Flaptekst
Op een ochtend wordt Amelie van haar fiets getrokken door een man met een angstaanjagend masker op. Hij sluit haar op in een hermetisch afgesloten kamer, waar ze probeert te overleven. Ondertussen probeert ze te ontdekken waarom de ontvoerder juist háár moest hebben. Is het hem te doen om losgeld van haar rijke vader? Speelt haar dubieuze bijna ex-echtgenoot Vince een rol in het geheel? Of heeft haar ontvoerder zich vergist en is zij simpelweg het verkeerde meisje?

Recensie
Als jong meisje schreef Angelique Haak regelmatig verhalen, maar het kwam destijds nooit in haar op hier later haar beroep van te maken. Toen ze begin twintig was, ontstond bij haar het idee om wel een boek te gaan schrijven. Ze ging aan de slag, maar pas in 2017 debuteerde ze met Een nieuw begin, het eerste deel van een voorlopig korte reeks met Jennifer Brugman in de hoofdrol. Vijf jaar later verscheen Het verkeerde meisje, waarvoor ze zich liet inspireren door een indrukwekkende en aangrijpende column van Claudia de Breij.

Op een maandagochtend krijgt Amelie Lindeman, terwijl ze haar fiets in de stalling bij het station plaatst, een klap op haar hoofd waardoor ze kort buiten westen raakt. Ze komt bij in een donkere ruimte en vraagt zich vervolgens af waarom ze ontvoerd en opgesloten is. Misschien, zo denkt ze, is het haar man Vince, van wie ze wil scheiden en die nu op wraak uit is. Of wil de dader losgeld van haar rijke vader zien te bemachtigen? Een andere gedachte schiet ook door haar hoofd, want misschien was zelfs de bedoeling dat iemand anders ontvoerd werd.

De ontvoering en vervolgens opsluiting van een vrouw (of eventueel een van beide) is bij veel thrillerauteurs een geliefd onderwerp. Zij of hij moet dan van goeden huize komen om zich te onderscheiden en om nog enigszins origineel voor de dag te kunnen komen. Haak is daar ten dele in geslaagd, want ondanks de vele overeenkomsten met vergelijkbare thrillers geeft ze ver in de plot wel een eigen draai aan de omstandigheden. Dat maakt haar verhaal echter niet uniek, wel een klein beetje anders. Ze ontkomt er evengoed niet aan door te veel thrillerclichés te gebruiken, alsof ze een redelijk veilig boek wilde schrijven. Dat is haar in ieder geval gelukt.

Het verhaal, dat bestaat uit drie delen, wordt aanvankelijk verteld door twee personages: Amelie en een niet specifiek bij naam genoemd iemand, maar waarvan de identiteit vrij snel duidelijk is. Hoewel bij geen van beide heel uitvoerig op hun persoon wordt ingegaan, is het voldoende voor de lezer om zich een beeld van hen te kunnen vormen. Desondanks blijven ze overwegend oppervlakkig, hetgeen overigens niet storend is. Het gevolg is dat de lezer zich met geen van hen kan identificeren en zich zelfs zo nu en dan aan hen stoort, met name de nogal wispelturige Amelie. Op de gebeurtenissen, zowel die in het verleden als het heden, gaat de auteur iets dieper in. Gezien het thema en de aard van het verhaal is dit ook wel noodzakelijk.

Omdat de auteur vooral in het eerste deel op safe speelt, is het in die fase niet zo spectaculair. Er zijn zo goed als geen wendingen en de spanning blijft achterwege. Dit verbetert naarmate de plot vordert wel, maar de lezer moet wat geduld betrachten. Het is echter de voorspelbaarheid die ervoor zorgt dat het verhaal niet is geworden wat het had kunnen zijn. Er zijn namelijk nogal wat situaties die je ver van te voren kunt zien aankomen en het gedrag en de daden van diverse personages zijn vaak te voorzien. Daarentegen eindigen verschillende hoofdstukken met een cliffhanger en een aantal daarvan wekt zonder meer wat nieuwsgierigheid op. Haak probeert de lezer met regelmaat op het verkeerde been te zetten, maar slaagt daar mondjesmaat in. Sommige van die ogenschijnlijke plotwendingen zijn namelijk te doorzichtig en te ongeloofwaardig.

De schrijfstijl van de auteur is over het algemeen toegankelijk en eigentijds waardoor het boek erg vlot leest. Ook kan de lezer veel omstandigheden voor zich zien, en die zijn niet altijd rooskleurig. Maar al met al is Het verkeerde meisje geen thriller die lang zal blijven hangen. Daarvoor is het te vluchtig en veel situaties net iets te voor de hand liggend.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Angelique Haak
Titel: Het verkeerde meisje
ISBN: 9789461096333
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Het Koninklijk Huis van Herman Koch is een modern koningsdrama in tien bedrijven – prikkelend, geestig en soms ontluisterend.

Welke koning na Lodewijk de Veertiende heeft nog eens met de vuist op tafel geslagen? Het belangrijkste doel van de meeste koningshuizen is tegenwoordig het aanleveren van verhalen. Een blunder hier, een politieke uitglijder daar, een met miljoenen euro’s aan gemeenschapsgeld gebouwd vakantiehuis in een ontwikkelingsland waar het gemiddelde dagloon lager ligt dan de prijs van een wc-rol bij ons.

En dan zijn er natuurlijk nog de foto’s in de bladen: een bruiloft, de doop van een nieuwe telg, een koninklijke uitvaart. Mooie plaatjes, maar de leden van een koninklijk huis zijn natuurlijk geen rocksterren. Het blijft over het algemeen bij wat slap gezwaai vanuit een koets, een been in het gips. De uitzondering op al die tandeloze middelmatigheid is dit verhaal, Het Koninklijk Huis van Herman Koch.

Recensie
Nadat Herman Koch in 1985 al een verhalenbundel publiceerde, maakte hij vier jaar later met de roman Red ons, Maria Montanelli zijn literaire debuut. Zijn jongste uitgave, Het Koninklijk Huis, lang in september 2022 onaangekondigd in de winkel. Dit plotseling verschijnen van de roman was een experiment dat hij samen met zijn uitgever heeft bedacht. Het idee voor dit boek, dat een modern koningsdrama wordt genoemd, kreeg hij op Koningsdag eerder dat jaar en door wat hij las en zag heeft hij zich verder laten inspireren.

