Beschrijving
Journalist Viljar Ravn Gudmundsson ontvangt een mail van iemand die aankondigt als scherprechter het leven van een vrouw op zal eisen. Als de vrouw de volgende dag vermoord wordt aangetroffen, realiseert Viljar zich dat het bloedserieus was. Zeker als hij na door de politie ondervraagd te zijn weer een aankondiging ontvangt. Inspecteur Lotte Skeisvoll moet op jacht naar een achteloze seriemoordenaar die eropuit lijkt de politie te willen tergen. Maar is hij wel zo achteloos?

Recensie
Al sinds hij als kind voor het eerst in de bibliotheek kwam, was Geir Tangen gefascineerd geraakt door boeken. Zijn eerste spannende verhalen schreef hij toen hij ongeveer twaalf jaar oud was en als tiener schreef hij gedichten die in de lokale krant werden gepubliceerd. Rond zijn vijfentwintigste droomde hij ervan om een roman te schrijven, maar pas in 2001, toen hij zijn huidige vrouw ontmoette, ging hij ermee aan de slag. Toch heeft het nog ruim vijftien jaar geduurd voordat zijn debuut Het meesterwerk verscheen. Dit eerste deel van een trilogie is begin 2018 in Nederland uitgegeven.

De ooit gerenommeerde journalist Viljar Ravn Gudmundsson krijgt een e-mail waarin een onbekende aangeeft een vrouw te zullen vermoorden. Hij besteedt er geen aandacht aan, maar een dag later wordt het dreigement uitgevoerd. De bewuste vrouw wordt vermoord aangetroffen. Omdat Viljar de e-mail toch naar de politie doorgestuurd heeft, wordt hij ondervraagd. Kort daarna ontvangt hij een nieuw bericht. Inspecteur Lotte Skeisvoll onderzoekt de zaak en moet jacht maken op, naar wat lijkt, een seriemoordenaar. Deze lijkt een spel met de politie te spelen en zijn slachtoffers willekeurig uit te zoeken. Maar is dit wel zo?

Het verhaal speelt zich af in verschillende periodes, het heden (2014) en het verleden, dat ongeveer vier á vijf jaar eerder is. Verder wordt het vanuit het perspectief van verschillende personages verteld. Het ene is dat van Viljar, het andere en dat is een veel korter verhaal van Jonas. Daarnaast is er nog, in cursief, het relaas van de ‘onbekende’, die zich Stein Amli noemt. Van het verhaal van Viljar en dat van Amli is vanaf het begin al duidelijk dat die een verband met elkaar hebben, maar dat van Jonas lijkt er niets mee te maken te hebben. Pas aan het eind van het boek wordt helder wat dit met het geheel te maken heeft. Dat zorg voor een spanningsveld dat door het hele boek voelbaar is.

Vanaf het begin is het sowieso al intrigerend, het maakt nieuwsgierig. Daardoor zit de lezer in feite al meteen in het verhaal, ondanks dat er nog helemaal geen sprake is van spanning. Die spanning komt er gedurende de plot overigens wel degelijk. Halverwege het gemakkelijk leesbare verhaal neemt het aantal plotwendingen zienderogen toe en dat zorgt voor een steeds grotere spanningsboog. Door de vele beeldende beschrijvingen, het gebruik van namen van bekende auteurs, maar ook door bekende muzieknummers in het verhaal te verwerken komt alles erg realistisch over. Daar heeft Tangen goed over nagedacht.

Hoewel het in het begin nog wel eens lastig was om alle personages in de juiste context te plaatsen, levert dat al snel geen enkel probleem meer op. De plot is subtiel en erg goed uitgewerkt en de ontknoping is ronduit verrassend. Toch bevat het verhaal, dat overigens bijzonder origineel is, wel wat kleine clichés, die het eigenlijk niet waard zijn genoemd te worden. Het meesterwerk is een prima begin van de trilogie en met Lotte Skeisvoll heeft Tangen een krachtig en interessant seriepersonage gecreëerd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Geir Tangen
Titel: Het meesterwerk
ISBN: 9789044351217
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
De Duitse Jenny Aaron behoorde tot de top van de politie, een van de allerbesten. Tot een missie in Barcelona catastrofaal mislukt en Jenny niet alleen haar zicht verliest, maar ook haar collega en geliefde Niko zwaargewond achterlaat. 

Nu, vijf jaar later, heeft ze geleerd hoe ze in haar donkere wereld kan navigeren, maar wordt ze nog altijd gekweld door het verraad aan Niko. Als Jenny een telefoontje krijgt van haar ex-collega’s uit Berlijn, die haar hulp bij het vinden van een seriemoordenaar nodig hebben, krijgt ze de kans haar eer te herstellen.

Wanneer Jenny ontdekt dat ze de dader beter kent dan ze ooit had gedacht, bevindt ze zich al in een razendsnel, bloedstollend kat-en-muisspel in de straten van Berlijn…

Recensie
De uit Duitsland afkomstige auteur Andreas Pflüger brak zijn studies theologie en filosofie, waarna hij overging tot het schrijven van hoorspelen, toneelstukken en scenario’s. Voor de televisieserie Tatort schreef hij bijvoorbeeld zesentwintig afleveringen. Zijn eerste thriller, Operation Rubikon, is in 2004 verschenen en werd in 2016 herdrukt. Ruim tien jaar later verscheen Voor eens en altijd, een thriller waarin Jenny Aaron voor het eerst haar opwachting maakt. Dit boek werd genomineerd voor de Crime Cologne Award en de redactie van iTunes riep het uit tot thriller van het jaar 2016.

