Flaptekst
In een leegstaand huis wordt een vermoorde man gevonden. Niet veel later wordt zijn hart bij zijn vrouw en kinderen -bezorgd. Inspecteur Helen Grace weet dat hij niet het laatste slachtoffer zal zijn. Maar waarom is een gelukkig getrouwde man midden in de nacht zo ver van huis?

De media hebben het over de omgekeerde Jack de Ripper: een seriemoordenaar die aast op vaders met dubbele agenda’s. Helen ziet de woede die uit de moorden spreekt. Wat ze niet voorziet is hoe labiel de dader is – of wat haar tijdens het werk aan deze zaak allemaal nog te wachten staat.

Recensie
Iene miene mutte, het in 2015 verschenen thrillerdebuut van M.J. Arlidge, werd een wereldwijd succes en dat is niet in de laatste plaats te danken aan Helen Grace, de nogal eigenzinnige inspecteur van de politie Southampton. Haar personage is geïnspireerd op Stieg Larsson’s Lisbeth Salander, die een nogal complexe en duistere persoonlijkheid bezit. De politievrouw laat opnieuw van zich horen in Piep zei de muis, dat in 2016 is uitgebracht en waarin opnieuw met een seriemoordenaar te maken krijgt.

In een vervallen woning in een achterbuurt van Southampton treft een dief het vermoorde lichaam van een man aan en niet lang daarna ontvangt zijn gezin een pakketje met daarin zijn hart. Inspecteur Helen Grace en haar team zijn nog maar net met het onderzoek begonnen als er een nieuwe en identieke moord wordt gemeld. Niet veel later wordt opnieuw een man vermoord en het wordt snel duidelijk in welke richting de moordenaar gezocht moet worden. Als het erop lijkt dat de zaak bijna rond is, krijgt de recherche met een tegenslag te maken waardoor de werkzaamheden zo goed als opnieuw moeten beginnen.

De plot begint met een beeldende beschrijving van een nogal troosteloos en afgelegen bedrijventerrein, de steelse speurtocht van een man op zoek naar genot en het onheil dat hem vervolgens overkomt. Deze levendige manier van schrijven laat meteen de kracht van Arlidge zien, want de auteur weet de lezer dusdanig mee te trekken in zijn verhaal dat het lijkt alsof hij er zelf bij aanwezig is. Het is daarentegen lastig om je met de meeste personages te vereenzelvigen. Dit wordt voornamelijk veroorzaakt door hun houding ten opzichte van anderen. Een positieve uitzondering daarop zijn de rechercheurs Charlie Brooks en Tony Bridges, hoewel de laatste op een bepaald moment wel ongelooflijk in de fout gaat, wat gezien zijn persoonlijke omstandigheden niet eens zo heel verbazingwekkend is.

Korte hoofdstukken en een buitengewoon vlotte schrijfstijl zorgen ervoor dat het tempo aanzienlijk is. Ook de vele gebeurtenissen, zowel op professioneel als persoonlijk vlak hebben een positief effect op de snelheid. Qua ontwikkelingen is er voldoende te beleven, maar niet alles is even spannend. Toch ben je als lezer continu nieuwsgierig naar het verloop van de omstandigheden, waarvan sommige voor een lichte afschuw zorgen. De reactie van de moeder van de moordenaar is echter het meest onthutsend, je vraagt je op dat moment werkelijk af waarom er mensen zijn die er een dergelijke visie op nahouden (in dit boek is het fictief, maar in werkelijkheid gebeurt zoiets helaas ook).

Omdat de auteur zo nu en dan refereert naar momenten uit het voorgaande deel van de reeks is het aan te bevelen de boeken op volgorde van verschijnen te lezen. Diverse scènes in dit verhaal zijn dan beter te plaatsen, hetgeen ook geldt voor de gedragingen van de terugkerende personages. Voor de verhaallijn zelf is het overigens niet per se noodzakelijk. Deze tweede Helen Grace is goed opgebouwd en Arlidge werkt overduidelijk toe naar een ontknoping die niet te voorspellen is. De moordenaar komt uit onverwachte hoek en ondanks dat zijn of haar daden natuurlijk niet vallen goed te praten, is het in bepaald opzicht wel te begrijpen dat het zover gekomen is.

Piep zei de muis is over de hele linie iets minder sterk dan zijn voorganger, maar al met al is dit tweede deel van de Grace-reeks wel degelijk goed voor een ruime voldoende.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Piep zei de muis
ISBN: 9789022575321
Pagina’s: 382
Eerste uitgave: 2016

Flaptekst
Op het eerste gezicht heeft Lydia Fitzsimons een perfect leven: echtgenote van een gerespecteerde, succesvolle rechter, moeder van een geliefde zoon, wonend in een statig huis in Dublin. Maar dat mooie huis verbergt een geheim. En wanneer Lydia’s zoon Laurence dit geheim ontdekt, komen er krachten in werking die langzaam maar zeker leiden tot een claustrofobische en vernietigende climax.

Recensie
Zelf heeft Liz Nugent altijd al geweten dat ze auteur wilde worden, het was alleen de vraag wanneer ze aan schrijven toe zou komen en of haar werk goed genoeg was voor publicatie. In 2003 schreef ze mee aan de soapserie Fair City en ruim tien jaar later verscheen haar eerste roman Unravelling Oliver (2014), waarvoor de positieve reacties kreeg. Een vriend van haar vermoedde dat zijn vader een jonge vrouw had vermoord en dit gegeven inspireerde haar tot het schrijven van de thriller Lying in wait (2016), dat zeven jaar later in een Nederlandse vertaling is uitgebracht onder de titel In de schaduw.

Lydia en Andrew Fitzsimons wonen met hun nog schoolgaande zoon in luxueuze woning in een van de betere wijken van Dublin. Ze lijken een prima en zorgeloos leven te leiden, maar een bevriende accountant heeft hen financieel benadeeld waardoor ze met pijn en moeite rond kunnen komen. Lydia en Andrew hebben echter iets te verbergen dat ze per se geheim willen houden. Uiteindelijk komt Laurence erachter wat voor hem verbogen wordt gehouden en dit blijkt van grote invloed te zijn op hoe zijn leven verder gaat verlopen.