De leden van het Koninklijk Huis, bestaande uit onder andere koning Hendrik, koningin Margarita en hun vijftienjarige dochter prinses Vera, leiden een ongewoner leven dan de ander inwoners van het land. Ze liggen onder een vergrootglas, er worden – ware en onware – verhalen over hen verteld en fouten en blunders worden uitvergroot. Kortom, ze staan continu in de schijnwerpers en kunnen zo goed als geen gewoon leven leiden. Dat dit aan hen kan knagen en dat ze in feite ook maar mensen van vlees en bloed zijn, laat dit moderne koningsdrama in tien afleveringen zien.

De roman bevat tien hoofdstukken, die in dit geval afleveringen worden genoemd. Hierdoor wordt bewust gesuggereerd dat de lezer een televisieserie volgt. Voorafgaand aan elk van deze afleveringen geeft de auteur een korte samenvatting van wat je kunt verwachten, een beetje als de toelichtende tekst in bijvoorbeeld een televisiegids. Van veel toegevoegde waarde is dit niet, maar desalniettemin is het een aardige en wel vaker gebruikte techniek om de lezer nieuwsgierig te maken. Daar slaagt Koch over het algemeen aardig in, want je wilt, ondanks dat er in eerste instantie niet eens zo heel erg veel gebeurt, toch weten hoe het de diverse personages vergaat.

In de verschillende personages – die uiteraard volledig verzonnen zijn – herken je uiteraard een aantal leden van de échte koninklijke familie. Het meest herkenbaar zijn Arthur (Bernhard) en Karl (Claus). Tijdens het lezen valt er overigens niet aan te ontkomen de fictieve karakters los te zien van hun bestande of bestaand hebbende evenbeelden. De situaties waarin ze terechtkomen of wat ze in hun denkbeeldige bestaan meemaken zijn echter volledig bezijden de werkelijkheid en redelijk aangedikt. Ze moeten uitsluitend gezien worden als satire en dat is de facto ook de bedoeling van de auteur en zijn verhaal. Iedereen wordt eveneens neergezet als een normaal mens, zoals ieder ander, ook al zijn ze dan van koninklijken bloede.

Omdat de personages, de vele voorvallen en gebeurtenissen karikaturaal zijn, komen er behoorlijk wat onwerkelijke situaties in het boek voor, maar in veel gevallen zijn ze wel te herleiden naar ware personen en/of aangelegenheden. Hier wordt echter niet al te diep op ingegaan en daardoor is en blijft alles overwegend oppervlakkig. Koch heeft overduidelijk niet de intentie gehad om een diepgaand boek te schrijven, hetgeen hem zonder meer gelukt is. De subtitel van de satirische roman is Een modern koningsdrama, maar pas in de laatste twee afleveringen komt dit tot uiting. Deze ontknoping is wel erg vergezocht en wekt de indruk dat de auteur een eind aan zijn hersenspinsels heeft willen maken.

De schrijfstijl van Het Koninklijk Huis is absoluut toegankelijk en tevens beeldend, maar de lezer krijgt zo goed als geen band met de diverse figuren, hoewel prinses Vera daarop een lichte uitzondering is. Al met al is deze satire niet van hoogstaand niveau, maar evenmin een niemendalletje.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Herman Koch
Titel: Het Koninklijk Huis
ISBN: 9789026354953
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
David en Cheryl Burroughs leefden een droomleven, tot het noodlot toesloeg. Nu, vijf jaar na die vreselijke nacht, is Cheryl hertrouwd. En David zit een levenslange straf uit in een zwaarbeveiligde gevangenis voor de moord op hun zoon Matthew.

Dan arriveert Cheryls zus, Rachel, onverwachts tijdens het bezoekuur in de gevangenis, met verontrustend nieuws. Ze laat David een foto zien die een vriend van haar nam op vakantie in een pretpark, met op de achtergrond een jongen met een wel heel bekende, kenmerkende moedervlek… en hoewel David en Rachel beseffen dat het niet waar kan zijn, weten ze het allebei toch zeker. Het is Davids zoon Matthew, en hij leeft nog.

Recensie
Het merendeel van de boeken van Harlan Coben – met meer dan 75 miljoen verkochte boeken is hij een van de succesvolste Amerikaanse thrillerauteurs – draait om het thema verdwijningen. Hij houdt van dit onderwerp, omdat er altijd hoop is op terugkeer. Ook in zijn in 2023 verschenen thriller Levenslang, waarvan Netflix de filmrechten heeft gekocht en de intentie heeft er een serie van te gaan maken, gaat het om deze thematiek.

Vijf jaar geleden is David Burroughs veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf wegens de moord op zijn toen driejarige zoontje Matthew, hoewel hij zelf zegt onschuldig te zijn. In de gevangenis heeft hij nooit bezoek willen ontvangen, maar op een dag komt Rachel Anderson, de zus van zijn ex-vrouw Cheryl onverwacht op bezoek. Ze laat hem een foto zien waarop een nu ongeveer achtjarige jongen staat afgebeeld die heel erg op Matthew lijkt en door de wijnvlek op diens wang zijn beiden er niet alleen van overtuigd dat het Davids zoon is, maar ook dat hij nog in leven is.

Met de eerste paar zinnen van Levenslang doet de auteur meteen uit de doeken wat in grote lijnen de strekking van de plot is. Hierdoor weet je niet alleen dat David Burroughs een levenslange gevangenisstraf uit moet zitten, waarvan hij er al vijf jaar heeft opzitten, maar ook dat hij zelf beweert onschuldig te zijn. Op deze manier is de lezer onmiddellijk bij het verhaal betrokken en wil hij weten wat er destijds daadwerkelijk gebeurd is. Deze nieuwsgierigheid wordt nóg groter nadat Rachel Anderson aan het eind van het eerste hoofdstuk Burroughs een recente foto laat zien waarop diens zoon Matthew afgebeeld staat. Dit zorgt onmiddellijk voor enkele vragen, die in aantal toenemen als het verhaal na een korte en rustige aanloop goed op gang komt.

