Flaptekst
Op een mooie dag in augustus heten Lykke en haar man Gabriel hun vrienden welkom bij hun jaarlijkse zomerfeest. Hun zeventienjarige tweeling Harry en David is er ook, met hun beste vriendin Bonnie. De drie zijn al hun hele jeugd bevriend, maar langzaam lijkt de vriendschap te veranderen. Als Lykke de volgende dag met een kater opstaat, wordt het lichaam van Bonnie gevonden in het huisje achter in de tuin waar de pubers samen sliepen. De beide jongens verklaren niets gemerkt te hebben, maar de deur is van binnenuit op slot gedraaid, niemand had het huisje in kunnen sluipen. Acht jaar later wordt Lykke zelf verdacht van moord, en weigert ze een verklaring af te geven. Wat is er werkelijk gebeurd in die fatale zomernacht?

Recensie

Camilla Grebe, een pseudoniem van Camilla Christina Eriksson, heeft al eerste vrouwelijke auteur tweemaal de Glass Key Award, een prijs voor het beste Scandinavische boek, gewonnen. Ze debuteerde in 2009 met de thriller Vrede, die ze samen met haar zus Åsa Träff schreef. Hierna heeft ze nog diverse andere boeken geschreven, zowel solo als samen met een andere schrijver. Haar jongste uitgave is In eeuwigheid, dat in 2023 is verschenen en kenmerken heeft van een gesloten-kamermysterie.

Ieder jaar in augustus houden Lykke en Gabriel Andersen een zogeheten kreeftenfeest. Hun zeventienjarige tweelingzoons Harry en David zijn hierbij aanwezig, net als Bonnie, met wie de jongens al sinds hun jeugd bevriend zijn. De volgende ochtend treft Lykke het meisje levenloos en naakt op haar bed in het huisje waar de tweeling verblijft aan. Beide knapen weten nergens vanaf en alle sloten zijn van binnenuit vergrendeld. Het lijkt daarom uitgesloten dat iemand anders verantwoordelijk voor haar dood kan zijn. Als Lykke acht jaar later zelf van moord wordt verdacht, hult ze zich in stilzwijgen en komen de gebeurtenissen van de zomer van toen weer bovendrijven.

Uit de korte proloog kan de lezer opmaken dat er iets onheilspellends staat te gebeuren of al gebeurd is. Of dit inderdaad zo is en wat dat dan mag zijn, wordt verderop in de plot, en vooral aan het eind van het verhaal, wel duidelijk. Voor het echter zover is moet diezelfde lezer lange tijd zijn geduld bewaren, want, ondanks dat er veel sprongen in tijd worden gemaakt (welke interval hiertussen zit, is over het algemeen niet bekend) vordert de plot behoorlijk traag. Pas in de slotfase zijn er enkele sporadische momenten dat het tempo iets hoger ligt. In principe is dit alles niet eens zo heel bezwaarlijk – vaak wordt zoiets gecompenseerd met een veelheid aan gebeurtenissen – maar in dit geval valt dit nogal tegen. De auteur legt vooral de nadruk op enkele psychologische aspecten, hoewel die niet volledig uit de verf komen. De beklemmende sfeer die daar zo kenmerkend voor is ontbreekt grotendeels.

Toch zijn er wel degelijk enkele situaties die iets van spanning met zich meebrengen en zo nu en dan ben je zonder meer nieuwsgierig naar wat zich na afloop van het kreeftenfeestje daadwerkelijk heeft voorgedaan én waarom Lykke acht jaar later van moord is beschuldigd. Natuurlijk komt hier uiteindelijk uitsluitsel over, maar heel verrassend of opzienbarend is dit in feite niet. In het verhaal wordt uitgebreid aandacht besteed aan de persoonlijke levens en perikelen van de Andersens. In bepaald opzicht is dit wel logisch, want de sterfgevallen en besognes van het gezin zijn onlosmakelijk met elkaar te verbonden. Desondanks ligt de nadruk net wat te veel op de werkzaamheden van zowel Lykke als Gabriel.

De belangrijkste personages zijn Lykke en politieman Manfred Ollson. Het verhaal wordt afwisselend – zowel in het heden als het verleden – vanuit hun perspectief verteld. Dit houdt niet in dat Gabriel, Harry en David er bekaaid van afkomen. Integendeel zelfs, want ook zij krijgen voldoende podium. Daarom is het niet erg lastig om je een beeld van ieder van hen te kunnen vormen, ondanks dat er niet diepgravend en uitvoerig op hun karakters wordt ingegaan. Het is allemaal toereikend.

Grebe hanteert een erg prettige schrijfstijl en de langzame aard van de plot heeft geen enkele invloed op de leesbeleving. Door de verschillende intriges ga je wel twijfelen aan de oprechtheid van de meeste personen. Het ziet ernaar uit dat dit precies is wat de auteur wil bereiken. In eeuwigheid is over het geheel bezien geen thriller die je op het puntje van de stoel laat zitten en laat evenmin een diepe indruk achter, maar hij zorgt wel voor een aantal uren leesgenot.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Camilla Grebe
Titel: In eeuwigheid
ISBN: 9789403129655
Pagina’s: 414
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Op het eerste gezicht is Dunkelblum een stadje als alle andere. Maar achter de façade van deze Oostenrijkse gemeente gaat het verhaal van een gruwelijke misdaad schuil. Op de hoogte van deze gebeurtenis – en zwijgend over daad en daders – zijn de oudere Dunkelblumers sinds jaar en dag met elkaar verbonden. In de nazomer van het jaar 1989, terwijl aan de andere kant van de nabijgelegen grens met Hongarije al drommen ddr-vluchtelingen zich ophopen, verschijnt er een mysterieuze bezoeker in het stadje. Plotseling komt er van alles in beweging: op een veld aan de rand van de stad wordt een skelet opgegraven en er verdwijnt een jonge vrouw. Op geheimzinnige wijze duiken sporen van het oude misdrijf op, en de Dunkelblumers worden geconfronteerd met een verleden waarvan ze dachten dat het al lang voorbij was.

Recensie
Na haar studie begon Eva Menasse aan een succesvolle carrière als journalist. Ze was onder andere correspondent in Wenen en Praag en heeft onder andere voor de Frankfurter Algemeine Zeitung geschreven. In 1997 debuteerde ze als auteur met De laatste sprookjesprinses, een kinderboek dat ze samen met Elisabeth en Robert Menasse schreef. Hierna heeft ze een aantal romans geschreven, waarvan de laatste, Dunkelblum zwijgt, in 2022 is uitgebracht en waarvoor ze in dat jaar de Bruno-Kreisky-Preis voor het beste politieke boek heeft ontvangen.

