Flaptekst
Het Koninklijk Huis van Herman Koch is een modern koningsdrama in tien bedrijven – prikkelend, geestig en soms ontluisterend.

Welke koning na Lodewijk de Veertiende heeft nog eens met de vuist op tafel geslagen? Het belangrijkste doel van de meeste koningshuizen is tegenwoordig het aanleveren van verhalen. Een blunder hier, een politieke uitglijder daar, een met miljoenen euro’s aan gemeenschapsgeld gebouwd vakantiehuis in een ontwikkelingsland waar het gemiddelde dagloon lager ligt dan de prijs van een wc-rol bij ons.

En dan zijn er natuurlijk nog de foto’s in de bladen: een bruiloft, de doop van een nieuwe telg, een koninklijke uitvaart. Mooie plaatjes, maar de leden van een koninklijk huis zijn natuurlijk geen rocksterren. Het blijft over het algemeen bij wat slap gezwaai vanuit een koets, een been in het gips. De uitzondering op al die tandeloze middelmatigheid is dit verhaal, Het Koninklijk Huis van Herman Koch.

Recensie
Nadat Herman Koch in 1985 al een verhalenbundel publiceerde, maakte hij vier jaar later met de roman Red ons, Maria Montanelli zijn literaire debuut. Zijn jongste uitgave, Het Koninklijk Huis, lang in september 2022 onaangekondigd in de winkel. Dit plotseling verschijnen van de roman was een experiment dat hij samen met zijn uitgever heeft bedacht. Het idee voor dit boek, dat een modern koningsdrama wordt genoemd, kreeg hij op Koningsdag eerder dat jaar en door wat hij las en zag heeft hij zich verder laten inspireren.

De leden van het Koninklijk Huis, bestaande uit onder andere koning Hendrik, koningin Margarita en hun vijftienjarige dochter prinses Vera, leiden een ongewoner leven dan de ander inwoners van het land. Ze liggen onder een vergrootglas, er worden – ware en onware – verhalen over hen verteld en fouten en blunders worden uitvergroot. Kortom, ze staan continu in de schijnwerpers en kunnen zo goed als geen gewoon leven leiden. Dat dit aan hen kan knagen en dat ze in feite ook maar mensen van vlees en bloed zijn, laat dit moderne koningsdrama in tien afleveringen zien.

De roman bevat tien hoofdstukken, die in dit geval afleveringen worden genoemd. Hierdoor wordt bewust gesuggereerd dat de lezer een televisieserie volgt. Voorafgaand aan elk van deze afleveringen geeft de auteur een korte samenvatting van wat je kunt verwachten, een beetje als de toelichtende tekst in bijvoorbeeld een televisiegids. Van veel toegevoegde waarde is dit niet, maar desalniettemin is het een aardige en wel vaker gebruikte techniek om de lezer nieuwsgierig te maken. Daar slaagt Koch over het algemeen aardig in, want je wilt, ondanks dat er in eerste instantie niet eens zo heel erg veel gebeurt, toch weten hoe het de diverse personages vergaat.

In de verschillende personages – die uiteraard volledig verzonnen zijn – herken je uiteraard een aantal leden van de échte koninklijke familie. Het meest herkenbaar zijn Arthur (Bernhard) en Karl (Claus). Tijdens het lezen valt er overigens niet aan te ontkomen de fictieve karakters los te zien van hun bestande of bestaand hebbende evenbeelden. De situaties waarin ze terechtkomen of wat ze in hun denkbeeldige bestaan meemaken zijn echter volledig bezijden de werkelijkheid en redelijk aangedikt. Ze moeten uitsluitend gezien worden als satire en dat is de facto ook de bedoeling van de auteur en zijn verhaal. Iedereen wordt eveneens neergezet als een normaal mens, zoals ieder ander, ook al zijn ze dan van koninklijken bloede.

Omdat de personages, de vele voorvallen en gebeurtenissen karikaturaal zijn, komen er behoorlijk wat onwerkelijke situaties in het boek voor, maar in veel gevallen zijn ze wel te herleiden naar ware personen en/of aangelegenheden. Hier wordt echter niet al te diep op ingegaan en daardoor is en blijft alles overwegend oppervlakkig. Koch heeft overduidelijk niet de intentie gehad om een diepgaand boek te schrijven, hetgeen hem zonder meer gelukt is. De subtitel van de satirische roman is Een modern koningsdrama, maar pas in de laatste twee afleveringen komt dit tot uiting. Deze ontknoping is wel erg vergezocht en wekt de indruk dat de auteur een eind aan zijn hersenspinsels heeft willen maken.

De schrijfstijl van Het Koninklijk Huis is absoluut toegankelijk en tevens beeldend, maar de lezer krijgt zo goed als geen band met de diverse figuren, hoewel prinses Vera daarop een lichte uitzondering is. Al met al is deze satire niet van hoogstaand niveau, maar evenmin een niemendalletje.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Herman Koch
Titel: Het Koninklijk Huis
ISBN: 9789026354953
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
David en Cheryl Burroughs leefden een droomleven, tot het noodlot toesloeg. Nu, vijf jaar na die vreselijke nacht, is Cheryl hertrouwd. En David zit een levenslange straf uit in een zwaarbeveiligde gevangenis voor de moord op hun zoon Matthew.

Dan arriveert Cheryls zus, Rachel, onverwachts tijdens het bezoekuur in de gevangenis, met verontrustend nieuws. Ze laat David een foto zien die een vriend van haar nam op vakantie in een pretpark, met op de achtergrond een jongen met een wel heel bekende, kenmerkende moedervlek… en hoewel David en Rachel beseffen dat het niet waar kan zijn, weten ze het allebei toch zeker. Het is Davids zoon Matthew, en hij leeft nog.

Recensie
Het merendeel van de boeken van Harlan Coben – met meer dan 75 miljoen verkochte boeken is hij een van de succesvolste Amerikaanse thrillerauteurs – draait om het thema verdwijningen. Hij houdt van dit onderwerp, omdat er altijd hoop is op terugkeer. Ook in zijn in 2023 verschenen thriller Levenslang, waarvan Netflix de filmrechten heeft gekocht en de intentie heeft er een serie van te gaan maken, gaat het om deze thematiek.

