Auteursarchief: leeskees

November road – Lou Berney


Beschrijving
Franks geluk is op. Als trouwe boef onder maffiabaas Marcello leerde hij dat iedereen vervangbaar is. Nu is hij aan de beurt: hij weet iets over de moord op J.F. Kennedy en Marcello ziet hem liever dood dan levend. Het is dus tijd om te vluchten.

Charlotte is achtentwintig en moeder van twee dochtertjes. Haar man is een goedzak, maar ook een hopeloze zuipschuit en hun leven samen zit op een dood spoor. Ze wil ervandoor.

Zo ontmoeten twee vreemden elkaar onderweg. Voor Frank is Charlotte de perfecte dekmantel. Voor Charlotte is Frank haar ticket naar een nieuw leven. Charlotte ziet dat hij sterk en lief is. Frank ontdekt dat zij slim en grappig is. Ze vinden elkaar en voor het eerst wil Frank meer dan alleen overleven. Hij wil leven. Iedereen is vervangbaar behalve de vrouw van wie hij houdt. En dat kan hun beiden het leven kosten…

Recensie
Toen Lou Berney nog erg jong was, hebben zijn twee veel oudere zussen hem leren lezen en dat betekende het begin van zijn liefde voor boeken en verhalen. Op de universiteit deed hij aan verslaggeving, maar omdat hij zich daarbij alleen aan de feiten moest houden, besloot hij zijn MFA (Master of Fine Arts) te halen. Hij kreeg hierna een baan als assistent-professor aan de Universiteit van Californië en begon toen ook met het schrijven van korte verhalen en later scripts. Gunshot straight was zijn eerste roman en in oktober 2018 verscheen November Road.

Het is 1963 en in de VS heerst verslagenheid over de moord op John F. Kennedy. Maffialid Frank Guidry weet hier meer vanaf en komt op de dodenlijst van maffiabaas Marcello voor. Hij besluit te vluchten en onderweg ontmoet hij Charlotte en haar twee dochters. Ze wil van haar man, een alcoholist, scheiden en vertrekt naar Californië. Noodgedwongen besluit ze om met Frank verder te reizen. Ze geven steeds meer om elkaar en dat is voor Frank een reden om meer met zijn leven te willen doen dan alleen maar overleven. Maar dat kan hem en Charlotte, maar ook de meisjes, hun leven kosten.

Het eerste dat in November Road opvalt, is de sfeer die gedurende de jaren ’60 zo typerend was al vanaf de eerste bladzijden erg goed tot uiting komt. De schok die de moord op John F. Kennedy bij de mensen teweegbracht is merkbaar, het is voor de lezer niet moeilijk zich voor te stellen hoe het er in die tijd aan toegegaan moet zijn. Berney weet dit verhaal bijzonder beeldend te beschrijven, het is filmisch en doordat een waargebeurde en historische gebeurtenis in het verhaal verwerkt is, komt het erg realistisch over. Dat geldt eveneens voor de dialogen en enkele situaties die zomaar uit het werkelijke leven gekomen kunnen zijn. Het gevolg hiervan is, maar dat komt ook doordat de auteur een geboren verteller lijkt te zijn, dat de lezer vanaf het begin in het verhaal gezogen wordt en meeleeft met de belangrijkste personages.

Die personages, Frank en Charlotte, worden voor een verhaal als dit prima uitgewerkt. Voor beiden, ondanks dat Frank in feite een crimineel is, kun je sympathie opbrengen en hoop je dat het goed voor hen zal aflopen. Gedurende de plot maken ze allebei een ontwikkeling door waardoor ze aan het eind van het verhaal anders zijn dan in het begin. En dat is best interessant om te volgen. Boeiend is hoe Berney Kennedy’s moord, waar nog altijd veel onduidelijkheid over bestaat, in dit verhaal heeft verweven. De draai die hij eraan gegeven heeft, is origineel en zou zomaar een van de vele complottheorieën kunnen zijn.

Het verhaal, dat in een erg vlotte en prettige stijl geschreven is, heeft diverse verhaallijnen die uiteindelijk alle met elkaar te maken krijgen. Dat was vanzelfsprekend wel te voorzien, maar de manier waarop ze samenkomen is zo soepel dat je het als het ware niet eens merkt. De ontknoping vindt in een nog wat hoger tempo plaats dan de rest van het verhaal en daardoor heeft het ook wat meer spanning. De laatste zinnen laten in het midden wat het uiteindelijke lot van Guidry werd, het kan goed met hem aflopen, maar vooral ook verkeerd. De auteur laat dat volledig aan de verbeelding van de lezer over. Het geheel wordt afgesloten met een epiloog, die zich veertig jaar later afspeelt en dat laat kort zien wat er van de dochters van Charlotte geworden is.

Hoewel er in het boek, November Road is niet voor niets een misdaadverhaal, wel moorden voorkomen, lijkt het soms ook op een feelgoodroman, maar dan dus wel een met een criminele inslag. Dit eerste in het Nederlands vertaalde boek van Berney is meteen een voltreffer, alleen is het jammer dat er te veel slordige (vertaal)fouten in staan, maar dat kan de auteur hoe dan ook niet verweten worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Lou Berney
Titel: November road

ISBN: 9789402731002
Pagina’s: 318

Eerste uitgave: 2018

Advertenties

Strandvogel – Reinier Bresser


Beschrijving
Als de herfst twee dagen oud is krijgt Gustaaf Vogel, trader bij Goldstein & Kahn in Londen, een telefoontje. Zijn zusje Fanny is tijdens het zwemmen in de zee bij Wassenaar verdronken. Vanaf dat moment begint de terugreis die hem zal brengen naar de plek waar alles vandaan komt.

Gustaaf keek naar de zee en vroeg zich af waar precies het gebeurd was. Zijn drang naar precisie liet hem ook nu niet los. Het liefst had hij gezien dat, óp het water, de plek met wit krijt was afgetekend, zoals bij een koelbloedige afrekening in een verlaten steeg. Maar aan het water van de Noordzee was helemaal niets te zien.