Het Oostenrijkse Dunkelblum oogt als een vriendelijk en rustig grensstadje en lijkt daarmee op vele andere plaatsjes. Toch is het er allemaal niet zo vredig als op het eerste gezicht lijkt, want zowel de gemeente als de oudere inwoners dragen een geheim met zich mee dat terugvoert naar een misdaad die aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd gepleegd. Als aan het eind van de zomer van 1989 een bezoeker vragen stelt over wat er destijds is gebeurd, doen zich plotseling enkele vreemde en niet te verklaren voorvallen voor en worden de Dunkelblumers geconfronteerd met het verleden.

Lastig en moeizaam. Deze paar woorden geven exact aan hoe de lezer de roman kan beleven. Een heldere verhaallijn is zo goed als niet te ontdekken, een duidelijke structuur is onherkenbaar en de auteur springt van de ene naar de andere scène en van het heden naar het verleden zonder dat je dit doorhebt. Het geheel komt hierdoor nogal warrig over en je weet in feite zo goed als niet waar je aan toe bent. Het aantal personages is buitengewoon talrijk – Menasse heeft niet voor niets achter in het boek een enorm lange personenlijst opgenomen – waardoor de lezer bijna niet weet met wie hij te maken heeft, welke rol iemand precies heeft en wat hun onderlinge relatie is. Het is dan ook uitgesloten dat hij zich met een van hen kan vereenzelvigen.

Wat evenmin bijdraagt aan duidelijkheid is de schrijfstijl van de auteur. Deze is overwegend klinisch, zodat je de indruk hebt een verslag te lezen. Dit gevoel wordt versterkt doordat bij vermeende dialogen geen aanhalingstekens worden gebruikt. Op zich hoeft dit natuurlijk geen enkel probleem te zijn – zoiets komt vaker voor in boeken – maar in dit geval werkt deze opzet in het geheel niet, en dat is voornamelijk te wijten aan het ontbreken van dergelijke leestekens. Zinnen die geen gesprek zijn, lopen daarna ook nog eens gewoon door. Omdat het verhaal niet leeft, er als het ware geen ziel in zit, is het bijzonder moeilijk de gebeurtenissen in je op te nemen. Zodra je een zin, alinea of hoofdstuk gelezen hebt, ben je het voorgaande alweer vergeten.

Het verhaal bestaat uit drie delen en pas in de loop van het laatste gedeelte van de roman begint er iets dat aan helderheid doet denken door te schemeren. Het lijkt er dan op dat er een verband ontstaat, dit is echter gedeeltelijk zo, want over het algemeen van korte duur. Daarnaast vordert de plot in een ontzettend traag tempo waardoor de indruk wordt gewekt dat er geen enkele progressie plaatsvindt. En misschien is dit ook wel zo, want de Dunkelblumers blijven immers volharden in stilzwijgen. Totdat er uiteindelijk toch een kleine kentering plaatsvindt en er zowaar een klein beetje structuur dreigt te ontstaan. Veel, maar dan ook veel te laat om de roman te kunnen redden.

De gedachte achter Dunkelblum zwijgt is in principe niet verkeerd of ondenkbeeldig, er zullen vast en zeker dorpsgemeenschappen zijn geweest die zijn eigen oorlogsverleden liever doodzwegen, maar een idee vertalen naar een boeiend en lezenswaardig verhaal is iets anders. Menasse is daar niet in geslaagd, want haar veel bejubelde roman is door zijn saaiheid een ware worsteling om doorheen te komen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Eva Menasse
Titel: Dunkelblum zwijgt
ISBN: 9789025472276
Pagina’s: 528
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Zes criminelen in Engeland hebben anonimiteit verkregen. Door de ongelooflijke wreedheden uit hun verleden leek een nieuwe start en re-integratie onmogelijk, totdat de overheid besloot hen een tweede kans te geven: elk van hen kreeg een nieuwe identiteit, in een nieuwe stad, met een nieuwe baan – en niemand die het ooit te weten zou komen. Dat dachten ze tenminste.

Sociaal medewerkster Olivia begeleidt gevangenen om te re-integreren in de maatschappij. Maar als de échte identiteit van haar ex-gevangenen gelekt wordt aan de familie van het slachtoffer maakt Olivia kennis met de meest duistere kanten van de mens. Want de familieleden willen allemaal, stuk voor stuk, gerechtigheid voor het onrecht dat hun geliefden jaren geleden is aangedaan. En zeg nou eerlijk, wie zou er geen wraak willen voor een onvergeeflijke daad?

Recensie
In 2014 debuteerde scenarioschrijver M.J. Arlidge als auteur met de thriller Eeny Meeny (Iene miene mutte, 2015), het eerste deel van een serie waarin de eigengereide inspecteur Helen Grace de hoofdrol heeft. Hij heeft ook enkele standalones geschreven, waaronder het in augustus 2023 verschenen Oog om oog. Het gegeven dat enkele oud-criminelen, die een zware misdaad pleegden toen ze kind waren, na hun – vaak relatief korte – straf onder een andere naam en in een andere plaats beschermd verder kunnen leven, terwijl er pogingen zijn en worden ondernomen om hun nieuwe identiteit te achterhalen, vormden de inspiratiebron voor dit boek.

Nadat ze hun straf erop zat, ontvingen zes kindmoordenaars volledige anonimiteit. Ze kregen een andere naam, wonen in een andere plaats en ook hun verleden werd aangepast, dit alles met de garantie dat niemand kan achterhalen wie ze ooit zijn geweest. Als blijkt dat er toch informatie over hen is uitgelekt, ontstaan er bij steeds meer mensen wraakgevoelens over wat de slachtoffers, allen kinderen, en hun familie is aangedaan. De roep om gerechtigheid wordt daarom steeds groter en vergeldingsacties blijven niet uit, maar is dit wel de juiste manier om genoegdoening te krijgen?