Vijf jaar geleden is David Burroughs veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf wegens de moord op zijn toen driejarige zoontje Matthew, hoewel hij zelf zegt onschuldig te zijn. In de gevangenis heeft hij nooit bezoek willen ontvangen, maar op een dag komt Rachel Anderson, de zus van zijn ex-vrouw Cheryl onverwacht op bezoek. Ze laat hem een foto zien waarop een nu ongeveer achtjarige jongen staat afgebeeld die heel erg op Matthew lijkt en door de wijnvlek op diens wang zijn beiden er niet alleen van overtuigd dat het Davids zoon is, maar ook dat hij nog in leven is.

Met de eerste paar zinnen van Levenslang doet de auteur meteen uit de doeken wat in grote lijnen de strekking van de plot is. Hierdoor weet je niet alleen dat David Burroughs een levenslange gevangenisstraf uit moet zitten, waarvan hij er al vijf jaar heeft opzitten, maar ook dat hij zelf beweert onschuldig te zijn. Op deze manier is de lezer onmiddellijk bij het verhaal betrokken en wil hij weten wat er destijds daadwerkelijk gebeurd is. Deze nieuwsgierigheid wordt nóg groter nadat Rachel Anderson aan het eind van het eerste hoofdstuk Burroughs een recente foto laat zien waarop diens zoon Matthew afgebeeld staat. Dit zorgt onmiddellijk voor enkele vragen, die in aantal toenemen als het verhaal na een korte en rustige aanloop goed op gang komt.

Coben voert het tempo rap op en als gevolg van de vele gebeurtenissen hoeft de lezer zich geen moment te vervelen. De vele plotwendingen en elkaar afwisselende perspectieven zorgen voor een overwegend dynamisch verhaal, waarin de spanning in ruime mate aanwezig is en je regelmatig op het verkeerde been wordt gezet. Alleen daarom al is het goed dat de auteur het in sommige hoofdstukken iets rustiger aan doet. Hierdoor krijg je de gelegenheid alles even op een rijtje te zetten en je voor te bereiden op nieuwe ontwikkelingen. De interactie tussen de diverse personages is aan de ene kant realistisch, maar aan de andere kant – met name die van de FBI-agenten Max Bernstein en Sarah Jablonski – ronduit kolderiek en volstrekt ongeloofwaardig. Hun verhoren hebben wel iets weg van een sketch uit een cabaretesk programma, maar zijn desalniettemin geen storende factor.

De schrijfstijl van de auteur is ongecompliceerd en rechttoe rechtaan, want zonder al te veel omhaal vertelt hij wat er te vertellen valt. Scènes en dialogen zijn inlevend en beeldend, waarbij onnodige details zo goed als achterwege blijven. Zo wordt bijvoorbeeld het ruige bestaan in een gevangenis in de Verenigde Staten vrij goed en conform de realiteit tot uiting gebracht. De lezer moet echter niet verwachten dat Coben een keur aan maatschappelijke thema’s in zijn thriller heeft verwerkt, verre van zelfs, en in feite is dat zijn stijl ook helemaal niet. Over de belangrijkste personages geeft hij net voldoende prijs om hen redelijk te leren kennen, maar heel erg uitvoerig gaat hij niet op hun karakters en verleden in, wat voor dit verhaal absoluut niet erg is.

Levenslang, in een prima vertaling van Jan Pott, is goed beschouwd niet bijster geloofwaardig en bevat zelfs een beperkt aantal doorzichtige scènes, maar is beslist een onderhoudende en goed geschreven thriller die uitstraalt dat Cobens vakmanschap nog aan niets heeft ingeboet.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Harlan Coben
Titel: Levenslang
ISBN: 9789402320480
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
William Warwick is net gepromoveerd tot inspecteur en heeft een gevaarlijke nieuwe opdracht: undercover gaan om corruptie bij de Londense politie aan het licht te brengen. Samen met zijn team focust hij op rechercheur Jerry Summers, een jonge man die er een nogal luxueuze levensstijl op na houdt… Ondertussen staat de beruchte drugsbaron Assem Rashidi terecht, bij wiens vervolging Williams vader Sir Julian en zijn zus Grace betrokken zijn. Terwijl het undercoveronderzoek het uiterste van William vraagt, realiseert hij zich dat de corruptie nog dieper gaat dan gedacht. Steeds meer collega’s lijken bereid om een oogje dicht te knijpen als het om bepaalde misdaden gaat. Lukt het William om het recht te laten zegevieren?

Recensie
Hoewel zijn vader liever had gezien dat William Warwick in diens advocatenpraktijk aan de slag ging, koos hij voor een carrière bij de Metropolitan Police. In Wie niet waagt (2022), het eerste deel van de door Jeffrey Archer geschreven en in principe uit acht delen bestaande serie rond diens personage, begon hij zijn loopbaan als agent. In 2023 verscheen het door Joost van der Meer en William Oostendorp vertaalde Een oogje dicht, het derde boek in de reeks en waarin de advocatenzoon inmiddels is gepromoveerd tot inspecteur.

Ondanks de cliffhanger aan het eind van het vorige deel van de ‘Warwick’-reeks heeft Archer ervoor gekozen daar in Een oogje dicht niet rechtstreeks op door te gaan. Toch gaat de auteur wel degelijk verder met het verhaal, want het eerste hoofdstuk in dit boek kan bij wijze van spreken beschouwd worden als het eerstvolgende van In het volle zicht. Er wordt dan ook regelmatig gerefereerd aan voorgaande gebeurtenissen en omstandigheden, dus de serie op volgorde lezen is zonder meer een pre, temeer omdat de personages nagenoeg dezelfde zijn en een aantal daarvan zich verder ontwikkelt. Een gedeelte van de plot is eveneens een vervolg op wat is geweest, maar het leeuwendeel draait nu om de corruptie bij de politie, een thema dat van alle tijden is.

Behalve het onderzoek naar het corruptieschandaal, waarbij zich een aantal interessante wendingen voordoet, bevat het verhaal een paar rechtszaken die de rivaliteit tussen de advocaten Sir Julian Warwick en Booth Watson goed weergeven. Het slinkse karakter en de nogal bedenkelijke werkwijze van laatstgenoemde komen daarin opnieuw goed tot uiting, waardoor het contrast met vader en zoon Warwick, die een en al rechtschapenheid vertonen, niet groter kan zijn. Hun onderlinge confrontaties in de rechtszaal leveren in ieder geval enkele mooie scènes op. Alle personages, inclusief degenen die zich minder nauw aan de wet houden, hebben het nodige charisma en de persoonlijkheid van de meeste van hen is zonder meer innemend.

