Categorie archief: Gelezen in 2019

Stille schreeuw – Angela Marsons


Beschrijving
Vijf mensen staan rondom een ondiep graf. Ze hebben om de beurt gegraven. Een graf voor een volwassene zou nog langer hebben geduurd. Het slachtoffer was onschuldig, maar ze hadden geen keus. Hun geheimen moesten bewaard blijven, ten koste van alles.

Een gewurgde schooldirectrice blijkt slechts het begin van een reeks gruwelijke moorden die de inwoners van Black Country doet huiveren. Na een lugubere vondst in een voormalig weeshuis realiseert detective Kim Stone zich dat de dader van al deze misdaden één en dezelfde is – en dat hij al dertig jaar actief is.

Stone is de enige die de moordenaar kan ontmaskeren, maar ze wordt afgeleid door demonen uit haar verleden. Terwijl zij de duistere gebeurtenissen uit haar jeugd probeert te verwerken, blijft het dodental stijgen…

Recensie
Op de basisschool ontdekte Angela Marsons haar liefde voor schrijven. Toen ze twaalf jaar oud was, gaf haar leraar Engels haar een paar boeken en toen wist ze dat ze later schrijfster wilde worden. Dat deed ze aanvankelijk voor zichzelf, maar op haar twintigste begon ze deel te nemen aan een aantal wedstrijden voor korte verhalen, waarvan ze er één won. Later publiceerde ze twee van haar eerder geschreven boeken en richtte ze zich op het schrijven van misdaadverhalen. In 2015 verschenen de eerste drie thrillers uit een serie van zestien waarin Kim Stone de hoofdpersoon is. Stille schreeuw, haar debuut, is begin 2020 in het Nederlands uitgebracht.

In Black Country, een gebied in het westen van Engeland, wordt de directrice van een school gewurgd. Dit blijkt het begin te zijn van een serie moorden op oud-medewerkers van een voormalig weeshuis. Op het terrein rond het gebouw vindt een opgraving plaats, waarbij menselijke botten worden aangetroffen. Rechercheur Kim Stone en haar team onderzoeken beide zaken en al snel wordt duidelijk dat ze met elkaar te maken hebben. En komen ze erachter dat de dader al jaren zonder problemen zijn gang heeft kunnen gaan. Vanwege haar eigen verleden is Kim erop gebrand deze moordenaar te vinden.

Na de korte proloog, die zich iets meer dan tien jaar geleden afspeelt, begint het verhaal met de moord op Teresa Wyatt, directrice van de plaatselijke school. Na de ontdekking van het lichaam komt Kim Stone aan bod, dat betekent een eerste kennismaking met de rechercheur en haar collega’s. Maar het is vooral Kim die tijdens het verhaal aan de lezer voorgesteld wordt. Waarna blijkt dat ze zowel bijzonder als clichématig is. Ze heeft enkele eigenschappen die andere speurders ook hebben: eigenzinnig, soms bot en sociaal kan ze weleens onhandig zijn. Toch onderscheidt ze zich ook, want ze probeert wel aan haar sociale gedrag, dat terug te leiden is naar haar jeugd, te werken. Een situatie aan het eind van het verhaal is daar een goed voorbeeld van. Dit alles maakt haar wel degelijk een interessant en boeiend personage dat in de vervolgdelen alleen maar kan en zal groeien.

Stille schreeuw is een vlot lopend en toegankelijk verhaal dat goed in elkaar steekt. De auteur heeft een beeldende schrijfstijl, de lezer kan zich in veel situaties inleven en de dialogen zijn realistisch. Omdat in de Black Country-regio dialect gesproken wordt, heeft Marsons gemeend dit af en toe in de gesprekken tot uiting te laten komen. Begrijpelijk, maar op den duur hinderlijk, de lezer weet immers al dat het gebied zijn eigen platte taaltje heeft. Het verhaal bevat daarnaast ook een aantal thrillerclichés. Blijkbaar is niet te voorkomen dat in veel politiethrillers een interne concurrentie plaatsvindt en daarmee in feite ook een onderlinge strijd wie een nieuwe zaak toegewezen krijgt. Doe het daarom eens anders en laat de diverse districten of eenheden samenwerken.

Het verhaal wordt voor het grootste deel vanuit het perspectief van Kim verteld. Er zijn echter enkele hoofdstukken waarin de dader aan het woord is. Deze zijn te herkennen aan de cursief gedrukte tekst. Hierdoor komt de lezer wel meer te weten over zijn werkwijze, maar zorgt het niet voor spanningverhogende momenten. Ondanks een aantal plotwendingen en cliffhangers is het Marsons niet gelukt het verhaal te larderen met een zinderende spanning. Pas in de ontknoping krijgt de lezer de grootste verrassing voorgeschoteld, hoewel je een deel daarvan gedurende de plot al enigszins kon vermoeden.

Nog voor verschijnen is Stille schreeuw, vertaald door Textcase, bestempeld als spannend en verslavend, maar kan beide etiketten echter niet waarmaken. Kim Stone is zonder twijfel een personage waar in de vervolgdelen meer uitgehaald zal worden, de schrijfster zal dan echter wel voor meer originaliteit moeten zorgen. Dit debuut is daarom niet meer dan een verdienstelijk begin van een lange serie.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Angela Marsons
Titel: Stille schreeuw
ISBN: 9789022588413
Pagina’s: 386

Eerste uitgave: 2019

Alleen de bergen zijn mijn vrienden – Behrouz Boochani


Beschrijving
De Iraans-Koerdische journalist Behrouz Boochani zit al sinds 2013 vast op Manus, een eiland  dat bij Papoea-Nieuw-Guinea hoort en waar Australië veel van zijn vluchtelingen naartoe deporteerde. Alleen de bergen zijn mijn vrienden is een levendig portret van vijf jaar opsluiting en ballingschap.

Het is een aangrijpende getuigenis, een overlevingsdaad. Een lyrisch eerstehands verslag. Een kreet van verzet. Boochani schreef zijn boek via Whatsapp, uit angst dat zijn werk in beslag
zou worden genomen. Het won begin dit jaar de prestigieuze Australische literatuurprijs, de Victorian Premier’s Literary Award 2019, in zowel de categorie fictie als non-fictie. Het oordeel van de jury luidde: ‘Een verbluffend kunstwerk en een kritische beschouwing die zich niet eenvoudig laat omschrijven… een literaire triomf, verwoestend en transcendent.’

