Flaptekst
Wanneer het lichaam wordt gevonden van de Malmöse opiniemaker Rebecca Rönn, denkt de politie aanvankelijk dat het om een roofmoord gaat.

Journalist Sven ontdekt dat het slachtoffer wellicht over informatie beschikte die haar het leven heeft gekost. Maar de politie beschouwt de zaak als opgelost en Sven staat alleen in zijn zoektocht naar antwoorden.

Buitenlandcorrespondent Anne koopt na haar scheiding een verlaten pand in de wijk Kirseberg in Malmö. Als Sven zijn jeugdliefde Anne na vijfentwintig jaar weer tegenkomt, duiken ze samen in de zaak. Algauw raken de twee journalisten verwikkeld in een bloedstollende zoektocht naar de waarheid. En wat ze ontdekken is vele malen duisterder dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden.

Recensie
Dat de in Zweden veelgeprezen en bekroonde onderzoeksjournalisten Lena Sundström en Jens Mikkelsen elkaar niet zo heel erg goed kenden, was voor eerstgenoemde geen belemmering om contact met haar collega op te nemen en hem te vertellen dat ze samen een misdaadroman zouden schrijven. De laatste was hier helemaal niet enthousiast over, maar hij is toch overstag gegaan. Hun samenwerking leidde ertoe dat in 2024 hun gezamenlijke debuut Fristaden (Vrijstaat, 2026) werd uitgebracht en dat vervolgens bekroond werd als beste Zweedse thrillerdebuut van dat jaar.

Op het ochtendjournaal hoort journalist Sven Nygren dat Rebecca Rönn, een bekende beleidsmaker uit Malmö, wordt vermist. Als later haar lichaam wordt gevonden, neemt de politie aan dat ze beroofd en vermoord is. De vermoedelijke dader wordt snel gegrepen en daarmee is de zaak afgedaan. Nygren denkt er echter anders over en gaat op onderzoek uit. Na verloop van tijd krijgt hij hierbij hulp van voormalig buitenlandcorrespondent Anne Suyin en samen komen ze erachter dat er veel meer aan de hand is dan aanvankelijk leek.

Aan het begin van het verhaal, waarin al een klein beetje dreiging te bespeuren valt, worden de diverse personages geïntroduceerd zodat de lezer op dat moment een globale indruk van hen krijgt. In de loop van de plot kom je geleidelijk aan meer over de meeste van hen te weten, met als gevolg dat de belangrijkste twee (de journalisten Sven Nygren en Anne Suyin) uiteindelijk behoorlijk goed uitgewerkt zijn. Het tweetal heeft een gezamenlijk verleden en de spanning die daarmee gepaard gaat, is vanaf het ogenblik dat ze elkaar weer tegen het lijf lopen bij iedere nieuwe ontmoeting voel- en merkbaar, ondanks dat ze daarnaast ook op een professionele manier met elkaar omgaan.

Vrijstaat is een typische Scandinavische thriller, want het tempo ligt over het geheel bezien niet ongelooflijk hoog en de auteurs brengen verschillende maatschappelijke thema’s onder de aandacht van de lezer. Enkele voorbeelden daarvan zijn de vluchtelingenproblematiek, populisme en dakloosheid. Door deze items te benoemen en ze in het verhaal te verwerken, komt de gebeurtenissen die plaatsvinden behoorlijk realistisch over. Er worden eveneens diverse situaties geschetst waar een normaal mens met zijn gezonde verstand niet bij kan. Deze scènes zijn dermate afschuwelijk dat je er feitelijk geen woorden voor hebt en je je afvraagt of zoiets in de echte wereld ook voorkomt. Je hoopt en verwacht van niet, maar geheel ondenkbeeldig is het evenmin.

De auteurs leggen de nadruk vooral op het grondige onderzoek dat de journalisten verrichten – gezien hun eigen achtergrond zoeken ze het dus dicht bij huis – en naarmate de ontwikkelingen vorderen, beginnen hun naspeuringen, en daardoor het verhaal zelf ook, meer en meer te intrigeren. Tevens zijn er verschillende wendingen, spannende momenten en enkele verrassingen, overigens alle zonder dat de lezer écht op het verkeerde been wordt gezet. Niettemin weet je nergens waar je aan toe bent, want daarvoor is het gelukkig allemaal te onvoorspelbaar. Het eind lijkt enigszins dood te bloeden, maar de auteurs geven daar toch nog een draai aan waardoor een en ander anders verloopt dan je aanvankelijk aannam.

Dankzij de bijzonder toegankelijke en vlotte schrijfstijl van het schrijversduo vlieg je door de thriller heen, ondanks dat de omstandigheden niet altijd even florissant zijn. Vrijstaat is derhalve een debuut dat er mag zijn en waarvan je absoluut niet merkt dat dit het eerste boek van de auteurs is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur:Lena Sundström & Jens Mikkelsen
Titel: Vrijstaat
ISBN: 9789400518674
Pagina’s: 512
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Frida en Gabriel waren ooit zo close dat ze elkaars zinnen konden afmaken, maar na een onbeschrijflijke tragedie een paar jaar terug zijn ze uit elkaar gegroeid. Nu willen ze proberen hun band te herstellen en spreken ze af in een luxe resort in de woestijn van Utah. Het lijkt een goed plan, totdat een van de andere gasten dood wordt aangetroffen.
Wanneer de lokale politie arriveert en de verdenking op Gabriel valt, rakelt dit bij Frida herinneringen op aan hun jeugd in een sekte in New York State, hun dramatische ontsnapping en de tragedie die later volgde. Frida heeft altijd in Gabriels goedheid geloofd, maar tegelijkertijd weet ze als geen ander dat mensen je onaangenaam kunnen verrassen. Zelfs degenen die het dichtst bij je staan.

