Auteursarchief: leeskees

Blonde Dolly – Tomas Ross


Beschrijving
Zestig jaar na haar dood is de naam Blonde Dolly nog altijd niet vergeten. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentieorkest. Dolly reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels. De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag destijds zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar zijn haar beruchte blauwe boekjes gebleven waarin ze namen van haar ‘speciale’ clientèle zou hebben genoteerd? 

In september 1959 wordt een man na een hartaanval opgenomen in een ziekenhuis in Scheveningen waar Hannah Fridman als verpleegster in opleiding werkt; een oudere man met een brandplek op zijn gezicht. Hannah is er zeker van dat deze man in 1943 haar vader in Velsen aan de Duitsers heeft verraden, in een complot om linkse verzetsstrijders uit te schakelen uit angst  voor een communistische machtsovername na de bevrijding. Hannah besluit het recht in eigen hand te nemen en hem te doden, al blijkt er nog iemand te zijn die hetzelfde wil en haar op het spoor zet van een jonge vrouw die tijdens de oorlog in een bordeel voor Duitse officieren en foute Nederlanders werkte, een hoertje dat zich Blonde Dolly noemt en een dubbelleven in Den Haag leidt.

Recensie
Het is inmiddels een kleine zestig jaar geleden dat Blonde Dolly, Nederlands bekendste prostituee, vermoord in haar Haagse woning werd aangetroffen. De moord wordt nog altijd gezien als een van de meest opzienbarende die in ons land gepleegd is en leverde door de jaren heen inspiratie op voor een film, een theatershow en een aantal boeken. Ook Tomas Ross, bekend geworden door de factionthriller, liet zich door deze mysterieuze vrouw, haar werkelijke naam was Sebilla Alida Johanna Niemans, inspireren en schreef Blonde Dolly, een thriller die op haar leven is gebaseerd en op 4 februari 2019 verscheen.

Drie weken na zijn hartaanval, waarvoor hij in het ziekenhuis is opgenomen, mag advocaat Herman van Dijk weer naar huis. De 22-jarige Hannah Fridman werkt daar als leerling-verpleegster en heeft hem gedurende die periode verzorgd. Ze is ervan overtuigd dat Van Dijk haar vader in 1943, bijna vijftien jaar geleden alweer, in Velsen aan de Duitsers heeft verraden. De reden hiervoor was om te voorkomen dat de communisten na de bevrijding de macht over zouden nemen. Hannah zint op gerechtigheid en is van plan om hem te vermoorden, al ziet ze dat zelf anders. Dan blijkt er nog iemand te zijn die hetzelfde wil, ze treffen elkaar steeds vaker en Hannah wordt gewezen op een jonge vrouw die in de oorlog in een bordeel voor Duitse officieren en NSB’ers werkte. Ze noemt zich tegenwoordig Blonde Dolly en zit in Den Haag achter een raam, maar beweegt zich met evenveel gemak in de betere kringen van de stad en beschikt daardoor over geheime informatie. Die ze gebruikt om haar plannen te verwezenlijken.

“Vanavond ga ik een man doden.” Een openingszin die er niet om liegt en waarmee Ross de lezer meteen te pakken heeft. Die zes woorden blijken kenmerkend te zijn voor het hele verhaal. Het boeit, het intrigeert en van begin tot eind is er een sluimerende spanningsboog. Door het verhaal vanuit het perspectief van verschillende personages te vertellen, hebben enkele hoofdstukken een overlapping, maar door die andere invalshoek wordt ook de lezer in de gelegenheid gesteld een bepaalde scène door de ogen van een ander te bekijken. En dan wordt duidelijk dat iets wat een herhaling lijkt te zijn, dat juist niet is.

Behalve de moord heeft Ross ook de Velser Affaire, een – mogelijk – denkbeeldig complot tijdens de Tweede Wereldoorlog, in zijn verhaal verwerkt. Leden van de politie van Velsen en leden van het Nederlands verzet zouden hierbij betrokken zijn geweest, maar ook rezen er twijfels over de rol van de toenmalige regering. Omdat de auteur deze historische feiten met fictie combineert, krijg je het gevoel een waargebeurd, en dus realistisch, verhaal te lezen. Dit wordt versterkt door de beeldende beschrijvingen en de typische en goed overkomende jaren 50-sfeer.

In eerste instantie lijken de verschillende verhaallijnen niets met elkaar te maken te hebben, maar gedurende de plot komen ze, zonder dat de personages elkaar ontmoeten, wel op een subtiele en doordachte manier steeds meer samen. Het verhaal wordt daardoor afgerond, maar de ontknoping laat nog wel wat vragen openstaan. En dat is precies wat Ross beoogde. Omdat de moord op Blonde Dolly ook nog steeds voor vraagtekens zorgt.

Minstens zo interessant is het nawoord dat Ross op het verhaal geeft. Daarin geeft hij uitgebreide informatie over de moord op Blonde Dolly, wat zijn research hem heeft opgeleverd en hoe hij dit in zijn boek heeft kunnen gebruiken. Daarbij is hij niet over één nacht ijs gegaan, want in 2007 schreef hij in Den Haag Centraal al een feuilleton over haar en in Plaats Delict uit 2005 wordt haar moord ook beschreven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tomas Ross
Titel: Blonde Dolly

ISBN: 9789023427346
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2019

Advertenties

13 uur – Deon Meyer


Beschrijving
Wanneer een Amerikaanse rugzaktoeriste in Kaapstad verdwijnt en politici in paniek raken over het beschadigde imago van de stad, krijgt inspecteur Benny Griessel de taak om de jonge vrouw terug te vinden. De keuze voor Benny is allesbehalve oncontroversieel, want zijn alcoholprobleem is alom bekend, en zijn carrière is na 25 jaar bij de politie nagenoeg tot stilstand gekomen. Maar de zaak van het verdwenen meisje biedt hem een kans om nog een keer te laten zien waarom velen binnen de politie en de politiek hem als een ware legende beschouwen. Benny heeft slechts dertien uur de tijd om de jonge vrouw terug te vinden, om twee moorden op te lossen en om tussendoor zijn jarenlange ervaring over te dragen op de volgende generatie misdaadbestrijders, die afkomstig zijn uit alle etnische groeperingen die het nieuwe Zuid- Afrika rijk is. Dertien uur om een complot te ontrafelen dat een bedreiging blijkt te vormen voor het hele land?

