Schoon goud – Karin Slaughter & Lee Child


Beschrijving
Will Trent is bezig met een undercoveractie bij Fort Knox. Zijn missie: het oplossen van een ruim twintig jaar oude moordzaak. De naam van zijn verdachte: Jack Reacher.

Jack Reacher is in Fort Knox op een eigen missie: hij probeert een crimineel verbond in het Amerikaanse leger te ontmantelen. Maar dan verschijnt Will Trent opeens ten tonele.

Er is echter een veel grotere samenzwering aan de gang – een situatie die noch de speciaal agent, noch de ex-militair agent had kunnen voorzien. De enige optie die Jack Reacher en Will Trent hebben is samen te werken – als dat lukt…

Recensie
Karin Slaughter en Lee Child (een pseudoniem van Jim Grant) zijn ongeveer twintig jaar bevriend en hebben het er regelmatig over gehad hoe het zou zijn als hun personages Will Trent en Jack Reacher elkaar ontmoetten. Beide heren hebben namelijk hun eigen manier van werken, ondanks dat ze allebei een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebben. Slaughter en Child besloten te gaan samenwerken, want uiteindelijk resulteerde in het korte verhaal Schoon goud.

GBI-agent Will Trent wordt gevraagd om als undercover naar Fort Knox te gaan. Daar werkt een verdachte van een moord die twintig jaar geleden heeft plaatsgevonden. Deze man, Jack Reacher, is daar tewerkgesteld omdat hij enkele criminele activiteiten binnen het Amerikaanse leger aan de kaak moet stellen. Hoewel ze beiden een ander doel hebben, zullen ze noodgedwongen moeten samenwerken. Want op de legerbasis blijkt veel meer aan de hand te zijn dan men vooraf had kunnen vermoeden.

Een kort verhaal vergt andere disciplines dan bij een lang verhaal, je kunt de personages minder goed uitwerken, de plot is vaak minder ingewikkeld en in feite moet je ook vrij snel to the point komen. Aan al deze ‘voorwaarden’ wordt in Schoon goud voldaan, dus van die criteria uitgaand, hebben de auteurs het goed gedaan. Toch is het niet zo dat het verhaal van hoogstaande kwaliteit is, daarvoor is het veel te oppervlakkig, te simpel en eigenlijk ook wel aan de dunne kant. Het concept is in beginsel origineel en leent zich ook wel voor een interessant en boeiend verhaal, maar de uitwerking daarvan is verre van optimaal.

Schoon goud begint met een korte en vluchtige introductie van de personages en ook met een situatieschets. Het duurt niet lang en Trent en Reacher worden aan elkaar voorgesteld, dat gebeurt nogal plompverloren, er gaat helemaal niets aan vooraf. Ze werken opeens samen en de lezer moet het daar maar mee doen, heeft het te accepteren. Het had de auteurs gesierd als dit, hoe lastig het in een kort verhaal ook zal zijn, wat meer geleidelijk aan had plaatsgevonden. Vervolgens focussen ze zich samen op hun doelwit en ook hun strijdplan komt plotseling uit de lucht vallen. Een paar regels extra, meer was absoluut niet nodig geweest, had dit kunnen voorkomen. Nu heeft de lezer het gevoel dat de auteurs het verhaal zo beknopt mogelijk wilden houden en dat er geen enkele plaats is voor wat meer uitleg.

Beide auteurs geven in een kort voorwoord aan dat hun geschreven hoofdstukken op een gegeven moment door elkaar zijn gaan lopen en dat niet herkenbaar zou moeten zijn wie wat geschreven heeft. Desondanks kan iemand die het werk van hen tweeën kent min of meer wel aanvoelen wat door Slaughter en wat door Child geschreven is. Daar is helemaal niets mis mee, maar wellicht waren de personages krachtiger geweest als ieder van hen zich met hun eigen protagonist had beziggehouden. Nu zijn ze in wezen een slap aftreksel van hun eigen ik, een karikatuur van zichzelf.

Op de schrijfstijl is niet veel aan te merken, die is verzorgd en leesbaar. De dialogen zijn helder en af en toe gevat, maar spanning heeft het korte verhaal niet. De wetenswaardigheden die over Fort Knox gegeven worden, zijn interessant en voegen ook wat aan het verhaal toe. Voor het overige is Schoon goud een hopelijk eenmalig experiment en blijven de auteurs voortaan trouw aan hun eigen vertrouwde personages.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Karin Slaughter & Lee Child
Titel: Schoon goud

ISBN: 9789402704181
Pagina’s: 128

Eerste uitgave: 2019

Motief X – Stefan Ahnhem


Beschrijving
In Helsingborg vindt een reeks ogenschijnlijk willekeurige moorden plaats. Hoofdinspecteur Fabian Risk wordt geacht het onoplosbare op te lossen, maar ziet geen enkel verband tussen de moorden. De moord op de jonge vluchteling lijkt niet gepleegd uit vluchtelingenhaat. De dood van de man in het winkelcentrum was een wrede executie. Objectief bekeken is het niks anders dan een reeks bloedige moorden zonder motief. Maar wat als dat precies de bedoeling is? Wat als moorden het enige doel van de dader is? En hoe ontmasker je dan een moordenaar zonder motief? Fabian Risk wordt echter afgeleid van de zaak door zijn vastberadenheid om een corrupte collega te ontmaskeren en omdat hij zijn gezin bij elkaar moet proberen te houden. Terwijl de jacht op de dader steeds wanhopiger wordt, begint zijn hechte team uit elkaar te vallen.