In de schaduw, dat vanuit drie perspectieven wordt verteld, begint met een daverende openingszin die zowel cliffhanger als spoiler genoemd kan worden. Je vraagt je onmiddellijk af wat er gebeurd is en bent eveneens nieuwsgierig naar de omstandigheden rond dit voorbije voorval. Meteen daarna wordt de ware toedracht daarvan duidelijk en vangen zowel het gekonkel als het geheimhouden aan. De sfeer van de plot wordt enigszins beklemmend, met name wanneer Laurence zijn verhaal vertelt. Toch ontbreekt het in het boek aan spanning, want ondanks de aanzienlijke hoeveelheid wendingen gaat het er wat dat thrillerkenmerk betreft nogal tam aan toe. Natuurlijk zijn er in de volledige verhaallijn de nodige intriges, maar die kunnen net zo goed in een roman voorkomen. Net zoals de psychologische karakteristieken, waar de plot mee doordrenkt is, in beide genres op zijn plaats zijn.

Het aantal personages is betrekkelijk klein en het verhaal draait zo goed als in zijn geheel om Lydia, Laurence en Karen, een jonge vrouw die zijdelings met het geheim te maken heeft en waar Laurence op een gegeven moment kennis mee maakt. Op laatstgenoemde na is het moeilijk om voor ieder ander veel sympathie op te brengen. Het heeft er dan ook alle schijn van dat de auteur hier bewust voor gekozen heeft, hetgeen haar zonder meer gelukt is. De drie hoofdpersonen zijn behoorlijk uitgewerkt, dus de lezer leert hen vrij goed kennen. Voor enkele anderen die een minder prominente rol hebben, geldt dit in geringere mate, maar toch zeker voldoende om je een prima beeld van hen te kunnen vormen.

Pas aan het eind van het verhaal wordt het een klein beetje thrillerachtig, hoewel dit wel van erg korte duur is. Over de hele linie heeft Nugent de spanning ondergeschikt gemaakt aan de psychologie, de tamelijk ongezonde moeder-zoonrelatie en de angstvallige pogingen het geheim te verborgen te houden. Ofschoon de plot zeker niet voorspelbaar is, voelt de lezer vanaf het begin al aan dat zich in de ontknoping iets desastreus zal voordoen. Dat er dan inderdaad iets gebeurt, is niet verrassend. Wat en met wie is dat echter wel, dus de enige verrassing vindt pas aan het eind plaats – rijkelijk laat voor een boek dat onder het thrillergenre valt.

De schrijfstijl van Nugent is toegankelijk, vlot en ongecompliceerd en in zekere zin gaat dit laatste ook op voor het boek zelf. In de schaduw is zeer geschikt voor een paar uurtjes ontspannen tijdverdrijf. De lezer moet er evenwel niet van uitgaan dat dit een realistische thriller is. Geloofwaardig is het nochtans wel.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Liz Nugent
Titel: In de schaduw
ISBN: 9789044985283
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
In de vroege jaren tachtig trekt Sarah, een jonge zilversmid op een kantelpunt in haar leven, voor een tijd naar het noorden. Ze komt in een afgelegen goudzoekersstadje terecht en ontmoet er Mary, die de dorpswinkel en het postkantoor uitbaat. Het pad van beide vrouwen kruist dat van twee mannen: mannen die leven voor muziek, vrijheid en het ongetemde leven. Gaandeweg leert Sarah hoe Mary’s leven een voorafspiegeling is geweest van het hare en wat het betekent vrij te zijn.

Recensie
Door haar drukke werkzaamheden en ook omdat ze nog kleine kinderen had, begon Sien Volders met het schrijven van korte verhalen, die ze beter in haar schema kon inpassen. Ze had echter een idee voor een roman in haar hoofd en dit werd steeds serieuzer. Uiteindelijk nam ze de stap en begon in 2011 met de uitwerking van haar gedachten. Na een intensief proces verscheen zes jaar later haar debuutroman Noord. De pers was hier meteen lovend en het boek werd genomineerd voor een aantal prijzen, waaronder de Bronzen Uil.

Het is 1982 en zilversmid Sarah krijgt een aanbod dat een verandering in haar leven kan betekenen. Omdat ze alles op een rijtje wil zetten, vertrekt ze vanuit Vancouver naar het noorden van Canada. Ze komt terecht in het plaatsje Forty Mile in de provincie Yukon. De eerste persoon die ze daar ontmoet is Mary, de eigenaresse van een winkeltje annex postkantoor. Tijdens haar verblijf in het afgelegen stadje komt ze er steeds meer achter dat het leven van de oudere vrouw veel overeenkomsten vertoont met dat van haar tot nu toe.

Het verhaal, dat zich grotendeels afspeelt aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw, wordt verteld vanuit een aantal perspectieven, maar voornamelijk uit dat van zilversmid Sarah. Toch komt de lezer niet eens zo heel erg veel over haar te weten. Ze worstelt met een voor haar moeilijke beslissing, vertrekt daarom op de bonnefooi naar het noorden van Canada, leert in het kleine plaatsje Forty Mile een aantal mensen kennen en leeft zich daar helemaal uit. In grote lijnen is dit het wel zo’n beetje. Over haar achtergrond wordt vrijwel niets verteld, hetgeen overigens ook voor de andere belangrijke personages (Mary, Adam en Jacob) geldt. Pas in de epiloog krijgt het recente verleden van Mary iets meer aandacht, voor het overige is het oppervlakkigheid troef. Misschien wil de auteur dat de lezer op basis van wat er wél verteld wordt een eigen invulling aan de gebeurtenissen en omstandigheden geeft. Dit lukt overigens uitstekend.