Recensie
Hoewel hij al op veertienjarige leeftijd zijn eerste boek schreef, begon de Zuid-Afrikaan Deon Meyer pas na zijn dertigste serieus over het schrijven van boeken na te denken. Niet veel later was zijn eerste boek een feit, de thriller Wie met vuur speel, dat alleen in het Afrikaans is uitgekomen. Zijn latere werk werd allemaal wel vertaald, maar echt bekend werd hij met zijn serie waarin inspecteur Bennie Griessel het hoofdpersonage is. De serie begon met Duivelspiek en kreeg een vervolg met 13 uur, dat door VN in 2012 tot thriller van het jaar is uitgeroepen.

De Amerikaanse vriendinnen Erin Russel en Rachel Anderson reizen met een groep door Afrika. In Kaapstad wordt een van hen vermoord en de ander achtervolgd. Inspecteur Bennie Griessel krijgt de leiding over het onderzoek naar de moord, maar moet er ook voor zorgen dat het gevluchte meisje, dat inmiddels verdwenen is, levend wordt teruggevonden. Ergens anders in de stad wordt in zijn woning het lichaam van een man gevonden en de verdenking valt al snel op zijn alcoholistische vrouw. Ook deze zaak zal door Griessel gecoördineerd moeten worden. Wat hebben deze zaken gemeen en worden ze op tijd opgelost?

Zoals de titel van het boek al suggereert, speelt het verhaal zich in dertien uur af. Die korte tijdspanne zorgt er wel voor dat het een enorm tempo heeft en het verhaal bij wijze van spreken voorbij is voor je er erg in hebt. Omdat Meyer zich door deze opzet geen inleiding kon permitteren, ben je als lezer al vanaf de eerste bladzijde bij het verhaal betrokken, je zit er meteen volop in en pas als het boek is dichtgeslagen kun je op adem komen. Daarbij kenmerkt de plot zich ook nog eens door diverse onverwachte, en dus verrassende, ontwikkelingen. Het zijn stuk voor stuk ingrediënten 13 uur van een flinke dosis spanning hebben voorzien.

Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen, die van de moord op het ene en de vlucht en verdwijning van het andere meisje. En ook die van de moord op de man, die een bekende platenbaas blijkt te zijn. Gedurende de plot wijst niets erop dat beide verhalen met elkaar te maken hebben. Dat hebben ze in feite ook niet, maar in de ontknoping blijken ze toch een raakvlak te hebben. Iets dat de lezer lange tijd niet ziet aankomen. De onderzoeken in die afzonderlijke verhalen worden verricht door een aantal nieuwbakken inspecteurs, Griessel is hun mentor. Interessante personages die, als ze ook nog in de rest van de serie voor gaan komen, alleen maar kunnen groeien.

Meyer zou Meyer niet zijn als hij ook in 13 uur geen maatschappelijk probleem naar voren brengt. Dit probleem is niet prominent aanwezig, maar het sluimert door het verhaal heen. Want hij maakt heel erg duidelijk dat het land nog steeds te kampen heeft met de gevolgen van de apartheid. Ook de nog steeds aanwezige corruptie van politiefunctionarissen maakt deel uit van het verhaal. Daarin heeft het land nog steeds geen positieve veranderingen ondergaan. Deze problematiek maakt het verhaal bijzonder realistisch. Dat geldt overigens ook voor de beeldende en levendige beschrijvingen die de auteur hanteert.

Toch kan er een kleine, wat kritische kanttekening worden geplaatst. Een van de nieuwe inspecteurs, Mbali Kaleni, is nogal fors en daar legt Meyer soms onnodig de nadruk op. Dat weegt echter niet op tegen het verhaal op zich, want dat staat als een huis. Zonder enige vorm van twijfel kan worden gesteld dat 13 uur een thriller van formaat is.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: 13 uur

ISBN: 9789400501614
Pagina’s: 389

Eerste uitgave: 2012

De vos – Frederick Forsyth


Beschrijving
Het voormalige hoofd van de Britse geheime dienst Adrian Weston wordt midden in de nacht wakker gebeld door de premier. Haar bericht is schokkend: de strengst beveiligde firewalls ter wereld, van het Pentagon, de NSA en de CIA, zijn tegelijkertijd gehackt door een hacker met de bijnaam ‘De Vos’. Nog schokkender is dat De Vos een zeventienjarige Britse scholier blijkt te zijn, zonder kwaad in de zin. De jongen beschikt gewoon over een geniale geest.

De Amerikaanse veiligheidsdiensten willen dat De Vos wordt uitgeleverd, maar Adrian heeft andere plannen. In een race tegen de klok moet hij voorkomen dat de jongen in vijandelijke handen valt. Want dan zijn de gevolgen ondenkbaar…

Recensie
Het schrijversdebuut van de Britse auteur Frederick Forsyth was niet zijn veelgeroemde thriller De dag van de Jakhals, maar The Biafra story, een non-fictieboek uit 1969 waarin hij zijn ervaringen met het conflict in dat land heeft verwerkt. Zijn debuutthriller uit 1971 betekende echter wel de grote doorbraak van de voormalig journalist en wordt gezien als de belangrijkste thriller in de geschiedenis. Een aantal van zijn boeken is verfilmd en met prijzen beloond. Begin februari 2019 verscheen De vos, zijn nieuwste thriller en tevens zijn zwanenzang als thrillerauteur.

Gepensioneerd adjunct-hoofd van de Britse geheime dienst Adrian Weston wordt ’s nachts wakker gebeld door de premier. De meest geheime databank van de NSA is gehackt en de verantwoordelijke daarvoor blijkt een achttienjarige jongen te zijn, die later de bijnaam De vos krijgt. De Amerikaanse regering wil dat hij wordt uitgeleverd, maar Weston weet hun president ervan te overtuigen dat hij hiervan afziet. Hij heeft namelijk andere plannen met de jongen. Dat zorgt ervoor dat er internationale conflicten dreigen te ontstaan, waarbij het leven van de hacker in gevaar komt.

