Beschrijving
Eind jaren vijftig. Terwijl via Radio Luxemburg langzaam de rock-’n-roll ons land binnendruppelt, is Den Haag het centrum van feesten waar Indische jongeren op elektrische gitaren een mengeling van rock-’n-roll en traditionele krontjong spelen. Het is ook de plek waar twee achttienjarige jongens met totaal verschillende achtergronden voor een keuze komen te staan: een burgermansbestaan of het avontuur zoeken in de muziek. De Nederlandse Johan wil het gelovige milieu van zijn ouders ontvluchten en vindt in zijn Indische vrienden en hun muziek een ongekende vrijheid. De in Indonesië geboren en naar Nederland gevluchte Chris wil het verleden van zich afschudden, maar botst tegen de harde, verzuilde Nederlandse mentaliteit.

Recensie
Zijn oorspronkelijke beroep is eigenlijk grafisch ontwerper, maar Leo Blokhuis is vooral bekend als popjournalist. Hij is presentator van radio- en televisieprogramma’s en zijn bekendheid is vooral te danken aan het programma Top 2000 à gogo, dat hij samen met Matthijs van Nieuwkerk presenteert en vlak voor de kerstdagen op televisie wordt uitgezonden. Daarnaast heeft hij diverse boeken over popmuziek geschreven en treedt hij geregeld op in het theater. In september 2019 verscheen zijn eerste roman, Blauwe zomer, waarin muziek ook een belangrijke rol speelt.

Aan het eind van de jaren vijftig komt de uit een streng gelovig gezin komende achttienjarige Johan in aanraking met rock-‘n-rollmuziek. Eerst nog stiekem, maar door zijn vriendschap met de uit Nederlands-Indië afkomstige Chris verbergt hij deze liefde steeds minder. Samen met Rob, de broer van Chris en Stephan beginnen ze de band De Rocking Blue Boys. Voor Johan en Chris betekent dit een enorme verandering in hun bestaan. Daarnaast hebben ze allebei ook nog te kampen met hun achtergrond, voor de een het geloof, voor de ander het leven in Nederlands-Indië.

Blokhuis is opgegroeid in een gereformeerd gezin, zijn vader was predikant, en dat is in Blauwe zomer te merken. Want, zo blijkt ook uit een aantal door hem gegeven interviews, het verhaal van Johan is gebaseerd op zijn eigen leven. Die indruk krijgt de lezer ook al als hij deze debuutroman aan het lezen is, het geloof, of misschien wel de worsteling daarmee, heeft namelijk een belangrijke rol in het verhaal. De grote passie van Blokhuis, muziek, is het andere thema in het boek. Daarbij richt hij zich vooral op de opmars van de rock-‘n-roll in Nederland en in zekere zin ook in de omringende landen. De expertise van Blokhuis is dan onmiskenbaar.

Blauwe zomer heeft een aantal verhaallijnen, een korte in het heden (2005) en een paar langere die in 1950 beginnen en vervolgens chronologisch eindigen in het midden van de jaren negentig. Al deze subplots, en dat is vanaf het begin al duidelijk, hebben met elkaar te maken en die in het verleden komen al redelijk snel samen. Uit alles blijkt dat Blokhuis veel tijd heeft besteed aan research, dat valt min of meer ook op te maken uit het dankwoord en de verantwoording. De feiten die in het verhaal verwerkt zijn, kloppen daarom ook. Het gevolg is wel dat het verhaal nogal statisch overkomt, alsof het geen ziel heeft. Het spreekt voor een groot deel niet tot de verbeelding.

Is Blokhuis’ roman daarom ronduit vervelend? Nee, dat gaat ook weer veel te ver. Het is over het algemeen redelijk onderhoudend, hoewel er soms wel eens vraagtekens gezet kunnen worden bij de manier van schrijven. Die is voor een groot deel vrij eenvoudig, niet gecompliceerd en daardoor ook niet erg diepgaand, het blijft vaak nogal oppervlakkig. Dit is volledig tegenstrijdig met het aan deze roman meegegeven etiket meeslepend. Wat dat betreft, zeker met het oog op wat er destijds in voormalig Nederlands-Indië is gebeurd, had er meer uitgehaald kunnen worden. Dat zou het boek ongetwijfeld meer glans hebben gegeven.