Waar Volders zonder meer in uitblinkt, zijn de sfeerbeschrijvingen. Niet alleen het verlaten landschap van het noorden van Canada wordt erg goed in beeld gebracht, maar ook de diverse voorvallen, de dialogen en het leven in een dergelijk desolate omgeving kan de lezer als het ware voor zich zien. Het heeft er alle schijn van dat de auteur hier de nadruk op heeft willen leggen. De schrijfstijl is daar zo goed als zeker op afgestemd, want eigenlijk praktisch alles wordt zodanig beschreven dat je ziet wat er gebeurt, hoe iemand reageert, hoe iemand eruitziet, etc. etc. Zelfs de kleinste details worden daarbij niet overgeslagen. Met sfeer alleen heb je echter nog geen volwaardige roman, daar is veel meer voor nodig. Zoals bijvoorbeeld een grondiger uitwerking van de verschillende karakters, meer aandacht aan oorspronkelijke bewoners of thema’s. Daar ontbreekt het in dit boek grotendeels aan.

De plot, die een aantal korte verhaallijnen heeft, verloopt over het algemeen in een behoorlijk tempo, maar het bevat enkele fragmenten die wat moeizamer te volgen zijn en eveneens iets minder boeien. Dit zijn er niet zo veel en duren over het algemeen niet erg lang. In ieder geval leest het verhaal behoorlijk vlot en krijgt je een aardige indruk van de desolaatheid die zo kenmerkend is voor diverse Canadese provincies. Dit alles maakt dat Noord, waarvan de titel zeer toepasselijk is, een aardig, maar niet opzienbarend debuut is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Sien Volders
Titel: Noord
ISBN: 9789048838295
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2017

Flaptekst
Jared Keaton: sterrenchef, charmant, charismatisch, psychopaat… En veroordeeld voor de brute moord op zijn dochter Elizabeth. Haar lichaam is nooit gevonden, en Keatons veroordeling is grotendeels gebaseerd op de getuigenis van rechercheur Washington Poe.

Als zes jaar later een jonge vrouw een afgelegen politiebureau binnenstrompelt met het onweerlegbare bewijs dat zij Elizabeth Keaton is, komt Poe, die Jared Keaton achter tralies heeft gezet, in grote problemen. Zozeer zelfs, dat dit hem weleens zijn baan kan kosten.

Recensie
De Britse auteur M.W. Craven was eigenlijk van plan om aan het laatste deel van de niet in het Nederlands vertaalde DI Fluke-trilogie te beginnen toen zijn agent aangaf iets nieuws te willen hebben om te verkopen en tevens voorstelde om de setting in het graafschap Cumbria te houden. Hij ging aan de slag en creëerde een serie rond de personages Washington Poe en Tilly Bradshaw. Het in 2021 verschenen Brandoffer is het eerste deel en Zwarte zomer, het vervolg daarop, is opmerkelijk genoeg een jaar eerder uitgebracht.

Elizabeth Keaton is zes jaar geleden om het leven gebracht, maar haar lichaam is nooit gevonden. Haar vader, de beroemde sterrenchef Jared Keaton, is hiervoor tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld, mede door een belastende getuigenverklaring van rechercheur Washington Poe. Als op een dag een jonge vrouw het tijdelijke politiebureau binnenkomt en de dienstdoende agent vertelt dat zij Elizabeth is – waarvoor onomstotelijk bewijs bestaat – komt Poe in grote problemen terecht, die weleens grote gevolgen kunnen hebben voor zijn carrière. Samen met zijn steun en toeverlaat Tilly Bradshaw doet alles wat mogelijk is om dit te voorkomen.

Een weerzinwekkende scène in het eerste hoofdstuk zorgt ervoor dat de lezer meteen in het verhaal wordt getrokken en zich daarbij afvraagt wat de toedracht is van de gigantische cliffhanger in de laatste paar regels. Het duurt echter geruime tijd voor hij daar achter komt, want onmiddellijk na dit bijzondere begin is er een sprong terug naar twee weken eerder, waarna de plot vervolgens dag voor dag naar het voorval uit de beginscène toewerkt. Dit vindt plaats in een overwegend rustig tempo, waarbij het erop lijkt dat er niet eens zo heel erg veel gebeurt. Toch is dit uiterlijke schijn, want er zijn wel degelijk ruim voldoende ontwikkelingen die telkens een tipje van de sluier oplichten en waardoor Poe en Bradshaw steeds dichter bij de oplossing komen.

Beide personages maakten hun opwachting in Brandoffer en zo nu en dan verwijst de auteur naar dit eerste deel van de serie, maar desondanks kan dít boek prima afzonderlijk daarvan gelezen worden. Over de rechercheur en de analist wordt meer dan voldoende informatie gegeven om de lezer een beeld van hen te geven. Ook dit keer blijkt dat het tweetal een prima koppel vormt en uitstekend worden gekarakteriseerd. Hun samenwerking, onderlinge interactie en vriendschap is er een die je niet veel tegenkomt. Met hun superieuren, inspecteur Stephanie Flynn en NCA-directeur Edward van Zyl, hebben ze een goede band, en voor de laatste twee geldt het andersom net zo.

Hoewel de spanning aanvankelijk niet zo heel erg groot is – onderhuids is die trouwens wel continu aanwezig – neemt deze in de plot meer en meer toe. Een grote hoeveelheid cliffhangers, interessante en soms zelfs intrigerende wendingen houden de aandacht van de lezer voortdurend vast. Uiteindelijk eindigt de plot in een niet te voorziene apotheose en vallen alle puzzelstukjes precies op hun plek. Niet alle situaties zijn even geloofwaardig, maar dat is geen enkel probleem, vooral omdat een ogenschijnlijke onmogelijkheid in werkelijkheid wel degelijk heeft plaatsgevonden. Craven heeft hier bij het schrijven van dit verhaal dankbaar gebruik van gemaakt, waardoor je je realiseert dat er vanuit wetenschappelijk oogpunt meer mogelijk is dan je eigenlijk denkt.