Recensie
Omdat De stille huisgenoot, het in 2023 verschenen debuut van de Frans-Amerikaanse auteur Clémence Michallon zich in de winter afspeelt en het in dit boek dus altijd koud is, besloot ze dat ze voor haar volgende thriller naar een warme en mooie plek wilde gaan. Vervolgens gingen haar gedachten terug naar ruim vijftien jaar geleden toen ze met haar ouders in een prachtig hotel verbleef dat in de woestijn van Utah ligt. Dit onderkomen vormde voldoende inspiratie voor het schrijven van Weg van hier, dat in februari 2026 in een Nederlandse vertaling is uitgebracht.

Hierin willen Frida en Gabriel hun onderlinge band, die tot een tragische gebeurtenis negen jaar eerder erg sterk is geweest, herstellen. Dit doen ze in een luxe resort vlak bij het woestijnplaatsje Escalante. Een aantal dagen na hun aankomst wordt een van de andere hotelgasten vermoord aangetroffen en tot overmaat van ramp wordt Gabriel als verdachte aangemerkt. Meteen komen bij Frida herinneringen naar boven drijven. Naar de sekte waarin beiden zijn opgegroeid, naar hun spectaculaire ontsnapping en naar een persoonlijk drama dat jaren later plaatsvond. Ze vraagt zich ook af of ze Gabriel wel écht kent, of alleen maar denkt hem goed te kennen.

Het zal duidelijk zijn dat Frida en Gabriel – ze zijn zich in de sekte als broer en zus gaan beschouwen, ofschoon ze dit biologisch gezien niet zijn – de belangrijkste personages in dit verhaal zijn. Omdat de auteur de gebeurtenissen zowel in het heden als het verleden laat afspelen, komt de lezer tamelijk veel over het tweetal te weten en kan hij zich een goed beeld over hen vormen. De terugblikken beginnen vijfentwintig jaar eerder en hebben een chronologisch verloop naar het moment dat zich in Gabriels leven een tragisch voorval voordoet. Aanvankelijk tast je hierover nog in het duister, maar naarmate de plot vordert, krijg je een aan zekerheid grenzend vermoeden wat de ware toedracht daarvan is. Toch is deze verhaallijn, die voornamelijk het verblijf in de sekte beschrijft, de meest interessante, want daaruit valt enigszins op te maken hoe beklemmend het wonen in zo’n besloten gemeenschap moet zijn.

In de andere verhaallijn – die in het heden – is de rode draad de moord op een van de hotelgasten. Hoewel de voortgang daarvan aanmerkelijk minder boeiend is, is wel te merken dat Frida en Gabriel nog steeds te kampen hebben met hun min of meer traumatische tijd bij de sekte; de psychische gevolgen daarvan moeten niet onderschat worden. Eigenlijk is dit het enige dat een beetje indruk maakt, want voor het overige gaat het er nogal tam aan toe, is er geen enkele spanning en ook nog eens behoorlijk voorspelbaar. Zo is bijvoorbeeld van meet af aan helder wie de moordenaar is, wat diens motieven zijn en hoe de hulpsheriffs zullen handelen. Dientengevolge is het aantal verrassingen zo goed als nihil en zijn de plotwendingen minimaal en weinig opzienbarend.

Op de schrijfstijl van de auteur valt niet zo heel erg veel af te dingen. Die is vlot, toegankelijk en ongecompliceerd, precies wat nodig is voor een boek dat uitstekend als tussendoortje gelezen kan worden. De afwisseling tussen heden en verleden is in principe niet verkeerd, maar een direct onderling verband is zelfs met een vergrootglas niet te vinden; de enige overeenkomst die er is, zijn Frida en Gabriel, de afzonderlijke verhalen hebben helemaal niets met elkaar gemeen. Is Weg van hier, in een prima verzorgde vertaling van Ineke de Groot, vervelend om te lezen? Nee, dat niet, maar een blijvende indruk laat de tweede thriller van Michallon absoluut niet achter. Daarvoor is het niet spannend genoeg, zijn er te weinig verrassende ontwikkelingen en is het bij tijd en wijle veel te doorzichtig.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Clémence Michallon
Titel: Weg van hier
ISBN: 9789044552065
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Mirjam is verrast wanneer haar halfzus Nia haar uitnodigt voor haar Girls Only verjaardagsfeest op Tallholmen, het Zweedse eiland waar ze als kinderen hun zomers doorbrachten. Na een jaar zonder contact lijkt dit dé kans om hun band te herstellen.

Maar het eiland draagt sporen van het verleden, en de relatie tussen de zussen is complex. De aanwezigheid van Nia’s controlerende echtgenoot werpt een schaduw over de avond. Wat begint als een ongemakkelijke hereniging, verandert langzaam in een beklemmende confrontatie met oude wonden en verborgen dreiging.

Wanneer de nacht valt en de spanning tussen de zussen oploopt, blijkt dat het gevaar dichterbij is dan Mirjam ooit had kunnen vermoeden.

Recensie
De Zweedse scenario- en toneelschrijfster Sara Bergmark Elfgren is als auteur vooral bekend geworden door haar fantasyboeken voor jongvolwassenen, maar voor de radio schreef ze eveneens een veelgeprezen mockumentary-thriller. Medio februari 2026 verscheen Het eiland, dat wordt beschouwd als een psychologische thriller met een gotische sfeer en omdat Elfgren een sterke band met de archipel van Stockholm heeft, speelt het verhaal zich in die omgeving af.