Wat goed overkomt in het verhaal is de innerlijke strijd die Chris en Johan voeren. Voor de buitenwereld zijn het twee jonge en volop in het leven staande jongens, maar diep van binnen worstelen ze met hun afkomst, hun strijd met het volwassen worden en vooral met hun vader-zoonrelatie. Hoewel die van Chris volkomen anders is dan die van Johan. Blokhuis is sterk in het vertellen van verhalen, dat heeft hij vaak genoeg bewezen, en ook uit dit boek blijkt dat hij dat beheerst. Maar meer dan een krappe voldoende verdient Blauwe zomer echter niet.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Leo Blokhuis
Titel: Blauwe zomer
ISBN: 9789026348082
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Een eenvoudige DNA-test is genoeg om jouw perfecte partner te vinden. Het bedrijf Match Your DNA kondigde aan het gen te hebben gevonden dat ons verbindt met onze zielsverwant. Sindsdien zijn miljoenen mensen gematcht. Maar de ontdekking leidt ook tot talloze verbroken relaties en ideeën over daten, romantiek en liefde zijn totaal veranderd. Nu krijgen vijf totaal verschillende mensen het bericht dat ze een match hebben. Ze staan op het punt de ware te ontmoeten. Maar niet iedereen zal nog lang en gelukkig leven. Zelfs zielsverwanten hebben geheimen, en sommige zijn schokkender dan je denkt…

Recensie
Het favoriete schoolvak van John Marrs was Engelse taal- en letterkunde, dus wat het voor hem een logische keuze om een schrijvend beroep te kiezen. Dat werd de journalistiek en dat is al vijfentwintig jaar zijn professie. Het leek hem wel interessant om een keer een boek te schrijven, maar zijn in 2013 geschreven debuut When you disappeared werd door een aantal agentschappen en uitgeverijen afgewezen, maar na een aantal revisies verscheen het onder de titel The wronged sons. The one, zijn derde boek, is in 2019 in het Nederlands verschenen onder de titel De ware.

Het bedrijf Match your DNA heeft een DNA-test ontwikkeld die ervoor zorgt dat je de perfecte partner vindt. Het is een groot succes en wereldwijd hebben miljoenen mensen hier gebruik van gemaakt. Ook Mandy, Christopher, Jade, Nick en Ellie, vijf totaal verschillende mensen, hebben een DNA-monster opgestuurd en krijgen nu het bericht dat de ware voor hen gevonden is. De ontmoeting met hun soulmate heeft niet alleen gevolgen voor het leven dat ze tot dusver hebben geleid, maar ook voor hun toekomst. En worden geheimen onthuld die verborgen hadden moeten blijven.

Passanten op een roltrap in Londen vormden in 2015 voor Marrs de inspiratie voor het schrijven van De ware. Thuis bedacht hij het fictieve datingbedrijf Match your DNA, dat op basis van speekselmonsters mensen aan elkaar verbindt. De auteur had toen misschien niet kunnen vermoeden dat dit idee ook werkelijkheid is, er zijn namelijk verschillende bedrijven die zich met deze vorm van dating bezighouden. De vijf hoofdpersonen in De ware vertellen, ieder in afwisselende hoofdstukken, vanuit hun eigen perspectief hoe het hen is vergaan nadat ze contact met hun match hebben gezocht. Het verhaal bestaat daardoor in feite uit vijf verschillende verhaallijnen, waarvan de enige overeenkomst is dat ze met Match your DNA te maken hebben. Verder is er geen enkel raakvlak en vloeien ze op den duur ook niet samen. Een opzet die ongebruikelijk, maar zonder meer interessant is.

Tot ver over de helft hebben de verhalen, uitgezonderd dat van Christopher, weinig kenmerken van een thriller. Ze laten vooral zien hoe het de personages vergaat sinds ze hun match hebben ontmoet. Hierdoor hebben ze niet de spanning die je als thrillerlezer mag verwachten, de verschillende plotwendingen en cliffhangers ten spijt. Wel voel en merk je aan alles dat dit niet zo zal blijven en ben en blijf je steeds benieuwd naar hoe het iedereen zal vergaan. In het laatste kwart wordt het geduld van de lezer beloond, want dan ontstaat er een spanningsveld en de ontknoping kent een aantal verrassende ontwikkelingen. Dan merkt de lezer ook pas echt dat De ware een thriller is, wel erg laat, maar de finale van het boek is het wachten wel waard.