Nergens ter wereld was hij meer geworteld dan hier. Niet in de achtertuin van zijn ouderlijk huis, waar zijn moeder hem leerde lopen. Niet op camping Sole di Mare waar hij zijn onschuld verloor. Niet in de dwarsstraten van Amsterdam, waar hij het einde van de nacht en het begin van de ochtend ontdekte. En ook niet op de handelsvloer van Goldstein & Kahn, waar hij nu min of meer woonde. Nee, het stuk strand tussen paal 92 en 93 was het landschap van zijn ziel.

Recensie
Van origine is Reinier Bresser copywriter en heeft bij een aantal reclamebureaus gewerkt. Nadat dit werk minder werd, wilde hij toch nog blijven schrijven en ontstond het idee om aan een boek te beginnen. Hij wilde niet dat het meteen al een dik boek zou worden, dus schreef hij een korte roman, een short novel. Dat debuut, Strandvogel, is op 11 oktober 2018 verschenen.

Gustaaf is beurshandelaar in The City, het financiële district van Londen. Nadat hij gehoord heeft dat zijn jongere zus Fanny bij het zwemmen in zee verdronken is, gaat hij naar de plek waar dat gebeurd moet zijn. Daar staart hij, in gepeins verzonken, naar de zee. Wensend dat hij had kunnen zien waar het precies plaatsgevonden heeft. Er is echter niets te zien. Maar dan begint wel zijn terugblik naar zijn levensloop, maar ook naar die van zijn zus.

Vanaf het begin is het te merken, Strandvogel is een verhaal over vooral herinneringen. Die naar boven komen na het overlijden van Fanny. Het zijn herinneringen van Gustaaf aan zijn jeugd, zijn band met zijn zus, de verhouding met zijn ouders en hoe het hem vergaan is nadat hij uit zijn ouderlijk huis vertrok. Daarnaast is er ook een terugblik vanuit het perspectief van Fanny. Hoe zij haar jeugd heeft beleefd, maar ook wat er daarna in haar leven heeft gespeeld. Het is overigens altijd duidelijk vanuit welk perspectief de herinnering verteld wordt. Die van Fanny staan namelijk aan het eind van een aantal hoofdstukken en zijn in cursief weergegeven.

Ondanks al die gedachten naar het verleden wordt het verhaal nergens melodramatisch. Het heeft soms prachtige zinnen, is met veel gevoel geschreven en komt erg beeldend en realistisch over. Soms krijg je zelfs de gedachte dat de auteur ervoor gekozen heeft deze novelle autobiografisch te laten zijn. Dat is overigens niet zo heel erg vreemd, want Bresser heeft er inderdaad een paar persoonlijke ervaringen in verwerkt. Deze hebben echter niet de overhand, dus is het toch hoofdzakelijk fictie. Bresser slaagt er in dit verhaal in om het min of meer eenzame gevoel van Gustaaf, en eigenlijk ook wel dat van Fanny, op de lezer over te brengen. Je kunt je goed met hen vereenzelvigen. Misschien wel omdat de situaties heel herkenbaar kunnen zijn.

De dood van Fanny, maar ook zijn herinneringen, doen Gustaaf meer dan hij vooraf vermoed zou hebben. Hij is over zijn leven na gaan denken, zowel dat van vroeger als dat van het heden. Een onomkeerbare beslissing is het gevolg. Misschien wordt hij daar niet beter van, misschien ook wel. In ieder geval laat de auteur daarmee wel doorschemeren dat het nooit te laat hoeft te zijn om een wellicht ingrijpende stap in je leven te nemen. Dat kan ook wel eens de boodschap zijn die in dit verhaal schuilt. Al met al is Strandvogel een erg goed geschreven debuut dat precies over lijkt te brengen wat de auteur bedoelt.

Met dank aan Gibbon uitgeefagentschap voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Reinier Bresser
Titel: Strandvogel

ISBN: 9789491363931
Pagina’s: 150

Eerste uitgave: 2018

Persona – Soraya Vink


Beschrijving
Door een mislukte actie is rechercheur Elvira Selas gedwongen haar carrière als undercoveragente te beëindigen en tijdelijk van de radar te verdwijnen. Na een jaar in de Spaanse zon keert ze terug naar de Nederlandse politie, waar ze een laatste kans krijgt op de afdeling Zware Criminaliteit. 

De zaak waarmee ze start is een raadselachtige dubbelmoord. Het eerste slachtoffer wordt aangetroffen zonder tong, het tweede mist een pink. Op beide plaatsen delict wordt een rouwkaart met een Latijnse tekst gevonden. Is Nederland in de greep van een seriemoordenaar? 

Wat het politiekorps niet weet, is dat Elvira’s undercovertijd bij een berucht drugskartel nog niet voorbij is. Omdat ze vermoedt dat haar verdwenen broer nog steeds banden met deze bende onderhoudt en ze vastbesloten is hem te vinden, moet ze terug. Terug naar een verleden waar ze het liefst ver vandaan was gebleven. 

Waar ligt haar loyaliteit? Bij haar familie of bij de wet? En in hoeverre kun je de wet naar je eigen hand zetten? 

Recensie
Omdat Soraya Vink in haar functie van thrillerredacteur en recensent bij de boekencommunity Hebban vooral thrillers leest, zag ze het als een uitdaging om in haar vrije tijd zelf een boek te gaan schrijven. Vanwege haar grote passie voor Spanje, ze komt er ook regelmatig, koos ze ervoor dat het verhaal zich, behalve in Nederland, eveneens in dat land zou afspelen. Drie jaar nadat het eerste idee in haar opkwam, is haar debuut een feit, want in oktober 2018 is haar thriller Persona verschenen.

Drie jaar eerder heeft rechercheur Elvira Selas zich aangemeld om als undercoveragent in een crimineel netwerk te infiltreren. Na een mislukte actie moet ze daarmee stoppen en lijkt ze vervolgens van de aardbodem verdwenen te zijn. Een jaar later kan ze weer bij de politie aan het werk, bij de afdeling Zware Criminaliteit. Met haar nieuwe team wordt ze al meteen geconfronteerd met een moord en niet veel later vindt er nog een plaats. Het lijkt erop dat er een seriemoordenaar rondloopt. Tegelijkertijd, maar dat weten haar collega’s niet, lijkt haar periode als infiltrant nog niet ten einde. Gaat ze verder in de onder- of bovenwereld?