Jenny Aaron werkt bij de politie en als een van de besten is ze doorgedrongen tot een speciale en exclusieve eenheid die De Afdeling wordt genoemd. Samen met haar partner en vriend Niko wordt ze voor een missie naar Barcelona gestuurd. Deze mislukt volkomen, Niko raakt ernstig gewond en Jenny wordt blind. Vijf jaar later, ze werkt inmiddels op een andere afdeling, vragen haar ex-collega’s haar hulp bij het vinden van een seriemoordenaar. Voor haar is dit de kans om haar schuldgevoel over Barcelona kwijt te raken, maar ook om af te rekenen met de man die daar verantwoordelijk voor is.

Eigenlijk hoef je er vanaf het begin van het Voor eens en altijd niet aan te gaan twijfelen, maar Pflüger weet hoe hij een verhaal neer moet zetten. Natuurlijk, hij heeft al naam gemaakt als scenarioschrijver, maar dat is toch anders dan het schrijven van een boek. Toch is het een voordeel dat hij die ervaring heeft en dat is te merken, want in vaak korte en krachtige zinnen weet hij tot de kern door te dringen. Daarbij ziet hij de kleinste details niet over het hoofd. Sterk is hoe hij de lezer laat verplaatsen in de blindheid van Jenny Aaron. In de toelichting achterin het boek vermeldt de auteur over zijn zo zorgvuldig mogelijk research en ook dat hij met vier blinde vrouwen gesproken heeft. Hierdoor weet hij de belevingswereld van Aaron prima over te brengen.

De proloog, waar het verhaal mee begint, speelt zich in het verleden af en heeft al een flinke dosis actie en daardoor spanning. Deze introductie loopt als een rode draad door het verhaal heen en was overduidelijk van invloed op de rest van het leven van Jenny. Het is niet voor niets dat de auteur teruggrijpt naar een grote hoeveelheid flashbacks. Dat hij hiervoor gekozen heeft, zorgt er wel voor dat je Aaron goed leert kennen en dat haar personage grondig uitgediept wordt. Door haar handicap, een originele keuze van de auteur, merkt de lezer al snel dat ze anders is dan het gemiddelde thrillerpersonage. Dat ze niet kan zien weerhoudt haar er echter niet van om aan alles mee te (willen) doen. Vanaf het begin is het in ieder geval duidelijk dat ze een bijzonder, maar ook interessant personage is.

Hoewel dit wel degelijk de eerste thriller met Aaron is, krijgt de lezer af en toe wel de indruk dat er in een eerder deel meer aan voorafgegaan is. Pflüger geeft zo nu en dan wel een uitleg, maar die voldoet niet altijd. Daardoor, en dat is jammer, blijf je wel eens met een enkele vraag zitten. De auteur maakt regelmatig gebruik van een mooie zinnen, maar even zo vaak lijkt hij zichzelf wat te verliezen en wordt het te ingewikkeld, dan leest het verhaal een stuk moeilijker en zorgt het toch redelijk snelle verhaal voor vertraging. Desondanks boeit Voor eens en altijd en kan Jenny Aaron uitgroeien tot een interessant seriepersonage.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Andreas Pflüger
Titel: Voor eens en altijd
ISBN: 9789401610827
Pagina’s: 399
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Wie zwijgt is een geraffineerde pageturner over een anonieme ‘onderzoeker’, zoals hij zichzelf noemt. De verteller erft een fortuin en besluit zijn leven te wijden aan het stalken van vrouwen. Na dossierkasten vol informatie te hebben verzameld van talrijke nietsvermoedende vrouwen raakt hij gefascineerd door Frances, een beeldschone carrièrevrouw. Hij beschrijft tot in detail hoe hij haar precies bestudeert, wat hij daarbij allemaal waarneemt, en dringt steeds verder haar leven binnen. Als lezer wil je niets liever dan mee in het verhaal, wat zorgt voor een merkwaardige overeenkomst tussen je eigen nieuwsgierigheid en de obsessie van de verteller.

Recensie
Leo Benedictus studeerde af aan de Universiteit van Oxford en werkte als schrijver van reclameteksten en momenteel is hij freelance journalist voor The Guardian, een krant waar hij ook hoofdredacteur voor was. The Afterparty, dat meteen op de longlist voor de Desmond Elliottprijs 2011 terechtkwam, betekende in 2011 zijn debuut als schrijver. Zijn tweede boek, Wie zwijgt, verscheen in 2019 in het Nederlands. Hij is momenteel ook ‘writer-in-residence’ aan de Holland Park School in zijn woonplaats Londen.

Door een erfenis wordt de verteller van het verhaal schatrijk. Hij besloot niet meer naar zijn werk te gaan en om de tijd te verdrijven begon hij met het stalken van vrouwen, zelf noemt hij dat onderzoeken. Na verloop van tijd ziet hij Frances, een mooie vrouw die met haar carrière bezig is. Hij richt zijn vizier op haar en beschrijft erg gedetailleerd hoe hij haar achtervolgt, wat hij daarbij ziet en dringt zich steeds meer aan haar op. Wat voor Frances erg vervelende gevolgen heeft.

Voor wie zich altijd al een keer in het hoofd van een stalker heeft willen verplaatsen, is Wie zwijgt een uitgelezen kans. Het verhaal wordt namelijk verteld vanuit een naamloze ik-figuur die zich voor het grootste deel rechtstreeks tot de lezer richt. In zijn monoloog vertelt hij wat hem ertoe heeft gebracht om vrouwen te gaan stalken, maar ook hoe hij te werk gaat en hoe hij het leven van deze vrouwen binnendringt. Zonder dat ze er zelf erg in hebben. Hoewel hij weet dat wat hij doet in wezen niet door de beugel kan, is hij er min of meer van overtuigd dat hij alles goed doet, dat zijn dagelijkse bezigheden niet fout zijn. Misschien is dat wel symptomatisch voor een stalker, ervan overtuigd zijn dat hij geen misdaad pleegt, maar zich daarbij niet realiseert welke impact zijn achtervolgingsdrift op het slachtoffer kan hebben. Benedictus weet dit alles goed tot uiting te brengen en daardoor komt het verhaal behoorlijk realistisch over.

