Orakel – Thomas Olde Heuvelt

Beschrijving
Op een mistige winterochtend zien Luca Wolf en Emma Reich een achttiende-eeuws zeilschip in een bollenveld bij de duinen liggen. Orakel, staat er op de achtersteven. Het ligt er, in alle opzichten, verkeerd. Emma kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en gaat het luik op het hellende dek binnen. Niemand ziet haar ooit nog terug. Luca blijft verbijsterd achter: hij wilde haar wel achterna gaan, maar iets hield hem tegen. De uitdrukking op haar gezicht toen ze door het luik ging, heeft hem bang gemaakt…

Niet veel later zijn er elf mensen verdwenen, worden Luca en zijn moeder afgesloten van de wereld vastgehouden in een beveiligde instelling en staan de geheime diensten voor een raadsel. Alles moet uit de kast worden getrokken om een mediastorm te voorkomen. Maar als men graaft in een ver verleden om het mysterie van de Orakel te ontrafelen, ontdekt men dat het schip een voorbode is van iets onheilspellends. Iets dat ons aller toekomst op het spel zet.

Recensie
Op elfjarige leeftijd wilde Thomas Olde Heuvelt dat zijn boeken wereldwijd in de boekhandel zouden liggen. Hij heeft hier alles voor gedaan en uiteindelijk was de internationale doorbraak van Hex, de in 2013 verschenen triller is in meer dan dertig landen uitgebracht, er door oorzaak van dat zijn droom in vervulling kwam. Er volgde een wereldtournee en Warner Bros maakte plannen om het boek als tv-serie te gaan verfilmen (meer informatie hierover is niet bekend) en een uitgever in de VS heeft de opvolger Echo voor een enorm bedrag gekocht. In 2021 verscheen zijn nieuwste thriller Orakel.

Luca Wolf en Emma Reich zijn op een mistige ochtend op weg naar school wanneer ze een eeuwenoud schip in een veld zien liggen. Nadat ze er omheen zijn gelopen, zien ze een openstaand luik op de vooropbouw. Emma wil meer van het schip zien en verdwijnt door het open gat naar binnen. Ze komt nooit meer terug, net als een tiental anderen die naar haar op zoek gingen. Om te voorkomen dat het land in rep en roer raakt, wil een speciale afdeling van de geheime dienst het voorval verzwijgen. Ondertussen wordt het schip aan een onderzoek onderworpen en nemen de onheilspellende gebeurtenissen toe.

Het idee voor Orakel kreeg Olde Heuvelt jaren geleden toen hij langs een weiland reed en midden in het veld een oldtimer op z’n kant zag liggen. Hij vroeg zich meteen af hoe die auto daar terechtgekomen was en vervolgens ging zijn verbeelding ermee aan de haal. De auto veranderde hij in een schip en een nieuw verhaal stond in de steigers. Dat verhaal is vanaf het allereerste begin niet alleen mysterieus en spookachtig, de spanningsboog komt in een dergelijk vroegtijdig stadium namelijk ook al behoorlijk strak te staan. Later in de plot zal die spanning louter toenemen, mede als gevolg van een fors aantal wendingen die er garant voor staan dat het verhaal regelmatig een andere richting inslaat.

Een onverwachte, maar achteraf gezien misschien wel logische surprise, is de terugkeer van een oude bekende: Robert Grim. Deze inmiddels gepensioneerde deskundige in bovennatuurlijke zaken maakte zijn eerste opwachting in Hex en nu mag hij in Orakel eenzelfde soort staaltje herhalen. Daarbij wordt heel summier naar zijn werkzaamheden in Hex verwezen, het is echter geenszins een vervolg op dat verhaal. Het personage Grim is overigens bijzonder ontwapenend, iets dat ook opgaat voor Luca en zijn vriendinnetje Safiya. Voor alle karakters geldt dat ze uitstekend tot hun recht komen, bij geen van hen, ongeacht of ze wel of niet sympathiek zijn, valt maar iets van verzwakking te bespeuren.

Het verhaal bestaat uit een vijftal delen die zich in het heden afspelen, vier intermezzo’s uit het verleden en een epiloog. Ieder deel is onderverdeeld in een aantal hoofdstukken die worden verteld vanuit diverse perspectieven. Daarbij lijkt het soms dat de auteur in herhaling valt, maar de invalshoek is toch anders, vooral omdat de lezer de desbetreffende scène vanuit het oogpunt van een ander ziet. De auteur heeft met deze opzet een goede keuze gemaakt, het verhaal blijft daarom vanaf het begin intrigeren. Bovendien eindigen de meeste hoofdstukken met een cliffhanger, wat in dit geval een waarborg is voor een goed gedoseerde spanningsopbouw.

Op mondiaal gebied is Olde Heuvelt allang geen onbekende meer. Met het heel toegankelijk en beeldend geschreven Orakel doet hij daar nog een flinke schep bovenop, want met deze bovennatuurlijke en soms aan horror en fantasy grenzende thriller kan hij in principe met het grootste gemak het hele universum veroveren.

Waardering: 5/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: Orakel

ISBN: 9789022591109
Pagina’s: 456

Eerste uitgave: 2021

Winterland – Kim Faber & Janni Pedersen


Beschrijving
Door een professionele misstap wordt inspecteur Martin Juncker uit Kopenhagen naar een klein en saai provinciestadje gestuurd. Zijn enige uitdaging: de spanningen rond het plaatselijke asielzoekerscentrum. Als er een bom ontploft in hartje Kopenhagen en Junckers voormalige partner Signe Kristiansen op de zaak wordt gezet, voelt hij zich volledig buitengesloten. Het onderzoek verloopt moeizaam, tot Kristiansen plots een gouden tip krijgt. Ondertussen belandt er tot Junckers grote verbazing een moordzaak op zijn bureau. Het lijkt een uit de hand gelopen overval, maar als blijkt dat het slachtoffer banden had met neonazi’s, wordt al snel duidelijk dat er een link is met Signes zaak…

Recensie
Het Deense auteursechtpaar Kim Faber en Janni Pedersen hebben beiden een journalistieke achtergrond. Faber heeft vijfentwintig jaar als nieuws- en cultuurverslaggever bij Politiken gewerkt en Pedersen werkt nog als presentator en misdaad-en rechtbankverslaggever op TV2. In 2019 debuteerden ze met de thriller Vinterland dat een jaar later onder de titel Winterland in het Nederlands verscheen. Het boek is tot nu toe in tien landen uitgebracht en ook de filmrechten zijn verkocht. Daarnaast stond het in Denemarken op de shortlist voor de Bogforums debuutprijs en won het in 2020 de debuutprijs van de Deense Crime Academy.

