Auteursarchief: leeskees

Sneeuwblind – Ragnar Jónasson


Beschrijving
Siglufjörður: een idyllisch vissersplaatsje in het onherbergzame noorden van IJsland, dat alleen bereikbaar is via een smalle bergtunnel. Waar niemand zijn huis op slot doet en waar iedereen elkaar kent.

Ari Thór, een jonge politieagent, begint er aan zijn eerste baan, ver van zijn vriendin in Reykjavík en ver van de demonen uit zijn verleden.

Wanneer een jonge vrouw halfnaakt in de sneeuw wordt aangetroffen, bloedend en bewusteloos, en een gerespecteerd schrijver zijn dood tegemoet valt in het plaatselijke theater, ontdekt Ari dat hij niemand in de kleine gemeenschap echt kan vertrouwen, en dat geheimen en leugens er een levenswijze zijn.

Recensie
IJslander Ragnar Jónasson is veelzijdig. Want behalve auteur is hij tevens advocaat en is hij hoogleraar aan de Universiteit van Reykjavik, waar hij les geeft in auteursrecht. Daarvoor heeft hij ook nog als verslaggever voor de omroep gewerkt en is hij een van de oprichters van het internationale misdaadschrijffestival Iceland Noir. Hij debuteerde in 2009 met Fölsk Nóta, dat niet vertaald is. Een jaar later schreef hij Snjóblinda, dat in 2020 met Sneeuwblind als titel in het Nederlands verschenen. Dit boek wordt gezien als het eerste deel van de succesvolle Donker IJsland-serie.

Nadat Ari Thór gestopt was met de achtereenvolgende studies filosofie en theologie had hij zich ingeschreven bij de politieschool. hij nog wel examen moet doen, besluit hij de baan als politieman in het afgelegen Siglufjörður aan te nemen. Zijn vriendin Kirsten blijft achter in Reykjavík. Er wordt hem verteld dat er nooit wat in het stadje gebeurt. Hij werkt er echter nog maar kort als er een zwaargewonde, bewusteloze en halfnaakte vrouw in de sneeuw gevonden wordt en niet veel later sterft. Vlak daarna valt een bekende schrijver van de trap en overlijdt eveneens. Ari twijfelt als enige aan de oorzaak van beide ongevallen. Heeft hij daarin gelijk?

Het verhaal begint met een proloog die zich in de winter van 2009 afspeelt, vervolgens maakt het een kleine sprong terug in de tijd naar het voorjaar van 2008, waarna het in chronologische volgorde verder gaat. De cursieve korte inleiding is een soort verslag waarin een dan nog onbekende vrouw lijkt te sterven. Niet veel later in de plot opnieuw een tekst in cursief. Verteld vanuit het perspectief van een vrouw en dit wekt de indruk dat het om dezelfde vrouw als in de proloog gaat. Later komt de lezer erachter dat dit niet zo blijkt te zijn. Dit is geen gelukkige keuze van de auteur, vooral omdat verwarring in de hand werkt en zonder meer voor wat onduidelijkheid zorgt.

Wat Jónasson wel voor elkaar weet te krijgen is het neerzetten van de juiste ambiance. De sfeer van het desolate stadje, waar iedereen elkaar kent en de deuren niet op slot gaan, wordt bijzonder goed weergegeven. De lezer kan zich goed voorstellen hoe het er daar uit moet zien, zeker in de barre IJslandse winter. In principe moet dat dan een uitstekend decor zijn voor een spannende en duistere thriller. De auteur doet gedurende de plot dan ook erg zijn best om dat voor elkaar te krijgen. Door middel van geijkte thrillerelementen als onverwachte plotwendingen, cliffhangers en het zo weinig mogelijk prijsgeven van informatie probeert hij dat te bereiken. Daarin is hij echter niet geslaagd. Het heeft er alle schijn van dat hij te veel volgens het boekje heeft gewerkt. Daardoor heeft het verhaal totaal geen ziel en, fataal voor een thriller, ook geen enkele spanning.

Sneeuwblind is geen ingewikkelde thriller, de lezer hoeft zich niet bovenmatig in te spannen om het verhaal te volgen. Ondanks dat het in het begin wel even wennen is wie nu precies wie is. Eigenlijk, maar dat blijkt pas gedurende de plot, is het nogal simplistisch opgezet. Zijpaden worden zo goed als niet bewandeld en opzienbarende verrassingen doen zich niet voor. Jónasson bewandelt in feite de veilige weg, zich daarbij niet realiserend dat dit zo goed als altijd ontaardt in een saai traject. Ook de personages spreken niet zo aan, Ari is een aardige jongen, die niet precies weet wat hij wil, maar voor het overige is hij wat karakterloos. Wat in wezen ook voor de anderen geldt, voor de een trouwens wat meer dan voor de ander.

Dat de auteur wereldwijd lovende kritieken kreeg, is op basis van deze thriller niet te begrijpen. Hoewel het idee achter Sneeuwblind absoluut niet verkeerd is, is het bij vlagen onsamenhangend en lijkt de plot ook niet altijd te kloppen. Jónasson weet daardoor in zijn Nederlandstalige debuut niet te overtuigen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Ragnar Jónasson
Titel: Sneeuwblind

ISBN: 9789044984538
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2020

De schaduw van Elvira – Sietske Scholten


Beschrijving
Maura Hofsteijn leeft haar leven in de spotlights. Als bekend actrice lijkt haar leven compleet, tot Maura voor het eerst na jaren oog in oog komt te staan met haar verloren tweelingzus Elvira. De euforie van het hernieuwde contact verdwijnt als oude wonden worden opengehaald en Maura’s succesvolle leven langzaam begint af te brokkelen.

Recensie
Nadat Sietske Scholten haar baby tijdens de zwangerschap verloor en haar partner een paar jaar later zelfmoord pleegde, besloot ze in 2015 een blog te starten omdat ze steeds meer de behoefte kreeg om te gaan schrijven. Aanvankelijk was dat vooral autobiografisch en toen ze haar eigen verhaal afgerond had, begon ze aan fictieve verhalen. Haar debuut, De fatale uitweg, is daar een gevolg van en werd in april 2015 in boekvorm uitgegeven. Ongeveer een halfjaar later verscheen De schaduw van Elvira, opnieuw een literaire thriller.

