Beschrijving
De achtendertigjarige Catherine is diep geschokt wanneer ze in een thriller de gedetailleerde beschrijving van een traumatische gebeurtenis uit haar eigen leven tegenkomt, van twintig jaar eerder. Wanhopig leest ze verder, tot ze uiteindelijk vol afschuw haar eigen dood beschreven ziet. Als iets in een boek gedrukt staat, is het dan voorbestemd te gebeuren? Of kan Catherine het tij nog keren?

Recensie
Voordat Renée Knight begon te schrijven werkte ze als scenarioschrijver voor de BBC, Channel Four en Capitol Films. Haar eerste draaiboek, Mother’s Day, haalde in 2010 de ‘Brit List’ voor het beste nog niet geproduceerde script van dat jaar. In 2013 studeerde op de Faber Acedemy ze af voor de schrijversopleiding. Haar debuut Disclaimer schreef ze in 2015. In 2016 is het boek heruitgegeven onder de titel Het boek over jou.

Catherine Ravenscroft is documentairemaakster en heeft onlangs een prijs voor een van haar documentaires gewonnen. Samen met haar man Robert is ze onlangs verhuisd en vlak na deze verhuizing ontvangt ze een boek. Afzender onbekend. In dit boek herkent ze het verhaal van zichzelf dat zich twintig jaar eerder tijdens een vakantie in Spanje heeft afgespeeld. Over deze gebeurtenis heeft Catherine met niemand gesproken. Omdat het nu als boek is gepubliceerd, neemt haar leven een andere wending aan. Ook omdat ze leest dat de hoofdpersoon in het boek komt te overlijden. Catherine wil er alles aan doen om te weten te komen wie de auteur van het boek is.

Het boek over jou komt erg langzaam op gang. Daardoor zijn de eerste hoofdstukken niet de meest interessante van het boek. Als je dan ook nog de indruk krijgt dat het thema ook in een ander boek voorkomt, kijk je in het begin toch wat anders tegen het verhaal aan. Gelukkig is dit van korte duur en wordt het boek steeds boeiender. Het verhaal begint meer en meer te intrigeren en maakt je daarnaast ook nieuwsgieriger naar wat er twintig jaar eerder gebeurd is. Deze nieuwsgierigheid wordt beloond, want geleidelijk aan wordt er steeds meer van Catherine’s geheim ontrafeld.

Deze ontrafeling gebeurt vanuit twee perspectieven. Ten eerste dat van Catherine. Ze geeft meer prijs omdat ze eigenlijk geen andere keus heeft. Het tweede komt vanuit de schrijver van het boek. Deels omdat er passages uit het boek, dat als titel ‘De perfecte vreemdeling’ heeft gekregen, in Het boek over jou voorkomen, maar ook omdat de auteur zelf wat meer prijsgeeft. Het verhaal wordt overigens ook vanuit die twee zelfde perspectieven verteld. Ieder met hun eigen visie op het gebeurde.

Aan het eind van het verhaal heeft Knight voor een aantal verrassende wendingen gezorgd. Hoewel het boek geen op-het-puntje-van-je-stoel-spanning heeft, zorgen die wendingen er wel voor dat de ontknoping wel degelijk spannend is. Toch kun je je na het uitlezen van het boek afvragen wie de waarheid heeft verteld. Is het Catherine of is het de auteur? Je bent geneigd om beiden te geloven.

De schrijfstijl van Knight is zonder meer prettig te noemen. In goed leesbare zinnen weet ze over te brengen wat ze bedoelt. Het boek over jou is daarom geen al te ingewikkelde thriller en leest daardoor bijzonder vlot. Het enige dat Knight anders had kunnen doen, is de titel boven ieder hoofdstuk. Ze heeft er voor gekozen om hiervoor een periode te kiezen. Voor de duidelijkheid was het wellicht beter om daarvoor een naam te gebruiken. Dit neemt echter niet weg dat Het boek over jou een prima debuut is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Renée Knight
Titel: Het boek over jou (Disclaimer)
ISBN: 9789026334870
Pagina’s: 287
Eerste uitgave: 2015 

Beschrijving
Een tienermeisje lijkt ritueel vermoord te zijn en het onderzoeksteam van Holger Munch wordt op de zaak gezet. De bijdrage van superrechercheur Mia Krüger is cruciaal, maar ze worstelt met zelfmoordneigingen en een verslaving. Dan duikt er een verontrustend filmpje op dat nieuwe details prijsgeeft. Nog net in beeld zien we de contouren van iemand die verkleed is als uil, de doodsvogel.

Ondertussen zit Munchs dochter Miriam midden in een emotionele crisis en wordt ze in een romantische affaire getrokken die haar op het pad brengt van een zeer zieke geest…

Recensie
De Noorse muzikant Frode Sander Øien, beter bekend onder zijn pseudoniem Samuel Bjørk, is vooral bekend geworden door zijn overweldigende debuut Ik reis alleen. In dit debuut maakten de politiemensen Munch en Krüger hun opwachting. Een opvolger voor deze internationale doorbraak kon niet uitblijven: De doodsvogel. Ook dit boek lijkt op een groot succes af te stevenen want een Zweedse en Amerikaanse tv-serie van de reeks is al in productie.