In de korte hoofdstukken leer je alle personages stuk voor stuk goed kennen en zonder dat daar erg veel diepgang voor nodig is, raakt de lezer toch met hen verbonden, hoewel met de een wel wat meer dan met de ander. Toch is iedere verhaallijn, elk op zijn eigen manier, interessant en blijven ze van begin tot eind boeien. Dat daarmee de nieuwsgierigheid van de lezer voortdurend op de proef wordt gesteld, is de verdienste van de auteur. Tevens weet hij het voor elkaar te krijgen dat je er zelf ook over gaat nadenken hoe het zou zijn als je via een DNA-match je ware voorgeschoteld krijgt. En niet alleen daarover, want je realiseert je tevens dat kwaadwillenden een dergelijke test kunnen beïnvloeden. En dat is een beangstigende gedachte.

Marrs heeft met De ware, vertaald door Els Franci-Ekeler, een origineel, onderhoudend en soms bizar boek geschreven. Waarbij de diepere betekenis die een van de subplots uiteindelijk heeft de aandachtige lezer ongetwijfeld niet zal ontgaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Marrs
Titel: De ware
ISBN: 9789044356137
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
De donkere dagen voor kerst waren nog nooit eerder zo spannend.

Spanning van Hollandse bodem. De auteurs van de Crime Compagnie hebben hun misdadige breinen weer aan het werk gezet en superspannende korte verhalen geschreven. Met bijdragen van:

Loes den Hollander, Marelle Boersma, Linda Jansma, Theo en Marianne Hoogstraten, Marja West, Angelique Haak, Marijke Verhoeven, Svea Ersson, Martine Kamphuis, Atie Vogelenzang, Ingrid Oonincx, Heleen Smit, Annerieke de Vries, Ad van de Lisdonk, Heleen van den Hoven, Mariska Overman

Recensie
De Crime Compagnie, die sinds 2009 zelfstandig en vanaf 2012 onder deze naam opereert, is een uitgeverij die gespecialiseerd is in thrillers. In het laatstgenoemde jaar begonnen ze zich te richten op de Nederlandse thrillerschrijfster en in het bijzonder op de ‘vrouwenthrillers’. De uitgeverij heeft veel succesvolle schrijfsters, waaronder Linda Jansma, Loes den Hollander en Marelle Boersma onder haar gelederen. Een aantal auteurs, waaronder deze drie, heeft een kort verhaal geschreven dat onder de titel De donkere dagen op 1 november 2019 is verschenen.

De dagen voor kerst worden de donkere dagen genoemd. Niet alleen omdat de daglichtperiode dan het kortst is, maar ook omdat het weer half december vaak somber is, veel bewolking en ook regelmatig mist. Deze periode was voor De Crime Compagnie een aanleiding om de bundel De donkere dagen samen te stellen, waarin korte verhalen opgenomen zijn die zich rond de kerstdagen afspelen. Het resultaat is een mix van achttien korte verhalen, waarin de verschillende auteurs de overkoepelende uitgangspunten, spanning en de dagen rond kerst, in verwerkt hebben.

Aan deze opdracht hebben de verschillende auteurs voldaan, want de meeste verhalen spelen zich vlak voor Kerstmis af, sommige op kerstavond en enkele een paar dagen daarvoor of daarna. De enige rode draad die door alle verhalen heenloopt, is dat er over het algemeen een vleugje spanning in te bespeuren is. Voor het ene geldt dat overigens meer dan voor het andere. Het ene verhaal maakt ook nieuwsgieriger dan het andere en er zijn er die enigszins voorspelbaar zijn. Heleen van den Hoven heeft in De engel van de Notre Dame enkele gebeurtenissen verwerkt die werkelijk plaatsgevonden hebben en daarmee is ze de enige van de auteurs. Omdat de lezer zich daar wat bij voor kan stellen, leeft haar verhaal wat meer dan de meeste andere.

Omdat een kort verhaal maar een beperkt aantal woorden heeft, heeft het merendeel van de auteurs zich geen diepgang veroorloofd. Dit wil overigens niet zeggen dat alle verhalen oppervlakkig zijn, dat geldt maar voor een paar ervan. Wat ze wel gemeen hebben, is dat ze luchtig zijn, maar voor een verzamelbundel als dit is dat geen enkel probleem. Opvallend is wel dat in veel van de verhalen een ideaal kerstscenario, misschien zelfs wel winterscenario, geschetst wordt. Want er is sneeuw, soms wel erg veel zelfs. Omdat Nederland, waar de meeste verhalen zich afspelen, rond de kerstdagen niet bedolven ligt onder een al dan niet dikke sneeuwlaag is dat niet zo heel erg realistisch. Daar is het de schrijvers echter niet om te doen, want het belangrijkste is de sfeer die er rond die dagen heerst. En stuk voor stuk zijn ze er zonder meer in geslaagd die te laten overkomen.