Vlak voor kerst vindt in het centrum van Kopenhagen een bomaanslag plaats waarbij een aantal doden en gewonden te betreuren vallen. De zaak wordt aan rechercheur Signe Kristiansen toegewezen, maar omdat er zo goed als geen aanwijzingen zijn, verloopt het onderzoek nogal moeizaam. Als gevolg van een misstap is inspecteur Martin Junckersen (Juncker) onlangs overgeplaatst naar het Seelandse provinciestadje Sandsted. Hij wordt er geconfronteerd met een dubbele moord, waarna blijkt dat een van de slachtoffers er neonazistische ideeën op nahield. Het wordt dan ook duidelijk dat er een link met de aanslag in de hoofdstad is.

Voordat het eigenlijke verhaal begint, gaat aan Winterland een proloog die niets aan de verbeelding overlaat vooraf. Het is behalve beeldend ook al meteen doorspekt met een aanzienlijke dosis geweld. Dat zorgt zonder meer voor dat de lezer geboeid is en vooral dat zijn nieuwsgierigheid aangewakkerd wordt. Je vraagt je namelijk af wat deze inleiding met de rest van het verhaal te maken heeft. Het verhaal gaat daarna verder op 23 december en speelt het zich in een tweetal weken af. Hierdoor heeft het ook een vrij behoorlijk tempo en zorgt het, zonder dat het echt zinderend wordt, hoe dan ook voor een voortdurende spanningsboog.

Gedurende de plot worden de belangrijkste personages, Signe en Juncker, voorgesteld. Hierdoor leer je ze vrij goed kennen, omdat er ook ruim voldoende over hun privésituatie verteld. De omstandigheden van Juncker worden iets meer uit de doeken gedaan en, maar dat is pas aan het eind, die met zijn vader zijn schrijnend, waardoor het zelfs wat aandoenlijk wordt. Over de overige personages wordt niet zo heel erg veel verteld, dat is op zich wel jammer, vooral omdat ze toch wel een rol hebben die van belang is, maar ook omdat ze ook wel interessant lijken te zijn. Wellicht wordt aan hen in vervolgdelen, Winterland is het eerste van wat een serie lijkt te worden, meer aandacht besteed.

Het verhaal wordt afwisselend vanuit de perspectieven van Signe en Juncker verteld, hoewel er ook een enkel hoofdstuk vanuit dat van Kristoffer, een van de agenten van Juncker, is. Er zijn dan ook twee subplots, van een daarvan is de proloog een onderdeel, maar het duurt een lange tijd (ruim over de helft) voordat ze steeds meer samenvloeien. Gedurende de plot vinden zo nu en dan enkele onverwachte wendingen plaats, die overigens niet zozeer voor een flinke spanning zorgen, maar wel het verhaal hoe dan ook interessanter maken. Daarnaast komt het, en dat is mede doordat een aantal waargebeurde feiten wordt genoemd, behoorlijk geloofwaardig over.

De schrijfstijl van Faber en Pedersen is bijzonder aangenaam en toegankelijk en de personages worden over het algemeen op een zeer menselijke manier neergezet, ondanks dat op het karakter van een enkeling echt wel iets aan te merken is. Misschien maar goed ook, want niemand is volmaakt. Al met al heeft het duo met hun debuut Winterland een veelbelovend en prima begin gemaakt van een nieuwe en op het oog boeiende serie gemaakt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Kim Faber & Janni Pedersen
Titel: Winterland

ISBN: 9789402704891
Pagina’s: 414

Eerste uitgave: 2020

Een leven op onze planeet – David Attenborough

Beschrijving
In dit nieuwe autobiografische boek van Sir David Attenborough (Life, Planet Earth, Blue Planet) neemt de filmmaker je mee in zijn wereld – en de planeet van ons allemaal. Voor het eerst beschrijft hij op geheel eigen wijze de belangrijkste momenten in zijn leven als bioloog. Hoe hij oog in oog stond met wilde dieren en zijn leven wijdde aan het vastleggen van de natuur in al haar schoonheid en diversiteit. Ook vertelt Attenborough over de verwoestende veranderingen die hij in al zijn jaren met eigen ogen heeft gezien. Een actueel boek met dringende, maar hoopvolle boodschappen voor de toekomst. Kijk door de ogen van de man die de natuur een stem gaf.

Recensie
Een van ’s werelds meest bekende biologen is David Attenborough. Zijn natuurseries, waaronder Planet Earth, Blue Planet en Frozen Planet, werden wereldwijd op de televisie uitgezonden en ook goed bekeken. Voor zijn verdiensten heeft hij diverse prijzen en eretitels ontvangen, en niet alleen in zijn vaderland Groot-Brittannië. Aan zijn al uitgebreide bibliografie kon in 2020 een nieuwe titel worden toegevoegd: Een leven op onze planeet. Het is een schriftelijke weergave van de gelijknamige Netflix-film en waarin hij beschrijft dat hij met eigen ogen heeft gezien hoe de natuur teloorgaat, maar waarin hij ook met oplossingen komt.

Een leven op onze planeet begint in het Oekraïense Pripyat, waar op 26 april 1986 de ramp in de kerncentrale Tsjernobyl plaatsvond. In deze inleiding, die leest alsof de auteur commentaar geeft bij een van zijn natuurdocumentaires, heeft hij het over het verval van deze plaats en vergelijkt dit vervolgens met het natuurlijke verval van de wereld. Vervolgens bestaat het boek uit drie delen. In het eerste blikt hij terug naar het verleden, waarin van een aantal jaren geschetst wordt hoe onze planeet er op dat moment voorstaat. Attenborough begint in 1937, hij was toen elf jaar oud, en besluit zijn terugblik in 2020. Uit de paar statistische gegevens waar ieder hoofdstuk (jaar) mee begonnen wordt, blijkt dat onze planeet er steeds slechter voor is komen te staan. De wereldbevolking is in die periode meer dan 300 procent gegroeid, de oppervlakte van de wilde natuur is bijna gehalveerd en de koolstof in de atmosfeer is met ongeveer 50% toegenomen.