Recensie
Op elfjarige leeftijd zag Stefan Ahnhem een affiche van de Star Wars en moest en zou hij die film zien. Vanaf dat moment was hij helemaal in de ban van films en later ook televisieseries. Dat leidde ertoe dat hij zelf ook scenarioschrijver werd en schreef hij onder andere voor de series Wallander en Irene Huss. Omdat hij wat meer vrijheden wilde hebben, besloot hij om een boek te gaan schrijven.  Dat werd Zonder gezicht, zijn thrillerdebuut dat in 2014 is verschenen. Zes jaar later, in het voorjaar van 2020 kwam Motief X, het vierde deel met Fabian Risk, uit.

Na de lugubere moord op een elfjarige Syrische jongen wordt Helsingborg opgeschrikt door nog een aantal moorden. De politie staat voor een raadsel, want er lijkt geen onderling verband te zijn. Hoewel Fabian Risk eigenlijk verlof heeft, maar intussen met een eigen onderzoek naar de handel en wandel van een van zijn collega’s bezig is, wordt hij teruggeroepen om het onderzoek naar de moorden op zich te nemen. Daarnaast hebben hij en zijn collega Irene Lilja ook nog te maken met problemen in de privésfeer. Kan Fabian zichzelf en zijn team motiveren om de dader te vinden?

In tegenstelling tot de voorgaande boeken uit de serie waarin hoofdinspecteur Fabian Risk het belangrijkste personage is, heeft Motief X wat tijd nodig om echt goed op gang te komen. Tot het zover is, vinden wel diverse bijzonderheden plaats die, Ahnhem eigen, voor de nodige vragen zorgen. Gedurende de plot komen op de meeste daarvan antwoorden, maar omdat deze thriller de eerste van een tweeluik is, komt er dus een vervolg en de lezer kan aannemen dat daarin nog veel meer verhelderd wordt. Wanneer het verhaal eenmaal los is, is het bij wijze van spreken niet meer te stoppen. Dan wordt het steeds boeiender, interessanter en nemen de soms gecompliceerde ontwikkelingen toe. Dit zorgt ervoor dat er geleidelijk aan een wat groter spanningsveld ontstaat.

Het verhaal wordt verteld vanuit diverse perspectieven, maar omdat hij de protagonist is, heeft dat van Risk de overhand. Daarnaast bestaat het uit verschillende verhaallijnen, die elk hun eigen ontwikkelingen hebben. Dit lijkt enigszins complex, maar de auteur is er prima in geslaagd het eenvoudig en eenduidig te houden, hij voorkomt hiermee dat het voor de lezer verwarrend wordt. De meest intrigerende subplots zijn die van de moordenaar (wat beweegt hem en waarom is het voor hem een spel) en het onderzoek waar Risk zich op eigen houtje aan werkt. In een andere verhaallijn heeft Ahnhem met een schuin oog naar de actualiteit gekeken, het opkomende rechtsextremisme heeft daarin namelijk een belangrijke rol.

Ahnhem wijkt ook in dit boek niet af van zijn eigen stijl, hij houdt het, zoals al gezegd, eenvoudig. Hierdoor leest het prettig en is het toegankelijk voor iedereen. Hij gaat veel in op de privéomstandigheden van de personages, iets dat kenmerkend is voor de Scandinavische thriller, maar daarnaast ook zorgt voor diepgang van het verhaal. De lezer kan zich daarom met ieder van hen identificeren. Hoewel Motief X een verhaal is dat op zichzelf staat, gaat het in veel gevallen door op de voorgaande boeken. Het is daarom wel aan te raden ze op volgorde te lezen, niet zozeer omdat dit verhaal dan niet te volgen is, maar vooral om alles wat eerder gebeurd is en enkele dingen die nu gebeuren dan beter te begrijpen zijn.

In de ontknoping wordt een van de zaken die het rechercheteam onderzoekt opgelost, maar omdat dit boek het begin van een tweeluik is, staat de deur nog wel wagenwijd open naar het vervolg. De lezer zal dus nog even geduld moeten hebben om te weten te komen hoe de andere verhaallijnen zullen aflopen. Motief X is in ieder geval een goede en solide thriller die doet uitkijken naar het vervolg.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Stefan Ahnhem
Titel: Motief X

ISBN: 9789044359879
Pagina’s: 528

Eerste uitgave: 2020

Washington Black – Esi Edugyan


Beschrijving
Wanneer Washington Black, een elfjarige slaaf op een suikerplantage in Barbados, de persoonlijke bediende van de excentrieke Titch Wilde wordt, krijgt hij de kans op een nieuw leven. Titch is bioloog, ontdekkingsreiziger en uitvinder, geobsedeerd door zijn creatie: de heteluchtballon. Maar de dood van een familielid vermorzelt zijn idealistische plannen en Washington komt in gevaar. Ze besluiten te vluchten, maar dan verdwijnt Titch. Washington moet zijn weg alleen zien te vinden, op zoek naar echte vrijheid.