Door de vlotte schrijfstijl van de auteur vlieg je door het verhaal heen, ondanks de behoorlijke complexiteit van de plot. Het is echter niet zo dat Zwarte zomer een onnavolgbaar boek is, verre van zelfs. Craven behoudt voortdurend het overzicht en de lezer weet ieder moment waar hij aan toe is. Hierdoor is dit tweede deel van de reeks – om onbegrijpelijke redenen eerder uitgegeven dan het eerste – een boeiende, enerverende en soms verbazingwekkende thriller. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: M.W. Craven 
Titel: Zwarte zomer
ISBN: 9789024585526
Pagina’s: 360
Eerste uitgave: 2020

Flaptekst
Kindsoldaat is een epos over twee voorname Nederlandse families op de grens met Duitsland. Tegen de achtergrond van oorlogen en grote maatschappelijke veranderingen houden zij vast aan de oude wereldorde. Familiekasteel Metternich heeft een Limburgse en een Pruisische poort. Eind 19de eeuw wordt daar de tweeling Nol en Max geboren, die hun jeugd doorbrengen met het buurmeisje Nora. Wanneer aan het begin van de Eerste Wereldoorlog de achttienjarige broers het kasteel ieder door een andere poort verlaten, komen ze aan weerszijden van de geschiedenis terecht.

De gevolgen van hun keuzes zullen het lot van de volgende generaties bepalen. Zo zal in het moeizame huwelijk van Nora de tweeling altijd een beslissende rol spelen. Als in de jaren vijftig haar opstandige dochter Elsie op een skivakantie de prins leert kennen, lijkt deze liefde even onmogelijk als noodzakelijk.

Recensie
Nadat Oscar van den Boogaard zijn baan als advocaat had opgezegd, maakte hij als auteur zijn debuut met het in 1990 verschenen Dentz. Een kleine dertig jaar later bracht hij in 2018 de roman Kindsoldaat uit, die gaat over zijn deels gefingeerde familiegeschiedenis en waaruit zou moeten blijken dat hij een buitenechtelijke zoon van prins Bernhard is, hetgeen door de Rijksvoorlichtingsdienst overigens ontkend wordt omdat er geen enkele aanwijzing bestaat dat deze bewering op waarheid berust.

Aan het eind van de negentiende eeuw wordt in het kleine Duitse plaatsje Metternich de tweeling Max en Nol geboren. Ongeveer tegelijkertijd komt ook hun buurmeisje Nora ter wereld en het is daarom niet zo heel erg vreemd dat ze hun jeugd gezamenlijk doorbrengen. Vlak voor de Eerste Wereldoorlog kiezen de broers hun eigen pad, dat gevolgen heeft voor het lot van de latere generaties van beide families. Zo zullen ze altijd een rol blijven spelen in het leven van Nora en haar dochter Elsie, die tijdens een skivakantie kennismaakt met prins Bernhard.

Kindsoldaat bestaat uit drie delen, die boeken worden genoemd en in feite een manuscript voorstelt dat geschreven is door Maxwell, een zoon uit de vierde generatie van een welgestelde en vooraanstaande Nederlandse familie. Het epistel verhaalt over een familiegeschiedenis die tientallen jaren bestrijkt, maar eigenlijk vooral over het wel en wee van drie generaties vrouwen gaat, in het bijzonder over hun liefdesverhoudingen of misschien wel het gebrek daaraan. Het begrip familiegeschiedenis is daarom erg overtrokken en een epos, zoals de achterflap doet suggereren, is het al helemaal niet. Dit komt voor een groot deel omdat de roman behoorlijk oppervlakkig is, nergens uitvoerig op ingaat en de geschiedenis, die wel degelijk van belang kan zijn, buitengewoon karig aan bod komt.

Hoewel Van den Boogaard de roman op zijn eigen familiegeschiedenis heeft gebaseerd en hieruit zou moeten blijken dat hij de buitenechtelijke zoon van prins Bernhard is, komt dat in het boek nergens tot uiting. Pas in het laatste deel komen de prins – en in veel geringere mate zijn vrouw Juliana – in beeld. Dit is niet onlogisch, omdat het verhaal aan het eind van de negentiende eeuw begint en in dat laatste deel een aantal jaren na de Tweede Wereldoorlog verhandelt. Ook de rol van Elsie is dan aanzienlijk groter, zij is immers de derde generatie. Toch is ze qua karakter en uitstraling niet zo heel veel anders dan haar moeder en grootmoeder. Alle drie zijn ze nogal wereldvreemd en behoorlijk vol van zichzelf en hun afkomst. Dit, maar ook hun lege bestaan, straalt voortdurend van ze uit. Hierdoor is het voor de lezer erg moeilijk om een band met hen te krijgen of om sympathie voor ze te krijgen. De andere personages zijn trouwens van hetzelfde kaliber als de drie dames, dus voor hen geldt feitelijk hetzelfde.

De schrijfstijl die de auteur hanteert, is er niet een die je in een roman verwacht. In simpele bewoordingen – dialogen zijn over het algemeen uitermate kinderlijk – loodst hij de lezer van de ene naar de andere scène, zonder dat er eigenlijk echt veel gebeurt. Desondanks vliegen de gebeurtenissen, escapades en intriges in een mum van tijd voorbij, wat dus hoofdzakelijk door de eenvoudige en vluchtige manier van schrijven komt. Incidenteel lijkt het erop dat het verhaal wat diepgang krijgt – in het derde deel is dit het duidelijkst – maar de auteur doet hier verder niets mee en daardoor blijven dergelijke situaties eveneens nietszeggend. Van den Boogaard heeft met het schrijven van deze roman vast en zeker een bedoeling gehad. Die is echter onduidelijk, want Kindsoldaat is van begin tot eind tamelijk inhoudsloos en infantiel.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Oscar van den Boogaard 
Titel: Kindsoldaat
ISBN: 9789023457756
Pagina’s: 580
Eerste uitgave: 2018

Flaptekst
De twaalfjarige M. groeit op in twee werelden. Thuis is er chaos en geweld, op school past ze zich geruisloos aan. Haar ouders zijn continu op de vlucht – voor de buitenwereld, elkaar, hun eigen demonen – en sleuren M. mee, van dorp naar dorp, van school naar school. Ze zoekt haar heil in de natuur en bij andere buitenstaanders – de bewoners van een vakantiepark, de reizigers in een woonwagenkamp, een groep kunstenaars in het bos. Maar nergens krijgt ze de kans om wortel te schieten, of, belangrijker nog: om met iemand een gedeeld verleden op te bouwen. Voor iedereen is ze slechts een voorbijganger. En als er niemand getuige is van je leven, besta je dan wel?