Voordat het eigenlijke verhaal begint, vertelt Arlidge in het kort waarom hij deze thriller geschreven heeft. Dit is al interessant om te lezen, maar de vraag waar hij zijn relaas mee beëindigt kan de lezer in feite voor een dilemma zetten. Want hoe voel jij je als je tegenover de moordenaar van je kind komt te staan? Dit is een intrigerend gegeven, want je weet natuurlijk niet hoe je gaat reageren, maar dat je je niet prettig voelt, zal zo goed als zeker zijn. In de plot draait het om zes voormalig delinquenten die, toen ze zelf nog kind waren, één of meer kinderen om het leven hebben gebracht. De situatie van ieder van hen is anders, maar in één ding staan ze gelijk: de familie van het slachtoffer is uit op wraak en zijn erop uit om voor eigen rechter te gaan spelen.

Dit levert zonder meer een boeiend en intrigerend verhaal op, dat over het algemeen niet bovenmatig spannend is. Toch gebeurt er meer dan voldoende, waardoor de lezer van begin tot eind bij alles betrokken blijft. Hij voelt namelijk aan dat escalaties in de lucht hangen, maar natuurlijk niet wanneer dit gaat gebeuren en op welke manier. De auteur werkt hier heel geleidelijk aan steeds meer naartoe en als het moment suprême eenmaal daar is, is de desbetreffende scène behoorlijk gruwelijk en beangstigend, zowel voor het slachtoffer als voor de lezer. Situaties als deze komen overigens niet zo heel veel voor, Arlidge richt zich vooral op de psychologische effecten van de kindermoorden en hetgeen daar het gevolg van is, overigens zowel bij de daders als de nabestaanden. Daarnaast staat de vraag of eigengericht aanvaardbaar is of niet uiteraard ook centraal in het geheel.

De plot wordt afwisselend verteld vanuit diverse perspectieven, zoals een reclasseringsambtenaar, de vader van een slachtoffer en enkele kindmoordenaars. Hierdoor krijg je een goed beeld van hoe ieder van hen de verschillende voorvallen beleeft of beleefd heeft. De keuze van de auteur om een en ander van een paar kanten te belichten is een goede, want dit maakt het totaalplaatje compleet. Bij sommige personages wordt aandacht aan hun privéomstandigheden besteed, hoewel de meeste daarvan wel degelijk met de gebeurtenissen te maken hebben.

Het tempo waarin alles zich afspeelt ligt behoorlijk hoog en de schrijfstijl is kenmerkend voor Arlidge: vlot, beeldend en niet al te ingewikkeld. Oog om oog is echter geen simpele of luchtige thriller, daarvoor is het goed uitgewerkte thema te beladen. Daarnaast laat de auteur je tevens nadenken over het dilemma of je in bepaalde omstandigheden wel of niet eigen rechter mag zijn. Het antwoord daarop is misschien moeilijker dan op het eerste gezicht lijkt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Oog om oog
ISBN: 9789022599594
Pagina’s: 592
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Er waren eens twee zussen, die door een bijna onbreekbare band voor eeuwig aan elkaar verbonden waren. Als ze boos werden, versplinterden spiegels. Als ze blij waren, bloeiden er bloemen. Het was magie waar ze zuinig op waren, totdat Essie omkwam bij een vreselijk ongeluk, en haar ziel in deze wereld werd opgesloten.

Roa komt uit de Struiklanden, een gebied dat jarenlang is onderdrukt door de koning van Firgaard. Het leek dan ook de perfecte kans toen Dax, haar jeugdvriend en kroonprins van Firgaard, haar om hulp smeekte om zijn vader af te zetten. Roa beloofde Dax en zijn zus Asha te helpen met een leger, als hij haar koningin zou maken. Nu is Roa een ongeliefde struiklanderkoningin, ver van huis en getrouwd met de jongen die verantwoordelijk was voor het ongeluk van haar zusje. En het ergste: Dax komt zijn gemaakte beloften niet na, en haar volk lijdt nog steeds. Dan doet zich een kans voor om alles recht te zetten, een kans voor Roa om te ontsnappen, haar volk te redden en haar zus te wreken.

Ze hoeft alleen maar de jonge koning te vermoorden.

Recensie
Nadat Kristen Ciccarelli vroegtijdig haar studie afbrak, had ze diverse baantjes en uiteindelijk besloot ze, omdat ze het gelukkigst wordt van het schrijven van verhalen, fulltime auteur te worden. In 2017 debuteerde ze met De laatste Namsara, het eerste deel van de Iskari-trilogie en het vervolg daarop, De gevangen koningin, werd een jaar later uitgebracht. Inmiddels is ze uitgegroeid tot bestsellerauteur en haar boeken zijn in meer dan tien talen vertaald.

Roa en haar zus Essie, beiden afkomstig uit het door de koning van Firgaard onderdrukte gebied de Struiklanden, hebben een bijzonder hechte band. Hier komt een eind aan als Essie door een ongeluk om het leven komt. Inmiddels is Roa getrouwd met Dax, de kroonprins en tevens haar jeugdvriend, waardoor ze nu koningin is geworden. Omdat Dax in haar ogen verantwoordelijk is voor de dood van haar zus en evenmin de aan haar gedane beloften nakomt, wil ze er alles aan doen om dit recht te zetten. Dit houdt echter wel in dat ze de koning, dus haar man, om het leven moet brengen.

Hoewel het niet meteen in het oog springt, gaat het verhaal in feite verder waar het in het eerste deel van de trilogie, De laatste Namsara, gebleven is. Er is echter een wezenlijk verschil, want deze keer worden de vele gebeurtenissen vanuit het perspectief van Roa, de Struiklandse die sinds haar huwelijk met kroonprins Dax de koningin van Firgaard, verteld. Om niet alleen te weten wat háár, maar in wezen de héle voorgeschiedenis is, is het, ondanks enkele korte terugblikken, wel verstandig om niet klakkeloos in dit tweede boek te gaan beginnen, maar in het voorgaande. Hierdoor voorkom je in ieder geval dat je belangrijke en dus wezenlijke informatie mist.

De plot bevat opnieuw diverse spannende momenten, maar er is aanmerkelijk minder actie dan in het vorige boek van het drieluik. Niet erg, want de nadruk ligt deze keer op de diverse intriges, politieke steekspelletjes en min of meer ook op onderling vertrouwen. Binnen deze context haalt de auteur er een maximaal rendement uit, want de lezer vraagt zich voortdurend af hoe alles zal ver- en aflopen en wie uiteindelijk aan het langste eind gaat trekken. Om dit te bereiken krijgt de lezer allerlei wendingen voorgeschoteld, sommige onverwacht, andere iets minder. Om uiteindelijk in een ontknoping te belanden die wat meer spektakel biedt, enkele verrassingen heeft en waarin – misschien eindelijk – toch nog een paar draken tevoorschijn komen.