Op een dag in oktober vindt de botanist Tom Petterson het ontzielde lichaam van een jong meisje. Naakt, liggend tussen veren en een witte lelie in haar mond. Voor Holger Munch en Mia Krüger een aanwijzing dat het om een rituele moord kan gaan. Tijdens het onderzoek komen ze in het bezit van een filmpje waarop het meisje te zien is. Nog levend, maar de omstandigheden waarin ze verkeert zijn mensonterend. In het filmpje is eveneens te zien dat iemand zich als uil verkleed heeft. De uil staat ook bekend als doodsvogel. Behalve het oplossen van de moord hebben Holger en Mia hun persoonlijke problemen. Mia is verslaafd en suïcidaal en Holger’s dochter Miriam begint een affaire waardoor ze een nogal verknipt iemand ontmoet.

Samuel Bjørk heeft in De doodsvogel voor een identieke opzet gekozen als in zijn vorige boek. Beide boeken zijn onderverdeeld in diverse delen en daarbinnen in verschillende hoofdstukken. Deze indeling verhoogt de leesbaarheid en zorgt voor voldoende snelheid in het verhaal. Hoewel het boek niet zinderend spannend is, neemt de spanning, die vooral psychologisch is, gedurende het verhaal wel steeds meer toe. Het is vooral het willen weten wat er gebeuren gaat, maar ook wat de toedracht van de moord is, die voor deze spanning zorgen.

De rode draad in het boek is uiteraard het oplossen van de moord en daarbij het vinden van de dader. De doodsvogel is een afzonderlijk verhaal, maar het verhaal van Holger Munch en Mia Krüger gaat verder waar het in Ik reis alleen gebleven is. Hoewel het met een serie altijd beter is om deze in volgorde te lezen, is het heel goed mogelijk om De doodsvogel zelfstandig te lezen. De informatie die Bjørk over de diverse personages geeft, is namelijk voldoende om dit boek goed te kunnen begrijpen zonder zijn vorige gelezen te hebben.

De doodsvogel is een goed opgebouwd verhaal waar alle losse eindjes aan het eind van het boek samenkomen en ook op zijn plaats vallen. De prettige schrijfstijl, de tot de verbeelding sprekende sfeer, een aantal verrassende wendingen en een vrij onverwachte ontknoping zorgen ervoor dat het boek van begin tot eind blijft boeien.

De personages Munch en Krüger zullen ongetwijfeld een vervolg krijgen. Bjørk doet er dan goed aan om deze personages wat verder te ontwikkelen zodat ze in een derde boek niet opnieuw dezelfde persoonlijke problemen hebben. Gebeurt dit wel dan dreigt Bjørk in zijn eigen valkuil terecht te komen en loopt hij het risico dat de lezer zegt dat nu wel een keer gezien te hebben.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Samuel Bjørk
Titel: De doodsvogel
ISBN: 9789024565559
Pagina’s: 366
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Om het maximale uit zijn klanten te halen, heeft Willem Hartma een informatiesysteem nodig dat verder gaat dan alle andere systemen. Verder ook dan de regels van het fatsoen. Geen bedrijf dat zoiets legaal voor hem mag bouwen, maar een eenling kan het wel: Bas, een hyperintelligente nerd die geen vragen stelt en de wereld heel anders ziet dan anderen. Totdat Willem opeens dood is, en niemand het systeem kan ontsluiten. Bas wel. Bas heeft de sleutel. Hij kan beslissen wie er gebruik van kan maken. Maar wil hij dat wel?

Recensie
Eigenlijk heeft Charles den Tex, een van Nederlands meest succesvolle thrillerauteurs, geen introductie nodig. Het succes van deze ‘laatbloeier’ (Den Tex begon pas op zijn 43ste met schrijven) uit zich onder andere in zes nominaties voor de Gouden Strop, een prijs die hij inmiddels drie keer gewonnen heeft. Van zijn werk zijn ruim 1,2 miljoen exemplaren verkocht.

In Bot, de nieuwste thriller van Den Tex, heeft zakenman Willem Hartma een nieuw informatiesysteem nodig waarmee hij manipulaties kan uitvoeren om daardoor meer macht te krijgen. Er is geen enkel bedrijf dat een dergelijk systeem legaal zal bouwen en daarom huurt hij computernerd Bas Pantier in. Bas gaat aan het werk, maar omdat Hartma dood gevonden wordt, kan niemand het systeem activeren. Behalve Bas. De vraag is echter of Bas, die meer over de achterliggende redenen van Hartma te weten is gekomen, nog wel behoefte heeft om dat te doen.

Net als in de meeste voorgaande thrillers van Charles den Tex is de technologie, en dan in het bijzonder de informatisering, ook weer de rode draad in Bot. Het beeld dat Den Tex wil laten zien, is wat er kan gebeuren wanneer een systeem beheerd wordt door figuren die vooral uit zijn op eigen gewin, rijkdom en absolute macht. Dat dit ten koste gaat van anderen is daarbij bijzaak.