Persona. In het Nederlandse taalgebied geen veelgebruikt woord. Het is vooral bekend vanuit de psychologie en staat voor masker, een bedrieglijk voorkomen hebben of je anders voordoen dan je in werkelijkheid bent. Wordt het vanuit het Spaans vertaald, dan betekent het persoon of personage. In ieder geval, en dan kan het van beide kanten bekeken worden, dekt de – goed gekozen – titel van het boek de inhoud. Want als infiltrant speelt Elvira immers een rol, ze is als het ware een personage geworden in een wereld die in beginsel niet de hare is.

Het verhaal begint met een korte proloog die ervoor zorgt dat de lezer nieuwsgierig wordt. Naar wat er is gebeurd, maar ook vanuit wiens perspectief deze inleiding wordt verteld. Dat wordt in de eerste hoofdstukken hierna wel duidelijk, maar naar het waarom van wat er gebeurd is, moet nog wel geraden worden. Daarover komt gedurende de plot, waarin het verhaal vooral wordt verteld vanuit het perspectief van Elvira en zo nu en dan, in cursief, door de dader, meer duidelijkheid. Dit gebeurt in een vlotte, leesbare en dus toegankelijke schrijfstijl, waarbij Vink regelmatig gebruikmaakt van flashbacks. In die sprongen naar een paar jaar eerder komt de lezer wat meer over Elvira te weten, maar ook wat haar heeft bewogen om undercover te gaan en wat er vervolgens met haar gebeurd is. Tevens laat de auteur de diverse verhaallijnen, waarvan het aanvankelijk lijkt dat ze niets met elkaar te maken hebben, geleidelijk naar elkaar toelopen tot het één geheel wordt.

Aan veel details is te merken dat Vink, dochter van een politieman, kennis van zaken heeft. Ze heeft uitvoerig research gedaan en zelfs schietlessen genomen omdat ze wilde weten hoe het voelde om met een pistool om te gaan. Dit alles, haar kennis over Spanje, maar ook de verwijzing naar het regime van Franco zorgen ervoor dat het verhaal realistisch overkomt, alsof het allemaal echt gebeurd is en in principe ook wel weer opnieuw kan gebeuren. Hoewel Persona nergens een zinderende spanning heeft, zijn er wel degelijk diverse spannende momenten en ook enkele verrassende plotwendingen. Bijzonder is wel dat het onderzoek naar de moorden al na een paar weken op ‘koud’ gezet dreigt te worden. De lezer kan zich daarbij afvragen of dat niet een beetje te snel is.

Persona is een originele thriller, want het gekozen thema en de personages, in het bijzonder dat van Elvira, zijn interessant en boeiend. Daarnaast komt heel duidelijk naar voren dat de scheidslijn tussen goed en kwaad, tussen eerlijkheid of criminaliteit, uiterst dun is. Al met al heeft Vink een sterk debuut geschreven, waarbij het ongewis is of Elvira Selas in een eventueel volgend boek terugkeert. Gezien het einde van het verhaal kan het, maar het hoeft niet.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Soraya Vink
Titel: Persona

ISBN: 9789402730906
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2018

De jongen in de sneeuw – Samuel Bjørk


Beschrijving
In een bergmeer wordt een 21-jarige ballerina gevonden, bruut vermoord. De politie vindt in het bos vlakbij een camera op een statief, precies gericht op de plaats delict. Het nummer ‘4’ is in de lens gekrast. Inspecteur Holger Munch is met verlof om te zorgen voor zijn dochter, maar besluit om terug te komen voor het onderzoek naar de ballerina. Mia Krüger, net ontslagen uit een afkickkliniek, is op weg naar een welverdiende vakantie in de Cariben wanneer Munch opduikt en haar vraagt om zich over de zaak te buigen. Ze besluit haar vakantie uit te stellen en te helpen met het onderzoek. Als Mia ook nog een van corruptie verdachte collega in de gaten moet houden, komt alles in een levensgevaarlijke stroomversnelling… 

Recensie
Omdat hij met rust gelaten wil worden geeft Samuel Bjørk, pseudoniem voor Frode Sander Øien, in Noorwegen liever geen interviews meer. Een aantal jaren geleden was hij er als muzikant erg bekend en dat hield in dat hij een druk leven had. Onder zijn echte naam schreef hij al voor toneel, maar ook romans. Later ging hij over naar het schrijven van thrillers en doet dat met de grootste toewijding. Hij wil één zijn met de personages. Mia Krüger is zelfs op hemzelf gebaseerd. Zijn nieuwste thriller, De jongen in de sneeuw, is in oktober 2018 verschenen.

Op een dag in april wordt in het bergmeer Svarttjønn het lichaam van een jonge ballerina gevonden. Ze is vermoord en op de plaats delict wordt een camera op statief gevonden die gericht is op de vindplaats. Opvallend is dat in de lens het cijfer vier gekrast is. Het ontbonden team van Holger Munch wordt opnieuw in het leven geroepen om zich met het onderzoek te belasten. Munch weet ook Mia Krüger, net afgekickt van haar verslaving en van plan om met vakantie te gaan, over te halen om zich met de zaak te bezig te houden. De politie staat echter voor een raadsel, vooral als er nog meer moorden gepleegd worden.

Een korte proloog. Dat is wat er aan het verhaal voorafgaat. Een proloog, die zich veertien jaar eerder afspeelt en zonder meer zorgt voor een fronsend voorhoofd. Zo vroeg maakt het dus al enigszins nieuwsgierig en dat is precies wat de auteur voor ogen heeft. Na deze korte inleiding begint het eigenlijke verhaal en worden de personages geïntroduceerd of geherintroduceerd. Voor veel lezers betekent dit een hernieuwde kennismaking met Holger Munch en Mia Krüger. Gedurende de plot blijkt dan ook dat Bjørk niet is blijven hangen bij het oude, de problemen die ze hadden, zijn er nog wel, maar ze zijn niet meer zo dominant aanwezig dat het vervelend wordt. Ze lijken ze, en dat geldt vooral voor Mia, overwonnen te hebben, zodat ze ermee kunnen omgaan. Dat is een positieve ontwikkeling die de personages ten goede komt.