Een niet onaardige bijkomstigheid is dat de lezer in deze bundel kennis kan maken met zowel bekende als minder bekende auteurs, wat hun schrijfstijl is en welke spanning je in hun reguliere boeken kunt verwachten. De verzameling verhalen is daar een milde afspiegeling van, maar geeft in beginsel dus wel een globale indruk van wat de lezer van de schrijvers kan verwachten. Het is een ideaal boek dat rond de kerstdagen gelezen kan worden, al is het alleen maar om de ambiance. De Crime Compagnie en de desbetreffende auteurs hebben van De donkere dagen in ieder geval een aardige en lezenswaardige bundel gemaakt.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Diverse auteurs
Titel: De donkere dagen
ISBN: 9789461094384
Pagina’s: 310
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Vijf mensen staan rondom een ondiep graf. Ze hebben om de beurt gegraven. Een graf voor een volwassene zou nog langer hebben geduurd. Het slachtoffer was onschuldig, maar ze hadden geen keus. Hun geheimen moesten bewaard blijven, ten koste van alles.

Een gewurgde schooldirectrice blijkt slechts het begin van een reeks gruwelijke moorden die de inwoners van Black Country doet huiveren. Na een lugubere vondst in een voormalig weeshuis realiseert detective Kim Stone zich dat de dader van al deze misdaden één en dezelfde is – en dat hij al dertig jaar actief is.

Stone is de enige die de moordenaar kan ontmaskeren, maar ze wordt afgeleid door demonen uit haar verleden. Terwijl zij de duistere gebeurtenissen uit haar jeugd probeert te verwerken, blijft het dodental stijgen…

Recensie
Op de basisschool ontdekte Angela Marsons haar liefde voor schrijven. Toen ze twaalf jaar oud was, gaf haar leraar Engels haar een paar boeken en toen wist ze dat ze later schrijfster wilde worden. Dat deed ze aanvankelijk voor zichzelf, maar op haar twintigste begon ze deel te nemen aan een aantal wedstrijden voor korte verhalen, waarvan ze er één won. Later publiceerde ze twee van haar eerder geschreven boeken en richtte ze zich op het schrijven van misdaadverhalen. In 2015 verschenen de eerste drie thrillers uit een serie van zestien waarin Kim Stone de hoofdpersoon is. Stille schreeuw, haar debuut, is begin 2020 in het Nederlands uitgebracht.

In Black Country, een gebied in het westen van Engeland, wordt de directrice van een school gewurgd. Dit blijkt het begin te zijn van een serie moorden op oud-medewerkers van een voormalig weeshuis. Op het terrein rond het gebouw vindt een opgraving plaats, waarbij menselijke botten worden aangetroffen. Rechercheur Kim Stone en haar team onderzoeken beide zaken en al snel wordt duidelijk dat ze met elkaar te maken hebben. En komen ze erachter dat de dader al jaren zonder problemen zijn gang heeft kunnen gaan. Vanwege haar eigen verleden is Kim erop gebrand deze moordenaar te vinden.

Na de korte proloog, die zich iets meer dan tien jaar geleden afspeelt, begint het verhaal met de moord op Teresa Wyatt, directrice van de plaatselijke school. Na de ontdekking van het lichaam komt Kim Stone aan bod, dat betekent een eerste kennismaking met de rechercheur en haar collega’s. Maar het is vooral Kim die tijdens het verhaal aan de lezer voorgesteld wordt. Waarna blijkt dat ze zowel bijzonder als clichématig is. Ze heeft enkele eigenschappen die andere speurders ook hebben: eigenzinnig, soms bot en sociaal kan ze weleens onhandig zijn. Toch onderscheidt ze zich ook, want ze probeert wel aan haar sociale gedrag, dat terug te leiden is naar haar jeugd, te werken. Een situatie aan het eind van het verhaal is daar een goed voorbeeld van. Dit alles maakt haar wel degelijk een interessant en boeiend personage dat in de vervolgdelen alleen maar kan en zal groeien.