Aanvankelijk kent het boek twee verhaallijnen. Ze worden, afwisselend, vanuit het perspectief van Bas Pantier en Olga van Miert, commercieel directeur bij het bedrijf van Willem Hartma, verteld. Naarmate de ontknoping dichterbij komt, vloeien beide verhalen samen tot één geheel en komt Olga voor de keuze te staan of ze wil doorgaan met wat Hartma niet heeft kunnen afmaken. Het verhaal van Bas kenmerkt zich overigens door een groot aantal terminologieën uit de automatisering. Wie helemaal niet of niet helemaal thuis is in deze wereld kan moeite hebben Bas te volgen. Ook omdat Bas voor een belangrijk deel in codes denkt.

De personages Olga en Bas zijn goed uitgewerkt, hoewel dat van Bas wel een flink stuk uitvoeriger. Ondanks dat zijn activiteiten zich enigszins op de grens van het toelaatbare afspelen, is het niet erg lastig om sympathie voor hem op te brengen. Want behalve zijn nerdy uitstraling, heeft hij in wezen een hart van goud. Omdat de rol van Olga wat ondergeschikt is aan die van Bas is het wat moeilijker om je in haar personage te kunnen inleven. Wat overigens niet wil zeggen dat Olga niet innemend is.

Op de schrijfstijl van Den Tex valt niets aan te merken. Het verzorgde en staccato taalgebruik, veel korte en af en toe wat langere zinnen, zijn er debet aan dat Bot heel realistisch overkomt. Het boek is daarnaast meer intrigerend dan spannend. Het ontbreken van de spanning is misschien alleen een gemis voor de diehard thrillseeker. Voor wie van een intelligente thriller houdt, is Bot een schot in de roos.

Den Tex heeft in zijn boek ook een paar aardigheidjes verwerkt. Want met het grootste deel van de naam Olga van Miert kan het veel in de automatisering voorkomende woord algoritme worden gemaakt. En is er een kleine rol voor Michael Bellicher weggelegd.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Charles den Tex
Titel: Bot
ISBN: 9789044515268
Pagina’s: 311
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
In een dorpje aan de IJssel maakt de vijftienjarige jarige Michiel de koude oorlogswinter van 1944-’45 mee. Aanvankelijk is hij slechts toeschouwer, maar langzamerhand raakt Michiel meer en meer betrokken bij het ondergronds verzet. Hij kan niemand in vertrouwen nemen, iedereen kan een verrader zijn. Met zijn eenzaamheid groeit zijn onafhankelijkheid.

Recensie
Oud D66-politicus Jan Terlouw was altijd al een verhalenverteller. Toen zijn kinderen jong waren, vertelde hij hen zelfverzonnen verhalen. Zijn vrouw stimuleerde hem om ze op papier te zetten en te publiceren. Dit is het begin geworden van zijn schrijverscarrière. Het eerste boek van Terlouw, Pjotr, werd in 1970 uitgegeven, maar twee jaar later kreeg hij kreeg pas bekendheid met zijn boek Oorlogswinter. Het boek werd in 1973 bekroond met de Gouden Griffel, een belangrijke prijs in de Nederlandse jeugdliteratuur. In 2010 is het boek verfilmd.

De vijftienjarige Michiel van Beusekom woont in het Overijsselse dorpje De Vlank. Ze hebben regelmatig trekkers over de vloer en omdat Michiel niet meer naar school kan, helpt hij zijn moeder met hun dagelijkse verzorging. Op een dag neemt zijn buurjongen Dirk hem in vertrouwen. Dirk heeft een overval gepland en geeft Michiel een brief voor het geval die overval mislukt. Dat gebeurt en daardoor raakt Michiel betrokken bij het ondergrondse verzet. Omdat hij niet weet wie wel of niet betrouwbaar is, houdt hij zich zo goed als stil. Toch heeft hij hulp van anderen nodig. Hij weet dan niet dat dit grote gevolgen heeft.

In het begin lijkt het dat Oorlogswinter niet het meest gemakkelijk te lezen jeugdboek is. Dat wordt voornamelijk veroorzaakt door het wat verouderde taalgebruik. Schijn bedriegt echter, want al snel wordt duidelijk dat het een bijzonder leesbaar boek is. Het boek is ruim na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog geschreven, maar Terlouw laat de sfeer die destijds geheerst moet hebben goed overkomen.

Uit die sfeer merk je dat het in die hongerwinter van 1944/1945 niet gemakkelijk geweest moet zijn. Terlouw geeft op momenten een aangrijpend en indringend beeld van de oorlog. Dat komt ook doordat hij waargebeurde situaties voor zijn boek heeft gebruikt. Het verhaal wordt er daardoor een stuk realistischer van.

Het verhaal maakt zo nu en dan een kleine sprong in de tijd en Jan Terlouw bouwt vanaf het begin de spanning op. Natuurlijk is die spanning niet aldoor aanwezig, maar op de momenten dat die er moet zijn, is het er. Prima gedaan. Die tijdsprongen en de spanning zorgen ervoor dat het boek erg snel leest.