Recensie
Omdat de Canadese schrijfster Esi Edugyan altijd al een obsessie voor lezen had, wist ze al op jonge leeftijd dat ze wilde gaan schrijven. Ze besloot om journalistiek te gaan studeren, maar dat heeft ze maar één semester volgehouden. Hierna richtte ze zich volledig op een studie creatief schrijven aan de Universiteit van Victoria en haalde ze een graad van Johns Hopkins Writing Seminars. In 2005 debuteerde ze met de novelle Het tweede leven van Samuel Tyne, dat werd genomineerd voor de Hurston Wright Legacy Award. In het voorjaar van 2019 verscheen haar derde roman Washington Black.

Washington (Wash) Black is een slaaf op de Faith-plantage op het eiland Barbados. Na het overlijden van de eigenaar wordt Erasmus Wilde de nieuwe meester en wordt Wash de persoonlijk assistent van diens excentrieke broer Titch. Samen werken ze aan een soort luchtballon, De Wolkenkliever. Na een ongelukkig voorval besluiten ze ermee te vluchten, waarna hun grote avontuur begint. Dan verdwijnt Titch plotseling en vanaf dat moment staat Wash er in feite alleen voor. Hij weet zich te redden, maar in een racistische wereld moet hij wel op zijn hoede blijven.

Anno 2020 is het slavernijverleden weer een heet hangijzer en haalt het bijna dagelijks het nieuws. In Washington Black is de slavernij uit de eerste helft van de negentiende eeuw zo’n beetje de rode draad van het verhaal. Dat begint al meteen in de eerste hoofdstukken, waarin je niet alleen kennismaakt met George Washington Black, maar ook geconfronteerd wordt met de onmenselijke en gruwelijke wreedheden die donkere mensen destijds werden aangedaan. Het verhaal is daardoor al meteen al aangrijpend en als lezer voel je, voor zover natuurlijk mogelijk is, ook aan hoe de slaven zich gevoeld moeten hebben. De angst en de achterdocht die deze mensen hadden, zijn welhaast voelbaar.

Behalve dat Edugyan de gevoelens van de personages prima weet over te brengen, lukt het haar ook goed om de sfeer van bijna twee eeuwen geleden weer te geven. Het verhaal is daardoor beeldend, de lezer kan zichzelf zonder moeite in die periode verplaatsen. Daarnaast maakt ze regelmatig gebruik van mooi taalgebruik en prachtig geformuleerde zinnen. Hoewel Washington Black absoluut geen thriller is, heeft het verhaal wel degelijk spanning. Een aantal hoofdstukken eindigt zelfs met cliffhangers die de lezer nieuwsgierig maken en het verhaal is tevens doorspekt met verrassende plotwendingen. Er zijn auteurs van spannende boeken die hier een voorbeeld aan kunnen nemen.

De auteur voert een beperkt aantal personages op en die zijn, of ze nu wel of niet sympathiek zijn maakt daarbij niet uit, meer dan voldoende uitgewerkt. Ondanks dat de nadruk vanzelfsprekend op Wash gelegd wordt, zijn veel van de andere karakters net zo bijzonder en interessant als hij. Titch is bijvoorbeeld een bijzondere figuur die het hart op de goede plaats lijkt te hebben, ondanks dat er later in de plot anders gesuggereerd wordt. Maar het sterkt van allemaal is toch wel Wash. Zijn ontwikkeling van een angstig jongetje dat opgegroeid is in slavernij naar een jongeman die weet wat hij wil, is een van de krachtigste onderdelen van het verhaal.

Hoewel de slavernij en de geschiedenis daarvan een beladen onderwerp is, weet de auteur te voorkomen dat het lezen van deze enigszins historische roman een zware bevalling is. In een aangename en toegankelijke schrijfstijl bindt ze de lezer van begin tot eind aan het verhaal. Soms is het aandoenlijk en aangrijpend, maar er zijn ook mooie en ontroerende momenten. Maar Washington Black is vooral het verhaal van een avonturier die op zoek is naar zijn eigen vrijheid. En door dat over te laten komen, schiet Edugyan rechtstreeks in de roos.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Esi Edugyan
Titel: Washington Black

ISBN: 9789056726324
Pagina’s: 448

Eerste uitgave: 2019

In de donkere nacht – Sarah Bailey


Beschrijving
Gemma Woodstock is verhuisd naar Melbourne, waar ze zich verloren voelt en alleen. Ze twijfelt of ze de juiste keuze heeft gemaakt door haar geboorteplaats te verlaten en ze mist haar zoontje verschrikkelijk. Haar nieuwe werkplek is chaotisch en collega-rechercheur Nick Fleet, haar nieuwe partner, is ronduit onsympathiek en nurks.

Tijdens de opnames voor een grote film wordt een van de hoofdrolspelers vermoord. Hoewel er honderden getuigen zijn, is het totaal onduidelijk wie dit misdrijf heeft kunnen plegen. Gemma en haar partner krijgen de zaak toegewezen, en om de mysteries rond het leven en de dood van de acteur op te lossen, zullen ze toch echt nauw moeten samenwerken.

Recensie
In het dagelijkse leven heeft Sarah Bailey een managementfunctie in een groot reclame- en marketingbedrijf in Melbourne. Om haar creativiteit kwijt te kunnen, besloot ze op haar dertigste een boek te gaan schrijven, iets dat ze altijd al had willen doen. Haar debuut, Het duistere meer, verscheen in september 2019 en in het voorjaar van 2020 werd haar door Jetty Huisman vertaalde tweede thriller In de donkere nacht, gepubliceerd. Beide boeken maken deel uit van een trilogie rond rechercheur Gemma Woodstock. Op dit moment werkt ze aan een losstaande thriller, maar ze kan niet uitsluiten dat er nog een vierde deel met Woodstock komt.