Hoewel Wie zwijgt geen lastig boek is om te lezen, is het er wel een waar de lezer de aandacht bij moet blijven houden. De verteller vervalt namelijk nog wel eens in zijn eigen, soms filosofische, gedachten en die er heel goed voor kunnen zorgen dat ze vragen oproepen. Vragen die misschien niet direct beantwoord worden, maar wel tot nadenken aanzetten. Natuurlijk heeft het verhaal ook meer dan genoeg luchtige situaties die er mede voor zorgen dat het boek, ondanks het thema, toch prettig leesbaar is. Het enige dat die leesbaarheid zou kunnen bemoeilijken is het ontbreken van aanhalingstekens bij de dialogen. Dat is absoluut niet storend, eerder ongebruikelijk.

Bij de meeste stalkers blijft het bij het achtervolgen en lastigvallen van hun beoogde slachtoffers, maar ‘onze’ verteller gaat op een gegeven moment veel verder dan dat alleen. Vooral veroorzaakt door zijn obsessie voor een van de vrouwen die hij stalkt. Dit zorgt voor een aantal plotwendingen die het verhaal een andere richting meegeven en daardoor gaat het nog meer intrigeren dan het al doet. Wie zwijgt, dat niet alleen de kenmerken van een roman maar ook van een thriller heeft, zit psychologisch sterk in elkaar en heeft daarnaast een voortdurend spanningsveld. De lezer beleeft het verhaal als stalker, maar kan meevoelen met de slachtoffers. Het is knap van de auteur om dit te bewerkstelligen. Evenveel lof gaat naar Ineke Lenting, wier vertaling de juiste snaar weet te raken.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Leo Benedictus
Titel: Wie zwijgt
ISBN: 9789046823613
Pagina’s: 224
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Het ogenschijnlijk pittoreske dorpje Beek is in de greep van de Wylerheks, een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze de huizen binnen, nachtenlang staat ze aan je bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend.

Er wordt alles aan gedaan om haar aanwezigheid geheim te houden. Maar als een groep jongeren besluit viral te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen…

Recensie
In zijn tienerjaren las Thomas Olde Heuvelt alle boeken van onder andere Stephen King en Tolkien en tijdens zijn studie ontdekte hij Ruiz Záfon en Yann Martel. Al deze auteurs hebben invloed gehad op zijn eigen carrière als schrijver. Dat geldt ook voor de dood van zijn vader, afscheid nemen en dood zijn terugkerende thema’s in zijn boeken. In 2012 debuteerde hij met de fantasyroman De onvoorziene. Elf jaar later verscheen zijn horrorthriller Hex, dat tot televisieserie wordt bewerkt. Hij heeft diverse prijzen gewonnen, waaronder in 2015 de prestigieuze Amerikaanse Hugo Award voor het beste korte verhaal.

Het Gelderse dorpje Beek heeft een geheim te bewaren. Buitenstaanders worden ontmoedigd zich er te vestigen, maar als je er eenmaal woont, kun je er nooit meer weg. Reden daarvan is de Wylerheks, een zeventiende-eeuwse vrouw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Op willekeurige momenten komt ze tevoorschijn, dringt huizen binnen en blijft daar langdurig staan. Iedere dorpsbewoner weet dat haar ogen en mond nooit geopend mogen worden. Een groep van vijf jongeren doet er alles aan om de heks te filmen en plaatst de beelden op een besloten website. Maar dan gaat het mis en ontstaan er enorme problemen.

Vreemd en bizar. Dat is de eerste indruk die je tijdens het lezen van de eerste hoofdstukken van Hex krijgt. Maar, en dat is de andere kant van het verhaal, het intrigeert ook, het maakt nieuwsgierig. En dat zorgt er vervolgens weer voor dat er een spanningsveld ontstaat dat gedurende de plot alleen maar toeneemt. Er is niet alleen spanning van het willen weten, maar ook spanning die je als het ware de adem beneemt. Dat zorgt ervoor dat het verhaal van begin tot eind boeit, dat je als lezer ook in de ban van de heks raakt. Knap van Olde Heuvelt om zoiets voor elkaar te krijgen. Ondanks dat je eigenlijk wel weet dat het pure fictie is, komt dit ook omdat het verhaal bijzonder realistisch overkomt. Mede dankzij de beeldende beschrijvingen van diverse situaties, maar vooral van Beek.