Oorlogswinter is in feite een jeugdboek, maar volwassenen hoeven zich zeker niet te schamen om het ook te lezen. Want het boek is, zowel voor jong als oud, ook nog eens leerzaam en maakt iedereen ervan bewust dat een oorlog, waar deze ook plaatsvindt, alleen maar leed veroorzaakt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jan Terlouw
Titel: Oorlogswinter
ISBN: 9789082476507
Pagina’s: 174
Eerste uitgave: 1972

Beschrijving
Josje is niet gecharmeerd van haar moeders nieuwe vriend. Ze trekt bij haar moeder in, om voor haar te zorgen. Zegt ze. Al snel neemt ze het hele huishouden over. De familieband wordt aangetrokken; strak en knellend. Dan wordt er in de tuin een dode vrouw gevonden…

Recensie
De thrillers die Marelle Boersma schrijft, zijn vaak gebaseerd op waargebeurde verhalen en beschrijven actuele misstanden. Daardoor hebben haar boeken kenmerken van zowel fictie als non-fictie. Boersma debuteerde in 2005 met Nephila’s netwerk en heeft inmiddels tien boeken op haar naam staan. Een aantal daarvan heeft een prijsnominatie gekregen. Moederziel is haar zevende thriller.

Myrna Klaver is MS-patiënt en zit daarom in een rolstoel. In de plaatselijke supermarkt ontmoet ze Dave van Dalen en valt meteen voor de charmes van de man. Ze raken bevriend en ontmoeten elkaar regelmatig. Josje, Myrna’s jongste dochter, is uit haar kamer gezet en besluit weer bij haar moeder te gaan wonen. Om, zoals ze beweert, voor haar te gaan zorgen. Myrna, die daar geen voorstander van is, stemt met wat tegenzin toch toe. Want Josje is immers wel haar dochter. Josje’s wispelturige gedrag, haar wantrouwen tegen Dave, maar ook het vreemde gedrag van de buren zorgt voor de nodige spanningen. En op een dag vindt Myrna de buurvrouw in de tuin. Dood. Onder het struikgewas. Vlak na een ruzie tussen Josje en buurvrouw Ina.

Na de proloog maakt het verhaal een stapje terug naar het verleden. Langzaam wordt vervolgens teruggegaan naar het moment van die proloog. Tussendoor heeft het boek een aantal cursief gedrukte hoofdstukken. Dat is het verhaal van Josje. In de andere verhalen is vooral Myrna het belangrijkste personage. De beide personages zijn redelijk uitgewerkt waardoor een goed beeld van hen valt te vormen.

Hoewel het nergens concreet wordt gezegd, zijn de symptomen die het gedrag van Josje verklaren typerend voor de persoonlijkheidsstoornis borderline. Deze stoornis heeft grote invloed op de relatie tussen Josje en haar moeder. Ook Myrna heeft het niet altijd even gemakkelijk. Want er zijn momenten dat ze zich hulpeloos voelt en in feite ook is. Dat moet toch bijzonder beklemmend zijn en moet psychisch ook wat met je doen. Dat laatste worden door Boersma goed overgebracht.

Moederziel is geen bijzonder spannende thriller. Pas ver over de helft van het boek heeft het boek het eerste moment van spanning. Dat is wanneer Myrna in echt moeilijke omstandigheden komt te verkeren. Ook kent het verhaal zo goed als geen verrassingen, de ontknoping uitgezonderd. Jammer is het dat het vanaf het begin voorspelbaar was wie voor de dood van Ina verantwoordelijk was. Boersma probeert nog wel een aantal personages verdacht te maken, maar eigenlijk is dat wat te doorzichtig.

Ondanks het thema is Moederziel een boek dat erg vlot leest. Dat is te danken aan de prettige schrijfstijl van Marelle Boersma. Daarnaast is de titel van deze psychologische thriller goed gekozen en voor meerderlei uitleg vatbaar. Het is de naam van de stichting waar Dave voor zegt te werken, maar slaat in feite ook op het gevoel dat zowel Myrna als Josje hebben. Toch komt dit boek, dat wel beklemmend is, niet boven de middelmaat uit. Dat is jammer, want Boersma kan beter.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Marelle Boersma
Titel: Moederziel
ISBN: 9789461091789
Pagina’s: 278
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
Na een rampzalig huwelijk besluiten Donna en Victor Cressy te scheiden. Voor de rechtbank ontspint zich een verbeten gevecht. Hoewel Victor zijn vrouw probeert af te schilderen als labiel en gestoord, krijgt Donna beide kinderen toegewezen. Het leven lacht Donna voorzichtig weer toe en ze vindt pril geluk in een nieuwe relatie. Zelfs Victor lijkt zich met zijn nieuwe rol als weekendvader verzoend te hebben: iedere zaterdag haalt hij de kinderen op en elke zondag brengt hij hen terug.