Coben voert het tempo rap op en als gevolg van de vele gebeurtenissen hoeft de lezer zich geen moment te vervelen. De vele plotwendingen en elkaar afwisselende perspectieven zorgen voor een overwegend dynamisch verhaal, waarin de spanning in ruime mate aanwezig is en je regelmatig op het verkeerde been wordt gezet. Alleen daarom al is het goed dat de auteur het in sommige hoofdstukken iets rustiger aan doet. Hierdoor krijg je de gelegenheid alles even op een rijtje te zetten en je voor te bereiden op nieuwe ontwikkelingen. De interactie tussen de diverse personages is aan de ene kant realistisch, maar aan de andere kant – met name die van de FBI-agenten Max Bernstein en Sarah Jablonski – ronduit kolderiek en volstrekt ongeloofwaardig. Hun verhoren hebben wel iets weg van een sketch uit een cabaretesk programma, maar zijn desalniettemin geen storende factor.

De schrijfstijl van de auteur is ongecompliceerd en rechttoe rechtaan, want zonder al te veel omhaal vertelt hij wat er te vertellen valt. Scènes en dialogen zijn inlevend en beeldend, waarbij onnodige details zo goed als achterwege blijven. Zo wordt bijvoorbeeld het ruige bestaan in een gevangenis in de Verenigde Staten vrij goed en conform de realiteit tot uiting gebracht. De lezer moet echter niet verwachten dat Coben een keur aan maatschappelijke thema’s in zijn thriller heeft verwerkt, verre van zelfs, en in feite is dat zijn stijl ook helemaal niet. Over de belangrijkste personages geeft hij net voldoende prijs om hen redelijk te leren kennen, maar heel erg uitvoerig gaat hij niet op hun karakters en verleden in, wat voor dit verhaal absoluut niet erg is.

Levenslang, in een prima vertaling van Jan Pott, is goed beschouwd niet bijster geloofwaardig en bevat zelfs een beperkt aantal doorzichtige scènes, maar is beslist een onderhoudende en goed geschreven thriller die uitstraalt dat Cobens vakmanschap nog aan niets heeft ingeboet.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Harlan Coben
Titel: Levenslang
ISBN: 9789402320480
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
William Warwick is net gepromoveerd tot inspecteur en heeft een gevaarlijke nieuwe opdracht: undercover gaan om corruptie bij de Londense politie aan het licht te brengen. Samen met zijn team focust hij op rechercheur Jerry Summers, een jonge man die er een nogal luxueuze levensstijl op na houdt… Ondertussen staat de beruchte drugsbaron Assem Rashidi terecht, bij wiens vervolging Williams vader Sir Julian en zijn zus Grace betrokken zijn. Terwijl het undercoveronderzoek het uiterste van William vraagt, realiseert hij zich dat de corruptie nog dieper gaat dan gedacht. Steeds meer collega’s lijken bereid om een oogje dicht te knijpen als het om bepaalde misdaden gaat. Lukt het William om het recht te laten zegevieren?

Recensie
Hoewel zijn vader liever had gezien dat William Warwick in diens advocatenpraktijk aan de slag ging, koos hij voor een carrière bij de Metropolitan Police. In Wie niet waagt (2022), het eerste deel van de door Jeffrey Archer geschreven en in principe uit acht delen bestaande serie rond diens personage, begon hij zijn loopbaan als agent. In 2023 verscheen het door Joost van der Meer en William Oostendorp vertaalde Een oogje dicht, het derde boek in de reeks en waarin de advocatenzoon inmiddels is gepromoveerd tot inspecteur.

Ondanks de cliffhanger aan het eind van het vorige deel van de ‘Warwick’-reeks heeft Archer ervoor gekozen daar in Een oogje dicht niet rechtstreeks op door te gaan. Toch gaat de auteur wel degelijk verder met het verhaal, want het eerste hoofdstuk in dit boek kan bij wijze van spreken beschouwd worden als het eerstvolgende van In het volle zicht. Er wordt dan ook regelmatig gerefereerd aan voorgaande gebeurtenissen en omstandigheden, dus de serie op volgorde lezen is zonder meer een pre, temeer omdat de personages nagenoeg dezelfde zijn en een aantal daarvan zich verder ontwikkelt. Een gedeelte van de plot is eveneens een vervolg op wat is geweest, maar het leeuwendeel draait nu om de corruptie bij de politie, een thema dat van alle tijden is.

Behalve het onderzoek naar het corruptieschandaal, waarbij zich een aantal interessante wendingen voordoet, bevat het verhaal een paar rechtszaken die de rivaliteit tussen de advocaten Sir Julian Warwick en Booth Watson goed weergeven. Het slinkse karakter en de nogal bedenkelijke werkwijze van laatstgenoemde komen daarin opnieuw goed tot uiting, waardoor het contrast met vader en zoon Warwick, die een en al rechtschapenheid vertonen, niet groter kan zijn. Hun onderlinge confrontaties in de rechtszaal leveren in ieder geval enkele mooie scènes op. Alle personages, inclusief degenen die zich minder nauw aan de wet houden, hebben het nodige charisma en de persoonlijkheid van de meeste van hen is zonder meer innemend.

Het verteltempo van Archer is overwegend bedaard, maar het verhaal heeft daarentegen een overwegend vlot verloop. Dit komt onder andere door de kleine sprongen in tijd, maar ook omdat er betrekkelijk veel gebeurt. Diverse wendingen zorgen voor voldoende afwisseling, alhoewel een te verwaarlozen aantal daarvan een licht voorspelbaar karakter heeft. Van een zinderende spanning is nergens sprake. Dit is echter geen enkel gemis, want diverse situaties hebben een dermate gespannen lading dat de lezer ze wel als zodanig interpreteert. In de slotfase zet de auteur – bijna traditiegetrouw – de deur wagenwijd open voor wat de lezer in het volgende deel van de serie kan verwachten. Hierdoor krijgt de lezer in feite al zin om in een boek te beginnen dat hier nog niet eens is uitgebracht.

