Categorie archief: Gelezen in 2019

De vos – Frederick Forsyth


Beschrijving
Het voormalige hoofd van de Britse geheime dienst Adrian Weston wordt midden in de nacht wakker gebeld door de premier. Haar bericht is schokkend: de strengst beveiligde firewalls ter wereld, van het Pentagon, de NSA en de CIA, zijn tegelijkertijd gehackt door een hacker met de bijnaam ‘De Vos’. Nog schokkender is dat De Vos een zeventienjarige Britse scholier blijkt te zijn, zonder kwaad in de zin. De jongen beschikt gewoon over een geniale geest.

De Amerikaanse veiligheidsdiensten willen dat De Vos wordt uitgeleverd, maar Adrian heeft andere plannen. In een race tegen de klok moet hij voorkomen dat de jongen in vijandelijke handen valt. Want dan zijn de gevolgen ondenkbaar…

Recensie
Het schrijversdebuut van de Britse auteur Frederick Forsyth was niet zijn veelgeroemde thriller De dag van de Jakhals, maar The Biafra story, een non-fictieboek uit 1969 waarin hij zijn ervaringen met het conflict in dat land heeft verwerkt. Zijn debuutthriller uit 1971 betekende echter wel de grote doorbraak van de voormalig journalist en wordt gezien als de belangrijkste thriller in de geschiedenis. Een aantal van zijn boeken is verfilmd en met prijzen beloond. Begin februari 2019 verscheen De vos, zijn nieuwste thriller en tevens zijn zwanenzang als thrillerauteur.

Gepensioneerd adjunct-hoofd van de Britse geheime dienst Adrian Weston wordt ’s nachts wakker gebeld door de premier. De meest geheime databank van de NSA is gehackt en de verantwoordelijke daarvoor blijkt een achttienjarige jongen te zijn, die later de bijnaam De vos krijgt. De Amerikaanse regering wil dat hij wordt uitgeleverd, maar Weston weet hun president ervan te overtuigen dat hij hiervan afziet. Hij heeft namelijk andere plannen met de jongen. Dat zorgt ervoor dat er internationale conflicten dreigen te ontstaan, waarbij het leven van de hacker in gevaar komt.

Hoewel Forsyth al zijn verhalen op een typemachine geschreven heeft, gaat hij wel degelijk met de tijd mee. Want de rode draad in De vos is het al dan niet legaal of illegaal hacken van vijandelijke doelen. Cybercrime in optima forma. Behalve deze nog steeds actuele handeling heeft de auteur ook andere zaken in de thriller verwerkt die de laatste jaren veel aandacht hebben gekregen, waaronder crowdfunding en de Brexit. Dit is echter niet het belangrijkste in het verhaal, verre van zelfs. De meeste aandacht gaat uit naar de onderlinge machtsverhoudingen tussen Amerika, Rusland, Iran en Noord-Korea, waarbij hun leiders niet bij naam genoemd worden, maar wel overduidelijk herkenbaar is wie de auteur bedoelt.

In principe kan dit een interessante en boeiende spionagethriller opleveren, want dat is waar het vooral om draait. De eerste paar bladzijden lijken dat ook te bevestigen, maar al snel verzandt het verhaal in een koele en zakelijke opsomming van feiten en wetenswaardigheden. Daardoor heeft De vos bij tijd en wijle veel weg van een geschiedenisles en een handboek spionage. Dat maakt het lezen er niet gemakkelijker op. Ook een overtal aan personages en verhaallijnen met diverse zijpaden, zorgt voor veel complexiteit, verwarring en onduidelijkheid. De auteur heeft aan het eind van het boek niet voor niets een ruim vier pagina’s lange lijst van karakters en organisaties opgenomen. Dat is al erg veelzeggend.