De hoofdstukken in het eerste deel zijn voor het grootste deel autobiografisch, de auteur vertelt namelijk beknopt waar hij zich in de door hem uitgelichte jaren mee bezighield. Behalve dat vertelt hij ook hoe het gekomen is dat de natuur er zo op achteruit is gegaan. De belangrijkste veroorzaker daarvan is de mensheid, die heeft het, door zijn expansiedrift, volledig aan zichzelf te danken. Het komt er dus op neer dat de mens zijn eigen wereld aan het vernietigen is. De voorbeelden die de auteur noemt zijn onder andere ontbossing, stijging van de gemiddelde temperatuur en het uitsterven van een aantal diersoorten. De natuur kan daarom niet meer doen waarvoor het oorspronkelijk bedoeld is.

In een kort tweede deel wordt in een aantal decennia van de eenentwintigste eeuw beschreven hoe de wereld eruit komt te zien wanneer er geen maatregelen genomen worden. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit doemscenario er niet om liegt. Attenborough gaat zelfs zover dat hij verwacht dat, wanneer de huidige tendens zich voortzet, de mensheid op termijn met uitsterven wordt bedreigd. Dit alles kan voorkomen worden door de natuur weer wild te maken, dus in zekere zin weer terug naar zijn oorspronkelijke vorm. Aan deze, maar ook aan andere oplossingen, besteedt de auteur aandacht in het derde en laatste deel. De regeringen van enkele landen, waaronder een aantal niet voor de hand liggende, hebben dit al ingezien en zijn gestart met diverse projecten waarvan sommige al resultaat hebben opgeleverd. De auteur wil met dit alles heel duidelijk aangeven dat het nog mogelijk is de wereld te redden, maar dat het wel heel snel moet gebeuren. Anders is het overduidelijk te laat. Dat laat hij in zijn slotconclusie heel duidelijk doorschemeren.

Een leven op onze planeet, dat begeleid wordt met diverse foto’s en een verklarende woordenlijst, is geen belerend boek dat alleen maar omziet in wrok en negativiteit. Wel is het een eyeopener voor wie denkt dat het allemaal wel meevalt met onze natuur. Voor degene die daar al van doordrongen is, is het een bevestiging van wat hij al weet. Al met al is het een bijzonder leesbaar boek waarin Attenborough feiten en ervaringen goed en duidelijk weet te combineren.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: David Attenborough
Titel: Een leven op onze planeet

ISBN: 9789024592074
Pagina’s: 256

Eerste uitgave: 2020

De Jager variant, Het dame eindspel – Ron Hartman

Beschrijving
Zwaargewond weet Erik zijn vriend Thomas te bereiken, die hem onder zijn hoede neemt. Als hij weer enigszins is opgelapt, gaat hij naar zijn toevluchtsoord om de laatst overgebleven verantwoordelijke persoon de rekening te presenteren voor wat hem is aangedaan. Op het laatste moment besluit hij echter toch anders. Terwijl hij een oplossing probeert te vinden voor de patstelling die hij daarmee zelf heeft gecreëerd, onderneemt hij pogingen om eindelijk de dood van zijn gezin de juiste plaats te geven. Tegelijkertijd wordt er nog steeds onverminderd op hem gejaagd door binnenlandse en buitenlandse veiligheidsdiensten; ternauwernood kan hij ontsnappen aan verkeerde keuzes. Als zijn gijzelaar enkele vrijheden krijgt om haar onmogelijke situatie iets menswaardiger te maken, ontdekt ze dat haar thuisfront in contact wil komen met Erik omdat er een verrassende ontdekking is gedaan. In dat proces komt Erik achter de ware identiteit van zijn gijzelaar en ontbrandt een hevige strijd om het laatst overgeblevene in zijn leven dat hem lief is.

Recensie
Op school, maar ook tijdens zijn ICT-carrière, had Ron Hartman een grondige hekel aan elke taal, maar in het bijzonder aan het Nederlands. Inmiddels is daar verandering in gekomen, want hij vindt zijn eigen taal nu geweldig. Die omwenteling begint rond 1990, toen hij, geïnspireerd door krantenkoppen, trefwoorden of korte verhaallijnen opschreef om ze later uit te gaan werken. Het idee voor De Jager variant, een thriller in twee delen, ontstond rond diezelfde periode. Nadat hij er jarenlang aan had gewerkt, verscheen in 2015 Het narrenmat, het eerste deel. Zes jaar later (2021) werd het vervolg, Het dame eindspel, uitgebracht.

Voormalig AIVD-agent Erik de Jager is bij een solo-onderneming zwaargewond geraakt. Ternauwernood lukt het hem om zijn vriend Thomas Rooijackers te bereiken, die zijn verzorging op zich neemt. Zodra het weer enigszins kan, wil Erik zijn missie voortzetten, maar uiteindelijk neemt hij toch een andere beslissing. Desondanks zijn er nog steeds organisaties uit binnen- en buitenland die het op zijn persoon hebben gemunt. Terwijl hij uit hun handen probeert te blijven, moet hij ook zijn gevangene in de gaten blijven houden en ontdekt hij wie zij werkelijk is. Zijn doel, zich terugtrekken in anonimiteit, blijft echter onveranderd. Maar zal hem dit lukken?

Het dame eindspel gaat verder waar het in Het narrenmat geëindigd is. Alleen al daarom is het zeer aan te bevelen beide delen van De Jager variant op volgorde te lezen. De lezer die in het tweede deel begint, zal ervaren dat hij er niet veel van begrijpt, hij veel van de verhaallijn mist en het daardoor enigszins verwarrend over zal komen. Omdat er in het tweede deel sporadisch verwezen wordt naar voorvallen uit het voorgaande deel is het dan ook onvermijdelijk om beide boeken als één geheel te zien.

De voortgaande verhaallijn in Het dame eindspel zorgt ervoor dat er al vrij snel een aanzienlijke hoeveelheid actie is, maar ook dat de lezer niet lang hoeft te wachten op de eerste spannende momenten. Die spanning komt vaker in het verhaal voor en mede door diverse interessante en met regelmaat onverwachte ontwikkelingen boeit het vanaf het begin. De lezer wordt nieuwsgierig gemaakt, want hij wil immers weten hoe het met Erik de Jager, het hoofdpersonage, gaat aflopen en of hij zijn voor zichzelf gestelde doel weet te bereiken. Toch is hij wat minder prominent in beeld dan in Het narrenmat, vooral omdat verschillende van zijn tegenstanders een aanzienlijke rol hebben gekregen. Dit komt ten goede aan het verhaal, het maakt het afwisselender.

