Beschrijving
DE FRANSE RIVIERA, WINTER 1992
In een ijskoude nacht, wanneer de campus van een elitaire kostschool geteisterd wordt door een sneeuwstorm, verdwijnen de negentienjarige modelleerling Vinca Rockwell en de filosofieleraar met wie zij een geheime relatie had. Voor Vinca is de liefde ‘alles of niets’. Niemand zou haar ooit nog terugzien.

DE FRANSE RIVIERA, VOORJAAR 2017
De ooit onafscheidelijke Fanny, Thomas en Maxime – Vinca’s beste vrienden – hebben elkaar niet meer gesproken sinds hun afstuderen. Ze zien elkaar voor het eerst weer terug bij de reünie van hun school. Vijfentwintig jaar geleden pleegden de drie onder vreselijke omstandigheden een moord, waarna ze het lichaam verborgen in de muur van hun gymzaal. Dezelfde muur die nu gesloopt gaat worden om plaats te maken voor een ultramodern gebouw.

Wat is er werkelijk gebeurd in die koude nacht, zo lang geleden?

Recensie
Vanwege zijn liefde voor New York spelen enkele van de verhalen van Guillaume Musso zich in die wereldstad, maar ook in Noord-Amerika, af. Een paar hebben Parijs als decor, maar nog nooit had hij een boek geschreven waarin een verhaal zich in zijn geboortestreek afspeelde. Met Het meisje en de nacht, dat eind mei 2019 is verschenen, is daar verandering in gekomen. Want deze keer vindt het verhaal plaats in en rond Antibes, een plaats aan de Franse Riviera en waaraan hij veel herinneringen heeft.

In de winter van 1992 verdwijnen de negentienjarige Vinca Rockwell, leerlinge van een elitaire kostschool en haar leraar filosofie, met wie ze een relatie had. Na deze ontdekking heeft niemand ze meer teruggezien. Vijfentwintig jaar later komt de inmiddels bekende schrijver Thomas Degalais over vanuit New York naar Antibes voor een reünie van zijn school. Hij ontmoet er zijn oude vrienden Fanny en Maxime. Ze hebben een gezamenlijk geheim, want in die winter van destijds hebben ze een moord gepleegd en het lichaam in een muur, die nu dreigt te worden gesloopt, van laten verdwijnen.

Het meisje en de nacht speelt zich afwisselend af in twee verschillende jaren, 1992 en 2017. De flashbacks zorgen er sowieso al voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar wat er in het verleden precies is gebeurd, maar ook welke gevolgen dat in het heden heeft. Er creëert zich al een licht spanningsveld. Gedurende de plot neemt dat alleen maar toe, overigens zonder dat het verhaal een zinderende spanning kent. Dat heeft het ook niet nodig, want het lukt Musso om de lezer deelgenoot van het verhaal te maken, je wordt zelf min of meer een soort Thomas, uit wiens perspectief het grootste deel van het verhaal wordt verteld.

Dat het verhaal zich in een vrij korte tijd afspeelt, nog geen vierentwintig uur, zorgt ervoor dat het een behoorlijk tempo heeft. Het gevolg daarvan is onder andere dat het steeds meer gaat boeien, dat het intrigeert. Je gaat je dingen afvragen, je trekt je eigen conclusies en dan blijkt dat de auteur je toch nog op een verkeerd been heeft gezet. Wat ook sterk is, is dat Musso je laat denken of geloven wat hij wil dat gedacht of geloofd wordt. Hij speelt in feite met het brein van de lezer, suspense waar Hitchcock van zou smullen. Bovendien is het verhaal ook nog eens realistisch, vooral te danken aan het feit dat de auteur namen van bestaande personen aan het verder fictieve verhaal heeft toegevoegd. Dat geeft het een meerwaarde.

Het heeft er veel van weg dat de auteur al in een redelijk vroeg prijsgeeft wat er exact gebeurd is en dat de lezer denkt te weten hoe alles precies in elkaar steekt. Desondanks blijft de onzekerheid knagen, er blijven onbeantwoorde vragen en je vraagt je zelfs af of de weergave van Thomas wel de juiste is. Doordat aan het eind van het verhaal ook een aantal hoofdstukken vanuit het perspectief van enkele andere personages wordt verteld, wordt pas écht duidelijk wat er in 1992 gebeurd is. En weet je dat je eigenlijk geen voorbarige conclusies moet trekken.