Behalve spannend is het verhaal bij vlagen ook luguber, dan merk je overduidelijk de invloeden van Stephen King. Toch heeft de auteur wel degelijk een eigen draai aan het verhaal gegeven, het is origineel en, hoewel de heks uit de middeleeuwen stamt, heeft het vooral een hedendaags tintje. Want videoblogs en social media hebben een belangrijke en in feite een onmisbare rol in het verhaal. Je kunt zelfs zover gaan om te stellen dat de auteur zijn tijd enigszins vooruit was. Neem bijvoorbeeld de uit de hand lopende protesten van de gele hesjes in Frankrijk in gedachten. Daarbij is in zekere zin sprake van een volksoproer, die is er ook in de ontknoping van het verhaal. Een overeenkomst is duidelijk merkbaar.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, maar de rode draad is altijd de Wylerheks. Hierdoor wordt het een gevarieerd verhaal, heeft het voldoende afwisseling en een soms mooie symboliek. Denk daarbij aan de uit, die er regelmatig in voorkomt. In de Indianen-mythologie staat het dier symbool voor transformatie, het oude moet sterven om ruimte te maken voor iets nieuws. De onwerkelijke en daardoor ongeloofwaardige ontknoping, een ware Apocalyps, heeft daar alle schijn van. Dat einde ten spijt, is het Olde Heuvelt zonder meer gelukt om met Hex een boeiend en buitengewoon leesbaar horrorverhaal neer te zetten.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: Hex
ISBN: 9789024573349
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
Commissaris Matthäi belooft de ouders van een op gruwelijke wijze vermoord meisje op zijn erewoord dat hij de dader zal vinden, terwijl hij weet dat hij de volgende dag naar Amman zal vertrekken voor zijn nieuwe baan. Collega’s pakken de verkeerde op, die na harde verhoren die nacht nog bekent en vervolgens zelfmoord pleegt. Het onderzoek wordt afgesloten. Vol schuldgevoel annuleert Matthäi zijn reis, en hij besteedt de rest van zijn leven aan het zoeken naar de werkelijke moordenaar. De manier waarop hij dat doet is zowel zeer dubieus als geniaal, en de apotheose is zo absurd dat geen romanschrijver die voor zijn rekening zou willen nemen.

Recensie
Een van de studies die de Zwitserse auteur Friedrich Dürrenmatt gevolgd heeft, was literatuur. Hoewel zijn vroegere proza onder invloed stond van Kafka, begon hij met het schrijven van toneelstukken en luisterspelen. Zijn eerste toneelstuk was Es steht geschrieben, dat opviel door de scherpe tegenstellingen. Zijn volgende werk bestond vooral uit enigszins absurdistische komedies of satires. 26Aan het begin van de jaren vijftig, vooral wegens geldgebrek, begon hij met het schrijven van misdaadromans. De verdenking was zijn eerste boek dat in het Nederlands is vertaald. In mei 2018 is het in 1958 geschreven De belofte uitgegeven.

Na afloop van een lezing krijgt een schrijver van misdaadverhalen een lift van een voormalig politiecommandant. Dan krijgt hij het verhaal te horen van commissaris Matthäi, die de ouders van een vermoord meisje beloofd heeft de dader te vinden. Ondanks dat hij op het punt staat om naar Jordanië te vertrekken, bijt hij zich erin vast. Wanneer iemand voor de moord wordt opgepakt, blijft Matthäi van mening dat het de verkeerde is en gaat hij nog fanatieker op jacht naar de echte dader. Hij bedenkt een vernuftig plan en is ervan overtuigd dat de moordenaar hiermee gepakt kan worden.

In 1957 kreeg Dürrenmatt de opdracht om een script te schrijven voor een televisiefilm met als thema seksueel misbruik bij kinderen. Dat werd Es geschah am hellichten Tag, een film die uiteindelijk niet op televisie, maar wel in de bioscoop te zien was. De auteur zelf was niet tevreden over het scenario en daarom schreef hij De belofte, dat aan het eind enigszins afwijkt van de film. Vanaf het begin van het verhaal is al min of meer te merken dat hier een filmscenario aan ten grondslag ligt. De omgeving is beeldend beschreven, maar ook de woedende en soms bedrukte stemming van de bewoners van Mägendorf wordt, nadat ze gehoord hebben dat er een meisje vermoord is, uitstekend weergegeven en is heel duidelijk voelbaar.

Dat is het sterke van de schrijfstijl van Dürrenmatt, hij weet exact over te brengen wat hij bedoelt. Daar heeft hij overigens bijzonder weinig woorden voor nodig, want in heldere zinnen, de ene keer kort, de andere keer wat langer, heeft hij een kort, maar intrigerend en boeiend verhaal gecreëerd. Een verhaal dat er meteen is, want de belangrijkste personages worden niet uitgebreid voorgesteld. Ze zijn er gewoon. Die ontbrekende introductie is absoluut geen gemis, vooral omdat de personages stuk voor stuk krachtig zijn, maar ook een interessante persoonlijkheid hebben.

De belofte draait om de speurtocht naar de moordenaar van het meisje, om het echte politiewerk, maar het laat vooral zien wat dat met je doet (in dit geval commissaris Matthäi) als je daardoor geobsedeerd geraakt bent. Het is daarom een misdaadroman waarin de psychologische aspecten hoogtij vieren. Als het er de schijn van heeft dat de zaak onopgelost blijft en de personages, maar ook de lezer, met een katterig gevoel achter lijken te blijven, komt Dürrenmatt met een geheel onvoorziene plotwending tevoorschijn. Want in de ontknoping komt de waarheid alsnog boven water. Deze is even bizar als onwaarschijnlijk, hoewel onthutsend er waarschijnlijk een beter woord voor is. De auteur laat daarmee de lezer bevredigd, want er is namelijk een gesloten eind, achter. Toch resteert er voor diezelfde lezer wat om over na te denken. Want hoever zou je zelf gaan om een moord geheim te houden?

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Friedrich Dürrenmatt
Titel: De belofte
ISBN: 9789025308452
Pagina’s: 178
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
New York wordt geterroriseerd door de Knekelman, een demonische taxichauffeur die zijn passagier voor hun rit met de dood laat betalen. Maar elke moord geeft hij de politei de kans zijn volgend slachtoffer te redden mits zij de cryptische aanwijzingen die hij achterlaat op tijd kunnen ontcijferen.

De enige die daartoe in staat is, is Lincoln Rhyme. Aan zijn carrière als politieman is echter een voortijdig einde gemaakt door een ongeluk tijdens zijn werk. Hij is volledig verlamd en heeft besloten een einde aan zijn leven te maken. Maar voordat hij met hulp van zijn arts zijn laatste wil ten uitvoer kan brengen, wordt hij gebeld door zijn vroegere partner bij de New Yorkse politie met het verzoek de Knekelman op te sporen.