Het verteltempo van Archer is overwegend bedaard, maar het verhaal heeft daarentegen een overwegend vlot verloop. Dit komt onder andere door de kleine sprongen in tijd, maar ook omdat er betrekkelijk veel gebeurt. Diverse wendingen zorgen voor voldoende afwisseling, alhoewel een te verwaarlozen aantal daarvan een licht voorspelbaar karakter heeft. Van een zinderende spanning is nergens sprake. Dit is echter geen enkel gemis, want diverse situaties hebben een dermate gespannen lading dat de lezer ze wel als zodanig interpreteert. In de slotfase zet de auteur – bijna traditiegetrouw – de deur wagenwijd open voor wat de lezer in het volgende deel van de serie kan verwachten. Hierdoor krijgt de lezer in feite al zin om in een boek te beginnen dat hier nog niet eens is uitgebracht.

Ondanks de iets beperktere, maar niet minder belangrijke rol die William Warwick deze keer heeft, is Een oogje dicht een aangenaam en over het algemeen ongedwongen verhaal over zijn – nu nog prille – carrière bij de Metropolitan Police.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeffrey Archer
Titel: Een oogje dicht
ISBN: 9789402768060
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Welkom in Lock Haven, Washington, thuisplaats van de gelukkigste straat ter wereld. Een wandeling door Bird Street zal niet merkwaardig aanvoelen, behalve dat je zou zien dat het alle bewoners voor de wind gaat. Er staan kasten van huizen, en onder sommige carports zie je mooie auto’s. Als je de bewoners zou ontmoeten, dan valt het op dat ze allemaal oprecht gelukkig zijn. Ze hebben succesvolle carrières of doen precies de dingen die ze altijd al wilden doen. Maar er is meer: ze zijn allemaal gezond. Fysiek, mentaal én spiritueel: het zijn stuk voor stuk vitale, weldenkende, ontwikkelde en – de meeste van hen althans – ruimhartige mensen. En hun kinderen? Die zijn perfect. Ieder van hen is een talent. Een belofte. Ja… je zou kunnen zeggen dat het met de bewoners van Bird Street iets té goed gaat.

Tot het november wordt. Dan breekt de Zwarte Winter aan. Luana en Ralph weten het, en hun kinderen Kayla en Django ook. Zij wonen in het meest bescheiden van de vijf huizen. November is ieder jaar het moment dat hun geluk omslaat en ze worden overvallen door pech. Daar zijn de pijntjes, de ongelukjes, de financiële tegenvallers. Periodes van ziekte, mentale verwarring en depressie. Meestal niets onoverkomelijks, maar de Zwarte Winter kunnen ze elk jaar maar beter uitzitten. Na een week of vier trekt het voorbij en zal het geluk terugkeren… maar alleen tegen een prijs. En elk jaar vragen Luana en Ralph zich af of die prijs niet veel te hoog is.

Hoeveel is een mensenleven waard voor een leven lang geluk?

Recensie
Hoewel Thomas Olde Heuvelt al in 2002 met de horrorroman De onvoorziene debuteerde als auteur brak hij ruim tien jaar later internationaal door met Hex (2013). Twee jaar daarna won hij met The day the world turned upside down als eerste Nederlander de Amerikaanse Hugo Award. Zijn nieuwste uitgave November verscheen – heel toepasselijk – op 1 november 2022 en wordt een van zijn meest duistere boeken genoemd. Hij liep al een paar jaar met het idee voor dit verhaal rond, maar volgens eigen zeggen was hij er eerder nog niet klaar voor om er daadwerkelijk aan te beginnen.

De bewoners van Bird Street in Lock Haven, Washington voelen zich de gelukkigste mensen die er zijn. Alles gaat hen en hun kinderen voor de wind. Behalve in de maand november, wanneer de Donkerder Dagen aanbreken. Bij het echtpaar Luana en Ralph Lewis da Silva en hun kinderen Kaila en Django  worden spiegels verborgen en ramen geblindeerd. Toch worden ze in die maand getroffen door allerlei vormen van ongeluk. Vier weken later keert hun normale en gelukkige leven weer terug, maar daarvoor hebben ze wel zware offers moeten brengen en gaat hun geweten steeds meer opspelen.

November heeft twee delen, waarvan het eerste zich afspeelt in de gelijknamige maand in 2022 (de Donkerder Dagen) en het tweede bestrijkt een tijdperk van elf maanden, die meteen begint na deze nogal duistere periode en eindigt op de tweede november van 2023. Het verhaal, én daarom ook de vele voorvallen, worden afwisselend verteld vanuit het perspectief van de vier gezinsleden van de familie Lewis da Silva. De lezer krijgt hierdoor natuurlijk een goed beeld van hen, hoe ze het zwarte tijdsbestek van vier weken zo goed en ongeschonden mogelijk proberen door te komen en wat ze daarvoor doen en vooral laten. Maar de andere bewoners van Bird Street worden absoluut niet vergeten, want ook aan hen wordt ruim voldoende aandacht besteed en komt je te weten hoe zij die o zo gevreesde dagen doorkomen.

Aanvankelijk verloopt het verhaal wat stroef, voornamelijk doordat de omstandigheden worden geschetst, de personages worden geïntroduceerd (voor in het boek is een namenlijst opgenomen van de bewoners van Bird Street, het raadplegen daarvan is in de beginfase geen overbodige luxe), etc. etc. Nadat deze kleine horde genomen is, beginnen de talrijke gebeurtenissen te leven en voelt de lezer vooral met de Lewis da Silva’s mee. De veelal onverklaarbare dingen die gebeuren maken dat je  nieuwsgierig wordt, zijn mysterieus en zorgen met regelmaat voor de nodige spanning. Daarnaast zijn er enkele heftige scènes die je hoe dan ook aan het boek gekluisterd laten en waar je wel even van gaat slikken. Het is daarom goed dat in de colofon een verwijzing staat naar de zelfmoordlijnen van Nederland en Vlaanderen.