Tot dat ene weekend. ‘Zeg maar dag tegen mammie,’ zegt hij, om vervolgens met de kinderen spoorloos te verdwijnen. Hij gebruikt de telefoon als wapen in een gruwelijk spel. Bellen. Even het geluid van kinderstemmen. Dan die klik. En Donna luistert, radeloos, wanhopig wachtend op die ene fout die hij zal maken…

Recensie
De Canadese Joy Fielding wilde aanvankelijk actrice worden. Ze heeft onder haar eigen naam, Joy Tepperman, een paar bijrollen in films gehad en speelde ook in een enkele televisieserie. In 1972 gaf ze het acteren op en legde zich volledig toe op het schrijven van boeken. Haar debuut, The best of friends, verscheen in hetzelfde jaar en is niet in Nederland uitgegeven. Negen jaar later brak ze door met Zeg maar dag tegen mammie, ook bekend onder de titel Stil bedrog.

Op een feestje ziet Donna Edmunds een leuke man, Victor Cressy. De volgende dag komt hij haar kantoor binnen en nodigt haar uit voor een lunch. Een paar maanden later trouwen ze, maar het huwelijk is niet wat Donna er van verwacht had. Ze besluiten te scheiden waarna een strijd over de toewijzing van hun kinderen losbarst. De kinderen worden aan Donna toegewezen en alles lijkt goed te gaan. Tot Victor ze een weekend heeft en ze niet meer terugbrengt. Hij blijkt spoorloos te zijn verdwenen, maar af en toe laat hij telefonisch wat van zich horen. Op zijn eigen nogal sadistische manier. Voor de steeds wanhopiger wordende Donna staat het leven daarna op z’n kop en ze wil er alles aan doen om haar kinderen terug te krijgen.

Zeg maar dag tegen mammie bestaat uit twee delen: het verleden en het heden. In het eerste deel draait het vooral om het huwelijk van Donna en Victor dat alleen maar uit ruzie lijkt te bestaan, hun scheiding en de daaropvolgende rechtszaak. In dit deel wordt af en toe ook nog teruggesprongen naar een eerdere periode. Die flashbacks komen vaak zomaar uit de lucht vallen en dat zorgt, zeker in het begin, voor onduidelijkheid. In het tweede deel is dit minder, hoewel ook daarin wel wat verwarrende momenten voorkomen.

De personages Donna en Victor zijn redelijk uitgewerkt en je merkt al snel dat Donna bij vlagen nogal opstandig en onredelijk is. Victor is een nogal betweterig mannetje dat altijd zijn zin wil krijgen. Al vrij snel in het verhaal weet je dat zoiets nooit goed kan gaan. Dit is niet het enige dat voorspelbaar is. Want ook de uitspraak van de rechtbank, de titel van het boek is daar natuurlijk ook debet aan, en de uiteindelijke ontknoping zijn bepaald niet verrassend.

Toch merk je dat Fielding die ontknoping naar een wat hoger niveau wil tillen. Ze probeert de spanning op te voeren met behulp van een aantal plotwendingen. Dat is zo goed als mislukt. Het boek kabbelt daardoor, maar ook door het ontbreken van verrassingen, voort en wordt, op een sporadisch moment na, niet spannend. Eigenlijk was dat ook niet meer te verwachten als je in ogenschouw neemt dat diverse hoofdstukken alleen maar zijn gevuld met ruzies over de meest onbenullige dingen.

Zeg maar dag tegen mammie is niet alleen kommer en kwel. Het heeft ook een positieve kant: het leest namelijk erg vlot. Het voordeel daarvan is dat het snel uit is waardoor je je niet langer hoeft te vervelen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Joy Fielding
Titel: Zeg maar dag tegen mammie
ISBN: 9789022575222
Pagina’s: 348
Eerste uitgave: 1981

Beschrijving
De vrijheid mag lonken, maar liefst niet de hele dag; wanneer de vrijheid uitsluitend tijdens de zomervakantie lonkt, is het leven al zwaar genoeg. Jörgen Hofmeester is vader van twee dochters en werkzaam voor een gerenommeerd bedrijf. Dankzij een uitgekiend financieel beleid woont hij op stand: bandeloosheid leidt tot rampen.

Stilstand is voor Hofmeester de voorwaarde voor liefde en geluk. Loom houdt hij van zijn dochters. Dat zijn echtgenote hem ingeruild heeft voor een jeugdliefde op een woonboot en dat een gedeelte van zijn vermogen is verdwenen door malversaties van merkwaardige groepering die de wereldeconomie beheersen, het deert hem niet. Zolang hij maar van zijn kinderen mag houden.

Maar op een avond staat zijn echtgenote weer voor de deur. En dan doet een man zijn intrede in het leven van Jörgen Hofmeester, een man die als twee druppels water op Mohammed Atta lijkt.

Recensie
Aanvankelijk wilde Arnon Grunberg acteur worden. Omdat het acteren hem toch wat tegenviel, begon hij een kleine uitgeverij, Kasimir en ging hij zelf ook schrijven. Dat resulteerde erin dat op zijn drieëntwintigste zijn debuutroman Blauwe maandagen uitkwam. Meteen al goed voor een aantal prijzen en buitenlandse vertalingen. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een van Nederlands meest bekende schrijvers. Zijn, eveneens bekroonde, roman Tirza is verfilmd en door het Nationale Toneel op de planken gebracht.