Op een zonovergoten middag in augustus ontvangt Mirjam een uitnodiging van haar halfzus Nia om haar verjaardag op het eiland Tallholmen, waar ze in hun jeugd vaak kwamen, te komen vieren. Omdat ze haar zus al een ruim jaar niet meer gezien of gesproken heeft, gaat ze hierop in en hoopt dat hun onderlinge contact daardoor verbetert. Als ze op het eiland is, heerst er een ongemakkelijke ambiance, want Nia’s controlerende echtgenoot Konrad drukt een behoorlijk stempel op de dag en avond, met gevolg dat het gevaar niet ver weg is.

Het had zo mooi kunnen zijn, vooral omdat de korte proloog ervoor zorgt dat je enigszins nieuwsgierig wordt naar toedracht van de scène die daarin beschreven wordt. Deze inleiding krijgt echter geen passend vervolg, want nadat de lezer in het begin kennismaakt met protagonist Mirjam zakt het verhaal al tamelijk snel volledig in en verzandt het vervolgens in een aaneenschakeling van herinneringen, diverse uiteenzettingen van persoonlijke (relatie)problematiek, normale huis- tuin- en keukenpraat en het vieren van een alcoholrijke verjaardag. Door middel van talloze flashbacks doet de auteur er alles aan om zowel Mirjam als Nia – overigens niet geheel zonder succes – een gezicht te geven. Het probleem is echter dat al die terugblikken niet alleen voor een enorme vertraging zorgen, maar eveneens veroorzaken dat de eventueel aanwezige spanning zo goed als in zijn geheel verdwijnt.

Zoals hiervoor al even benoemd, is Mirjam het belangrijkste personage en daarom wordt de plot voornamelijk vanuit haar perspectief verteld. Je komt derhalve ruim voldoende over haar te weten, maar ook de achtergrond van haar halfzus blijft niet onbelicht. Het valt daarbij op dat hetgeen beiden tot dusver in hun leven hebben meegemaakt min of meer parallel loopt, met dien verstande dat Nia, sinds ze met Konrad is getrouwd, met aanzienlijk meer extremiteiten te maken heeft gekregen. Toch houd je aan beide vrouwen een dubbel gevoel over. Als ze nog onschuldige tieners zijn, kun je nog wel sympathie voor hen opbrengen, maar vele jaren later – ze zijn inmiddels volwassen vrouwen – hebben ze een houding die tegen gaat staan. Het tweetal komt dan, ongetwijfeld gevoed door enkele negatieve ervaringen, minder standvastig en zelfverzekerder over.

Het verhaal bevat thema’s als huiselijk geweld, een controlerende echtgenoot en met een beetje fantasie het niet kunnen verlaten van een eiland. Elfgren probeert hier een eigen draai aan te geven, maar de genoemde onderwerpen, alsmede de barre weersomstandigheden, zijn – voornamelijk omdat hier al zoveel thrillers over zijn geschreven – dermate uitgekauwd dat van iedere vorm van originaliteit zo goed als geen sprake meer is. Ook dit is een van de oorzaken dat het met de spanning absoluut niet wil vlotten. Er zijn slechts enkele momenten, met name in de ontknoping (het beste deel van het boek), dat er sprake is van een vleugje opwinding. Voor het overige is het in feite een behoorlijk tamme en eentonige bedoening.

De auteur laat zonder meer zien dat ze een verhaal kan schrijven, maar een thriller vergt andere capaciteiten en kwaliteiten dat een jeugdboek. Deze twee elementen zijn niet afdoende benut, met tot gevolg dat Het eiland, keurig vertaald door Corry van Bree, als een waakvlammetje begint, maar als een nachtkaars uitgaat.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Sara B. Elfgren
Titel: Het eiland
ISBN: 9789026178900
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Na een auto-ongeluk van zijn vader keert Roman Carruthers terug naar Jefferson Run, waar zijn broer Dante diep in de schulden zit bij gevaarlijke criminelen en zijn zus Neveah uitgeput haar gezin en het familiebedrijf – het Carruthers Crematorium – draaiende houdt. Al snel blijkt dat het ongeluk geen toeval was en dat Dantes roekeloosheid hen allen in gevaar brengt.

Roman, een financieel genie met een scherp instinct en een talent om anderen rijk te maken, denkt zijn broer uit de problemen te kunnen kopen. Hij heeft er echter geen rekening mee gehouden dat de criminelen met wie ze te maken hebben het spel volgens hun eigen regels spelen. Wanneer zijn laatste troeven in rook opgaan, beseft Roman dat hij nog maar één ding kan inzetten om zijn broer te redden: zichzelf en de bijzondere vaardigheden die hij tot zijn beschikking heeft.

Terwijl de waarheid rond het ongeluk en de verdwijning van hun moeder aan het licht komt, raakt Roman zelf verstrikt in een spel dat hij niet kan winnen. Maar hij is bereid alles te doen om zijn familie te redden. Alles. Want alles brandt.

Recensie
Hoewel S.A. Cosby relatief gezien nog niet eens zo heel erg lang aan de weg timmert, is hij in een paar jaar tijd uitgegroeid tot een van de beste en succesvolste hedendaagse thrillerauteurs. Hij onderscheidt zich vooral door in ieder boek enkele maatschappelijke thema’s naar voren te brengen; de misdaad komt voor hem pas op de tweede plaats. In zijn jongste thriller Koninkrijk van as (2026) komen beide elementen opnieuw aan bod, met het verschil dat hierin een behoorlijk aantal Godfather-achtige taferelen te bespeuren valt, terwijl het ten dele ook een familiedrama is.