Het boek gaat in op ‘Manus Prison Theory’, een controlemechanisme waarin mensen worden onderworpen aan strenge regels, hoge muren en vrijheidsberoving, met als doel hen koest te houden. Boochani beschrijft op poëtische wijze wat eindeloze rijen, voedselgebrek, communicatierestricties, kapotte stroomgeneratoren en rampzalige sanitaire voorzieningen
met mensen doen en geeft hun op geheel eigen wijze een gezicht.

Recensie
In 2013 werkte Behrouz Boochani als journalist voor het Koerdische tijdschrift Weyra, dat politieke en sociale artikelen plaatste, maar ook de Koerdische cultuur promootte. In februari van dat jaar viel de Islamitische Revolutionaire Garde de kantoren van Weyra binnen, Boochani was op dat moment niet aanwezig, en arresteerde elf collega’s, waarvan een aantal gevangen werd gezet. Nadat het nieuws over deze inval en arrestaties online was gezet, sloeg hij op de vlucht en op 23 mei 2013 verliet hij Iran definitief om via Zuidoost-Azië en Indonesië in Australië een nieuw onderkomen te vinden. Dit liep echter anders dan hij vooraf kon vermoeden. Samen met vele medevluchters werd hij in het detentiecentrum op het eiland Manus, dat deel uitmaakt van de Onafhankelijke Staat Papoea-Nieuw-Guinea, gevangen gezet. In Alleen de bergen zijn mijn vrienden geeft hij een indringend beeld van zijn oversteek van Indonesië naar Australië, maar vooral van zijn gevangenschap.

In het maanlicht
Een onbekende route
De lucht heeft de kleur van beklemmende angst.

Met deze drie poëtische regels begint Boochani’s verhaal over zijn poging om Indonesië te verlaten en via een meerdaagse en riskante boottocht Australië te bereiken. Regels die exact aangeven wanneer en hoe deze vlucht plaatsvond, maar ook wat het gevoel van de vluchtelingen op dat moment was. De barre omstandigheden aan boord, de boottocht was niet zonder gevaar, maken indruk, want ze zijn dusdanig beschreven dat de lezer de reis als het ware zelf meemaakt en zich, ook al is het alleen maar denkbeeldig, een beetje medevluchteling voelt. Het verblijf op deze vluchtelingenboot, ook al was dat relatief kort, heeft ook de ware aard van de mens naar boven gebracht. Er deden zich namelijk enkele situaties voor waarbij veel vluchtelingen zich als roofdier gedroegen, hun enige drijfveer was overleven en daardoor dachten ze alleen maar aan zichzelf.

De gammele boot vergaat, de vluchtelingen worden opgepikt door een Australisch marineschip. Iedereen verwacht nu dat ze naar Australië gaan, maar via Christmas Island vindt hun uiteindelijke verbanning naar Manus plaats. Daar worden ze op een door hekken omheind stuk land ondergebracht in op containers lijkende barakken, waarbij ze in de gaten worden gehouden door talloze bewakers. De vluchtelingen worden gevangen gehouden alsof het de zwaarste criminelen zijn. Ze komen in omstandigheden terecht die doen denken aan de foto’s van de joden in de concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Boochani’s beeldende beschrijvingen, het is goed te merken dat hij veel geobserveerd heeft, geven de lezer een uitstekende indruk dat het op Manus schrikbarend moet zijn geweest. Uiteindelijk komt een deel van de gevangenen in opstand. Het laatste hoofdstuk, dat het meest intens en tegelijkertijd ook triest is, verhaalt hierover.

Boochani heeft zijn relaas in het Perzisch geschreven en aan het eind van het boek geeft Omid Tofighian, de Engelse vertaler, een verhelderende toelichting over de totstandkoming van Alleen de bergen zijn mijn vrienden, maar ook over de gecompliceerde vertaling uit het Perzisch. Tot slot eindigt het boek met een essay waarin Tofighian wat dieper op onder andere de filosofische gedachten van de auteur ingaat. Omdat Boochani niet alleen vertelt over de ontberingen, maar de lezer ook regelmatig getuige maakt van zijn denkbeelden en filosofieën, is dit eveneens een goede aanvulling.

Alleen de bergen zijn mijn vrienden, in een prima vertaling van Irwan Droog, is een bijzonder leesbaar boek, dat niet gezien moet worden als alleen maar een verslag van een Koerdische vluchteling. Het is meer dan dat. Het is poëtisch (vooral vanwege de poëzie waar Boochani het verhaal mee verrijkt heeft), het is een aanklacht tegen het Australische vluchtelingenbeleid, maar het is ook bedoeld om de wereld te laten weten wat er op Manus is gebeurd. Zonder dat andere landen hier tegen opgetreden hebben. Het is een eyeopener die zijn weerga niet kent.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Behrouz Boochani
Titel: Alleen de bergen zijn mijn vrienden
ISBN: 9789491921698
Pagina’s: 386
Eerste uitgave: 2019

Perfectie – J.D. Robb


Beschrijving
Reva Ewing, een collega van Roarke, wordt beschuldigd van de moord op haar man. Maar de moord is zo perfect gepland en uitgevoerd dat Eve haar twijfels heeft of alles is wat het lijkt. Tegelijkertijd wordt de perfecte hack gepleegd door technoterroristen van de Doomsday Group, briljante hackers die letterlijk over lijken gaan om te bereiken wat ze willen. En die worden gesteund door heel machtige mensen…

Recensie
Een sneeuwstorm in 1979, ze kon op dat moment geen kant op en was aan huis gebonden, was de aanleiding voor Nora Roberts om een van de verhalen die ze in haar hoofd had verzonnen op te schrijven. Het kreeg steeds meer vorm en ze werkte het uit tot een romantisch verhaal. Hoewel het manuscript afgewezen werd, kocht een uitgever een jaar later de rechten voor haar eerste boek Irish Thoroughbred, dat overigens in 1981 werd uitgegeven. Onder het pseudoniem J.D. Robb startte ze in 1995 de In Death-serie, waarvan Perfectie het inmiddels achttiende deel is.  