Ondanks de iets beperktere, maar niet minder belangrijke rol die William Warwick deze keer heeft, is Een oogje dicht een aangenaam en over het algemeen ongedwongen verhaal over zijn – nu nog prille – carrière bij de Metropolitan Police.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeffrey Archer
Titel: Een oogje dicht
ISBN: 9789402768060
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Welkom in Lock Haven, Washington, thuisplaats van de gelukkigste straat ter wereld. Een wandeling door Bird Street zal niet merkwaardig aanvoelen, behalve dat je zou zien dat het alle bewoners voor de wind gaat. Er staan kasten van huizen, en onder sommige carports zie je mooie auto’s. Als je de bewoners zou ontmoeten, dan valt het op dat ze allemaal oprecht gelukkig zijn. Ze hebben succesvolle carrières of doen precies de dingen die ze altijd al wilden doen. Maar er is meer: ze zijn allemaal gezond. Fysiek, mentaal én spiritueel: het zijn stuk voor stuk vitale, weldenkende, ontwikkelde en – de meeste van hen althans – ruimhartige mensen. En hun kinderen? Die zijn perfect. Ieder van hen is een talent. Een belofte. Ja… je zou kunnen zeggen dat het met de bewoners van Bird Street iets té goed gaat.

Tot het november wordt. Dan breekt de Zwarte Winter aan. Luana en Ralph weten het, en hun kinderen Kayla en Django ook. Zij wonen in het meest bescheiden van de vijf huizen. November is ieder jaar het moment dat hun geluk omslaat en ze worden overvallen door pech. Daar zijn de pijntjes, de ongelukjes, de financiële tegenvallers. Periodes van ziekte, mentale verwarring en depressie. Meestal niets onoverkomelijks, maar de Zwarte Winter kunnen ze elk jaar maar beter uitzitten. Na een week of vier trekt het voorbij en zal het geluk terugkeren… maar alleen tegen een prijs. En elk jaar vragen Luana en Ralph zich af of die prijs niet veel te hoog is.

Hoeveel is een mensenleven waard voor een leven lang geluk?

Recensie
Hoewel Thomas Olde Heuvelt al in 2002 met de horrorroman De onvoorziene debuteerde als auteur brak hij ruim tien jaar later internationaal door met Hex (2013). Twee jaar daarna won hij met The day the world turned upside down als eerste Nederlander de Amerikaanse Hugo Award. Zijn nieuwste uitgave November verscheen – heel toepasselijk – op 1 november 2022 en wordt een van zijn meest duistere boeken genoemd. Hij liep al een paar jaar met het idee voor dit verhaal rond, maar volgens eigen zeggen was hij er eerder nog niet klaar voor om er daadwerkelijk aan te beginnen.

De bewoners van Bird Street in Lock Haven, Washington voelen zich de gelukkigste mensen die er zijn. Alles gaat hen en hun kinderen voor de wind. Behalve in de maand november, wanneer de Donkerder Dagen aanbreken. Bij het echtpaar Luana en Ralph Lewis da Silva en hun kinderen Kaila en Django  worden spiegels verborgen en ramen geblindeerd. Toch worden ze in die maand getroffen door allerlei vormen van ongeluk. Vier weken later keert hun normale en gelukkige leven weer terug, maar daarvoor hebben ze wel zware offers moeten brengen en gaat hun geweten steeds meer opspelen.

November heeft twee delen, waarvan het eerste zich afspeelt in de gelijknamige maand in 2022 (de Donkerder Dagen) en het tweede bestrijkt een tijdperk van elf maanden, die meteen begint na deze nogal duistere periode en eindigt op de tweede november van 2023. Het verhaal, én daarom ook de vele voorvallen, worden afwisselend verteld vanuit het perspectief van de vier gezinsleden van de familie Lewis da Silva. De lezer krijgt hierdoor natuurlijk een goed beeld van hen, hoe ze het zwarte tijdsbestek van vier weken zo goed en ongeschonden mogelijk proberen door te komen en wat ze daarvoor doen en vooral laten. Maar de andere bewoners van Bird Street worden absoluut niet vergeten, want ook aan hen wordt ruim voldoende aandacht besteed en komt je te weten hoe zij die o zo gevreesde dagen doorkomen.

Aanvankelijk verloopt het verhaal wat stroef, voornamelijk doordat de omstandigheden worden geschetst, de personages worden geïntroduceerd (voor in het boek is een namenlijst opgenomen van de bewoners van Bird Street, het raadplegen daarvan is in de beginfase geen overbodige luxe), etc. etc. Nadat deze kleine horde genomen is, beginnen de talrijke gebeurtenissen te leven en voelt de lezer vooral met de Lewis da Silva’s mee. De veelal onverklaarbare dingen die gebeuren maken dat je  nieuwsgierig wordt, zijn mysterieus en zorgen met regelmaat voor de nodige spanning. Daarnaast zijn er enkele heftige scènes die je hoe dan ook aan het boek gekluisterd laten en waar je wel even van gaat slikken. Het is daarom goed dat in de colofon een verwijzing staat naar de zelfmoordlijnen van Nederland en Vlaanderen.

Het boek van Olde Heuvelt is lastig in een specifiek genrehokje te duwen, want in feite is er een mix van roman, thriller, bovennatuurlijk, horror en mysterie. Bovendien zijn er fasen waarin het psychologische aspect heel duidelijk naar boven komt drijven en kan de bewuste novembermaand zonder meer als dystopisch beschouwd worden. Want wie zou zo’n maand willen meemaken? Het duivelse, of misschien wel de duivelse dilemma’s waar de personages voor komen te staan, wordt verpersoonlijkt door een nogal vaag individu die De Accountant wordt genoemd. Hij is van grote invloed op diverse ontwikkelingen die allemaal plaatsvinden, maar eveneens op de gedragingen van de karakters.

In een toegankelijke en eigentijdse schrijfstijl maakt Olde Heuvelt de lezer getuige van het lot van de Bird Streetbewoners. Vanaf het begin werkt hij toe naar een nogal intense en absoluut bijzondere afsluiting. Met November laat de auteur zien dat hij veelzijdiger is dan wellicht gedacht wordt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: November
ISBN:9789022591116
Pagina’s: 460
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Anna, Henrik en Milena gaan elk jaar samen op wandelvakantie. Dit jaar zijn Anna en Henrik voor het eerst een koppel, en wil Milena haar nieuwe vriend Jacob meenemen om geen vijfde wiel aan de wagen te zijn. Anna en Henrik stemmen in, maar al snel blijkt Jacob erg manipulatief te zijn, en wordt hij steeds dwingender. Zo staat hij erop dat ze hun bestemming aanpassen naar Sarek, een grillig berggebied in het noorden van Zweden: zonder internetverbinding, alleen geschikt voor ervaren klimmers en alleen bereikbaar per helikopter. En terwijl de onderlinge spanningen stijgen en de tocht steeds zwaarder wordt, kan advocate Anna zich niet van de indruk ontdoen dat ze Jacob ergens van kent…

Langzaam verandert de geplande ontspannen vakantie in een zenuw­slopende strijd op leven en dood, en leren de wandelaars niet alleen ­elkaar te vrezen, maar ook de verraderlijke kracht van de wilde Zweedse natuur. Wie overleeft deze helletocht? En welke offers moeten daarvoor worden gebracht?