Om haar problemen weer de baas te worden, is rechercheur Gemma Woodstock haar oude woon- en geboorteplaats Smithson ontvlucht en heeft ze een haar aangeboden baan bij de politie in Melbourne geaccepteerd. Omdat ze nog niet kan wennen, twijfelt ze of ze de juiste keuze gemaakt heeft. Ze heeft echter niet veel tijd om daarover na te denken, want tijdens de opname van een film wordt een van de hoofdrolspelers vermoord. Samen met haar nieuwe partner Fleet krijgt ze de leiding over het onderzoek. De weinige aanwijzingen en de vele getuigen maken dit een gecompliceerde zaak. Mede omdat er veel aandacht op gevestigd wordt.

Hoewel In de donkere nacht het tweede deel van de trilogie rond rechercheur Gemma Woodstock is, is daar niets van te merken. Omdat Bailey ervoor gekozen heeft het verhaal op een geheel andere locatie te laten plaatsvinden, heeft het zo goed als geen enkele verwijzing naar het eerste deel. Het enige waar je uit kunt afleiden dat het een vervolgdeel is, is het privéleven van Gemma. De auteur vertelt daar trouwens ruim voldoende over zodat dit boek uitstekend onafhankelijk van het andere gelezen kan worden.

Het verhaal speelt zich in een relatief korte periode af, tweeënhalve week. Over het algemeen goed voor een redelijk tot hoog tempo, maar daar is hier geen sprake van. De plot, dat eigenlijk alleen bestaat uit het politieonderzoek en een aantal privéperikelen, kabbelt rustig voort zonder dat zich al te veel onverwachte ontwikkelingen voordoen. Het is, ondanks het minimale aantal wendingen, niet verheffend of verrassend genoeg. Pas in de ontknoping doet zich iets werkelijk onvoorziens voor, het gevolg daarvan is dat er ook meteen wat spanning ontstaat, iets wat daarvoor eigenlijk nog niet waarneembaar was. Toch was de afloop niet geheel onvoorspelbaar. De reden van de dood van een van de personages kon je ruim van tevoren al op je klompen aan voelen komen.

In de donkere nacht wordt, net als het vorige deel, volledig verteld vanuit het perspectief van Gemma. De lezer krijgt daardoor voldoende over haar te weten, maar ten opzichte van het voorgaande boek heeft ze praktisch geen ontwikkeling doorgemaakt. Ze blijft een beetje in hetzelfde hangen en dat is jammer omdat ze het in zich heeft om uit te groeien tot een krachtig personage. De auteur zou er goed aan gedaan hebben wat meer in haar te investeren, ze is immers degene die het verhaal moet dragen. Voor de overige personages geldt eveneens dat er niet helemaal uitgehaald wordt wat erin zit. Op het verhaal heeft dit geen enkele invloed, maar echt leren kennen doe je ze niet.

De auteur heeft een toegankelijke en prettige schrijfstijl, met regelmaat maakt ze gebruik van mooie metaforen en de dialogen zijn eigentijds en realistisch. Situaties en omgeving weet ze beeldend weer te geven, waardoor de lezer zich er een goede voorstelling van kan maken. Wellicht dat hierdoor de thrillerelementen enigszins zijn ondergesneeuwd. Omdat In de donkere nacht het tweede deel van de trilogie is, mogen de verwachtingen hoger zijn dat bij het eerste deel. Maar alle goede bedoelingen ten spijt, Bailey heeft daar niet volledig aan kunnen voldoen.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Sarah Bailey
Titel: In de donkere nacht

ISBN: 9789460687495
Pagina’s: 416

Eerste uitgave: 2020

Licht in de tunnel – Marc de Hond


Beschrijving
‘We wachten niet tot het licht aan het einde aan de tunnel, maar we hangen zelf de lampjes op.’

Toen Marc de Hond eind 2018 hoorde dat hij ziek was, besefte hij dat er een grote kans was dat hij zijn kinderen niet groot zou zien worden. Hij besloot een dagboek te gaan bijhouden. Het werd een periode van veel slecht nieuws en donkere momenten. Maar hij en zijn gezin traden ook de moeilijke momenten met optimisme en humor tegemoet. De lampjes in de tunnel waren het bijzondere huwelijksaanzoek in Carré tijdens de eerste chemo, het afscheidsfeest voor zijn blaas die verwijderd moest worden, de pretparkbezoeken met de kinderen op goede dagen en het huwelijksfeest toen Marc en zijn vrouw Remona al wisten dat hij niet meer beter zou worden, maar dat geheim hielden voor hun gasten.

Licht in de tunnel is een bijzonder boek met een unieke en inspirerende kijk op leven en dood. Naar Marcs wens verschijnt het na zijn dood. Hij overleed op 3 juni 2020.