Reva Ewing komt erachter dat haar man Blair en haar vriendin Felicity een verhouding hebben en in de woning van haar vriendin zijn. Ze besluit hen daarmee te confronteren en breekt er in. Reva treft hen vermoord aan en wordt hoofdverdachte van de moord. Inspecteur Eve Dallas heeft haar twijfels, de moord is te perfect uitgevoerd. Daarom opent ze de jacht op de werkelijke dader. Tijdens het onderzoek blijkt dat het bedrijf van haar man, Roarke Industries, is gehackt, maar ook dat men over informatie over haar jeugd beschikt die openbaar wordt gemaakt als Eve het onderzoek niet staakt. Ze zet echter door en belandt daardoor bijna in een persoonlijke crisis.

Net als in ieder deel uit de serie houdt Robb ook in Perfectie rekening met nieuwe lezers. Het is dus afzonderlijk van de andere boeken te lezen, hoewel er wel een enkele verwijzing naar wat zich in de voorgaande delen heeft afgespeeld in voorkomt. De noodzaak om de serie op volgorde te lezen is er niet, vooral omdat uit de informatie die de auteur prijsgeeft op te maken is wat er precies is gebeurd en wat er zoal speelt. Voor de doorgewinterde Eve Dallas-lezer is het daarom niet verwonderlijk dat er in de plot, dus subtiel in het verhaal verwerkt, weer wat meer over haar verleden bekend wordt gemaakt. Hierdoor komt de relatie tussen Eve en Roarke enigszins onder druk te staan. Omdat dit de eerste keer is sinds ze elkaar hebben ontmoet, is dat een interessante ontwikkeling en vraagt de lezer zich af hoe Robb dit uiteindelijk recht gaat breien. Dat dit volgens verwachting is, is misschien wel wat teleurstellend, maar voor het vervolg van de serie waarschijnlijk wel goed.

Deze kille verstandhouding heeft wel tot gevolg dat de romantiek, waar de auteur in haar boeken patent op heeft, minimaal aanwezig is. De ruimte die daardoor vrijgekomen is, lijkt de auteur opgevuld te hebben met een aantal passages waarin enkele andere terugkerende personages in voorkomen. Dit wekt de indruk dat Robb de lezer wil laten weten dat deze niet uit het oog verloren zijn. Hun aandeel in het verhaal is aardig, maar goed beschouwd voegt het er niets aan toe. Het grootste deel van de plot is echter weggelegd voor de oplossing van de moorden, waarbij de auteur zich deze keer wat meer in de richting van de spionagethriller begeeft. Het verhaal zit, hoewel het nog steeds toegankelijk is, daardoor iets gecompliceerder in elkaar, een feit dat op meer spionageromans van toepassing is.

Dat de serie zich in de toekomst afspeelt – het is inmiddels 2059 –, is in Perfectie meer te merken dan in andere delen. De sciencefictionachtige elementen zijn wat talrijker, overigens zonder dat ze de overhand hebben. Een ander opvallend feit is dat Delia Peabody, voormalig assistent en huidig partner van Dallas, wat meer zelfstandigheid heeft gekregen. Dat heeft er ongetwijfeld mee te maken dat ze nu rechercheur geworden is, wat doet vermoeden dat zij in de vervolgdelen een iets prominentere rol gaat krijgen. Ondanks het niet onaardige uitgangspunt heeft dit boek niet de brille die een aantal andere boeken van Robb wel heeft. Daardoor is het door Textcase vertaalde Perfectie een van de mindere uit de serie.  

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: J.D. Robb
Titel: Perfetie
ISBN: 9789022587942
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2019

Perfecte resten – Helen Fields


Beschrijving
Op een afgelegen plek in de Schotse Hooglanden staat een lichaam in lichterlaaie. Al wat achterblijft om het slachtoffer te kunnen identificeren zijn tanden en een reepje stof. Tegelijkertijd schreeuwt een vrouw om hulp in een afgesloten kamer ergens in Edinburgh.

Het is Luc Callanachs eerste werkdag bij de Schotse politie en hij krijgt direct een moordonderzoek toegewezen. Net vertrokken bij Interpol wil hij zich graag bewijzen bij zijn nieuwe team en directe collega Ava Turner. De moordenaar is een geduchte tegenstander die vakkundig zijn sporen weet uit te wissen.

Het duurt niet lang tot er nog een vrouw wordt ontvoerd; Callanach begint een race tegen de klok om het slachtoffer te vinden voordat het te laat is. Maar het daadwerkelijke lot van de ontvoerde vrouwen is gruwelijker dan Luc ooit had kunnen vermoeden.

Recensie
Het grootste deel van haar jeugd vulde Helen Fields schriften met poëzie, verhalen en toneelstukken. Op latere leeftijd maakte ze een kort uitstapje naar de advocatuur, maar schrijven is altijd haar passie geweest en gebleven. Voor een mediabedrijf schreef ze scripts en rond de geboorte van haar derde kind realiseerde ze zich dat ze fulltime schrijfster wilde worden. Terwijl ze research pleegde voor een ander boek begon ze, alleen maar om iedere dag te kunnen schrijven, aan Perfecte resten, dat in september 2019 is verschenen. Dit boek was haar debuut en ze wist toen ook dat ze in het thrillergenre verder wilde gaan.

In een onherbergzaam gebied in de Schotse Hooglanden wordt een verbrand en niet te identificeren lichaam gevonden. Het enige dat de dader achtergelaten heeft, is een deel van een sjaal en een aantal tanden. Op zijn eerste werkdag bij de politie krijgt inspecteur Luc Callanach de zaak toegewezen. Hij heeft al snel in de gaten dat de moordenaar zijn misdaad goed heeft voorbereid en geen enkel spoor van zichzelf heeft achtergelaten. Dan stuit hij opnieuw op een moord en alles wijst erop dat het dezelfde dader is. Luc staat onder grote druk om hem te vinden, het vermoeden bestaat dat het niet bij deze twee zal blijven.