Hoewel Forsyth al zijn verhalen op een typemachine geschreven heeft, gaat hij wel degelijk met de tijd mee. Want de rode draad in De vos is het al dan niet legaal of illegaal hacken van vijandelijke doelen. Cybercrime in optima forma. Behalve deze nog steeds actuele handeling heeft de auteur ook andere zaken in de thriller verwerkt die de laatste jaren veel aandacht hebben gekregen, waaronder crowdfunding en de Brexit. Dit is echter niet het belangrijkste in het verhaal, verre van zelfs. De meeste aandacht gaat uit naar de onderlinge machtsverhoudingen tussen Amerika, Rusland, Iran en Noord-Korea, waarbij hun leiders niet bij naam genoemd worden, maar wel overduidelijk herkenbaar is wie de auteur bedoelt.

In principe kan dit een interessante en boeiende spionagethriller opleveren, want dat is waar het vooral om draait. De eerste paar bladzijden lijken dat ook te bevestigen, maar al snel verzandt het verhaal in een koele en zakelijke opsomming van feiten en wetenswaardigheden. Daardoor heeft De vos bij tijd en wijle veel weg van een geschiedenisles en een handboek spionage. Dat maakt het lezen er niet gemakkelijker op. Ook een overtal aan personages en verhaallijnen met diverse zijpaden, zorgt voor veel complexiteit, verwarring en onduidelijkheid. De auteur heeft aan het eind van het boek niet voor niets een ruim vier pagina’s lange lijst van karakters en organisaties opgenomen. Dat is al erg veelzeggend.

Het staat buiten kijf dat Forsyth een vakkundig schrijver is en dat hij voor dit boek meer dan voldoende research heeft gepleegd. De huidige toestand in de wereld levert daardoor een realistisch verhaal op, dat echter wel wordt ontsierd door de inzet van een puber met autisme. Alles rondom deze jongen en zijn familie, maar ook de nogal gezochte ontknoping, doen weer afbreuk aan het realiteitsgehalte. De vos, dat vertaald is door Guus van der Made, is in beginsel Forsyths laatste spionagethriller en dat is misschien maar goed ook.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Frederick Forsyth
Titel: De vos
ISBN: 9789400510296
Pagina’s: 311

Eerste uitgave: 2019

Een nieuw begin – Angelique Haak


Beschrijving
Jennifer Brugman is een gedreven rechercheur met een pijnlijk verleden. Ze wil graag opnieuw beginnen en een baan in haar geboortestad Rotterdam biedt haar die kans. Samen met haar nieuwe collega’s werkt ze aan een heftige moordzaak: het opsporen van een moordenaar die een voorliefde heeft voor Griekse Mythologie en het afstraffen van overspelige vrouwen. Lukt het Jennifer geheim te houden wat haar overkomen is en echt opnieuw te beginnen, als het er steeds meer op gaat lijken dat de Mythologie-moordenaar het op haar gemunt heeft…

Recensie
Toen ze nog kind was, was Angelique Haak al verzot op lezen en schrijven. Na haar schooltijd heeft ze voor een ander vak gekozen, maar zoals zo vaak kroop het bloed waar het gaan kon, en schreef ze een boek. Dit bleek geen succes. Daarna deed ze in 2013 mee aan een plaatselijke schrijfwedstrijd. De opdracht was het schrijven van een spannend verhaal. Dat werd Op zoek naar jou, waarmee ze de wedstrijd won. Dit was er de aanleiding van om opnieuw aan een boek te beginnen en in 2016 werden haar plannen concreet en twee jaar later verscheen haar thrillerdebuut Een nieuw begin.

De in Rotterdam geboren rechercheur Jennifer Brugman keert, na een schokkende ervaring in Groningen, terug naar haar geboortestad, waar ze een baan gekregen heeft bij de plaatselijke politie. Op haar eerste dag krijgt ze al te maken met een moordzaak en samen met haar collega’s probeert ze de dader op te sporen. Er worden meer lichamen gevonden en de moordenaar blijkt het vooral op overspelige vrouwen gemunt te hebben en heeft bovendien een fascinatie voor de Griekse mythologie. Verder wijst alles erop dat hij achter Jennifer aanzit. Kan ze nu verborgen houden wat haar in het noorden overkomen is en lukt het haar om aan het gevaar te ontkomen?

Het begin van het verhaal kent nogal wat voor een thriller kenmerkende clichés. De auteur heeft er zelf blijkbaar een flink aantal gelezen en deze opgedane kennis bij het schrijven van Een nieuw begin gebruikt. Op zich is dat niet zo erg, want het is niet gemakkelijk om nog iets origineels te bedenken, maar ze had er beter aan gedaan dit te doseren. Op een gegeven moment komt alles in een stroomversnelling terecht, gebeurt er te veel tegelijkertijd of achtereenvolgend. Daardoor krijgt de lezer de indruk dat alle elementen die thrillerwaardig zijn in dit ene boek zijn gepropt. Het is daardoor net wat te veel van het goede.

Een nieuw begin wordt vooral verteld vanuit het perspectief van Jennifer. De rode draad is dan grotendeels haar persoonlijke problematiek. Haak laat de lezer lang in het ongewisse wat dit dan is. Dit wekt de nieuwsgierigheid wel op, maar eigenlijk wil je veel eerder weten wat haar overkomen is. Doordat hier langzaam naar toegewerkt wordt, wordt haar personage goed uitgewerkt. Er zijn ook enkele korte stukken tekst, vaak aan het eind van sommige hoofdstukken, die vanuit het perspectief van de dader worden verteld. Een aantal daarvan is het meest intense van het verhaal. Op die momenten ontstaat er een licht spanningsveld, dat verder zo goed als ontbreekt.