Samen met agente Amelia Sachs, die zijn ogen en oren wordt, begint Lincoln een waanzinnige wedloop tegen de tijd. En bij iedere moord en aanwijzing trekt hij de lust om de nek van de Knekelman strakker aan. Tot Lincoln de ware reden achter de moorden ontdekt en wie het volgende slachtoffer is…

Recensie
Voordat Jeffery Deaver fulltime schrijver werd, was hij journalist, advocaat en folkzanger. Vanaf 1990 is hij zich volledig op het schrijven van thrillers gaan richten en inmiddels is hij uitgegroeid tot een van de meest verkopende auteurs ter wereld. Zijn boeken worden in 150 landen verkocht en in meer dan 25 talen vertaald. Hij debuteerde in 1988 met Manhattan is my beat, het eerste deel van de Rune-trilogie. Zijn meest succesvolle boeken zijn die uit de Lincoln Rhyme-serie, waarvan Tot op het bot uit 1997 de eerste is. Hij heeft een aantal nominaties en prijzen op zijn naam staan.

In New York worden willekeurige mensen ontvoerd en later vermoord. De moordenaar staat al snel bekend onder de naam de knekelman. Op de vindplaats laat hij aanwijzingen achter zodat de politie via het achterhalen hiervan het volgende slachtoffer kan redden. De politie schakelt de verlamde ex-rechercheur Lincoln Rhyme in, omdat hij de enige is die hem kan helpen de dader te vinden. Hij wil dat agente Amelia Sachs hem hierbij assisteert. Zij dient in feite als zijn ogen. Samen gaan ze de uitdaging aan en komen steeds dichter bij de moordenaar. En dan ontdekt Rhyme wie het volgende slachtoffer wordt.

De eerste hoofdstukken van Tot op het bot zijn vooral een introductie van de personages, wat er bij hen leeft maar ook een beetje hoe hun fysieke gesteldheid is. Vaak kan een dergelijke opsomming saai zijn, maar daar is hier geen sprake van. De lezer leert hen steeds meer kennen terwijl er tegelijkertijd wat gebeurt. Daardoor heb je in feite al vanaf het begin niet veel tijd nodig om in het verhaal te komen en kun je je dus al vrij snel een beeld van Rhyme en Sachs, de belangrijkste personages, vormen.

Omdat Rhyme forensisch onderzoek doet, wordt er door het hele verhaal heen uitgebreid aandacht besteed aan deze tak van de wetenschap. Interessant is dat zeker, want daardoor krijg je een globale indruk van wat een sporenonderzoek inhoudt. Maar daarin schuilt ook het gevaar, omdat een uiteenzetting hierover nog wel eens langdradig kan zijn. In dit verhaal is het niet anders. Een ander nadeel is dat er nogal wat technische, en ook wel eens wat medische, terminologie wordt gebruikt. Begrijpelijk, want het draait immers om technisch onderzoek, maar er wordt niet overal een uitleg voor gegeven. Voor een leek is het dan al gauw onbegrijpelijke taal.

Het verhaal speelt zich vaak in een hoog tempo af en dat komt de spanning ten goede. Er zijn zelfs situaties waar het op het randje van het lugubere is. Dit, maar ook de schrijfstijl van Deaver, zorgt ervoor dat het boek bijzonder gemakkelijk leesbaar is. Een ander pluspunt is de uitgebreide uitwerking van de personages. Hierdoor gaat de lezer zich identificeren met vooral Rhyme en Sachs. Zij zijn interessant en maken gedurende het verhaal een ontwikkeling door. Een ander boeiend karakter is Thom. Hij is de assistent/verpleger van Rhyme en weet alles uitstekend te relativeren.

Hoe verder de ontknoping nadert, hoe hoger het tempo wordt. Tegelijkertijd neemt op die momenten de spanning toe. Tot op het bot eindigt verrassend en is overduidelijk een opmaat voor een vervolg. Het is een prima introductie van het duo Rhyme en Sachs en Deaver lijkt daarmee een gouden greep gedaan te hebben.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeffery Deaver
Titel: Tot op het bot
ISBN: 9789026974700
Pagina’s: 303
Eerste uitgave: 1998

Beschrijving
Faye van Laar woont al sinds haar vroege jeugd in psychiatrische inrichting Groot Loenen op de Veluwe. Haar vader is er directeur, maar ze is ook patiënt, en samen met een vijftal medepatiënten vormt ze een ongebruikelijke familie.
Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.

Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat een onwaarschijnlijk speurdersduo.

Recensie
Een van de bekendste seriepersonages in het werk van Corine Hartman is Jessica Haider. Het succes van deze reeks, dat met Doodskleed een vroegtijdig eind inluidde, betekende tevens dat de thrillerwereld niet meer om haar heen kon. Eind mei 2019 is Een duister pad, het eerste deel van een nieuwe serie met Faye van Laar als belangrijkste personage, verschenen. Een BBC-documentaire over het sterk groeiende gebruik van antidepressiva onder jongeren was de basis voor dit verhaal, net als een aanklacht tegen het bedrijf dat Seroxat op de markt brengt.

Borderliner Faye van Laar is begin dertig en woont al zo goed als haar hele leven in de psychiatrische instelling Groot Loenen, waarvan haar vader directeur is. Dan wordt Emilie, een voormalig soapactrice die aan achtervolgingswaanzin leidt en beweert dat haar vriend Steven is vermoord, opgenomen. Faye trekt met haar op, gelooft haar en gaat op onderzoek uit. De politie gaat er echter vanuit dat Steven zelfmoord heeft gepleegd, maar rechercheur Simon te Bresser is daar niet van overtuigd. Wanneer Emilie plotseling verdwijnt, komt de zaak in een ander daglicht te staan en lijkt Simon gelijk te krijgen.