Vermogensbeheerder Roman Carruthers wordt door zijn zus Neveah, die het familiebedrijf Carruthers Crematorium runt, gebeld met het nieuws dat zijn vader een ongeluk heeft gehad en in coma ligt. Hij vertrekt meteen naar zijn geboorteplaats Jefferson Run, waar hij opmerkt dat zijn jongere broer Dante een grote schuld heeft bij een gevaarlijke criminele bende. Vanzelfsprekend wil hij hem helpen, maar realiseert zich niet meteen dat de gangsters de regels bepalen. Nadat hij en Dante zijn gemolesteerd, verandert hij van tactiek om voor eens en altijd van de bende verlost te zijn.

De spil in het verhaal, dus in zekere zin de protagonist, is Roman Carruthers, maar de rol die zijn jongere broer en zus (Dante en Neveah) hierbij hebben, moet absoluut niet onderschat worden. Zonder hun inbreng  – en in zekere zin zelfs die van het crematorium – zou die van Roman namelijk helemaal niet van belang zijn. Omdat Cosby ruim voldoende over hen vertelt, leert de lezer het drietal behoorlijk goed kennen en merkt hij dat ze, ondanks dat ze elkaars familie zijn, verschillende maar interessante en enigszins gecompliceerde karakters hebben. Een gebeurtenis uit het verleden – de verdwijning van hun moeder – loopt als een rode draad door hun leven heen en dit feit heeft ervoor gezorgd dat hun onderlinge band niet optimaal is, terwijl ze wel degelijk erg veel om elkaar geven.

Het lot van moeder Bonita is een van de twee verhaallijnen, de andere is die waarin Roman zijn broer Dante helpt met diens problemen. De ontwikkelingen zijn dusdanig dat het duo steeds meer van de regen in de drup raakt en daardoor in gevaarlijke omstandigheden terechtkomt. Zoals de auteur eigen is, zijn de gewelddadige scènes volop aanwezig, maar niet zodanig dat deze de overhand hebben, ondanks dat de agressie van de bende continu op de loer ligt. Het aantal gruwelijkheden is overigens niet op één hand te tellen en het bloed vloeit rijkelijk. Dit alles past evenwel erg goed in het geheel, want Cosby weet een en ander goed te doseren en last regelmatig een moment van rust in. Toch kun je je niet altijd aan de indruk onttrekken dat sommige situaties aanzienlijk aangedikt zijn. Welbeschouwd klopt dit ook, want dat is een bewuste keuze van de auteur. Hierin is hij dus zonder meer geslaagd.

De schrijfstijl van Cosby is recht voor zijn raap en past volledig bij de aard van deze thriller. Hij windt nergens doekjes om, hanteert het rauwe taalgebruik dat in de criminele wereld gebruikelijk is, maar als het nodig is, is het ook liefdevol en zo nu en dan humoristisch. Hiermee toont hij onomwonden aan dat hij een bijzonder veelzijdig auteur is. In zijn voorgaande boeken is sociale bewogenheid een belangrijk element en ook deze keer is hij af en toe maatschappijkritisch, maar aanmerkelijk minder dan de lezer wellicht gewend is en eigenlijk is dit geen gemis, het verhaal leent zich daar immers niet zo voor.

Na de rustige beginhoofdstukken wordt de spanning geleidelijk aan steeds meer opgeschroefd en bereikt zowaar enkele hoogtepunten, waaronder uiteraard de onverwachte en derhalve verrassende ontknoping. Koninkrijk van as is al met al een veelomvattende thriller waarin ook nog eens een intrigerend familiedrama verwerkt is. Een klein minpuntje is dat de redactie van het boek helaas wat slordige steekjes heeft laten vallen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: S.A. Cosby
Titel: Koninkrijk van as
ISBN: 9789044370171
Pagina’s: 382
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Schotland, 1900. De inwoners van het vissersdorpje bereiden zich voor op een onbarmhartige winter. Tijdens een storm spoelt een jongen aan. Hij vertoont een opmerkelijke gelijkenis met de zoon van Dorothy, die jaren daarvoor op dezelfde leeftijd in zee is verdwenen. Het dorp raakt ingesneeuwd. Dorothy stemt ermee in om voor de jongen te zorgen totdat duidelijk is waar hij vandaan komt. Lang sluimerende geheimen komen boven in de hechte gemeenschap. En Dorothy kan de visser Joseph niet meer ontlopen, na jaren afstand te hebben gehouden…

Recensie
In januari 2026 verscheen de Nederlandstalige uitgave van Julia Kelly’s debuutroman Geschenk van de zee (2025). In Engeland en de Verenigde Staten, waar het boek eerder is uitgebracht, waren  meteen bijzonder lovend, dus is het niet zo vreemd dat ze er diverse prijzen mee heeft gewonnen. Het idee voor de roman kreeg ze een paar jaar geleden, tijdens de eerste lockdown en het uitgangspunt voor het verhaal kwam onmiddellijk in haar hoofd op, dus daar heeft ze niet lang over na hoeven denken.

Dit verhaal begint in de winter van 1900 als tijdens een storm een jongen op het strand bij het Schotse dorp Skerry aanspoelt. Hij wordt naar de dominee en tevens schoolhoofd gebracht, waar hij in eerste instantie blijft. Lerares Dorothy ziet dat de jongen erg veel op Moses lijkt, haar zoon die jaren eerder plotseling verdween. Omdat het dorpje door barre weersomstandigheden geïsoleerd raakt, kan het jochie nergens heen en stemt Dorothy ermee in dat om voor hem te zorgen tot de winter voorbij is. Gevolg is dat zijn komst de tongen losmaakt en verborgen geheimen naar boven komen.