Perfecte resten is een eerste kennismaking met de inspecteurs Luc Callanach en Ava Turner, het is namelijk het begin van wat een serie gaat worden. Beide zijn interessante en boeiende personages die het verhaal voor het grootste deel dragen, hoewel een aantal bijfiguren zeker niet voor hen onderdoet. De lezer komt het meest te weten over Callanach, wat er met hem in Frankrijk is gebeurd, waarom hij naar Edinburgh gekomen is en in iets mindere mate wat hij voorheen gedaan heeft. Zijn personage is daardoor het meest uitgewerkt. Dat van Turner minder, zij komt vooral over als down to earth, hoewel dat ook een masker kan zijn. Dat zullen de volgende boeken moeten uitwijzen. Daarin zullen ze allebei verder floreren en zich ongetwijfeld ook meer ontwikkelen.

Het verhaal bestaat uit drie verhaallijnen, waarvan er twee onlosmakelijk met elkaar te maken hebben. Een van deze twee wordt vanuit het perspectief van de dader verteld en omdat Fields voor deze opzet gekozen heeft, is weet de lezer al vrij snel wie de dader is. Dat is een aardig uitgangspunt, omdat je daardoor de dader enigszins leert kennen, als het ware ook een beetje in zijn huid kruipt, maar vooral te weten komt waardoor hij tot zijn daden komt. Het verhaal waarin Turner een zaak onderzoekt heeft niets met de andere twee te maken, maar totdat daar duidelijkheid over is, blijf je je wel afvragen of er niet toch een onderling verband is. Dat zorgt voor een lichte spanningsboog en is zeker niet minder dan de andere.

Al vanaf het begin, dat niets aan de verbeelding overlaat, is de lezer bij het verhaal betrokken. Gedurende de plot blijft dit zo en naarmate de ontknoping nadert, neemt dat eigenlijk alleen maar toe. Voorafgaand is hij getuige van het onderzoek, maar ook van de gruwelijke en lugubere werkwijze van de moordenaar. De hoofdstukken met hem zijn dan ook het meest intens. Als de finale in zicht is, neemt het tempo toe en daarmee evenredig ook de spanning. De weg daar naartoe gaat gepaard met een aantal plotwendingen, die op één na niet al te opzienbarend zijn. Een groot deel van het laatste hoofdstuk lijkt geschreven te zijn om de lezer een ‘feelgood-gevoel’ te geven. Voor een deel is het een keurige afronding die zonder meer op zijn plaats is, maar daarbuiten is het een toch wat simpele afronding die afbreuk doet aan het verhaal.

Ondanks deze afsluiting is Perfecte resten een onverwacht sterke thriller die, zoals op de achterflap vermeld staat, verslavend is. Wie niet beter weet, zou niet zeggen dat dit het debuut van Fields is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Fields
Titel: Perfecte resten

ISBN: 9789026346996
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2019

Berucht – J.D. Robb


Beschrijving
In een duistere hoek van de stad wordt het stoffelijk overschot van een prostituee gevonden, samen met een brief die is gericht aan Eve Dallas, en ondertekend met de naam Jack. Dat is het begin van een zenuwslopend kat-en-muisspel tussen Eve en een hyperintelligente seriemoordenaar die vast van plan is alle beruchte seriemoordenaars uit de geschiedenis te imiteren, te beginnen met Jack the Ripper…

Recensie
Nora Roberts is een van de meest populaire auteurs van de Verenigde Staten. Zowel onder haar eigen naam als onder pseudoniem schrijft ze boeken. In 1995 startte ze als J.D. Robb de In death-serie, waarvan Vermoord naakt het eerste deel is. De serie wordt vooral gedragen door Eve Dallas, inspecteur bij de politie van New York en de verhalen spelen zich af in de toekomst. Aanvankelijk was het de bedoeling dat het bij een trilogie bleef, maar zowel de uitgever als zijzelf wilden verder. Hoewel de teller inmiddels op vijftig staat, is Berucht, het zeventiende deel, eind oktober 2019 in de Nederlandse vertaling verschenen.

Jacie Wooton is straatprostituee, maar wil hogerop om haar diensten opnieuw aan rijke klanten aan te bieden. In een donker steegje wordt ze benaderd door een man en niet veel later wordt haar verminkte lichaam gevonden. Tussen haar tenen bevindt zich een brief die aan Eve Dallas is gericht en ondertekend is door ene Jack. Later wordt een alleenwonende vrouw vermoord aangetroffen in haar woning en opnieuw is er een brief. Het lijkt erop dat de moordenaar een aantal beruchte seriemoordenaars imiteert. Dallas heeft in de gaten dat zij ook tot een doelwit behoort, maar doet er alles aan de dader op te sporen.

Het blijft een risico om een serie thrillers te schrijven die uit een aanzienlijk aantal delen bestaat en waarvan het einde ook nog niet in zicht is. De problemen die zich daarbij voor kunnen doen, zijn dat de auteur niet meer origineel is, in herhaling valt en de personages steeds zwakker worden omdat ze niet meer verder uitgewerkt kunnen worden. Robb heeft het aangedurfd om een reeks te schrijven die het aantal van vijftig zonder meer gaat passeren. Haar grootste verdienste daarbij is dat de boeken niet aan kwaliteit inboeten en dat de auteur zelf nog boordevol ideeën lijkt te zitten. Berucht, haar zeventiende thriller, is daar een goed voorbeeld van. Het heeft een origineel thema, de personages blijven een ontwikkeling doormaken en het verhaal verveelde geen moment.

Ondanks dat het boek een van de vele vervolgdelen is, is het uitstekend afzonderlijk van de andere te lezen. Ieder deel gaat wat tijdspanne betreft verder waar het andere geëindigd is, wat betekent dat de personages ook verder zijn gegaan met hun leven en carrière. Berucht is daar uiteraard geen uitzondering op en daarom zijn er zo nu en dan enkele opmerkingen of situaties die refereren naar wat er in een eerder deel voorgevallen is. Op dit verhaal heeft het geen enkele invloed en de lezer heeft al vrij snel door hoe de vork precies in de steel zit en leert de personages al gauw vrij goed kennen. Robb heeft het voor hen dus niet al te moeilijk gemaakt.

Berucht is vooral een thriller waarin het verhaal draait om de speurtocht naar de seriemoordenaar. Het is een onvervalste whodunit waarin verschillende verdachten opgevoerd worden en door middel van eliminatie blijft er uiteindelijk één dader over. Dit gebeurt door middel van gedegen politieonderzoek en de bijbehorende ondervragingen. De spanning die een thriller kan maken en breken blijft daarbij grotendeels achterwege, pas in de ontknoping ontstaat er een lichte en geleidelijk toenemende spanningsboog. Wat het voor de lezer juist zo boeiend maakt, is de drang om te willen weten wie de dader is en vooral de soms onorthodoxe aanpak van Eve en haar team. Hun handelsmerk, de soms sarcastische en gevatte dialogen, geven het verhaal daarnaast een licht humoristisch tintje.