Dat al ruim van tevoren te voorzien is wie de dader is, gaat ten koste van die minimaal aanwezige spanning. Daarnaast bevat het verhaal nog enkele andere voorspelbaarheden en de verrassende plotwendingen ontbreken voor een groot deel. Alleen in de ontknoping komen er een paar voor. Daarom is het jammer dat het laatste hoofdstuk te gezocht is, het lijkt erop dat er een eind aan het verhaal moest komen. De titel van het boek kan op verschillende manieren worden uitgelegd. Dat heeft Haak vast en zeker bewust gedaan en daarmee heeft ze een goede keuze gemaakt.

Een nieuw begin is in een niet ingewikkelde stijl geschreven en leest daardoor erg vlot. Jennifer is iemand die met gemak uit kan groeien tot een terugkerend personage, waardoor de lezer er dan ook achter zal komen hoe het verder met haar gaat. Haak doet er dan wel goed aan een eigen stijl te creëren waardoor een volgend boek origineler wordt. Want dat ze over schrijfpotentie beschikt, bewijst ze wel met dit debuut.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Angelique Haak
Titel: Een nieuw begin

ISBN: 9789461092885
Pagina’s: 350

Eerste uitgave: 2018

De mol – Bart Debbaut


Beschrijving
Een groep van tien kandidaten – waaronder één saboteur – maakt zich klaar voor het nieuwe seizoen van De Mol. Allen hebben ze slechts één doel voor ogen: de bedrieger onder hen ontmaskeren. Een prachtige locatie en spannende opdrachten: het avontuur lonkt!

Maar vlak na de aftrap van de opnames verdwijnt Mary-Ann, één van de kandidaten, spoorloos. Het productieteam tast in het duister, dit hadden ze niet gepland. Is er een verrader op de set of speelt de mol dubbelspel?

Recensie
Bart Debbaut is geen man van twaalf ambachten, dertien ongelukken. Zijn carrière is daarvoor te stabiel. Nadat hij eerst bankier was, is hij sinds 2011 bedrijfsleider in een herenkledingzaak. Toch heeft schrijven hem altijd geboeid was hij in 2003 co-auteur van een managementboek en schreef hij ook voor een aantal tijdschriften. In 2008 begon aan een thrillerserie met de inspecteurs John Leyssens en Mieke Van Cattendyck, waarvan Scherven het debuut was. In 2018 verscheen De Mol, zijn tiende boek. Dit boek is gebaseerd op het gelijknamige televisieprogramma, waarin hij zelf in 1999 deelnemer was.

Een nieuw seizoen van het populaire spelprogramma De Mol begint. Tien kandidaten, waaronder een saboteur, beginnen op een locatie in Frankrijk met het spel, dat op de eerste dag al in volle gang lijkt te zijn. Want een van hen, Mary-Ann, blijkt vlak voordat de opnamen beginnen te zijn verdwenen. De crew heeft dit niet gepland en moet daardoor improviseren zodat de opnamen toch door kunnen gaan. Zowel voor de deelnemers als de programmamakers loopt de spanning op. Want is er een echte saboteur aan het werk of hoort dit bij het spel?

Omdat het verhaal vanuit het perspectief van een aantal kandidaten verteld wordt, krijgt je als het ware mee hoe zij het spel ervaren, maar ook hoe ze het beleven. En in feite geldt dat ook voor de lezer, want of je het wilt of niet, onbewust ga je toch meedoen aan het spel en probeer je, net als de kandidaten, de mol te ontmaskeren. Dat duurt tot halverwege het verhaal. Want dan wordt al bekend wie de mol is en daarmee wordt meteen een groot deel van de spanningsboog weggehaald. Desondanks weet de auteur de lezer nog wel nieuwsgierig te maken. Naar de afloop. Dus dat spanningsveld blijft in ieder geval gehandhaafd.

Overigens moet De mol het niet hebben van een zinderende spanning. Ondanks dat die in de ontknoping wel weer wat toeneemt. Deze ontknoping lijkt toch enigszins gezocht en daardoor is dat einde wat minder bevredigend. Debbaut sluit het verhaal af met een epiloog die meer vragen oproept dan dat het antwoorden geeft. Misschien dat dat, onder het motto ‘niets is wat het lijkt’ bewust gedaan is, maar het zorgt er helaas wel voor dat het de lezer geen voldoening geeft en het verhaal nog niet af lijkt te zijn.

De verschillende personages die aan bod komen, worden niet uitvoerig uitgewerkt. Voor een boek als De mol is dat ook niet noodzakelijk. Net als bij het spelprogramma draait het hierin vooral om vermaak, maar dan wel van een soort waaraan de lezer plezier beleeft. Dat is Debbaut prima gelukt, want deze luchtig en in een vlotte stijl geschreven thriller is prettig leesbaar en niet al te ingewikkeld. Het idee om over het populaire spel een thriller te schrijven is origineel en omdat de auteur er zelf een keer aan deelgenomen heeft, kent hij de ins en outs. En daar heeft hij – terecht – dankbaar gebruikt van gemaakt. En dit alleraardige boek is daarvan het resultaat.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Bart Debbaut
Titel: De mol

ISBN: 9789401450096
Pagina’s: 287

Eerste uitgave: 2018

Koorts – Deon Meyer


Beschrijving
Willem Storm en zijn zoon behoren tot de weinige overlevenden in Zuid-Afrika – en de rest van de wereld – van een allesverwoestend virus. Willem wil hun leven weer opbouwen bij de stuwdam bij Vanderkloof, vanwege de beschutte ligging en de mogelijkheid om elektriciteit op te wekken. Alleen is Vanderkloof niet helemaal verlaten.

Een groep uitschot gebruikt het plaatsje als uitvalsbasis, en houdt een vrouw gevangen. Ze hadden door kunnen rijden, maar zo zit Willem niet in elkaar. Wanneer het tot een schietpartij komt, blijkt niet Willem, maar de dertienjarige Nico het koelbloedigst.

Als Nico jaren later zijn memoires schrijft en terugkijkt op zijn leven, lezen we over de momenten waarop zijn hart werd gebroken, zijn loyaliteiten op de proef werden gesteld, en over zijn pijnlijkste herinnering: de moord op zijn vader.