Jörgen Hofmeester is een bijna zestigjarige man die bij een bekende Amsterdamse uitgeverij werkt. Hij heeft twee dochters Isabella (Ibi) en Tirza. Ibi woont sinds een paar jaar in Frankrijk en zijn echtgenote heeft drie jaar niet bij hem gewoond omdat ze hem heeft ingeruild voor een jeugdliefde. Hofmeester vindt het allemaal goed zolang hij maar bij Tirza, zijn best gelukte dochter, kan zijn. Zes dagen voor Tirza’s eindexamenfeestje staat de echtgenote plotseling voor de deur. Ze blijft. En als Tirza en haar Marokkaanse vriendje Choukri voor een jaar naar Afrika vertrekken, komt Hofmeester’s leven volledig op z’n kop te staan.

Het personage Jörgen Hofmeester is, zoals veel van Grunberg’s personages zijn, een beetje vreemd en soms zelfs wat zonderling. Een man die niet opvalt en al gauw over het hoofd gezien wordt. Een ‘niemand’ eigenlijk. Toch zie je Hofmeester veranderen, vooral in het derde en laatste deel van het boek. In dit deel onderneemt hij wat meer initiatief en wordt hij iets socialer. Ondanks deze minimale verandering, verandert zijn ware aard hoegenaamd niet. Misschien maar goed ook, want dergelijke bijzondere personages maken de boeken van Grunberg juist zo interessant en boeiend. Tirza is daarop geen uitzondering.

Het verhaal, dat vanuit het perspectief van Jörgen Hofmeester wordt verteld, begint in het heden, maar springt, vooral in het eerste deel, vaak terug naar het verleden. Daardoor kom je steeds meer over hem te weten. Deze flashbacks zijn nergens verwarrend of storend. Integendeel, ze completeren het verhaal en daardoor wordt het in feite een overzichtelijk en goed te begrijpen geheel.

De schrijfstijl van Grunberg is prettig. Vaak gewoon, regelmatig stilistisch en soms humoristisch. Op gezette tijden prikkelt hij je nieuwsgierigheid en is in staat je deelgenoot van beschreven situaties te maken. Grunberg weet de spanning naar de ontknoping goed op te bouwen en heeft aan het eind van deel drie voor een verrassende wending gezorgd. Dit alles maakt dat je vanaf het begin tot het eind geboeid blijft.

Tirza is, behalve een bijzonder leesbare roman, ook een boek dat tot nadenken stemt. Want hoe ver kun en moet je gaan om de liefde voor je kinderen te uiten? Moet het zover komen, zoals in het geval Hofmeester, dat je een van je kinderen op een voetstuk plaats, zelfs lijkt te adoreren? Waardoor je niet alleen jezelf, maar ook alles om je heen verliest.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arnon Grunberg
Titel: Tirza
ISBN: 9789038827261
Pagina’s: 430
Eerste uitgave: 2006

Beschrijving
Sibylla Forsenström, een vrouw van goede komaf, leeft als dakloze in Stockholm. Ze heeft haar leven redelijk op orde. Maar als er twee brute moorden plaatsvinden en Sibylla in de buurt is gesignaleerd, moet ze op de vlucht. Voor de politie, die haar van de moorden verdenkt.

Recensie
De schrijfster Karin Alvtegen is in een razendsnel tempo naar de top van de Zweedse misdaadauteurs geklommen. Haar debuut, Schuld, schreef ze in 1998 en volgens haarzelf heeft het daaropvolgend succes haar van een ernstige depressie gered. Het eerste boek dat in het Nederlands vertaald is, is Voortvluchtig. Daarmee heeft ze in 2000 de prijs voor de beste Scandinavische misdaadroman gewonnen en de Franse ‘Elle’ heeft het boek uitgeroepen tot het beste van dat jaar.

Sibylla Forstenström is al vijftien jaar dakloos en leeft zo goed als altijd op straat. Soms heeft ze behoefte aan een echt bed en krijgt ze welgestelde mannen zover dat ze de kosten van een hotelkamer voorschieten. Als een van deze mannen op zijn hotelkamer vermoord wordt, beseft Sibylla dat zij de belangrijkste verdachte is. Er wordt een tweede moord gepleegd en de verdenkingen tegen Sibylla nemen toe. Ze gaat op de vlucht en duikt onder. De vijftienjarige Patrik ontdekt haar in haar schuilplaats, maar is de enige die in haar onschuld gelooft. Samen proberen ze erachter te komen wie de werkelijke dader van de moorden is.

Voortvluchtig heeft twee verhaallijnen waarin Sibylla het belangrijkste personage is. Het ene verhaal speelt zich in het heden af, het andere in het verleden. In dat laatste verhaal wordt langzaam uit de doeken gedaan hoe het komt dat Sibylla geworden is zoals ze nu is en wat de ware toedracht voor haar dakloze bestaan is. Door deze opzet wordt haar personage steeds meer uitgediept en voel je je steeds meer met haar verbonden.