Zoals de lezer van Robb gewend is, is er opnieuw een rol voor een gezonde dosis romantiek weggelegd. Deze heeft echter niet de overhand en daardoor is Berucht, dat vertaald is door Textcase, een aangename politiethriller waaruit blijkt dat Eve Dallas nog lang niet op een zijspoor belandt.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: J.D. Robb
Titel: Berucht
ISBN: 9789022587935
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2019

De zilverweg – Stina Jackson


Beschrijving
Sinds zijn zeventienjarige dochter Lina drie jaar eerder verdween bij een bushalte aan De zilverweg in het noorden van Zweden speurt haar vader Lelle obsessief naar sporen van haar. De desolate streek is een ideaal oord voor zonderlingen die iets te verbergen hebben en met rust gelaten willen worden. De politie heeft de zoektocht allang opgegeven, maar dan wordt er opnieuw een meisje vermist. Het verband met Lina is snel gelegd en Lelle gaat tot het uiterste om de dader en de meisjes te vinden.

Recensie
Meer dan tien jaar geleden verhuisde Stina Jackson van Zweden naar Denver, Colorado in de Verenigde Staten. Hier schreef ze haar debuut, het in 2019 verschenen De zilverweg, dat zich trouwens wel in Zweden afspeelt. Deze thriller, die een verkoopsucces is, werd al meteen uitgeroepen tot beste Scandinavische thriller van 2018 en ze heeft er inmiddels verschillende prijzen mee gewonnen. Ze wordt gezien als de nieuwe rijzende ster van het Scandinavische thrillergenre.

Drie jaar geleden verdween Lelle’s zeventienjarige dochter Lina nadat hij haar bij de bushalte aan de Zilverweg had afgezet. Sindsdien zoekt hij onafgebroken naar zijn dochter. Omdat het een nogal verlaten gebied in het noorden van Zweden is, kan het nog jaren duren voor hij de hele omgeving afgespeurd heeft. Door deze desolate ligging is het ook een perfecte plek om je voor de maatschappij verborgen te houden. Bij de politie staat het vinden van het meisje op een laag pitje, maar Lelle gaat onverdroten door. Wanneer er opnieuw een meisje wordt vermist, wordt de politie weer alert. Maar zullen ze ook gevonden worden?

De zilverweg bestaat uit twee delen, dat is niet zo bijzonder. Wat echter wel uitzonderlijk is, is dat het boek geen hoofdstukken heeft. Het is daardoor in feite één lang verhaal, dat overigens wel vanuit het perspectief van verschillende personages wordt verteld en worden gescheiden door een asterisk. Hierdoor heeft het twee verhaallijnen, de ene vanuit het oogpunt van Lelle en gaat vooral over zijn enigszins obsessieve zoektocht naar zijn dochter Lina. De andere is dat van Silje en vooral haar dochter Meja, die vanuit het zuiden van Zweden naar het afgezonderde noorden verhuizen. Uit niets valt op te maken dat beide verhalen met elkaar te maken hebben of zelfs samen zullen vloeien. Toch gebeurt dat, maar dat duurt wel even. Dat samenvallen heeft Jackson op een subtiele wijze voor elkaar gekregen, maar erg verrassend is dit in feite niet.

In het begin moet het verhaal op gang komen, het is aanvankelijk een korte introductie van de personages, een beschrijving van wat er gebeurd is, maar ook een heldere situatieschets, ook op het persoonlijke vlak van de hoofdrolspelers. Toch blinkt het nergens uit in snelheid, wat dat betreft is het een typische Scandithriller. Wel zal de lezer aanvoelen dat er iets staat te gebeuren, iets onheilspellends. Het is alleen de vraag wat en wanneer. Zonder dat het verhaal doorspekt is van een zinderende spanning zorgt dit wel voor een heel lichte spanningsboog. Desondanks is het vanaf het moment dat Meja en haar moeder zijn verhuisd vrij snel duidelijk wie er vooral verantwoordelijk is voor de verdwijning van de meisjes, ondanks dat Jackson nog wel pogingen doet anderen verdacht te maken.

De auteur weet de sfeer van het verlaten Noord-Zweedse gebied goed en beeldend over te brengen en kan de lezer de wanhoop van Lelle eveneens aanvoelen. Toch kun je je ook weleens afvragen of zijn gedragingen niet wat overdreven zijn, ondanks het schuldgevoel waar hij mee te kampen heeft. Verder wordt hij nogal stereotiep en clichématig neergezet, hij is wanhopig, dat kan, maar daarbij rookt hij als een ketter, drinkt dat het een lieve lust is en gaat zich steeds meer verwaarlozen. Ondanks dit kun je wel de nodige sympathie voor hem opbrengen, wat niet voor een aantal andere personages geldt.

Jackson heeft met De zilverweg een vlot lezend en soms met mooie zinnen doorspekt verhaal geschreven. Dat het in 2018 tot beste Scandinavische thriller is uitgeroepen doet de wenkbrauwen echter fronsen. Want zo heel bijzonder is het in feite niet. Het is niet overdreven slecht, maar daarentegen is het ook niet onthutsend goed. Het komt er dus eigenlijk op neer dat het een grijze middenmoter is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Stina Jackson
Titel: De zilverweg

ISBN: 9789044542028
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2019

Schaduw van de nacht – Tess Gerritsen


Beschrijving
Ava Collette ontvlucht haar verleden in Boston en huurt Brodie’s Watch, een oud huis in een afgelegen kustdorpje in Maine. En ook al gaan er verhalen over de rondwarende geest van kapitein Brodie, ze voelt zich er onmiddellijk op haar gemak. Totdat ze vreemde geluiden begint te horen en de dorpelingen ontfutselt wat ze liever geheim houden voor buitenstaander: iedere vrouw die het huis bewoond heeft is er ook komen te overlijden. Is de geest van kapitein Brodie ervoor verantwoordelijk of is een moordenaar van vlees en bloed de schuldige? Iemand die steeds dichter in de buurt van Ava komt…

Recensie
Toen Tess Gerritsen in 1987 met schrijven begon, waren dat aanvankelijk alleen maar spannende romantische verhalen. Call after midnight, dat pas in 2010 als Dicht op de hielen in het Nederlands is vertaald, was haar debuut. In 1996 verscheen haar eerste medische thriller Hartslag en zes jaar later werd De chirurg, het eerste deel van de Rizzoli en Isles-serie, uitgegeven. De gothic roman is altijd al een van haar favoriete genres geweest en daarom vond ze het een uitdaging om een thriller in dit genre te schrijven. Dat werd de door Y.J.F.G. Klaasse-de Swart vertaalde standalone Schaduw van de nacht, dat in oktober 2019 is verschenen.