Recensie
Roxane van Iperen debuteerde in 2016 met haar roman Schuim der aarde, waarmee ze de Hebban Debuutprijs won. Twee jaar later brak ze met haar tweede boek ’t Hooge Nest echt door en werd ze bij het grote publiek bekend. Dat beloof ik, waarvan ze zelf zegt dat dit haar oerboek is, is haar in 2023 uitgebrachte en semi-autobiografische roman, kreeg meteen lovende reacties en kwam op de shortlist van de Boekenbon Literatuurprijs van dat jaar terecht.

M. is een twaalf jaar oud meisje, maar heeft geen stabiel leven. Ze is opgegroeid in een gewelddadige thuisomgeving, die bovendien ook nog eens ongewoon chaotisch is. Hierdoor heeft ze een eigen wereld gecreëerd, waarin ze vooral niet wil opvallen. Ze heeft tevens de gave ontwikkeld zich aan iedere omstandigheid aan te passen. Haar ouders zijn voortdurend op de vlucht en slepen M. en haar broertje Boelie van dorp naar dorp mee. Het is daarom onmogelijk om een evenwichtig bestaan op te bouwen of langdurig vriendschap met iemand te sluiten. Voor iedereen is ze een voorbijganger, dus vraagt M. zich af of ze wel leeft.

Het verhaal, dat begint met een bijzondere proloog die voor diverse vragen zorgt, wordt volledig verteld vanuit het perspectief van het twaalfjarige meisje M. (de enige van wie de volledige naam niet wordt genoemd en waardoor rond haar personage een enigszins mysterieus tintje waart). In vier delen – die vier seizoenen van het jaar – die ieder een andere strekking hebben, maar waaruit keer op keer blijkt dat M. in een ontwricht gezin is/wordt grootgebracht, komt de lezer te weten wat er bij het meisje leeft, hoe ze haar tijd doorbrengt, hoe ze met anderen omgaat en vooral waar ze zich in haar hoofd allemaal mee bezighoudt. Hierdoor krijg je een erg goed beeld van haar en begrijp je waarom ze zich gedraagt zoals ze doet.

De omstandigheden van de diverse personages zijn over het algemeen nogal treurig en armoedig. Niet alleen die van M. en haar familie, maar van eigenlijk iedereen. De auteur weet deze sfeer, maar ook die van de tijd waarin het verhaal zich afspeelt – uit enkele details kun je opmaken dat dit ergens aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw moet zijn – uitstekend en treffend weer te geven. De beschrijvingen en omschrijvingen van de personages en hun karakters komen eveneens bijzonder goed tot uiting. In feite weet je als lezer meteen wie je voor je hebt, hoe zo’n persoon in elkaar steekt en wat haar of zijn bedoelingen zijn. Door dit alles leven deze personages stuk voor stuk en heb je nergens het gevoel dat ze ‘slechts’ romanfiguren zijn.

Van Iperen heeft maatschappelijke thema’s als huiselijk geweld, misbruik, eenzaamheid, armoede en verwaarlozing in de roman verwerkt, problemen die destijds voorkwamen en tegenwoordig nog steeds. Hierdoor kan de indruk ontstaan dat het boek nogal zwaar is, maar daar is eigenlijk geen enkele sprake van. De schrijfstijl is namelijk vlot en levendig en daarbij toch ook invoelend. Omdat de auteur bij de vele ellendige situaties de vinger op de zere plek legt, komt het verhaal buitengewoon realistisch over. Als je in ogenschouw neemt dat de plot gebaseerd is op eigen ervaringen is dit niet geheel onbegrijpelijk. Overigens is het op geen enkel moment te merken dat het boek autobiografische elementen heeft.

Het eind van het verhaal is treffend, want in het laatste hoofdstuk heeft het er alle schijn van dat M. een spiegel voorgehouden wordt. Hoe ze hierop reageert en ermee omgaat, is mooi en confronterend tegelijk. Voor het meisje zelf en misschien ook wel voor de lezer. Dit alles maakt van Dat beloof ik een intens en krachtig boek dat na het lezen nog wel een tijdje in je hoofd blijft rondzingen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Roxane van Iperen
Titel: Dat beloof ik
ISBN: 9789400408562
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
In het holst van de nacht arriveert rechercheur Adam Bishop op de plek waar een flink toegetakeld lichaam is ontdekt. Het is een gruwelijk tafereel, maar het met spuitbus aangebrachte cijfer boven het lijk bezorgt Adam pas écht koude rillingen. Er zijn namelijk al meer slachtoffers, en bij elk lichaam is een nummer gevonden: 20, 19, 18… De moordenaar telt af, maar waarom?

Adam heeft geen idee wat het motief is, totdat dr. Romilly Cole bij hem aanklopt en hem erop wijst dat de zaak overeenkomsten vertoont met een reeks moorden die vijfentwintig jaar geleden plaatsvond. Het is een zaak uit Romilly’s verleden die haar blijft achtervolgen. Nu maakt de moordenaar het echter persoonlijk. 4, 3, 2…

Recensie
In 2022 debuteerde Sam Holland met De Echoman, het eerste deel van de Major Crime-serie. Deze thriller schokte en boeide zowel lezers als recensenten, voornamelijk vanwege sinistere weergave van een seriemoordenaar die beruchte moorden uit het verleden kopieert. Ook in haar tweede boek, De 20, dat in 2023 werd uitgebracht, gaat het er niet zachtzinnig aan toe en laat ze de lezer opnieuw getuige worden van een aantal seriemoorden. De fascinatie de ze voor moordenaars en misdadigers heeft, wordt hieruit onmiskenbaar duidelijk en opnieuw laat ze zien wat zich in het duistere brein van de seriemoordenaar afspeelt.

