Beschrijving
Na twee turbulente jaren in de sekte ViaTerra probeert Sofia Bauman haar leven weer op te bouwen. Maar dat is moeilijker dan ze dacht. Ze wordt geconfronteerd met veel vooroordelen en achterdocht, en wordt gekweld door nachtmerries. Tegelijkertijd groeit haar verlangen naar vergelding.

Sekteleider Franz Oswald zit in de gevangenis, in afwachting van zijn proces. Hij maakt zich echter geen zorgen en toont geen enkel berouw. Met behulp van zijn advocaat spint hij een web dat de muren van de gevangenis ver overstijgt. Hij heeft slechts één doel: wraak nemen op Sofia.

Wanneer Sofia besluit haar ervaringen met betrekking tot haar leven in de sekte te delen met de buitenwereld, verandert haar leven in een hel. Er is slechts één oplossing: ze moet alles achter zich laten en ergens anders opnieuw beginnen. Maar Oswald laat zich niet tegenhouden… In de dramatische nasleep blijft er één vraag overeind: kun je ooit echt ontsnappen aan een sekte?

Recensie
Haar toenmalige vriendje was lid van de Scientologybeweging en daarom sloot Mariette Lindstein zich op 19-jarige leeftijd ook bij hen aan. Aanvankelijk vond ze haar betrokkenheid een opwindende ervaring, maar het werd steeds meer een nachtmerrie. Elektronisch beveiligde hekken en gewapende bewakers zorgden ervoor dat de leden gevangenen waren. Op haar zesenveertigste ontsnapte ze aan de beweging en besloot ze om erover te gaan schrijven. Om een zo groot mogelijke doelgroep te bereiken, koos ze voor het thrillergenre. Omdat wat ze wilde vertellen niet in één boek paste, werd het een trilogie. De sekte was het eerste deel en in februari verscheen deel twee, De sekte herrijst.

Na haar ontsnapping uit de sekte ViaTerra, ze heeft er twee jaar doorgebracht, probeert Sofia Bauman haar leven weer een nieuwe invulling te geven. Dat valt niet mee, want ze heeft nog regelmatig nachtmerries en anderen hebben al snel een oordeel over haar klaarstaan. Mede door haar toedoen belandt de sekteleider, Franz Oswald, in de gevangenis. Hier schrijft hij een boek en beraamt hij zijn plannen om wraak op Sofia te nemen. Sofia zit echter niet stil en deelt haar ervaringen over haar verblijf in de sekte in een blog. Haar leven wordt haar daarna bijna onmogelijk gemaakt. Sofia vraagt zich af of een echte ontsnapping uit de sekte wel mogelijk is.

Net als in De sekte begint Lindstein het verhaal in dit tweede deel van de trilogie met een proloog. Deze ademt een dreigende sfeer uit en roept vraagtekens op voor de lezer. Want wat is er gebeurd en, hoewel het eigenlijk wel te voorzien is, wie zit er in moeilijkheden. Dit wordt gedurende het verhaal wel duidelijk. De sekte herrijst gaat in ieder geval verder waar het eerste deel geëindigd is. Om na het dichtslaan van dit tweede deel niet in verwarring achter te blijven, is het verstandig om de trilogie op volgorde te gaan lezen. Laat je dit na, dan wordt het lastig om dit boek, ondanks dat de auteur af en toe verwijst naar het eerste deel, goed te begrijpen.

In De sekte herrijst wordt het verhaal vanuit het perspectief van een aantal personages verteld. Dat is een goede keuze van Lindstein, want op deze manier komt de lezer te weten hoe het verder met hen gegaan is, welke keuzes ze gemaakt hebben en wat hun eventuele plannen zijn. En ook nu kun je je erover verbazen waarom sommigen tot hun keuze zijn gekomen. Is het slaafsheid, is het angst of is zijn ze nog steeds onder invloed van een hersenspoeling? Dit speelt zich dan vooral in het begin van het boek af en dan is het nog enigszins beklemmend. Het lukt de auteur echter niet om dit gevoel te handhaven, want na ruim een derde wordt het een ‘gewoon’ verhaal. Lindstein probeert wel wat angstgevoelens op te wekken, maar omdat de spanning ontbreekt, lukt haar dat niet.

Naarmate de ontknoping nadert, krijgt het verhaal wel enkele plotwendingen, maar deze zijn te minimaal om nog voor een daverende verrassing te kunnen zorgen. Toch kan de lezer zich niet aan de indruk onttrekken dat De sekte herrijst vooral een relaas is over het leven van Sofia, waarbij het er soms zelfs op lijkt dat je een chicklit leest. Ook kun je twijfels hebben over het gedrag van haar. Ze wordt, hoewel ze toch het nodige heeft meegemaakt en daardoor achterdochtig zou moeten zijn, vrij naïef neergezet als ze een nieuwe relatie denkt aan te gaan. Wat hieruit voortvloeit, kun je al van mijlenver aan zien komen.

In De sekte herrijst, vakkundig vertaald door Corry van Bree, ontbreekt het spanningselement dat zijn voorganger nog wel had. Het kan de verwachting dat het minstens zo intrigerend zou zijn niet waarmaken. Als het laatste deel, dat in september 2018 verschijnt, in deze trant doorgaat, zal de trilogie als een snel dovende nachtkaars uitgaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Mariette Lindstein
Titel: De sekte herrijst
ISBN: 9789400508453
Pagina’s: 324
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Op Europa’s grootste Joodse begraafplaats in Berlijn-Weissensee wordt een man vermoord aangetroffen op zijn eigen familiegraf. De Moordbrigade is het spoor naar de dader kwijt. Een journalist onderzoekt een mogelijk antisemitisch motief.

Voormalig hoofdcommissaris Wolfgang raakt geïntrigeerd en biedt de Moordbrigade zijn diensten aan. Maar hij moet zich afzijdig houden, want de onthullingen van de journalist zijn ingeslagen als een bom. De Weissenseemoord is een heet politiek hangijzer geworden.

Onverwacht raakt Wolfgang toch betrokken bij de zaak. Als kort na elkaar twee vrouwen worden vermoord, is dat nog maar de start van een reeks verwikkelingen die al snel zijn persoonlijke levenssfeer binnendringen.