Recensie
Eind 2002 werd bij Marc de Hond een tumor in zijn ruggenmerg ontdekt. Hieraan werd hij drie keer geopereerd en bij een van die operaties raakten de zenuwen aan zijn ruggenmerg bekneld. Door een medische misser kreeg hij een dwarslaesie en werd hij rolstoelafhankelijk. Over zijn revalidatieproces en de acceptatie van zijn handicap schreef hij het boek Kracht, dat in augustus 2008 is verschenen. Ruim tien jaar later kreeg hij een nieuwe tegenslag te verwerken, hij kreeg blaaskanker. Nadat hij dit hoorde, besloot hij een dagboek bij te houden om daarin zijn verhaal, zijn belevenissen, tot zijn dood in op te tekenen. Op 3 juni 2020 overleed hij en conform zijn wens is het boek, Licht in de tunnel, na diens overlijden uitgegeven.

En als de klok luidt, het tijd is
Ik zing voor de laatste keer
En als ik daar lig, in vrede
Zing deze dan nog een keer

En als de klok luidt, bouw dan een mooi feest voor mij
Zo eentje, die doorgaat, doorgaat voor altijd
Mocht ik heengaan, ergens, treur dan niet om mij
Maar proost op het leven, en treur niet om mij.

Met deze tekst, die hem verdriet en troost gaf, sloot Marc de Hond altijd zijn theatertour af. Het zijn nu tevens de laatste woorden van Licht in de tunnel, zijn dagboek dat begint op 31 juli 2018 en eindigt op zijn sterfdag, 3 juni 2020. In dit dagboek begint de auteur met te vertellen dat hij een Olympische medaille voor geluk heeft gewonnen (de geboorte van zijn zoon James), maar ook een voor pech (de keiharde mededeling dat hij blaaskanker heeft). Vanaf dat laatste moment, het is inmiddels half december 2018, doet hij verslag van zijn nieuwe omstandigheden, hoe hij ermee omgaat, maar ook wat deze flinke tegenvaller voor zijn gezin en familie betekent.

Hoewel De Hond ongetwijfeld niet alles wat hij in die anderhalf jaar heeft door- en meegemaakt aan het papier toevertrouwd zal hebben, is hij over veel dingen toch heel openhartig. Hij vertelt over zijn vele ziekenhuisopnames, momenten dat de emoties de overhand namen, waarbij hij en zijn vrouw Remona in huilen uitbarstten, maar ook over de vele nieuwe teleurstellingen waarmee hij en zijn gezin mee geconfronteerd werden. Hoewel vaak emotioneel en aangrijpend, is Het licht in de tunnel niet alleen maar een boek vol ellende. Want ook de mooie en dierbare gebeurtenissen die de auteur heeft meegemaakt worden beschreven. De dagjes uit met het hele gezin, zijn enorme drive om weer in theaters te gaan optreden en het plezier dat hij daaraan beleeft, maar ook de knuffels die hij zijn kinderen kan geven en daar enorm van geniet.

Ondanks de moeilijke en vaak slopende periode heeft De Hond zijn gevoel voor humor altijd behouden. Een van de voorbeelden daarvan is die keer dat hij het ziekenhuis gekscherend vergelijkt met het huis van bewaring. Toch lijkt hij dit wel met een cynische ondertoon gezegd te hebben, want wanneer hij langer dan een dag in het ziekenhuis moest verblijven, had hij vaak het gevoel dat hij erin opgesloten zat. Natuurlijk had hij het mentaal ook wel eens zwaar, daar was hij eerlijk in, maar dan pakte hij zichzelf aan en even later, of in ieder geval de volgende dag, was hij weer de oude Marc. Uit alles kan de lezer opmaken dat de rasoptimist in hem niet zo heel snel klein te krijgen was. Hij zette het negatieve al heel snel weer om in het positieve.

Het licht in de tunnel is geschreven vanuit gevoel, dat is aan alles te merken. Daarom is het oprecht, is het vaak aangrijpend en kan het op momenten ook confronterend zijn. Maar wat het bovenal is, is dat het geschreven is uit liefde. Voor Remona, voor Livia, voor James en voor alle andere dierbaren van Marc. En daar is hij buitengewoon in geslaagd.

Waardering: 5/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Marc de Hond
Titel: Licht in de tunnel

ISBN: 9789400513440
Pagina’s: 248

Eerste uitgave: 2020

De stagiair – Helen Monks Takhar


Beschrijving
Volgens de 42-jarige hoofdredacteur Katherine is de nieuwe stagiair Lily een typische millennial: verwend, hypercorrect en zelfbewust. Met haar tante als directeur heeft ze het bovendien maar gemakkelijk als nieuwkomer op de redactie. Lily ziet Katherine juist als een wezen uit een ander tijdperk: hiërarchisch, onaardig en denigrerend.

De komst van Lily op de redactie van het Women’s Leadership-magazine verandert alles aan het leven van Katherine. Tot haar eigen ongenoegen raakt ze in de ban van de jonge vrouw, die haar pijnlijk herinnert aan haar eigen ouder worden en vervlogen ambitie. Lily doet poeslief, maar er klopt iets niet. Wanneer Lily toevallig vrienden wordt met háár man en opduikt op borrels met haar vrienden, begint Katherine nerveus te worden. Is zij paranoïde? Of wil Lily haar iets duidelijk maken?

Recensie
Na haar studie aan Cambridge University werkte Helen Monks Takhar als journalist, copywriter en redacteur voor financiële dagbladen en nationale kranten. De verschillen tussen twee generaties, maar ook het oneerlijke gif dat jongeren tegenwoordig over zich heen krijgen, waren voor haar de aanleiding om een boek te schrijven. Dat is de in 2020 verschenen psychologische thriller De stagiair geworden. Haar eigen gevoel, dat ze op straat niet meer werd opgemerkt, heeft hierin ook meegespeeld.