Inspecteur Adam Bishop wordt in het midden van de nacht opgeroepen om naar een verlaten en braakliggend terrein te komen waar een in deplorabele staat verkerend lichaam is gevonden. Niet ver bij het vandaan is het Romeinse cijfer XII aangebracht en dan is er maar één conclusie mogelijk: er zijn meer slachtoffers. Terwijl het onderzoek in volle gang is en er nog geen enkel aanknopingspunt naar het motief en de dader is, merkt Bishops ex-vrouw dr. Romilly Cole op dat deze zaak veel overeenkomsten heeft met een reeks moorden die vijfentwintig jaar eerder hebben plaatsgevonden. De dader hiervan zich echter een levenslange gevangenisstraf uit.

De korte proloog laat de lezer al meteen huiveren, want de scène die de auteur beschrijft, geeft het machteloze gevoel van iemand die geen kant op kan en in feite niets meer te winnen heeft uitstekend weer. Hiermee lijkt de toon voor de rest van het verhaal te zijn gezet. En inderdaad, je komt absoluut niet bedrogen uit. De gruwelijke en erg bloederige omstandigheden van de slachtoffers van de moordenaar worden gedetailleerd beschreven. Ook het psychologische spelletje dat de nog steeds vastzittende dader van de moorden die een kwart eeuw eerder zijn gepleegd speelt mag er zijn, hoewel dit in de verte wel doet denken aan het gedrag van de door Thomas Harris gecreëerde psychopaat Hannibal Lecter.

Al vrij snel wordt inspecteur Adam Bishop geïntroduceerd, en de plek waar dit gebeurt, is enigszins kenmerkend voor de gemoedstoestand waarin hij zich momenteel bevindt. Toch kun je van hem niet zeggen dat hij niet gedreven is, dat is hij zonder meer, want hij doet er werkelijk alles aan om deze gecompliceerde zaak tot een goed einde te brengen. Hierbij wordt hij geassisteerd door zijn team, van wie zijn rechterhand en vriend brigadier Jamie Hoxton en de jonge en onervaren rechercheur Ellie Quinn het meest in het oog springen. Gedrieën vormen ze een solide en goed op elkaar afgestemd trio, daarbij min of meer ook nog eens geassisteerd door Bishops ex-vrouw en oncoloog Romilly Cole. Alle vier zijn het sowieso interessante en intrigerende personages.

Het verhaal speelt zich in een moordend tempo af en bevat een groot aantal plotwendingen, waaronder enkele erg verrassende. De vele gebeurtenissen volgen elkaar snel op en verschillende intermezzo’s, zoals enkele cursieve passages waarin de lezer in het hoofd van de dader kruipt, zijn een goede aanvulling op de gebeurtenissen. Hierdoor krijg je een goed beeld van wat zich nu afspeelt, maar ook wat er vijfentwintig jaar eerder precies aan de hand was. Natuurlijk is het over het algemeen de bedoeling van een auteur de identiteit van de antagonist zo lang mogelijk in het ongewisse te laten en Holland doet dit feitelijk ook, maar de oplettende lezer kan ruim voor het einde wel doorhebben wie de seriemoordenaar is. Dit is overigens niet van invloed op de rest van de plot, want er gebeurt daarna nog meer dan voldoende, waaronder opnieuw enkele verrassingen.

Ondanks enkele elementen die vaker in thrillers voorkomen, laat De 20, dat uitermate beeldend is geschreven, de lezer overdonderd achter. De spanning is in ruime mate aanwezig, de plot is enerverend en een flink aantal situaties is macaber. En als je het boek dichtgeslagen hebt, zul je echt even een tijdje moeten bijkomen.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Sam Holland
Titel: De 20
ISBN: 9789402712896
Pagina’s: 386
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Eén voor één verdwenen de vrienden van de Oeigoerse dichter Tahir Hamut Izgil. De vervolging van de Oeigoeren door de Chinese regering was al jaren bezig, maar in 2017 nam de onderdrukking, versterkt door de opkomst van een hightech controlestaat, een angstaanjagende nieuwe vorm aan. Meer dan een miljoen mensen verdwenen in ‘heropvoedingskampen’.

Een oude vriend van Izgil werd veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf, omdat hij opriep tot handhaving van de wettelijke rechten van de Oeigoeren. De politie nam radio’s in beslag en installeerde storingsapparatuur om Oeigoeren van de buitenwereld af te snijden. Toen Izgil merkte dat het park bij zijn huis bijna leeg was omdat zoveel buren waren gearresteerd, wist hij dat vluchten de enige hoop voor zijn gezin was.

Wachten op mijn arrestatie in de nacht is het verhaal van de politieke, sociale en culturele vernietiging van het thuisland van Tahir Hamut Izgil. Zijn boek is een oproep aan de wereld om de catastrofe onder ogen te zien, en een eerbetoon aan zijn vrienden wier stem tot zwijgen is gebracht.

Recensie
Zo nu en dan besteden de Nederlandse en Vlaamse media aandacht aan de Chinese onderdrukking van de Oeigoeren, een Turks volk uit de Chinese autonome regio Xinjiang, maar voor de meeste mensen is hun problematiek een ver-van-mijn-bedshow en zijn derhalve onbekend met wat deze bevolkingsgroep allemaal moet doorstaan. De Oeigoerse dichter Tahir Hamut Izgil – in 2017 met zijn gezin naar de Verenigde Staten gevlucht – wil door middel van zijn in augustus 2023 verschenen autobiografie Wachten op mijn arrestatie in de nacht de wereld laten weten aan welk leed deze moslimminderheid wordt blootgesteld. Daarnaast is het een eerbetoon aan zijn vrienden, die hij noodgedwongen heeft moeten achterlaten en aan wie het zwijgen is opgelegd.

De auteur haalt als eerste een voorval aan uit 2009, wanneer hij door drie politiemensen in burger wordt opgehaald om mee te gaan naar het politiebureau, waar ze met hem over zijn woonvergunning willen praten. Een situatie als deze – Izgil beschrijft meer voorbeelden, waaronder veel serieuzere – is kenmerkend voor de werkwijze van de Chinese autoriteiten ten opzichte van de Oeigoeren. Intimidatie, bangmakerij, vernedering en controle zijn middelen die stelselmatig worden gehanteerd en na verloop van jaren alleen maar verergeren. De lezer te laten weten hoe dit in zijn werk gaat en welke impact dit op de mensen heeft, loopt als een rode draad door het boek heen.