Alvtegen heeft in haar verhaal voor een originele invalshoek gekozen. Want hoe vaak komt het in een boek voor dat een dakloze niet alleen verstandig is, maar ook nog goed voor zichzelf zorgt? Toch ziet Sibylla het op een bepaald moment niet meer zitten en daalt haar zelfvertrouwen zienderogen. Het is Patrik die haar de ogen opent en daardoor wint ze steeds meer aan zelfrespect. De psychologische aspecten in het boek zijn hier heel duidelijk merkbaar.

Hoewel het geen boek met zinderende spanning is, heeft het wel degelijk spannende momenten. Het tempo van het verhaal is goed en daardoor leest het erg vlot. Ook bevat het boek een aantal verrassende wendingen waardoor je op het verkeerde spoor gezet wordt. Dat geldt zeker voor de ontknoping. Die zie je gedurende het verhaal zeker niet aankomen. Elementen die ervoor zorgen dat het boek boeiend blijft.

Met Voortvluchtig heeft Karin Alvtegen een prima psychologische thriller geschreven die zeker de moeite van het lezen waard is. Dat ze vervolgens tot een van de meest gelezen Zweedse auteurs uit zou groeien, was slechts een kwestie van tijd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Karin Alvtegen
Titel: Voortvluchtig
ISBN: 9789044507553
Pagina’s: 253
Eerste uitgave: 2002

Beschrijving
Als de bekende televisiepresentator Oscar Stellendam de kans krijgt om een live-talkshow te presenteren, grijpt hij die met beide handen aan. Hij vlucht in het werk en probeert zo het trauma in het leven van hem en zijn vrouw te vergeten: de tragische dood van hun zoontje Jimmy. Zijn vrouw Stella doet er juist alles aan om de herinnering aan Jimmy levend te houden, en langzaamaan raken ze steeds verder van elkaar verwijderd.

Het grote succes lijkt voor Oscar binnen handbereik, maar als hij door een onbekende wordt bedreigd, verandert zijn leven in een nachtmerrie. De stalker lijkt hem beter te kennen dan wie ook, waardoor Oscar op den duur niemand meer durft te vertrouwen?

Recensie
Journaliste Siska Mulder heeft samen met Susan Smit het schrijverscollectief Writers on Heels opgericht. Het doel hiervan was om de aandacht te vestigen op het werk van een nieuwe generatie schrijfsters. Mulder debuteerde zelf in 2005 met de thriller Zus. Inmiddels heeft ze vijf boeken op haar naam staan waarvan Na Delphine in 2010 werd genomineerd voor De Gouden Strop. De literaire thriller Doof schreef ze in 2008 en was haar tweede boek.

Oscar Stellendam is een bekende televisiepresentator en samen met zijn dove vrouw Stella vanuit Friesland verhuisd naar een plaats die dichter bij zijn werk ligt. Niet lang daarna krijgt hij het aanbod om een live talkshow te presenteren. Dit was altijd al zijn droom dus de keuze was niet zo moeilijk. Hij gaat erop in. Dit houdt echter wel in dat nog meer werkt dan hij al deed. Voor hem een goede afleiding om de dood van zijn zoontje Jimmy te vergeten. Stella heeft er echter andere gedachten over en wil de herinnering levend houden. Als Oscar ook nog door een onbekende wordt gestalkt en bedreigd begint dit zijn leven te beheersen, is hij steeds minder zichzelf en weet hij ook niet meer wie nog te vertrouwen is.

Het eerste hoofdstuk van Doof begint wat stroef, maar al snel neemt de prettige en toegankelijke schrijfstijl van Siska Mulder het over en leest het boek erg vlot weg. Een pluspunt is dat het eerste spannende moment, eigenlijk kan er beter gesproken worden van een beklemmende situatie, zich al snel voordoet. Prima om het vervolg van het boek met veel aandacht te lezen.

Behalve de psychologische ondertoon van het verhaal, bevat het ook emotie. Deze uit zich vooral in de relatie tussen Oscar en Stella en hoe ze ieder voor zich omgaan met het verlies van Jimmy. Dat uit zich niet alleen in die emotie, maar ook hun relatie komt onder druk te staan waardoor onderlinge spanningen ontstaan. Dit is een realistische weergave van weergave van dergelijke omstandigheden.

Het verhaal draait vooral om Oscar. Zijn personage wordt daarom steeds beter uitgewerkt en als gevolg daarvan krijg je een goed beeld van hem en hoe hij werkelijk in elkaar steekt. Dit wil niet zeggen dat dat niet geldt voor Stella. Dat is zeker wel het geval, maar allemaal net even wat minder. Desondanks kom je toch ook genoeg over haar te weten.

Tijdens het lezen van de eerste helft van het boek kun je je wel afvragen waarom voor de titel Doof gekozen is. Vooral omdat het een Oscar-verhaal is. Pas ver in de tweede helft van het boek is het wél begrijpelijk. Want niet alleen Stella is doof, maar Oscar is doof voor de werkelijkheid. En dat beschrijft Mulder goed.