Recensie
Vijfentwintig jaar geleden startte Ulf Kvensler een carrière als comedian en schreef toen ook scenario’s voor films en televisieseries, voornamelijk comedy en drama. Tijdens die periode heeft hij verschillende ideeën verzameld voor spannende verhalen en thrillers – waar hij groot liefhebber van is – en later bedacht hij dat sommige daarvan weleens materiaal kunnen zijn voor een goed boek. Uiteindelijk debuteerde hij in 2022 met Sarek (Het hoge noorden, 2023), waarvoor hij zich aan het begin van deze eeuw liet inspireren door de vele wandelingen die hij, samen met vrienden, in Jamtland, in het noorden van Zweden heeft gemaakt.

Anna en Henrik zijn een stel en samen met hun gezamenlijke vriendin Milena hebben ze een wandelvakantie gepland. Milena vraagt of ze haar nieuwe vriend Jacob mee mag nemen en na ampele overwegingen gaan Anna en Henrik hiermee akkoord. Nog voor hun wandeling goed en wel begonnen is, komt Jacobs ware aard naar boven drijven, drijft hij zijn zin door om naar Sarek, een onherbergzaam gebied in het noorden van Zweden te gaan, in plaats van naar hun oorspronkelijke bestemming. Tijdens de trektocht neemt de onderlinge spanning toe en krijgt Anna, die strafadvocate is, het sterke gevoel dat ze Jacob eerder heeft gezien.

De korte proloog die bestaat uit een weergave van de communicatie tussen een traumahelikoper en een ziekenhuis zorgt ervoor dat de lezer zich afvraagt wat er met Anna, de vrouw die gered is, is gebeurd. Uit niets blijkt wat haar is overkomen en de letsels die ze heeft opgelopen, wijzen op verschillende oorzaken. Door de chronologische opbouw – de diverse getuigenverhoren van Anna niet meegerekend – van het grootste deel van de plot duurt het een tijd voor je daar achter komt. Zowel de ondervragingen door de politie als de door Anna vertelde gebeurtenissen zorgen ervoor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt gemaakt, overigens zonder dat er een nagelbijtende spanning ontstaat. Het verhaal is ver gevorderd als zich wel diverse spannende momenten voordoen, maar daarvoor ligt de nadruk voornamelijk op de verstoorde verhoudingen en wat het psychologische effect daarvan is.

Het aantal personages blijft beperkt tot vier (de ondervrager voor het gemak buiten beschouwing latend) en daardoor kom je het een en ander over hen te weten en krijg je ook snel een indruk van hun persoonlijkheid. Toch wordt geen van hen even uitvoerig beschreven, maar dit is geenszins een gemis. Hoewel het niet lastig is om je de omstandigheden en gevoelens van de vier wandelaars te kunnen voorstellen, is het wel wat moeilijker om je met hen te vereenzelvigen. Want niet alleen de vraagtekens die het kwartet bij je oproept, zijn daarvoor iets te groot, ook hun gedrag in enkele situaties is weleens merkwaardig.

De veelal korte beschrijving van de gevaren die een trektocht in berggebied met zich mee kunnen brengen, tonen aan dat Kvensler uit ervaring spreekt. Daarnaast geeft hij niet alleen de sfeer van het desolate, bergachtige en ruige gebied goed weer, maar het gevoel dat Anna, Henrik, Milena en Jacob hebben wordt eveneens prima overgebracht. Het verhaal is echter niet overal even beeldend, er zijn namelijk fragmenten die enigszins statisch zijn. Desondanks is de schrijfstijl van de auteur vlot en toegankelijk en trakteert hij de lezer op diverse wendingen waardoor de plot net even iets anders verloopt dan aanvankelijk lijkt. Nadat het verhoor van Anna zo goed als afgerond is, heeft hij nog een verrassing in petto waardoor haar uitgebreide verklaring in een ander daglicht komt te staan. Hij zaait twijfel bij de lezer en na het dichtslaan van het boek is die niet volledig weggenomen.

Al met al is Het hoge noorden een debuut dat zowel iets wegheeft van een avonturenverhaal als een thriller. De diverse aanprijzingen op de (deels inklapbare) achterflap worden niet volledig waargemaakt en zijn derhalve zwaar overtrokken. Het boek is absoluut niet slecht, maar een topper is het evenmin.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ulf Kvensler
Titel: Het hoge noorden
ISBN: 9789022598245
Pagina’s: 430
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
In de koepel van de Dom van Berlijn hangt een gruwelijk toegetakeld, bebloed lichaam. Met haar gespreide armen lijkt ze op een zwarte engel. Het is de prominente geestelijke dr. Brigitte Riss. Om haar hals draagt ze een mysterieuze sleutel waarop het cijfer 17 staat. Rechercheur Tom Babylon heeft een persoonlijk belang bij de zaak: jaren geleden verdween zijn zusje Viola met precies deze sleutel. Zijn ongebruikelijke aanpak van de zaak strijkt psychologe Sita Johanns, die iets te veel vragen stelt, tegen de haren in. Wie heeft er meer te verbergen: Tom of de moordenaar?

Recensie
Een paar jaar geleden is Marc Raabe gestopt met zijn filmproductiebedrijf, dat hij ongeveer twintig jaar eerder had opgericht. Hij wilde zich volledig richten en concentreren op het schrijven van boeken, omdat hij de auteur in zichzelf had ontdekt. In 2012 verscheen zijn debuutroman Schnitt (Klem, 2013). Na het schrijven van drie boeken wilde hij aan een serie beginnen, voornamelijk omdat hij geen afscheid kon nemen van zijn personages. Hij startte de reeks rond LKA-rechercheur Tom Babylon en het in 2018 uitgebracht Schlüssel 17 (Sleutel 17, 2021) is daar het eerste deel van.