Recensie
Al op haar dertiende jaar wist Ellen G(erretzen) dat ze een thriller wilde gaan schrijven. Ze las op dat moment haar eerste Agatha Christie en raakte verslingerd aan het spannende boek. Het heeft echter nog jaren geduurd voor ze haar droom werkelijkheid liet worden. Ze begon namelijk pas met schrijven nadat ze haar baan bij het UWV opzegde. Haar debuut, Bloedbruiloft, verscheen in 2011 en is het eerste deel van een serie met voormalig hoofdcommissaris Wolfgang als hoofdpersonage. Zerk is het nieuwste deel van de reeks en werd in april 2017 uitgegeven.

Hoewel hij sowieso al wilde, was een e-mail de belangrijkste drijfveer voor Wolfgang om terug naar Berlijn te gaan. Hier hoort hij van Claus, een oud-collega van de moordbrigade, dat ze vastzitten in een onderzoek. Op de grootste Joodse begraafplaats van Europa is op een familiegraf het lichaam van een man gevonden. Er wordt vermoed dat het om antisemitisme gaat, maar iedere aanwijzing ontbreekt. Wolfgang biedt zijn hulp aan die kan niet worden aangenomen. Maar kan hij het niet laten rusten. Vooral niet wanneer in korte tijd twee vrouwen worden vermoord en de zaak zich dusdanig ontwikkelt dat Wolfgang er persoonlijk bij betrokken raakt.

Zerk. De vijfde Wolfgang heeft een niet alledaagse titel. Toch is deze prima gekozen, want in het begin van het verhaal wordt op een familiegraf het lichaam van een man gevonden en later zullen grafstenen ook een rol van betekenis hebben. Een andere titel zou daarom niet denkbaar zijn geweest. De auteur, en mogelijk ook de uitgever, hebben hier zorgvuldig over nagedacht. Dat Gerretzen niet zomaar iets schrijft, is heel goed te merken. Ze heeft overal aandacht aan besteed. Dat blijkt onder meer uit de beeldende en levensechte beschrijving van plaatsen als Berlijn en Antwerpen, maar ook uit de gedetailleerde omschrijving van het interieur van enkele lokale kroegen.

Ellen Gerretzen weet het voor elkaar te krijgen dat het verhaal de lezer vanaf de allereerste bladzijde intrigeert. In het cursief zijn het de gedachtespinsels van de moordenaar en in korte of zelfs ultrakorte hoofdstukken is het het verhaal dat vanuit het perspectief van de belangrijkste personages wordt verteld. De persoonlijke problemen die ieder van hen heeft, maken dat Zerk meer diepgang heeft dan de reguliere politiethriller. Daarnaast schuwt de auteur ook maatschappelijke onderwerpen niet, want het groeiende antisemitisme, dat de laatste jaren steeds actueler wordt, is een belangrijk onderdeel van het verhaal.

De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal een hoog tempo heeft. Hierdoor wordt de spanning vaak al verhoogd. Dat wordt in Zerk versterkt doordat een aanzienlijk aantal hoofdstukken eindigt met een cliffhanger, maar ook door de veelvuldig voorkomende, en dus verrassende, plotwendingen. Toch was het op een gegeven moment niet moeilijk om te voorspellen wie er uiteindelijk als moordenaar ontmaskerd zou gaan worden. Dit te weten, heeft overigens geen enkele invloed op het beleven van het verhaal. Dat blijf zonder meer boeien.

Ondanks dat Zerk de vijfde in een reeks is, staat het verhaal op zichzelf en kan het boek goed afzonderlijk van de andere gelezen worden. Er zijn echter wel enkele kleine verwijzingen naar de eerdere boeken. Ook merk je aan de vaste personages dat ze in die eerdere boeken een ontwikkeling hebben doorgemaakt. Om dit beter te kunnen plaatsen, is het aan te raden ze op volgorde te lezen. Wordt dit niet gedaan, dan is er helemaal niets aan de hand. Want Zerk, dat vast en zeker een vervolg zal krijgen, is een vakkundige en sterk geschreven thriller van een auteur die nog te weinig bekendheid geniet.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ellen G.
Titel: Zerk
ISBN: 9789460015250
Pagina’s: 439
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Pelgrim is de codenaam van een man die niet bestaat. De geadopteerde zoon die uitgroeide tot een van de beste spionnen. De regisseur van een uiterst geheime eenheid binnen de Amerikaanse spionagedienst. Een man die, voordat hij van de aardbodem verdween, het ultieme boek schreef over forensisch onderzoek.

Het is datzelfde boek dat hem een jaar later in een obscuur hotel in Manhattan doet belanden, waar het lichaam van een onherkenbaar verminkt jonge vrouw is gevonden. Maar wat begint als een moordonderzoek zonder aanwijzingen, verandert in een zoektocht naar een onbekende vijand die een weerzinwekkend plan tot uitvoer wil brengen.

Recensie
Het komt niet vaak voor dat een debuut wereldwijd zo goed en sensationeel wordt ontvangen als Ik ben pelgrim. De Brits-Australische auteur van dit boek, Terry Hayes, heeft dit voor elkaar gekregen. Hij is niet onbekend met schrijven, want de oorspronkelijke journalist heeft scenario’s geschreven voor onder andere films als Mad Max en Vertical limit. Al vanaf zijn vijfde jaar wilde hij auteur worden, maar na een aantal ‘omzwervingen’ heeft hij pas in 2013 deze droom kunnen verwezenlijken en het krijgen van een boekencontract vindt hij het hoogtepunt van zijn carrière tot nu toe.

In een kamer van een obscuur hotel in New York wordt het zwaar verminkte lichaam van een jonge vrouw gevonden. Het lijkt een ‘normale’ moord in het drugscircuit te zijn. De man die door inspecteur Bradley om assistentie is gevraagd, ontdekt een aantal opvallende dingen. Waarbij het meest bijzondere is dat een dergelijk moordscenario in een door hem geschreven boek voorkomt. Deze man, later wordt hij Pelgrim genoemd, wordt door het hoofd van een geheime Amerikaanse dienst gevraagd achter een terrorist, de Saraceen, aan te gaan. Dit leidt hem naar diverse landen op de wereld, maar zorgt ook voor de oplossing van de moord in New York.