Hoe meer de ontknoping dichterbij komt, hoe meer de spanning toeneemt. De climax is er een die even onverwacht als bijzonder is. En ondanks dat het wat onwerkelijk overkomt, is het dusdanig geschreven dat het de indruk wekt dat soortgelijke omstandigheden in de echte wereld ook kunnen voorkomen. Een beangstigende gedachte als dat je overkomt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Siska Mulder
Titel: Doof
ISBN: 9789022575215
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2009

Beschrijving
Minister van Defensie Ava Rodenburg wil de Kamer laten instemmen met de aankoop van een nieuw type drone. Ze probeert uit alle macht de leider van de grootste oppositiepartij te overtuigen haar te steunen, maar hij stelt bijna onmogelijke eisen. Terwijl haar positie onder druk komt te staan vraagt de MIVD haar goedkeuring voor een uiterst controversiële opdracht.

Intussen krijgt voormalig militair Eliot Koler onverwacht een bericht van een oud-collega. Binnen defensie lijkt iets zeer ernstigs aan de hand. Een harddrive met gevoelige data is verdwenen. Eliot komt bij zijn zoektocht al snel uit in Afghanistan. Daar moet hij de confrontatie met zijn verleden aangaan en vrezen voor zijn leven: de MIVD heeft hem in het vizier. Hij is een staatsvijand geworden.

Recensie
Bart-Jan Kazemier is in 2005 afgestudeerd aan de faculteit Applied Linguistics van de Rijksuniversiteit Groningen en in 2008 rondde hij zijn educative master af aan de Universiteit van Amsterdam. Na zijn studie heeft hij een aantal jaren gedoceerd in het internationale onderwijs en was hij een van de oprichters van This is Propaganda, een onderzoeksproject over de manier waarop media het nieuws overbrengen. Daarnaast heeft hij in 2014 zijn debuut als auteur gemaakt met de goed ontvangen thriller De man in het midden. Begin februari 2016 verscheen zijn tweede boek: Drone.

Ava Rodenburg is minister van Defensie in het kabinet Stahlman II. Een debat in de Kamer over de aanschaf van een nieuw type drone loopt niet zoals vooraf werd verwacht. De oppositie, maar ook een kamerlid van de coalitie, stemde tegen. Ava moet nu proberen de leider van de grootste oppositiepartij te overtuigen van het nut van de aanschaf. De minister-president geeft haar te kennen dat hij haar laat vallen als het project mislukt. Tegelijkertijd krijgt ze te horen dat voormalig commando Eliot Koler in het bezit is gekomen van een harddisk met gevoelige informatie. De MIVD gaat zijn sporen na en krijgt in beeld waar hij zich bevindt en bestempelt hem als een staatsvijand die uitgeschakeld moet worden. Maar Ava moet daarvoor wel haar toestemming geven. Het maken van deze beslissing wordt voor haar een moeilijke.

Ondanks de actie in een van de eerste hoofdstukken van het boek duurt het even voor Drone je ‘te pakken’ krijgt. De oorzaak daarvan wordt mogelijk veroorzaakt door de nog onduidelijke rol die sommige personages lijken te hebben. Naarmate het verhaal vordert begin je steeds meer te begrijpen wat hun aandeel daarin is, worden ze ook meer uitgewerkt en na het dichtslaan van het boek zijn alle tijdens het lezen ontstane vragen beantwoord.

De twee verhaallijnen in het boek zijn verschillend van aard. Dat van Ava is vooral politiek getint en daardoor ogenschijnlijk het minst spannende van de twee. Toch moet deze verhaallijn niet onderschat worden, want het politieke steekspel is boeiend en intrigerend. Eliot’s verhaal daarentegen heeft de meeste vaart, actie en spanning. Uiteindelijk vloeien beide verhalen, vanzelfsprekend kun je zeggen, in elkaar samen en ontstaat er een ontknoping die spannend en enigszins aangrijpend is. Maar ook een waarin het politieke machtsspelletje en de drang naar rechtvaardigheid het tegen elkaar opnemen.

Robotisering lijkt een ontwikkeling die niet tegen te houden valt. Robots en machines die de taken van de mens steeds meer overnemen. Bart-Jan Kazemier haakt hier in Drone op in door dit onbemande luchtvaartuig beslissingen te laten nemen die voorheen door de mens genomen werden. Of dit verstandig is, laat hij in het midden. Dat is aan de lezer om erover te oordelen. Wel maakt hij duidelijk dat de mens er in feite de verantwoording voor blijft dragen. Gelukkig maar, want sommige dingen aan de machine overlaten, is een beangstigende gedachte.

Drone heeft soms wat weg van een techno-thriller, maar is niets meer of minder dan een politieke thriller. De strijd om macht staat centraal en de diverse daaruit voortvloeiende intriges en ontwikkelingen geven het boek een on-Nederlands karakter. Met deze intelligente thriller kan Kazemier zich nu al meten met de top van de Nederlandse thrillerauteurs.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Bart-Jan Kazemier
Titel: Drone
ISBN: 9789023490999
Pagina’s: 410
Eerste uitgave: 2016