Beschrijving
Elissa, een dertienjarig schaaktalent, is aangekomen in het Geheugenwoud op de belangrijkste dag van haar leven. Ze deed mee aan een nationaal schaakkampioenschap toen ze werd ontvoerd. Ze werd wakker in een ondergrondse cel.

Elijah woont al naast het Geheugenwoud zolang hij zich kan herinneren. Hij is pas twaalf, maar heeft zijn hele leven in het bos gespeeld en kent er elke centimeter. En dan vindt hij Elissa.
Als hij opduikt in haar cel, neemt Elissa aan dat Elijah haar zal helpen te ontsnappen of naar de politie zal gaan. Maar Elijah wil niet dat Elissa weggaat, bang als hij is om haar vriendschap te verliezen.

Het gedrag van haar ontvoerder wordt steeds onvoorspelbaarder en algauw zijn Elijahs bezoekjes Elissa’s enige vorm van verlichting. Elissa realiseert zich dat de vreemde, eenzame jongen haar enige kans op overleving is. Ze speelt een dodelijk kat-en-muisspel om hem over te halen haar te helpen en hun vriendschap zal hun beider lot bepalen…

Recensie
Al op jonge leeftijd hield Sam Lloyd zich bezig met het bedenken van verhalen, maar bouwde hij in de bossen rondom zijn woonplaats ook allerlei geheime schuilplaatsen. Een van die bossen, maar ook de angst van zijn vrouw voor de veiligheid van hun zoon en de deelname van hun zoon aan een schaaktoernooi inspireerden hem tot het schrijven van de thriller Het geheugenwoud. Dit boek betekende zijn debuut als auteur en verscheen begin maart 2020 in een Nederlandse vertaling. Daarnaast is het ook nog verkocht aan dertien andere landen.

De dertienjarige Elissa wordt tijdens de pauze van een schaaktoernooi waar ze aan deelneemt bedwelmd en ontvoerd. Als ze weer bijkomt, blijkt ze te zijn vastgeketend in een ondergrondse ruimte. Op de derde dag na haar ontvoering wordt ze gevonden door de twaalfjarige Elijah, maar ondanks haar verzoeken, schakelt hij de politie niet in. Omdat hij niet wil dat ze uit zijn leven verdwijnt. Elissa realiseert zich dat hij wel de enige is die ervoor kan zorgen dat ze haar vrijheid terugkrijgt. Om dat te bereiken bespeelt ze hem, maar op zijn beurt speelt Elijah ook een spel met haar. De vraag is dus of het haar lukt om uit haar gevangenschap te ontsnappen.

Het geheugenwoud is onderverdeeld in twee delen en het eerste speelt zich in zeven dagen af. Het wordt afwisselend verteld vanuit de perspectieven van Elissa, Elijah en hoofdinspecteur Mairéad MacCullagh van de politie van Bournemouth. Deze variatie van invalshoek zorgt er sowieso al voor dat de lezer nieuwsgierig gemaakt wordt naar het verloop van de plot, maar omdat in het begin van het verhaal ook gebruikt gemaakt wordt flashbacks en flashforwards wordt dat ook nog eens versterkt. Deel twee wordt eveneens verteld vanuit wisselende perspectieven, maar in tegenstelling tot het voorgaande deel, speelt dit zich op één dag af. Dat neemt echter niet weg dat de lezer nog steeds wil weten hoe het verdergaat en vooral hoe het af zal lopen. Deze onderhuidse spanning is van meet af aan aanwezig.

Wat Lloyd bijzonder goed tot uiting laat komen, is het spel dat Elissa en Elijah spelen. Het is een tactisch schaakspel, een kat-en-muis-spel waarvan niet duidelijk is wie er uiteindelijk de winnaar van gaat worden. De interactie van beiden is sterk en ze willen niet voor elkaar onderdoen. Daardoor moet Elijah wel eens beloften doen die hij niet kan waarmaken. Of juist wel. Deze bewuste onduidelijkheid heeft tot gevolg dat Elissa niet meer weet of ze hem nu wel of niet kan vertrouwen, hetgeen overigens ook voor de lezer geldt. Het zaaien van deze twijfel zorgt eveneens voor een licht spanningsveld. Op een bepaald moment heb je zo goed als door wat er met Elijah aan de hand is, in deel twee blijkt dit ook te kloppen, maar dat gaat echter niet ten koste van de beleving van het verhaal, die blijft hetzelfde als daarvoor.

In het tweede deel neemt de spanning toe en dat komt vooral doordat het tempo flink toeneemt, maar ook door de verrassende plotwendingen. De ontknoping is het meest spectaculair. Die is ronduit zinderend en houdt de lezer op het puntje van de stoel. Want het ene moment denk je dat het niet goed afloopt, het andere moment denk je juist weer van wel. Tot aan het voorlaatste hoofdstuk blijf je in het ongewisse. Over de belangrijkste personages, in dit geval dus Elissa, Elijah en Mairéad, komt de lezer ruim voldoende te weten. Ze zijn uitstekend uitgewerkt en door de invulling van hun karakters zijn ze erg krachtig.