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, begint vanuit het perspectief van een aanvankelijk onbekende man. Later zal blijken dat hij bij zijn werk voor de geheime dienst verschillende namen heeft gebruikt. Aanvankelijk is het vooral een opsomming van het werk dat hij heeft verricht, maar ook hoe hij inspecteur Ben Bradley heeft ontmoet. Is dit taaie kost? Nee, zeker niet. Toegegeven, het gedeelte waarin deze uiteenzetting wordt verteld, sprankelt niet, maar het intrigeert wel degelijk. Het is van wezenlijk belang voor de rest van het verhaal. Als dit zou ontbreken, en dat realiseer je je achteraf, dan is het verhaal niet compleet en mis je hoe dan ook de broodnodige informatie.

Het tweede deel begint met het verhaal van de Saraceen. Hoe hij is opgegroeid en wat hij als jonge jongen heeft meegemaakt. Hayes heeft zich hier als het ware verplaatst in het hoofd van deze moslimjongen, later man, en verhaalt op een soms aandoenlijke, maar levensechte en zelfs ook nog begrip opbrengende manier hoe die jongen radicaliseert en strijder wordt. De lezer hoeft niet veel verbeeldingskracht te hebben om zich te realiseren dat dit voor vele jonge moslims opgaat. En dat staat dan los van de terroristische daden die ze later plegen. Want die zijn natuurlijk nooit goed te praten.

Ik ben Pelgrim heeft verschillende, korte en lange, verhaallijnen. Deze lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben of lijken zelfs niet eens in het verhaal te passen. Maar Hayes zorgt ervoor dat al deze verhalen of gebeurtenissen uiteindelijk perfect samenvallen tot één geheel. Dat heeft hij bijzonder ingenieus uitgedacht en het bewijst dat de auteur tijdens het schrijven, maar ook daaraan voorafgaand, zorgvuldig en nauwkeurig te werk gegaan is. Dat geldt eveneens voor de beschrijving van situaties, van landschappen en voor de dialogen. Deze zijn alle zo beeldend en realistisch beschreven dat je je als het ware in een film waant.

Ondanks het feit dat het boek aanzienlijk meer dan 700 pagina’s telt, merk je daar tijdens het lezen niets van. Het tempo, de spanning en de intelligentie waarmee de ontknoping tot stand gekomen is, doen de omvang van het boek vergeten. Ik ben Pelgrim doet je na afloop opnieuw beseffen dat een nietsontziende terrorist tot alles in staat is en dat een ‘lone wolf’ bijzonder moeilijk grijpbaar is. Vooral als deze (nog) niet in beeld is bij de diverse inlichtingendiensten. Dit debuut van Terry Hayes is bijzonder sterk en intelligent en helaas erg actueel.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Terry Hayes
Titel:  Ik ben Pelgrim
ISBN: 9789022997130
Pagina’s: 735
Eerste uitgave: 2014

Beschrijving
Eind november 1941. Na de Duitse opmars in Europa is de angst groot dat Nederlands-Indië zal worden aangevallen door Japan. In Engeland krijgt koningin Wilhelmina op haar landgoed Stubbings House bezoek van de Britse premier Winston Churchill. Hij stelt haar voor een onverwacht en verschrikkelijk dilemma. Tot haar wanhoop zal Wilhelmina moeten instemmen met zijn geheime verzoek, waardoor de oorlog een totaal andere wending zal krijgen.

Acht jaar later: Nederland vecht een eigen oorlog in Nederlands-Indië, waar de nationalisten van Soekarno de onafhankelijke Republik Indonesia hebben uitgeroepen. Voormalig inlichtingenofficier Arnie Springer hoort dat zijn oude liefde op Java is verdwenen nadat ze samen werd gezien met de beruchte Nederlandse deserteur Poncke Princen. Hoewel Arnie na de gruwelen van de jappenkampen gezworen heeft nooit terug te gaan, vliegt hij in april 1948 naar Batavia. In de tropische hitte onderneemt hij een levensgevaarlijke zoektocht, en belandt in een mijnenveld van intriges waarin alles verband lijkt te houden met het pact van Wilhelmina en Churchill in Stubbings House.

Recensie
Al op jonge leeftijd was Tomas Ross geïntrigeerd door Indië, dat sinds de onafhankelijkheid van 17 augustus 1945 Indonesië wordt genoemd. Dit bracht hem een paar jaar geleden op het idee om een trilogie te schrijven over Arnie Springer, Indiëganger en voormalig spion bij de Nederlandse veiligheidsdienst. De drie boeken spelen zich vlak na de beëindiging van de Tweede Wereldoorlog af. De eerste twee delen uit de drieluik zijn Van de doden niets dan goeds en De onderkoning van Indië. Het laatste en derde deel, Het verdriet van Wilhelmina, is op 22 januari 2018 verschenen.

Eind november 1941 brengt Winston Churchill een kort bezoek aan koningin Wilhelmina, die op het landgoed Stubbings House verblijft. Hij doet haar een voorstel waardoor ze in tweestrijd komt te staan. Uiteindelijk stemt ze ermee in. Een paar dagen later wordt een schip beschoten. Er is één overlevende, korporaal John de Bruyn. Acht jaar later vertrekt Arnie Springer naar Indonesië, waar Anke de Bruyn, John’s zus en ex-vriendin van Arnie, verdwenen is. Hij begint een zoekactie die niet zonder gevaar blijkt te zijn. De verdwijning van Anke en de hachelijke situaties waarin Arnie terechtkomt, lijken alle het gevolg te zijn van de geheime deal tussen Churchill en Wilhelmina.

Voordat het eigenlijke verhaal begint, wordt in twee hoofdstukken verteld wat daaraan voorafgegaan is. In feite kan dit beschouwd worden als een proloog, maar daarmee worden deze hoofdstukken tekortgedaan. Ze hebben namelijk meer inhoud dan de gemiddelde inleiding en zijn dan ook van wezenlijk belang voor het verhaal en het begrijpen ervan. Tevens is het overduidelijk dat deze hoofdstukken ten grondslag liggen aan de titel van het boek. In het nawoord van Het verdriet van Wilhelmina gaat Ross wat dieper in op een aantal gebeurtenissen die in de Tweede Wereldoorlog, maar ook later in Nederlands-Indië hebben plaatsgevonden en die een inspiratie vormden voor het schrijven van dit boek en zo goed als zeker van de gehele trilogie.