Waar de auteur niet van afgeweken is, is de opzet van het boek. De jongen in de sneeuw is, net als de voorgaande boeken, onderverdeeld in diverse delen en is eveneens geschreven in de kenmerkende Scandinavische stijl en speelt zich daardoor in een rustig tempo af. Die indeling zorgt er overigens wel voor dat het verhaal voldoende snelheid heeft om boeiend en bij vlagen spannend te zijn. De meeste spanning doet zich in de aanloop van de ontknoping voor, dan geeft de auteur flink gas en neemt het tempo zienderogen toe. Daarnaast heeft dat gedeelte van het verhaal het grootste aantal verrassingen waardoor het in een niet verwachte climax eindigt.

De belangrijkste verhaallijn is het oplossen van de moorden en het vinden van de dader. Bjørk heeft echter ook nog een aantal subplots in het verhaal verwerkt. Voor de lezer is het de vraag of die met het verhaal te maken hebben. Dit zorgt ervoor dat er een extra spanningsveld ontstaat, vooral omdat er gedurende de plot geleidelijk steeds meer duidelijkheid ontstaat over die andere verhaallijnen.
Ondanks dat dit boek het derde in de reeks is, is het goed afzonderlijk van de andere te lezen. Het verhaal staat op zichzelf en de enige reden om de boeken op volgorde te lezen, is de ontwikkeling van de vaste personages. De auteur geeft gedurende de plot wel regelmatig een korte uitleg waardoor het verhaal  zonder meer te volgen is, maar daarmee heeft de lezer lang niet alle achtergrondinformatie die nodig is om de vaste personages goed te kunnen doorgronden.

Met De jongen in de sneeuw heeft de auteur opnieuw een kwalitatief hoogwaardige thriller geschreven. De samenwerking tussen Holger Munch en Mia Krüger zal ongetwijfeld nog een vervolg krijgen, hoewel het laatste hoofdstuk ook anders ingevuld kan worden. Het kan zijn dat Bjørk voor een verrassing gaat zorgen, maar het hoeft niet.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Samuel Bjørk
Titel: De jongen in de sneeuw

ISBN: 9789024565597
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2018

Mijn vader is een vliegtuig – Antoinette Beumer


Beschrijving
Na de plotselinge dood van haar moeder wordt de succesvolle Eva steeds angstiger; er dreigt gevaar voor haar en haar kinderen. Ze gaat op zoek naar de oorsprong van haar angsten in haar vroege jeugd en ontdekt hiaten in haar geheugen. Dan komt haar vader weer in haar leven, de man die de afgelopen 34 jaar heeft doorgebracht in een psychiatrische inrichting. Het is het begin van een beangstigende ontdekkingsreis naar het verleden, waarin ze zowel haar eigen demonen als die van haar vader onder ogen moet komen.

Recensie
Over Antoinette Beumer wordt vaak gezegd dat ze een laatbloeier is. Dat beeld komt vooral omdat ze haar eerste speelfilm, De gelukkige huisvrouw, pas op haar zevenenveertigste maakte. En acht jaar later kwam haar debuutroman, Mijn vader is een vliegtuig, uit. Deze roman is geïnspireerd op haar eigen jeugd, dus is het enigszins autobiografisch. Ze heeft het geschreven omdat ze wilde weten wat er met haar manisch-depressieve vader gebeurd is. Op dit moment werk ze aan een verfilming van haar debuut, die in principe begin 2019 in de bioscoop zal moeten draaien.

De bijna veertigjarige Eva is eigenaar van een succesvol reclameproductiebureau waar ze erg druk mee is. Daarnaast is ze getrouwd en moeder van een tweeling. Als haar moeder plotseling overlijdt, krijgt ze steeds vaker last van paniekaanvallen en is ze ervan overtuigd dat haar kinderen, maar ook zijzelf, in gevaar is. Ze wil weten waar dit van komt en merkt dat ze zich uit haar jeugd niet veel meer kan herinneren. Eva besluit om weer in contact te komen met haar vader die ruim dertig jaar eerder in een psychiatrische inrichting is opgenomen. Dan komen haar herinneringen langzaam naar boven en moet ze de werkelijkheid onder ogen zien.

Het verhaal, dat vanuit het perspectief van Eva wordt verteld, is onderverdeeld in drie delen: Willemien, Joost en Eva. Willemien en Joost zijn respectievelijk de moeder en vader van Eva en in ieders deel wordt geleidelijk meer over hen prijsgegeven. Aan dit alles gaat eerst nog een proloog vooraf, die, nog voordat je iets van het vervolg hebt gelezen, de sfeer uitstraalt die de film One flew over the cuckoo’s nest op sommige momenten ook heeft. Of deze indruk terecht is, wordt gedurende de plot wel duidelijk. Vervolgens wisselen het heden en het verleden zich door middel van in frequentie toenemende flashbacks elkaar af. Deze sprongen terug in de tijd bestaan uit Eva’s herinneringen, die, vanaf haar intrek in haar moeders huis, langzaam naar boven komen. Hierin beleeft ze een gedeelte van haar jeugd opnieuw, maar komt ze er ook achter waarom ze haar vader decennialang niet meer heeft gezien.

Mijn vader is een vliegtuig is in feite een recht-toe-recht-aan-verhaal, zonder prachtig geformuleerde zinnen en beeldspraken. Dat heeft dit boek ook niet nodig, want Beumer weet in een beeldende stijl precies te verwoorden wat ze bedoelt en de lezer krijgt hier meteen een heel duidelijke voorstelling van. Tevens lukt het de auteur om de emoties van de personages, vooral die van Eva, op de lezer over te brengen. Dat haar dit lukt, is eigenlijk niet zo heel erg vreemd, want het verhaal is gebaseerd op ervaringen uit haar eigen jeugd en daardoor komen de situaties, maar ook de dialogen erg natuurgetrouw, dus realistisch over.