Maura Hofsteijn is een bekend actrice en heeft een rol in een populaire televisieserie. Ze staat daardoor volop in de belangstelling, heeft haar leven op orde en is op zich tevreden. Dan komt haar oma, door wie ze is opgevoed, te overlijden en na afloop van de crematie staat haar verloren tweelingzus Elvira plotseling voor haar neus. Haar blijdschap van deze hereniging is echter van korte duur, want pijnlijke herinneringen uit haar jeugd komen weer naar boven en zorgen ervoor dat haar huidige leven een andere wending krijgt.

De boeken van Scholten staan bekend om hun meeslepende situaties, maar ook door de goed uitgewerkte plots. De schaduw van Elvira doet die kenmerken eer aan, want van meet af aan is de lezer bij het verhaal betrokken. Dat begin al bij de eerste, cursief gedrukte, paragraaf waaruit overduidelijk valt op te maken dat er ooit wat voorgevallen moet zijn. Wanneer en wat is dan – uiteraard – nog niet helder, maar gedurende de plot komt dat steeds meer naar voren. Dat gebeurt hoofdzakelijk door de in schuinschrift gedrukte fragmenten, die vooral bestaan uit Maura’s herinneringen aan haar jeugd. De lezer voelt onmiddellijk aan dat er destijds wat gebeurd moet zijn dat invloed op haar verdere leven heeft gehad. Een licht spanningsveld is het gevolg.

Deze spanning wordt nog iets verder aangewakkerd doordat enkele personages dusdanig worden neergezet dat niemand ontgaat dat ze wat te verbergen hebben. Wat dat is, wordt gedurende de plot ook steeds meer uit de doeken gedaan. De auteur weet hiermee te bewerkstelligen dat de in het begin ontstane nieuwsgierigheid van de lezer nog vrij lange tijd gehandhaafd blijft. Een regelmatige plotwending en een enkele cliffhanger versterken dat gevoel alleen maar en bewerkstelligen eveneens dat de spanningsboog, die vooral psychologisch is, toch aardig strak blijft staan.

Hoewel het een relatief kort verhaal is, is het personage van Maura ruim voldoende uitgewerkt. De lezer komt vrij veel over haar te weten en krijgt een zekere verbondenheid met haar. Voor de overige personages die ertoe doen geldt dat minder, maar omdat zij een bijrol vervullen, die overigens wel degelijk van belang is, is dat niet zo erg. De goed opgebouwde verhaallijn speelt zich voornamelijk in het heden af en verloopt chronologisch. In de ontknoping is er dan uiteindelijk toch nog een uitgebreide flashback naar het verleden, waarin duidelijk wordt wat er toen plaatsgevonden heeft en wat er de oorzaak van is dat Maura het nu wat moeilijker heeft.

De schaduw van Elvira is al met al een goed geschreven en toegankelijk verhaal over een onverwerkt trauma en een daaraan gekoppeld schuldgevoel. Sietske Scholten is niet de meest bekende auteur, maar zou desondanks niet misstaan in het rijtje van de gevestigde Nederlandse schrijvers.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sietske Scholten
Titel: De schaduw van Elvira

ISBN: 9789492270030
Pagina’s: 180

Eerste uitgave: 2015

Geen taboe voor Theroux – Louis Theroux


Beschrijving
In Geen taboe voor Theroux neemt Louis Theroux je op aanstekelijke wijze mee op reis door zijn onverwacht succesvolle carrière, die zich ontwikkelde van zijn schoorvoetende toezegging aan de BBC om een eigen serie te maken tot zijn prijswinnende documentaireseries. Hij beschrijft zijn vele ontmoetingen met de meest extreme subculturen, van racistische milities in de VS, professionele worstelaars, en de gevaarlijkste gangs in Johannesburg tot zeer zware drinkers in Londen. Daarnaast vertelt hij over zijn specials met Britse publieke figuren, onder wie de door hem bewonderde Jimmy Savile. Latere onthullingen over Saviles verleden dwongen Theroux de aard van het kwaad, dat hij jarenlang had proberen te doorgronden, in een nieuw licht te bezien.

Recensie
De Brits-Amerikaanse documentairemaker Louis Theroux begon zijn journalistieke carrière bij de gratis weekkrant Metro Silicon Valley en vervolgde die in 1992 bij het inmiddels opgeheven satirische maandblad Spy Magazine. Twee jaar later werd hij correspondent bij TV Nation, een – eveneens – satirisch televisieprogramma, waar Michael Moore de scepter zwaaide. Na twee seizoenen stopte dit programma en vertrok hij naar Groot-Brittannië, waar hij bij de BBC aangenomen werd. Hier startte hij met het maken van documentaires, waarvan Louis Theroux’s Weird Weekends en When Louis met… de bekendste zijn. Voor zijn werk heeft hij diverse nominaties en awards ontvangen.

In Geen taboe voor Theroux geeft de programmamaker de lezer inzage in de totstandkoming van een aantal van zijn documentaires, maar vertelt hij, hoewel dit niet zo heel erg uitvoerig is, ook over zijn jeugd, zijn school- en studententijd, maar ook over zijn belangrijkste relaties, waaronder die met zijn huidige vrouw Nancy. Op jonge leeftijd voelde Theroux zich vooral aangetrokken tot de televisie, hij wist toen uiteraard nog niet dat hij er later voor zou gaan werken. Hij vertelt over zijn favoriete programma’s, dat hij lezen boven de meisjes verkoos en hoe hij uiteindelijk in de televisiewereld terechtgekomen is.

Als kind was Theroux nogal teruggetrokken, maar naarmate hij ouder werd en ook meer onder de mensen moest komen, veranderde dit. Hij heeft zich, wel met horten en stoten, ontwikkeld tot een begenadigd interviewer en wordt vaak gezien als een van de beste ter wereld. Voor zijn documentaires heeft hij de meest uiteenlopende groeperingen en beroemdheden geïnterviewd. Hij kwam bij de Ku Klux Klan, in gevangenissen, bij politici, in bordelen, bij dementerende ouderen, maar ook bij aan alcohol- en drugsverslaafden. Van de zorgvuldige en uitvoerige voorbereidingen, de interviews en hoe hij en zijn team tien dagen lang de mensen die ondervraagd worden op hun huid zat, staan in zijn memoires beschreven.