Het verhaal speelt zich uiteraard in een fantasiewereld af, maar dit wil niet zeggen dat je geen herkenbare elementen uit de werkelijke maatschappij herkent. Emoties als jaloezie, haat, liefde en trouw zijn bij de diverse personages absoluut niet onbekend en ze gaan ermee om als ware ze echte mensen van vlees en bloed. Daarom is het goed dat Ciccarelli dergelijke gevoelens een rol laat meespelen, want de verschillende karakters, die overigens alle sterk zijn neergezet, krijgen hierdoor een ziel en als lezer leef je met de meeste van hen mee.

De sfeer van de omgeving en ook die van de omstandigheden komen goed over. Dit is onder andere te danken aan de beeldende schrijfstijl van de auteur. Daarnaast leest het verhaal ook nog eens erg vlot en prettig. Desondanks is De gevangen koningin iets minder intens en sterk dan zijn voorganger, maar dit neemt niet weg dat Ciccarelli hiermee opnieuw een prima boek geschreven heeft.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Kristen Ciccarelli
Titel: De gevangen koningin
ISBN: 9789463490221
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2018

Flaptekst
Afdeling Q werkt aan de oplossing van een reeks mysterieuze branden, maar krijgt dan de melding van Schotse collega’s dat ze een flesje hebben gevonden. Dit bevat een stukje papier dat met bloed is beschreven en slechts gedeeltelijk te lezen is. Langzaam maar zeker weten brigadier Mørck en zijn assistent Assad het bericht te duiden: het is een in 1996 geschreven schreeuw om hulp in verband met de ontvoering en verdwijning van twee jongens. Mørck en Assad raken op deze manier betrokken bij een gruwelijke zaak van verdwenen kinderen die door hun ouders nooit als vermist zijn opgegeven.

Recensie
Sinds 1995, na een carrière als uitgever, is Jussi Adler-Olsen fulltime auteur, hoewel hij daarvoor al enkele boeken heeft uitgebracht. In 1997 verscheen Het Alfabethuis, zijn eerste thriller die in enkele landen meteen een bestseller werd. Ruim tien jaar later bracht hij De vrouw in de kooi (2008) uit, het eerste deel van een serie rond Carl Mørck, een politieman uit Kopenhagen die Afdeling Q, waar onopgeloste misdaden onder de loep genomen worden, leidt. Een jaar later publiceerde hij De noodkreet in de fles, het derde deel van de reeks en in 2010 de winnaar van de Glazen Sleutel.

De medewerkers van Afdeling Q werken aan een complexe zaak over een aantal branden waarbij slachtoffers zijn gevallen. Als Schotse collega’s een briefje uit een in 1996 gevonden aangespoelde fles naar hen doorsturen, gaat hun aandacht hier volledig naar uit. De zo goed als onleesbare tekst op het briefje blijkt met bloed te zijn geschreven. Na veel puzzelwerk kunnen ze achterhalen dat het om een schreeuw om hulp gaat van twee ontvoerde jongens. Dit voorval staat echter niet op zichzelf en tijdens het onderzoek komen Mørck en zijn assistent Assad in een wereld van zwijgzame religieuze gemeenschappen terecht.

Het moet geen pretje zijn om te zijn ontvoerd en je vervolgens vastgeketend op een onbekende en onfrisse plek te bevinden. Adler-Olsen brengt het gevoel dat dit met zich meebrengt goed weer in de proloog waar het verhaal mee begint. Tegelijkertijd rijzen bij de lezer diverse vragen op, want wanneer speelt zich dit af, wat is er exact met de twee jongens gebeurd en weten ze zich nog uit hun benarde situatie te redden? In feite word je hierdoor al meteen bij deze gebeurtenis betrokken. Maar, zo blijkt in het vervolg van de plot, er speelt natuurlijk veel meer, en ook hier kan de lezer zich eigenlijk zo goed als niet van losmaken. Neem bijvoorbeeld alleen al de zwijgzaamheid van de leden van verschillende religieuze groeperingen, waardoor niet alleen veel onder tafel wordt geschoven, maar ook het politieonderzoek dusdanig wordt belemmerd dat een oplossing niet snel te verwachten valt.

De teamleden van Afdeling Q (Mørck, Assad, Rose en in zekere zin haar plotseling aanwezige tweelingzus Yrsa ook) weten hier met hun enigszins onorthodoxe werkwijze een goede en mooie draai aan te geven. Hierdoor krijg je min of meer een zwak voor hen en besef je telkens weer dat ze allen markante, maar boeiende personages zijn, waar telkens steeds iets meer over wordt bekendgemaakt, ook wat in de voorgaande twee delen nog niet naar voren is gekomen. De auteur zorgt er wel voor de mix van privé en zakelijk goed gedoseerd is en geeft bij lange na niet alles over hen prijs. De lezer blijft daarom nog wel nieuwsgierig wat hij in het vervolg van de reeks nog meer over hen te weten zal komen.

Het verhaal heeft een aantal verhaallijnen, maar ze hebben niet allemaal een onderling verband. Helemaal niet erg, temeer omdat niet aan ieder subplot uitvoerig aandacht wordt besteed. Toch verliest Adler-Olsen ze niet uit het oog, want aan het eind komt hij er wel degelijk weer op terug en rondt hij ze eveneens af. Een gevolg is dat zich tevens allerlei wendingen voordoen, waaronder uiteraard diverse onverwachte. Toch is een groot deel van de plot niet heel erg zinderend en pas in de ontknoping bereikt de spanning zijn echte hoogtepunt. Daarentegen intrigeert het boek van begin tot eind wel degelijk, en waar van een samenhang wel sprake is, wordt op een subtiele en ingenieuze wijze bijeengebracht.