In de vierenzeventig meter hoge koepel van de Berliner Dom ziet de organist van de kerk het zwaar verminkte lichaam van een vrouw hangen. Het blijkt dat van de bekende dominee Brigitte Riss te zijn. Zoals ze er hangt, heeft ze veel weg van een zwarte engel en om haar hals draagt ze een sleutel met het nummer zeventien erin gekerfd. Voor rechercheur Tom Babylon komt dit heel dichtbij, want bijna twintig jaar eerder verdween zijn jongere zusje Viola, die in het bezit was een identieke sleutel. Zijn aanpak bij het onderzoek valt niet goed bij de meeste van zijn collega’s. Ze weten namelijk niet of hij volledig te vertrouwen is.

Een enigszins lugubere, spannende en eveneens nieuwsgierig makende proloog zorgt ervoor dat de lezer meteen het verhaal ingezogen wordt. Natuurlijk kan het geheel daarna flink tegenvallen, maar daar is op geen enkel moment sprake van. Van begin tot eind ben je bij de plot en de personages betrokken, waarbij het er niet toe doet of ze wel of niet sympathiek overkomen. De gebeurtenissen – het zijn er ontzettend veel – spelen zich allemaal in minder dan een week tijd af, maar door de opeenvolging van voorvallen lijkt het zó veel langer. Het is daarom eigenlijk een vanzelfsprekendheid dat het tempo behoorlijk hoog ligt. Goed voor de betrokkenheid van de lezer, want er valt ruim voldoende te beleven, zowel in het heden als in het verleden. Regelmatig springt de auteur terug naar negentien jaar eerder, naar belangrijke ogenblikken die bepalend zijn voor wat er in het nu zoal gebeurt.

Omdat Sleutel 17 het begin van een nieuwe serie is, is het eveneens een eerste kennismaking met een aantal personages, die we in de volgende delen terug zullen zien. Daarvan springen rechercheur Tom Babylon en psycholoog Sita Johanns vooral in het oog, hoewel de rol van hoofdcommissaris Jo Morten ook niet onderschat moet worden. Toch heeft de lezer vooral sympathie voor Babylon en Johanns, voornamelijk omdat zij degenen zijn die het meest intrigeren en hun samenwerking veel wegheeft van een haat-liefdeverhouding. Beiden hebben in het verleden het een en ander meegemaakt en houden dit het liefst geheim. De verdwijning van Babylons zusje Viola, bijna twintig jaar eerder, is van grote invloed op zijn leven en functioneren en hoe hij daarmee omgaat is ronduit interessant. Dit geeft hem de drive om zijn werk goed te doen, maar het is tevens zijn valkuil.

Het verhaal speelt zich af in Berlijn en een aantal personages is afkomstig uit de voormalige DDR. Dit is op zich niet zo opzienbarend, maar wel in relatie tot enkele daden die destijds door de Stasi werden uitgevoerd. Deze waargebeurde praktijken lopen in feite als een rode draad door de plot heen, want ze zijn cruciaal voor de verrichtingen van de moordenaar en van absolute meerwaarde. Continue concentratie eigenlijk wel vereist. Dit heeft echter niets te maken met de schrijfstijl van de auteur – die is zonder meer toegankelijk – maar hoofdzakelijk met de veelheid aan ontwikkelingen. In de ontknoping komt op zo goed als alle vragen een antwoord, hoewel er ook weer nieuwe ontstaan. Een duidelijke indicatie dat de belevenissen van Babylon en zijn collega’s nog niet afgelopen zijn. Sleutel 17 is zonder enige vorm van twijfel een prima en veelbelovend begin van een hopelijk langdurige serie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marc Raabe
Titel: Sleutel 17
ISBN: 9789044984767
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2021

Flaptekst
Sabine had een onbezorgde jeugd. Ze hield van feestjes en ze zeilde graag. Ze was bevriend met Erik Hazelhoff Roelfzema, de latere Soldaat van Oranje. Toen de oorlog uitbrak rolde ze via hem het verzet in. Maar ze werd verraden en talloze malen gewelddadig verhoord. Velen van haar vrienden werden geëxecuteerd, zij werd als Nacht und Nebel-gevangene via Kamp Amersfoort en Ravensbrück uiteindelijk naar Mauthausen gestuurd.

Eva, Sabines dochter, vindt na haar moeders dood een archief, met daarin liefdesbrieven van piloot Taro, die met zijn Spitfire neerstortte, en van Sabines tweede geliefde Gerard, die door de Duitsers werd geëxecuteerd. Ze vindt piepkleine briefjes van Sabine, die ze vanuit de gevangenis stiekem aan haar moeder stuurde. En ze stuit op een stapel hartstochtelijke, maar ook angstaanjagende liefdesbrieven van ene Gebele, een Duitse beroepscrimineel die haar in Mauthausen het leven zou redden. Aan de hand van al deze documenten reconstrueerde Eva het nooit eerder vertelde en aangrijpende verhaal van Sabines oorlog.

Recensie
Een paar jaar na het overlijden van haar moeder opende Eva Taylor-Tazelaar voor het eerst de dozen die aan haar waren nagelaten. De inhoud – ze wist natuurlijk niet wat ze kon verwachten – bestond onder andere uit allerlei documenten, brieven en foto’s uit het verleden van haar moeder Sabine Zuur. Zo goed als alles heeft betrekking op de Tweede Wereldoorlog en nadat Taylor-Tazelaar maandenlang bezig was met het uitzoeken en op chronologische volgorde leggen van het materiaal kreeg ze een vrij goed beeld van het leven van haar moeder toen, en kwam ze dingen te weten die ze nooit van haar te horen heeft gekregen. Ze besloot van deze reconstructie een boek te schrijven. Dat werd het in 2021 verschenen Sabines oorlog.

Na een kort voorwoord vertelt de auteur in het eerste deel van het boek – er zijn vier delen en elk daarvan gaat, behalve over een andere periode tijdens de oorlogsjaren, ook over een andere locatie – beknopt hoe het niet lang na de oorlog bij haar thuis was. Dit is vooral bedoeld om de lezer te laten weten dat de gevolgen van de bezettingstijd dan nog niet tot de verleden tijd behoren. Daarnaast geeft ze ook wat globale informatie over hoe het leven van haar moeder vlak voor het uitbreken van WOII geweest is en met wie ze omging. Als de oorlog eenmaal uitgebroken is, gaat moeder Sabine in het verzet. Hierover wordt eveneens het een en ander verteld. Dit eerste gedeelte van het verhaal is met name een bondige weergave van onder andere de vele gebeurtenissen die zich toen voordeden. Dit gedeelte is voornamelijk informatief en daardoor lijkt het enigszins oppervlakkig.