Aan de excentrieke, maar evenzo omstreden presentator, dj en fondsenwerver Jimmy Savile wordt vrij veel, misschien zelfs iets te veel, aandacht besteed. Enerzijds komt dat vooral omdat er nogal wat over deze in 2011 overleden showbizz-persoonlijkheid te vertellen valt, maar anderzijds ook door de persoonlijk band die Theroux met hem gekregen heeft. Daardoor, zo vertelt de documentairemaker, had hij aanvankelijk een dubbel gevoel over de geruchten, en later ook de beschuldigingen, die over Saviles seksueel misbruik van vooral minderjarige meisjes rondgingen. Dat heeft hem er echter niet van weerhouden om opnieuw een documentaire over de man te maken. Daarin stelt Theroux zich enigszins kwetsbaar op en laat hij zien, en probeert er vooral achter te komen, hoe het kwam dat hij, maar vooral Saviles slachtoffers, zich door hem lieten manipuleren.

Hoewel Theroux in zijn autobiografie de nadruk op zijn carrière legt, besteedt hij eveneens aandacht aan zijn privéleven. Hij vertelt onder andere over de relatie met zijn eerste vrouw Susanna Kleeman, in het boek wordt ze Sarah genoemd, maar ook over zijn huwelijk met zijn tweede echtgenote Nancy Strang. De auteur is openhartig, spaart zichzelf niet en regelmatig trakteert hij zichzelf op een gezonde dosis zelfspot. Zo laat hij bijvoorbeeld niet onbenoemd dat hij best wel eens onhandig kan zijn en hij komt er eveneens open voor uit dat hij met regelmaat hasj heeft gebruikt. Hij is echter wel altijd blijven geloven in zijn idealen en heeft daar veel voor gelaten. Zijn huidige status heeft hij daaraan te danken.

Theroux sluit zijn interessante en bijzonder leesbare boek af met een epiloog, waarin hij in het kort vertelt wat zijn overwegingen zijn bij het maken van documentaires, maar ook waar hij altijd rekening mee houdt. Dat slotwoord is een mooie afsluiting van Geen taboe voor Theroux, een verhaal dat leest als een documentaire en boeit als een film.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Louis Theroux
Titel: Geen taboe voor Theroux

ISBN: 9789026342806
Pagina’s: 448

Eerste uitgave: 2019

Het bloemenmeisje – Anya Niewierra


Beschrijving
De 43-jarige Franse kruidenarts Nina Fleurie leidt een teruggetrokken bestaan in de Pyreneeën. Haar afgezonderde leven verandert wanneer zij bezoek krijgt van een Nederlandse vrouw. Deze Théa Wanders blijkt haar tweelingzus, van wie zij als baby werd gescheiden. Théa had een gelukkige jeugd in Maastricht terwijl Nina tot haar veertiende door haar moeder Mia werd verstopt in de desolate Pyreneeën. Hier schiep de gevoelloze Mia een eigen religie en leerde Nina dat mensen Duivels zijn. Als haar moeder vervolgens wordt vermoord, wordt de verwilderde Nina gevangen en meegenomen naar de bewoonde wereld, waar ze nooit écht aardt. Pas met de komst van haar tweelingzus voelt Nina zich voor het eerst verbonden met een mens. Maar dan verdwijnt Théa. De wanhopige Nina start een zoektocht die leidt naar het bizarre verleden van haar moeder én haar moeders moordenaar…

Recensie
Reizen, schrijven en schilderen. Dat zijn de drie passies van Anya Niewierra. Van de laatste heeft ze haar hobby gemaakt, de eerste is uiteindelijk haar professie geworden en schrijven maakt daar inmiddels deel van uit. Haar eerste boek, Zuid-Limburg, toen en nu, dat ze samen met Marianne Laarakkers schreef, verscheen in 2010 en haar debuutthriller Vrij uitzicht kwam in 2013 uit en kreeg goede recensies. Vier jaar later verscheen Het dossier en eind januari 2020 haar laatste thriller, Het bloemenmeisje. Haar eerste twee boeken werden beide genomineerd voor de Hebban Thriller Award.

Het is eind juni 1988 als de politie op een verlaten plek in de Franse Pyreneeën een verwilderd tienermeisje aantreft. Ze zit naast het dode lichaam van haar moeder. Een jaar later krijgt ze de naam Nina Fleurie. Drie decennia later is ze een succesvol ondernemer in kruidengeneesmiddelen. Ze komt erachter dat ze een tweelingzus heeft en samen beginnen ze een speurtocht naar hun verleden. Dan is haar zus plotseling verdwenen en Nina doet er alles aan om haar terug te vinden. Daarbij ontdekt ze dat het leven van haar moeder is verwoest, maar ook dat er veel geheimen zijn die altijd verborgen zijn gebleven.

Het verhaal, dat volledig wordt verteld vanuit het perspectief van Nina Fleurie, wordt voorafgegaan door een tweeënhalve pagina tellende opsomming van de vele goed tot bijzonder goed uitgewerkte personages. Vaak is dit een indicatie dat de lezer bij de les moet blijven om te voorkomen dat hij niet meer weet wie wie is. In Het bloemenmeisje levert dat echter geen problemen op, het is, misschien op alleen het begin na, altijd helder wat de exacte relatie van deze personen is. De lijst met namen kan daarom vooral gezien worden als een interessante toevoeging die vooral inzicht verschaft in de onderlinge verhoudingen.

De eerste hoofdstukken, inclusief de proloog, roepen een aantal vragen op en zijn, maar dat geldt in feite voor het hele verhaal, intrigerend. Doordat gedurende de plot steeds meer duidelijk wordt over wat zich in het verleden allemaal heeft afgespeeld, worden de vragen die in het begin zijn ontstaan steeds meer beantwoord. De geheimen die enkele personages hebben, worden ontrafeld en zorgen ervoor dat de lezer een aantal verrassingen krijgt voorgeschoteld. Hoewel de plot in feite redelijk recht toe recht aan is, zijn er, zonder dat de lezer écht op het verkeerde been wordt gezet, wel enkele onverwachte ontwikkelingen. Het effect hiervan is dat op die momenten het kleine spanningsveld iets groter wordt.

Waar Niewierra sterk in is, is het neerzetten van de sfeer. Dit komt vooral omdat het verhaal erg beeldend geschreven is, maar ook de realistische en levendige dialogen en het gegeven dat de auteur een paar waargebeurde feiten in Het bloemenmeisje verwerkt heeft, dragen daaraan bij. Een neveneffect hiervan is dat de lezer niet het gevoel heeft fictie te lezen. Misschien dat dat er de reden van is dat het verhaal niet doorspekt is met een zinderende spanning. Omdat de lezer al van meet af aan betrokken is bij het wel en wee van Nina, en later ook bij de zoektocht naar haar zus, heeft het dat ook helemaal niet nodig.