Het boek van Olde Heuvelt is lastig in een specifiek genrehokje te duwen, want in feite is er een mix van roman, thriller, bovennatuurlijk, horror en mysterie. Bovendien zijn er fasen waarin het psychologische aspect heel duidelijk naar boven komt drijven en kan de bewuste novembermaand zonder meer als dystopisch beschouwd worden. Want wie zou zo’n maand willen meemaken? Het duivelse, of misschien wel de duivelse dilemma’s waar de personages voor komen te staan, wordt verpersoonlijkt door een nogal vaag individu die De Accountant wordt genoemd. Hij is van grote invloed op diverse ontwikkelingen die allemaal plaatsvinden, maar eveneens op de gedragingen van de karakters.

In een toegankelijke en eigentijdse schrijfstijl maakt Olde Heuvelt de lezer getuige van het lot van de Bird Streetbewoners. Vanaf het begin werkt hij toe naar een nogal intense en absoluut bijzondere afsluiting. Met November laat de auteur zien dat hij veelzijdiger is dan wellicht gedacht wordt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: November
ISBN:9789022591116
Pagina’s: 460
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Een jaar na zijn scheiding verongelukt Ricks dochter Zoë. Twee jaar later probeert hij met hulp van zijn beste vriend Ingmar weer grip op zijn leven te krijgen. Wanneer hij oude foto’s in het huis van zijn overleden stiefmoeder vindt, raakt hij steeds meer in conflict met zichzelf. Waarom komen de beelden van de foto’s overeen met zijn dromen en wie is dat meisje op een foto dat sprekend op Zoë lijkt? Het verlangen naar antwoorden op zijn vragen leidt hem uiteindelijk naar Le Tréport, Normandië. Het wordt een reis die een gruwelijk verleden aan het licht brengt.

Recensie
Omdat de toneelvereniging waar dameskapper Nico Torrenga deel van uitmaakt in 2015 zonder toneelstuk zat, bedacht hij dat hij er dan zelf wel een zou schrijven. Hij ging aan de slag en ontdekte zodoende zijn passie voor schijven. Aanvankelijk waren dat blijspelen en kluchten, die in Nederland en België werden opgevoerd, maar omdat hij zich verder wilde ontwikkelen, begon hij met korte humoristische verhalen in het Groningse dialect. Uiteindelijk bracht hij 2018 de verhalenbundel Tied veur dieverdoatsie uit en medio 2022 verscheen zijn thrillerdebuut Samen alleen.

Na het overlijden van zijn stiefmoeder vindt Rick van Duren in haar woning een aantal oude foto’s, waarvan de afbeeldingen overeenkomen met beelden uit zijn dromen. Op één foto ziet hij een meisje dat sprekend op zijn twee jaar geleden verongelukte dochter Zoë lijkt. Behalve dat hij zich afvraagt wie het meisje is, heeft hij ook vragen over de andere foto’s. Omdat hij daar een antwoord op wil hebben, vertrekt hij naar het Normandische Le Tréport, een plaatsnaam die hij op een van de foto’s tegenkwam. Daarna wordt hij geconfronteerd met een verleden waarvan hij het bestaan niet wist.

Het verhaal, dat voornamelijk vanuit het perspectief van Rick van Duren verteld wordt, begint met een korte proloog waaruit de strekking van de plot al min of meer opgemaakt kan worden, in ieder geval wat aan het gebeurde zoal ten grondslag ligt. Dit begin prikkelt de nieuwsgierigheid van de lezer een klein beetje en de paar hoofdstukken die daarop volgen versterken dit. Daarnaast creëert de auteur in die beginfase, door wat Van Duren op de foto’s ziet, een enigszins geheimzinnige sfeer. Dit is allemaal van korte duur, want niet snel daarna gaat het vooral over de moeilijke fase waarin Rick, na het verlies van zijn dochtertje Zoë twee jaar eerder, in terecht is gekomen. Zijn zelfmedelijden druipt als het ware, en tot vervelens toe, van de bladzijden af. Natuurlijk moet hier aandacht aan besteed worden, het is immers van wezenlijk belang, maar wel in meer gedoseerde hoeveelheden.

Uiteindelijk keert het tij ten goede, want vele hoofdstukken later komt er spanning in het verhaal en zorgen diverse plotwendingen voor aanmerkelijk meer variatie en een aantal interessante en onverwachte ontwikkelingen. Van Duren lijkt een ontwikkeling te hebben doorgemaakt, want van een man die zelfbeklag hoog in het vaandel heeft staan, verandert hij in een meer zelfverzekerd persoon, ondanks dat glashelder is dat hij nog met een aantal issues uit zijn verleden te kampen heeft. Als de plot al een aardig eind gevorderd is, komt dit ook naar voren en in de laatste hoofdstukken komt dat volledig tot uiting. De lezer kan hierdoor wel wat in verwarring raken en krijgt sowieso het gevoel dat het verhaal niet helemaal af is.

Van de personages die opgevoerd worden, is Rick van Duren degene die het meest in beeld komt. Omdat de lezer over hem het meest te weten komt, is zijn karakter het uitvoerigst uitgewerkt. Voor enkele anderen geldt dat minder en sommigen blijven over de hele linie nogal oppervlakkig. In feite is dat niet eens zo heel erg, want het is van geen enkele invloed op het verhaal zelf, dat overigens wel een bepaalde mate van verdieping heeft. Desondanks blijven er wel een paar open eindjes, want niet aan alles en iedereen wordt evenveel aandacht besteed, waardoor een paar personages of groeperingen iets onderbelicht blijven. Hierdoor lijkt het verhaal niet helemaal af.

De schrijfstijl van Torrenga is wisselend, het ene moment is het toegankelijk en eigentijd, het andere moment komt het een beetje gedateerd over. Toch is deze thriller, die overwegend beeldend is geschreven, goed leesbaar. Een groot minpunt zijn de talrijke taalkundige fouten die in het boek voorkomen, die hebben hoe dan ook een nadelig effect op het leesplezier. Over het geheel genomen is Samen alleen een verdienstelijk, maar niet overweldigend debuut.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Nico Torrenga
Titel: Samen alleen
ISBN: 9789464640212
Pagina’s: 362
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Anna, Henrik en Milena gaan elk jaar samen op wandelvakantie. Dit jaar zijn Anna en Henrik voor het eerst een koppel, en wil Milena haar nieuwe vriend Jacob meenemen om geen vijfde wiel aan de wagen te zijn. Anna en Henrik stemmen in, maar al snel blijkt Jacob erg manipulatief te zijn, en wordt hij steeds dwingender. Zo staat hij erop dat ze hun bestemming aanpassen naar Sarek, een grillig berggebied in het noorden van Zweden: zonder internetverbinding, alleen geschikt voor ervaren klimmers en alleen bereikbaar per helikopter. En terwijl de onderlinge spanningen stijgen en de tocht steeds zwaarder wordt, kan advocate Anna zich niet van de indruk ontdoen dat ze Jacob ergens van kent…

Langzaam verandert de geplande ontspannen vakantie in een zenuw­slopende strijd op leven en dood, en leren de wandelaars niet alleen ­elkaar te vrezen, maar ook de verraderlijke kracht van de wilde Zweedse natuur. Wie overleeft deze helletocht? En welke offers moeten daarvoor worden gebracht?