Als Leadership-hoofdredacteur Katherine Ross met de taxi naar haar werk gaat, laat ze de jonge Lily Lunt meeliften. Dan blijkt dat Lily de nieuwe stagiaire is en het nichtje van de eveneens nieuwe directeur van het magazine. Prompt wordt het leven van Katherine anders, ze lijkt door Lily geobsedeerd, werk wordt haar uit handen genomen, haar partner Iain voelt steeds meer voor Lily voelen en er vinden onverklaarbare dingen plaats. Lily is zich echter van geen kwaad bewust en doet aardig tegen iedereen. Toch is er iets niet helemaal in de haak, want heeft ze er bedoeling met haar gedrag?

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Katherine en Lily. Hoewel hun personages niet uitvoerig uitgewerkt worden, komt de lezer wel voldoende over hen te weten, hij kan zich een prima beeld van en over hen vormen. Zo merk je al snel dat beide dames zich niet voordoen zoals ze werkelijk zijn. Daardoor, maar ook door hun gedrag en hun handelingen kun je onmogelijk een greintje sympathie voor hen opbrengen. Voor het verhaal is dit goed, anders zou het erg nietszeggend zijn geworden, maar daar is dan eigenlijk ook alles wel mee gezegd. Katherine ontpopt zich in het begin van De stagiair meteen al als een zeur die niet onder stoelen of banken steekt dat ze een hekel aan millennials heeft, vanaf meet af aan is het een en al geklaag, niets of niemand kan iets goed doen. Ook op Lily valt het een en ander aan te merken, ze is vriendelijk en aardig wanneer het haar uitkomt, manipuleert dat het een lieve lust is en zet alles en iedereen naar haar hand. Ze heeft overduidelijk een dubbele agenda.

De stagiair moet het niet hebben van zijn snelheid. Integendeel, het is traag en wil maar niet opschieten. In principe is dit voor een psychologische thriller niet zo heel dramatisch, maar in het boek van Monks Takhar gebeurt er wel heel erg weinig. Er zijn geen plotwendingen, cliffhangers komen sporadisch voor en pas tegen het eind van het verhaal doet zich een eerste verrassende ontwikkeling voor. Dit alles zorgt ervoor dat iedere vorm van spanning ontbreekt. Pas in de ontknoping, veel te laat, begint het verhaal iets interessanter te worden en valt er een kleine verrassing te bewonderen. Hoewel een deel daarvan overigens voorspelbaar is. Toch, ondanks dat het absoluut niet spectaculair of opzienbarend beter is, zijn de laatste paar hoofdstukken wel het beste van het boek.

In principe is het idee achter De stagiair niet eens zo heel erg beroerd. En ook is het niet zo dat de auteur niet weet hoe ze een verhaal moet vertellen, dat lukt haar wel degelijk. Het enige dat eraan schort is de uitwerking. Onsympathieke personages, een veel te traag tempo en op de koop toe ook nog een aantal onwaarschijnlijkheden en onmogelijkheden (een stagiair die in mum van tijd promotie maakt) zorgen voor een bijzonder ongeloofwaardig en langdradig verhaal. Ondanks dat de schrijfstijl van Monks Takhar acceptabel en redelijk toegankelijk is, is haar debuut een regelrechte miskleun geworden. De enigszins positief kant opgaande ontknoping kon daar geen verandering meer in aanbrengen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Monks Takhar
Titel: De stagiair

ISBN: 9789401612067
Pagina’s: 400

Eerste uitgave: 2020

Nighthawk – Clive Cussler


Beschrijving
Wanneer het meest geavanceerde vliegtuig ooit boven de Grote Oceaan verdwijnt, nemen Kurt Austin en Joe Zavala deel aan een dodelijke wedstrijd om de machine te lokaliseren. Rusland en China willen de revolutionaire technologie ook in handen krijgen, maar de Verenigde Staten hebben grotere zorgen: de X-37 draagt een lading gevoelige materie uit de bovengrenzen van de atmosfeer met zich mee. Als de lading ontdooit, zal het een catastrofe van bijna ondenkbare proporties ontketenen. Het NUMA-team riskeert alles om een ramp te voorkomen.

Recensie
Al op jonge leeftijd verslond Clive Cussler boeken met avontuurlijke verhalen en op school was hij meer bezig met het fantaseren over avonturen dan dat hij de lessen volgde. Aan het eind van de jaren ’60 begon hij zelf met schrijven, maar dat was aanvankelijk geen succes. Pas in 1973, na het ensceneren van een hoax, werd zijn eerste boek The Meditteranean Caper (May day, 1994), gepubliceerd. Hierna schreef hij er nog meer dan tachtig en daarvan werden er meer dan honderd miljoen verkocht. Zijn jongste thriller is Nighthawk, dat begin april 2020 is verschenen en waarvan Graham Brown de co-auteur is.