Hoewel Het bloemenmeisje een thriller is, heeft het ook een flink aantal kenmerken van een roman. Het mooie taalgebruik dat met regelmaat gehanteerd wordt, is daar een goed voorbeeld van. Toch, en de wat spannender ontknoping bewijst dat, hebben de thrillerelementen de overhand. Met haar derde thriller maakt Niewierra on ieder geval opnieuw waar dat ze tot de top van de Nederlandse thrillerauteurs behoort.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Anya Niewierra
Titel: Het bloemenmeisje

ISBN: 9789024581689
Pagina’s: 384

Eerste uitgave: 2020

Kalifaatontvluchters – Marion van San


Beschrijving
De recente invasie van het Turkse leger in het noorden van Syrië heeft het onderwerp van de Syriëstrijders en hun vrouwen en kinderen meer dan ooit op de agenda gezet. Het feit dat velen erin geslaagd zouden zijn om onder de radar te verdwijnen is een reden tot zorg. Het gevaar dat mogelijk uitgaat van degenen die terugkeren uit het oorlogsgebied is al sinds 2013 een onderwerp van debat. Toen werd bekend dat enkele tientallen Belgen en Nederlanders zich hadden aangesloten bij de gewapende strijd in Syrië. In de jaren daarna zouden velen hen volgen. Mannen en vrouwen, soms in het gezelschap van hun kinderen, vertrokken naar het in juni 2014 uitgeroepen kalifaat. Maar ondanks het idyllische beeld dat door IS van het leven in het kalifaat werd geschetst, raakten velen uiteindelijk gedesillusioneerd en sloegen op de vlucht. Zij keerden terug naar België en Nederland, werden opgesloten in gevangenenkampen in Noord-Syrië of kwamen terecht in een van de gevangenissen in Turkije of Irak. In Kalifaatontvluchters wordt het verhaal verteld van de families die hun kinderen kwijtraakten aan de ideologie van IS, maar van wie een aantal het kalifaat wist te ontvluchten. Daarnaast wordt ingegaan op het relaas van mannen en vrouwen die zich aansloten bij de gewapende strijd, maar die uiteindelijk besloten terug te keren naar de landen die ze eerder hadden uitgespuwd. Het zijn verhalen over religieus fanatisme en meedogenloos geweld, maar ook over onvervulde dromen, uitgedoofde liefdesrelaties en het verlangen naar vrijheid.

Recensie
Het is inmiddels aanzienlijk minder geworden, maar nog niet zo heel erg lang geleden overspoelden de media de wereld met berichten over Islamitische Staat. De berichtgeving werd minder na de val van het kalifaat, nu een klein jaar geleden. De discussie die hierop volgde, was hoe om te gaan met hen die zich jaren geleden vol overgave aansloten bij terreurbeweging ISIS (later IS), teleurgesteld raakten in de groepering en besloten het kalifaat te ontvluchten. Marion van San, senior onderzoeker aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, sprak met vele Nederlandse en Belgische Syriëgangers, hun families en vrienden. De uitkomsten van haar onderzoek, dat jarenlang geduurd heeft en nog niet beëindigd is, heeft ze opgetekend in haar eind 2019 verschenen boek Kalifaatontvluchters.

Daarin vertelt ze waarom deze, vooral jonge, Nederlanders en Belgen naar Syrië vertrokken, hoe het leven in het kalifaat was, maar ook waarom ze datzelfde kalifaat wilden ontvluchten. Uit de vele gesprekken die Van San gevoerd heeft, valt op te maken dat het merendeel van de Syriëgangers uit probleemgezinnen afkomstig is, dat een groot aantal van hen pas later fanatiek en belijdend moslim werd en dat de vrouwen hun mannen volgden. Het leven in het kalifaat werd beter voorgespiegeld dan het in werkelijkheid was, veel van deze jonge mannen en vrouwen raakten teleurgesteld in hun ideaal. Dit, maar ook de wreedheden die door IS werden gepleegd, was voor een aantal mannen en de meeste vrouwen de belangrijkste reden om te vluchten. Niet iedereen slaagde hierin en werd, samen met hun kinderen, gevangengezet in een Koerdisch kamp, waar ze een inhumaan leven leiden.

Uit de persoonlijke gesprekken met de Syriëgangers, vaak ook via WhatsApp, is vaak niet op te maken of ze de waarheid hebben verteld. Er zijn vrouwen die anderen tegenspreken en er een andere, wellicht eigen, waarheid op nahouden. Het boek geeft daarom geen antwoord op alle vragen die vooral bij de familieleden zijn ontstaan nadat hun zoon en/of dochter naar Syrië zijn vertrokken. Wel geeft het een goed en helder beeld van de redenen van vertrek, het verblijf aldaar en de toenemende onzekerheid over hun veiligheid in de door oorlog geteisterde gebieden. Uit fragmenten van een aantal opgetekende interviews is te merken dat de angst groeit, maar ook dat de spijt van hun vertrek toeneemt. De gesprekken met de familieleden wijzen uit dat bij hen de onzekerheid de overhand kreeg, ze steeds meer vragen hadden en dat ze – soms nodeloos – wachtten op informatie.

Behalve het voeren van vele gesprekken heeft Van San ook een grote hoeveelheid publicaties en literatuur geraadpleegd en in het boek verwerkt, de verantwoording hiervan is achterin het boek opgenomen. Kalifaatontvluchters geeft daardoor, zonder er overigens al te diep en uitvoerig op in te gaan, een globaal en duidelijk beeld van de strijd en het leven in Syrië, maar eveneens wat meer inzicht in de beweegredenen van de spijtoptanten om te vluchten. Een aantal vrouwen waarmee de onderzoeker gesproken heeft, verdedigt het gedachtegoed van IS nog steeds. Het is daarom niet zo heel erg vreemd dat de meeste westerse regeringen gereserveerd zijn om de vrouwen, maar ook hun kinderen, terug te halen. Vooral omdat de angst bestaat dat die kinderen geïndoctrineerd kunnen zijn.