Het meisje en de nacht is bijzondere thriller die niet al te ingewikkeld is, maar zeker ook niet oppervlakkig. Het is gewoon een boek dat erg prettig leest, goed in elkaar steekt en van een zeer behoorlijk niveau is. Musso is en blijft een auteur om in de gaten te houden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Guillaume Musso
Titel: Het meisje en de nacht
ISBN: 9789400510807
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Gedreven door een zucht naar avontuur meldt Eden Lumas zich bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog aan als vrijwilliger bij de Waffen-SS. Hij trekt met het Duitse leger op naar Rusland, om daar aan het Oostfront te ontdekken dat hij terecht is gekomen in een meedogenloze vernietigingsoorlog. Als hij betrokken wordt bij de uitroeiing van de Joden raakt hij in gewetensnood. In zijn poging een Joodse vrouw en haar baby te redden, wordt hij ontdekt, terechtgesteld en voor dood achtergelaten. Hij bezwijkt echter niet aan zijn verwondingen en vanaf dat moment staat zijn leven in het teken van de jacht op Julius Liedtke, de SS’er die verantwoordelijk was voor Lumas’ executie. Nadat hij talloze ontberingen heeft doorstaan komt hij aan in Berlijn, maar daar loopt het spoor dood. Na de oorlog weet Lumas te ontsnappen naar Zuid-Amerika, waar het Argentinië van Juan en Eva Perón vele gevluchte nazi’s een veilig onderkomen biedt. Als hij de invalide Sophie Denrée ontmoet, hoopt hij met haar een nieuw leven op te bouwen. Maar al snel wordt hij ingehaald door zijn verleden en raakt hij betrokken bij de strijd op leven en dood tussen gevluchte nazi’s en overlevende Joodse wrekers.

Recensie
De (nieuwe) uitgever van Gauke Andriesse vond het een goed idee om aan die start een nieuwe naam te verbinden. Het pseudoniem Felix Weber was een feit en onder deze naam verscheen in 2016 Tot stof, dat een jaar later bekroond werd met de Gouden Strop, een prijs die hij in 2011 onder zijn eigen naam ook al won. In 2018 is de tweede thriller onder pseudoniem verschenen. Dat was Genadeschot en de Tweede Wereldoorlog is hierin opnieuw het thema.

De Nederlander Eden Lumas was tijdens de Tweede Wereldoorlog vrijwilliger bij de Waffen-SS. Hij heeft gruwelijke verschikkingen doorgemaakt en zelf ook mensen omgebracht. Toch krijgt hij last van zijn geweten en wanneer ontdekt wordt dat hij een Joodse vrouw en haar baby wilde redden, wordt hij gemarteld en laat men hem voor dood achter. Hij vlucht, net als veel nazi’s, naar Argentinië, waar hij de invalide Sophie Denrée ontmoet en met haar een nieuwe start wil maken. Hij heeft echter ook een missie, de man vermoorden die hem heeft gemarteld. Maar eveneens raakt hij betrokken bij een strijd tussen ontsnapte nazi’s en Joden die gerechtigheid willen voor het leed dat hen is aangedaan.

De definitie van een thriller is dat het een spannend verhaal is, waarbij de nadruk gelegd wordt op actie en gevaar. Genadeschot heeft geen van deze drie elementen. Het is vooral een persoonlijk verslag – van Eden Lumas – hoe het hem in de Tweede Wereldoorlog is vergaan, maar vooral over zijn naoorlogse tijd, waarin hij op zoek is naar wraak en vergelding, maar ook waarin hij een nieuw bestaan probeert op te bouwen. Een groot deel van dit relaas gaat traag voorbij en heeft geen enkele spanning. Dat wil echter niet zeggen dat het verhaal geen interessante frasen kent, die zijn er wel degelijk, maar ver in de minderheid. Dan wil het verhaal zelfs boeien, maar regelmatig is het ook wel eens vervelend en daardoor kabbelt het moeizaam voort.