Het staat buiten kijf dat Forsyth een vakkundig schrijver is en dat hij voor dit boek meer dan voldoende research heeft gepleegd. De huidige toestand in de wereld levert daardoor een realistisch verhaal op, dat echter wel wordt ontsierd door de inzet van een puber met autisme. Alles rondom deze jongen en zijn familie, maar ook de nogal gezochte ontknoping, doen weer afbreuk aan het realiteitsgehalte. De vos, dat vertaald is door Guus van der Made, is in beginsel Forsyths laatste spionagethriller en dat is misschien maar goed ook.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Frederick Forsyth
Titel: De vos
ISBN: 9789400510296
Pagina’s: 311

Eerste uitgave: 2019

Advertenties

Koorts – Deon Meyer


Beschrijving
Willem Storm en zijn zoon behoren tot de weinige overlevenden in Zuid-Afrika – en de rest van de wereld – van een allesverwoestend virus. Willem wil hun leven weer opbouwen bij de stuwdam bij Vanderkloof, vanwege de beschutte ligging en de mogelijkheid om elektriciteit op te wekken. Alleen is Vanderkloof niet helemaal verlaten.

Een groep uitschot gebruikt het plaatsje als uitvalsbasis, en houdt een vrouw gevangen. Ze hadden door kunnen rijden, maar zo zit Willem niet in elkaar. Wanneer het tot een schietpartij komt, blijkt niet Willem, maar de dertienjarige Nico het koelbloedigst.

Als Nico jaren later zijn memoires schrijft en terugkijkt op zijn leven, lezen we over de momenten waarop zijn hart werd gebroken, zijn loyaliteiten op de proef werden gesteld, en over zijn pijnlijkste herinnering: de moord op zijn vader.

Recensie
In een interview heeft de Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer een keer gezegd dat hij de lezer aan het denken wil zetten door hem problemen te tonen en hem daarom dus geen antwoorden wil geven. Hij wil met zijn boeken proberen een betekenis te geven aan de wereld. Toch zegt hij zich niet te laten inspireren door ware gebeurtenissen. Wat echter wel altijd in zijn boeken voorkomt, zijn maatschappelijke thema’s die vooral in Zuid-Afrika voorkomen. In Koorts, dat in mei 2017 verscheen, is het een zoektocht om na te gaan of een multiculturele samenleving kan functioneren, maar ook kan slagen.

Na de uitbraak van een zeer besmettelijk virus waaraan het grootste deel van de mensheid gestorven is, proberen Willem Storm en zijn zoon Nico, die immuun blijken te zijn, een nieuw bestaan op te bouwen bij de stuwdam bij het plaatsje Vanderkloof. Willem roept goede mensen op om zich bij hem aan te sluiten en in korte tijd heeft zich een kleine gemeenschap gevormd dat Amanzi wordt genoemd. Ze worden aangevallen, maar mede door dapper optreden van Nico slaan ze zich er doorheen. Er is echter meer aan de hand, want ook binnen de gemeenschap groeit de onvrede. En wordt er een opzienbarende moord gepleegd.

Het begin van Koorts is ongebruikelijk. Want al in de eerste zin wordt aangekondigd dat de vader van Nico, de schrijver van de memoires, het verhaal is namelijk een terugblik, is vermoord. Dit, maar vooral ook het vervolg zijn interessant en zonder meer intrigerend. Het maakt de lezer nieuwsgierig en dat zorgt voor een spanningselement. Toch, en dat gevoel krijg je gedurende de plot steeds meer, is het boek geen echte thriller. Wat het wel is, is lastig te bepalen. Er zijn hoe dan ook voldoende passages die meer dan voldoende spanning hebben, maar daarnaast heeft het verhaal ook genoeg kenmerken die de indruk wekken dat het boek een roman is, of een avonturenboek. Eigenlijk kan wel gezegd worden dat het uit diverse genres bestaat.

In tegenstelling tot veel andere thrillers van de auteur is het tempo van dit verhaal niet razendsnel. In een bedaarde, maar zeker acceptabele snelheid schrijdt het voort zonder dat de aandacht van de lezer verslapt. Dat komt omdat er altijd wel wat gebeurt. Maar ook omdat Meyer ervoor gekozen heeft om de memoires van Nico af te wisselen met interviewfragmenten van een aantal bewoners van Amanzi. Hierdoor krijgt de lezer een situatie vanuit een ander perspectief te zien en is het in sommige gevallen tevens een aanvulling op de visie van Nico. Door deze goede keuze van de auteur krijgt de lezer een zo volledig mogelijk beeld van de gebeurtenissen.