Hoewel het boek voor een groot deel informatief is, heeft het ook emotie. Want de korte verhalen over Ismail en Amina, waar het boek mee begint en eindigt, zijn aangrijpend en laten zien dat kinderen de ongewilde slachtoffers van de oorlog zijn. Van San heeft Kalifaatontvluchters in een toegankelijke en heldere stijl geschreven en daardoor is het een ideaal naslagwerk voor iedereen die geïnteresseerd is in de achtergronden van de Syriëgangers, hun afweging om naar dat land te vertrekken, maar ook wil weten wat de redenen van hun vlucht uit het kalifaat zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marion van San
Titel: Kalifaatontvluchters

ISBN: 9789044638981
Pagina’s: 304

Eerste uitgave: 2019

Back-up, zo wijd de wereld strekt – Holtes & Sietsma


Beschrijving
Zoek je een boek voor een ontspannen vakantie, om weg te geven als cadeau, of om thuis lekker op de bank te verdwalen in een spannend verhaal? Dan maak je met dit eerste boek van onze serie BACK-UP een goede keuze. De 500 bladzijden zullen je uren aan je leesstoel gekluisterd houden.

Om je interesse te prikkelen, vind je hier gewoonlijk een samenvatting van het boek. Maar waarom nu al verklappen dat deze literaire thriller vol zit met actie, humor, misdaad, wereldwijde intrige, romantiek en niet te vergeten de nodige spanning met verrassende wendingen?

Zou het je niet veel wijzer maken als je hier zou lezen dat er een eeuwenoud mysterie op het punt staat ontdekt te worden? Scifi? Nee. Ja. Misschien … Wie weet! Eén ding verklappen we wel … het verhaal begint en eindigt bij het Vredespaleis.

En …

Ach, lees het boek en laat je verrassen.

Recensie
Voordat Bert Holtes auteur werd, heeft hij diverse beroepen uitgeoefend. In 2010 kreeg hij het rustiger en omdat hij altijd al een rijke fantasie heeft gehad, besloot hij om een boek te gaan schrijven. Hierbij is hij, vooral in eindfase, geholpen door zijn partner Wop Sietsma. In november 2018 verscheen Back-up, zo wijd de wereld strekt, dat aanvankelijk het eerste van twee delen was. Dat tweede deel wordt echte zo omvangrijk dat besloten is dit boek in tweeën te splitsen, zodat de hele reeks een miniserie wordt.

Op de directeur en opsporingsleider van UNBI (United Bureau of Investigation), Hakon Eriksson, wordt een aanslag gepleegd en alles wijst erop dat hij dit niet heeft overleefd. Hij is die dag opgeroepen om bij het Internationaal Strafhof te getuigen in het proces tegen Spiderweb, een internationale organisatie waarvan de top wordt verdacht van fraude, aanzetten tot geweld en misdaden tegen de menselijkheid. Onder leiding Lémarc Tasker van het UNBI wordt de aanslag onderzocht. Dit onderzoek leidt zelfs tot in de Verenigde Staten en er komt hulp uit onverwachte hoek. Komt het tot een arrestatie of gaan de daders vrijuit?

Back up, zo wijd de wereld strekt bestaat uit een aantal nogal lange hoofdstukken die vervolgens zijn opgedeeld is korte subhoofdstukken, die in feite als paragrafen kunnen worden gezien. Deze paragrafen, alle voorzien van een nummering, worden door de hele plot heen, afwisselend verteld vanuit het perspectief van verschillende personages. Door dit wisselende perspectief worden veel situaties herhaald, maar dan logischerwijs vanuit een ander gezichtspunt. Het gevolg van deze herhaling is dat het verhaal maar niet wil vlotten, de lezer krijgt het gevoel twee, drie of soms wel vier keer hetzelfde te lezen. Dit gaat tevens ten koste van de het spanningselement, die wordt daardoor zo goed als tenietgedaan. Dat een bepaalde gebeurtenis vanuit verschillende perspectieven wordt verteld, is in principe niet verkeerd, het kan zelfs zorgen voor interessante wendingen, maar het was beter dit te beperken tot twee. Dat houdt het een stuk overzichtelijker, kan het verhaal zijn tempo behouden en blijft de spanning grotendeels gehandhaafd.

De vele personages zorgen ervoor dat het voor de lezer tot ver in de plot niet altijd duidelijk is wat de rol van een groot aantal van hen is. De auteurs hadden er goed aan gedaan om voorin het boek een overzicht te geven van alle personages die een belangrijke rol in het verhaal hebben. Dit voorkomt de nodige vraagtekens en ontstaat er ook geen verwarring. Al die personen zijn niet de enige dissonant. Het verhaal heeft eveneens te veel actie, soms krijg je zelfs de indruk dat sommige scènes ontaarden in een regelrechte slapstick. Doordat het verhaal te veel geschreven is alsof het een script van een serie of film is, zijn de details talrijk. Te talrijk. Er zijn zelfs complete paragrafen die volstrekt overbodig zijn en niets met het verhaal an sich te maken hebben. De extra en onnodige informatie leidt af en komt het verhaal niet ten goede.

De schrijfstijl is nogal wisselend, het begint nogal statisch waardoor het verhaal leest als een verslag, maar gedurende de plot verbetert dit. Dan wordt het, mede door de dialogen, wat levendiger. Toch zijn die dialogen ook een struikelblok. Omdat ze niet als afzonderlijke regel worden weergegeven, lezen ze niet als een gesprek. Het is te veel geïntegreerd in de alinea’s waardoor het er niet overzichtelijker door wordt. De ontknoping heeft, in tegenstelling tot wat er daarvoor gebeurt, meer tempo, spanning, actie, ondanks dat ook daarin alles te mooi op zijn plaats valt. Er is te weinig verrassing. Dit neemt echter niet weg dat het idee van Back-up, zo wijd de wereld strekt origineel is, de uitwerking daarvan had echter vele malen beter gekund. Het is voor de lezer te hopen dat in het vervolg, waarvan de deur in dit boek op een grote kier staat, uit een ander vaatje wordt getapt.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Holtes & Sietsma
Titel: Back-up, zo wijd de wereld strekt

ISBN: 9789402176278
Pagina’s: 500

Eerste uitgave: 2018

29 seconden – T.M. Logan


Beschrijving
Sarah worstelt met haar baan als professor aan de universiteit. De beroemde tv-presentator en tv-persoonlijkheid Alan Hawthorne zwaait er de scepter en hij heeft het op Sarah voorzien; hij intimideert haar en steelt haar ideeën. Ze voelt zich steeds verder in het nauw gedreven.

Wanneer Sarah een poging tot ontvoering van een jong meisje verijdelt, blijkt haar vader een sucesvolle zakenman te zijn – een zakenman die over lijken gaat. Hij doet Sarah een aanbod waarmee al haar problemen als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen. Al wat nodig is, is een telefoontje van 29 seconden.