De gebeurtenissen die plaatsvinden spelen zich af in twee perioden: het jaar 1900 en ‘nu’, waarvan het exacte jaartal overigens niet bekend is, maar sowieso vele jaren later is. Deze afwisseling, maar ook het feit dat de plot vanuit diverse perspectieven wordt verteld, zorgt ervoor dat de lezer nieuwsgierig naar blijft naar de exacte toedracht van Moses’ verdwijning en de plotselinge vondst van het jongetje. Geleidelijk aan onthult de auteur meer, maar pas aan het eind van de roman wordt daadwerkelijk helder wat er precies is gebeurd. Hierdoor ontstaat er een bepaalde spanningsboog die van begin tot eind gehandhaafd blijft. Je wilt immers toch te weten komen hoe de vork in de steel zit, hoe de verhoudingen in het dorp zijn, of daar iets aan verandert en vooral wat men te verbergen heeft.

Omdat Dorothy de échte protagonist is, komt de lezer niet alleen tamelijk veel over haar te weten, maar vormt hij tevens een mening over deze vrouw. Aan de ene kant komt ze sympathiek en enigszins schuchter over, aan de andere kant heeft ze haar tekortkomingen en vraag je je af waarom haar houding zo afstandelijk is. In de ontknoping wordt hier op een mooie manier duidelijkheid over gegeven en kun je niet anders concluderen dan dat ze als persoon gegroeid is. Eigenlijk geldt dit ook voor de andere personages waar aandacht aan besteed wordt, want aan het eind blijkt dat zij zich eveneens anders opstellen. Hierdoor ga je hen meer waarderen dan je in eerste instantie deed.

Een van de sterke aspecten van het boek is de sfeer van zowel het tijdperk, de verstandhoudingen, het verschrikkelijke winterweer en het gevoel dat de personages hebben. Hierdoor kan de lezer zich erg goed in de verschillende omstandigheden verplaatsen en leeft hij oprecht mee met een aantal bewoners van het dorp. Daarnaast heeft Kelly enkele maatschappelijke thema’s in het verhaal verwerkt waar destijds ongetwijfeld sprake van was, maar tegenwoordig helaas ook nog steeds. De roman komt wat dat betreft bijzonder authentiek en realistisch over. Dit gaat in feite ook op voor hoe sommige personages met hun gemoedstoestanden omgaan. Hieruit kun je concluderen dat het altijd beter is om over bepaalde zaken te praten in plaats van ze uit de weg te gaan, al is het alleen al om misverstanden te voorkomen.

De schrijfstijl van Geschenk van de zee is ongecompliceerd, met veel liefde en gevoel geschreven en doorspekt met mooi taalgebruik. Het is mede daarom begrijpelijk dat de roman direct na verschijnen succesvol was en eigenlijk nog steeds is. Al met al een uitermate verdienstelijk en prachtig debuut. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Julia Kelly
Titel: Geschenk van de zee
ISBN: 9789026372377
Pagina’s: 374
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Na een vliegtuigcrash trekt een zeventienjarig meisje elf dagen door de Peruaanse jungle. Tegen alle verwachtingen in, zonder voedsel, onderdak of uitrusting, overleeft ze. Een beter uitgeruste groep volwassenen blijft bij elkaar op de plek van de crash en overleeft het niet. Wat maakt het verschil?

Deep survival onderzoekt deze en andere verhalen over wonderbaarlijk doorzettingsvermogen – over hoe mensen in de problemen komen en hoe ze er weer uitkomen (of niet) – en neemt ons mee van de toppen van besneeuwde bergen en de diepten van oceanen naar de werking van de hersenen die ons gedrag bepalen. Laurence Gonzales beschrijft onze twaalf overlevingsfasen en onthult de essentie van wat iemand tot een overlever maakt – bevindingen die niet alleen van toepassing zijn op overleven in de wildernis, maar ook op relaties, de dood van een geliefde, het runnen van een bedrijf in onzekere tijden en zelfs oorlog.

Dit boek helpt je als lezer – of je nu manager bent, militair, docent of ouder – om stress onder controle te krijgen, risico’s nauwkeuriger te leren inschatten en betere beslissingen te nemen onder druk.

Recensie
Laurence Gonzales’ boek Deep survival (met als ondertitel Wie overleeft, wie niet en waarom) werd voor het eerst gepubliceerd in 2003, maar verscheen pas in januari 2026 in een door Rob de Ridder verzorgde Nederlandse vertaling. Hierin neemt hij diverse verhalen onder de loep van mensen die avontuurlijke, maar riskante expedities ondernamen, hierbij in de problemen kwamen en op soms wonderbaarlijke wijze in leven bleven. Hij analyseert deze situaties, toont aan hoe de hersenen op zulke momenten werken en verklaart waarom sommigen in gevaarlijke omstandigheden terecht kunnen komen. De essentie hiervan is om te laten zien wat iemand tot een overlever maakt.

Het boek bestaat uit twee delen en elk daarvan heeft in principe een ander uitgangspunt. Zo is het eerste gedeelte voornamelijk gericht op de vraag hoe ongelukken gebeuren en het volgende behandelt het overleven. Ondanks dat er zonder meer een verschil merkbaar is, is de scheidslijn ook weer niet zo groot dat ze los van elkaar gezien kunnen worden. Eem overkoepelende factor is namelijk dat ze beide focussen op het gedrag van iemand die zich in een hachelijke en vaak zelfs levensbedreigende positie bevindt. Aan de hand van een groot aantal voorbeelden – alle zijn waargebeurd – zet de auteur uiteen hoe de menselijke geest op zo’n moment werkt en of betrokkenen dan nog enigszins rationeel kunnen denken en handelen.