De noodkreet in de fles is een niet voortdurend snelle thriller – op de juiste momenten gaat het er een stuk bedaarder aan toe – maar wel een overwegend vlot en toegankelijk geschreven verhaal, waarin de auteur ook een bescheiden hoeveelheid humor, sarcasme en soms cynisme in is verwerkt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jussi Adler-Olsen
Titel: De noodkreet in de fles
ISBN: 9789044622690
Pagina’s: 496
Eerste uitgave: 2010

Flaptekst
Een jonge vrouw verdwijnt spoorloos na een fietstocht op Stellenbosch Mountain. De man die later haar lichaam vindt vertelt de politie dat hij denkt dat ze door een luipaard gedood is. Inspecteurs Bennie Griessel en Vaughn Cupido vragen zich af of dit echt zo is, of dat haar doodsoorzaak wellicht wat verontrustender is…

Intussen onderzoeken ze de gruwelijke moord op de lokale advocaat Basie Small – maar Bennie is afgeleid door het feit dat zijn verloofde Alexa hun trouwdatum al op korte termijn wil prikken, terwijl Vaughn op zijn beurt ook strubbelt met relatieproblemen.

In de Okavangodelta van Botswana, ver weg van de prachtige wijnlanden van Stellenbosch, wordt natuurgids Chrissie Jaeger gerekruteerd door een bende voormalige leden van de special forces, die haar als lokaas willen gebruiken bij een overval. Maar de operatie loopt vreselijk mis en nadat de man van wie ze houdt voor haar ogen wordt neergeschoten, vlucht Chrissie het land uit.

In een wereld vol verraad, valse identiteiten en staatscorruptie worden de inzetten steeds hoger. Algauw bevinden de rechercheurs zich in een race tegen de klok om een catastrofe te voorkomen op de trouwdag van Griessel.

Recensie
Het kenmerkende recherchekoppel Bennie Griessel en Vaughn Cupido is terug. Dit duo speelt een belangrijke rol in de meeste boeken van Zuid-Afrika’s bekendste en succesvolste thrillerauteur Deon Meyer. Ook in het 2024 verscheen Leeuw, alweer het achtste deel van de serie, laten beide politiemannen zich van hun beste kant zien. Het boek, dat volledige fictief is, is geïnspireerd door niet bevestigde geruchten over grote hoeveelheden goud en dollars die door de voormalige Libische leider Moammar Gaddafi vlak voor zijn overlijden in 2011 naar Zuid-Afrika zouden zijn gevlogen.

Verscholen in het fynbos op de Stellenboschberg wordt het bekraste lichaam van een jonge vrouw gevonden. Het lijkt of ze door een luipaard overvallen is, maar Griessel en Cupido hebben hun twijfels. Niet veel later worden ze belast met het onderzoek naar de gewelddadige dood van advocaat Basie Small. Een eind verderop, in Botswana, wordt natuurgids Chrissie Jaeger gevraagd om deel te nemen aan een overval. Omdat dit uitloopt op een faliekant mislukking, zoekt ze haar toevlucht in Europa, waar haar later een ander aanbod wordt gedaan. Ondertussen hebben beide Zuid-Afrikaanse rechercheurs hun handen vol aan een nieuwe zaak.

Net als in de voorgaande delen uit de serie heeft Meyer ook in zijn nieuwste thriller een thema verwerkt dat in Zuid-Afrika behoorlijk actueel is. Deze keer draait het om staatskaping, waarbij politieke machthebbers zichzelf ten koste van alles en iedereen verrijken. De kritiek die de auteur hierop heeft, valt zo nu en dan tussen de regels door te lezen. Door dit onderwerp als leidraad te nemen, krijgt zijn boek in bepaald opzicht een realistisch tintje. Een goed voorbeeld in het verhaal is de president Joseph (Joe) Zaca en een goed verstaander kan in hem overduidelijk Jacob Zuma, voormalig president en ANC-leider, herkennen. Laatstgenoemde stond internationaal symbool voor staatscorruptie en systematische beroving van de Zuid-Afrikanen.

Hoewel de plot even op gang moet komen, doen zich toch al vrij snel diverse ontwikkelingen voor en ontstaat er een klein beetje actie. In de plot neemt dit geleidelijk aan steeds meer toe, waarna ze in de ontknoping in een stroomversnelling raken. De verschillende subtiel met elkaar verbonden verhaallijnen zorgen ervoor dat de gebeurtenissen van diverse kanten worden belicht. De lezer krijgt daardoor zowel vanuit het oogpunt van de rechercheurs als de overvallers kijk op de vele voorvallen. Maar niet alleen dat, want ook de reden van de overval wordt uit de doeken gedaan, waardoor je heel stiekem enige sympathie voor de overvallers krijgt. De spanning in het verhaal is wisselend, de ene keer enigszins onderhuids, de andere keer juist weer heel erg zichtbaar, zoals onder andere aan het eind, waarin alle partijen hun absolute deadline moeten halen.

De rol die Griessel en Cupido hebben, is – net als in alle voorgaande delen – weer een prominente. Ze voeren hun taak met verve uit, hun onderlinge interactie is als vanouds schitterend en aan hun privéleven wordt eveneens wat aandacht besteed. Wat dat laatste betreft is het raadzaam de serie op volgorde van verschijnen te lezen, met name om te voorkomen dat je het een en ander over hun achtergrond mist. Over de andere ertoe doende personages wordt meer dan voldoende verteld om hen te kunnen plaatsen. In ieder geval zijn alle karakters boeiend en intrigerend, net als de omgeving waarin het geheel zich afspeelt. Op een levendige wijze beschrijft de auteur de Zuid-Afrikaanse plaatsen en het landschap.

Leeuw, dat zich in een aanzienlijk tempo afspeelt en in de kenmerkende Meyer-stijl geschreven is, leest eveneens erg vlot. De auteur laat met dit achtste Griessel-deel zien dat de rechercheurs nog niet aan slijtage onderhevig zijn, evenmin als hij dat zelf is. Hoe dan ook is deze thriller wederom een schot in de roos.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: Leeuw
ISBN: 9789400513037
Pagina’s: 512
Eerste uitgave: 2024

Flaptekst
Wanneer zijn vader overlijdt en herinneringen hem terugdrijven naar zijn jeugd raakt Mart Rebius ervan overtuigd dat hij iets essentieels over zijn verleden is vergeten. Geobsedeerd door visioenen en halve herinneringen besluit hij tot een reconstructie. Hij koopt zijn ouderlijk huis op, huurt acteurs in als zijn familie en laat ze de middag van zijn zesde verjaardag naspelen. Op dat feestje is er iets belangrijks gebeurd, gelooft hij. Iets wat hem toegang zal geven tot een deel van zijn leven dat tot nu toe onbereikbaar is geweest. Al snel volgen raadselachtige gebeurtenissen elkaar in hoog tempo op, Mart gaat twijfelen aan zijn herinneringen. Heeft hij alles verzonnen?