Op een dag wordt Sabine gevangengenomen, zo goed als zeker omdat ze verraden is. Vanaf dat moment doet de auteur verslag van deze nieuwe situatie en krijg je inzicht in wat haar moeder in gevangenschap heeft moeten doorstaan. Aanvankelijk valt dat nog wel mee, hoofdzakelijk omdat ze zich in het begin nog in Nederlandse gevangenissen bevond. Uiteraard geen pretje, want de Duitsers waren de baas, maar het stelde niets voor in vergelijking met wat Sabine in eerst concentratiekamp Ravensbrück moest doormaken en later in het nog verschrikkelijkere Mauthausen. De ellende die daar heerste en de ontberingen waar de enorme aantallen gevangenen mee te maken kregen worden niet heel uitvoerig, maar wel duidelijk en bij vlagen invoelend naar voren gebracht.

Taylor-Tazelaar besteedt relatief veel aandacht aan een intensieve briefwisseling die haar moeder met de eveneens gevangenzittende Duitser Franz Josef Gebele heeft gehad. Deze man, die al vrij snel innig verliefd op haar werd, heeft een bijzonder belangrijke rol in Sabines leven in Mauthausen gespeeld, want dankzij hem heeft ze de korte tijd die ze in dit concentratiekamp verbleef wel kunnen overleven en is ze niet omgebracht. Toch kun je je niet aan de indruk onttrekken dat Gebele in feite een onbetrouwbaar en tamelijk wispelturig sujet was. De aandacht die aan hem en zijn brieven geschonken wordt, is iets te veel van het goede, maar dat zal ongetwijfeld komen omdat zijn handelen voor de auteur belangrijk is geweest. Want, zoals gezegd, door hem heeft haar moeder de oorlog wel overleefd.

Tussen de vele persoonlijke verhalen die over de oorlog verteld en opgetekend zijn, zal Sabines oorlog niet direct in het oog springen. Het boek is prima en toegankelijk geschreven, verschillende hoofdstukken zijn zonder meer intens en de ellende die de Tweede Wereldoorlog heeft veroorzaakt, komt absoluut goed naar voren. Aan de andere kant gaat het niet overal bijzonder diep op in. Dat kan komen door het ontbreken van meer informatie – hoewel het er wel op lijkt dat de auteur grondig research heeft gepleegd – maar ook omdat je het gevoel hebt dat Taylor-Tazelaar dit verhaal overwegend geschreven is om het leven van haar moeder inzichtelijk te krijgen. En daarin is ze zonder meer geslaagd.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Eva Taylor-Tazelaar
Titel: Sabines oorlog
ISBN: 9789021340050
Pagina’s: 272
Eerste uitgave: 2021

Flaptekst
Privédetective Makana gaat op zoek naar een vermiste Egyptische stervoetballer. Het onderzoek leidt hem naar een gevaarlijke en betoverende wereld, waar hij in contact komt met extremistische moslims, Russische gangsters en een wanhopige moeder, die op zoek is naar haar dochter. Het wordt een zoektocht die pijnlijke herinneringen naar boven haalt en Makana uiteindelijk confronteert met een oude en gevaarlijke vijand…

Recensie
Onder het pseudoniem Parker Bilal begon de Brits-Soedanese auteur Jamal Mahjoub in 2012 met het publiceren van een aantal misdaadverhalen met privédetective Makana. De serie, die zich afspeelt in de Egyptische hoofdstad Caïro, bestaat uit zes delen. Alleen de eerste drie daarvan, te beginnen met De donkere straten van Caïro, zijn in het Nederlands vertaald. Voor werk dat hij onder zijn eigen naam schreef heeft hij een aantal nominaties en prijzen gewonnen.

Oud-inspecteur Makana is jaren geleden vanuit Sudan naar Egypte gevlucht en om inkomen te hebben werkt hij er als privédetective. Op een dag wordt hij benaderd door de schatrijke, maar ook beruchte zakenman Hanafi, met het verzoek de sinds kort vermiste voetballer Adil Romario op te sporen. Ongeveer tegelijkertijd ontmoet hij een vrouw wier dochter zeventien jaar eerder plotseling verdween en waar ze sindsdien voortdurend naar op zoek is. Makana gaat aan de slag en krijgt tijdens zijn naspeuringen te maken met een Russische crimineel. Door dit alles komen nogal pijnlijke herinneringen bovendrijven.

De vrij lange proloog waar het verhaal mee begint doet exact wat een goede inleiding hoort te doen: hij maakt de lezer nieuwsgierig, zorgt voor spanning en laat weten wat er – in dit geval 1981 – gebeurd is. Hierna komt inspecteur Makana – het is inmiddels zeventien jaar later – in beeld. Hij is degene om wie de plot voornamelijk draait en heel geleidelijk wordt steeds meer over zijn persoon en zijn veelbewogen verleden bekendgemaakt. Het is prima om niet meteen alles over deze markante, maar sympathieke detective te weten te komen, want hierdoor blijft je gevoel van nieuwsgierigheid naar hem en wat hem in Sudan is overkomen tot in de eindfase gehandhaafd. Ook de twee vermissingen waar hij zich mee bezighoudt, blijven de lezer boeien, hoewel hij, net als Makana, aanvoelt dat ze beide met elkaar te maken hebben.

Ondanks het behoorlijke tempo waarin het verhaal zich afspeelt, lijkt de privédetective geen vorderingen te maken. Dat is echter schijn. Want stukje bij beetje komt hij almaar dichter bij de uiteindelijke oplossing en hoe Bilal dit hem laat aanpakken is uiterst subtiel. Dit gaat allemaal gepaard met diverse veelal bedaarde plotwendingen en onverwachte ontwikkelingen, waardoor verschillende spannende momenten ontstaan. De ontknoping bevat enkele scènes waarin de snelheid wordt opgevoerd en als gevolg daarvan ontstaat wat actie. Eveneens is er dan een emotioneel en enigszins aangrijpend en triest hoofdstuk waarin nog meer over Makana’s geschiedenis onthuld wordt.