Dat een psychiatrische instelling het decor is in een thriller is niet zo uniek. Wat echter wel bijzonder, en dus origineel is, is dat een van de bewoners eigen onderzoek verricht en tevens behulpzaam is bij het recherchewerk. Dat zie je dus niet vaak, niet in fictie, maar zeker niet in de realiteit. Is Een duister pad daardoor dan ongeloofwaardig? Aan de ene kant misschien wel, maar daar staat tegenover dat Hartman de schijn weet op te houden dat het verhaal zomaar waar kan zijn. Dat is vooral te danken aan de alledaagse en realistische dialogen, maar ook omdat ze waargebeurde feiten in het verhaal heeft verwerkt. Voor de lezer wordt het daardoor herkenbaar.

Een duister pad is nog wel een typisch eerste deel van een serie, er wordt vrij veel aandacht besteed aan de persoonlijke omstandigheden van de personages. Hierdoor leert de lezer ze vrij goed kennen, zorgt het voor de nodige diepgang, maar lijkt het thrilleraspect enigszins naar de achtergrond te verdwijnen. De uitgebreidere introductie heeft overigens niet tot gevolg dat de spanning, die gedurende de plot langzaam wordt opgebouwd, achterwege blijft. Dat spanningsveld is er wel, maar dan vooral psychologisch en dat komt mede door een aantal verrassende plotwendingen. Ondanks een aan zekerheid grenzend vermoeden omtrent de identiteit van de dader, bevat de ontknoping toch een onverwachte ontwikkeling. Daardoor blijft het verhaal de lezer van begin tot eind bezighouden.

Net als in veel van haar boeken stipt Hartman ook in deze jongste thriller een aantal maatschappelijke thema’s aan. Ze waakt er echter wel voor dat het geen zwaar en moeilijk leesbaar verhaal wordt. In vlot taalgebruik weet ze de kern daarvan goed over te brengen zonder dat het oppervlakkig wordt, maar de lezer wel tot denken aanzet. Ronduit interessant zijn de bewoners van de instelling. Ze hebben stuk voor stuk hun eigenaardigheden en dat maakt ze bijzonder. En dit keer is het niet het politieonderzoek dat het boeiendst is, dat loopt op zich wel, maar het is juist die ‘familie’, zoals Faye ze noemt. Hoe ze reageren, hoe ze handelen, wat hen overkomen is en hoe hun onderlinge interactie is. Dat, en ook de wisselwerking tussen Faye en Simon, is wat intrigeert.

Of een eerste deel van een nieuwe serie in de smaak gaat vallen, is natuurlijk altijd de vraag. Maar met Een duister pad heeft Hartman zonder meer de juiste weg ingeslagen. Want deze ouverture is een veelbelovende start van een zo goed als zeker nieuwe succesreeks.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Corine Hartman
Titel: Een duister pad
ISBN: 9789403158303
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Will voelde hoe het kraakbeen van de luchtpijp meegaf. Terwijl hij bleef knijpen, sloot hij zijn ogen… zonder medelijden, zonder na te denken Een huwelijksreis met bestemming Cancun, Mexico. De wittebroodsweken van advocaat Will Chambers en zijn vrouw Fiona worden wreed verstoord door een gruwelijke gebeurtenis: de bevrijding van een ontvoerde regeringsfunctionaris leidt tot een viervoudige moord op onschuldige burgers. De ervaren marineofficier Caleb Marlowe, die aan het hoofd van de bevrijdingsactie stond, neemt manmoedig de schuld van de zaak op zich. Will gelooft echter in Marlowes onschuld en stelt alles in het werk om de officier vrij te pleiten. Terwijl internationale politieke afspraken Marlowes zaak tot wereldniveau verheffen, wordt de situatie voor Will steeds complexer en persoonlijker; een van de getuigen blijkt een oue vijand van hem te zijn. Zowel de advocaat als zijn cliënt hebben een moeilijke vraag te beantwoorden: is vergeving mogelijk?

Recensie
De Amerikaan Craig Parshall is niet zo bekend in Nederland, terwijl hij toch al een aantal bestsellers op zijn naam heeft staan en boeken van hem op de New York Times Best Seller List en CBA-bestsellerlist hebben gestaan. Zijn boeken zijn in verschillende talen vertaald en kenmerken zich doordat religie een belangrijke rol in zijn verhalen speelt. De meeste van zijn boeken komen in serie voor, waaronder Het einde, de Trevor Black-serie en Waarheid en Recht. Vermoorde onschuld is het derde boek uit de laatstgenoemde serie. Behalve auteur is hij ook advocaat.

Tijdens de huwelijksreis van advocaat Will Chambers en zijn vrouw Fiona in Cancun wordt de ontvoerde Amerikaanse minister van Economische Zaken bevrijd. Niet veel later worden vier onschuldige burgers vermoord. Kolonel Caleb Marlowe, verantwoordelijk voor de bevrijding, neemt hiervan de schuld op zich, hoewel hij wel aangeeft onschuldig te zijn. Will wordt zijn advocaat en zal hem bij het Internationale Hof van Justitie vrij moeten pleiten. Een van de getuigen in de zaak blijkt een oude bekende van Will te zijn. Daardoor wordt het voor hem steeds lastiger, maar ook persoonlijker.