Meyer laat in het ongewisse in welk jaar het verhaal zich afspeelt. Hoewel het verhaal zich in theorie in het verleden zou kunnen afspelen, is dit niet aannemelijk. Het heeft er meer van weg dat het gebeurtenissen in de toekomst zijn. Omdat het verhaal vooral gaat over de tijd na De Koorts, kan de lezer geen vergelijking maken met hoe deze fictieve wereld er voor die Apocalyps uitgezien heeft. Het is echter niet zo moeilijk om een vergelijking met onze huidige tijd te maken. Vooral omdat de auteur een aantal maatschappelijke problemen aan de kaak stelt waar de wereld momenteel mee te maken heeft, denk hierbij bijvoorbeeld aan de overdaad aan plastic afval. Tijdens én vooral ná het lezen, kun je jezelf de vraag stellen of het post-Koortstijdperk zoveel anders is geworden dan daarvoor. Het antwoord lijkt nee te zijn, want de problemen in Amanzi zijn identiek aan die in de huidige wereld. Dus heeft de pandemie blijkbaar niet veel zin gehad.

Ondanks dat Koorts niet in een speciaal hokje is te plaatsen, heeft Meyer een bijzonder boeiend verhaal geschreven. Een verhaal dat een even verrassende als schokkende ontknoping kent. De auteur toont met dit boek tevens aan dat hij erg veelzijdig een zeer kundig verhalenverteller is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: Koorts

ISBN: 9789400510098
Pagina’s: 544

Eerste uitgave: 2017

De stille patiënt – Alex Michaelides


Beschrijving
‘Zij is de enige die weet wat er gebeurd is.
Ik ben de enige die haar kan laten praten.’

Iedereen dacht dat Alicia Berenson een gelukkig huwelijk had; dan schiet ze haar man vijf keer in zijn hoofd. Na deze gruwelijke daad zwijgt ze, en weigert een verklaring te geven. Alicia’s stilte spreekt tot de verbeelding van het publiek en maakt haar tot een mysterieuze beroemdheid.
Psychotherapeut Theo Faber is ervan overtuigd dat hij haar weer kan laten praten en zo te ontrafelen wat er zich die bewuste nacht heeft afgespeeld. Hij doet er alles aan om een baan te krijgen bij de instelling waar Alicia zit opgesloten, en lijkt geobsedeerd om met haar in gesprek te gaan. Maar hij kan niet voorzien wat hij daarmee in gang zet…

Recensie
De Britse, maar op Cyprus geboren auteur Alex Michaelides wilde als kind altijd al schrijver zijn. Voor zijn achttiende schreef hij anderhalve roman, maar door zijn liefde voor de film werd zijn ambitie enigszins ontmoedigd. Hij werkte als scenarioschrijver voor films en daarvoor in een gesloten psychiatrische inrichting voor jongeren. Daar ontsproot bij hem het idee voor een boek dat moest doen alsof hij Agatha Christie was. Het resultaat daarvan is De stille patiënt dat in februari 2019 is uitgekomen. Dit debuut is in meer dan twintig talen vertaald en voor verschijning zijn zelfs de filmrechten gekocht.

Alicia en Gabriel Berenson, beiden kunstenaars, zijn zeven jaar getrouwd, maar op een dag schiet Alicia haar man vijf keer in het hoofd. De politie wil haar ondervragen, maar Alicia zegt geen woord meer. Ze wordt opgenomen in The Grove, een psychiatrische kliniek. Haar weigering spreekt tot de verbeelding van publiek en media en haar schilderijen worden onbetaalbaar. Theo Faber werkt als psychotherapeut in de kliniek en is ervan overtuigd dat hij Alicia weer kan laten spreken waardoor het motief voor de moord achterhaald kan worden. Hij beseft echter niet welke gevolgen dit voor hemzelf zal hebben.

Vanaf de eerste bladzijde is de lezer bij het verhaal betrokken. Enerzijds door de fragmenten uit het dagboek van Alicia, die steeds meer prijsgeven van wat er werkelijk is gebeurd. Anderzijds omdat Michaelides ervoor gekozen heeft om zich rechtstreeks tot de lezer te richten. Hij doet dit vanuit het perspectief van Theo Faber die, zes jaar na de moord, zijn verhaal vertelt. Deze opzet zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt, je jezelf gaat afvragen of Alicia de moord nou wel of niet gepleegd heeft en vooral ook wat ertoe heeft geleid dat haar man vermoord is. Hierdoor ontstaat er in het begin al een spanningsveld die gedurende de plot latent aanwezig is.