Omdat Het verdriet van Wilhelmina het laatste deel is van de drieluik zal het niemand verbazen dat een aantal personages hierin teruggekeerd is. Heel sporadisch komt Ross terug op wat in een van de eerdere boeken heeft plaatsgevonden. Dit mag en kan echter geen enkel beletsel zijn om dit derde boek afzonderlijk van de andere te gaan lezen. De lezer die de eerste twee boeken niet gelezen heeft, zal niet merken dat hij wat mist. Behalve misschien dat je dan wat meer over de achtergrond van Arnie Springer, en in mindere mate enkele andere personages. te weten gekomen bent.

Van Tomas Ross is bekend dat hij in zijn boeken feiten met fictie vermengt. Het resultaat is een realistische thriller waarin het vaak moeilijk is om het onderscheid tussen werkelijkheid en onwerkelijkheid te kunnen maken. Dat is knap, want daardoor gaat het voor de lezer leven en zal het verhaal, dat overigens ook erg beeldend is geschreven, hem veel meer aanspreken dan wanneer het voor de volle honderd procent verzonnen zou zijn geweest. Omdat de auteur voor deze aanpak kiest, maar ook omdat af en toe teruggekeerd wordt naar een eerdere periode, zal de lezer de aandacht er wel bij moeten blijven houden. Niet erg, want het boek is dermate intrigerend om het van begin tot eind geboeid te volgen.

Het verdriet van Wilhelmina is een waardig slotakkoord van de drieluik rond Arnie Springer. Tomas Ross bewijst met dit boek opnieuw dat hij de meester van de faction is, maar eveneens dat hij een auteur is die internationaal ook niet zou misstaan.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tomas Ross
Titel: Het verdriet van Wilhelmina
ISBN: 9789023484752
Pagina’s: 381
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Het is de zomer van 1988. De eindexamens van Mick en zijn vrienden zijn voorbij en de wereld ligt aan hun voeten. Maar als Mick een vriendin kwijtraakt door een fatale lsd-trip, lukt het hem niet meer een normaal leven te leiden en stort hij zich vol overgave op de Brabantse wietteelt.

Daar lijkt Mick zijn roeping te hebben gevonden. Al gauw belandt hij in de harde Amsterdamse onderwereld. Razendsnel werkt hij zich omhoog tot de top van de narco’s in de Gouden Driehoek, Afghanistan en Colombia. Een duizelingwekkende, gevaarlijke trip begint, waaraan hij niet zomaar kan ontsnappen…

Eén laatste, gigantische deal moet Mick zijn vrijheid teruggeven. Kan hij het onmogelijke klaarspelen en de meest gewetenloze drugsbazen te slim af zijn?

Recensie
Na zijn studie journalistiek schreef Dannis Kramers voor een aantal bladen, ging daarna bij de televisie aan het werk, waar hij ondertussen achttien haar werkt. Hij maakte documentaires en series en kwam daardoor in aanraking met bijzondere en confronterende situaties. Tijdens een sabbatical had hij tijd over en besloot een boek te gaan schrijven. Vooral omdat hij erachter wilde komen of het hem lukte een lang verhaal op papier te krijgen. Zijn inspiratie voor dat eerste boek, King coke, putte hij uit zijn jeugd, maar ook uit zijn ervaringen bij de televisie.

Het is 1988, zomer en de eindexamens zijn achter de rug. Mick en zijn vrienden gaan het er, voordat de vakantie voorbij is, van nemen. Langs de geluidswal van een snelweg vieren ze hun eigen feestje waarbij drank en drugs niet geschuwd worden. Een vriendin van Mick komt tijdens een trip te overlijden en daarna heeft hij geen normaal leven meer. Hij besluit wiet te gaan telen en belandt vervolgens in het Amsterdamse criminele circuit. Zijn ster rijst snel en dat wordt opgemerkt door enkele internationale drugsbaronnen. Een paar jaar later wil Mick deze wereld verlaten, maar nog wel een grote slag slaan.  Lukt hem dit en is hij zijn bazen te slim af?

Het verhaal, of beter gezegd de proloog, begint in 1995 en schetst heel summier het rauwe en harde leven in een Colombiaanse gevangenis. Wie (King coke is in de ik-vorm geschreven) de gevangene is, is op dat moment nog niet bekend, maar wordt in de loop van het verhaal wel duidelijk. In ieder geval zorgt het al wel voor wat nieuwsgierigheid, je wilt weten wat er gebeurd is. Na deze inleiding maakt het verhaal een flashback naar 1988 en wordt in een razend tempo verteld wat eraan voorafging en wat Mick, want hij is het die gevangengenomen is, met zijn leven na de middelbare school gedaan heeft.

Door die enorme snelheid, de verrassende plotwendingen en de soms heftige, maar ook gewelddadige scènes heeft het King coke een meer dan gemiddelde spanningsboog. Hierdoor blijft de lezer aan het boek gekluisterd en hoeft zich geen moment te vervelen. Ondanks dat het een volledig fictief verhaal is, kun je regelmatig de indruk krijgen dat het een waargebeurd verhaal is. Er zijn passages die erg realistisch overkomen. Desondanks zijn er ook momenten die zó onwaarschijnlijk zijn dat daardoor alles erg ongeloofwaardig wordt. Het lijkt er dan op dat Kramers net iets te veel doorslaat en dat zijn fantasie met hem op de loop gaat. Hoewel het verhaal soms licht voorspelbaar is, hebben de onvoorspelbare momenten wel de overhand. Daardoor blijft het zeker boeien.

Dat er in de drugswereld veel onoorbaars gebeurt, is bekend. Het is echter te hopen dat de dingen die er gebeuren niet zo schrikbarend zijn als in dit boek wordt geschetst. Door de beeldende schrijfwijze van Kramer is het voor de lezer niet moeilijk om zich in de harde en bijzondere wereld van deze tak van criminaliteit in te leven. Het lijkt er soms zelfs op dat je deel uitmaakt van deze keiharde wereld. Voor Mick, die in de loop der jaren uitgroeit van drugsgebruiker tot nietsontziend crimineel, kun je ondanks alles toch wel wat sympathie opbrengen. Wat hij uitspookt is natuurlijk niet goed te praten, maar hij heeft zeker ook een menselijke kant.