Ondanks dat het aantal personages dat de revue passeert talrijk is, is het altijd duidelijk wie zich in een bepaalde situatie bevindt of wie er aan het woord is. Al die personen zijn voldoende uitgewerkt, je hebt nergens het gevoel dat je meer over hen te weten wilt komen. Dat niet ieder van hen even aansprekend is, is in dit verhaal eigenlijk een vanzelfsprekendheid. Het zou zelfs niet eens goed zijn om iedereen sympathiek te vinden. Een voorbeeld van een goed gekozen en tot de verbeelding sprekend karakter is de interim directeur-generaal van de AIVD. Deze vrouw, Chomeyssa, begint met een aanzienlijke achterstand aan haar werk, weet zich staande te houden en groeit als personages steeds meer. Vanuit een underdogpositie knokt ze zich terug en dat verdient waardering.

In een toegankelijke en fijne schrijfstijl weet de auteur de lezer vanaf de allereerste pagina te boeien. Hoewel het verhaal niet overal even geloofwaardig is – iets dat in dit geval overigens niet nodig is – zijn er wel degelijk situaties die zich in werkelijkheid kunnen voordoen. Over het geheel genomen is Het dame eindspel een pakkend en afgerond verhaal, ondanks dat de laatste regels de deur op een hele kleine kier laten staan, waardoor het lijkt dat Erik de Jager nog niet helemaal in de anonimiteit verdwijnt.

Waardering: 4/5

Met dank aan de auteur voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Boekinformatie
Auteur: Ron Hartman
Titel: De Jager variant, Het dame eindspel

ISBN: 9789081275026, 9789081275057 (e-book, verkrijgbaar bij RH Publishing)
Pagina’s: 486

Eerste uitgave: 2021

Zes duistere redenen – Jo Spain

Beschrijving
Tien jaar geleden verdween Adam Lattimer, zonder een woord. Maar nu is hij er opeens weer, en zijn broers en zussen komen (met tegenzin) samen. James, Ellen, Kate, Ryan en Clio hebben elk zo hun vragen bij Adams terugkeer. De reünie wordt gevierd op het zeiljacht van vader Frazer, de patriarch. Maar hij zal later die avond niet meer van boord stappen, want dan heeft iemand Frazer, die absoluut geen geliefde vader was, van boord geduwd. Rechercheur Downes onderzoekt de moord. Het blijkt dat alle zes kinderen een goed motief hebben…

Recensie
Voordat de Ierse Jo Spain in 2013 met schrijven begon, was ze politiek adviseur van Sinn Féin, een baan waarin ze dagelijks vierentwintig uur stand-by moest staan. Omdat ze dit niet meer wilde, besloot ze om een thriller te schrijven, die ze vervolgens naar een bestsellercompetitie opstuurde. Het boek, With our blessing, won en werd daarna meteen een bestseller. Ik beken, dat in 2018 werd uitgebracht, is haar Nederlandstalige debuut. Begin 2021 verscheen haar nieuwste thriller, Zes duistere redenen, dat gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

Nadat Adam Lattimer tien jaar geleden plotseling verdween, keert hij nu even onverwacht weer terug naar huis. Frazer, zijn vader vindt dat een mooie reden om de familie weer samen te laten komen, hoewel zijn broers en zussen dat wel met tegenzin doen. De reünie vindt plaats op een luxe zeiljacht dat Frazer gehuurd heeft. Hij zal de afloop daarvan echter niet meer meemaken, want ’s avonds wordt zijn lichaam uit het water gehaald. Door een klap op zijn hoofd is hij vermoord en later overboord gegooid. Wie van de aanwezigen is verantwoordelijk voor zijn dood?

Een verloren zoon of broer die na tien jaar afwezigheid terugkeert naar huis, welk gezin zou daar nou niet blij om zijn. De Lattimers, een familie waarin de onderlinge verhoudingen toch al niet optimaal zijn, waren dat in ieder geval niet. Iedere broer of zus heeft namelijk zijn of haar bedenkingen. Uit de hoofdstukken, die afwisselend worden verteld vanuit hun perspectieven, maar ook uit dat van Adam, is dat heel goed op te maken. Daarnaast, en dat is misschien nog wel belangrijker, is de antipathie die de zes kinderen tegen hun vader hebben. Vanaf het begin heb je het gevoel dat de moord op Frazer in die hoek gezocht moet worden. Ook is het al gauw duidelijk dat ieder van de zes daar zo zijn of haar redenen voor heeft. Welke dat zijn, komt de lezer geleidelijk aan te weten. Dan ontstaat er al vlot een continue, maar lichte spanningsboog die mede wordt veroorzaakt door een toenemende nieuwsgierigheid.

Natuurlijk komt dit laatste voor een groot deel omdat het verhaal vanuit de wisselende perspectieven van Clio, Adam, Kate, Ellen, Ryan en James (de zes kinderen) wordt verteld, hoewel de bijdrage die rechercheur Rob Downes heeft ook niet onderschat moet worden. Door middel van verhoren, en in afzonderlijke hoofdstukken, probeert hij achter de waarheid te komen en dat doet hij op een uiterst geraffineerde manier. Stukje bij beetje komt hij steeds dichter bij de oplossing, maar pas in de ontknoping blijkt of hij het uiteindelijk bij het rechte eind heeft. Omdat het grootste deel van het verhaal zich voornamelijk op één locatie afspeelt, er een beperkt aantal personages bij betrokken is en zich onder hen een moordenaar bevindt, heeft het wel wat raakvlakken met de detectives van Agatha Christie. Dit zijn overigens de enige overeenkomsten en is het verder een verhaal in geheel eigen stijl.

Behalve dat Zes duistere redenen vanuit diverse perspectieven wordt verteld, speelt het zich, onderverdeeld in drie delen, ook af in verschillende perioden. Hierdoor krijgt de lezer niet alleen inzicht in wat zich op het zeiljacht afgespeeld heeft, maar ook wat de aanleiding van het plotselinge vertrek van Adam was. Spain heeft het verhaal zodanig in elkaar gezet dat eigenlijk iedereen als verdachte van de moord kan worden beschouwd, maar wie er werkelijk achter de moord zit, wordt in het korte derde deel opgehelderd. Dat levert uiteindelijk nog een uitkomst op die door niemand  was te voorzien.