Vermoorde onschuld is het derde deel van de serie Waarheid en recht. Hoewel het verhaal op zichzelf staat, heeft het, vooral door een aantal vaste personages, wel enkele verwijzingen naar de voorgaande boeken. Omdat dat niet hinderlijk is, is dit deel heel goed afzonderlijk van de andere te lezen. Doordat het verhaal begint met een actiescène is het meteen boeiend en interessant, maar het levert ook een aantal vragen op. Deze worden gedurende de plot overigens wel beantwoord. Het lukt Parshall niet om dat overweldigende begin continu vast te blijven houden. Ondanks de voldoende spannende momenten, heeft het ook delen dat het een stuk minder boeiend is. Dan is het zelfs wat langdradig. Dat is jammer voor een thriller die vrij sterk begint.

De auteur heeft een religieuze achtergrond en heeft deze overtuiging in zijn verhaal verwerkt. Hij dringt de lezer zijn mening absoluut niet op, maar doordat hij zijn geloof onder andere op deze manier uitstraalt, komt het soms wel wat belerend op de lezer over. En juist die bladzijden, maar ook een aantal waar wat dieper op de rechtspraak ingegaan wordt, zorgen ervoor dat er desinteresse kan ontstaan. Dat is jammer, want Vermoorde onschuld is zeker geen vervelend boek om te lezen. De schrijfstijl is namelijk erg toegankelijk en daardoor leest het boek vlot.

Intrigerend en interessant is dat het boek een globaal inzicht geeft in de keuken van de internationale rechtspraak. In feite is het daardoor ook nog enigszins leerzaam. Ook de corruptie van (of in) de Amerikaanse politiek is een onderwerp dat niet door de auteur wordt geschuwd. Hieruit kan de lezer opmaken dat er in dat politieke systeem nog steeds niets veranderd is. Deze items, samen met de soms aanwezige spanning, maken dat Vermoorde onschuld hoe dan ook een onderhoudende thriller is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Craig Parshall
Titel: Vermoorde onschuld
ISBN: 9789085200772
Pagina’s: 492
Eerste uitgave: 2007

Beschrijving
Alexander ‘Hoek’ Holman leidt een dubbelleven. Hij is een levende legende in de kickbokswereld; als begenadigd trainer heeft hij vele vechters naar de top geleid. Tegelijkertijd is Holman sinds jaar en dag een belangrijke schakel in de criminele organisatie van André Krook, een van de laatste godfathers van de Amsterdamse onderwereld. Holman en Krook zijn bloedgabbers, een verbond dat gesmeed werd in een ver verleden. Die hechte vriendschap komt onder druk te staan als een jonge Syrische vluchteling de boksschool binnenloopt. De jongen is het grootste talent dat hij ooit onder zijn hoede heeft gehad, maar de razendsnelle opmars van zijn nieuwe protegé plaatst ook Holman in het felle licht van de schijnwerpers. Het zorgvuldig bewaarde evenwicht tussen zijn twee levens wankelt. En de gevolgen zijn dodelijk.

Recensie
In zijn puberteit had Donald Nolet een fascinatie voor material arts, een vechtkunst die naar elke techniek van vechten en oorlogvoering kan verwijzen. Zelf heeft hij aan nunchaku-do gedaan, maar omdat hij onder andere vechtsportmagazines las, raakte hij ook geïnteresseerd in andere vechtsporten, waaronder kickboksen. Ongeveer vijf of zes jaar geleden hoorde of zag hij een bericht over het overlijden van een van de grondleggers van deze sport in Nederland. Dit inspireerde hem tot het schrijven van Hoek, zijn jongste thriller die in mei 2019 is verschenen.

Voormalig kickbokser en legende Alexander Holman, bijnaam Hoek, is de eigenaar van Bushi Gym en traint daar jonge vechters die de top willen bereiken. Hij heeft echter ook nog een ander leven, want hij is de rechterhand van André Krook, een toonaangevende crimineel in de Amsterdamse onderwereld. Van jongs af aan zijn ze al vrienden en niets staat die vriendschap in de weg. Dan komen twee mensen op Alex’ pad, zijn dochter Hannah en de Syrische vluchteling Ali Ayob, die een groot talent in de kickbokswereld blijkt te zijn. De band die de twee vrienden hebben, verandert en de gevolgen zijn dramatisch.

In Hoek heeft Nolet ervoor gekozen om twee verhaallijnen te hanteren. Een verhaallijn die zich afspeelt in de kickbokswereld en een andere waarin het tweede leven van Holman het belangrijkst is. Hoewel er wel een raakvlak is, komen beide afzonderlijke verhalen eigenlijk nooit samen. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, Alex is immers de rode draad, maar samenvloeien tot één geheel doen ze niet. Aan de ene kant kun je dus stellen dat het verhaal over het kickboksen achterwege had kunnen blijven, aan de andere kant is een deel van dat verhaal ook weer nodig om het andere goed te kunnen vertellen. Het is dan ook niet zo vreemd dat de lezer een dubbel gevoel aan het lezen van dit boek overhoudt. Want is die vechtkunst nou het belangrijkste of geldt dat voor de criminele activiteiten van Holman en Krook?

Als lezer mag je verwachten dat Holmans misdadige kant, en ook alles wat daarbij komt kijken, spannende momenten oplevert, Hoek is immers een thriller. Die spanning komt er echter erg bekaaid vanaf, pas op tweederde van het verhaal voor het eerst en dan duurt het tot de – verrassende – ontknoping dat het opnieuw zover is. En dan realiseer je je in feite dat het een thriller is die je leest. Voor het overige is het bovenal een relaas over het kickboksen en een van ieder spanningsveld beroofd verhaal over de productie van een nieuwe geestverruimende drug. Dit alles heeft wel een bijzonder leesbare verpakking, want in alledaags taalgebruik, zeker waar het de Amsterdamse humor en uitdrukkingen betreft, weet Nolet de lezer wel aan zich te binden, ook degene die niets met de vechtsport heeft.