Recensie
Vijfentwintig jaar geleden startte Ulf Kvensler een carrière als comedian en schreef toen ook scenario’s voor films en televisieseries, voornamelijk comedy en drama. Tijdens die periode heeft hij verschillende ideeën verzameld voor spannende verhalen en thrillers – waar hij groot liefhebber van is – en later bedacht hij dat sommige daarvan weleens materiaal kunnen zijn voor een goed boek. Uiteindelijk debuteerde hij in 2022 met Sarek (Het hoge noorden, 2023), waarvoor hij zich aan het begin van deze eeuw liet inspireren door de vele wandelingen die hij, samen met vrienden, in Jamtland, in het noorden van Zweden heeft gemaakt.

Anna en Henrik zijn een stel en samen met hun gezamenlijke vriendin Milena hebben ze een wandelvakantie gepland. Milena vraagt of ze haar nieuwe vriend Jacob mee mag nemen en na ampele overwegingen gaan Anna en Henrik hiermee akkoord. Nog voor hun wandeling goed en wel begonnen is, komt Jacobs ware aard naar boven drijven, drijft hij zijn zin door om naar Sarek, een onherbergzaam gebied in het noorden van Zweden te gaan, in plaats van naar hun oorspronkelijke bestemming. Tijdens de trektocht neemt de onderlinge spanning toe en krijgt Anna, die strafadvocate is, het sterke gevoel dat ze Jacob eerder heeft gezien.

De korte proloog die bestaat uit een weergave van de communicatie tussen een traumahelikoper en een ziekenhuis zorgt ervoor dat de lezer zich afvraagt wat er met Anna, de vrouw die gered is, is gebeurd. Uit niets blijkt wat haar is overkomen en de letsels die ze heeft opgelopen, wijzen op verschillende oorzaken. Door de chronologische opbouw – de diverse getuigenverhoren van Anna niet meegerekend – van het grootste deel van de plot duurt het een tijd voor je daar achter komt. Zowel de ondervragingen door de politie als de door Anna vertelde gebeurtenissen zorgen ervoor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt gemaakt, overigens zonder dat er een nagelbijtende spanning ontstaat. Het verhaal is ver gevorderd als zich wel diverse spannende momenten voordoen, maar daarvoor ligt de nadruk voornamelijk op de verstoorde verhoudingen en wat het psychologische effect daarvan is.

Het aantal personages blijft beperkt tot vier (de ondervrager voor het gemak buiten beschouwing latend) en daardoor kom je het een en ander over hen te weten en krijg je ook snel een indruk van hun persoonlijkheid. Toch wordt geen van hen even uitvoerig beschreven, maar dit is geenszins een gemis. Hoewel het niet lastig is om je de omstandigheden en gevoelens van de vier wandelaars te kunnen voorstellen, is het wel wat moeilijker om je met hen te vereenzelvigen. Want niet alleen de vraagtekens die het kwartet bij je oproept, zijn daarvoor iets te groot, ook hun gedrag in enkele situaties is weleens merkwaardig.

De veelal korte beschrijving van de gevaren die een trektocht in berggebied met zich mee kunnen brengen, tonen aan dat Kvensler uit ervaring spreekt. Daarnaast geeft hij niet alleen de sfeer van het desolate, bergachtige en ruige gebied goed weer, maar het gevoel dat Anna, Henrik, Milena en Jacob hebben wordt eveneens prima overgebracht. Het verhaal is echter niet overal even beeldend, er zijn namelijk fragmenten die enigszins statisch zijn. Desondanks is de schrijfstijl van de auteur vlot en toegankelijk en trakteert hij de lezer op diverse wendingen waardoor de plot net even iets anders verloopt dan aanvankelijk lijkt. Nadat het verhoor van Anna zo goed als afgerond is, heeft hij nog een verrassing in petto waardoor haar uitgebreide verklaring in een ander daglicht komt te staan. Hij zaait twijfel bij de lezer en na het dichtslaan van het boek is die niet volledig weggenomen.

Al met al is Het hoge noorden een debuut dat zowel iets wegheeft van een avonturenverhaal als een thriller. De diverse aanprijzingen op de (deels inklapbare) achterflap worden niet volledig waargemaakt en zijn derhalve zwaar overtrokken. Het boek is absoluut niet slecht, maar een topper is het evenmin.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ulf Kvensler
Titel: Het hoge noorden
ISBN: 9789022598245
Pagina’s: 430
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
De zomer van 1954: na anderhalf jaar in de jeugdinrichting Salina te hebben vastgezeten, keert de achttienjarige Emmett Watson terug naar zijn ouderlijk huis in Nebraska. Het enige wat daar nog op hem wacht is zijn kleine broertje Billy. Emmetts moeder verliet het gezin toen hij jong was, zijn vader is onlangs overleden en de familieboerderij is door de bank in beslag genomen. Emmett wil met zijn broertje opnieuw beginnen, op een plek ver van huis. Samen met Billy is hij van plan de Lincoln Highway te volgen naar San Francisco, een route die hun moeder volgens een stapel mysterieuze ansichtkaarten jaren eerder heeft afgelegd. Als Duchess en Woolly, twee vrienden uit Salina, plotseling opduiken, neemt de roadtrip een wending. Samen hebben de vrienden een heel ander plan bedacht voor de toekomst van Emmett, een plan dat hen allemaal op een noodlottige reis in de tegenovergestelde richting zal brengen – naar New York.

Recensie
De drie romans die de Amerikaan Amor Towles tot nu toe schreef, werden stuk voor stuk wereldwijde bestsellers. Zijn boeken zijn in meer dan dertig talen vertaald en er zijn ruim vijf miljoen exemplaren van verkocht. Zijn nieuwste publicatie, De Lincoln Highway, verscheen in 2021 en twee jaar later werd het boek in een Nederlandse vertaling en met ongewijzigde titel uitgebracht. De roman speelt zich in de zomer van 1954 af en achteraf wist de auteur dat hij, vanwege de vele veranderingen die Amerika te wachten stonden, daarmee een juiste keuze had gemaakt.