Het door Jan Smit vertaalde Zes duistere redenen is geen thriller die het van een zinderende spanning moet hebben. Het is vooral de psychologie van de onderlinge intriges die voor een spanningsboog zorgt. Dit en de interessante, maar soms wat verknipte, personages zorgen ervoor dat Spain de lezer van begin tot eind weet te boeien.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Jo Spain
Titel: Zes duistere redenen

ISBN: 9789026153297
Pagina’s: 336

Eerste uitgave: 2021

Onland – Arnaldur Indriðason


Beschrijving
IJsland, 1979. In een meer bij de krachtcentrale op Reykjanes ontdekt een vrouw een verminkt lichaam. Er zijn aanwijzingen dat de dode iets te maken heeft gehad met de militaire basis op de Miðnesheiði. Daar stelt men echter geen prijs op samenwerking met de IJslandse politie. Erlendur en zijn mentor Marion Briem proberen via allerlei omwegen informatie te verzamelen. Erlendurs aandacht wordt bovendien in beslag genomen door een andere zaak: die van een meisje uit Reykjavík, dat ongeveer vijfentwintig jaar eerder spoorloos is verdwenen.

Recensie
Een van de meest bekende IJslandse auteurs is Arnaldur Indriðason. Zijn trillers zijn in zeker tien talen vertaald en worden in zesentwintig landen uitgegeven. Voordat hij fulltime auteur werd, werkte hij als journalist en filmcriticus bij het dagblad Morgunblaðið. In 1997 verscheen zijn debuut Maandagskinderen en vanaf dat moment kende zijn populariteit geen grenzen. In de meeste van zijn boeken is rechercheur Erlendur Sveinsson het belangrijkste personage, maar hij heeft ook een aantal standalones geschreven, maar ook enkele waarin anderen de hoofdrol hebben. Het in 2014 verschenen Onland is het veertiende deel uit de Erlendur-serie.

In een meer in het zuiden van het schiereiland Reykjanes, dicht bij een krachtcentrale en Amerikaanse legerbasis, vindt een vrouw het zwaar toegetakelde lichaam van een man. Erlendur en zijn mentor Marion Briem worden erbij geroepen en stellen een onderzoek in naar zijn dood. Ze komen achter de identiteit van het slachtoffer en ontdekken ook dat hij op de basis werkzaam was. Omdat ze van de legerleiding geen enkele medewerking krijgen, proberen ze hun informatie via een andere manier in te winnen. Hierdoor vordert het onderzoek maar langzaam, maar stukje bij beetje brengen ze het tot een eind.

Hoewel Onland in geringe mate kan worden gezien als het vervolg van Nachtstad, is het in allerlei opzichten geen enkel probleem het afzonderlijk te lezen. De overeenkomsten met het voorgaande boek zijn dat het verhaal zich in het verleden afspeelt (1979), Erlendur nog niet zo lang rechercheur is en nog onder de supervisie van Marion Briem staat. Verder is er niets dat naar dit deel of welk ander dan ook verwijst. Wel is het zo dat de lezer iets meer over het verleden van Erlendur te weten komt en dat is zonder meer aardig om te weten. Zo krijg je namelijk toch een completer beeld van hem.

Vanaf het begin valt de beeldende manier van schrijven erg op, iets wat Indriðason tot zijn handelsmerk gemaakt lijkt te hebben. Het verhaal, maar vooral ook de omgeving, leeft daardoor veel meer. De lezer kan zich van de omstandigheden in ieder geval een prima voorstelling maken. Ook heeft de auteur er, zoals hem eigen is, een aantal historische feiten in verwerkt. De lezer krijgt daarom een goede indruk van het IJsland aan het eind van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Een ander kenmerk dat typerend voor de auteur is, is dat hij de meeste personages, een enkeling daargelaten, op een menselijke manier neerzet. Het kan dus niet anders dan dat je sympathie voor hen hebt.

Onland heeft twee verhaallijnen. De eerste is de vondst van de verminkte man en het onderzoek naar zijn dood, het tweede is een cold case over de verdwijning van een meisje vijfentwintig jaar eerder. Beide zaken hebben geen enkele link met elkaar, maar intrigeren ieder op zijn eigen manier. In de twee subplots doen zich zo nu en dan wat ontwikkelingen voor die interessant zijn voor zowel de politie als de lezer. Echt veel spanning heeft het verhaal niet, maar ondanks het niet al te hoge tempo gebeurt er toch het een en ander waardoor je als lezer nieuwsgierig wordt en blijft. Dat is eigenlijk al vanaf het eerste hoofdstuk.

Uiteindelijk kom je in de ontknoping te weten wat er precies met de man uit het meer gebeurd is en wat de oorzaak van zijn dood is. Ook het mysterie rond het verdwenen meisje wordt opgelost. Dit komt allemaal niet als een verrassing, dus de lezer moet geen opzienbarend eind verwachten. Desalniettemin is Onland een aangenaam verhaal dat zonder meer wat aan de Erlendur-serie toevoegt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arnaldur Indriðason
Titel: Onland

ISBN: 9789021405339
Pagina’s: 256

Eerste uitgave: 2016

Vijftien – Marlies Slegers


Beschrijving
Wie jaagt, weet ook precies waar de prooi te vinden is. En jij, Elena, bent mijn prooi…

De 15-jarige Elena voelt zich na de dood van haar vader eenzaam en onbegrepen. Dan leert ze Tim via een chatsite kennen. Ze wordt verliefd op hem en besluit hem te ontmoeten. Niet lang daarna is ze spoorloos…
De 17-jarige Job probeert zijn verleden met drugs en drank – en de reden dat hij zo ontspoorde – te vergeten. Zijn dominante vader maakt het hem niet gemakkelijk. Gelukkig kan hij zijn frustraties kwijt op de kickboksschool, waar hij Daan leert kennen. Maar waarom zegt Daan toch dat hij Job kent?
Dan doet Job een schokkende ontdekking en Elena heeft al haar moed nodig om niet als prooi te eindigen in de handen van een geslepen jager…

Recensie
Op achtjarige leeftijd verhuisde Marlies Slegers met haar familie naar Indonesië, waar ze vervolgens tien jaar gewoond heeft. Als kind verzon ze allerlei verhalen en tot haar negentiende hield ze een dagboek bij. Terug in Nederland studeerde ze commerciële economie, maar fantaseerde vaak over een leven als schrijfster. Jaren later deed ze mee aan een paar schrijfwedstrijden, die ze vervolgens ook won. Dit was voor haar het teken dat ze écht wilde gaan schrijven. Ze volgde een opleiding aan de schrijfschool Script en in 1995 besloot ze om kinderboeken te gaan schrijven. Een van die boeken is Vijftien, dat in 2016 is verschenen.