King coke is geen boek dat het van zijn diepgang moet hebben. Beschouw het vooral als een vlotlezende actiethriller. Het verhaal dat wordt verteld, is in principe een afgerond geheel, maar toch laat de auteur aan het eind de deur op een kier staan, een eventueel vervolg is dus mogelijk.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Dannis Kramers
Titel: King coke
ISBN: 9789401606486
Pagina’s: 423
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
In een ziekenhuis in Oslo komt hoofdinspecteur Fredrik -Beier langzaam bij kennis. De boosdoeners blijken pijn-stillers en alcohol, althans dat is wat de artsen hem- -hebben verteld. Een beproefd recept voor zelfmoord. Maar Fredrik zelf kan zich niets herinneren.

Even verderop wordt een weduwe vermist en in haar huis vindt de politie het stoffelijk overschot van een pas overleden man die meer dan twintig jaar geleden doodverklaard blijkt te zijn. In de tussentijd hebben de ratten in de riolen van Oslo zich gestort op een tweede lijk. Een tragisch verleden verbindt de twee, een verbond dat werd gevormd in de dagen na de val van de Sovjet-Unie. En nu is een in vergetelheid geraakt wapen in de verkeerde handen terechtgekomen – van iemand die zint op wraak en niets meer te verliezen heeft…

Recensie
Van 2013 tot 2015 was Ingar Johnsrud, die afstudeerde in de journalistiek en filmwetenschappen, als journalist verbonden aan het weekendblad VG Helg. Van 2003 tot 2005 heeft hij ook nog gewerkt voor een krant in Stockholm. In 2015 debuteerde hij met de goed ontvangen thriller Zij die volgen en vanaf dat moment was hij tevens fulltime schrijver. Een jaar later verscheen het tweede deel van de Broederschap-trilogie, Zij die gaan. In juli 2018 wordt Zij die doden, het laatste en derde deel van de serie verwacht. De boeken uit deze reeks worden inmiddels in twintig landen uitgebracht.

Hoofdinspecteur Frederik Beier komt in het Rikshospital in Oslo weer bij bewustzijn nadat hij daar twee dagen eerder naartoe gebracht is. Hij had een combinatie van medicijnen en alcohol ingenomen en de artsen hielden het op een zelfmoordpoging. Beier weet er echter niets meer van. Elders in de hoofdstad wordt in de woning van een verdwenen weduwe het twintig jaar oude lijk van een man gevonden. Als in het riool een tweede lijk wordt gevonden, ontdekt de politie dat er een verband bestaat. Dit gaat terug naar een moment vlak nadat de Sovjet-Unie uiteengevallen is.

Wie verwacht dat het verhaal in Zij die gaan een vervolg is op het eerste deel van de trilogie komt bedrogen uit. Ondanks de aanvankelijk marginale verwijzingen naar dat eerdere boek kan dit deel in principe afzonderlijk gelezen worden. Desondanks is het aan te bevelen de boeken wel op volgorde te lezen. Enkele passages uit dit verhaal zijn dan beter in hun context te plaatsen, maar vooral de onderlinge verhouding tussen de belangrijkste personages kunnen dan in het juiste perspectief worden gezien. Hierdoor komen ook sommige dialogen, en ook de wederzijdse opstelling, in een ander daglicht te staan.

Die personages worden in het tweede deel van de trilogie nog meer uitgewerkt dan in het eerste. Ze worden daardoor nog interessanter en boeiender dan ze al waren. Vooral Beier blijkt zo zijn problemen te hebben en hoewel hij een gedreven politieman is, komen zijn tekortkomingen ook duidelijk tot uiting. Dat geeft hem een menselijke kant, het toont zijn kwetsbaarheid, maar heeft ook enigszins tot gevolg dat hij iets te veel cliché dreigt te worden.

Omdat het verhaal een grote hoeveelheid personages kent, een aantal verhaallijnen heeft en er ook regelmatig gebruik wordt gemaakt van flashbacks, zal de lezer er vooral aan het begin de aandacht bij moeten blijven houden. Gedurende de loop van het verhaal naderen die afzonderlijke lijnen elkaar, smelten op den duur samen en krijgt de lezer er ook een steeds beter beeld van wat zich allemaal heeft afgespeeld en wat zich nog steeds afspeelt. Toch is de schrijfstijl van Johnsrud absoluut niet moeilijk. Hij weet in goed lopende zinnen en gebruikmakend van realistische dialogen de aandacht van de lezer tot het eind vast te houden.

Hoewel er wel degelijk verwijzingen zijn, valt een directe link naar de Broederschap in Zij die gaan niet te ontdekken. Wellicht dat het derde deel van de trilogie hier wel uitsluitsel over zal geven. In ieder geval laat de epiloog, hoe kort deze ook is, al meer dan voldoende ruimte open om een opmaat te zijn naar een waarschijnlijk opnieuw boeiend derde deel. Zij die gaan, dat vakkundig vertaald is door Annelies de Vroom, is dat zonder meer, maar zorgt ondanks dat nog wel voor een aantal onbeantwoorde vragen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ingar Johnsrud
Titel: Zij die gaan
ISBN: 9789022576700
Pagina’s: 491
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
‘Een mens kan echt te lang leven,’ dacht Crystal, terwijl ze de donkere trap afliep. Meer dan twintig jaar na de invoering van Artikel 13 was dit de enige plek waar ze zichzelf kon zijn. Dit clandestiene hol, waar clubleden probeerden te ontsnappen aan de constante overheidscontrole. Het meisje 
naast haar rilde, wilde weg. Maar een geschenk als dit kon ze niet weigeren. Wanneer je moeder je de vrijheid schenkt, moet je dat aanvaarden. Of je dat nu wil of niet. 