Recensie
In een interview heeft de Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer een keer gezegd dat hij de lezer aan het denken wil zetten door hem problemen te tonen en hem daarom dus geen antwoorden wil geven. Hij wil met zijn boeken proberen een betekenis te geven aan de wereld. Toch zegt hij zich niet te laten inspireren door ware gebeurtenissen. Wat echter wel altijd in zijn boeken voorkomt, zijn maatschappelijke thema’s die vooral in Zuid-Afrika voorkomen. In Koorts, dat in mei 2017 verscheen, is het een zoektocht om na te gaan of een multiculturele samenleving kan functioneren, maar ook kan slagen.

Na de uitbraak van een zeer besmettelijk virus waaraan het grootste deel van de mensheid gestorven is, proberen Willem Storm en zijn zoon Nico, die immuun blijken te zijn, een nieuw bestaan op te bouwen bij de stuwdam bij het plaatsje Vanderkloof. Willem roept goede mensen op om zich bij hem aan te sluiten en in korte tijd heeft zich een kleine gemeenschap gevormd dat Amanzi wordt genoemd. Ze worden aangevallen, maar mede door dapper optreden van Nico slaan ze zich er doorheen. Er is echter meer aan de hand, want ook binnen de gemeenschap groeit de onvrede. En wordt er een opzienbarende moord gepleegd.

Het begin van Koorts is ongebruikelijk. Want al in de eerste zin wordt aangekondigd dat de vader van Nico, de schrijver van de memoires, het verhaal is namelijk een terugblik, is vermoord. Dit, maar vooral ook het vervolg zijn interessant en zonder meer intrigerend. Het maakt de lezer nieuwsgierig en dat zorgt voor een spanningselement. Toch, en dat gevoel krijg je gedurende de plot steeds meer, is het boek geen echte thriller. Wat het wel is, is lastig te bepalen. Er zijn hoe dan ook voldoende passages die meer dan voldoende spanning hebben, maar daarnaast heeft het verhaal ook genoeg kenmerken die de indruk wekken dat het boek een roman is, of een avonturenboek. Eigenlijk kan wel gezegd worden dat het uit diverse genres bestaat.

In tegenstelling tot veel andere thrillers van de auteur is het tempo van dit verhaal niet razendsnel. In een bedaarde, maar zeker acceptabele snelheid schrijdt het voort zonder dat de aandacht van de lezer verslapt. Dat komt omdat er altijd wel wat gebeurt. Maar ook omdat Meyer ervoor gekozen heeft om de memoires van Nico af te wisselen met interviewfragmenten van een aantal bewoners van Amanzi. Hierdoor krijgt de lezer een situatie vanuit een ander perspectief te zien en is het in sommige gevallen tevens een aanvulling op de visie van Nico. Door deze goede keuze van de auteur krijgt de lezer een zo volledig mogelijk beeld van de gebeurtenissen.

Meyer laat in het ongewisse in welk jaar het verhaal zich afspeelt. Hoewel het verhaal zich in theorie in het verleden zou kunnen afspelen, is dit niet aannemelijk. Het heeft er meer van weg dat het gebeurtenissen in de toekomst zijn. Omdat het verhaal vooral gaat over de tijd na De Koorts, kan de lezer geen vergelijking maken met hoe deze fictieve wereld er voor die Apocalyps uitgezien heeft. Het is echter niet zo moeilijk om een vergelijking met onze huidige tijd te maken. Vooral omdat de auteur een aantal maatschappelijke problemen aan de kaak stelt waar de wereld momenteel mee te maken heeft, denk hierbij bijvoorbeeld aan de overdaad aan plastic afval. Tijdens én vooral ná het lezen, kun je jezelf de vraag stellen of het post-Koortstijdperk zoveel anders is geworden dan daarvoor. Het antwoord lijkt nee te zijn, want de problemen in Amanzi zijn identiek aan die in de huidige wereld. Dus heeft de pandemie blijkbaar niet veel zin gehad.

Ondanks dat Koorts niet in een speciaal hokje is te plaatsen, heeft Meyer een bijzonder boeiend verhaal geschreven. Een verhaal dat een even verrassende als schokkende ontknoping kent. De auteur toont met dit boek tevens aan dat hij erg veelzijdig een zeer kundig verhalenverteller is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: Koorts

ISBN: 9789400510098
Pagina’s: 544

Eerste uitgave: 2017

Vergelding – Andy McNab & Robert Rigby


Beschrijving
De kranten brengen de aanval op het hart van het Britse parlement met schreeuwende koppen. Terwijl de hulpdiensten de gewonden en stervenden helpen, is er slechts één vraag: wie heeft deze verschrikkelijke daad op zijn geweten? 

Ver weg, in de hitte van Zuid-Spanje, leven de zeventienjarige Danny en zijn grootvader, de voormalige explosieven-expert van de SAS, Fergus Watts, undercover. Ze beseffen dat de kleinste blunder hun verblijfplaats kan verraden aan de meedogenloze moordenaars die hen op het spoor zijn.

Al snel zijn Danny en Fergus weer op de vlucht, terwijl hun vijanden hen op de hielen zitten. Met behulp van whizz-kid Elena zijn ze vastbesloten een eind te maken aan de nachtmerrie. Terug in Engeland, terwijl de onverklaarbare golf van geweld escaleert, willen Danny en Fergus nog maar één ding: vergelding.

Recensie
Nadat Andy McNab, een pseudoniem voor Steven Billy Mitchell, in 1993 als hoogst onderscheiden soldaat de SAS verliet, schreef hij over zijn ervaringen twee bestsellers, waarvan Bravo Two Zero de eerste was. In 1998 begon hij met het schrijven van fictie en zijn bekendste boeken zijn die met Nick Stone. Samen met Robert Rigby, die als journalist begon en later bekendheid kreeg in de muziekwereld, schreef hij een aantal Young Adult-boeken. De jonge soldaat uit 2005 was het eerste van de Boy soldier-serie. Het tweede boek, Vergelding, verscheen eveneens in dat jaar.