Onder het toeziend oog van de NSA verdwijnt het onbemande ruimtetoestel Nighthawk, een van de meest geavanceerde vliegtuigen ooit, boven de Stille Oceaan. Kurt Austin en Joe Zavala van NUMA worden ingeschakeld om te helpen het luchtvaartuig op te sporen. Dan blijkt dat ook de Russen en Chinezen in het toestel geïnteresseerd zijn. De reden daarvan dat zich aan boord een uiterst explosief materiaal bevindt. Het wordt bevroren gehouden, maar als het ontdooid is, zal het een wereldwijde catastrofe veroorzaken. Samen met Emma Townsend, een medewerker aan het Nighthawk-programma, probeert het NUMA-team dit te voorkomen.

Nighthawk is alweer het veertiende deel uit de serie met Kurt Austin en Joe Zavala, maar kan uitstekend afzonderlijk van de andere gelezen worden. Nergens wordt verwezen naar de voorgaande delen en de personages blinken uit in oppervlakkigheid. Dit laatste wil niet zeggen dat ze voor het verhaal niet zinvol of interessant zijn, maar over wie ze werkelijk zijn of wat hun achtergrond is, wordt niet zo bijster veel verteld. Voor de avonturen die ze beleven geen probleem, maar de lezer die op wat meer diepgang hoopt, komt bedrogen uit. Daarnaast wordt Austin wel heel erg als superheld neergezet. Hij kan alles, hij doet alles, hij weet alles en het wonderbaarlijkste is dat hij de tegenslagen waar hij mee te maken krijgt stuk voor stuk weet te overwinnen. Alsof hij over ongeëvenaarde krachten beschikt.

Het verhaal begint met een proloog die zich vele eeuwen eerder afspeelt. Later blijkt dat deze inleiding niets met het verhaal zelf te maken heeft, maar er indirect wel een verband mee heeft. Hierna ontwikkelt Nighthawk zich zoals de Cussler-lezer van hem gewend is. Er gebeurt iets, Kurt en zijn team worden erbij gehaald, ze krijgen met een of meer tegenpartijen (vijanden) en tegenslagen te maken en alles komt uiteindelijk weer op zijn pootjes terecht. Het is een nogal clichéconcept zonder echte verrassingen. Gelukkig voor de lezer heeft het verhaal wel een aantal onverwachte plotwendingen en zijn er ook een paar spannende situaties. Nochtans lijkt de auteur vooral op safe te willen spelen en blijft dat aantal momenten vrij beperkt.

Voor een actiethriller, het subgenre waar Cussler naam in heeft gemaakt, is de actie die in Nighthawk voorkomt ondermaats. Het komt erin voor, maar desalniettemin heeft het verhaal deze keer wel heel veel weg van één groot avontuur. Een internationaal avontuur weliswaar, want de Russen en Chinezen hebben er een aanzienlijke rol in. De onderlinge verstandhouding tussen de drie landen is verre van optimaal, doet enigszins achterhaald aan, maar gezien de huidige opstelling van de Verenigde Staten tegenover Rusland en China is het in zekere zin toch realistisch. Iets dat overigens niet geldt voor het verhaal zelf, dat is namelijk tamelijk ongeloofwaardig. Van die geloofwaardigheid moet de auteur het ook niet hebben, het schrijven van een lezenswaardig verhaal is voor hem de hoofdzaak. Iets dat hem redelijk is gelukt.

De schrijfstijl van Cussler is aangenaam, maar gedetailleerd. Het doel daarvan is een beeldend verhaal, iets dat hem, ondanks dat dit ten koste van het tempo gaat, grotendeels ook lukt. Nighthawk is echter geen boek dat blijft hangen en haalt met enige moeite maar net een voldoende.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Clive Cussler (& Gordon Brown)
Titel: Nighthawk

ISBN: 9789044355383
Pagina’s: 352

Eerste uitgave: 2020

** WINACTIE ** Het echte leven – Adeline Dieudonné

Onlangs las en recenseerde ik Het echte leven van Adeline Dieudonné. Omdat het boek even daarvoor is uitgeroepen tot de VN Thriller van het Jaar stelde Uitgeverij Atlas Contact een exemplaar ter beschikking waarmee ik een winactie mocht organiseren.

Wat moet je hiervoor doen?
Niet zo heel veel eigenlijk. Het enige is om in het reactieformulier hieronder te laten weten wat voor jou ‘Het echte leven’ is. Uit de inzendingen zal één winnaar worden gekozen.

Over het boek
Een Vinex-wijk zoals er zoveel bestaan. Een naargeestig huis met een kamer vol opgezette dieren, een sadistische vader en een murw geslagen moeder. Dat is de gezinssituatie van de 10-jarige vertelster. Als zij en haar jongere broertje Gilles getuige zijn van een gruwelijk ongeluk, trekt hij zich terug in zichzelf. Nu broer en zus ook elkaar kwijt zijn, lijkt alle hoop op geluk verloren. Maar dan neemt de hoofdpersoon in al haar kwetsbaarheid het lot in eigen hand. Vastbesloten en doelbewust neemt ze zich voor om koste wat het kost de lach op het gezicht van haar broertje terug te brengen. Dat blijkt geen eenvoudige taak. Als ze dan zelf op een ongekende manier op de proef wordt gesteld – door haar eigen vader – neemt ze zich voor: ik zal in dit leven geen prooi zijn. En ze zal alles doen om sterk te blijven en weerstand te bieden aan wie haar kwaad wil doen.

De winactie is inmiddels gesloten.