Recensie
Al vanaf haar kinderjaren was Petra Spark al bezig met schrijven. In het zesde leerjaar won ze de tweede prijs in een opstelwedstrijd van het Davidsfonds, een cultuurnetwerk dat culturele activiteiten organiseert. Vanaf dat moment wist ze dat ze journalist wilde worden, maar uiteindelijk is dat er nooit van gekomen. Het schrijven heeft ze echter nooit kunnen vergeten en dat leidde ertoe dat in juni 2017 haar debuutthriller, Artikel 13, is verschenen.

Crystal lijkt haar leven op orde te hebben. Ze is getrouwd met Anton en heeft drie kinderen, hoewel het met haar oudste dochter Melissa niet botert. Desondanks heeft ze een geheim, want ze houdt er een dubbelleven op na. Ruim twintig jaar geleden is artikel 13 ingevoerd, maar er is in het diepste geheim een club gevormd waar Crystal deel van uitmaakt. In hun clandestiene onderkomen proberen de leden aan het verbod van, en de permanente controle door, de overheid te ontkomen. Om nader tot haar dochter te komen, neemt Crystal haar op een avond mee. Het loopt echter niet zoals ze aanvankelijk in gedachten had.

Als eerste valt het de lezer op dat het verhaal zich in de toekomst afspeelt. Niet gebruikelijk voor een thriller, dus kun je je afvragen of het boek niet deels sciencefiction is. Dat blijkt niet zo te zijn, hoewel sommige omstandigheden niet aan de huidige tijd gerelateerd kunnen worden. Want in die toekomst, ongeveer vijfendertig jaar na nu, is het eten van insecten en het drinken van dubieuze drankjes de normaalste zaak van de wereld. De proloog, die aan het eigenlijke verhaal voorafgaat, maakt overigens wel nieuwsgierig. Je wilt weten waarom Crystal in haar benarde situatie terecht is gekomen, wat ze gedaan of misdaan heeft. Na een flashback van drie maanden begint het eigenlijke verhaal dat vervolgens chronologische stappen maakt naar de bewuste datum uit de proloog.

Het aantal personages dat in het verhaal voorkomt, blijft beperkt en dat is goed voor de overzichtelijkheid. Vooral omdat het een nogal apart verhaal is. Een ander voordeel hiervan is dat de belangrijkste personages goed worden uitgewerkt. Vooral over Crystal, ze is niet voor niets het belangrijkst, kom je meer dan voldoende te weten en ontdek je steeds meer wat er de reden van is dat ze een dubbelleven leidt. Voordat het zover is, rijzen er wel enkele vragen op en kent het verhaal een aantal plotwendingen. Pas aan het eind van het verhaal wordt alles duidelijk en worden de antwoorden op deze vragen gegeven.

Artikel 13 is een vlot lopend verhaal dat in een prettig leesbare stijl geschreven is. Hierdoor is het erg makkelijk leesbaar. Met soms mooi geformuleerde zinnen, aardige dialogen en een vleugje humor weet Spark de lezer voor een groot deel te boeien. Alleen halverwege het verhaal is het wat minder interessant. Dit is echter van korte duur, want naarmate de ontknoping nadert, wordt het weer wat aansprekender. Deze ontknoping is misschien niet zozeer verrassend, lijkt zelfs wat afgeraffeld te zijn, maar is wel dusdanig dat er een verklaring voor alles gegeven wordt. Zonder dat het ergens zinderend wordt, heeft het verhaal wel degelijk een spanningsveld, het is vooral sluimerend aanwezig. Al met al kan worden gezegd dat Petra Spark met Artikel 13 een verdienstelijke debuutthriller geschreven heeft.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Petra Spark
Titel: Artikel 13
ISBN: 9789089245687
Pagina’s: 363
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Bette van Maanen ziet haar comfortabele leven in duigen vallen als haar man Lucas na een ongeluk in het ziekenhuis belandt. Zijn revalidatie zal lang duren en een zware weg worden.
Zijn verpleegster Monica blijkt een oude bekende van Bette, die haar nog kent uit haar schooltijd. Daar was Monica vanwege haar postuur het doelwit van de gemene pesterijen van Bette en haar vriendinnen. Monica blijkt dit echter allemaal vergeven te hebben en ontpopt zich tot een luisterend oor en sterke schouder voor Bette.

Bette en Monica krijgen steeds diepere gevoelens voor elkaar, die de veeleisende en dwingende Lucas dreigt te verstoren als hij weer thuiskomt uit het ziekenhuis. Vanuit het bed waaraan hij gekluisterd is, beveelt hij Bette om hem in alles te gehoorzamen en behandelt hij haar als een soort slavin. Maar Bette heeft hele andere plannen dan zich door haar man te laten gebruik als huishoudster. Samen met Monica – die de verpleging van Lucas op zich neemt – maakt Bette een plan om zich onafhankelijk te maken van haar wrede en emotioneel afstandelijke man…

Recensie
Toen ze nog maar vier jaar oud was, wilde Marion van de Coolwijk voortdurend voorgelezen worden. En vertelde ze iedereen in haar omgeving haar fantasieverhalen. Verhalen vertelde ze ook toen ze nog voor de klas stond. Omdat dit aan het eind van de dag was en de les midden in zo’n spannend verhaal eindigde, beloofde ze de klas de volgende dag verder te vertellen. Maar ze wist niet meer precies waar het over ging, dus begon ze telkens aan een nieuw verhaal. De klas had een oplossing: schrijf de verhalen op. Dat deed ze en dit was het begin van haar schrijverscarrière. Vooral van kinderboeken, maar inmiddels ook van thrillers. Mangelvrouw is haar debuut.

Na een ochtend winkelen kwam Bette van Maanen vermoeid thuis. De telefoon rinkelde, ze nam hem op en hoorde dat haar man Lucas een ongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis terecht is gekomen. Hij zal echter een lange tijd moeten revalideren. Zijn behandelend verpleegster, Monica Meier, is een oud-klasgenote van Bette. Monica werd op school gepest, ook door Bette, maar blijkt vergevingsgezind. De vrouwen krijgen een steeds hechtere band, maar Lucas staat hun onderlinge relatie in de weg. Dat zint Bette niet, dus verzint ze een plan om zelfstandig en zonder haar overheersende man Lucas verder te gaan. En krijgt ze Monica zover dat ze hierin meegaat?