Recensie
Bij het tijdschrift De Gids zette Bertram Koeleman zijn eerste schreden op het literaire pad, want hierin verscheen zijn debuutverhaal Haverkort de vlinder. Als romanschrijver debuteerde hij in 2013 met De huisvriend, dat meteen werd genomineerd voor de Anton Wachterprijs. Zijn in 2024 verschenen roman Dit is jouw tijd, waarin herinneringen en verleden als een rode draad door het hele boek heenlopen.

Kort na zijn tweeënveertigste verjaardag hoort Mart Rebius van zijn moeder dat zijn vader is overleden. Op diens begrafenis herinnert hij zich een voorval op de dag dat hij zes jaar oud werd. De exacte toedracht daarvan weet hij niet meer, wel is hij ervan overtuigd dat het iets belangrijks moet zijn. Om dit alles te achterhalen, besluit hij om zijn zesde verjaardag te reconstrueren. Hiervoor koopt hij zijn ouderlijk huis terug, huurt enkele acteurs in en gaat aan de slag. Langzaam komen enkele herinneringen terug, maar zijn twijfel of ze allemaal kloppen wordt steeds groter.

De eerste zin van de roman, waarin verteld wordt dat het verleden van Mart Rebius na zijn tweeënveertigste verjaardag begint, maakt de lezer al meteen nieuwsgierig. Vragen als waarom dat zo is, komen bovendrijven. Desondanks kun je je niet aan de indruk onttrekken dat hij de huidige tijd – het is niet bekend in welk jaar of welke periode de plot zich exact afspeelt – ondanks zijn leeftijd nog steeds niet omarmd heeft. Een van de argumenten daarvoor is het feit dat hij iedere maand een feest organiseert met de jaren negentig van de vorige eeuw als thema, alle moderniteiten zijn daarbij uit den boze. De reconstructie van zijn zesde verjaardag is een extra verklaring om dit te denken, want door zijn obsessie om te achterhalen wat die dag gebeurd is, loopt als een dikke rode draad door het verhaal heen.

Omdat de roman volledig vanuit het perspectief van de veertiger wordt verteld en zijn herinneringen een belangrijke rol spelen, krijgt de lezer een bijzonder goed beeld van hem. Zo komt hij over als een behoorlijk eenzelvige man die het liefst alleen door het leven gaat. Desondanks hangt er nog iets mysterieus om hem heen, want wat nergens naar voren wordt gebracht, is wat hij in het dagelijks leven doet en hoe hij al zijn bezigheden bekostigt. Hij moet eigenlijk wel bemiddeld zijn, maar dat kom je niet te weten. Zijn hang naar wat geweest is, is echter geen belemmering voor zijn ontwikkeling als persoon. Gaandeweg de plot verandert hij in een enigszins minder introvert individu, voor een groot deel is dit zonder meer te danken aan zijn missie. Ook de meeste andere personages hebben hun eigen eigenaardigheden, hetgeen hen bijzonder en enigszins markant maakt.

Het naspelen van Marts zesde verjaardag zorgt voor verschillende bizarre situaties die zo nu en dan verwarrend kunnen zijn. De lezer heeft op die momenten niet meteen in de gaten of deze scènes bij de reconstructie horen of dat ze zich in de fictieve werkelijkheid hebben afgespeeld. Het heden en verleden lijken zich dan met elkaar verweven te hebben. De overgang van de ene naar het andere voorval is eveneens niet altijd duidelijk, het gaat op die momenten te drastisch. Een witregel had dit kunnen voorkomen. Uiteindelijk geeft de hele toneelspelerij geen adequate antwoorden op diverse vragen, hoewel er wel degelijk het een en ander naar voren komt. Over het algemeen verrassend, maar in een enkel geval in de lijn der verwachting.

Dit is jouw tijd is een roman die de lezer terugvoert naar de jaren negentig en daardoor een aantal herkenbare en nostalgische kenmerken herbergt. Koeleman weet, mede dankzij zijn scherpe schrijfstijl, de lezer continu te boeien en laat hem nadenken over de verwevenheid van het heden en verleden.

(Met dank aan Atlas Contact/De Club van Echte Lezers voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Bertram Koeleman
Titel: Dit is jouw tijd
ISBN: 9789025474201
Pagina’s: 252
Eerste uitgave: 2024

Flaptekst
Rechercheur Kit McKittrick start een onderzoek na een melding van psycholoog Sam Reeves over een van zijn patiënten die details heeft onthuld over een reeks onopgeloste moorden. Ze is vastbesloten deze cold case op te lossen, maar ondertussen is ook Sam in deze zaak gedoken. Kit en Sam botsen herhaaldelijk in hun afzonderlijke onderzoeken, maar worden gedwongen samen te werken om een van de dodelijkste seriemoordenaars te vinden waarmee San Diego ooit te maken heeft gehad.

Recensie
Lang geleden is het als hobby begonnen, maar in de loop der jaren heeft Karen Rose van schrijven haar beroep gemaakt. Rose publiceert jaarlijks twee boeken die deel uitmaken van haar verschillende stedenreeksen. Aan deze reeks kan sinds kort een nieuwe stad worden toegevoegd dankzij Wrede leugens, het eerste deel van een serie die zich afspeelt in de Californische stad San Diego. Een verschil ten opzichte van de andere reeksen is dat deze keer telkens hetzelfde duo zal terugkeren: rechercheur Kit McKittrick en psycholoog Sam Reeves.

Op het eerste gezicht lijkt het verhaal niets anders te zijn dan een regulier en gedegen politieonderzoek naar een seriemoordenaar en over het algemeen is dat ook zo. Rose heeft het echter zo ingekleed dat haar eerste ‘San Diego’-thriller niet als zodanig overkomt. Natuurlijk bevat dit boek wel degelijk een aantal elementen die vaker in dergelijke thrillers worden gebruikt, daar valt immers zo goed als niet aan te ontkomen, maar de auteur heeft er wel een eigen draai aan gegeven. McKittrick is bijvoorbeeld niet een eigengereide en getroebleerde clichérechercheur, hoewel ze wel een verleden heeft waarvan de gevolgen nog steeds merkbaar zijn. Ook de sfeer bij de SDPD (San Diego Police Department) en de interactie met haar collega’s zijn veel gemoedelijker en vriendschappelijker dan je weleens tegenkomt.