Sinds Elena’s vader twee jaar geleden is overleden, is het thuis minder gezellig. Dan krijgt ze op Facebook een vriendschapsverzoek van Tim de Waal. Omdat zijn naam haar vaag bekend voorkomt, accepteert ze het en niet lang daarna starten ze een chat. Daarna heeft ze bijna dagelijks contact met hem en ze begint hem steeds leuker te vinden. Ze besluiten elkaar te ontmoeten en niet lang daarna is ze verdwenen. Job is twee jaar ouder dan Elena, heeft problemen gehad en reageert dit af op de kickboksschool. Daar hoort hij over Elena’s verdwijning, hoewel hij haar niet kent. Toch lijkt er een onderling verband te zijn.

Het verhaal begint met een indringende tekst waarin de ouders en zus van Elena mensen vragen om informatie over haar verdwijning, maar ook om het bericht te delen via de social mediaplatforms Facebook en Twitter. Deze oproep is een vrij sterk begin van Vijftien, want de paniek en onzekerheid die ze hebben, komt erg goed over. Daarnaast zorgt het er ook voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar wat er gebeurd is. Na deze inleiding springt het verhaal terug naar een ruime twee maanden eerder. Vanaf dat moment verloopt de plot chronologisch en wordt de lezer getuige van wat er precies met Elena is gebeurd en hoe het komt dat ze verdwenen is.

Slegers heeft ervoor gekozen om het verhaal vanuit een paar perspectieven te vertellen, ofschoon dat van Elena de belangrijkste is. Door deze opzet wordt de spanning langzaam opgebouwd en kan de lezer zich in de personages inleven, dat komt vooral omdat je de verschillende situaties in feite door hun ogen ziet. Een aantal cliffhangers en enkele onverwachte plotwendingen hebben tot resultaat dat de spanningsboog continu gespannen blijft. De vraag wat er met Joëlle, de vriendin van Job, gebeurd is, heeft daar eveneens een positieve invloed op.

Dankzij de perspectiefwisselingen en de over het algemeen korte hoofdstukken heeft het verhaal een behoorlijk tempo, iets dat in de ontknoping zelfs nog iets hoger ligt. Toch is die finale een beetje teleurstellend, die komt namelijk plotseling uit de lucht vallen. De auteur wekt hierdoor de indruk het niet meer geweten te hebben, iets dat trouwens niet aannemelijk is. Voor de lezer is dit jammer, want die heeft daardoor het gevoel dat er nog wat ontbreekt, dat het verhaal niet helemaal af is, hoofdzakelijk omdat een paar vragen niet volledig beantwoord zijn.

Hoewel Vijftien toch alweer een aantal jaren geleden geschreven is, is het thema van het verhaal – grooming – helaas nog steeds actueel. Veel jongeren laten zich daar nog steeds toe verleiden, met alle gevolgen van dien. Het boek kan daarom ook gezien worden als een waarschuwing om hier nooit aan te beginnen of, wanneer je daardoor toch in de problemen komt, in ieder geval de politie te waarschuwen, ondanks dat in de meeste gevallen gebruik van dreigementen wordt gemaakt. Slegers geeft dan ook een duidelijk signaal af in een Young Adult die zonder meer geslaagd genoemd mag worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marlies Slegers
Titel: Vijftien

ISBN: 9789024585786
Pagina’s: 224

Eerste uitgave: 2016

Later – Stephen King

later
Beschrijving
Normaal ziet hij de doden maar voor een paar dagen. Maar wat als ze ervoor kiezen om langer te blijven?

Jamie Conklin is enig kind. Als zoon van een alleenstaande moeder die lastig rond kan komen, wil hij niets liever dan een normale jeugd. Maar jammer genoeg voor Jamie is hij allesbehalve normaal…

Geboren met een bovennatuurlijke gave die hij van zijn moeder geheim moet houden, ziet Jamie dingen die niemand anders kan zien en weet hij meer dan eigenlijk mogelijk zou moeten zijn. Wanneer een rechercheur van de New Yorkse politie hem betrekt bij de klopjacht op een moordenaar, komt Jamie oog in oog te staan met een overledene. Maar de prijs die staat op het gebruiken van zijn gaven is veel hoger dan hij ooit had gedacht – deze geest is namelijk niet van plan om weg te gaan.

Recensie
Carrie, Stephen Kings debuut dat ongeveer vijfenveertig jaar geleden gepubliceerd werd, was meteen zijn grote doorbraak als auteur. Het werd een wereldwijde bestseller, maar ook de verfilming ervan bleek een succes. Later, en dat komt mede door een aantal andere boeken, werd hij bestempeld als de horrorkoning. Toch is hij meer dan dat, want hij schijft eveneens sciencefiction en thrillers en in veel van zijn verhalen komen fantasy- en bovennatuurlijke elementen voor. In zijn in maart 2021 verschenen boek Later draait het voor een groot deel om dat laatste verschijnsel.

Jamie Conklin is anders dan andere kinderen. Hij is namelijk geboren met een gave waardoor hij overleden mensen kan zien en spreken. Van zijn moeder mag hij het daar met niemand anders over hebben dan alleen met haar. Zijn moeders vriendin Liz, tevens rechercheur bij de NYPD, komt het echter toch te weten. Ze gebruikt Jamie en zijn gave om te achterhalen waar een overleden bommenlegger zijn laatste bom geplaatst heeft. Hij vertelt het, maar vervolgens blijft hij Jamie achtervolgen, ondanks dat de geest van de doden normaliter na maximaal een week verdwenen zijn.

Ik denk dat dit een horrorverhaal is. Lees zelf maar.

Zo eindigt de inleiding waarin Jamie Conklin, hij is inmiddels schrijver en begin twintig, zich tot de lezers van zijn verhaal richt. Verderop in de plot herhaalt hij dit overigens nog een paar keer. Na deze proloog begint hij zijn ervaringen daadwerkelijk te vertellen. Hierbij richt hij zich rechtstreeks tot de lezer van zijn eigen boek, maar in zekere zin ook tot de lezers van dat van King. De schrijfstijl van laatstgenoemde is dan ook enigszins afwijkend van wat in de regel gebruikelijk is, afgezien van het feit dat het verhalend geschreven is. Doordat de auteur hiervoor gekozen heeft, is de lezer van meet af aan betrokken bij het verhaal en ziet hij alles wat er gebeurt door de ogen van Jamie, de protagonist waar hij zich daarom gemakkelijk mee kan identificeren.