Dat het niet eenvoudig is om met iemand om te gaan die een psychische stoornis heeft, blijkt uit het hele verhaal. Dat is in het vooral fictieve Mijn vader is een vliegtuig het geval, maar in wezen ook in de realiteit. Ook de zorgverleners hebben hier nog moeite mee en dat komt in het verhaal, hoewel zijdelings, eveneens nog even naar voren. Om hier een boek over te schrijven is niet eenvoudig, maar Beumer heeft dit met verve gedaan. En als ze de intentie heeft om na dit overweldigende debuut opnieuw een boek te schrijven, wordt het moeilijk zichzelf te overtreffen.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Antoinette Beumer
Titel: Mijn vader is een vliegtuig

ISBN: 9789048837526
Pagina’s: 240

Eerste uitgave: 2017

Het wolfgetal – Laura van der Haar


Beschrijving
Eind jaren negentig. Twee meisjes groeien op tussen stad en achterland. Samen ontdekken ze de wereld en zichzelf. In de loop der jaren komt hun vriendschap op scherp te staan; Vikki gaat steeds verder in het verleggen van grenzen en verlangt volledige overgave van haar vriendin. Tot de nacht waarin het onherroepelijk misgaat.

Recensie
In 2012 deed Laura van der Haar, volgens haarzelf per ongeluk, mee aan een poëzieslag en werd in dat jaar de winnaar van het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Een paar jaar later stelde ze haar gedichtenbundel Bodemdrang samen en dat betekende eveneens het einde van haar carrière als archeoloog. Ze ging zich vanaf dat moment volledig toeleggen op schrijven. Zo heeft ze bijvoorbeeld bijgedragen aan de satirische website De Speld en ook aan de Nederlandse versie van VICE. Verder begon ze met het schrijven van een eerste roman. Dit romandebuut, Het wolfgetal, is in het voorjaar van 2018 verschenen.

Het is het einde van de jaren negentig. Twee elfjarige meisjes raken met elkaar bevriend en groeien op in een provinciestad. Ze staan aan het begin van hun puberteit en hebben dus de leeftijd om te ontdekken. Zowel zichzelf als de omgeving om zich heen. Vikki, een van de twee, verlegt haar grenzen steeds meer en verwacht dit ook van haar vriendin. Nadat ze, samen met een ander meisje, een avond uit zijn geweest, gaat er iets gigantisch fout. Het is zelfs zo erg dat dit hun vriendschap danig onder druk zet.

Een openingszin is belangrijk voor een boek. Zo’n zin kan een verhaal, nog voordat het begonnen is, maken of breken, maar wat het in ieder geval moet doen, is de lezer nieuwsgierig maken. Dat doet deze zin in Het wolfgetal zonder meer, het trekt de aandacht en blijft gedurende het verhaal zonder meer hangen. Natuurlijk is dit niet het enige waar de lezer nieuwsgierig naar wordt. Dat wordt hij ook naar Vikki en haar naamloze vriendin, de ik-figuur vanuit wier perspectief het verhaal wordt verteld. Naarmate het verhaal vordert, wordt er steeds meer een tip van de sluier opgelicht en daarom kom je ook meer over beide meisjes te weten. Dat creëert een spanningsveld, dat overigens nog eens wordt versterkt doordat sommige hoofdstukken afgewisseld worden met eerst fragmenten uit een autopsierapport en later uit het verslag van een psychiater. Uit dat eerste blijkt dat er iets gebeurd is, maar wat dat dan is en over wie het gaat, is aanvankelijk nog niet duidelijk. Dat wordt het gedurende de plot, en dat was min of meer te voorzien, wel, maar het gevoel van spanning verdwijnt daardoor niet.

Het wolfgetal is vooral een verhaal van twee meisjes in de puberteit. Wat hen beweegt, waar ze zich mee bezighouden. De ene keer hebben ze nog wat van een kind over zich, maar het andere moment pretenderen ze al heel wat te zijn. Dat wordt door Van der Haar erg goed beschreven, ze heeft zich in de gedachtewereld verplaatst van meisjes van die leeftijd en weet dat dus ook goed over te brengen. Soms denk je zelfs dat ze haar uit eigen ervaringen in het verhaal verwerkt heeft. Hoewel de vertelster en Vikki uit totaal verschillende milieus komen, lijkt hun vriendschap daar niet onder te lijden. Die is innig, zelfs zo erg dat de lezer de indruk krijgt dat het verder gaat dan alleen maar dat. Zelfs als ze elkaar, vele jaren later, weer tegenkomen, pakken ze de draag als vanouds weer op. Beide meisjes zijn het belangrijkst voor het verhaal, hun personages zijn dan ook prima uitgewerkt en zorgen voor een heel acceptabele diepgang.

Van der Haar weet in een vlotte schrijfstijl met soms mooi geformuleerde zinnen ook de toon van de jaren negentig goed neer te zetten. Tijdens de plot worden gerezen vragen beantwoord en dat gebeurt ook in de ontknoping. Desondanks kan de lezer aan het eind toch het gevoel hebben dat het verhaal niet helemaal af is. Omdat er wel enkele onbeantwoorde vragen overblijven. Dat neemt echter niet weg dat de auteur met Het wolfgetal een bijzonder innemende debuutroman geschreven heeft.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Laura van der Haar
Titel: Het wolfgetal

ISBN: 9789463622745
Pagina’s: 399

Eerste uitgave: 2018

Het intieme vreemde – Jente Jong


Beschrijving
‘Ik herken direct de zware haren die als een helm haar hoofd bedekken. Mijn handen draai ik om de touwtjes van mijn jurk tot mijn vingers blauw zien. Verbeeld ik het me? Ik bestudeer nauwkeurig haar gezicht: de grove neus die er een scheve lijn op trekt en de lichte groeven naast haar ogen die je enkel ziet als je heel goed kijkt. Er is geen twijfel mogelijk: zij is het.’

Als Sarah, een jonge actrice, haar moeder eindelijk teruggevonden denkt te hebben, kan ze niet langer op het toneel staan. Ze eigent zich een nieuwe rol toe om dichter bij de vrouw die haar moeder is te komen. Want als je ergens maar hard genoeg in gelooft, wordt het vanzelf waarheid.

Recensie
Jente Jong was nog maar twee jaar oud toen haar moeder overleed, dus eigenlijk kende ze haar nauwelijks. Dat veranderde toen ze fragmenten uit de twee dagboeken van haar moeder in haar in augustus 2017 verschenen debuut Het intieme vreemde heeft verwerkt. Door het schrijven van dit boek kreeg ze het gevoel dat haar moeder weer van haar is geworden. Behalve auteur is ze ook theatermaker en actrice. Ze heeft diverse solovoorstellingen geschreven en gemaakt en ze heeft ook bij theatergezelschappen gespeeld. Momenteel werkt ze aan een tweede roman met als werktitel Ontvleugeld, een boek over vrijheid.