Hoewel Het geheugenwoud een debuut is, zou je dat niet zeggen. Natuurlijk, het thema ontvoering is niet echt origineel, maar de uitwerking daarvan heeft de auteur op zijn eigen manier gedaan en daardoor is deze thriller toch uniek. Als Lloyd in eventuele volgende boeken het niveau van deze eerste weet te handhaven, zal hij zonder twijfel uitgroeien tot een van de gevestigde namen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sam Lloyd
Titel: Het geheugenwoud
ISBN: 9789044984552
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
In de buurt van Stockholm wordt in een schuur een naakte man gevonden, op brute wijze vermoord. Maar als de politie arriveert, doet die een nog veel macabere ontdekking: de man leeft nog.

Politiecommissaris Carl Edson is al lang niet meer de vurige detective die hij ooit was, maar de wreedheid van deze zaak raakt bij hem een gevoelige snaar. Hij bijt zich erin vast, net als de gedreven onderzoeksjournaliste Alexandra Bengtsson, die steeds als eerste over de zaak bericht in de Zweedse krant Aftonbladet. Het slachtoffer blijkt een beruchte crimineel met veel vijanden te zijn.

Recensie
Als kind had Bo Svernström altijd al de droom om verhalen te gaan schrijven. Toch duurde het nog vele jaren voordat hij met de eerste aanzet begon. Hoewel het aanvankelijk nog niet ging zoals hij wilde, zette hij wel door en dat leidde tot uiteindelijk tot zijn in 2018 verschenen debuut Wie zint op wraak, het eerste deel van een serie met rechercheur Carl Edson. Voor deze thriller liet hij zich trouwens inspireren door de vele artikelen die hij nog in zijn bezit had vanwege zijn werk als journalist bij het Zweedse dagblad Aftonbladet.

In een boerenschuur wordt het aan een muur vastgespijkerde lichaam van een naakte man gevonden. De politie onderzoekt deze gruwelijke moord, maar dan vertoont de man opeens een levensteken. Omdat het een bekend misdadiger betreft, gaat Carl Edson, die het onderzoek leidt, ervan uit dat de dader in het criminele circuit gezocht moet worden. Maar alles lijkt toch ingewikkelder te zijn dan hij aanvankelijk dacht. Daarnaast krijgt Carl te maken met de journalist Alexandra Bengtsson, die met haar eigen onderzoek bezig is en over wel heel veel informatie blijkt te beschikken.

Wie zint op wraak bestaat uit drie delen en het eerste deel liegt er niet om. De lezer wordt al meteen meegenomen naar een heftige, bloederige en lugubere scène die niets aan de verbeelding overlaat. Daarna begint de auteur, terwijl de politiemensen met het onderzoek bezig zijn, geleidelijk aan de introductie van de personages waardoor diezelfde lezer kan bijkomen van dat bizarre begin. Misschien is dat ook wel even nodig, want tijdens deze eerste akte word je getrakteerd op nog een aantal van dergelijke situaties. Dit alles speelt zich af in een tempo dat enigszins on-Scandinavisch aandoet. Een kenmerk dat dan wel weer in overeenstemming is met de thriller uit Scandinavië is de redelijk uitgebreide uitwerking van de meeste personages. Over hen kom je ruim voldoende te weten, misschien, en van een van hen misschien zelfs wel te veel.

Dit laatste is dan ook de valkuil waar Svernström met open ogen ingetrapt is. Want het tweede deel, dat overigens geen hoofdstuknummering heeft, wordt vanuit het perspectief van de dader gepleegd. De identiteit van deze dader wordt al in een vroegtijdig stadium, het is net voor de helft van het verhaal, onthuld. Omdat in dat tweede part veel over het verleden van de moordenaar wordt verteld, ligt het tempo meteen een stuk lager dan in het deel ervoor. Daarnaast boeit het minder en legt het onnodig veel nadruk op een onverwerkte gebeurtenis die de dader overkomen is. Naar het eind toe wint het echter wel wat meer aan kracht en wordt het wat meer thrillerwaardig.

Het slotstuk wordt weer vanuit het perspectief van Carl Edson verteld en daarin heeft hij de dader in het vizier. Ook in dit gedeelte blijft de spanning achter ten opzichte van het eerste deel en is de ontknoping enigszins voorspelbaar en onrealistisch, hoewel zich daarin toch wel een grote verrassing voordoet. Het eind van het verhaal is wat aan de zoete kant en eveneens vrij simpel. Daar had de auteur meer uit kunnen en wellicht wel moeten halen. Het is dan ook jammer dat Svernström de kwaliteit van het eerste deel van het verhaal niet heeft kunnen vasthouden en daardoor zijn het tweede en derde deel aanmerkelijk minder sterk geworden.