Zonder dat het meteen opvalt, is de spanning al vanaf de proloog, waarin je wordt geconfronteerd met een voorval dat zestien jaar eerder heeft plaatsgevonden, aanwezig. De lezer wordt hierdoor nieuwsgierig naar wat er toen exact is gebeurd en waarom de politie niet veel gedaan lijkt te hebben. Vervolgens zorgen allerlei ontwikkelingen, plotwendingen en verkeerd-op-de-been-zetterijen er snel voor dat het spanningsveld geleidelijk aan steeds grotere vormen aanneemt. De climax vindt in de ontknoping plaats en voor zowel de lezer als McKittrick en Reeves, die in het verhaal een bijzondere en tevens interessante rol vervult, ontstaan dan een paar angstige momenten die hen de adem enigszins doen benemen.

Sommige verwikkelingen, zoals bijvoorbeeld verdenkingen van onschuldigen, zijn min of meer voor de hand liggend en doen daardoor een beetje voorspelbaar aan. Ze zijn dat echter geenszins, want de auteur laat dergelijke situaties toch net even iets anders verlopen dan je normaal gesproken zou verwachten. Rose overvalt de lezer zo nu en dan met enkele verrassingen, maar de grootste is ongetwijfeld de identiteit van de moordenaar, die zie je op voorhand met de beste wil van de wereld niet aankomen. Een van de ingrediënten die de auteur altijd in haar boeken verwerkt, is romantiek. Deze keer is daar in het geheel geen sprake van, ofschoon er wel wat wederzijdse vonken over en weer lijken te vliegen.

Aan het eind van de plot lijkt de deur naar een vervolg volledig te worden dichtgeslagen, maar komt hierna meteen weer wagenwijd open te staan voor McKittrick, Reeves en een aantal anderen. Deze sympathieke personages hebben het in zich om in de komende delen van de ‘San Diego’-serie de harten van de lezers te veroveren. In het door Hans Verbeek vertaalde Wrede leugens hebben ze hier alvast een succesvol begin mee gemaakt.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Karen Rose
Titel: Wrede leugens
ISBN: 9789026168154
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2024

Flaptekst
Komt het nog goed met Amerika? Veel Amerikanen (en trouwens ook veel Nederlanders) zien wat zich in Amerika afspeelt met afgrijzen aan. In de politiek gaat het om de vraag wie het meeste lawaai maakt en tegenstanders het ergste beledigt. Hoe moet dat verder?

In zijn nieuwe boek De verdeelde Staten van Amerika vertelt Charles Groenhuijsen de lezer over twee revoluties in de VS. Er is de rechtse revolutie van de Republikeinen en Donald Trump met hun vlucht naar het extremisme: tegen lhbti, tegen klimaat, en godsdienst gaat boven alles. De jonge generatie heeft een eigen revolutie: met meer tolerantie en minder godsdienst. Ze bouwen aan hun eigen nieuwe Amerika en zijn steeds belangrijker in het stemhokje. In 2024 zal het er weer om spannen!

Recensie
Journalist Charles Groenhuijsen is vooral bekend geworden als Amerika-correspondent voor het NOS Journaal. Later werd hij – in Nederland – eveneens presentator van deze nieuwsuitzendingen. Daarnaast heeft hij diverse boeken geschreven, waarvan de meeste over het land gaan dat hij als zijn tweede vaderland beschouwt: Amerika. Ook in zijn nieuwste boek, De verdeelde staten van Amerika en dat in januari 2024 is uitgebracht, kaart hij diverse onderwerpen aan die, met de presidentsverkiezingen van november in aantocht, bepalend kunnen zijn voor de toekomst van deze grootmacht en wellicht invloed hebben op diens relatie met de rest van de wereld.

In het boek, met een helder voorwoord van auteur Arnon Grunberg, bespreekt Groenhuijsen diverse thema’s als godsdienst, lhbtiq+, immigratie, abortus, vuurwapens en – eigenlijk niet te vermijden – de verkiezingen van 2024. Hierbij hanteert hij telkens eenzelfde opzet: eerst een vooraf en vervolgens het verleden, heden en toekomst, om vervolgens te eindigen met een beknopt overzicht met wat cijfers over de Verenigde Staten, uiteraard alle betrekking hebbend op het besproken onderwerp. Door de keuze voor een dergelijke opzet is de structuur overzichtelijk en weet de lezer te allen tijde waar hij aan toe is en wat hij van de opbouw van de hoofdstukken kan verwachten.

Voordat de auteur zijn analyses op de lezer loslaat, vertelt hij in de inleiding heel beknopt wat zijn band met Amerika is en hieruit kun je niet alleen opmaken dat hij een grote liefde voor het land voelt, maar ook dat het hem pijn doet dat zijn tweede vaderland niet meer is wat het – nog niet eens zo heel erg lang geleden – geweest is. Tevens geeft Groenhuijsen onomwonden aan dat zijn voorkeur bij de Democraten ligt en dat zijn mening over een onderwerp incidenteel weleens naar voren kan komen (dit merk je zo nu en dan inderdaad). Toch berusten zijn analyses uitsluitend op feiten, dit staaft hij door concrete voorbeelden te noemen, door quotes van Amerikaanse schrijvers en/of onderzoekers naar voren te brengen en met verifieerbare informatie voor de dag te komen. Het staat dus onomwonden vast dat niets wat in het boek ter sprake wordt gebracht op leugens of verzinsels berust.

De voormalig correspondent heeft lange tijd in Amerika gewerkt en gewoond, dus hij heeft een uitgebreide en gedegen kennis van en over het land. Natuurlijk merk je dit als lezer, maar de auteur heeft, zoals hij in zijn verantwoording aan het eind van het boek aangeeft, desondanks toch ook veel bronnen geraadpleegd. Dit is uiteraard onvermijdelijk en je hebt zonder meer de indruk dat dit zorgvuldig is gedaan. De talloze voorbeelden zijn immers niet voor niets goed onderbouwd. Veel van wat Groenhuijsen aansnijdt, is informatief, maar door de manier van vertellen komt het niet zo over. Op een vlotte wijze en met duidelijke uitleg wordt steevast de vinger op de juiste zere plek gelegd. Soms gebeurt dit met een kwinkslag, soms is het ronduit schokkend en aangrijpend. Enkele beschreven situaties die het gevolg zijn van legaal wapenbezit zijn hier een uitstekend voorbeeld van, je vraagt je dan werkelijk af wat sommige mensen bezielt en waarom particulieren een wapen mogen bezitten.

