enkele dagen zitten en in sommige gevallen zelfs weken. De af en toe ruime interval heeft echter niet tot gevolg dat het een uitermate snel verhaal is. Het heeft een overwegend rustig tempo en de lange hoofdstukken zijn daar mede debet aan. Het voelt echter niet zo, want omdat er vrij veel gebeurt, en de personages dusdanig interessant zijn, lijkt het erop dat de tijd vervliegt.

Het meest opvallend in deze roman is de relatie tussen Kadoke en zijn moeder. Hij toont met grote regelmaat zijn allesomvattende liefde voor haar – zij doet dat voor hem ook, maar wel veel minder opzichtig en frequent. Wat de psychiater voor zijn moeder voelt, doet heel erg denken aan een oedipuscomplex, maar dan een zonder seksuele gedachten. Het vele geknuffel en geaai is misschien niet zo heel erg vreemd als een jong kind dat doet, maar wanneer het een tweeënveertigjarige man betreft, is het toch een iets ander verhaal. Aan de andere kant heeft hun onderlinge verstandhouding ook wel weer zijn charme.

Dat Moedervlekken door de eerdergenoemde maatschappelijke vraagstukken vragen oproept, is onvermijdelijk. Een aantal antwoorden daarop kan de lezer zelf beantwoorden, maar er zijn er ook een paar die open blijven staan en die stemmen dan tot nadenken. Deze roman is daarom zoveel meer dan alleen maar een leesboek zijn.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arnon Grunberg
Titel: Moedervlekken

ISBN: 9789048838936
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2016

Ik zal je vinden – Linwood Barclay

Beschrijving
Techmiljonair Miles Cookson heeft meer geld dan hij ooit kan uitgeven, en alles waar hij ooit van heeft gedroomd – behalve tijd. Recent is er een terminale ziekte bij hem geconstateerd, en er is vijftig procent kans dat die erfelijk overdraagbaar is. Voor Miles betekent dit dat hij in zijn verleden moet gaan graven. Twintig jaar geleden is hij namelijk spermadonor geweest. Nu lopen er negen kinderen van hem rond die op het punt staan bepaalde zaken van hem te erven.

Terwijl Miles op zoek gaat naar de kinderen die hij nooit heeft gekend, begint de jonge documentairemaker Chloe Swanson aan een zoektocht naar haar biologische vader. Als Miles en Chloe uiteindelijk met elkaar in contact komen, wordt hun ontmoeting overschaduwd door een reeks mysterieuze en beangstigende gebeurtenissen: een voor een verdwijnen de andere erfgenamen zonder een spoor achter te laten, alsof ze nooit hebben bestaan. Is een van Miles’ kinderen zijn concurrenten aan het uitschakelen? In dat geval moet ook Chloe vrezen voor haar leven.

Recensie
Multimiljonair Miles Cookson hoort dat hij een progressieve hersenaandoening heeft die voor vijftig procent erfelijk is. Twintig jaar eerder was hij zaaddonor en als gevolg daarvan is hij de biologische vader van negen kinderen. Nu wil hij hen vinden om te vertellen dat hij ze één miljoen dollar nalaat. De eerste die hij ontmoet is Chloe Swanson, die middels DNA-analyse heeft ontdekt dat ze een halfbroer heeft: Todd Cox. Als ze naar hem toegaan, blijkt hij te zijn verdwenen en de caravan waarin hij woont is grondig schoongemaakt. Wanneer plotseling ook enkele andere erfgenamen verdwijnen, vraagt Miles zich af wie het op zijn geld gemunt heeft.

Van de titel Ik zal je vinden gaat iets dreigends uit. Het maakt je tevens nieuwsgierig: je vraagt je namelijk af wie gevonden moet worden, wat de dader – gemakshalve moet ervan uitgegaan worden dat die er is – allemaal doet om iemand te vinden en wat hij met hem of haar van plan is. De proloog, die relatief lang is, versterkt dit gevoel, want de lezer wordt een paar keer misleid en de inleiding eindigt met een onvervalste cliffhanger. Daarna springt het verhaal drie weken terug in de tijd en omdat het hoofdstukkenlang over het wel en wee van de hoofdpersonages gaat, zakt de spanning drastisch in. De plot bevat daarentegen diverse onverwachte ontwikkelingen, die echter niet direct tot gevolg hebben dat het evenredig spannend wordt. Dat wordt het pas in de ontknoping, waarin zich tevens een handjevol verrassingen voordoet.