Wie zint op wraak kan de lovende quotes op de achterkaft niet volledig waarmaken. Over het feit dat de auteur verhalen kan vertellen, kan niet worden getwijfeld, maar om dit om te zetten naar een goed en honderd procent geloofwaardig geheel vergt wat meer inspanning. Doordat het niveau van het verhaal gedurende de plot steeds meer afnam, is niet meer geworden dan een gemiddeld, maar niet onaardig thrillerdebuut.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Bo Svernström
Titel: Wie zint op wraak
ISBN: 9789402704211
Pagina’s: 480
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Thijs en Judith zijn amper getrouwd wanneer Thijs een hartaanval krijgt. Op de dag dat hij thuiskomt uit het ziekenhuis slaan de buren aan het verbouwen. Schoonzus Cora en zwager Ab besluiten dat een pan soep niet afdoende is: er dient stevig uitgerust te worden. Daartoe wordt een boswachterswoning gehuurd op een landgoed, voor de hele zomer maar liefst, met zijn vieren. Echter: nergens op aarde is het écht rustig, en eenmaal op het landgoed aangekomen blijkt daar een verbeten strijd gaande, ogenschijnlijk over een boom. Een strijd die op bloedstollende en evenzeer dolkomische wijze uit de hand loopt.

Recensie
In 1994 kreeg Nicolien Mizee les in scenarioschrijven van Ger Beukenkamp. Ze ziet hem daarom als haar leermeester. Na deze opleiding stuurt ze hem faxen, om haar gedachten aan hem te laten lezen. Hij beantwoordt ze echter nooit. Het leidde er echter wel toe dat deze ‘faxen aan Ger’ in boekvorm werden uitgegeven, de eerste is De kennismaking, de tweede De porseleinkast en de derde De verpletterende, komt in juli 2019 uit. Haar jongste roman is echter Moord op de moestuin, een boek met thrillerelementen. Dit boek is in februari 2019 gekozen als DWDD boek van de maand.

Judith is halverwege de veertig en nog niet zo lang met Thijs getrouwd, dit huwelijk verbaasde haar familie. Drie dagen daarna krijgt Thijs een hartaanval waardoor hij lang in het ziekenhuis moest blijven. Bij thuiskomst blijkt dat de buren zijn gaan verbouwen. Dat is voor schoonzus Cora en zwager Ab aanleiding om voor hun vieren de hele zomer een boswachterswoning op een landgoed, dat van twee jeugdvriendinnen van Judith en Cora blijkt te zijn, te huren. Omdat Thijs daar rust kan krijgen. Eenmaal gearriveerd, huurt Judith er een moestuin en ontdekt dat er op die volkstuintjes van alles aan de hand is.

“De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.”

Deze openingszin van Moord op de moestuin zorgt ervoor dat de lezer nieuwsgierig wordt. Want het geeft de indruk dat er een verhaal aan vastzit (eigenlijk is vooral dat ene woord ‘geschiedenis’ daar verantwoordelijk voor) en dat zich op en eventueel nabij die moestuin wat heeft afgespeeld. Het duurt echter nog tot over de helft van het verhaal tot er wat actie ontstaat. Tot dan is het vooral het ophalen van herinneringen en Judiths belevenissen op de moestuin, die erg uitvoerig worden beschreven. Die uitgebreide uiteenzetting is niet het meest interessante van het verhaal. Het kan dus gebeuren dat de aandacht van de lezer enigszins verslapt. Hoewel er in het tweede half wat meer gebeurt dan in het eerste, blijft het toch opnieuw een aaneenschakeling van wetenswaardigheden over flora en fauna, met tussendoor flarden van een politieonderzoek.

Op misschien een enkeling na hebben alle personages hun eigen eigenaardigheden. De een wat meer dan de ander, maar eigenlijk lijken ze zo’n beetje geen van allen echt ‘normaal’. Aan de ene kant maakt dat hen kleurrijk en bijzonder, aan de andere kant kan het soms ook storend werken. Omdat er niet zo heel veel variatie in zit, de karakters worden op den duur wat voorspelbaar en dat is jammer. Mizee heeft echter wel weten te voorkomen dat al deze bijzondere figuren vervelend worden, dus de lezer zal zich niet snel aan hen gaan storen.

De schrijfstijl die in dit boek gehanteerd wordt, is vlot en hedendaags. Veel dialogen zijn zoals ze in het echte leven ook gevoerd zouden kunnen worden, waarbij sommige misschien wat extra zijn aangedikt. Dat geldt eveneens voor de humor die de auteur bij tijd en wijle hanteert. Soms is deze aardig, soms ook niet. Het hangt er dan maar net vanaf van welk soort lolligheid de lezer houdt. De plot kent niet echt veel verrassende wendingen, de eerste eigenlijk pas halverwege, maar in feite kan de lezer dit al vanaf het begin zien aankomen. Dat voorspelbare gaat ook op voor de onmisbare moord die uiteindelijk wordt gepleegd, op een bepaald moment kun je er namelijk honderd procent zeker van zijn wie het slachtoffer wordt.

Moord op de moestuin houdt het midden tussen een roman en een detective. Voor het eerste is het iets te simplistisch en voor het tweede niet spannend genoeg. Maar in beide gevallen is één ding zonder meer een zekerheid: het grootste deel van het verhaal is nogal onwaarschijnlijk en daardoor ook niet erg geloofwaardig.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Nicolien Mizee
Titel: Moord op de moestuin
ISBN: 9789038802022
Pagina’s: 240
Eerste uitgave: 2019