Op een warme voorjaarsdag wordt een aanslag gepleegd bij het parlementsgebouw in Londen. In de kranten is dit het nieuws van de dag en iedereen vraagt zich af wie de verantwoordelijkheid voor de terroristische daad opeist. Dit alles is de zeventienjarige Danny en zijn opa Fergus Watts ontgaan, want ze leven undercover in het zuiden van Spanje. Er wordt echter jacht op hen gemaakt met als enige doel ze om te brengen. Als ze ontdekt worden, slaan ze opnieuw op de vlucht. Samen met Elena, de vriendin van Danny, willen ze hun situatie voorgoed veranderen. Ze keren terug naar Engeland, waar de aanslagen door blijven gaan.

Dat Vergelding het tweede deel van de Boy soldier-serie is, is al meteen aan het begin te merken. Het verhaal gaat namelijk verder waar het voorgaande geëindigd is. Daarom is het sterk aan te bevelen, en eigenlijk is het wel een voorwaarde, de boeken op volgorde te lezen, want dit deel bevat geen enkele duidelijke verwijzing naar wat zich in dat eerste deel plaatsgevonden heeft. Alleen dat al maakt het lezen van dit boek er niet gemakkelijker op. Vooral omdat de lezer geen enkele voorgeschiedenis heeft en zich in redelijke verwarring door (het begin van) dit boek heen moet worstelen.

Het verhaal bestaat uit een groot aantal ongeloofwaardige situaties. De auteurs proberen het wel realistisch te laten zijn, maar zijn daar niet in geslaagd. Verder worden de personages niet uitgewerkt waardoor de lezer de indruk krijgt dat McNab en Rigby er – onterecht – van uitgaan dat zij het eerste deel ook gelezen hebben. Het simpele en dunne verhaal, dat geen noemenswaardige plotwendingen heeft, heeft op een paar regels na geen enkele spanning en een erg gezochte ontknoping.

De schrijfstijl in Vergelding is vrij eenvoudig en voor iedereen te begrijpen. Natuurlijk is het een Young Adult, maar ook van boeken in dit genre mag je verwachten dat het toch wel wat verfijnder geschreven is. Nu kunnen de jongvolwassenen de indruk krijgen dat ze door de auteurs niet serieus genomen worden. Ze verdienen namelijk veel beter dan met dit boek te worden afgescheept. Dit wordt mede gevoed door een aantal inconsistenties die in het verhaal voorkomen. Want een vliegreis vanuit het zuiden van Spanje naar Londen wordt afgedaan als een enorm lange vlucht, terwijl het in werkelijkheid maar een paar uurtjes is.

Beide auteurs hebben er ongetwijfeld alles aan gedaan om er een interessant en spannend jeugdboek van te maken, maar hierin hebben ze hopeloos gefaald. Als ze ooit nog eens het plan opvatten om hiermee door te gaan, hebben ze nog wel wat huiswerk te doen. Pas dan kan een eventueel nieuw boek interessant, boeiend en een stuk spannender zijn.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Andy McNab & Robert Rigby
Titel: Vergelding

ISBN: 9789044319170
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2007

De stille patiënt – Alex Michaelides


Beschrijving
‘Zij is de enige die weet wat er gebeurd is.
Ik ben de enige die haar kan laten praten.’

Iedereen dacht dat Alicia Berenson een gelukkig huwelijk had; dan schiet ze haar man vijf keer in zijn hoofd. Na deze gruwelijke daad zwijgt ze, en weigert een verklaring te geven. Alicia’s stilte spreekt tot de verbeelding van het publiek en maakt haar tot een mysterieuze beroemdheid.
Psychotherapeut Theo Faber is ervan overtuigd dat hij haar weer kan laten praten en zo te ontrafelen wat er zich die bewuste nacht heeft afgespeeld. Hij doet er alles aan om een baan te krijgen bij de instelling waar Alicia zit opgesloten, en lijkt geobsedeerd om met haar in gesprek te gaan. Maar hij kan niet voorzien wat hij daarmee in gang zet…

Recensie
De Britse, maar op Cyprus geboren auteur Alex Michaelides wilde als kind altijd al schrijver zijn. Voor zijn achttiende schreef hij anderhalve roman, maar door zijn liefde voor de film werd zijn ambitie enigszins ontmoedigd. Hij werkte als scenarioschrijver voor films en daarvoor in een gesloten psychiatrische inrichting voor jongeren. Daar ontsproot bij hem het idee voor een boek dat moest doen alsof hij Agatha Christie was. Het resultaat daarvan is De stille patiënt dat in februari 2019 is uitgekomen. Dit debuut is in meer dan twintig talen vertaald en voor verschijning zijn zelfs de filmrechten gekocht.

Alicia en Gabriel Berenson, beiden kunstenaars, zijn zeven jaar getrouwd, maar op een dag schiet Alicia haar man vijf keer in het hoofd. De politie wil haar ondervragen, maar Alicia zegt geen woord meer. Ze wordt opgenomen in The Grove, een psychiatrische kliniek. Haar weigering spreekt tot de verbeelding van publiek en media en haar schilderijen worden onbetaalbaar. Theo Faber werkt als psychotherapeut in de kliniek en is ervan overtuigd dat hij Alicia weer kan laten spreken waardoor het motief voor de moord achterhaald kan worden. Hij beseft echter niet welke gevolgen dit voor hemzelf zal hebben.

Vanaf de eerste bladzijde is de lezer bij het verhaal betrokken. Enerzijds door de fragmenten uit het dagboek van Alicia, die steeds meer prijsgeven van wat er werkelijk is gebeurd. Anderzijds omdat Michaelides ervoor gekozen heeft om zich rechtstreeks tot de lezer te richten. Hij doet dit vanuit het perspectief van Theo Faber die, zes jaar na de moord, zijn verhaal vertelt. Deze opzet zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt, je jezelf gaat afvragen of Alicia de moord nou wel of niet gepleegd heeft en vooral ook wat ertoe heeft geleid dat haar man vermoord is. Hierdoor ontstaat er in het begin al een spanningsveld die gedurende de plot latent aanwezig is.