Sarah is actrice en met haar theatergroep, die ze samen met Sam heeft opgericht, staat ze met een eigentijdse versie van het Griekse drama Medea op de planken. Tijdens een voorstelling loopt ze van het toneel en verdwijnt, iedereen verbijsterd achterlatend. De reden is een vrouw die ze gezien heeft en waarvan ze zegt dat het haar moeder is. Ze wil contact met haar en gaat daarom bij Albert Heijn aan het werk, waar de vrouw haar boodschappen doet. Dit lukt haar en vanaf dat moment brengt ze de vrouw regelmatig een bezoek. En raakt ze ook steeds meer door haar geobsedeerd.

Het verhaal in Het intieme vreemde wordt verteld vanuit het perspectief van Sarah en bestaat uit twee delen. In het eerste deel , Het vreemde, gaat het er vooral over hoe ze, al dan niet geobsedeerd, alles in het werk stelt om haar vermeende moeder te ontmoeten. Al vanaf het begin wordt de lezer nieuwsgierig gemaakt naar wat er gebeurd is, wat er in al die voorgaande jaren niet verteld is, maar ook naar wat Sarah precies beweegt. Dit niet weten zorgt ervoor dat het verhaal, hoewel het beslist geen thriller is, wel een spanningsveld heeft. Uit alles blijkt dat ze haar moeder mist en valt ze terug in herinneringen. Maar ook lijkt het alsof Sarah haar eigen toneelstuk speelt, dat ze in een andere wereld leeft en dat ze alleen maar een rol speelt. Ondertussen wordt er wel steeds meer onthuld, maar dat leidt er nog niet toe dat al het onbekende bekend wordt. De spanning blijft nog even gehandhaafd.

In het tweede deel, Het intieme, komt Sarah in het bezit van twee dagboeken die haar moeder tijdens haar leven bijgehouden heeft. Op aandringen van haar jeugdvriend Thomas begint ze in de dagboeken te lezen en daardoor komt ze meer over haar moeder te weten, maar ook wat er allemaal verzwegen is. De dagboekfragmenten zijn in feite de rode draad van dit deel en confronteren Sarah min of meer ook met het heden. Want Christie, een vrouw die voor Sarah de rol van haar echte moeder heeft vervuld, is ernstig ziek. Ze leidt aan kanker, iets waar Sarahs moeder ook aan overleden is. Doordat Sarah hiermee geconfronteerd wordt, heeft het er veel van weg dat ze het overlijden van haar moeder nog steeds aan het verwerken is. Deze momenten, de tijd die Sarah met Christie doorbrengt, maar ook een aantal passages uit het dagboek, zijn het meest aangrijpend van het verhaal.

Op het oog lijkt het een zwaar thema te zijn. Daar is echter geen enkele sprake van. Het verhaal is toegankelijk geschreven en Jong maakt regelmatig gebruik van mooi geformuleerde zinnen en fraaie vergelijkingen. Hierdoor, en natuurlijk ook omdat het intrigeert, blijft het van begin tot eind boeien. Het intieme vreemde is een prima debuut waarin verlies en de verwerking daarvan centraal staan.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jente Jong
Titel: Het intieme vreemde

ISBN: 9789021407456
Pagina’s: 238

Eerste uitgave: 2017

De straf die ze verdient – Elizabeth George


Beschrijving
De burgers van het Engelse stadje Ludlow zijn diep geschokt als de plaatselijke diaken beschuldigd wordt van een ernstig misdrijf en gearresteerd wordt. Kort daarna wordt hij dood in zijn cel gevonden. In opdracht van Scotland Yard probeert sergeant Barbara Havers enig licht te werpen op het mysterieuze incident. In het begin wijst alles op de zelfmoord van een wanhopig man, maar Havers en inspecteur Thomas Lynley twijfelen daaraan. Samen nemen ze een kijkje achter de idyllische façade van Ludlow – en ontdekken dat bijna iedereen er iets te verbergen heeft…

Recensie
In de jaren zestig van de vorige eeuw, toen de Beatles furore maakten in de Verenigde Staten, raakte de Amerikaanse schrijfster Elizabeth George voor het eerst geïnteresseerd in Engeland. Die interesse leidde ertoe dat ze Shakespeare begon te bestuderen, maar ook dat ze in 1966 een reis naar dat land maakte. Eenmaal terug in de VS gaf ze Engelse les en begon ze verhalen over Engeland te vertellen. Het is in wezen dus niet zo heel erg vreemd dat haar thrillers rond Thomas Lynley en Barbara Havers, zich in dat land afspelen.

In De straf die ze verdient, de twintigste in de reeks, wordt de diaken van het stadje Ludlow dood in zijn cel aangetroffen. Even daarvoor was hij wegens beschuldiging van pedofilie gearresteerd. Barbara Havers en hoofdinspecteur Isabelle Ardery worden naar Ludlow toegestuurd om vast te stellen of het zelfmoord was. Omdat Havers twijfelt, gaan zij en Thomas Lynley de zaak nader onderzoeken. Dan blijkt dat er veel meer aan de hand is dan aanvankelijk leek en merken ze dat iedereen die ze te spreken krijgen het niet zo nauw neemt met de waarheid.

Er is één ding dat zonder twijfel over Elizabeth George gezegd kan worden, ze weet hoe ze een compleet verhaal moet neerzetten. Haar Lynley-mysteries kenmerken zich door hun omvang en De straf die ze verdient is daar geen uitzondering op. Dit heeft wel tot gevolg dat er in het verhaal erg veel randzaken voorkomen die voor het misdaadverhaal geen enkele toegevoegde waarde hebben. Dit, maar ook de veel te uitgebreide beschrijving van onder andere de omgeving en de inrichting van een woning, vertragen het verhaal dusdanig dat de lezer soms niet meer weet waar het daadwerkelijk om gaat. Want het gaat uiteindelijk om het oplossen van een misdaad, maar het lijkt er min of meer op dat dit ondergeschikt is gemaakt. De vele overbodige details geven tevens de indruk dat de auteur er tijdens het schrijven al rekening mee gehouden heeft dat dit boek mogelijk ook verfilmd zal worden, alsof het al een script is.