Stille schreeuw is een vlot lopend en toegankelijk verhaal dat goed in elkaar steekt. De auteur heeft een beeldende schrijfstijl, de lezer kan zich in veel situaties inleven en de dialogen zijn realistisch. Omdat in de Black Country-regio dialect gesproken wordt, heeft Marsons gemeend dit af en toe in de gesprekken tot uiting te laten komen. Begrijpelijk, maar op den duur hinderlijk, de lezer weet immers al dat het gebied zijn eigen platte taaltje heeft. Het verhaal bevat daarnaast ook een aantal thrillerclichés. Blijkbaar is niet te voorkomen dat in veel politiethrillers een interne concurrentie plaatsvindt en daarmee in feite ook een onderlinge strijd wie een nieuwe zaak toegewezen krijgt. Doe het daarom eens anders en laat de diverse districten of eenheden samenwerken.

Het verhaal wordt voor het grootste deel vanuit het perspectief van Kim verteld. Er zijn echter enkele hoofdstukken waarin de dader aan het woord is. Deze zijn te herkennen aan de cursief gedrukte tekst. Hierdoor komt de lezer wel meer te weten over zijn werkwijze, maar zorgt het niet voor spanningverhogende momenten. Ondanks een aantal plotwendingen en cliffhangers is het Marsons niet gelukt het verhaal te larderen met een zinderende spanning. Pas in de ontknoping krijgt de lezer de grootste verrassing voorgeschoteld, hoewel je een deel daarvan gedurende de plot al enigszins kon vermoeden.

Nog voor verschijnen is Stille schreeuw, vertaald door Textcase, bestempeld als spannend en verslavend, maar kan beide etiketten echter niet waarmaken. Kim Stone is zonder twijfel een personage waar in de vervolgdelen meer uitgehaald zal worden, de schrijfster zal dan echter wel voor meer originaliteit moeten zorgen. Dit debuut is daarom niet meer dan een verdienstelijk begin van een lange serie.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Angela Marsons
Titel: Stille schreeuw
ISBN: 9789022588413
Pagina’s: 386
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
De Iraans-Koerdische journalist Behrouz Boochani zit al sinds 2013 vast op Manus, een eiland  dat bij Papoea-Nieuw-Guinea hoort en waar Australië veel van zijn vluchtelingen naartoe deporteerde. Alleen de bergen zijn mijn vrienden is een levendig portret van vijf jaar opsluiting en ballingschap.

Het is een aangrijpende getuigenis, een overlevingsdaad. Een lyrisch eerstehands verslag. Een kreet van verzet. Boochani schreef zijn boek via Whatsapp, uit angst dat zijn werk in beslag
zou worden genomen. Het won begin dit jaar de prestigieuze Australische literatuurprijs, de Victorian Premier’s Literary Award 2019, in zowel de categorie fictie als non-fictie. Het oordeel van de jury luidde: ‘Een verbluffend kunstwerk en een kritische beschouwing die zich niet eenvoudig laat omschrijven… een literaire triomf, verwoestend en transcendent.’

Het boek gaat in op ‘Manus Prison Theory’, een controlemechanisme waarin mensen worden onderworpen aan strenge regels, hoge muren en vrijheidsberoving, met als doel hen koest te houden. Boochani beschrijft op poëtische wijze wat eindeloze rijen, voedselgebrek, communicatierestricties, kapotte stroomgeneratoren en rampzalige sanitaire voorzieningen
met mensen doen en geeft hun op geheel eigen wijze een gezicht.

Recensie
In 2013 werkte Behrouz Boochani als journalist voor het Koerdische tijdschrift Weyra, dat politieke en sociale artikelen plaatste, maar ook de Koerdische cultuur promootte. In februari van dat jaar viel de Islamitische Revolutionaire Garde de kantoren van Weyra binnen, Boochani was op dat moment niet aanwezig, en arresteerde elf collega’s, waarvan een aantal gevangen werd gezet. Nadat het nieuws over deze inval en arrestaties online was gezet, sloeg hij op de vlucht en op 23 mei 2013 verliet hij Iran definitief om via Zuidoost-Azië en Indonesië in Australië een nieuw onderkomen te vinden. Dit liep echter anders dan hij vooraf kon vermoeden. Samen met vele medevluchters werd hij in het detentiecentrum op het eiland Manus, dat deel uitmaakt van de Onafhankelijke Staat Papoea-Nieuw-Guinea, gevangen gezet. In Alleen de bergen zijn mijn vrienden geeft hij een indringend beeld van zijn oversteek van Indonesië naar Australië, maar vooral van zijn gevangenschap.

In het maanlicht
Een onbekende route
De lucht heeft de kleur van beklemmende angst.