Recensie
Voordat T.M. Logan fulltime auteur werd, hij wist al vroeg dat hij wilde gaan schrijven, was hij journalist. Vervolgens werd hij persvoorlichter bij de Universiteit van Nottingham en wanneer hij maar een beetje tijd had, schreef hij fictieve verhalen. In januari 2017 werd zijn debuutthriller Lies gepubliceerd, dat in 2019 onder de titel Leugens in het Nederlands verscheen. Na een herstructurering bij de universiteit werd hij ontslagen en nam hij de stap om van schrijven zijn beroep te maken. Zijn tweede thriller, 29 seconden, kwam in januari 2020 uit en zijn boeken worden inmiddels in vijftien landen uitgebracht.

Sarah Haywood werkt als professor aan de universiteit, maar heeft er nog geen vaste aanstelling. Haar leidinggevende, professor Alan Hawthorne, maakt het haar moeilijk en omdat hij ook nog eens een beroemde televisiepersoonlijkheid is, waant hij zichzelf onaantastbaar. Haar privéleven loopt ook niet helemaal op rolletjes, samen met twee jonge kinderen woont ze gescheiden van haar man, maar ze kan zich redden. Dan voorkomt Sarah de ontvoering van een meisje en dier vader doet haar een aanbod. Daarmee zouden al haar problemen tot het verleden behoren. Ze heeft echter maar drie dagen een beslissing te nemen.

Een Brits landelijk onderzoek over seksuele intimidatie inspireerde Logan tot het schrijven van 29 seconden. Niet ver voor de publicatie van deze thriller was de #metoo-beweging met een enorme opmars bezig, vooral vanwege het toenemende seksueel grensoverschrijdende gedrag. Van zijn tweede boek kan dus worden gezegd dat de actualiteit erin verweven is. Het thema leent zich dan ook goed voor een spannend en meeslepend verhaal. Daarvan komt echter niet zo heel veel terecht. Het duurt een dozijn hoofdstukken voor de eerste kenmerken van een thriller om de hoek komen kijken. Tot dan is het in feite een vrij gezapig verhaal waarin vooral de moeilijkheden waar Sarah mee te kampen heeft naar voren komen. Na een korte opleving van een paar hoofdstukken, dan ontstaat er zelfs een lichte spanningsboog, verzandt het verhaal in dezelfde gezapigheid als daarvoor. Het wil dus niet echt vlotten.

Het verhaal wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Sarah en de hoofdstukken verlopen chronologisch. Er is geen sprake van flashbacks of perspectiefwisselingen. Dat hoeft niet erg te zijn, mits er sprake is van een gezonde dosis spanning. Daar is in 29 seconden geen enkele sprake van. Logan probeert dit nog wel te bereiken door een enkele cliffhanger, maar omdat die niet altijd zorgen voor het beoogde effect, schiet hij wat dat betreft zijn doel voorbij. Dat doet hij ook met de uitwerking van Sarah. Ze komt nogal eendimensionaal over, maakt zo goed als geen ontwikkeling door. Pas tegen het eind van het verhaal neemt ze initiatief en wil ze dat dingen op haar manier gebeuren. Daarvoor is ze over het algemeen nogal naïef en dat verwacht je niet van iemand die nogal wat in haar mars lijkt te hebben.

Op de schrijfstijl van 29 seconden is in principe niet zo veel aan te merken. Het is een redelijk eenvoudig en vlot lopend verhaal, de plot is goed opgebouwd, maar wel aan de dunne kant en het heeft korte hoofdstukken die het tempo bevorderen. Wel bevat het verhaal een aantal onwaarschijnlijkheden, want is het bijvoorbeeld niet vreemd dat iemand die een baard heeft naar aftershave ruikt? Logan weet ook vrij goed over te brengen wat het psychisch met je kan doen als je voortdurend lastiggevallen wordt en daarom constant op je hoede moet zijn. De ontknoping is enigszins onwerkelijk en wekt de indruk dat de auteur een eind aan het verhaal wilde breien. Wat zonder meer overkomt, is de #metoo-boodschap. Dat is de dikke rode draad in 29 seconden, die overwegend teleurstellend is en daarom niet aan de gestelde verwachtingen voldoet.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: T.M. Logan
Titel: 29 seconden

ISBN: 9789026350184
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2020

De Britse leeuw – Tony Schumacher


Beschrijving
Londen 1946. De nazi’s hebben de oorlog gewonnen en bezetten Groot-Brittannië. John Rossett, een Britse oorlogsheld en voormalige politiesergeant, werkt nu noodgedwongen voor de SS.

John Rossett is herstellende van schotwonden. Zijn baas Ernst Koehler, bang voor de consequenties, besluit te verzwijgen wat er precies is gebeurd bij het incident dat Rossett bijna zijn leven kostte. Als de vrouw en dochter van Koehler vlak daarna worden ontvoerd wendt de doodsbange Duitser zich tot de enige die hem kan helpen: de slimme, gewiekste John Rossett.

Rossett wil alles op alles zetten om zijn vriend te helpen, maar loyaliteit en eer worden in deze duistere tijden met de dood bestraft. Rossett voelt zich gevangen tussen de SS, het Britse verzet, en de onberekenbare Amerikanen. Hij besluit Londen te verlaten en op zoek te gaan naar Ruth Hartz, een joodse wetenschapper. Haar leven werd gespaard ter wille van haar werk: het ontwikkelen van een atoombom voor Duitsland…

Recensie
De Britse auteur Tony Schumacher heeft een veelzijdige carrière achter de rug. Voordat hij auteur werd, was hij bouwvakker, agent, acteur, stand-upcomedian en maakte films voor de BBC Politics Show. Hoewel het altijd al een droom van hem was, begon hij pas op zijn zesenveertigste met schrijven. Harper Collins bood hem een kans die hij met beide handen aangreep. Zijn debuutthriller Tijden van duisternis verscheen begin 2017 en anderhalf jaar later werd De Britse leeuw uitgegeven. Beide boeken zijn goed ontvangen. An army of one is de derde uit de serie, maar is nog niet in het Nederlands vertaald.

Het is 1946 en omdat nazi-Duitsland de oorlog heeft gewonnen gaat Groot-Brittannië gebukt onder het nieuwe regime. Voormalig oorlogsheld en politieman John Rossett werkt, min of meer onvrijwillig, voor de SS. Een voorval heeft hem bijna het leven gekost en van de wonden die hij daarbij opliep is hij nog aan het herstellen. Ernst Koehler, zijn meerdere en vriend, heeft besloten hier dit incident te verzwijgen. Dan worden de vrouw en dochter van Koehler ontvoerd en de enige die hem kan helpen hen te bevrijden is Rossett. Maar daarvoor moet Rossett wel eerst de Joodse wetenschapper Ruth Hartz zien te vinden. Zij is de sleutel voor de productie van een belangrijk wapen en Koehler en Rossett zijn niet de enigen die naar haar op zoek zijn.