Vooral het begin van het verhaal zorgt nog wel eens voor problemen en verwarring. Het is dan niet meteen duidelijk wanneer en waar het zich afspeelt, er is namelijk geen enkele plaats- of tijdsaanduiding. Gedurende de plot blijft deze achterwege, maar de geschetste onduidelijkheid verdwijnt. Dat bevordert de leesbaarheid van het verhaal, wat natuurlijk een stuk aangenamer is. In het begin komt Genadeschot nogal klinisch over, maar naarmate het verhaal vordert komt daar wel wat verandering in, het wordt wat beeldender, waardoor de lezer zich goed in het verhaal kan inleven. Dat is vast en zeker mede te danken aan de grondige research die de auteur verricht zal hebben, veel van wat in het boek wordt aangehaald is ook werkelijk gebeurd en het is bekend dat Argentinië een soort vrijstaat voor oorlogsmisdadigers was.

De uitwerking van het personage Lumas is zorgvuldig en uitgebreid, zodoende leert de lezer hem erg goed kennen en komt veel over hem te weten. Ook over Sophie wordt ruim voldoende verteld, zij heeft immers ook een belangrijke rol in het verhaal. Het verhaal maakt goed duidelijk dat de Tweede Wereldoorlog buitengewoon verschrikkelijk was en dat de gruwelijkheden mensonterend waren (geldt dat niet voor iedere oorlog?). Dat weet de auteur goed op de lezer over te brengen. Over het algemeen is Genadeschot door dit alles een redelijk geslaagd verhaal, maar waarom het als thriller wordt aangeduid blijft een groot raadsel. Het is vooral een oorlogsroman waarin het hoofdpersonage een eigen missie heeft. Daarin is het boek redelijk geslaagd, maar als thriller slaat het de plank dus volledig mis.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Felix Weber
Titel: Genadeschot
ISBN: 9789402311655
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Na de dood van haar baby Dolores glijdt Charlotte steeds verder af in het diepgewortelde verlangen haar perfecte baby te herscheppen. Vervreemd van haar man en haar omgeving brengt ze al

haar tijd door in haar zelfgeschapen poppenkabinet, waar de aanwezigheid van Dolores maar al te reëel is. Tot ze ontdekt dat het gezin verderop in de straat een nieuwe baby heeft…

Recensie
Na het succes van zijn eerste horrorthriller Hex raakte Thomas Olde Heuvelt, volgens eigen zeggen, geblokkeerd. Hij voelde de druk van het idee dat enorme hoeveelheden lezers uitkeken naar een nieuw boek, maar ook van de verwachtingen van buitenlandse uitgevers. Hij voerde gesprekken met andere auteurs, kreeg het plezier in schrijven terug, met als resultaat zijn tweede thriller Echo, dat in mei 2019 is uitgegeven. Daarnaast mocht hij het geschenk voor de Spannende Boeken Weken 2019 schrijven. De titel van dat altijd dunne boekje is Dolores Dolly Poppedijn.

Door een miskraam verliest Charlotte haar dochtertje Dolores. Ze kan haar dood moeilijk verwerken en stort geestelijk steeds meer in. In haar hevige drang naar een perfecte baby slaat ze door, maar komt ze ook steeds meer in een figuurlijk moeras terecht. Ze heeft zich voorgenomen om Dolores te herscheppen om zo haar wens in vervulling te laten gaan.

De grote vraag is of Olde Heuvelt het succes in dit dunne geschenkboekje kan evenaren of, in het meest extreme geval, zelfs kan verbeteren. Het antwoord daarop is even direct als simpel, nee, dat kan hij niet. Bij lange na niet, want Dolores Dolly Poppedijn is, behalve soms wat vreemd, gespeend van iedere vorm van spanning. Het is voor een groot deel wel herkenbaar als, maar dat wordt over de helft van het verhaal pas écht duidelijk, een Olde Heuvelt. Het verhaal heeft dus wel degelijk de kenmerken van een horrorthriller in zich. Het jammere is echter dat dat niet helemaal uit de verf komt, daarvoor ontbreken de gruwelijke details. Misschien omdat dit boekje een cadeautje is, is dat een bewuste keuze van de auteur geweest. Het is immers de bedoeling dat het een breder publiek bereikt, alleen gaat dat dan ten koste van het griezelelement.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van het belangrijkste personage, Charlotte. Deels lijkt het in dagboekvorm gedaan te zijn, deels ook niet. Wat wel opvalt is dat het geregeld in rijmvorm verteld wordt. Dat doet Charlotte vaker, zegt ze. Op de lezer komt dit warrig en af en toe onsamenhangend over, daardoor is er niet aldoor een touw aan het verhaal vast te knopen, zeker niet in het begin. Gedurende de plot wordt dat beter, maar dat neemt niet weg dat het verhaal stroef en moeizaam leest en dus wat lastig te volgen is.