Met deze drie poëtische regels begint Boochani’s verhaal over zijn poging om Indonesië te verlaten en via een meerdaagse en riskante boottocht Australië te bereiken. Regels die exact aangeven wanneer en hoe deze vlucht plaatsvond, maar ook wat het gevoel van de vluchtelingen op dat moment was. De barre omstandigheden aan boord, de boottocht was niet zonder gevaar, maken indruk, want ze zijn dusdanig beschreven dat de lezer de reis als het ware zelf meemaakt en zich, ook al is het alleen maar denkbeeldig, een beetje medevluchteling voelt. Het verblijf op deze vluchtelingenboot, ook al was dat relatief kort, heeft ook de ware aard van de mens naar boven gebracht. Er deden zich namelijk enkele situaties voor waarbij veel vluchtelingen zich als roofdier gedroegen, hun enige drijfveer was overleven en daardoor dachten ze alleen maar aan zichzelf.

De gammele boot vergaat, de vluchtelingen worden opgepikt door een Australisch marineschip. Iedereen verwacht nu dat ze naar Australië gaan, maar via Christmas Island vindt hun uiteindelijke verbanning naar Manus plaats. Daar worden ze op een door hekken omheind stuk land ondergebracht in op containers lijkende barakken, waarbij ze in de gaten worden gehouden door talloze bewakers. De vluchtelingen worden gevangen gehouden alsof het de zwaarste criminelen zijn. Ze komen in omstandigheden terecht die doen denken aan de foto’s van de joden in de concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Boochani’s beeldende beschrijvingen, het is goed te merken dat hij veel geobserveerd heeft, geven de lezer een uitstekende indruk dat het op Manus schrikbarend moet zijn geweest. Uiteindelijk komt een deel van de gevangenen in opstand. Het laatste hoofdstuk, dat het meest intens en tegelijkertijd ook triest is, verhaalt hierover.

Boochani heeft zijn relaas in het Perzisch geschreven en aan het eind van het boek geeft Omid Tofighian, de Engelse vertaler, een verhelderende toelichting over de totstandkoming van Alleen de bergen zijn mijn vrienden, maar ook over de gecompliceerde vertaling uit het Perzisch. Tot slot eindigt het boek met een essay waarin Tofighian wat dieper op onder andere de filosofische gedachten van de auteur ingaat. Omdat Boochani niet alleen vertelt over de ontberingen, maar de lezer ook regelmatig getuige maakt van zijn denkbeelden en filosofieën, is dit eveneens een goede aanvulling.

Alleen de bergen zijn mijn vrienden, in een prima vertaling van Irwan Droog, is een bijzonder leesbaar boek, dat niet gezien moet worden als alleen maar een verslag van een Koerdische vluchteling. Het is meer dan dat. Het is poëtisch (vooral vanwege de poëzie waar Boochani het verhaal mee verrijkt heeft), het is een aanklacht tegen het Australische vluchtelingenbeleid, maar het is ook bedoeld om de wereld te laten weten wat er op Manus is gebeurd. Zonder dat andere landen hier tegen opgetreden hebben. Het is een eyeopener die zijn weerga niet kent.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Behrouz Boochani
Titel: Alleen de bergen zijn mijn vrienden
ISBN: 9789491921698
Pagina’s: 386
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Reva Ewing, een collega van Roarke, wordt beschuldigd van de moord op haar man. Maar de moord is zo perfect gepland en uitgevoerd dat Eve haar twijfels heeft of alles is wat het lijkt. Tegelijkertijd wordt de perfecte hack gepleegd door technoterroristen van de Doomsday Group, briljante hackers die letterlijk over lijken gaan om te bereiken wat ze willen. En die worden gesteund door heel machtige mensen…

Recensie
Een sneeuwstorm in 1979, ze kon op dat moment geen kant op en was aan huis gebonden, was de aanleiding voor Nora Roberts om een van de verhalen die ze in haar hoofd had verzonnen op te schrijven. Het kreeg steeds meer vorm en ze werkte het uit tot een romantisch verhaal. Hoewel het manuscript afgewezen werd, kocht een uitgever een jaar later de rechten voor haar eerste boek Irish Thoroughbred, dat overigens in 1981 werd uitgegeven. Onder het pseudoniem J.D. Robb startte ze in 1995 de In Death-serie, waarvan Perfectie het inmiddels achttiende deel is.  

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: J.D. Robb
Titel: Perfetie
ISBN: 9789022587942
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2019