De stille patiënt is geen verhaal dat het van zijn snelheid moet hebben. Heel geleidelijk wordt er steeds meer onthuld en krijgt de lezer eveneens ruim voldoende achtergrondinformatie over de diverse personages, de belangrijkste in het bijzonder. Het krijgt daardoor diepgang en, en dat is misschien wel van het grootste belang, deze informatie is onmisbaar voor de uiteindelijk verrassende ontknoping. Voor het zover is, krijgt de lezer in feite drie verhaallijnen, de een groter dan de andere, voorgeschoteld met ieder hun eigen spanningsboog. De hoofdplot en de twee subplots lijken aanvankelijk niets met elkaar te maken te hebben, maar de auteur weet ze op een verfijnde manier toch samen te brengen. Dat doet hij met behulp van een aantal verrassende plotwendingen en sommige hoofdstukken laat hij eindigen met een cliffhanger.

Omdat de auteur zelf uit de psychiatrie afkomstig is en daar dus ervaring in heeft, kent hij deze wereld door en door. Daar heeft hij in zijn boek ook kundig gebruik van gemaakt, waardoor het erg realistisch overkomt. Dat geldt vooral voor de interactie tussen Theo en Alicia, die is interessant omdat Alicia niet spreekt, communicatie daardoor erg lastig is en dus vooral moet komen uit het non-verbale. En daaruit blijkt dan dat ze, ondanks haar zelfgekozen stilte, meer dan voldoende te vertellen heeft. Ook het dagboek dat Theo van Alicia te lezen krijgt, geeft gedurende de plot zijn geheimen prijs.

Michaelides heeft met De stille patiënt, in een mooie vertaling van Els Franci-Ekeler, een prima en onderhoudend debuut geschreven en is een psychologische thriller pur sang. Het is mysterieus, heeft een voortdurende en vooral onderhuidse spanning en boeit van begin tot eind.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Alex Michaelides
Titel: De stille patiënt
ISBN: 9789403146607
Pagina’s: 348

Eerste uitgave: 2019

Schitterende dieren – Lawrence Osborne


Beschrijving
Naomi, een Britse rijkeluisdochter, en Samantha, een Amerikaanse uit een eenvoudig gezin, ontmoeten elkaar in de zomer op het sprookjesachtige Griekse eiland Hydra. Tijdens een wandeling stuiten ze op een armoedig geklede, slapende jongeman, Faoud, een vluchteling uit het oosten.
Naomi overtuigt Sam ervan de vreemdeling te helpen en hem een kans te geven een bestaan op te bouwen. Maar als er een moord plaat1svindt en een onderzoeker op het eiland verschijnt, worden de twee jonge vrouwen gedwongen om vast te stellen bij wie hun eigenlijke loyaliteit berust.
Schitterende dieren is een sfeerrijk meesterwerk waarin Lawrence Osborne de klassenspanningen beschrijft tussen rijke Europeanen en de lokale en allochtone mensen die hen bedienen. Het is een uniek verhaal over twee onbezonnen jonge vrouwen in een idyllische setting, dat uitloopt op een drama met ingrijpende, morbide consequenties.

Recensie
Hoewel de Britse auteur Lawrence Osborne momenteel in Bangkok woont, heeft hij sinds hij afstudeerde een reizend bestaan geleid en heeft daardoor over de hele wereld gewoond. Het is dan ook niet zo vreemd dat zijn boeken zich in diverse culturen afspelen en dat zijn verhalen over reizigers gaan. Hij debuteerde in 1986 met de roman Ania Malina en Schitterende dieren is zijn eerste roman die in het Nederlands is vertaald. Dit Nederlandse debuut verscheen begin 2018. Daarnaast is hij de derde auteur die toestemming heeft gekregen een Philip Marlowe-detective te schrijven.

Het is zomer en op het Griekse eiland Hydra ontmoet Naomi, dochter van een rijke kunstenaar, de Amerikaanse Samantha, die van veel eenvoudiger komaf is. Het klikt tussen hen en vanaf die dag trekken ze met elkaar op. Tijdens een wandeling treffen ze de Syrische vluchteling Faoud aan. Naomi wil hem helpen een nieuw leven op te bouwen en krijgt Sam zover met haar mee te doen. Dan worden er twee moorden gepleegd, Faoud verdwijnt en een oude Britse man arriveert op het eiland om onderzoek te doen. Lukt het hem om de mysteries op te lossen?

Osborne is een schrijver die bekendstaat om zijn sfeerrijke beschrijvingen van de omgeving waarin zijn verhalen zich afspelen. Schitterende dieren is daar een uitstekend voorbeeld van, want al meteen vanaf het begin waant de lezer zich, net als de personages in dit verhaal, op het kleine eiland Hydra. Soms wekt de auteur zelfs de indruk dat het een toeristische rondleiding is, zo gedetailleerd als het is. In feite is dit niet zo vreemd, omdat hij ook reisboeken geschreven heeft. Dat het verhaal deze suggestie oproept, verhoogt zonder meer het realiteitsgehalte van het boek.

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, beschrijft in de eerste twee delen vooral hoe Naomi en Sam met hun tijd omgaan, waaruit overigens duidelijk valt op te maken dat ze zich vooral vervelen. Die tijd vullen ze met wandelingen, zwemmen en terrasbezoek. Kortom, iets dat veel vakantiegangers doen, maar in dit geval is het wat decadenter vanwege de rijkdom van vooral de ouders van Naomi. Interessant wordt het wanneer Faoud in beeld komt. Dan wordt het leven van de twee jonge vrouwen wat actiever en hebben ze een doel voor ogen. Soms gaat dit gepaard met een aantal plotwendingen en een lichte spanning. Vanaf de eerste regels is overigens al overduidelijk voelbaar dat er iets minder prettigs staat te gebeuren. Dat wekt de nieuwsgierigheid van de lezer op.

Tot het zover is, zal de lezer geduld moeten hebben. Op het begin van het tweede deel na gebeurt er tot deel drie in wezen niet zo heel erg veel. Het verhaal kabbelt rustig voort. Het is nergens saai of vervelend, maar veel actie is er zeker niet. Vanaf het moment dat de slachtoffers worden gevonden, neemt het verhaal een andere wending aan en ligt het tempo een stukje hoger. Vanaf het moment dat de oude man op het eiland verschijnt en met zijn onderzoek start, gaat de snelheid zelfs nog meer omhoog, en daarbij ook de spanning.