Behalve dat die beginfase een aantal vragen oproept, word je door verschillende cliffhangers ook nieuwsgierig gemaakt. Echte spanning heeft het verhaal dan nog niet, maar op ongeveer een derde van het boek doet zich een kleine kentering voor. Enkele thrillerelementen zorgen er dan namelijk voor dat er een licht spanningsveld wordt opgebouwd. De meeste spanning is echter voorbehouden aan de ontknoping. Die wordt ten dele veroorzaakt door een paar onvoorziene voorvallen, maar het is vooral de actie waar dat aan te danken is. Die lange aanloop, een typisch kenmerk in de boeken van King, is niet erg, want de sfeer die het verhaal uitstraalt, is over het algemeen zodanig dat er ieder moment iets lijkt te gaan gebeuren, alsof er wat onheilspellends in de lucht hangt.

Is Later dan wel echt een horrorverhaal? Voor wie zombie-achtige taferelen verwacht misschien niet, maar als je een liefhebber bent van paranormale verschijnselen waarbij geesten zijn betrokken, kom je helemaal tot je trekken. Als die entiteiten dan ook nog verwondingen hebben die gedetailleerd en beeldend beschreven worden, is het bijna onmogelijk om niet van een gruwelverhaal te spreken. De eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat het met al die gruwelen wel meevalt. Het betreft slechts een paar situaties en buiten enkele misdaadscènes om gaat het in het verhaal grotendeels om de gave van Jamie en in wat mindere mate het misbruik dat daarvan gemaakt wordt.

Uiteindelijk worden alle ontstane vragen in de slotfase beantwoord, hoewel er rond de persoon Jamie nog wel wat geheimzinnigs blijft hangen. Het heeft er alle schijn van dat dit een bewuste keuze van de auteur is. Al met al is Later, dat keurig vertaald is door Annemarie Lodewijk, een boeiende en interessante paranormale beleving.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Stephen King
Titel: Later

ISBN: 9789022592809
Pagina’s: 272

Eerste uitgave: 2021

Uitgekookt – Pat Craenbroek


Beschrijving
Margaux Bakker, een jonge ambitieuze openbaar aanklager, bijt zich vast in een zaak tegen een arts die een paar onvergeeflijke fouten maakte.

Ondertussen wordt het parket van Leuven geconfronteerd met een aantal bizarre sterfgevallen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben. Maar schijn bedriegt, en wanneer een jonge man na een tragisch ongeluk volledig verlamd in het ziekenhuis belandt, wordt beetje bij beetje duidelijk wat er aan de hand is. Het geheim dat de jonge man met zich meedraagt zal niet enkel hemzelf maar ook anderen tot onherroepelijke keuzes dwingen.

Recensie
In 2018 verscheen Uitgebroed, het thrillerdebuut van Pat Craenbroek en werd meteen al overladen met positieve reacties en recensies. Het boek werd tevens genomineerd voor een aantal prijzen. Voordat ze met schrijven begon, was ze tot 2003 gerechtsarts (patholoog anatoom) en de kennis en ervaring die ze hierbij heeft opgedaan, gebruikt ze bij het schrijven van haar boeken. Naast haar werk als auteur is ze momenteel eveneens in de zakenwereld en in een kliniek werkzaam. In het najaar van 2020 kwam haar tweede thriller Uitgekookt uit, waarvoor ze de Hercule Poirot publieksprijs ontving.

Een patholoog van het ziekenhuis heeft een aantal onvergeeflijke fouten gemaakt waardoor patiënten kwamen te overlijden. Het komt voor de rechtbank en hoewel openbaar aanklager Margaux Bakker de zaak tegen haar zin in toegewezen krijgt, blijkt er uiteindelijk meer aan de hand te zijn dan aanvankelijk leek. Vervolgens wordt het OM geconfronteerd met een aantal opmerkelijke sterfgevallen en een jonge man belandt in het ziekenhuis nadat hij na een val van de trap verlamd is geraakt. De politie en het OM doen onderzoek waardoor ze geleidelijk steeds meer inzicht krijgen in wat er allemaal speelt.

Uitgekookt bestaat uit vier delen en het eerste gaat vooral over de rechtszaak tegen de arts uit het ziekenhuis. De lezer maakt dan tevens kennis met Margaux Bakker, maar ondanks dat je wel een paar dingen over haar te weten komt, blijft het over het algemeen toch vrij oppervlakkig. Het is dan ook lastig om je met haar te vereenzelvigen. Dat lukt stukken beter met het personage dat in het volgende deel de belangrijkste rol heeft. Over hem, Fréderic (Fre) Hartog, wordt ruim voldoende verteld en door middel van flashbacks duik je in zijn verleden. Hierdoor leer je hem beter kennen, maar wordt ook uit de doeken gedaan wat er destijds is gebeurd waardoor nu allerlei ogenschijnlijke ongelukken plaatsvinden.

Het verhaal begint met een proloog en vaak is het zo dat een inleiding de lezer nieuwsgierig maakt. In Uitgekookt is daar geen sprake van, waardoor die proloog, hoewel er aan het eind van het boek op teruggekomen wordt, er toch wat verloren bijhangt. Ook het merendeel van het eerste kwart, hoe aardig het ook is, is overbodig. Er wordt veel verteld wat niet ter zake doet en wat wel belangrijk is voor de resterende plot had in veel minder bewoordingen gebracht kunnen worden. De essentie zou daardoor niet verloren gaan. Wel zorgt dit deel, het tweede overigens ook, voor een paar vragen. Die worden gedurende de plot steeds meer beantwoord, maar het is vooral de ontknoping die volledige duidelijkheid geeft.

De route naar het slotakkoord is degelijk, er zijn zo goed als geen echt verrassende plotwendingen en spannend wordt het nergens. Vanaf het begin is het klip en klaar dat het vooral om wraak draait en zodra de wraaknemer (dat is op dat moment nog niet bekend) in beeld is, weet je dat er iets met deze figuur niet in de haak is. Toch kun je niet van het verhaal zeggen dat het voorspelbaar is, veel situaties zijn echter nogal voor de hand liggend en min of meer een gevolg van wat eraan voorafgegaan is. Ook maakt Craenbroek gebruik van een aantal kleine thrillerclichés, een voorbeeld daarvan is het sarcasme van de patholoog anatoom. Blijkbaar is het voor veel auteurs lastig om iemand in die functie uniek te laten zijn.