Ava Collette is schrijfster van kookboeken en om aan haar nieuwe boek te werken, heeft ze Brodie’s Watch, een oud huis in een afgelegen dorpje in Maine, gehuurd. Het is echter ook een vlucht uit haar woonplaats Boston, waar iets is voorgevallen waarover ze zich schuldig voelt. Over haar nieuwe huis, waar ze zich al snel thuis voelt, gaat een verhaal rond dat de geest van kapitein Brodie er nog ronddoolt. Ava trekt zich er vooralsnog niets van aan, maar wanneer ze vreemde geluiden hoort, wil ze toch meer over Brodie’s Watch te weten komen. Dan hoort ze dat alle eerdere bewoonsters van het huis omgekomen zijn. Wacht haar eenzelfde lot?

Een veelbelovende proloog en een paar eerste hoofdstukken geven de lezer de indruk dat Schaduw van de nacht mystiek uitstraalt, dat het een thriller is in de stijl van een aantal films van Alfred Hitchcock. Al snel blijkt echter dat dit ten dele ijdele hoop is. Het geheimzinnige, vooral in de vorm van het bovennatuurlijke, blijft, maar de suspense waar de beroemde regisseur bekend om stond, behoort al binnen afzienbare tijd tot het verleden. Gerritsen weet, hoewel ze er wel een aantal pogingen toe doet, het vervolg van de plot niet bijster veel spanning mee te geven. Haar eerste gothic thriller verzandt daardoor in feite in een gewoon verhaal dat op de been gehouden wordt door de mysterieuze sfeer, die overigens zeer beeldend wordt weergegeven, en de enigszins paranormale verschijnselen.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en vanuit het perspectief van Ava. Daardoor ziet de lezer alle gebeurtenissen min of meer door haar ogen. Toch is ze niet het personage dat erg tot de verbeelding spreekt, daarvoor is ze te cliché. Ze is een schrijfster met een writer’s block, heeft persoonlijke problemen, drinkt bovenmatig veel en voelt zichzelf ook nog eens redelijk eenzaam. Allemaal elementen die in andere thrillers ook nog wel eens voorkomen, dus van originaliteit is wat dat betreft weinig sprake. De paar andere personages die belangrijk zijn voor het verhaal zijn over het algemeen nogal standaard, ze hebben op het eerste oog geen echt vervelende eigenschappen, maar ook geen bijzondere waardoor ze zich enigszins onderscheiden. Toch is er iemand zich iets anders ontwikkelt, wat trouwens vanaf het moment dat Ava hem ontmoette te verwachten was. Behalve dat Schaduw van de nacht op sommige vlakken clichématig is, is het ook nog wel eens voorspelbaar.

De kenmerken van het gothic genre zijn mysterie, romantiek en horror. Een aantal daarvan heeft Gerritsen in dit verhaal verwerkt, hoewel er bij de romantiek wel wat vraagtekens gezet kunnen worden. Zonder dat de auteur in details treedt, maakt ze de lezer wel deelgenoot van enkele onvervalste SM-scènes. Waarbij ze een aantal handelingen die zich tijdens Ava’s heimelijke ontmoetingen met de geest van kapitein Brodie voordoen volledig aan de verbeelding van de lezer overlaat.

Het gothic uitstapje dat Gerritsen met Schaduw van de nacht gemaakt heeft, is misschien eenmalig, misschien ook niet. Het is in ieder geval een prettig leesbaar boek dat als tussendoortje voor enkele vermakelijke uurtjes kan zorgen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Tess Gerritsen
Titel: Schaduw van de nacht
ISBN: 9789044355390
Pagina’s: 288

Eerste uitgave: 2019

Ik – Elton John


Beschrijving
In zijn eerste en enige autobiografie vertelt poplegende Elton John het verhaal van zijn buitengewone leven: hoe het verlegen jongetje Reginald Dwight transformeerde tot de 23-jarige ster die het publiek tijdens zijn eerste Amerikaanse tournee verbijsterde met zijn felgele tuinbroek en een handstand.
Openhartig schrijft hij over de eerste afwijzing van zijn werk tot het bestormen van de hitparades; over de vriendschappen met Bernie Taupin, John Lennon, Freddie Mercury en George Michael; over de excessen en de verslavingen die hem decennialang in hun greep hielden, maar ook hoe hij weer clean werd en eindelijk zijn grote liefde vond. Dit is Elton John – warm, grappig en oprecht – over zijn muziek en relaties, zijn successen en zijn mislukkingen.

Recensie
Eind 1970 begon zijn ster langzaam te rijzen. Border song, zijn eerste notering in de Nederlandse hitlijsten was de aanzet tot meer bekendheid en nog veel meer hits. In Vlaanderen bereikte zijn tweede single Your song in februari 1971 de Ultratop 50 en daarna volgden ook daar vele hitnoteringen. Nikita, Sacrifice, Don’t let te sun go down on me en Circle of life, de soundtrack van de film The Lion King, zijn maar een paar van zijn successen en staan al jaren onafgebroken in de Top 2000, die iedere laatste week van het jaar op de radio te horen is. Met deze en al zijn andere songs is Elton John, geboren als Reginald Kenneth Dwight, een van de bestverkochte artiesten aller tijden. In zijn in medio oktober verschenen autobiografie Ik vertelt hij over zijn muziekcarrière, over zijn privéleven, maar ook over zijn gedragingen.