Het is overigens goed te merken dat Nolet op de hoogte is van de ins en outs binnen de kickbokswereld, maar ook de terminologie van andere vechtsporten kent. Deze gebruikt hij met regelmaat, waarbij de auteur er wel voor heeft gezorgd dat het voor een leek altijd duidelijk is wat dergelijke woorden en uitdrukkingen betekenen. Overigens heeft het verhaal wel een kleine merkwaardigheid, want Zada, het nichtje van Ali, wordt het ene moment als erg volwassen neergezet, het andere moment is ze echter weer een kind van twaalf.

Dat Nolet een verhaal weet neer te zetten is bekend en dat blijkt ook uit Hoek. Toch is dit, en dat is vooral te wijten aan een overdosis vechtsport en een gebrek aan spanning, niet de beste van de auteur. De ontknoping maakt nog wel het nodige goed, maar Nolet kan stukken beter. Dat heeft hij met zijn voorgaande thrillers wel bewezen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Donald Nolet
Titel: Hoek
ISBN: 9789403147406
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Werner Mans heeft alles redelijk voor elkaar. Oké, zijn werk stelt niet veel voor. Hij fotografeert wegwerpartikelen voor ziekenhuizen en laboratoria, als het al tot fotograferen komt. Maar hij heeft een vrouw, een dochter en een stacaravan. Alles gaat goed. Tot zijn dochter zo nodig naar een discotheek… nee, een club wil. Werner weet hoe het er daar aan toegaat. Vroeger kwam hij er ook. De vrienden die zijn dochter daar leert kennen, bedreigen Werners kalme bestaan. Voor het eerst in zijn leven moet hij opkomen voor zichzelf. Met alle gevolgen van dien.

Recensie
Al op jonge leeftijd bepaalde Gert-Jan van den Bemd dat schrijven een van zijn belangrijkste levensbehoeften moest zijn. Daarom legde hij vast wat hij zag, met de intentie dat hij het op een dag zou kunnen gebruiken. Dat gebeurde aanvankelijk met korte verhalen, voor een aantal heeft hij een prijs gewonnen, maar ook schreef hij artikelen voor diverse tijdschriften. In 2018 verscheen zijn debuutroman De verkeerde vriend, een verhaal waarvoor hij inspiratie opdeed tijdens een zomervakantie op een camping. Naast schrijver is hij tevens kunstenaar, fotograaf en wetenschapsjournalist.

Al jaren achtereen brengt de bedaarde en wat saaie Werner Mans, samen met zijn vrouw Murielle en dochter Roos, de zomermaanden door in hun stacaravan op een nabijgelegen camping. Op een avond wil Roos met haar vriendinnen naar een club. Het is de discotheek waar hij zelf vroeger ook regelmatig kwam. Zijn dochter raakt er bevriend met een aantal andere jongeren en nodigt ze geregeld uit om op de camping te komen zwemmen. Werner en campingbeheerder Bruno vinden dat ze overlast veroorzaken en willen er wat aan doen. En dan lijkt alles uit de hand te lopen.

In de jaren dertig van de vorige eeuw zong cabaretier en revueartiest Louis Davids het lied Als je voor een dubbeltje geboren bent, bereik je nooit een kwartje. De betekenis hiervan is in De verkeerde vriend volledig van toepassing op protagonist Werner Mans. Hij wil wel anders zijn dan hij in zijn leven tot dusver was, maar als zich een paar keer een kans voordoet, valt hij toch weer terug naar zijn eigen grijze en grauwe bestaan. De lezer zou bijna medelijden met hem krijgen, maar hem bovenal willen aansporen om eens uit de band te springen, om iedereen versteld te doen laten staan door veranderde gedragingen. En toch heeft een dergelijk personage wel iets, het is weer eens wat anders dan een onverslaanbare superheld. Kortom, de auteur heeft van Werner wel een origineel en eigenlijk ook wel intrigerend persoon gemaakt.

Het verhaal, waar een proloog aan voorafgaat, heeft gedurende de plot soms een lichte spanningsboog. De lezer krijgt steeds meer het gevoel dat er iets dreigt te gebeuren en vooral door wie. Dat het anders kan verlopen, komt op die momenten eigenlijk niet in je op. Vooral de eerste helft van het verhaal gebeurt er eigenlijk niet zo heel erg veel, om een enkele plotwending na. Er is dan ook geen spanning, maar de tweede helft wordt het anders, dan doen zich enkele onverwachte wendingen voor, gaat het tempo soms omhoog en is er af en toe spaken van een wat verhoogd spanningsveld. Toch wil het met die spanning niet lukken, alleen de ontknoping, die verrassend is, kan er een beetje aan tippen. Over het algemeen is het echter te tam, er zijn te weinig wendingen in het verhaal die ervoor zorgen dat de lezer op het puntje van zijn stoel gaat zitten. Dat is jammer, want het verhaal leent zich er in principe wel voor.

Wat wel duidelijk te merken is, is dat Van den Bemd weet hoe hij een verhaal moet vertellen. Dat is hem zonder meer gelukt, in eenvoudig taalgebruik, je zou kunnen zeggen dat het alledaags is, heeft hij een vrij geloofwaardig boek geschreven. Personages zijn zo neergezet dat het je buren zouden kunnen zijn en sommige situaties kun je zelf hebben meegemaakt. De beeldende beschrijvingen maken het verhaal verder af. Toch zitten er ook een paar eigenaardigheden in het verhaal waarvan je je afvraagt of dat in werkelijkheid zou kunnen. Desalniettemin is De verkeerde vriend een verdienstelijk debuut en kan een volgende roman er alleen maar op vooruitgaan.

Met dank aan de auteur voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Gert-Jan van den Bemd
Titel: De verkeerde vriend
ISBN: 9789022334966
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2018