Craenbroek hanteert een zeer toegankelijke schrijfstijl, hoewel het soms wel al te simpel is, met name enkele dialogen. Ondanks het toch wel zware en misschien zelfs aangrijpende thema weet ze het verhaal luchtig te houden, maar over het geheel genomen is Uitgekookt echter geen thriller die een diepe indruk achter zal laten.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Pat Craenbroek
Titel: Uitgekookt

ISBN: 9789463967150
Pagina’s: 424

Eerste uitgave: 2020

Indisch requiem – Tomas Ross


Beschrijving
December 1949. Terwijl koningin Juliana de soevereiniteitsoverdracht van Nederlands-Indië ondertekent, beraamt militair Raymond Westerling, bijgenaamd De beul van Celebes, plannen om Indië alsnog te behouden. Speerpunt zijn de Zuid-Molukken, waar de weerstand tegen de dominantie van Soekarno het hevigst is.

Als in november 1950 Soekarno de aanval opent op de kersverse Republiek der Zuid-Molukken krijgt Arnie Springer een bericht van de Buitenlandse Inlichtingendienst bid. Bij een ongeluk in Schotland is zijn Indische jeugdvriend Ferry omgekomen. Volgens de bid gaf Ferry zich voor Arnie uit in een poging om contact te leggen met een jonge Soendanese vrouw. Wanneer Arnie haar in Edinburgh ontmoet, blijkt dat de vrouw een boodschap voor hem heeft van een Indonesische handlanger van Westerling die opgesloten zit in de beruchte Glodok-gevangenis in Jakarta. Arnie en de jonge vrouw reizen naar Java om op zoek te gaan naar een geheime bandopname met cruciale informatie voor de Nederlandse regering. Hun zoektocht leidt tot een onverwachte ontmoeting met Erik Hazelhoff Roelfzema op het eiland Ceram in de Zuid-Molukken – een slangenkuil van intriges waarin de Amerikaanse en Russische inlichtingendiensten een smerig dubbelspel spelen.

Recensie
Op jonge leeftijd was Tomas Ross, een pseudoniem voor Willem Hogendoorn, al geïntrigeerd door Nederlands-Indië (na de onafhankelijkheid in 1950 Indonesië). Voor hem was het dus eigenlijk wel een vanzelfsprekendheid dat hij één of meer boeken zou schrijven waarin dat land en zijn historische gebeurtenissen een belangrijke plaats zouden innemen. Dat werd de Indië-trilogie, waarvan het eerste deel in 2015 is verschenen. Zes jaar later, in januari 2021, werd Indisch requiem uitgebracht, een zelfstandig deel dat aansluit op de drieluik en waarin voormalig geheim agent Arnie Springer opnieuw een belangrijke rol heeft.

Na de soevereiniteitsoverdracht in december 1949 pleegt kapitein Raymond Westerling een mislukte coup tegen het bewind van Soekarno. Ondanks dat het verzet op de Zuid-Molukken het grootst is, lijkt het erop dat de president de republiek in november 1950 toch kan veroveren. Dan hoort Arnie Springer via de Buitenlandse Inlichtingendienst dat zijn jeugdvriend Ferry in Schotland verongelukt is, maar ook dat hij zich voor hem uitgaf bij zijn poging in contact te komen met een jonge Soendanese vrouw. Hij ontmoet haar en ze blijkt in het bezit te zijn van een tape met belastende informatie. Vanaf dat moment zijn ze niet meer zeker van hun leven.

Hoewel het woord vooraf, dat honderd procent waargebeurd is, niet specifiek bij het verhaal hoort, heeft het vanwege de strijd om de Zuid-Molukken en het Molukse ideaal er in geringe mate wel invloed op. De weerstand tegen Soekarno is op deze eilandengroep per slot van rekening het grootst en van de dreiging dat ze door hem veroverd kunnen worden, is namelijk door Ross in Indisch requiem verwerkt. Zoals de lezer van de auteur gewend is, is het boek ook deze keer weer een mix van feit en fictie waardoor het grootste deel van het verhaal behoorlijk realistisch overkomt.

Indisch requiem is echter geen eenvoudig verhaal om te volgen. De vele personages, Ross heeft voor in het boek niet voor niets een indrukwekkend overzicht met namen vermeld, en de toch ook wel vrij complexe verhaallijn zorgen ervoor dat de aandacht van de lezer op geen enkel moment kan verslappen. Het houdt echter niet in dat het een taai en langdradig verhaal is, verre van zelfs. Naarmate de plot vordert, krijgt de lezer er steeds meer vat op waarbij enkele onverwachte en vooral interessante plotwendingen daarop alleen maar een versterkend effect hebben. Ondanks het ontbreken van een zinderende spanning, dat is ook niet de stijl van Ross, zijn er wel degelijk momenten dat de spanningsboog wat strakker komt te staan. Dat doet zich dan hoofdzakelijk voor wanneer het verhaal zich in een iets sneller tempo afspeelt.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, maar ook vanaf diverse locaties. Hierdoor lijkt het dat er een ogenschijnlijke herhaling van zetten plaatsvindt, dat er dus iets aangehaald wordt wat op zich al bekend is. Dit komt dan overwegend doordat een bepaalde situatie vanuit een ander perspectief beschreven wordt. Net als in de Indië-trilogie heeft Arnie ook in Indisch requiem de belangrijkste rol. Er wordt echter zo goed als niet op die drieluik ingegaan en in het sporadische geval dat het wel gebeurt, wordt er voldoende achtergrondinformatie gegeven om een specifieke situatie of persoon te kunnen plaatsen.

Aan het eind van het boek geeft de auteur een relevante opsomming van feiten en data over de periode 1945-1950 en in zijn nawoord geeft hij wat meer informatie over de soevereiniteitsoverdracht. Omdat het verhaal daarmee in een beter perspectief kan worden geplaatst is dit absoluut van toegevoegde waarde. Indisch requiem is derhalve meer dan alleen een (spionage)thriller, het biedt immers ook een globaal inzicht in de Nederlandse kolonisatiegeschiedenis van het huidige Indonesië. Daarnaast toont Ross andermaal aan dat hij een prima verhalenverteller is.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Tomas Ross
Titel: Indisch requiem

ISBN: 9789403177205
Pagina’s: 744

Eerste uitgave: 2021