Gonzales, die zich jarenlang in de neurowetenschap heeft verdiept, legt onder andere uit hoe de  hersenen tijdens perioden van stress – want neem maar aan dat je tijdens een gevaarlijk moment behoorlijk wat opwinding ervaart – werken. Dit is, zeker wie enigszins in deze materie geïnteresseerd is, boeiend, maar eveneens tamelijk ingewikkeld. Dan doet de lezer er verstandig aan zijn aandacht niet te laten verslappen. Heel anders is het wanneer de auteur over de soms bizarre omstandigheden van de avonturiers vertelt. Deze uiteenzettingen (soms zijn het alleen maar korte fragmenten) intrigeren stuk voor stuk, zijn soms zelfs spannend en bewijzen dat velen over een enorme wilskracht en levenslust beschikken. Ondanks de ongelukkige ellende die ieder van hen is overkomen, zijn hun verhalen het meest aansprekend.

De doelstelling van dit boek en het idee erachter zijn niet zo heel erg gek, vooral als je in ogenschouw neemt dat de belangstelling voor extreme sporten en risicovolle avonturen in de loop der jaren in aantal is toegenomen. Je kunt je echter niet aan de indruk onttrekken dat de vele voorbeelden en de twaalf stappen die overlevers moeten doen om uit de problemen te blijven (deze worden aan het eind opgesomd) vooral bedoeld zijn voor de liefhebbers en beoefenaars van deze of soortgelijke activiteiten. De gewone huis-, tuin- en keukenproblemen en/of -moeilijkheden worden niet uitgelicht, dus de gemiddelde mens kan beduidend minder met de verschillende – overigens zeer bruikbare en nuttige – tips en richtlijnen die gegeven worden. Toch weet de auteur te bewerkstelligen dat je sommige voorbeelden op je eigen situatie projecteert en je je afvraagt of je zelf iets overeenkomstigs, maar dan wel in veel minder extreme mate, hebt ervaren. Mogelijk dat dit ook Gonzales’ doelstelling was.

Een opmerkelijk feitje is dat de auteur het regelmatig over toeval en toevalligheden heeft, terwijl hij aan het eind van zijn betoog zijn twijfels over dit woord uitspreekt en aangeeft dat het alleen maar is verzonnen om de vervelende grens tussen orde en chaos te verklaren. Dit is ietwat tegenstrijdig. Desalniettemin is Deep survival wel een boek dat een onderwerp aansnijdt dat tot nadenken aanzet, maar lang niet voor iedereen bruikbare informatie oplevert.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Laurence Gonzales
Titel: Deep survival
ISBN: 9789062226986
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
Mei 1989. Op een late middag verdwijnt de achtjarige Robin wanneer hij verstoppertje speelt in het bos. Zijn speelkameraadjes wijzen al snel een dader aan, maar de jonge politieassistente Gunni Hilding, die bij toeval bij het onderzoek betrokken raakt, vermoedt dat ze op het verkeerde spoor zitten.

Wanneer vijf jaar later een jonge toerist wordt ontvoerd, ziet Gunni overeenkomsten met de zaak van Robin. Maar als ze gelijk heeft, betekent dit dat er een zeer gevaarlijke man vrij rondloopt…

Recensie
Na een vijftienjarige carrière als leraar Zweeds en psychologie op een middelbare school besloot Mattias Edvardsson in 2019 om fulltime auteur te worden. Deze keuze kwam niet plotseling uit de lucht vallen, want hij had op dat moment al diverse uitgaven op zijn naam staan. Meteen na deze ommezwaai brak hij internationaal door met de thriller Een heel gewoon gezin (2019), dat in meer dan dertig talen is vertaald. Eind januari 2026 verscheen het door Elina van der Heijden vertaalde Waar het stil is, dat het eerste deel is van een serie met Gunni Hilding.

In mei 1989 gaat deze jonge agent met haar collega naar de plek waar de achtjarige Robin tijdens het spelen vermist is geraakt. Zijn lichaam wordt snel gevonden en een van zijn vriendjes vertelt wie hem heeft gedood. Omdat Gunni de streek erg goed kent, wordt ze bij het onderzoek naar de moord betrokken. Vijf jaar later wordt in dezelfde regio opnieuw een ongeveer even oude jongen levenloos aangetroffen. Gunni ontdekt dat zijn dood overeenkomsten vertoont met die van Robin, dus de dader, die al die tijd vrij heeft rondgelopen, moet wel dezelfde zijn.

Eén boek, twee gezichten. Dat is wat er in vier woorden over dit verhaal gezegd kan worden. Het meest opvallende is misschien wel dat de schrijfstijl van de auteur in de twee delen waaruit het boek bestaat behoorlijk van elkaar verschillen. In het eerste gedeelte is deze nogal simpel, waardoor de lezer de indruk krijgt een Young Adult of jeugdboek te lezen. In het laatste deel is het taalgebruik geheel anders en doet het een stuk volwassener aan. Dit is overigens niet de enige tegenstelling, want ook de personages gedragen zich dan heel anders en is de verhaallijn beduidend interessanter.

Edvardsson schets aanvankelijk een heel normaal huis-, tuin- en keukentafereel dat in ieder gezin voor kan komen. Toch krijgt de lezer in die aanvangsfase al door dat er iets onaangenaams gaat gebeuren. Als niet veel later blijkt dat de achtjarige Robin verdwenen is, kun je je het wanhopige gevoel van zijn moeder Lola helemaal begrijpen, en leef je eveneens met haar mee. Hoewel er af en toe een enigszins onheilspellende situatie ontstaat, enkele personen zich merkwaardig en verdacht gedragen, zich een paar kleine ontwikkelingen voordoen en de auteur je nieuwsgierigheid aan het eind van sommige hoofdstukken probeert te prikkelen, is de spanning over het geheel genomen tamelijk minimaal. Dit wordt mede veroorzaakt doordat er diverse voor de hand liggende momenten zijn en het verloop van de plot zo nu en dan voorspelbaar is.