Ik, dat begint met een proloog waarin John min of meer vertelt hoe hij in de muziekwereld terechtgekomen is, verloopt over het algemeen chronologisch waardoor de lezer zijn carrière als het ware van begin tot eind kan volgen. In de autobiografie lijkt Elton John zich rechtstreeks tot de lezer te richten, wat blijkt uit het simpele woordje ‘jij’ waar hij af en toe gebruik van maakt. Hij begint zijn verhaal op het moment dat hij nog een jongetje is en een aangeboren talent voor muziek blijkt te hebben. Daar wil hij meer mee doen en dankzij zijn doorzettingsvermogen is hem dat dus overduidelijk gelukt. Toch ging dit niet zonder slag of stoot, want, zo vertelt hij openhartig, waren er ruim voldoende ups en downs, compleet met genetisch bepaalde driftbuien.

In zijn autobiografie is de artiest bijzonder open en komt er dus eerlijk vooruit dat hij niet altijd even vriendelijk en hartelijk voor anderen was. Maar, en dat siert hem, hij spaart zichzelf ook niet. John geeft toe dat hij vaak onuitstaanbaar was en dat dat vooral te wijten moet zijn geweest aan zijn verslaving aan alcohol en cocaïne. Hij maakt feiten openbaar die tot dusverre altijd geheim zijn gebleven. Verder neemt hij geen blad voor de mond wanneer het om zijn seksuele geaardheid gaat en vertelt hij waarom hij destijds tot zijn extravagante kledingkeuze kwam. Het komt er in wezen op neer dat het lijkt of hij niets te verbergen heeft.

Wanneer een artiest zijn levensloop beschrijft, verwacht je dat het grootste deel daarvan over dat artiestenbestaan en de bijbehorende optredens gaat. Ik is daar zeker geen uitzondering op, maar Elton John heeft ervoor gekozen om meer te vertellen. Zo heeft hij het bijvoorbeeld over zijn grote passie, de voetbalclub Watford FC, waarvan hij jarenlang eigenaar en voorzitter is geweest. De Elton John AIDS Foundation, die hij in het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw heeft opgericht, maakt eveneens deel uit van zijn eigen geschiedenis en ook hiervoor heeft hij ruimte in zijn boek gemaakt. Natuurlijk ontbreken enkele van zijn persoonlijke hoogtepunten, zijn huwelijk met David en de geboorte van hun kinderen, niet. Het levensverhaal van Elton John wordt hierdoor wel compleet.

John heeft Ik zo opgetekend dat het geen zakelijke opsomming is geworden. Het is bij vlagen humoristisch, af en toe bevat het sterke staaltjes zelfspot en cynisme, zijn er op momenten aangrijpende fragmenten, maar is het vooral en bovenal een bijzonder leesbare en interessante terugblik op het leven van een wereldberoemd artiest. Het is hoe dan ook een must read voor iedereen die geïnteresseerd is in het leven van Elton John, maar ook de gemiddelde rock- en popliefhebber zal deze autobiografie zeker kunnen waarderen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Elton John
Titel: Ik
ISBN: 9789048838714
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2019

Ik zie je – Michael Berg


Beschrijving
Internationale bestsellerauteur Carol Brodie heeft al vijf jaar geen boek geschreven. In de hoop inspiratie te vinden ontvlucht ze haar huis in Londen en vliegt ze naar Zuid-Frankrijk waar ze een gite huurt. In plaats van te schrijven raakt Carol geïntrigeerd door haar overbuurvrouw die naakt baantjes trekt in haar zwembad. Met een telescoop begint Carol de vrouw te bespieden. Op een avond heeft de vrouw bezoek van een man en ziet Carol hoe de twee ruzie krijgen en dat de vrouw de man neerslaat. Dood? In plaats van de politie te bellen, besluit Carol zelf uit te zoeken wat er gebeurd is.

Recensie
Voordat Michael Berg, een pseudoniem voor Michel van Bergen Henegouwen, auteur werd, had hij al een veelzijdige carrière achter de rug. Hij was bijvoorbeeld interviewer, documentairemaker en zendercoördinator. Ook schreef hij onder andere liedjes, radioteksten en columns. Tot hij in 2004 naar Frankrijk vertrok en zich daar toelegde op het schrijven van boeken. Hij debuteerde vier jaar later met de thriller Twee zomers en heeft inmiddels een aantal prijzen en nominaties op zijn naam staan. Sinds 2017 woont hij weer in Nederland, maar Ik zie je, dat in oktober 2019 verscheen, speelt zich nog wel af in het land waar hij jaren heeft gewoond.

Na haar succesvolle thrillerdebuut heeft Carol Brodie nog twee goed lopende boeken geschreven. Maar al vijf jaar lang heeft last van een writer’s block en om weer nieuwe inspiratie op te doen vertrekt ze voor acht weken naar Frankrijk, waar ze een gîte huurt. Aanvankelijk wil het schrijven niet lukken, vooral door te veel alcohol, maar ook omdat ze een vrouw die in een naastgelegen woning verblijft bespioneert. Dan ziet ze dat de vrouw ruzie heeft met een man, die vervolgens wordt neergeslagen. Carol meldt dit niet bij de politie, maar gaat zelf op onderzoek uit. Met alle gevolgen van dien.

Als je niet beter wist, zou je denken dat Berg tijdens een eerdere carrière scenarioschrijver is geweest. Zo beeldend weet hij de omgeving rond Mont Ventoux, waar het verhaal zich afspeelt, te beschrijven. Natuurlijk is het een voordeel dat hij Frankrijk kent, maar het is een ander verhaal om op de lezer over te kunnen brengen wat je met eigen ogen hebt gezien. De auteur heeft dat in ieder geval met verve gedaan, want bij iedere scène kan de lezer zich een prima voorstelling maken en proeft daardoor ook de sfeer van dat gebied. De dialogen zijn eveneens voorstelbaar. En realistisch, wat ervoor zorgt dat de personages leven en de lezer bij tijd en wijle het gevoel heeft deel van het verhaal uit te maken.

Ik zie je wordt verteld vanuit het perspectief van Carol. Voornamelijk in het heden, maar afwisselend ook hoofdstukken waarin door middel van flashbacks wordt teruggegaan naar eerder. Hoeveel tijd daar tussen zit, wordt nergens vermeld, maar de plot wijst op een gegeven moment wel uit dat dat hooguit een paar maanden is. Door deze stap terug in de tijd komt de lezer vrij veel over Carol te weten, wat er gebeurd is en waarom ze de stap genomen heeft om naar Frankrijk te vertrekken. Hoewel ze zichzelf een doel heeft gesteld, lijkt daar in eerste instantie niets van terecht te komen, ze gedraagt zich niet veel anders dan in haar eigen land, ondanks dat ze zegt lekkerder in haar vel te zitten.