Na de proloog, die interessant genoeg is om de lezer nieuwsgierig te maken en die daarbij een aantal vragen oproept, maakt het verhaal een flashback van een jaar. Vervolgens heeft dat verhaal een chronologisch verloop en maakt het sprongetjes naar het moment uit de proloog. Vanaf het begin is het duidelijk dat er wat met Lucas gaat gebeuren en ook wie hier de verantwoordelijken voor zijn. Dit, maar ook een aantal andere situaties, is vrij voorspelbaar en gaat ten koste van de spanning. Een spanning die wel aanwezig had moeten zijn, maar die zo goed als niet aanwezig is. Pas in de laatste zeventig bladzijden van het boek is er sprake van een minimaal spanningsveld. Te weinig voor een boek dat thriller heet te zijn.

Daarnaast bevat het verhaal ook een aantal onwaarschijnlijkheden, denk hierbij bijvoorbeeld aan het in huis nemen van een verpleegster die een vaste baan in het ziekenhuis heeft. Het verlenen van hulp in huis valt normaal gesproken onder de verantwoordelijkheid van de thuiszorg, een instantie die onafhankelijk van een ziekenhuis werkt. Behalve dit bezwaar, bevat Mangelvrouw ook enkele kleine foutjes. Deze hebben overigens geen enkele invloed op het verloop van het verhaal, dus kunnen ze worden afgedaan als slordigheden.

Ondanks dat de lezer tijdens het verhaal wel wat meer over Bette, en in veel mindere mate Monica en Lucas, te weten komt, blijven de personages aan de oppervlakkige kant. Bette komt nogal naïef over en lijkt ook niet op omstandigheden te kunnen anticiperen. Dit is op zich niet erg, maar je krijgt wel de indruk dat de auteur het niet zo bedoeld heeft. Qua originaliteit scoort het boek gemiddeld. Het idee achter het verhaal is goed, maar het bezitterige en overheersende gedrag van een echtgenoot is niet uniek in thrillers. Een andere draai had het een ander verhaal kunnen maken en wellicht was het dan ook wat minder algemeen en standaard.

Marion van de Coolwijk toont wel aan dat ze het schrijven in haar vingers heeft. Mangelvrouw is in een prettige en gemakkelijk leesbare stijl geschreven, dus daar valt weinig op aan te merken. Je merkt verder dat ze het vermogen heeft een boeiend verhaal te schrijven. Maar als ze van plan is zich in de toekomst meer op het thrillergenre te richten, zal ze zich hierin wel meer moeten ontwikkelen opdat er een verandering gaat plaatsvinden. Anders loopt ze het risico dat het bij een paar thrillers zal blijven.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Marion van de Coolwijk
Titel: Mangelvrouw
ISBN: 9789045210179
Pagina’s: 316
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Wanneer de 18-jarige Theresa door de knappe Jim Beckett ten huwelijk wordt gevraagd, is het alsof Assepoester haar droomprins heeft gevonden. Jim, de meest begeerde vrijgezel van het dorp, bevrijdt Tess uit de verstikkende atmosfeer van haar ouderlijk huis en voert haar mee naar een gelukkige en liefdevolle toekomst. Tenminste, zo lijkt het…. 

Want al snel ontpopt Jim zich als een nietsontziende sadist, die groot genoegen put uit geestelijke en lichamelijke mishandeling.
Maar dat is nog niet alles: gaandeweg dringt tot Tess het besef door dat Jim-voor de buitenwereld de perfecte echtgenoot en politieman- een moordenaar is, die jonge vrouwen op gruwelijke wijze om het leven brengt… 

Als ze genoeg bewijs tegen hem verzameld heeft, lukt het Tess om Jim achter de tralies te krijgen. De nachtmerrie lijkt voorbij, totdat hij weet te ontsnappen en spoorloos verdwijnt. Tess weet nu dat ze slechts één mogelijkheid heeft om te overleven: ze zal dit beest zélf moeten doden…

Recensie
De aanleiding dat Lisa Gardner met schrijven begon, is een heel bijzondere. Aanvankelijk werkte ze in de voedingsbranche, maar omdat haar haren een aantal keren vlamvatten, hield ze hiermee op en richtte ze zich op het schrijven van voornamelijk thrillers. Haar debuut, Bloedbruiloft, verscheen in 1998 dat in datzelfde jaar de RT Reviewer’s Choice Award won. Onder het pseudoniem Alicia Scott schreef ze aan aantal romans. Wereldwijd zijn er van haar meer dan twintigmiljoen boeken in ruim dertig landen gepubliceerd en enkele van haar boeken zijn verfilmd.

Jim Beckett, politieman, heeft zijn zinnen gezet om met de 18-jarige Theresa (Tess) te gaan trouwen. Tess gaat hierop in want bij haar thuis is de sfeer niet optimaal. Aanvankelijk gaat het nog wel goed, maar al heel snel komt de ware aard van Jim naar boven. Hij mishandelt Tess, zowel geestelijk als lichamelijk. Als Tess er ook nog achter komt dat hij een kille moordenaar is, geeft ze hem waardoor hij in de gevangenis belandt. Jim weet te ontsnappen en gaat achter haar aan. Tess kan nu nog maar één ding doen om het te overleven: Jim doden.

In de proloog van Bloedbruiloft is een dreigende, en eigenlijk ook wel wat beklemmende, spanning voelbaar. Dan verwacht je dat het vervolg van het verhaal, dat zich vijf jaar later afspeelt, op dezelfde voet doorgaat, maar al snel kom je erachter dat dat een illusie is. De eerste hoofdstukken zijn nogal warrig waardoor het onoverzichtelijk dreigt te worden. Na dat begin komt er meer structuur in het verhaal waardoor het voor de lezer ook steeds duidelijker wordt wat zich allemaal precies afspeelt. Dat neemt echter niet weg dat grote stukken tekst volkomen overbodig zijn, het verhaal een heel stuk minder interessant maken, maar er zeker voor zorgen dat het eventuele tempo in het verhaal drastisch afneemt.