Omdat De straf die ze verdient alweer de twintigste uit de reeks is, zijn er, afgezien van Lynley en Havers, enkele terugkerende personages. Hun persoonlijke problemen of situaties waarin ze verkeerden, kwamen in eerdere delen voor. Voor de lezer die niet alle voorgaande boeken uit de serie gelezen heeft, levert dat soms wel wat vraagtekens op. Gedurende de plot komen er wel wat antwoorden op de vragen, maar toch blijven er nog wel wat onduidelijkheden hangen. Dat houdt echter niet in dat dit boek niet onafhankelijk van de andere gelezen kan worden, het verhaal is immers opzichzelfstaand. Opvallend rond de personages Lynley en Havers is dat ze gedurende de reeks zo goed als geen ontwikkeling hebben doorgemaakt. George lijkt vast te willen houden aan het door haar ingezette patroon: de aristocratische en coachende inspecteur en de slimme en geen blad voor de mond nemende brigadier. In het begin interessant, maar na verloop van tijd weten de lezers dat wel, die willen dan wel een keer wat anders.

De diverse verhaallijnen boeien, ondanks het trage tempo en het ontbreken van iedere vorm van spanning, over het algemeen wel. Dat komt omdat je wilt weten hoe het precies zit, maar ook omdat George een aantal actuele thema’s in het verhaal verwerkt heeft, waardoor het vrij realistisch overkomt. Vanaf het moment dat Lynley in het verhaal zijn opwachting maakt, dat is ongeveer halverwege, wordt het zonder meer interessanter, neemt het tempo iets toe en gaat het écht om het oplossen van de misdaad. De ontknoping begint ruim honderd bladzijden voor het eind en wordt zelfs nog iets boeiender. Het is daarom jammer dat de auteur ervoor heeft gekozen om het slot niet thrillerwaardig te laten zijn. Maar misschien past dat nou juist wel weer in de lijn van het verhaal. Toch doet Elizabeth George er verstandig aan om na te gaan denken of ze nog wel een nieuwe Lynley-mysterie gaat schrijven. Want haar inspiratie lijkt enigszins uitgewerkt te zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Elizabeth George
Titel: De straf die ze verdient
ISBN: 9789400508514
Pagina’s: 730

Eerste uitgave: 2018

Kinderen van de sekte – Mariette Lindstein


Beschrijving
Vijftien jaar zijn verstreken sinds Sofia ontsnapte uit ViaTerra. De notoire sekteleider Franz Oswald is al jaren niet meer in het openbaar gezien, maar wanneer er een verwoestende storm over de Zweedse westkust raast stapt hij uit de schaduw. Met zijn boodschap over wederopbouw en een nieuwe wereld is hij populairder dan ooit. Maar achter die openbare façade botviert hij zijn wrede en manipulatieve tirannie op met name de kinderen in de sekte. Ook Oswalds zonen Thor en Vic zijn klaargestoomd om ViaTerra te dienen. Maar hoe ouder Thor wordt, hoe meer zijn twijfel groeit. Hoe ver wil zijn vader eigenlijk gaan om zijn macht te behouden?

Sofia runt nu een opvangcentrum voor jonge mensen die willen loskomen van sektes. Maar het pand is door de storm met de grond gelijkgemaakt. Ze heeft zichzelf voorgenomen ver uit Oswalds buurt te blijven. Dat blijkt moeilijker dan ze dacht…

Recensie
Niet lang nadat Mariette Lindstein met het schrijven van haar ViaTerra-trilogie begon, hielden haar nachtmerries over haar eigen ervaringen bij de Scientologykerk op. In de trilogie, ze heeft bewust voor het thrillergenre gekozen omdat spannende boeken vooral jongeren meer aanspreken dan non-fictie, wil ze de mensen waarschuwen voor dergelijke bewegingen. Het eerste deel van de serie, De sekte, kwam in 2017 uit en het laatste, Kinderen van de sekte, in oktober 2018. Over haar ervaringen geeft ze ook lezingen op scholen.

Sinds Sofia vijftien jaar geleden uit ViaTerra wist te ontsnappen, is de sekteleider Franz Oswald niet meer in het openbaar verschenen. Dat verandert nadat de westkust van Zweden geteisterd is door een zware storm die voor een flinke ravage heeft gezorgd. Hij werkt mee aan het herstel en komt met plannen om het milieu te beschermen. Hierdoor groeit zijn populariteit, maar zijn ware gezicht toont hij pas aan de kinderen van de sekte. Met harde hand drilt hij ze tot ze loyale volgelingen worden. De storm heeft er ook voor gezorgd dat het opvanghuis dat Sofia runt met de grond gelijkgemaakt is. Ze wil het opnieuw opbouwen en zonder de hulp van Franz Oswald. Dat wordt moeilijker dan ze denkt.

Kinderen van de sekte begint met een dreigende proloog waarvan je even de indruk krijgt dat het een droom van een van de personages is. Dat is volkomen misplaatst, want uit diezelfde proloog, maar ook gedurende de plot, blijkt het tegendeel. Het is vooral bedoeld dat de lezer zich gedurende de plot afvraagt wat zich op die rots voordoet en wat de aanleiding daartoe is geweest. Een goede keuze van Lindstein om op deze manier te beginnen, want het zorgt al meteen voor een spanningsboog en maakt tevens nieuwsgierig.

Dan begint het werkelijke verhaal, dat afwisselend verteld wordt vanuit het perspectief van Sofia en, in verhaalvorm, door een eerst nog onbekend personage en af en toe door Sofia’s dochter Julia. De tweede verhaallijn, door de onbekende, is het meest intens. Daarin wordt verteld wat de kinderen in de sekte moeten doormaken, hoe ze worden geïndoctrineerd, dat ze dingen moeten doen die een volwassene niet eens wil doen en dat ze getraind worden tot een soort kindsoldaat of  Hitlerjugend. De angst van die kinderen is regelmatig voelbaar. Lindstein weet de lezer hiermee te raken. Natuurlijk betekent dit niet dat de twee andere verhaallijnen minder interessant zijn. Zeker niet, maar ze zijn anders, minder onheilspellend.