De gebeurtenissen worden, met name in het eerste deel, verteld vanuit verschillende perspectieven, maar de meeste aandacht gaat uit naar Gunni Helding. Omdat er een en ander over haar en haar achtergrond verteld wordt, krijg je een gedegen indruk van de jonge vrouw. Zij is tevens degene die de meeste ontwikkeling doormaakt. De overige karakters zijn en blijven overwegend oppervlakkig. Het verhaal zelf maakt feitelijk ook een groei door, want waar het in het eerste part nogal dun is, heeft het hierna, voornamelijk door de inbreng van de protagonist, aanzienlijk meer inhoud en gaat het geleidelijk aan meer boeien.

Een sterk element van het boek is Edvardssons levendige en beeldende beschrijving van de omgeving waarin alles zich afspeelt. De ene keer wordt die mooi neergezet en de andere keer dreigend, vanzelfsprekend afhankelijk van de omstandigheden. Ook de sfeer van destijds (1989 en 1994) komt prima over, met name omdat de auteur enkele waargebeurde feiten van toen in de plot heeft verwerkt. Desondanks is Waar het stil is geen thriller die een onuitwisbare indruk achterlaat. Het begin van deze nieuwe serie kan vooral  gezien worden als een vlot en gemakkelijk leesbaar tussendoortje.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Mattias Edvardsson
Titel: Waar het stil is
ISBN: 9789021056470
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In Wanneer de wereld slaapt biedt Francesca Albanese, speciaal VN-rapporteur, een indringend en persoonlijk beeld van Palestina. Aan de hand van tien portretten – van kinderen zonder thuis tot oorlogschirurgen – brengt ze de systematische onderdrukking en de actuele genocide in Gaza helder in kaart. Met deze diepmenselijke verhalen toont ze de ontluisterende realiteit, maar ook de onvoorstelbare veerkracht van een volk dat beroofd is van zijn thuis, stem en toekomst.
Onverschrokken stelt Albanese vragen die soms te ingewikkeld zijn om te beantwoorden. Maar als één ding duidelijk wordt in dit boek, is het wel dat de wereld zich niet langer aan deze vragen kan onttrekken.

Recensie
Op 7 oktober 2023 bestookte de Palestijnse organisatie Hamas het zuiden van Israël met een spervuur van raketaanvallen en richtten militanten diverse bloedbaden in het grensgebied aan. Voor het laatstgenoemde land was dit het teken om een militair offensief te starten waarbij tienduizenden Palestijnen, waaronder talloze kinderen, om het leven kwamen. Diverse hulpverlenende instanties en mensenrechtenorganisaties concludeerden al snel dat hierbij sprake was genocide, hetgeen volgens de internationaal geldende rechtsregels onwettig, illegaal en dus strafbaar is. Sinds 2022 is de Italiaanse advocaat Francesca Albanese speciaal VN-rapporteur voor de mensenrechten in de Palestijnse gebieden en uit hoofde van haar functie schreef ze een groot aantal rapporten waarin ze de handelswijze van Israël en diens westerse bondgenoten aan de kaak stelde. In haar in 2025 verschenen boek Wanneer de wereld slaapt brengt ze de situatie in Gaza onder de aandacht van een groter publiek.

Ze begint haar verhaal met fragmenten uit een toespraak voor de Algemene Vergadering van de VN die ze op 30 oktober 2024 hield. Uit de woorden die ze destijds uitsprak, spreekt woede en onmacht, maar ze zijn in feite ook een dringend verzoek om actie, om Israël niet ongestraft zijn gang te laten gaan in zijn drang om de volledige Palestijnse bevolking uit te roeien. Vervolgens geeft ze in de inleiding heel summier wat achtergrondinformatie over het Gaza-conflict, maar vertelt ze eveneens hoe het boek tot stand is gekomen. Waar het echter vooral om gaat zijn de daaropvolgende hoofdstukken, waarin ze aan de hand van negen portretten – en tiende bewaart ze voor haar dankwoord – de omstandigheden in Palestina uit de doeken doet en een enkele keer de geschiedenis induikt, waarbij ze een en ander regelmatig met voorbeelden toelicht.

Een aantal van die voorbeelden gaat de lezer aan het hart, vooral die waarbij onschuldige kinderen zonder aanwijsbare en geldige redenen (als die er überhaupt al zijn) van hun nog jonge leven worden beroofd. Hier word je bij tijd en wijle behoorlijk stil van. Het beeld dat Albanese schetst is verre van vrolijk, maar laat ook zien dat het merendeel van de westerse landen achter Israël blijft staan, hoewel ze ook aangeeft dat hun visie inmiddels aan een verandering onderhevig is. Uit het relaas blijkt overduidelijk dat de auteur het met de Palestijnse bevolking te doen heeft, maar dat heeft ze, zo vertelt ze, ook met de Aboriginals, de inheemse bevolking van Canada en de Verenigde Staten en de Maori. Op hen is immers lang geleden eveneens genocide gepleegd.

Natuurlijk heeft ieder verhaal en hebben de gebeurtenissen twee kanten en derhalve praat Albanese de acties van Hamas absoluut niet goed, maar het is zonder meer duidelijk dat haar sympathie en medeleven vooral uitgaat naar de Palestijnen, want het boek wordt voornamelijk vanuit hun kant belicht. Desondanks heb je niet het gevoel een eenzijdige uiteenzetting te lezen, met name omdat de auteur niet per se tegen Israël is – ze heeft immers Israëlische vrienden, geeft ook een enkele Israëliër het woord en benadrukt dat er Israëlische organisaties zijn die voor de Palestijnen opkomen – maar vooral tegen de massaslachting, de schending van het internationale recht en het illegaal bezetten van andermans grondgebied. Om een volledige(re) voorstelling van zaken te geven, was het een optie geweest om een tegengeluid te laten horen, maar daar is bewust niet voor gekozen.