Nadat de achttienjarige Emmett Watson anderhalf jaar heeft vastgezeten in een jeugdinrichting keert hij terug naar huis in Nebraska, waar hij alleen nog maar zijn tien jaar jonger broertje Billy heeft. Zijn moeder heeft het gezin lang geleden verlaten en zijn vader overleed, met achterlating van een enorme schuldenlast, onlangs. Emmett wil met Billy een nieuwe start maken en ze besluiten via De Lincoln Highway naar Californië te vertrekken. Dit plan neemt een andere wending aan als plotseling twee vrienden uit de inrichting voor hun neus staan. Zij hebben namelijk iets anders bedacht waardoor ze gevieren in New York terechtkomen.

De Lincoln Highway, de eerste snelweg die van het westen van de Verenigde Staten naar het oosten loopt, loopt min of meer als een rode draad door het verhaal heen. Niet dat deze weg zo prominent in de schijnwerpers wordt gezet, verre van zelfs, maar de snelweg is wel de aanleiding van de lange reis die Emmett en Billy willen ondernemen en wordt uiteraard regelmatig genoemd. De Highway-onderneming die beide jongens vooraf hadden gepland, pakt volledig anders uit dan ze aanvankelijk in gedachten hadden. De hoofdverantwoordelijken daarvoor zijn Duchess en Woolly, Emmetts vrienden uit de inrichting die geheel onverwacht zijn komen opdraven. Wat de vier hierna beleven gaat ieders voorstelling te boven.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, maar de lezer beleeft het avontuur voornamelijk mee met Emmett, Billy en Duchess, want zij zijn degenen waar de meeste aandacht aan wordt besteed. Toch moet de rol van de andere personages niet worden onderschat. Iedereen heeft namelijk een eigen rol, een eigen persoonlijkheid en een eigen zeer belangrijke bijdrage aan de plot. Zonder een van hen zouden het verhaal en de belevenissen incompleet zijn. Hoewel de lezer zonder meer meeleeft met alle karkaters, weet vooral de jonge Billy zijn hart te stelen. De jongen komt weliswaar wat wijsneuzig over, maar dit leidt op geen enkel moment tot irritatie, onder andere omdat hij vaak bijzonder raak uit de hoek kan komen en dingen overziet die de anderen nog niet gezien of begrepen hebben.

In een buitengewoon toegankelijk, vlotte en beeldende schrijfstijl zet Towles de sfeer van de jaren vijftig van de vorige eeuw uitstekend weer. De vele scènes worden dusdanig beschreven dat je ze als een film voor je ziet. Dialogen zijn net als de personages: overwegend relaxt en geheel in stijl van de periode en omstandigheden. Niets voelt geforceerd aan, waardoor alles in de roman en wat er zoal in gebeurt heel natuurlijk en vanzelfsprekend overkomt. Terwijl van dat laatste eigenlijk absoluut geen sprake is. Hoewel dit boek natuurlijk geen thriller is, bevat het wel een bepaalde spanning en geladenheid en krijgt de lezer te maken met verschillende emoties. Want de ene keer is het ontroerend of aandoenlijk, de andere keer weer serieus of juist humoristisch. Het komt erop neer dat er van alles iets is.

De Lincoln Highway is overladen met complimenten en dat is zonder meer terecht. De roman neemt niet alleen de personages mee op reis, maar de lezer eveneens. Iedereen wordt meegesleurd in allerlei onvoorspelbare situaties en de vele ontwikkelingen zorgen ervoor dat je je geen seconde hoeft te vervelen. Met dit boek toont Towles hoe dan ook aan dat hij een prachtig en meeslepend verhaal kan vertellen.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Amor Towles
Titel: De Lincoln Highway
ISBN: 9789029096690
Pagina’s: 576
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Eind jaren negentig, de Vlaamse Kempen. Jimmy, die thuis een moeilijke tijd doormaakt, leeft helemaal op als de zoon van een gezin Kosovaarse vluchtelingen naast hem in de klas komt zitten. Jimmy is de slimste maar ook eenzaamste van zijn klas. Hij ziet het als zijn missie Tristan Ibrahimi door het schooljaar heen te helpen. Alle tijd die hij niet besteedt aan het verzamelen van flippo’s, brengt hij door bij het Kosovaarse gezin. Wanneer de Ibrahimi’s na een jaar plotseling uitgewezen worden, verzint Tristan een plan dat veel van Jimmy zal vragen.

Recensie
Het smelt, de debuutroman van Lize Spit, was een groot succes. Meer dan tweehonderdduizend exemplaren gingen de toonbank over, het boek is in zestien landen vertaald en in 2023 is de verfilming ervan uitgebracht. In datzelfde jaar verscheen de novelle De eerlijke vinder, het geschenk tijdens de Boekenweek 2023. Het idee van dit boekje komt voort uit haar herinneringen aan een Kosovaars gezin dat bijna vijfentwintig jaar eerder in het dorp waar ze destijds woonde terechtkwam.

Aan het eind van de jaren negentig komt de uit het door oorlog geteisterde Kosovo gevluchte familie Ibrahimi in het – fictieve – dorpje Bovenmeer wonen. Tristan, een van de zonen, komt in de klas naast de slimme, maar ook eenzame Jimmy te zitten. Hun lerares vraagt aan Jimmy om goed voor Tristan te zorgen en daar wijdt hij zich vol overgave aan. Hij verzamelt flippo’s voor zijn vriend en veel van zijn vrije tijd brengt hij bij het Kosovaarse gezin door. Als de familie een uitzettingsbrief ontvangt, verzint Tristan een plan waar hij Jimmy voor nodig heeft.

De novelle, die bestaat uit vier delen, wordt volledig verteld vanuit het perspectief van de tienjarige Jimmy. Hierdoor krijgt de lezer een goede indruk van hem en waar hij zich in zijn vrije tijd mee bezighoudt. Uit alles valt op te maken dat hij, mogelijk als gevolg van een aantal dubieuze praktijken van zijn ondertussen vertrokken vader, erg in zichzelf gekeerd is en dat hij min of meer zijn vlucht zoekt in het doen en laten van een volwassene. Hij creëert als het ware een wereld voor zichzelf. Dit verandert enigszins na de komst van de Kosovaarse familie. Jimmy leeft helemaal op, vooral omdat hij nu belangrijk kan zijn voor een ander, in dit geval de twee jaar oudere Tristan.