Veel voorbeelden waar Izgil aandacht aan besteedt, vloeien uiteraard voort uit eigen ervaringen, maar ook uit die van vrienden en bekenden. Het valt hierbij op dat de Oeigoerse gemeenschap met de jaren onzekerder en angstiger wordt. Niemand weer meer wie wel of niet te vertrouwen is en wat wel of niet verboden is. Aan welke regels men zich precies moet houden is evenmin duidelijk. De medewerkers van de bijzonder bureaucratische Chinese ambtenarij verschuilen zich voortdurend achter de door hogerhand opgelegde reglementen en richtlijnen, alsof zij het spoor eveneens bijster zijn. Het lot dat de Oeigoeren moeten ondergaan, ook degenen die allang niet meer in hun eigen land wonen, doet in grote lijnen denken aan de omstandigheden in de voormalige DDR.

Vanaf 2017 nam de ‘heropvoeding’ van de Oeigoeren drastische vormen aan en de onzekerheid en angst die dit met zich meebracht, komt goed tot uiting in een wanhopige en veelzeggende uitspraak van een van de vrienden van de auteur. Een gedachte die zo goed als zeker niet bij één man leeft, maar bij het merendeel van de onderdrukten.

‘Ik wou dat de Chinezen de wereld veroverden. Het kan de wereld namelijk niks schelen wat er met ons gebeurt. De wereld begrijpt China niet. Als wij niet in vrijheid mogen leven, laat dan de hele wereld maar een geknecht bestaan leiden. Dan zijn we allemaal hetzelfde. Dan kennen niet alleen wij ellende.’

Wachten op mijn arrestatie in de nacht is grotendeels een voorstelling van zaken vanuit het perspectief van Izgil, maar omdat hij hier ook de verhalen van anderen in betrekt, krijgt de lezer een behoorlijk goede indruk van wat de Oeigoeren door- en meemaken. Omdat de auteur, die absoluut niet de activist uithangt (en dit ook niet wil zijn), hierbij de persoonlijke noot laat prevaleren, is dit boek bij vlagen aangrijpend, onthutsend en verbazingwekkend.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Wachten op mijn arrestatie in de nacht
Titel: Tahir Hamut Izgil
ISBN: 9789403129662
Pagina’s: 240
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Clarissa maakt de grootste nachtmerrie van elke vrouw mee. Nadat ze een dronken nacht heeft beleefd met een van haar collega’s, laat de man in kwestie haar niet meer met rust. Rafe is ervan overtuigd dat er een bijzondere band tussen hen is en wat Clarissa ook zegt of doet: het mag niet baten. Terwijl Clarissa zich steeds meer opgejaagd voelt, speelt Rafe de vermoorde onschuld. Hij weet Clarissa volledig te isoleren van haar omgeving. Haar enige mogelijke uitweg lijkt zich aan te dienen als ze wordt uitgekozen voor jurydienst. Maar haar poging aan hem te ontsnappen, lijkt Rafe finaal over de rand te duwen. Wanhopig probeert Clarissa genoeg bewijs te verzamelen om hem aan te geven bij de politie. Maar is ze op tijd?

Recensie
Claire Kendal is in de Verenigde Staten geboren, maar opgegroeid in Groot-Brittannië, waar ze nog steeds woonachtig is. Ze is werkzaam aan de Bath Spa University waar ze Engelstalige letterkunde en creatief schrijven doceert. Vanwege haar bewondering voor Syliva Plath schreef ze een boek over deze schrijfster en dichteres. In 2014 verscheen haar debuutroman Mijn boek van jou, dat een Sunday Times bestseller werd en in meer dan twintig talen vertaald is. Hoewel ze hierna nog twee boeken heeft geschreven, is dit het enige dat tot dusver in het Nederlands vertaald is.

De onenightstand die Clarissa met Rafe, een collega van de universiteit waar ze werkt, heeft gehad, is voor hem de aanleiding om voortdurend in haar nabijheid te zijn. Hij overlaadt haar met geschenken, stuurt haar continu berichtjes en weet alles van haar. Nadat ze wordt opgeroepen om aan haar juryplicht te voldoen, denkt ze een tijd van hem verlost te zijn. Dit is een misrekening, want zelfs in de rechtszaal wordt ze met zijn daden geconfronteerd. Het relaas van het slachtoffer komt namelijk zo goed als volledig overeen met wat haar overkomt.

Al meteen in het eerste hoofdstuk wordt de lezer geconfronteerd met het gevoel dat Clarissa heeft als ze continu door haar belager Rafe in de gaten wordt gehouden. De beangstigende gedachte die dit ongetwijfeld met zich meebrengt, komt op dat moment nog niet over, maar een stuk later in de plot is haar beklemming overduidelijk wel enigszins merk- en voelbaar. Desondanks is er niet zo heel erg veel spanning. Pas in de eindfase, net wanneer je denkt dat het verhaal als een nachtkaars uit lijkt te gaan, ontstaat een korte spannende situatie. Dit is heel wat, vooral als je in aanmerking neemt dat op de bladzijden daarvoor in feite niet zo erg veel gebeurt. Tot dan is het voornamelijk een weergave van wat Rafe uitspookt en hoe Clarissa zich daaronder voelt, maar ook haar jurylidmaatschap wordt veelvuldig onder de aandacht gebracht.

Hoewel het verhaal zich in zeven weken afspeelt, wat relatief niet eens zo heel erg lang is, verloopt het in een niet al te hoog tempo. Wie veel actie verwacht, komt bedrogen uit. De plot moet het daar absoluut niet van hebben, het is vooral gericht op het psychologische aspect wat stalken – en alles wat daarbij kan komen kijken – met het slachtoffer doet. Dit wordt, zowel door de ervaringen van Clarissa als de rechtszaak die ze bijwoont, over het algemeen vrij goed naar voren gebracht. Je kunt je op een bepaald moment goed voorstellen dat iemands leven flink op zijn kop wordt gezet als zij of hij dag in dag uit ongewenst benaderd wordt en de stalker haar of hem veelvuldig overlaadt met ongevraagde post of geschenken.