In De Britse leeuw gaat Schumacher opnieuw uit van het wel heel bijzondere en interessante gegeven dat Duitsland de Tweede Wereldoorlog gewonnen heeft. Voor de lezer betekent dit een omschakeling van gedachten, want iedereen weet immers dat deze fictieve situatie zich in werkelijkheid niet heeft voorgedaan. Dit omdenken lever overigens geen enkel probleem op, dat gaat in feite spelenderwijs. Wat nog wel eens lastig kan zijn, is dat het verhaal verdergaat waar het in Tijden van duisternis gebleven is. Wie niets van de voorgeschiedenis wil missen, en dat is aan te raden, doet er dus goed aan de serie op volgorde te lezen.

Het vlotte en daardoor goed te lezen en te volgen verhaal boeit vanaf het begin. Het maakt al snel dat je nieuwsgierig wordt en heeft in het begin al een aantal spannendere momenten. Gedurende de plot wint het verhaal steeds meer aan kracht, heeft het steeds meer plotwendingen en neemt het spanningsveld zienderogen toe. Dat geldt, vooral als het verhaal voor tweederde gevorderd is, eveneens voor het tempo. In feite is De Britse leeuw een post-oorlogsverhaal, maar dat houdt niet in dat de omstandigheden vredig en goed zijn. De Britten worden nog onderdrukt, wat er eigenlijk op neerkomt dat het nog gewoon bezet is. Het is dus niet zo heel erg vreemd dat het verhaal actie heeft en dat er gewelddadige momenten in voorkomen. De auteur weet deze echter uitstekend te doseren, zodat al dat geweld niet de overhand heeft.

De personages Koehler en Rossett zijn niet de meest vredelievende in het verhaal, maar toch weet de auteur ze dusdanig neer te zetten dat de lezer toch wel enige sympathie voor hen kan opbrengen. Ook enkele anderen laten zich niet onbetuigd en weten de lezer zowel aangenaam als onaangenaam te verrassen. Dat maakt al deze karakters juist zo interessant en niet eendimensionaal. In zijn dankwoord kaart de auteur het Amerikaanse Manhattan Project nog even kort aan en het doel hiervan heeft hij in geringe mate, en op zijn eigen vrije manier, in zijn verhaal verwerkt.

Met De Britse leeuw heeft Schumacher zonder meer een boeiende en interessante oorlogsthriller geschreven met een interessant en origineel uitgangspunt. Het maakt in ieder geval nieuwsgierig naar de andere boeken uit de serie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tony Schumacher
Titel: De Britse leeuw

ISBN: 9789402310405
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2018

De koning – Szczepan Twardoch


Beschrijving
Warschau, jaren dertig: Jakub Shapiro, een jonge, getalenteerde bokser uit de jodenbuurt, wordt de vertrouweling van Kaplica, de Godfather van de stad. Het nationaal-socialisme is in opkomst, aanhangers beramen een machtsgreep tegen de Poolse regering en schuiven Kaplica een politieke moord in de schoenen. Wanneer die wordt opgepakt breekt er een regelrechte oorlog uit in de onderwereld. Shapiro neemt het heft in handen, begint een fatale affaire met de dochter van de officier van justitie en moet tegelijkertijd zijn vrouw en kinderen tegen toenemende jodenhaat beschermen.

Recensie
In zijn thuisland Polen geldt Szczepan Twardoch als een van de belangrijkste hedendaagse auteurs. Het is niet voor niets dat hij voor zijn boeken, maar ook voor een aantal korte verhalen diverse nominaties en prijzen heeft ontvangen. In 2012 debuteerde hij met Morfina, dat in Polen en Duitsland een bestseller werd. In 2016 verscheen zijn derde roman, Król, dat eind 2019 onder de titel De koning zijn Nederlandstalige debuut betekende. Zijn werk kenmerkt zich door verrassende en gecompliceerde constructies, maar ook doordat het voortdurend balanceert op de scheidslijn tussen fantasie en realiteit.

In het Warschau van 1937 strijden diverse politieke groeperingen om de macht. Politiek leider en maffiabaas Jan ‘Peet’ Kaplica ontfermt zich over de Joodse bokser Jakub Shapiro, die zich vervolgens opwerkt tot zijn rechterhand. Aan alles is al te merken dat het nationaalsocialisme in opkomst is. Aanhangers van deze ideologie bereiden een coup voor en ontvoeren Kaplica. Hij wordt zonder proces opgesloten in het detentiekamp Bereza en er ontstaat een oorlog in de onderwereld. Shapiro neemt de leiding van Peet over, maar staat ook voor het dilemma om naar Palestina te vertrekken om zijn vrouw en kinderen te beschermen.

De koning, een verhaal dat leest als de memoires van een oude man die terugkijkt op zijn nogal bewogen leven. Moisje Bernstein, later Mosjee Inbar, begint zijn relaas door te vertellen dat zijn vader is gedood, door een knappe Jood met het uiterlijk van een bokser. Moisje was op dat moment zeventien jaar oud en raakte volledig geobsedeerd door deze man. Shapiro, de bokser, nam hem onder zijn hoede en vanaf dat moment maakte Moisje kennis met de onderwereld van Warschau. Twardoch beschrijft echter niet de harde en rauwe kant van de Poolse maffia, maar, hoewel het er niet altijd even zachtzinnig aan toegaat, benadert hij het vooral vanuit het menselijke oogpunt.

Centraal daarin staat Shapiro, de bokser. Hij is een legende, de mensen hebben ontzag voor hem, maar zijn aan de andere kant ook wel weer bang. Toch komt hij niet over als de keiharde crimineel die niets en niemand ontziet. Hij kan zacht zijn, heeft zijn zwaktes, maar is ook hard als het moet en laat zeker niet met zich sollen. Als personage is hij zonder meer interessant, wat overigens ook voor de meeste andere opgaat. Daarnaast beschrijft de auteur ook het opkomende nazisme in Polen, de daaraan gerelateerde Jodenhaat en het verlangen van de Joden om naar Palestina te vertrekken. Feiten die vlak voor het begin van de Tweede Wereldoorlog hebben plaatsgevonden en aan de nauwgezetheid van de auteur is goed te merken dat hij zich in deze materie heeft verdiept.