Omdat Kinderen van de sekte het derde en tevens laatste deel van de trilogie is, wordt er in het begin van het boek wel een korte uitleg gegeven over de terugkerende personages. Dit is echter te weinig om voldoende over hen te weten te komen of hen te begrijpen. Daarom is het sterk aan te bevelen de serie op volgorde te lezen. Dan is ook goed te merken dat Sofia in dit derde deel een sterker en standvastiger karakter heeft gekregen, hoewel ze op momenten nog wel eens naïef kan zijn. Ten opzichte van de twee voorgaande delen heeft ze dus wel een positieve ontwikkeling ondergaan. Haar vijftienjarige (en later zestienjarige) dochter Julia, die voor het eerst in de drieluik voorkomt, is soms wel wat te wijs en te volwassen voor haar leeftijd. Haar gedrag is daarom niet helemaal realistisch.

Het verhaal heeft diverse plotwendingen en kent een aantal verrassende ontwikkelingen. Dat komt de onvoorspelbaarheid, er zijn momenten dat de lezer aan ziet komen wat er gaat gebeuren, ten goede. Van de drie delen uit de trilogie komt Kinderen van de sekte het beste uit de verf en is daardoor Lindsteins sterkste boek van de serie. Ze heeft daarmee voor een waardige afsluiting gezorgd.

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 3,5/5

Boekinformatie
Auteur: Mariette Lindstein
Titel: Kinderen van de sekte

ISBN: 9789400508460
Pagina’s: 442

Eerste uitgave: 2018

Onder het ijs – Ellen de Bruin


Beschrijving
Het is 2004. Een groep klimaatwetenschappers doet onderzoek op een schip in het Noordpoolgebied. Een van hen is Bas Fretz, een bijna-volwassen vrouw van 21 die nog met Lego speelt. Zij is mee in plaats van haar hoogleraar, Reinier, nadat die onverwacht is overleden. Ze hield net iets te veel van hem en ze zou graag weten of hij ook iets voor haar voelde, maar daar komt ze natuurlijk nooit meer achter, nu hij dood is.

Daar zit ze dan, als junior onderzoeker, op dat schip in het poolijs, tussen wildvreemde wetenschappers die elk zo hun eigen obsessies hebben. En als de expeditie dreigt te mislukken, wordt de kans steeds kleiner dat Bas er nog in slaagt om Reiniers wetenschappelijke ambities te verwezenlijken – laat staan die van zichzelf.

Recensie
Voor de dagbladen NRC Handelsblad en nrc.next schrijft Ellen de Bruin vooral over wetenschap, psychologie en menselijk gedrag. Haar verhalen zijn over het algemeen niet al te zwaar, maar de inhoud daarvan is wel gestoeld op verregaande research. In 2007 verscheen haar eerste non-fictie, Dutch women don’t get depressed. Iets meer dan tien jaar later is haar debuutroman Onder het ijs uitgegeven.

Omdat haar professor aan de Randstad University, Reinier van Wichteren, plotseling overlijdt, kan de eenentwintigjarige Bas Fretz in zijn plaats mee met een groep klimaatwetenschappers die onderzoek gaan doen in het Noordpoolgebied. Hoewel Reinier haar mentor was, was ze ook verkikkerd op hem, maar ze zal nu niet meer te weten komen of hij dat ook op haar was. Op het onderzoekschip bevindt ze zich tussen voor haar vreemde wetenschappers met ieder hun eigen eigenaardigheden. Bas wil Reiniers wetenschappelijke ambities uitvoeren, maar die kans wordt klein als de expeditie op een fiasco dreigt uit te draaien.

Na een min of meer filosofisch eerste hoofdstuk begint het verhaal hierna echt. Het wordt verteld vanuit het perspectief van Bas en de lezer merkt al snel dat een groot deel daarvan bestaat uit haar herinneringen aan Reinier. Uit alles blijkt dat ze helemaal idolaat van hem was, maar uit niets valt op te maken dat dit wederzijds was. Waar in ieder geval geen enkele onduidelijkheid over is, is dat Bas haar herinneringen aan het verwerken is, dat ze een rouwperiode doormaakt. Ook heeft het er veel van weg dat ze vooral op zoek is naar zichzelf. Gedurende de plot blijkt dit op zich ook wel, want aanvankelijk is ze nogal naïef en spreekt ze, zonder het zelf te beseffen, haar gedachten hardop uit. Dat is aan het eind van het boek anders. Dan is ze evenwichtiger. Haar personage heeft in de zeven weken dat ze zich aan boord van het onderzoeksschip bevond een positieve ontwikkeling doorgemaakt.

Onder het ijs is gebaseerd op een wetenschappelijke expeditie naar de Noordpool die in 2004 werkelijk heeft plaatsgevonden. Hierdoor is een aanzienlijk deel van het verhaal doorspekt met een terminologie waar een leek geen enkele binding mee heeft en die er ook voor zorgt dat het verhaal een nogal traag en saai verloop heeft. Het lijkt erop dat het verhaal voor de helft gevuld is met informatie die door de auteur uit wetenschappelijke boeken heeft gehaald. De andere helft is er dan door haarzelf bij bedacht. Dat verzonnen deel is tevens het meest interessante, hoewel er ook daarin kanttekeningen te plaatsen zijn. Zo is een aantal dialogen nogal aangedikt en dat een drietal Amerikaanse wetenschappers alleen in citaten uit films kan communiceren, wordt na verloop van tijd ronduit vervelend. Wat op een gegeven moment wel erg duidelijk naar voren komt, is dat men elkaar in de wetenschapswereld het succes niet gunt. Het lijkt vooral een wereld van eerst ik en dan de rest. En waarschijnlijk wijkt dat niet eens zo heel veel af van hoe het er elders aan toegaat.

De meeste personages die De Bruin gecreëerd heeft, zijn redelijk interessant en intrigerend. Ze hebben allemaal hun eigen bijzonderheden waardoor een deel van het boek wel enigszins boeiend is. Desondanks kan Onder het ijs als roman niet overtuigen. Hoewel de auteur soms mooi geformuleerde zinnen heeft gebruikt, is het boek een te wetenschappelijk relaas geworden.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Ellen de Bruin
Titel: Onder het ijs

ISBN: 9789044634464
Pagina’s: 256

Eerste uitgave: 2018