Het echte leven – Adeline Dieudonné


Beschrijving
Een Vinex-wijk zoals er zoveel bestaan. Een naargeestig huis met een kamer vol opgezette dieren, een sadistische vader en een murw geslagen moeder. Dat is de gezinssituatie van de 10-jarige vertelster. Als zij en haar jongere broertje Gilles getuige zijn van een gruwelijk ongeluk, trekt hij zich terug in zichzelf. Nu broer en zus ook elkaar kwijt zijn, lijkt alle hoop op geluk verloren. Maar dan neemt de hoofdpersoon in al haar kwetsbaarheid het lot in eigen hand. Vastbesloten en doelbewust neemt ze zich voor om koste wat het kost de lach op het gezicht van haar broertje terug te brengen. Dat blijkt geen eenvoudige taak. Als ze dan zelf op een ongekende manier op de proef wordt gesteld – door haar eigen vader – neemt ze zich voor: ik zal in dit leven geen prooi zijn. En ze zal alles doen om sterk te blijven en weerstand te bieden aan wie haar kwaad wil doen.

Recensie
In 2017 is Adeline Dieudonné, behalve auteur ook actrice en theatermaakster, begonnen met het schrijven van en het spelen in het toneelstuk Bonobo Moussaka. Het schrijven beviel haar zo goed dat ze er niet meer mee wilde stoppen. Daardoor won ze in 2017 met haar novelle Amarula een schrijfwedstrijd en waarmee ze een jaar later debuteerde. In augustus 2019 verscheen Het echte leven, waarin ze een verhaal vertelt waaraan ze zelf plezier wilde beleven. Voor deze roman ontving ze diverse prijzen. De rechten voor de vertaling gingen naar achttien landen en het boek zal eveneens worden verfilmd.

In een doorsneewijk aan de rand van een bos woont een tienjarig meisje met haar vader, moeder en broertje. Haar vader is bezeten van de jacht, drinkt en zit vooral voor de televisie. Haar moeder lijkt zich nergens mee te bemoeien en geeft alleen maar om haar geitjes. De enige met wie ze nog een band heeft, is haar vier jaar jongere broertje Gilles. Nadat ze allebei hebben gezien dat de ijscoman bij een ongeluk omkwam, keert Gilles steeds meer in zichzelf waardoor ook zijn gedrag verandert. Het meisje laat het er echter niet bij zitten en besluit om haar eigen plan te trekken.

Het echte leven wordt verteld vanuit het perspectief van het meisje, de ik-figuur, uit het gezin waar het in het verhaal om draait. Het begint wanneer ze nog tien jaar oud is en eindigt vijf jaar later, ze is dan inmiddels vijftien jaar. Wat hierbij in het oog springt, is dat Dieudonné het uitstekend beheerst om in de huid van het meisje te kruipen. Nergens doet het geforceerd aan, het meisje denkt en handelt op een manier die overeenstemt met haar leeftijd en daardoor komen haar gedragingen heel realistisch over. Dat ze daarbij ook nog eens hoogbegaafd lijkt te zijn, doet daar niets aan af. Omdat het meisje het verhaal vertelt, komt de lezer vrij veel over haar te weten en krijgt daardoor een band met haar. De drie andere personages uit het gezin worden eveneens voldoende uitgewerkt, hierdoor kan hij zich prima beeld van hen vormen.

De schrijfstijl die de auteur hanteert, is eigentijds, vlot en toegankelijk. Daarnaast maakt ze regelmatig gebruik van mooie vergelijkingen en beeldspraken. Situaties worden beeldend beschreven en ook de gevoelens van de personages komen bijzonder goed tot uiting. De lezer kan bijvoorbeeld de woede van de vader zien, de onderdanigheid van de moeder, de angst van iedereen. Hierdoor is het verhaal bij vlagen aandoenlijk en ontroerend, maar aan de andere kant kan het op zijn tijd ook wel voor een glimlach te zorgen. Hoewel Het echte leven absoluut geen thriller is, zorgt Dieudonné wel voor een voortdurende spanningsboog. Je voelt aan alles dat er op een bepaald moment iets gaat gebeuren, de plot veroorzaakt een onheilspellend gevoel. Uiteindelijk wordt dit bewaarheid, want in de ontknoping doet zich een onvervalst thrillerwaardige climax voor.

Of het een bewuste keuze is, is niet bekend, maar de auteur heeft in het verhaal een nog steeds voorkomend maatschappelijk probleem verwerkt: huiselijk geweld. Een thema dat wel de rode draad is, maar waar niet voortdurende de aandacht op wordt gevestigd. De vader, en Gilles op een gegeven moment ook, worden door het meisje vergeleken met een hyena, vooral ingegeven doordat beiden zich nogal agressief gedragen. Desondanks vraag je je aan het eind van het verhaal wel een keer af wie de echte hyena is, de vader en zoon of toch het meisje. Terwijl haar gedrag hoe dan ook niet overeenkomt met dat van dit roofdier.

Dat Dieudonné plezier heeft beleefd aan het schrijven van haar eerste roman is goed te merken. Want ondanks dat het verhaal niet altijd even vrolijk is, spat de frisheid er in feite wel vanaf. Mede daarom is Het echte leven, ondanks een minimale voorspelbaarheid, een genot om te lezen.

Met dank aan uitgeverij Atlas Contact voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Adeline Dieudonné
Titel: Het echte leven

ISBN: 9789025454647
Pagina’s: 208

Eerste uitgave: 2019