De schrijfstijl van Bilal is bij vlagen poëtisch en regelmatig maakt hij gebruik van mooi geformuleerde zinnen. Hij schrijft tevens invoelend en zonder dat het er dik bovenop ligt heeft hij de politieke ontwikkelingen die Egypte in die periode in zijn greep hield in dit thrillerdebuut verwerkt. Dit komt de geloofwaardigheid van het verhaal zonder meer ten goede. De auteur waakt er echter voor dat het boek belerend of maatschappijkritisch overkomt. Verre van zelfs, want het Makana-avontuur is erg toegankelijk en eigentijds geschreven, waarbij hij een vleugje humor en een milde vorm van cynisme niet achterwege laat.

Al met al is De donkere straten van Caïro een van begin tot eind boeiende detective met een aantal interessante en intrigerende personages. Alleen daarom is het al jammer dat er maar drie delen met Makana in het Nederlands vertaald zijn.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Parker Bilal
Titel: De donkere straten van Caïro
ISBN: 9789044531046
Pagina’s: 414
Eerste uitgave: 2012

Flaptekst
Hij is boomlang, onconventioneel en ongeduldig. Maar hij is ook bang voor honden, een zwakke schutter en voorzien van een goed gevoel voor humor. Hoofdinspecteur Charlie Swieninck is chef van het Bureau Bijzondere Delicten en moet zich verhouden tot de Duitse bezetter, die langzaam maar zeker zijn gezag doet gelden binnen de Haagse politie.

Op 29 juni 1940, Anjerdag, wordt Charlie opgeroepen na een moord op station Hollands Spoor. Het slachtoffer is Marnix Maas, een belangrijk juridisch raadsman van de NSB. Onvermijdelijk leidt het onderzoek naar zwaargewichten binnen de partij, onder wie Rost van Tonningen, Feldmeijer, en natuurlijk de leider van de nationaalsocialisten Anton Mussert. Intussen voert de NSB de druk op om de dader in een andere richting te zoeken.

Recensie
Voormalig journalist John Kuipers maakte in 2011 zijn schrijversdebuut met De geest van het spel, een biografie over schaker Jan Timman. Na zijn vervroegde pensionering gooide hij het over een andere boeg en begon hij aan het schrijven van een thriller. Dat werd het in 2022 verschenen Musserts schaduw, het eerste deel van een serie met hoofdinspecteur Charlie Swieninck van het Bureau Bijzondere Delicten van de Haagse politie. Het idee voor deze reeks bedacht hij overigens al in 1989.

Eind juni 1940, de Duitsers hebben Nederland inmiddels bezet, krijgt hoofdinspecteur Charlie Swieninck te maken met de moord op de vooraanstaande NSB-advocaat Marnix Maas. Hij blijkt in een trein op station Holland Spoor met een dolk in de keel te zijn gestoken. De inspecteur en zijn team starten een onderzoek en het is onvermijdelijk dat ze hun pijlen op de top van de partij richten. Hierdoor komt ook hun leider Anton Mussert in beeld. Het opsporingswerk wil echter niet vlotten en beïnvloeding door de NSB draagt evenmin bij aan een snelle voortgang van de werkzaamheden.

In Musserts schaduw maakt de lezer meteen kennis met hoofdinspecteur Charlie Swieninck, uit wiens perspectief het volledige verhaal wordt verteld. Hij leert hem daardoor goed kennen en komt te weten dat de sympathieke politieman in feite een wat teruggetrokken, maar niet volledig wereldvreemd leven leidt. Niet alleen zijn personage wordt goed uitgewerkt, want voor de collega’s met wie hij samenwerkt geldt hetzelfde, hoewel zij wel een stuk minder uitvoerig beschreven worden. De sfeer en omstandigheden van medio 1940 worden goed overgebracht. Voorbeelden zijn het verschil tussen de stad en het platteland tijdens de beginmaanden van de Tweede Wereldoorlog en de gestage veranderingen die de Duitse bezetter in de Nederlandse samenleving aanbracht.

Het oplossen van een moord, het ondervragen van verschillende personen en de tegenstand die de politie daarbij krijgt, zijn natuurlijk van alle tijden en komt in veel meer thrillers voor, maar de omstandigheden in dit boek zijn net even anders, waardoor het verhaal een toch enigszins uniek tintje krijgt. Dit komt overigens mede door de schrijfstijl, die behalve eigentijds bij vlagen cynisch is en zo nu en dan eveneens wat subtiele humor herbergt. Doordat de plot zich in de oorlog afspeelt, er veel werkelijk bestaande personages in voorkomen (achterin het boek is een namenlijst opgenomen van hen die echt geleefd hebben) en ook de omstandigheden waarheidsgetrouw zijn, is het verhaal bijzonder realistisch. Nergens krijg je het gevoel dat de gebeurtenissen fictief zijn, terwijl je eigenlijk weet dat dit wel zo is.

Ondanks dat de plot zich in een overwegend traag tempo afspeelt, is het niet langdradig of vervelend. Er zijn voldoende ontwikkelingen en wendingen – zowel op persoonlijk als professioneel vlak – maar van een zinderende spanning is nergens sprake. Pas in de slotfase wordt de spanningsboog een stuk strakker aangespannen. Dan wordt het tevens duidelijk waarom de advocaat vermoord is en door wie. Tot dan blijft het bij gissingen en verdachtmakingen, dus tot het eind is het voor de lezer een raadsel hoe alles af zal lopen. In de plot herhaalt de auteur zich af en toe, maar dat zijn welbeschouwd enkele kleine feitjes die betrekking hebben op een paar personages zelf. Storend is het in ieder geval niet.

De moord mag dan zijn opgelost, dit houdt evenwel niet in dat de lezer niets meer van Swieninck, zijn collega’s en zijn buurvrouw Fie Donkervoorth gaat horen. Kuipers heeft immers aangegeven dat Musserts schaduw het eerste deel van een serie is. Dit begin van de reeks met interessante personages, een prima setting en boeiende en geloofwaardige omstandigheden, is hoe dan ook een  veelbelovend en sterk thrillerdebuut.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Kuipers
Titel: Musserts schaduw
ISBN: 9789403172910
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2022