Met De verdeelde staten van Amerika wil Groenhuijsen niemand een bepaalde politieke richting insturen, hij legt voornamelijk de vele pijnpunten bloot waar het land momenteel mee te kampen heeft. Het is daarom jammer dat dit boek niet door de Amerikanen zelf gelezen zal worden, Grunberg benoemt dit in zijn voorwoord ook al, want voor velen van hen kan het ongetwijfeld een eyeopener zijn. In ieder geval is dit een boek dat je met de neus op verschillende feiten drukt, dat je zowel met plezier als verbazing leest en dat je doet afvragen of je wel in een land als Amerika zou willen wonen.

(Met dank aan Atlas Contact/De Club van Echte Lezers voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Charles Groenhuijsen
Titel: De verdeelde staten van Amerika
ISBN: 9789045040899
Pagina’s: 334
Eerste uitgave: 2024

Flaptekst
Een hogesnelheidstrein op weg naar Moskou.
Een CIA-vliegtuig dat neerstort in de jungle van de Gouden Driehoek.
Een door de nazi’s geroofde buit, begraven in de afgelegen bergen van Polen.
Een verdwenen schat – het achtste wereldwonder – die al zeventig jaar wordt vermist.

De droom van een Russische oligarch om zijn land in volle glorie te herstellen, brengt de wereld tot op de rand van de afgrond. Meesterspion Frances Coffey, een levende legende binnen de CIA, is de enige die het tij nog kan keren. Maar om haar plan te doen slagen, heeft ze iemand met heel specifieke kwaliteiten nodig.

Argylle is een man met een duister verleden en Coffey weet hoezeer hij daarmee worstelt. Maar ze weet ook dat hij juist dáárdoor de vaardigheden bezit die haar team nodig heeft. En dus zit er maar één ding op: alles op alles zetten om van deze outsider een spion te maken.
Zijn training voert Argylle van de jungle in Thailand naar de boulevards van Monaco, en van de kloosters op Oros Athos tot een vergeten grot diep in de bergen. Een levensgevaarlijke reis die hem eindelijk de juiste richting kan geven in zijn leven, maar die hem ook zijn leven kan kosten…

Recensie
Nadat de verschijningsdatum diverse keren werd uitgesteld verscheen wereldwijd op 4 januari 2024 dan eindelijk de spionagethriller Argylle, het langverwachte en veelbesproken debuut van Elly Conway. Het is vrijwel zeker dat dit een pseudoniem is van een auteur wiens identiteit in nevelen is gehuld. Ondanks de vele naspeuringen is nog niemand erin geslaagd diens werkelijke naam te achterhalen. Het boek is het eerste deel van een serie rond CIA-spion Aubrey Argylle en de verfilming van het nog niet gepubliceerde vierde deel zal op 1 februari in de bioscoop te zien zijn.

Spionagethrillers waarin de Verenigde Staten en Rusland (of in het verleden de Sovjet-Unie) elkaars vijanden zijn, zijn van alle tijden. Conway heeft in haar debuut voor hetzelfde uitgangspunt gekozen, maar daar is eigenlijk alles mee gezegd. Politieke intriges blijven uit, hoewel de reden dat de CIA in actie komt in beginsel wel een dergelijke achtergrond heeft. Want de doelstelling van Federov is immers om de oude Sovjet-Unie weer nieuw leven in te blazen. Hiervoor heeft hij de steun van de Russische bevolking nodig en daarom heeft hij hen beloofd de Barnsteenkamer – tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers uit het Catharinepaleis in St. Petersburg geroofd – te vinden en terug aan Rusland te geven. Zijn streven om het Sovjettijdperk in ere te herstellen, is niet ondenkbeeldig, want wil Poetin niet hetzelfde? De auteur speelt hiermee enigszins in op de actualiteit en gebruikt hierbij diverse waargebeurde feiten.

Hoewel de vlot, toegankelijk en bij vlagen gedetailleerd geschreven thriller voldoende realistische kenmerken heeft, bevat hij eveneens genoeg scènes die ieders voorstellingsvermogen te boven gaat. De rekrutering van Argylle bij de CIA is hier een goed voorbeeld van, maar bij een aantal opdrachten die het operationele team uitvoert, kun je eveneens vraagtekens zetten. De onprofessionaliteit straalt er op die momenten vanaf. Aan de andere kant levert dit wel leesplezier en spanning op, want de missies zorgen voor veel benarde situaties, allerlei elkaar in rap tempo opvolgende ontwikkelingen, talloze verrassingen en evenzoveel spektakel, met de ontknoping als absolute apotheose. Bij een aantal scènes wordt de geloofwaardigheid het nodige geweld aangedaan en soms komen ze zelfs buitengewoon amateuristisch over, maar omdat dit allemaal prima in het verhaal past, kan en mag dit door de vingers worden gezien.

Het aantal personages in het verhaal, dat vanuit verschillende perspectieven verteld wordt, is aanzienlijk, maar omdat bij lange na niet aan ieder van hen uitgebreid aandacht wordt besteed, blijft het altijd overzichtelijk en weet de lezer voortdurend met wie hij te maken heeft. Het is echter Argylle die het meest in de schijnwerpers staat. Hierdoor kom je bijvoorbeeld niet alleen te weten wat zijn ouders beroepsmatig hebben gedaan, dat hij een sympathieke jonge vent is die het hart op de juiste plek heeft zitten, maar ook dat er rondom hem nog wel een mysterieus tintje hangt. Hij heeft het in ieder geval in zich om uit te groeien tot een succesvolle en geliefde cultheld.

Argylle, vertaald door Joost van der Meer en William Oostendorp, is geen spionagethriller in de klassieke betekenis. De nadruk ligt vooral op het voorkomen dat een populist aan de macht komt en hierna een bedreiging voor de wereldvrede gaat vormen. Conway toont hiermee aan dat de CIA in de loop der jaren met zijn tijd is meegegaan, en met haar eigentijdse en actievolle debuut is ze daarin zonder meer geslaagd.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Elly Conway
Titel: Argylle
ISBN: 9789044934113
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2024