De auteur heeft het verhaal dusdanig opgebouwd dat de spanning gedurende de plot steeds meer wordt opgevoerd. Toch is er vanaf het allereerste moment een zeker spanningsveld, als lezer voel je dat er op een gegeven moment wel wat móet gebeuren, alleen wanneer is onbekend. In kleine stappen begeleidt Berg je naar een steeds groter wordend spanningsveld, tot het moment suprême. Dit gaat gepaard met een aantal onverwachte ontwikkelingen, overigens zonder dat je écht op het verkeerde been wordt gezet. Desondanks blijf je soms toch je twijfels houden. En dat is waarschijnlijk precies wat de auteur wil. Want de lezer blijft nieuwsgierig naar de afloop én of die goed of slecht zal zijn.

In heldere, over het algemeen korte en pakkende zinnen is het Berg opnieuw gelukt een boek te schrijven dat van begin tot eind boeit. Ik zie je is een thriller die gezien mag worden en waarin het soms lijkt dat Carol zich in haar eigen nog te schrijven verhaal bevindt.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michael Berg
Titel: Ik zie je
ISBN: 9789044351569
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2019

Het duistere meer – Sarah Bailey


Beschrijving
In het meer bij het Australisch stadje Smithson wordt het lichaam van de beeldschone Rosalind Ryan gevonden. De jonge vrouw is vermoord en op de plaats delict drijven rode rozen. Rechercheur Gemma Woodstock van de plaatselijke politie doet er alles aan om op de zaak gezet te worden en daarom verzwijgt ze dat ze de vermoorde vrouw kent: ze heeft jaren geleden met haar op de middelbare school gezeten. Maar dat is niet het enige wat Gemma probeert achter te houden. Naarmate het onderzoek dieper graaft in het verleden van Rosalind, dreigen er meer geheimen aan het licht te komen, geheimen die beter verborgen hadden kunnen blijven.

Recensie
Ze heeft altijd al graag gelezen en als tiener is Sarah Bailey begonnen met het schrijven van verhalen. Terwijl ze op de universiteit zat, schreef ze een half manuscript, dat overigens nooit voltooid is. Ze kwam in de reclamewereld terecht en tijdens een zwangerschapsverlof, het was inmiddels tien jaar later, dacht ze weer serieus na om te gaan schrijven en nam ze de beslissing dat na te streven. In 2017 debuteerde ze met The dark lake, het eerste deel van een trilogie. Deze thriller is in 2019 in het Nederlands verschenen onder de titel Het duistere meer.

Op een hete ochtend in december 2017 vindt een jogger het lichaam van de jonge en mooie lerares Rosalind Ryan. Ze ligt in het meer bij het stadje Smithson en blijkt te zijn gewurgd. Bij de vindplaats ligt het bezaaid met rode rozen. Gemma Woodstock, rechercheur bij de politie, en haar partner Felix McKinnon, krijgen de leiding over het onderzoek. Gemma vertelt echter niet dat ze vroeger bij het slachtoffer in de klas heeft gezeten. Naarmate het onderzoek vordert, dreigen er meer geheimen boven water te komen, ook die van Gemma.

De aanprijzingen op de achterkaft van Het duistere meer liegen er niet om: het boek is verbluffend, verslavend en een pageturner bovendien. En om dan maar meteen met de deur in huis te vallen, al deze aanbevelingen zijn schromelijk overdreven. Wat overigens ook niet wil zeggen dat Bailey een ondermaats debuut geschreven heeft, dat heeft ze zeker niet. Maar om het boek met al die superlatieven te belonen, gaat net even wat te ver. Zo is het, ondanks het niet onaardige en redelijk originele uitgangspunt, op een aantal aspecten clichématig. Gemma bijvoorbeeld, ze is de enige vrouw op het politiebureau en wordt door haar collega’s niet voor vol aangezien. Ook heeft ze persoonlijke problemen en een aantal geheimen die ze verborgen wil houden. Allemaal niet uniek in een thriller.

Toch zorgt haar geheim, en later ook dat van enkele anderen, er wel voor dat de lezer daar nieuwsgierig naar wordt. Je kunt dus min of meer zeggen dat hierdoor een lichte spanningsboog ontstaat. De echte spanning blijft echter zo goed als achterwege, pas in de ontknoping, op het allerlaatste moment zelfs, is daar wat sprake van. Dan wordt de lezer ook geconfronteerd met de grootste, hoewel niet bepaald opzienbarende, verrassing in het verhaal. Voor het zover is, doet de auteur wel pogingen de lezer op het verkeerde been te zetten, maar die plotwendingen zijn nogal standaard en soms voorspelbaar. Het beoogde effect wordt daardoor niet bereikt.

Het verhaal, dat verteld wordt vanuit het perspectief van Gemma, verloopt chronologisch en zo nu en dan is er een flashback naar het verleden. Daarin wordt stukje bij beetje uit de doeken gedaan hoe ze een deel van haar tienerjaren beleefd heeft, maar ook welke geheim ze al die jaren verborgen heeft weten te houden. De lezer leert haar daardoor steeds beter kennen en merkt ook dat ze niet altijd prettig in de omgang is geweest, en misschien nog niet is. De overgang van heden naar verleden is overigens niet overal even helder, het gebeurt dan te drastisch en middenin het verhaal van dit moment. Het gevolg is een kortstondige verwarring.

Uit dit debuut is goed op te maken dat Bailey een vlotte pen van schrijven heeft en zinnen soms mooi weet te formuleren. Met Gemma Woodstock heeft ze een personage gecreëerd waar, mits ze een goede en positieve ontwikkeling doormaakt, perspectief in zit. Het duistere meer, in een keurige vertaling van Jetty Huisman, is al met al geen thriller die veel opzien baart, maar desalniettemin wel een vrij aardige aanzet van de drieluik is.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Sarah Bailey
Titel: Het duistere meer
ISBN: 9789460684302
Pagina’s: 448

Eerste uitgave: 2019