Natuurlijk heeft Tristan het een en ander verteld over hun vlucht uit Kosovo, de ontberingen die ze hebben moeten doorstaan toen ze de hele afstand te voet naar België hebben afgelegd. Als Jimmy een nacht bij de familie mag logeren, krijgt hij nog veel meer mee van het oorlogstrauma waar de familie mee te kampen heeft. Dit gevoel laat Spit erg goed overkomen en de lezer voelt de posttraumatische stress van de Ibrahimi’s min of meer zelf ook. Je leeft zonder meer met hen mee en kunt je niet aan de indruk onttrekken dat het gezin in bepaald opzicht symbool staat voor iedere uit een oorlogsgebied afkomstige vluchteling.

Zodra de familie Ibrahimi heeft vernomen dat ze niet in België mogen blijven, smeden Tristan en zijn zus Jetmira een plan dat ervoor moet zorgen dat ze alsnog een verblijfsvergunning zullen krijgen. Aan dit plan, dat nogal ondoordacht, maar wel aandoenlijk is, kun je merken dat ze in feite nog kinderen zijn, maar ook dat hen de wanhoop nabij is. Vanaf het begin dat de twee hun idee aan Jimmy voorleggen, voelt de lezer al aan dat het nooit goed kan gaan. Hierdoor ontstaat een bepaalde spanning, die aan het eind van het boekje zelfs nog iets intenser wordt.

Een van de thema’s in De eerlijke vinder is realistisch en actueel, maar de problematiek die dit met zich meebrengt, wordt op een redelijk luchtige en zonder meer toegankelijke manier gebracht. De auteur heeft er hoe dan ook voor gewaakt een zwaar verhaal te schrijven. Oppervlakkig is het evenmin, want wat ze de lezer wil laten weten, komt bijzonder goed over. Al met al heeft Spit een erg geslaagd Boekenweekgeschenk geschreven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Lize Spit
Titel: De eerlijke vinder
ISBN: 9789059657328
Pagina’s: 92
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Rechercheur Scarlett Delaney arriveert op de plaats delict van een onmogelijke moord: de onthoofding van een beroemde socialite tijdens een drukbezocht feest, gruwelijke foto’s die op haar eigen sociale media werden geüpload en haar lichaam dat vervolgens op onverklaarbare wijze verdween. De derde moord in korte tijd, met dezelfde handelswijze… ongetwijfeld het werk van de door de media genaamde Jackdaw killer. Scarlett moet samenwerken met Henry Devlin, de knappe en charmante ‘privédetective’ die is ingehuurd om te doen wat de politie niet lijkt te kunnen. De eerste misstap van de Jackdaw biedt hen een onverwachte kans om daadwerkelijk een leven te redden. Maar zal de aantrekkingskracht van hun eigenbelang en hun tikkende tijdbom van een relatie lang genoeg standhouden om hen beiden veilig tot het bittere einde te helpen?

Recensie

De in 2017 verschenen debuutthriller Ragdoll, tevens het eerste deel van een trilogie, betekende voor Daniel Cole meteen zijn wereldwijde doorbraak. Het boek is in vierendertig landen uitgebracht en tevens als televisieserie verfilmd. Om tijdens de lockdown niet gek te worden van verveling is hij begonnen aan een nieuw boek. De titel van de in juli 2023 gepubliceerde thriller is Jackdaw en het is het eerste deel van een serie met rechercheur Scarlett Delaney.

Tijdens een feestje wordt het hoofd van een bekende socialite aangetroffen, maar haar lichaam blijkt te zijn verdwenen. Terwijl rechercheur Scarlett Delaney nog volop met het onderzoek bezig is, wordt een nieuwe vergelijkbare moord gepleegd en korte tijd later zelfs een derde. Omdat de lichamen bekrast zijn, hebben de diverse media de moordenaar Jackdaw (de kauw) genoemd. Dan ontmoet Delaney de uiterst knappe Henry Devlin, met wie ze uiteindelijk gaat samenwerken. Vanaf dat moment maakt ze vorderingen, ondanks dat ze merkt dat Devlin niet lijkt te zijn wie hij zegt dat hij is.

De melding van de vondst van een lijk aan het eind van de korte proloog is het enige uit deze inleiding dat iets met de rest van het verhaal te maken heeft. Maar omdat de setting nogal bijzonder is, word je enigszins nieuwsgierig gemaakt naar wat er exact aan de hand is en wat er precies is gebeurd. Zodra rechercheur Scarlett Delaney en haar collega annex mentor brigadier Frank Ash zich met deze zaak inlaten, wordt dit iets inzichtelijker, maar blijven de vragen zich opstapelen, zowel bij de lezer als bij beide politiemensen. Dit komt onder meer doordat het lichaam van de dode spoorloos verdwenen is, het hoofd uitgezonderd.

Ondanks een veelheid aan gebeurtenissen, leveren de talrijke bizarre scènes vooralsnog niet zo heel veel spanning op. Pas als de plot halverwege is, doet zich een kentering voor en ontstaan er enkele spannende situaties en nog wat later in het verhaal nemen die in aantal toe. De thrillerkenmerken, die tot dan zo goed als afwezig waren, worden zichtbaar en bovendien verandert de structuur. De eerste helft van het boek staat bol van schijnbaar humoristische flauwigheden – er zijn zelfs momenten die in een slechte Amerikaanse klucht niet zullen misstaan – en onwerkelijke omstandigheden. Door de al aangehaalde structuurverandering heeft de auteur blijkbaar ook ingezien dat hij hier niet mee door kon gaan, want de toonzetting verandert uiteindelijk drastisch pas daarna ontstaat er een thrillerwaardiger geheel.