Ik zal je vinden heeft een bovengemiddelde hoeveelheid verhaallijnen, waarvan de lezer zich aanvankelijk afvraagt wat hun onderlinge verband is en wat de exacte rol van het merendeel van de vertellende personages is. Van een aantal is dat, zodra ze ten tonele verschijnen, wel duidelijk, maar dan blijft het in het ongewisse in wiens opdracht ze handelen. Deze opzet is een bewuste keuze van de auteur, hij heeft daarmee immers de intentie het verhaal meer spanning te geven. Hij gaat echter voorbij aan het feit dat dit bij veel lezers voor verwarring kan zorgen. Zij missen, met name in de eerste helft van de plot, een heldere structuur. Uiteindelijk weet Barclay al die verschillende lijnen wel op een knappe manier samen te brengen, waarna ze als één geheel eindigen in een spectaculaire, maar volkomen ongeloofwaardige ontknoping.

Het aantal personages dat de revue passeert is aanzienlijk, maar, zonder enkele anderen tekort te doen, het zijn voornamelijk Cookson en Swanson die het meest tot de verbeelding spreken. De interactie tussen beide tegenpolen is soms vermakelijk en Cooksons ziekte en de daarbij behorende ongemakken worden goed en realistisch in beeld gebracht. Ondanks allerlei plotwendingen heeft de auteur niet kunnen voorkomen dat het verhaal wat voorspelbaarheden bevat. Dat geldt voor het doen en laten van sommige personages, maar eveneens voor het verloop van bepaalde scènes en situaties.

Barclay heeft met zijn voorgaande boeken laten zien dat hij een begenadigd verhalenverteller en auteur is, maar deze keer valt dat niet helemaal op te maken. De spanning is minimaal en doordat de uitwerking van het goed gevonden thema en de meeste personages niet ten volle wordt benut, is Ik zal je vinden, dat vakkundig is vertaald door Waldemar Noë, een aangenaam, maar overwegend oppervlakkig verhaal.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Linwood Barclay
Titel: Ik zal je vinden

ISBN: 9789022593691
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2021

De chemicus – Stephenie Meyer


Beschrijving
Bijna niemand weet dat ze ooit voor de Amerikaanse regering werkte. Ze was de onbetwiste expert op haar vakgebied en vormde zelf een van de grootste geheimen van een dienst die zelf zo geheim is dat hij niet eens een naam heeft. tot de dienst ineens besloot dat ze een te groot risico vormde en jacht op haar begon te maken. Tegenwoordig blijft ze zelden lang op dezelfde plek en wisselt ze zo vaak mogelijk van naam. De enige persoon die ze durfde te vertrouwen is vermoord. En nog altijd beschikt ze over informatie die zo gevoelig is dat de dienst haar zo snel mogelijk wil liquideren.

Als de dienst haar een uitweg biedt, beseft ze dat het haar enige kans op een normaal leven is. De nieuwe klus die ze moet aannemen in ruil voor haar leven betekent echter dat ze nog meer gevoelige informatie moet inwinnen – informatie die haar alsnog in levensgevaar zou kunnen brengen. Ze besluit de klus aan te nemen en maakt zich klaar voor de gevaarlijkste missie ooit, die er niet gemakkelijker op wordt als ze valt voor een man die haar kansen alleen maar kan  verkleinen. Ze zal al haar unieke vaardigheden moeten inzetten om in leven te blijven…

Recensie
Stephenie Meyer is vooral bekend geworden door haar eveneens verfilmde Young Adultserie The Twilight. Van deze reeks zijn wereldwijd meer dan honderd miljoen exemplaren verkocht in ruim vijftig landen. In 2010 ontstond bij haar het idee om een spionagethriller te maken, aanvankelijk dacht ze aan een film. Ze maakte er een aantal aantekeningen en vergat het idee. Tot 2013, toen ze het weer oppakte en er een boek in zag. Dat werd De chemicus, dat in 2016 is verschenen en haar eerste thriller voor volwassenen is.