Dat het tempo erg laag is, blijkt al vanaf het begin. Het verhaal sleept zich voort en behalve veelvuldige ruzies, verslagen van schietoefeningen en drankgelagen, gebeurt er niet bijzonder veel. Pas halverwege wordt het een beetje spannender en daardoor ook wat boeiender, maar helaas blijkt dit van korte duur te zijn. Het boek is vooral een relaas van persoonlijke problemen die in feite niets aan het verhaal toevoegen. Daar komt ook nog bij dat de meeste dialogen geforceerd en gemaakt zijn en als gevolg daarvan erg onrealistisch overkomen. Dat laatste geldt eveneens voor de personages. Ze zijn niet geloofwaardig en lijken vooral met zichzelf bezig te zijn.

Met de schrijfstijl van Gardner is, na die eerste stroeve hoofdstukken, op zich niet zo heel veel mis. Met vlotte zinnen weet ze het verhaal draaiend te houden, er toch wat lijn in aan te brengen en het ook tot een ontknoping te brengen zoals ze in gedachten had. Desondanks had het allemaal verrassender gekund, minder vlak en met beduidend meer plotwendingen. Opvallend is dat het vaste seriepersonage Quincy een bijzonder beperkte rol in het verhaal heeft (Rainie, zijn partner, komt er helemaal nog niet in voor). Het heeft er daarom alle schijn van dat Gardner pas na het schrijven van dit boek besloten heeft dat hij een terugkerend personage zou worden.

Dat Lisa Gardner kan schrijven heeft ze in de loop der jaren wel aangetoond, maar dat Bloedbruiloft destijds zo goed ontvangen is, is onbegrijpelijk. Dit debuut is een miskleun van het eerste uur en eigenlijk onbegrijpelijk dat er een uitgever was die het aangedurfd heeft het boek uit te brengen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Lisa Gardner
Titel: Bloedbruiloft
ISBN: 9789022984468
Pagina’s: 302
Eerste uitgave: 1999

Beschrijving
Irini is een jonge anesthesist met een bewogen jeugd. Vlak voor haar vierde verjaardag is ze door haar ouders weggegeven aan een tante. Het hoe en waarom van de keuze haar te verstoten en haar zus te houden, heeft ze nooit begrepen. Haar oudere zus Elle neemt gedurende de jaren af en toe contact met haar op, maar altijd loopt dat noodlottig af. Wanneer Elle haar laat weten dat hun moeder is overleden, stemt Irini ermee in om naar huis te komen. Daar realiseert ze zich al snel dat het verleden van haar familie complexer is dan ze ooit had kunnen bedenken. Niet in de laatste plaats omdat ze achter de werkelijke drijfveer van haar ouders komt. Elle speelt ondertussen een sinister spel, waardoor Irini nu pas écht in de problemen komt…

Recensie
Al van jongs af aan had Michelle Adams de ambitie om schrijver te worden. Ze ging echter klinische wetenschap studeren en werd fysioloog in de cardiologie. Rond de millenniumwisseling vertelde ze een vriend dat ze een boek zou gaan schrijven, maar het duurde nog vijf jaar voor ze haar eerste gedachten op papier zetten en uiteindelijk voltooide ze haar eerste manuscript. Hier was geen belangstelling voor en kwamen er nog twee. Begin 2015 vervolmaakte ze Mijn zus en dit debuut werd al meteen in zeventien landen uitgegeven. Haar volgende boek wordt medio juli 2018 verwacht.

Als ze nog maar drie jaar oud is, geven de ouders van Irini Harringford haar weg aan een tante. Voor Irini is het nooit duidelijk geworden waarom dat gebeurd is. Elle, haar oudere zus, neemt probeert geregeld contact met haar op te nemen. Als dat haar gelukt is, Irini probeert dat namelijk te ontlopen, loopt het meestal niet goed af. Op een dag neemt Elle weer contact met haar op en deelt mee dat hun moeder overleden is. Irini gaat naar haar ouderlijk huis en ontdekt steeds meer over haar verleden, dat complexer is dan ze altijd had gedacht. Als Elle ook nog een spelletje met haar speelt, nemen voor Irini de moeilijkheden toe.

Het eerste hoofdstuk van Mijn zus creëert meteen al een spanningsveld. Het is intrigerend, maakt nieuwsgierig en daardoor wil je weten wat er vele jaren geleden gebeurd is en wat er de aanleiding van geweest is waarom Irini destijds weggedaan is, maar ook wat er precies met Elle aan de hand is. Met regelmaat hangt er een sfeer van geheimzinnigheid, de lezer kan aanvoelen dat er bepaalde zaken verzwegen worden, maar, en dat is waar je tijdens het lezen over kunt gaan twijfelen, lijkt het er soms ook op dat Irini verkeerde conclusies aan het trekken is. Daarnaast is de relatie met haar zus Elle over het algemeen beklemmend. Voldoende ingrediënten die het verhaal van begin tot eind boeiend maken.

In het verhaal wordt door middel van flashbacks regelmatig teruggegaan naar de jeugd- en tienerjaren van Irini en Elle. Stukje bij beetje komt de lezer meer over hen te weten en wat hun onderlinge relatie, voor zover deze er was, heeft vertroebeld. De lezer komt op deze manier steeds meer over beide zussen te weten en dat zorgt voor voldoende diepgang in het verhaal, maar ook dat de personages uitvoerig worden uitgewerkt. Dan merk je ook dat Irini niet altijd even begrijpelijk en logisch redeneert of handelt. Gezien haar achtergrond zou je meer standvastigheid van haar kunnen verwachten. Maar misschien is dit juist wat het verhaal mede interessant maakt.

Mijn zus kent diverse plotwendingen en een aantal daarvan is zonder meer verrassend. Hierdoor, en dat geldt dan met name voor de tweede helft van het verhaal, wordt de spanning opgevoerd. De meeste spanning komt overigens voor in de ontknoping. Behalve dat er dan een verklaring komt voor alles wat er ongeveer dertig jaar eerder is gebeurd, bevat deze ook de grootste verrassing. Dit alles is geschreven in een prettig leesbare stijl waarin de onderlinge sfeer tussen de familieleden bijzonder treffend en realistisch weergegeven wordt. Hoewel dit het debuut van Michelle Adams is, is dat nergens aan te merken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Michelle Adams
Titel: Mijn zus
ISBN: 9789026140518
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2017