Aanvankelijk is de opzet van het verhaal even wennen, vooral omdat niet direct duidelijk is of de twee verhaallijnen – beide verteld vanuit het perspectief van Clarissa, maar elk in een andere persoonsvorm – zich in dezelfde periode afspelen. Dit blijkt wel zo te zijn, dus wat dat betreft zijn er geen belemmeringen meer. Verder bevat het boek een gering aantal plotwendingen, dus de verrassingen blijven eveneens tot een minimum beperkt. Zo nu en dan probeert de auteur de lezer in het ongewisse te laten, met name over een van de medejuryleden van Clarissa. Je vraag je regelmatig af of deze persoon wel of geen goede bedoelingen heeft en of hij wellicht met de stalker samenspant. Natuurlijk komt daar uitsluitsel over en is het toch wel anders dan je denkt, maar over het geheel bezien, is het niet bijster verheffend.

Al met al kan Mijn boek van jou, dat bij vlagen beklemmend is, niet volledig overtuigen. Daarvoor gebeurt er te weinig, is de spanning te matig en zijn de personages niet sterk genoeg. Een redelijk debuut, maar meer ook niet.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Claire Kendal
Titel: Mijn boek van jou
ISBN: 9789022578704
Pagina’s: 328
Eerste uitgave: 2014

Flaptekst
Welkom in Mae Pruetts Los Angeles, waar ‘niemand praat, maar iedereen fluistert.’ Mae werkt voor een van L.A.’s machtigste en meest gewilde pr-crisisfirma’s, in het hart van een uitgebreid web van advocaten, persvoorlichters en privébeveiligingsbedrijven dat zij Het Beest noemt. Het beschermt de rich and famous met alle mogelijke middelen.
Nadat haar baas is neergeschoten voor het Beverly Hills Hotel in een ogenschijnlijk willekeurige aanval, neemt Mae het op zich om een onderzoek in te stellen en komt ze voor het eerst in aanraking met de wetteloze praktijken van Het Beest en de corrupte systemen die het in stand houden. Het neemt haar mee op een trip door een Los Angeles vol influencers die zijn volgespoten met drugs en fillers; uitgestrekte herenhuizen op een steenworp afstand van uitgestrekte daklozenkampen; corrupte agenten en mysterieuze sloopteams midden in de nacht.

Recensie
Voor de in 2017 uitgebrachte debuutthriller She rides shotgun (Kind van de rekening, 2019) won de Amerikaanse auteur Jordan Harper zowel de Edgar Award als de Alex Award. De opvolger van dit goed ontvangen boek heeft geruime tijd op zich laten wachten en uiteindelijk verscheen in 2023 Harpers tweede en door Dennis Keesmaat vertaalde thriller Stad der Engelen. De plot vindt zijn oorsprong in een eerder geschreven kort verhaal, maar kwam pas echt tot leven door Harpers ervaringen met het bewerken en produceren van James Ellroys L.A. Confidential voor de televisiezender CBS.

Veel auteurs geven hun lezers de gelegenheid rustig en geleidelijk aan in het verhaal te groeien en de personages enigszins te leren kennen. Harper kiest echter voor een geheel andere aanpak, want zonder aanloop of introductie valt hij meteen met de deur in huis en word je geconfronteerd met het rauwe leven van Los Angeles, de aanvankelijk nogal onduidelijk werkzaamheden van Pruett en niet veel later ook die van Chris Tamburro, een ontslagen politieman die vervolgens voor L.A.’s grootste privébeveiligingsbedrijf BlackGuard Security is gaan werken. Door deze directe benadering, die zich vaker in de plot voordoet, lijkt het erop dat de structuur ontbreekt en scènes vanuit het niets uit de lucht komen vallen. De auteur hopt van de ene situatie naar de andere en een vloeiend lopende verhaallijn ontbreekt, voornamelijk veroorzaakt doordat het boek de opzet heeft van een filmscenario en eveneens als zodanig leest.

Naast de twee protagonisten Pruett en Tamburro, over wie vrij weinig wordt bekendgemaakt, zijn er nog talloze andere personages. Eigenlijk te veel om hen van een gezicht te voorzien, hen te kunnen plaatsen én om hen in één keer met bepaalde omstandigheden in verband te kunnen brengen. Een in het boek opgenomen overzicht waarin hun namen én hun rol vermeld staan, had dit beslist voorkomen. De vele zijwegen die de auteur bewandelt en alleen geschreven lijken te zijn om aan te tonen hoe verdorven de filmscene van Los Angeles kan zijn, zorgen regelmatig voor verwarring en leiden af van de eigenlijke bedoeling. Omdat lang niet alles relevant is, is het lastig een lijn in het verhaal te ontdekken en wellicht is dit Harpers opzet ook helemaal niet.

Ondanks de vele en vaak onnodige details is het tempo onveranderd hoog. Er gebeurt veel, de ontwikkelingen zijn talrijk en incidenteel is het tamelijk explosief. Desondanks zijn en blijven de spannende momenten beperkt tot net geen twee handenvol. Te weinig voor een thriller die het gevaarlijke en verdorven L.A. als uitgangspunt heeft en waarin wel degelijk ruimte is gemaakt voor enkele gruwelijkere scènes. Wat Harper daarentegen wel heel duidelijk naar voren laat komen, is dat geld en macht zo goed als altijd de winnaars zijn in een wereld die door deze factoren wordt beheerst en dat velen die hierover beschikken zichzelf als onoverwinnelijk beschouwen.

Hoewel de nadruk van Stad der engelen – een letterlijke vertaling van Los Angeles – wel erg veel op L.A.’s filmscene en diens sterren wordt gelegd en de spanning daardoor behoorlijk achterblijft, is het geen onaangenaam boek om te lezen.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Stad der engelen
Titel: Jordan Harper
ISBN: 9789021040486
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2023