De stille patiënt is geen verhaal dat het van zijn snelheid moet hebben. Heel geleidelijk wordt er steeds meer onthuld en krijgt de lezer eveneens ruim voldoende achtergrondinformatie over de diverse personages, de belangrijkste in het bijzonder. Het krijgt daardoor diepgang en, en dat is misschien wel van het grootste belang, deze informatie is onmisbaar voor de uiteindelijk verrassende ontknoping. Voor het zover is, krijgt de lezer in feite drie verhaallijnen, de een groter dan de andere, voorgeschoteld met ieder hun eigen spanningsboog. De hoofdplot en de twee subplots lijken aanvankelijk niets met elkaar te maken te hebben, maar de auteur weet ze op een verfijnde manier toch samen te brengen. Dat doet hij met behulp van een aantal verrassende plotwendingen en sommige hoofdstukken laat hij eindigen met een cliffhanger.

Omdat de auteur zelf uit de psychiatrie afkomstig is en daar dus ervaring in heeft, kent hij deze wereld door en door. Daar heeft hij in zijn boek ook kundig gebruik van gemaakt, waardoor het erg realistisch overkomt. Dat geldt vooral voor de interactie tussen Theo en Alicia, die is interessant omdat Alicia niet spreekt, communicatie daardoor erg lastig is en dus vooral moet komen uit het non-verbale. En daaruit blijkt dan dat ze, ondanks haar zelfgekozen stilte, meer dan voldoende te vertellen heeft. Ook het dagboek dat Theo van Alicia te lezen krijgt, geeft gedurende de plot zijn geheimen prijs.

Michaelides heeft met De stille patiënt, in een mooie vertaling van Els Franci-Ekeler, een prima en onderhoudend debuut geschreven en is een psychologische thriller pur sang. Het is mysterieus, heeft een voortdurende en vooral onderhuidse spanning en boeit van begin tot eind.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Alex Michaelides
Titel: De stille patiënt
ISBN: 9789403146607
Pagina’s: 348

Eerste uitgave: 2019

DNA – Yrsa Sigurðardóttir


Beschrijving
In Reykjavik wordt een jonge vrouw op gruwelijke wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter verstopt zich onder haar bed en is de enige getuige. Wanneer niet veel later een tweede vrouw op eenzelfde manier ter dood wordt gebracht, staat de politie voor een raadsel: wat is het verband tussen de twee vrouwen?

Voor commissaris Huldar is het de eerste zaak in zijn nieuwe functie. Hij moet daarbij samenwerken met psychologe Freyja, die het getraumatiseerde meisje onder haar hoede heeft. De samenwerking wordt extra gecompliceerd door hun onenightstand, waarbij Huldar Freyja voorloog over zijn leven.

Ondertussen ontvangt een radioamateur gecodeerde berichten die de slachtoffers met elkaar in verband brengen, maar niemand gelooft hem en hij besluit zelf op onderzoek uit te gaan.

Recensie
De IJslandse auteur Yrsa Sigurðardóttir had na vijf jaar genoeg van het schrijven van kinderboeken. Ze wilde niet meer altijd grappig zijn en daarom koos ze ervoor om over te stappen naar de thriller. Haar debuut binnen dit genre was Het laatste ritueel dat in 2005 uitkwam en ook het begin is van een serie over advocaat Thóra Guðmundsdóttir. Een paar boeken uit deze serie zijn genomineerd voor een prijs. Haar standalonethriller Ik vergeet je niet is in 2017 als film uitgebracht. DNA is het eerste deel van een trilogie en verscheen in januari 2019.