Over het algemeen is Schitterende dieren een boek dat gemakkelijk leest. Toch is het soms wel noodzakelijk de aandacht er bij te blijven houden, dat komt vooral omdat de overgang van perspectief niet altijd meteen helder is, van het ene op het andere moment kan een ander personage ‘aan het woord zijn’. Toch went dat gauw genoeg en kan de lezer genieten van de vaak mooie vergelijkingen en prachtige zinnen. De ontknoping is niet zoals de lezer deze verwacht en is daarom toch wel wat onbevredigend. Er blijven namelijk nog wel enkele vragen onbeantwoord. Dit zal waarschijnlijk een bewuste keuze van de auteur zijn opdat de lezer zijn eigen interpretatie aan dat einde geeft. Desondanks is dit een prima Nederlands debuut en mag gehoopt worden op een vertaling van zijn eerdere boeken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Lawrence Osborne
Titel: Schitterende dieren

ISBN: 9789044635805
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2018

DNA – Yrsa Sigurðardóttir


Beschrijving
In Reykjavik wordt een jonge vrouw op gruwelijke wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter verstopt zich onder haar bed en is de enige getuige. Wanneer niet veel later een tweede vrouw op eenzelfde manier ter dood wordt gebracht, staat de politie voor een raadsel: wat is het verband tussen de twee vrouwen?

Voor commissaris Huldar is het de eerste zaak in zijn nieuwe functie. Hij moet daarbij samenwerken met psychologe Freyja, die het getraumatiseerde meisje onder haar hoede heeft. De samenwerking wordt extra gecompliceerd door hun onenightstand, waarbij Huldar Freyja voorloog over zijn leven.

Ondertussen ontvangt een radioamateur gecodeerde berichten die de slachtoffers met elkaar in verband brengen, maar niemand gelooft hem en hij besluit zelf op onderzoek uit te gaan.

Recensie
De IJslandse auteur Yrsa Sigurðardóttir had na vijf jaar genoeg van het schrijven van kinderboeken. Ze wilde niet meer altijd grappig zijn en daarom koos ze ervoor om over te stappen naar de thriller. Haar debuut binnen dit genre was Het laatste ritueel dat in 2005 uitkwam en ook het begin is van een serie over advocaat Thóra Guðmundsdóttir. Een paar boeken uit deze serie zijn genomineerd voor een prijs. Haar standalonethriller Ik vergeet je niet is in 2017 als film uitgebracht. DNA is het eerste deel van een trilogie en verscheen in januari 2019.

Op een avond wordt Elísa, een jonge vrouw, op barbaarse wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter Margrét had zich onder haar moeders bed verstopt en krijgt mee hoe haar moeder toegetakeld wordt. Niet lang daarna vindt er een tweede en even gruwelijke moord plaats. Rechercheur Huldar leidt het onderzoek, maar hij en zijn team kunnen nog geen verband tussen de moorden ontdekken. De enige overeenkomst zijn gecodeerde berichten die beide slachtoffers ontvangen hebben. Ook een radioamateur ontvangt deze berichten, hij maakt hier melding van, maar wordt niet geloofd. Daarom gaat hij, ondanks de gevolgen, zelf op onderzoek uit.

Het verhaal begint met een proloog, in het boek voorwoord genoemd, dat zich in 1987 afspeelt en maakt daarna een sprong naar 2015. Lang, heel erg lang, kan de lezer zich afvragen wat dat begin met verhaal te maken heeft. Dat wordt pas in de ontknoping duidelijk. De eerste hoofdstukken hebben nog een vrij kleine spanningsboog, het maakt in eerste instantie nieuwsgierig, maar het verzandt daarna in een langdradig relaas dat maar niet op wilde schieten. Dat komt vooral omdat de auteur veel te veel (achtergrond)informatie geeft. Normaal gesproken is dit niet zo erg, maar deze keer slaat die veelheid aan gegevens de plank volledig mis en zorgt het alleen maar voor nog meer vertraging. Daarnaast blijft ook het politieonderzoek, vooral door alle persoonlijke perikelen die in het verhaal naar voren worden gebracht, onderbelicht.

Toch heeft DNA best wel wat aardige momenten, dan is er wat meer tempo en wordt het verhaal iets interessanter. Toch komt het te vaak voor dat sommige situaties plotseling uit de lucht komen vallen. Het lijkt er dan vooral op dat er nog ‘even’ iets bedacht moest worden om het verhaal, dat daardoor nogal onsamenhangend overkomt, spanning te geven. Spanning die overigens zo goed als ontbreekt. Misschien is het veelzeggend dat de moorden op de twee vrouwen het beste van het boek zijn. Deze moorden worden overigens niet in detail besproken, maar als beschreven wordt hoe ze vermoord zijn, kan de lezer zich dat heel goed inbeelden.

Door de uitgebreide beschrijvingen van de hoofdpersonages krijgt de lezer wel het een en ander over hen te weten en eveneens dat ze samen een kortstondig verleden hebben. Toch is die kennis ook weer wat beperkt, want de verdieping van hen blijft vooral hangen in het heden. Mogelijk dat de twee andere delen van de trilogie meer over Huldar en Freyja prijsgeven, maar dat ligt niet in de lijn der verwachting. Wat wel goed is, is dat beide karakters heel gewoon overkomen. Ze hebben hun sterke kanten, maar, net als iedereen, ook hun zwakkere en daarom zijn ze dus ook maar heel normale mensen. Ondanks de belangrijke rol die ze hebben.

DNA heeft een onverwachte ontknoping waarin het voorwoord wordt verklaard en alles op zijn plaats valt. Toch kan dat einde absoluut niet goedmaken wat daarvoor al is misgegaan. De volgende twee delen van de trilogie zullen goed moeten maken wat dit eerste deel niet gelukt is: boeien.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Yrsa Sigurðardóttir
Titel: DNA

ISBN: 9789403107004
Pagina’s: 477

Eerste uitgave: 2019