De drie personages die het verhaal dragen zijn Scarlett Delaney, Frank Ash en de tamelijk zelfingenomen Henry Devlin. Ze zijn, elk op hun eigen manier, markant. Desondanks kom je niet eens zo heel erg veel over hen te weten. Ze worden plompverloren geïntroduceerd, ze doen wat ze moeten doen en aan het eind heb je hen eigenlijk niet eens zo heel goed leren kennen. Al met al zijn en blijven ze dus vrij oppervlakkig. Voor de plot geldt dit evenzeer, hierin is geen enkele diepgang te bespeuren. Aan het eind van het boek richt Cole zich dan ook nog even tot de lezer en verklaart hij dat dit precies zijn bedoeling is en dat het verhaal uitsluitend geschreven en bedoeld is om uit de werkelijkheid te ontsnappen. Hierin is hij hoe dan ook geslaagd, want alles wat zich erin afspeelt, is ver bezijden de realiteit en bij vlagen absurdistisch.

Na de zonder meer spectaculaire ontknoping sluit de auteur af met maar liefst drie epilogen en uit elk daarvan kan worden afgeleid dat de deur naar een vervolg wagenwijd openstaat. Van in ieder geval Delaney zal de lezer zo goed als zeker nog wel meer horen. Deze eerste kennismaking is er echter een met twee gezichten en daarom is Jackdaw, vertaald door Josee Koning, een aarzelende start van de nieuwe serie.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Daniel Cole
Titel: Jackdaw
ISBN: 9789021040981
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Na een heftige periode grijpt verandermanager en psycholoog Mara van den Berghe met beide handen een tijdelijke klus aan. In opdracht van de eigenaar van een psychologisch onderzoeksbureau, verblijft Mara een maand intern op landgoed Huis ten Have te Veenbrug in Groningen. Het landgoed heeft een rijke geschiedenis en diende van 1882 tot 1893 als psychiatrische kliniek voor vrouwen. Het doel is een negenjarig meisje met gedragsproblemen, Annabelle van Haeften, te observeren, te diagnosticeren en een behandelplan op te stellen. Maar waar is Annabelles vader en wat is er met haar moeder? Waarom ligt het bewaard gebleven archief nog niet in het museum van Veenbrug? Welke geheimen worden er door de familie van Haeften en het personeel verzwegen of zelfs toegedekt? Algauw vermoedt Mara dat de oorzaak van Annabelles problematiek weleens in de geheimzinnige en verstoorde familiedynamiek is te vinden. Samen met Thomas van Willingen, zoon van de huishoudster en student Psychologie, gaat Mara op onderzoek. Als er een moord wordt gepleegd, is het einde nabij…

Recensie
Op jonge leeftijd, ze was nog maar net tien, begon Suzanna Esther met het dagelijks bijhouden van een dagboek. In zekere zin waren dat haar eerste schreden op het schrijverspad. Ze debuteerde in 2017 met Wervelstof, dat gebaseerd is op waargebeurde feiten. Inmiddels heeft ze vijf thrillers op haar naam staan, waarvan Giftig, dat in 2021 is verschenen, de laatste is. Naast auteur is ze eveneens kunstenaar en schrijft ze columns voor diverse fora, online magazines en blogs.

Psycholoog en verandermanager Mara van den Berghe heeft een aanbod geaccepteerd om het gedrag van het negenjarig meisje Annabelle van Haeften te analyseren. Daarvoor moet ze een maand lang in Huis ten Have, een voormalige psychiatrische kliniek en tegenwoordige residentie van haar opdrachtgever woont, verblijven. Ze komt er al snel achter dat niet alleen de familie Van Haeften iets te verbergen heeft, maar het personeel dat voor hen werkt ook. Omdat haar conclusie is dat de problemen van Annabelle weleens met dier familie en wat er gebeurd is te maken kunnen hebben, gaat ze op onderzoek uit.

In het eerste hoofdstuk maakt de lezer kennis met Mara van den Berghe, vanuit wier perspectief het grootste deel van het verhaal wordt verteld. Dat is niet het enige, want door de stem uit de intercom waar ze zich meldt én haar ontmoeting met jachtopziener Dudley krijg je er ook al meteen een globale indruk van met wat voor familie ze te maken krijgt en hoe de verhoudingen liggen. Aan het begin van de plot voel je aan alles dat er iets niet in orde is en dat de Van Haeftens iets te verbergen hebben. Ook merk je dat Mara in het verleden zelf iets meegemaakt of ondervonden heeft. Deze elementen zorgen ervoor dat je nieuwsgierigheid enigszins geprikkeld wordt. Je wilt immers te weten komen wat er aan de hand is en wat Mara overkomen is.

Heel geleidelijk wordt het geheim dat de familie Van Haeften ontwricht lijkt te hebben ontrafeld. Dat gebeurt via de al dan niet bewuste loslippigheid van enkele personages en de onderzoeksdrift van Mara. De nieuwsgierigheid van de lezer wordt daardoor stukje bij beetje bevredigd. Hoewel er wel het een en ander gebeurt, leidt dit niet tot een enorme hoeveelheid spannende momenten. Ze zijn er wel, maar het blijft allemaal vrij beperkt. Dat komt vooral door het ontbreken van actie. Pas aan het eind van het verhaal is er wat dat betreft meer dynamiek en dan komt de spanningsboog iets strakker te staan. De auteur heeft overigens nooit de intentie gehad om een verhaal de schrijven waar de spanning vanaf spat. De nadruk ligt vooral op de gespannen verhoudingen binnen de familie Van Haeften en de meeste van hun personeelsleden en dat komt uitstekend over.

De schrijfstijl van Esther is vlot, toegankelijk en beeldend. Dat laatste zowel visueel (dat zegt het woord immers al) als auditief. De auteur gebruikt bijvoorbeeld woorden als ‘bam’ en ‘pok’ om aan te geven hoe iets over het algemeen gehoord wordt. Het verhaal wordt hierdoor levendiger. In tegenstelling tot voorgaande doen sommige woorden wat achterhaald aan. Deels bewust, want de familie Van Haeften wil laten merken dat ze van rijke komaf zijn, deels niet. Dergelijke termen zijn absoluut niet onjuist, maar in de huidige tijd komen ze wel een beetje ouderwets over. De plot bevat overigens wel een te groot aantal taalkundige slordigheden en een paar onduidelijkheden, die overigens geen nadelige invloed op het verhaal hebben.

Giftig kenmerkt zich door een aantal bijzondere personages en situaties, een sfeer die zo nu en dan snijdend en beklemmend is, maar ook met een spanning die wat achterblijft. Desondanks is het hoe dan ook een  aangename en plezierig leesbare thriller.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Suzanna Esther
Titel: Giftig
ISBN: 9789083127620
Pagina’s: 308
Eerste uitgave: 2021