Op een avond wordt Elísa, een jonge vrouw, op barbaarse wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter Margrét had zich onder haar moeders bed verstopt en krijgt mee hoe haar moeder toegetakeld wordt. Niet lang daarna vindt er een tweede en even gruwelijke moord plaats. Rechercheur Huldar leidt het onderzoek, maar hij en zijn team kunnen nog geen verband tussen de moorden ontdekken. De enige overeenkomst zijn gecodeerde berichten die beide slachtoffers ontvangen hebben. Ook een radioamateur ontvangt deze berichten, hij maakt hier melding van, maar wordt niet geloofd. Daarom gaat hij, ondanks de gevolgen, zelf op onderzoek uit.

Het verhaal begint met een proloog, in het boek voorwoord genoemd, dat zich in 1987 afspeelt en maakt daarna een sprong naar 2015. Lang, heel erg lang, kan de lezer zich afvragen wat dat begin met verhaal te maken heeft. Dat wordt pas in de ontknoping duidelijk. De eerste hoofdstukken hebben nog een vrij kleine spanningsboog, het maakt in eerste instantie nieuwsgierig, maar het verzandt daarna in een langdradig relaas dat maar niet op wilde schieten. Dat komt vooral omdat de auteur veel te veel (achtergrond)informatie geeft. Normaal gesproken is dit niet zo erg, maar deze keer slaat die veelheid aan gegevens de plank volledig mis en zorgt het alleen maar voor nog meer vertraging. Daarnaast blijft ook het politieonderzoek, vooral door alle persoonlijke perikelen die in het verhaal naar voren worden gebracht, onderbelicht.

Toch heeft DNA best wel wat aardige momenten, dan is er wat meer tempo en wordt het verhaal iets interessanter. Toch komt het te vaak voor dat sommige situaties plotseling uit de lucht komen vallen. Het lijkt er dan vooral op dat er nog ‘even’ iets bedacht moest worden om het verhaal, dat daardoor nogal onsamenhangend overkomt, spanning te geven. Spanning die overigens zo goed als ontbreekt. Misschien is het veelzeggend dat de moorden op de twee vrouwen het beste van het boek zijn. Deze moorden worden overigens niet in detail besproken, maar als beschreven wordt hoe ze vermoord zijn, kan de lezer zich dat heel goed inbeelden.

Door de uitgebreide beschrijvingen van de hoofdpersonages krijgt de lezer wel het een en ander over hen te weten en eveneens dat ze samen een kortstondig verleden hebben. Toch is die kennis ook weer wat beperkt, want de verdieping van hen blijft vooral hangen in het heden. Mogelijk dat de twee andere delen van de trilogie meer over Huldar en Freyja prijsgeven, maar dat ligt niet in de lijn der verwachting. Wat wel goed is, is dat beide karakters heel gewoon overkomen. Ze hebben hun sterke kanten, maar, net als iedereen, ook hun zwakkere en daarom zijn ze dus ook maar heel normale mensen. Ondanks de belangrijke rol die ze hebben.

DNA heeft een onverwachte ontknoping waarin het voorwoord wordt verklaard en alles op zijn plaats valt. Toch kan dat einde absoluut niet goedmaken wat daarvoor al is misgegaan. De volgende twee delen van de trilogie zullen goed moeten maken wat dit eerste deel niet gelukt is: boeien.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Yrsa Sigurðardóttir
Titel: DNA

ISBN: 9789403107004
Pagina’s: 477

Eerste uitgave: 2019

Geen genade – Chris Ryan


Beschrijving
Op de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico woedt een verhitte drugsoorlog. Het aantal onschuldige slachtoffers loopt in de tienduizenden. Van alle kartels is Los Zetas de meest gewelddadige. De leden maakten vroeger deel uit van de Mexicaanse geheime dienst, maar zijn het slechte pad op gegaan. Ze behoren daardoor tot de meest meedogenloze en best getrainde criminelen ter wereld. Dat is waarom alleen de meest meedogenloze en best getrainde geheime dienst ter wereld ze een halt kan toeroepen.

Het team van SAS-legende Danny Black gaat undercover en probeert de geheimzinnige, ongrijpbare leider Z1 uit zijn schuilplaats te lokken. Maar het kartel blijkt meer macht te hebben dan gedacht en de strategieën van de leden zijn buitengewoon bloeddorstig. Als het SAS-team wil doordringen in het hart van het kartel, moeten ze tot het uiterste gaan.