Ondanks de vele Poolse en Joodse namen is de roman over het algemeen niet al te lastig om te lezen. Er zijn echter wel korte fragmenten dat hier wel sprake van is, vooral wanneer Twardoch zich heeft laten verleiden tot lange en soms erg lange zinnen. Daarnaast gaat hij af en toe te lang op sommige zaken in, dan draaft hij te veel door om er iets moois van te maken. Het effect is het tegengestelde. Door het verhaal heen staan soms Poolse, Joodse en Russische dialogen, die worden onderaan de pagina verduidelijkt. Ook is achterin een verklarende woordenlijst opgenomen die uitleg geeft over een aanzienlijk aantal woorden of begrippen. Het is echter jammer dat in het verhaal niet aangegeven wordt welke dit zijn.

Gedurende de plot kan de lezer zich regelmatig afvragen of deze roman fictie of non-fictie is. Twardoch geeft je namelijk het gevoel dat Inbars herinneringen waargebeurd zijn. Dit komt vooral door de manier van vertellen, die inderdaad het midden houdt tussen werkelijkheid en fantasie, maar onder andere ook door de historische feiten die in het verhaal verweven zijn. De koning, mooi vertaald door Charlotte Pothuizen, houdt de lezer bezig, van begin tot eind, maar ook nog lang nadat de laatste bladzijde dichtgeslagen is.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Szczepan Twardoch
Titel: De koning
ISBN: 9789046825259
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019

Blauwe zomer – Leo Blokhuis


Beschrijving
Eind jaren vijftig. Terwijl via Radio Luxemburg langzaam de rock-’n-roll ons land binnendruppelt, is Den Haag het centrum van feesten waar Indische jongeren op elektrische gitaren een mengeling van rock-’n-roll en traditionele krontjong spelen. Het is ook de plek waar twee achttienjarige jongens met totaal verschillende achtergronden voor een keuze komen te staan: een burgermansbestaan of het avontuur zoeken in de muziek. De Nederlandse Johan wil het gelovige milieu van zijn ouders ontvluchten en vindt in zijn Indische vrienden en hun muziek een ongekende vrijheid. De in Indonesië geboren en naar Nederland gevluchte Chris wil het verleden van zich afschudden, maar botst tegen de harde, verzuilde Nederlandse mentaliteit.

Recensie
Zijn oorspronkelijke beroep is eigenlijk grafisch ontwerper, maar Leo Blokhuis is vooral bekend als popjournalist. Hij is presentator van radio- en televisieprogramma’s en zijn bekendheid is vooral te danken aan het programma Top 2000 à gogo, dat hij samen met Matthijs van Nieuwkerk presenteert en vlak voor de kerstdagen op televisie wordt uitgezonden. Daarnaast heeft hij diverse boeken over popmuziek geschreven en treedt hij geregeld op in het theater. In september 2019 verscheen zijn eerste roman, Blauwe zomer, waarin muziek ook een belangrijke rol speelt.

Aan het eind van de jaren vijftig komt de uit een streng gelovig gezin komende achttienjarige Johan in aanraking met rock-‘n-rollmuziek. Eerst nog stiekem, maar door zijn vriendschap met de uit Nederlands-Indië afkomstige Chris verbergt hij deze liefde steeds minder. Samen met Rob, de broer van Chris en Stephan beginnen ze de band De Rocking Blue Boys. Voor Johan en Chris betekent dit een enorme verandering in hun bestaan. Daarnaast hebben ze allebei ook nog te kampen met hun achtergrond, voor de een het geloof, voor de ander het leven in Nederlands-Indië.

Blokhuis is opgegroeid in een gereformeerd gezin, zijn vader was predikant, en dat is in Blauwe zomer te merken. Want, zo blijkt ook uit een aantal door hem gegeven interviews, het verhaal van Johan is gebaseerd op zijn eigen leven. Die indruk krijgt de lezer ook al als hij deze debuutroman aan het lezen is, het geloof, of misschien wel de worsteling daarmee, heeft namelijk een belangrijke rol in het verhaal. De grote passie van Blokhuis, muziek, is het andere thema in het boek. Daarbij richt hij zich vooral op de opmars van de rock-‘n-roll in Nederland en in zekere zin ook in de omringende landen. De expertise van Blokhuis is dan onmiskenbaar.

Blauwe zomer heeft een aantal verhaallijnen, een korte in het heden (2005) en een paar langere die in 1950 beginnen en vervolgens chronologisch eindigen in het midden van de jaren negentig. Al deze subplots, en dat is vanaf het begin al duidelijk, hebben met elkaar te maken en die in het verleden komen al redelijk snel samen. Uit alles blijkt dat Blokhuis veel tijd heeft besteed aan research, dat valt min of meer ook op te maken uit het dankwoord en de verantwoording. De feiten die in het verhaal verwerkt zijn, kloppen daarom ook. Het gevolg is wel dat het verhaal nogal statisch overkomt, alsof het geen ziel heeft. Het spreekt voor een groot deel niet tot de verbeelding.

Is Blokhuis’ roman daarom ronduit vervelend? Nee, dat gaat ook weer veel te ver. Het is over het algemeen redelijk onderhoudend, hoewel er soms wel eens vraagtekens gezet kunnen worden bij de manier van schrijven. Die is voor een groot deel vrij eenvoudig, niet gecompliceerd en daardoor ook niet erg diepgaand, het blijft vaak nogal oppervlakkig. Dit is volledig tegenstrijdig met het aan deze roman meegegeven etiket meeslepend. Wat dat betreft, zeker met het oog op wat er destijds in voormalig Nederlands-Indië is gebeurd, had er meer uitgehaald kunnen worden. Dat zou het boek ongetwijfeld meer glans hebben gegeven.

Wat goed overkomt in het verhaal is de innerlijke strijd die Chris en Johan voeren. Voor de buitenwereld zijn het twee jonge en volop in het leven staande jongens, maar diep van binnen worstelen ze met hun afkomst, hun strijd met het volwassen worden en vooral met hun vader-zoonrelatie. Hoewel die van Chris volkomen anders is dan die van Johan. Blokhuis is sterk in het vertellen van verhalen, dat heeft hij vaak genoeg bewezen, en ook uit dit boek blijkt dat hij dat beheerst. Maar meer dan een krappe voldoende verdient Blauwe zomer echter niet.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Leo Blokhuis
Titel: Blauwe zomer

ISBN: 9789026348082
Pagina’s: 368

Eerste uitgave: 2019