Juliana Fortis werd, toen ze een paar jaar geleden nog voor de Amerikaanse geheime dienst werkte, De Chemicus genoemd. Na de moord op haar collega blijft ze nooit lang op eenzelfde plek en wisselt ze regelmatig van identiteit. Bang om zelf ook vermoord te worden. Op een dag neemt de dienst weer contact met haar op en doet haar een aanbod, dat ze accepteert. De opdracht die ze krijgt, lijkt eenvoudig, maar blijkt een gevaar voor haar eigen leven te zijn. Vanaf dat moment moet ze al haar vaardigheden gebruiken om in leven te blijven.

Het belangrijkste personage in De chemicus is Juliana, oftewel Alex, want dat is haar naam waaronder ze zich bij de anderen bekend heeft gemaakt. De lezer komt dan ook ruim voldoende over haar te weten en merkt al snel dat ze niet altijd even sympathiek overkomt, vooral niet wanneer ze het op een tegenstander gemunt heeft. Toch blijkt ze niet zo slecht te zijn als ze in eerste instantie lijkt. Gedurende de plot maakt ze een heel duidelijke verandering door en verbaast ze zichzelf. Ze wordt innemend en de aanvankelijke antipathie die haar houding en karakter oproepen, slaat om waardoor de lezer haar zelfs aardig begint te vinden. Haar rol in het verhaal is overigens niet dominant, de andere personages die belangrijk zijn, komen daarom ook goed uit de verf.

In de eerste hoofdstukken is het verhaal nogal onduidelijk, vooral omdat niet helder is waarvoor Alex op de vlucht is, wat er de reden van is waarom men haar wil ombrengen, maar ook omdat veel dingen nogal gedetailleerd worden beschreven. Het is dus niet zo heel erg vreemd dat het dan voor de lezer nogal verwarrend is. Na iets meer dan honderd bladzijden komt daar verandering in, het verhaal krijg actie, en als gevolg daarvan meer spanning, het tempo gaat omhoog en, en dat is misschien wel het belangrijkste, het verhaal krijgt steeds meer structuur. Zo krijgt de lezer bijvoorbeeld ook meer informatie over het enigszins paranoïde gedrag van Alex en de redenen waarom ze voortdurend op de vlucht is.

De ontstane spanning blijft gedurende de rest van de plot gehandhaafd, niet continu, maar wel degelijk met regelmaat. Verschillende hoofdstukken eindigen met cliffhangers en er doen zich enkele onverwachte wendingen voor. Aan het eind dreigt het verhaal als een nachtkaars uit te gaan. In de ontknoping lijkt alles namelijk wel heel erg soepel en gemakkelijk te gaan, maar al snel blijkt dat dit bedrog is. Die slotfase van De chemicus is uiteindelijk toch niet zoals die aanvankelijk leek, er doen zich wat bijzondere ontwikkelingen voor en daardoor krijgt het verhaal toch nog een finale zoals die hoort te zijn. De enige smet aan het eind is de epiloog. Dit nawoord geeft wel een antwoord op een enkele openstaande vraag, maar is dusdanig simpel dat deze beter achterwege had kunnen blijven.

Meyer’s zijstapje naar een ander genre hoeft in principe niet eenmalig te zijn. Ze beheerst het namelijk ook om een redelijk spannende thriller te schrijven. Want op enkele minpuntjes na is De chemicus zonder meer de moeite waard.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Stephenie Meyer
Titel: De chemicus

ISBN: 9789022579824
Pagina’s: 528

Eerste uitgave: 2016

De Das – Fredrik Persson Winter

Beschrijving
Elk jaar, in de nacht van 5 op 6 november, slaat hij toe, de Das. Een seriemoordenaar die inbreekt in de kelder van het huis van zijn prooi. Zijn slachtoffers worden de grond in gesleept en verdwijnen vervolgens spoorloos.

Op een dag vindt uitgever Annika Granlund voor de deur van haar kantoor een met modder besmeurd manuscript. De titel is De Das en het verhaal is een morbide biografie van een seriemoordenaar die ondergronds leeft. Annika ziet kans met dit manuscript haar noodlijdende uitgeverij te redden, die failliet zal gaan als ze niet snel een bestseller vindt.

Ze besluit het uit te geven, ook al is het een controversieel verhaal. Haar beslissing blijkt dramatische gevolgen te hebben en langzaam maar zeker raakt ze weer in de greep van de duistere krachten die ze als kind dacht te hebben overwonnen.