Dit laatste neemt echter niet weg dat Wanneer de wereld slaapt, dat voor het grootste deel bijzonder toegankelijk geschreven is, een indringend, onthutsend en overzichtelijk betoog is van de schrijnende omstandigheden van de Palestijnse bevolking, maar ook kritiek levert op het westen dat – op het moment dat het boek geschreven werd – de schending van de internationale rechtsorde niet hekelde. In feite is het boek een eyeopener voor ieder die meer over de Palestijnse kwestie wil weten of voor hen wier ogen nog gesloten zijn voor de ellende die zich in dat gebied heeft voorgedaan en nog steeds voordoet.    

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Francesca Albanese
Titel: Wanneer de wereld slaapt
ISBN: 9789045053172
Pagina’s: 254
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Midden in de nacht arriveert een vrouw met een tas vol gevonden dvd’s bij het politiebureau. Ze is in tranen. Als inspecteur Cara Elliott de video’s bekijkt, is ze met afschuw vervult. Er is een moordenaar actief die volgens een vast stramien werkt: een verzoek, een ontvoering en een moord. De opdracht wordt altijd binnen 48 uur uitgevoerd én wordt opgenomen voor betalende kijkers.

Cara Elliott en haar collega’s storten zich direct op de zaak. Als er korte tijd later weer een lichaam opduikt, gedood volgens de exacte specificaties van de lijst, is het duidelijk: ze moeten de moordenaar heel snel opsporen, voordat hij weer genadeloos toeslaat…

Recensie
De Echoman (2022), het debuut van Sam Holland, was al vrij snel na de verschijningsdatum een wereldwijd succes en voor de boeken die daarna volgden, gold in feite hetzelfde. Haar werk wordt in vijftien landen gepubliceerd en ze is de eerste auteur die zowel de MAX Zilveren als Bronzen Vleermuis heeft gewonnen. Haar nieuwste en vierde thriller, De Countdown Killer (2025), is tevens het laatste deel van de Major Crimes-reeks.

Inspecteur Cara Elliott is als enige van haar team nog op de afdeling aanwezig als een agent haar een pakketje overhandigt dat vlak daarvoor door een onbekende vrouw is afgegeven. De inhoud is een DVD en als ze hem bekijkt, is ze met afschuw vervuld, want de beelden tonen de afschuwelijke moord op een man. Ze roept meteen haar collega’s bijeen en uit grondig onderzoek blijkt dat er meer vergelijkbare moorden zijn gepleegd. Omdat de moordenaar volgens een bepaald stramien werkt, moeten ze hem snel zien te vinden om nog meer slachtoffers te voorkomen.

Net als in de drie voorgaande delen uit de reeks windt Holland er in de proloog geen doekjes om en schotelt ze de lezer meteen een aantal gruwelijkheden voor. Hierdoor, maar tevens door het goed overkomende gevoel dat een van de personages dan heeft, ben je meteen bij het verhaal betrokken en zit je er volop in, ondanks dat het feitelijk nog maar net begonnen is. Eigenlijk is een dergelijke scène het handelsmerk van de auteur geworden, want ze schuwt er niet voor om in haar werk allerlei lugubere details te beschrijven. In dit boek is het niet anders, want het aantal niets aan de verbeelding over latende taferelen is aanzienlijk en de een is nog huiveringwekkender dan de ander. Je wilt daarom absoluut niet in de schoenen van de desbetreffende personen staan.

Hoewel de gebeurtenissen in dit deel op zichzelf staan, loopt De Echoman als een rode draad door dit verhaal heen. Om de diverse dwarsverbanden allemaal te kunnen begrijpen, doet de lezer er daarom verstandig aan de reeks op volgorde van verschijnen te volgen. Vanzelfsprekend staan, naast de afschrikwekkende moorden en het daaraan verbonden onderzoek, de terugkerende personages, die stuk voor stuk sterk, krachtig en intrigerend zijn, centraal, maar deze keer is er eveneens een rol weggelegd voor Noah Deakin, de ex-brigadier met wie Cara geruime tijd heeft samengewerkt. Zijn inbreng geeft het geheel iets extra’s en zorgt tevens voor de nodige twijfel over de voorvallen uit Hollands seriedebuut.

Behalve aan het interessante en veelomvattende politieonderzoek besteedt de auteur ook aandacht aan de privéomstandigheden van de leden van het team Zware Misdaad, met name aan die van Cara. Hierdoor ontwikkelen de karakters zich nog meer dan ze tot dusver al hebben gedaan. Uiteraard staat het rechercheren op de eerste plaats en ondanks dat de voortgang hiervan aanvankelijk niet al te voorspoedig gaat, worden er toch vorderingen gemaakt. Dit gebeurt, mede dankzij de korte hoofdstukken, in een hoog tempo. Mede als gevolg daarvan is de spanning volop aanwezig. Verder zijn er talloze ontwikkelingen, waarvan enkele tamelijk onverwacht zijn. Desondanks heb je soms wel een licht vermoeden hoe bepaalde zaken ervoor staan. Dit heeft echter geen enkele invloed op de leesbeleving.

Naarmate de ontknoping nadert, wordt het steeds duidelijker dat dit het laatste deel van de vierdelige serie is. Een aantal situaties, en vooral de gevolgen daarvan, zinspelen daar al op. De ontknoping en de afloop daarvan beleef je derhalve met een ietwat dubbel gevoel. Het liefst wil je meer, maar je realiseert je ook dat het goed is. De Countdown Killer is al met al een enigszins triest, maar wel prima afscheid van Cara en haar collega’s.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sam Holland
Titel: De Countdown Killer
ISBN: 9789402718676
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2025