Recensie
De Brit Colin Armstrong maakte deel uit van een SAS-operatie in Irak. Hij wist als enige te ontsnappen en vluchtte naar Syrië. Na zijn militaire carrière, die hij in 1994 beëindigde, wilde hij zijn verhaal over deze wekenlang durende ontsnapping vertellen. Dat deed hij via zijn debuut, De achtste man, dat hij onder het pseudoniem Chris Ryan schreef. Dit was een succes en daardoor het begin van zijn loopbaan als auteur van actiethrillers, waaronder zowel standalones als series. Op 13 november 2018 verscheen Geen genade, waarin SAS’er Danny Black opnieuw mag aantreden.

In het noordoosten van Mexico is Los Zetas, een gevreesd drugskartel, actief. Ze zijn keihard en verantwoordelijk voor een groot aantal slachtoffers, in eigen land, maar ook in de VS. Omdat dit kartel bestaat uit voormalig leden van de Mexicaanse geheime dienst zijn ze bijzonder goed getraind en lastig te grijpen. Op verzoek van de CIA wordt een klein team onder leiding van Danny Black naar de VS gestuurd om van daaruit de beruchte kartelleider Z1 te elimineren. Het wordt geen eenvoudige operatie, vooral als ook nog blijkt dat een verrader hun missie bemoeilijkt.

Bij de boeken van Ryan weet je wat je te wachten staat: actie en – vaak veel – geweld. De auteur is niet voor niets een van de meest toonaangevende auteurs van de actiethriller. Geen genade is hierop geen uitzondering, want de proloog, die zich een paar jaar eerder afspeelt, is heftig, wreed en in wezen ook keihard. Daarmee zet het wel de toon van het verhaal dat laat zien Los Zetas, een drugskartel dat werkelijk bestaat en waarop dit verhaal is geïnspireerd, een nietsontziende, buitengewoon gewelddadige, maar ook goed georganiseerde bende is. De leden van het SAS-team van Danny Black doen daar overigens niet voor onder, want ook zij weten hoe ze met geweld om moeten gaan, maar eveneens hoe ze het kunnen gebruiken. Soms wekken ze zelfs de indruk niets anders te zijn dan een stel kille moordenaars.

Het grootste deel van het verhaal speelt zich in Mexico en de VS af, maar er is ook nog een subplot dat in Engeland plaatsvindt en waarbij een Delta Force-team betrokken is. Hoewel beide verhalen aanvankelijk niets met elkaar te maken lijken te hebben, de lezer kan zich zelfs afvragen waarom er een tweede, maar substantieel kleinere verhaallijn is, blijkt er uiteindelijk wel een raakvlak te zijn. Dat militaire eenheden in de strijd tegen drugs ingezet worden, is op zich niet zo vreemd, maar merkwaardig is wel dat zowel de SAS als de Delta Force op elkaars grondgebied opereren. Dat komt enigszins ongeloofwaardig over. Ook blijft de rol van de Amerikanen, vooral nadat ze hun operatie hebben afgerond, tamelijk onduidelijk. Daarover geeft de auteur geen enkel uitsluitsel meer. Een andere misser van de auteur is dat hij een paar keer twee namen door elkaar haalt. Dit is zo goed als zeker te wijten aan een slordigheid.

Ondanks de veelvuldigheid aan actie en de enorme dosis geweld zijn er, afgezien van enkele verrassende plotwendingen, te weinig spannende momenten. Het lijkt er vooral op dat Ryan zichzelf de opdracht heeft gegeven om zoveel mogelijk spektakel in het verhaal te verwerken. Omdat hij daar zonder meer in is geslaagd, hoeft de lezer zich geen seconde te vervelen. Dat neemt echter niet weg dat meer spanning een sterker verhaal had opgeleverd. Nu is het vooral een platte thriller, waarin iedere diepgang ontbreekt. Ideaal voor wie van actie en geweld houdt, maar wie de voorkeur aan een meer verfijnde thriller geeft, kan Geen genade, dat vertaald is door Marieke van Muijden en Jan van den Berg, beter links laten liggen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Chris Ryan
Titel: Geen genade
ISBN: 9789022585375
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2018