Wie is de Das? Wie schreef het boek? En wie of wat houdt zich schuil onder de grond?

Recensie
Onder de naam Fredrik Persson schreef de Zweedse advocaat en auteur Fredrik Persson Winter twee jeugdboeken. Omdat een derde werd afgewezen, begon hij uit frustratie aan een kort verhaal waarin een monster voorkwam. Het idee daarvoor kreeg hij door een geluid van graafmachines. Uiteindelijk heeft hij zijn ideeën verwerkt in zijn in 2022 verschenen debuutthriller De Das. Behalve auteur is hij ook een van de makers van de in Zweden succesvolle podcast Fantastisk Podd, dat over het schrijven van sciencefiction, fantasy en horror gaat.

Annika Granlund werkt bij een kleine uitgeverij en op een ochtend vindt ze een bemodderd manuscript, met als titel Ik ben de Das, voor de deur van haar kantoor. Ze leest het door, is er enthousiast over en, ondanks dat de auteur zes jaar eerder spoorloos is verdwenen, geeft ze het uit. Het boek is echter omstreden, omdat jaarlijks, in de nacht van 5 op 6 november, een mysterieuze moord wordt gepleegd. De slachtoffers lijken namelijk in de grond te verdwijnen, waarna er van hen geen spoor meer te vinden is.

Na de proloog, waarin inspecteur Cecilia Wreede op de laatste plaats delict van de jaarlijks toeslaande moordenaar de Das rondloopt, begint ieder hoofdstuk met een paar regels in cursief. Die zinnetjes zijn het verhaal van degene die zich de Das noemt en maken deel uit van het manuscript dat Annika Granlund gevonden heeft. Het is de bedoeling dat die regeltjes de lezer nieuwsgierig maken, maar eveneens voor een verhoogde spanningsboog zorgen. Dat lukt echter niet, want daarvoor zijn ze te kort, ben je, ondanks de niet al te lange hoofdstukken, snel kwijt wat er gezegd wordt en hebben ze totaal geen spanning. Het komt er min of meer op neer dat je niet geneigd bent meteen te willen weten hoe het vervolg van die cursieve fragmenten is.

Het verhaal, dat uit drie delen (akten genoemd) bestaat, wordt afwisselend verteld vanuit de perspectieven van Granlund en Wreede, waarbij eerstgenoemde het meest aan het woord is. Zowel in het eerste als tweede deel gaat het, wat Granlund betreft, voornamelijk over haar privésituatie, de problemen die haar werkgever heeft en de daaraan gerelateerde noodzaak het door haar gevonden manuscript in boekvorm uit te geven. Dit is allemaal aardig om te lezen en te weten, maar spannende momenten levert dat niet op. Een eerste spannend voorval doet zich pas in hoofdstuk vierentwintig (er zijn er negenentachtig) voor en dat heeft dan nog niet eens betrekking op de misdaad en het bijbehorende onderzoek. Vervolgens wordt het pas in de ontknoping enigszins thrillerachtig, maar niet zodanig dat het verrassend of opzienbarend wordt.

De twee belangrijkste personages (Wreede en Granlund) zijn redelijk tot goed uitgewerkt, over hen komt de lezer het meest te weten. Toch kun je je moeilijk met hen vereenzelvigen. Dat komt voornamelijk door hun gedrag. De inspecteur leidt aan tunnelvisie, – dat hoeft niet per se nadelig voor haar karakter te zijn – maar ze is, tegen beter weten in, nogal overtuigd van haar gelijk. Granlund wordt gedurende de plot irritanter en onredelijker; de sympathie die ze had kunnen hebben, is ver te zoeken. De plot is over het algemeen oppervlakkig en is in de eerste twee delen vooral gericht op de persoonlijke perikelen van beide protagonisten. Pas in de derde akte ligt de nadruk iets meer op het politieonderzoek. Veel te laat en te weinig voor een thriller.

Het idee achter het schrijven van De Das is goed, maar het is Persson Winter niet gelukt daar een goede invulling aan te geven. Hij bewijst zonder meer dat hij het beheerst om een vlot lopend verhaal te schrijven, – zijn schrijfstijl is toegankelijk en fijn – maar zijn debuut ontbeert het aan spanning, plotwendingen en verrassingen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Fredrik Persson Winter
Titel: De Das

ISBN: 9789044984897
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2022