Desondanks weet de auteur de lezer toch wel wat nieuwsgierig te maken, je wilt uiteindelijk toch weten hoe het verhaal afloopt. Je weet dat er in de ontknoping wat gaat gebeuren, dat voel je door het hele verhaal heen, maar wat dat dan is, blijft tot het eind in het ongewisse. Die uiteindelijke finale is onverwacht en bizar en laat zelfs nog het nodige aan de verbeelding van de lezer over. Alsof er na het laatste hoofdstuk en de laatste woorden nog meer kan gebeuren. Hoewel de slotscène enigszins luguber is, Olde Heuvelt heeft daar geen problemen mee, heeft Dolores Dolly Poppedijn niet de kwaliteit van de reguliere boeken van de auteur. Om lezers voor zich zien te winnen, is het schrijven van dit geschenkboekje een gemiste kans.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: Dolores Dolly Poppedijn
ISBN: 9789059054907
Pagina’s: 96
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Tijdens een bezoek aan zijn vroegere woonplaats Burlington in de staat Ohio, wordt Amos Decker benaderd door een man die hij in eerste instantie niet herkent. Maar wanneer de man zich aan hem voorstelt, gaan alle alarmbellen af. Meryl Hawkins was de eerste persoon die Decker ooit arresteerde voor moord, vele jaren geleden toen Decker als jonge rechercheur aan het begin van zijn carrière stond. Het betrof een viervoudige moord – twee mannen en twee kinderen – en het bewijs was overweldigend: op de plaats van de misdaad achtergelaten DNA en een vingerafdruk lieten er geen twijfel over bestaan wie de dader was. Hawkins werd gearresteerd, berecht en veroordeeld tot levenslang. Nu, twaalf jaar later, vertelt Hawkins aan Decker dat hij is vrijgelaten omdat hij op sterven ligt. Maar voor hij sterft, wil hij nog eenmaal duidelijk maken dat de moorden waarvoor hij is gestraft, nooit door hem zijn gepleegd.

Zou Decker destijds een fout hebben gemaakt? Wanneer hij zich weer verdiept in de zaak, ontdekt hij dat het bewijsmateriaal dat toen zo overtuigend leek, misschien toch niet zo zuiver was. Samen met zijn vroegere partner Mary Lancaster gaat hij op zoek naar de waarheid, maar dat neemt niet iedereen hem in dank af…

Recensie
Eigenlijk heeft David Baldacci geen enkele introductie meer nodig. Hij is een veelschrijver van wie de laatste twintig jaar minstens twee thrillers per jaar zijn verschenen. Het zal daarom niemand verbazen dat zijn boeken in meer dan 45 talen zijn vertaald, maar ook dat er wereldwijd meer dan 130 miljoen exemplaren van verkocht zijn. Hij schrijf zowel standalones als series, waarvan die van King & Maxwell en Amos Decker misschien wel de bekendste zijn. De vijfde en tevens nieuwste in de laatste serie is Verlossing, een thriller die in mei 2019 verschenen is.

Om het graf van zijn vermoorde vrouw en dochter te bezoeken is Amos Decker terug in zijn vorige woonplaats Burlington. Op de begraafplaats wordt hij aangesproken door Meryl Hawkins, die hij pas herkent als de man zich aan hem voorstelt. Hawkins was door Amos, het was zijn eerste arrestatie, aangehouden wegens een viervoudige moord. De man is vrijgelaten omdat hij ongeneeslijk ziek is en niet meer lang te leven heeft. Hij vertelt Amos dat hij de moorden niet heeft gepleegd. Decker besluit de zaak opnieuw te onderzoeken en ontdekt dat er twaalf jaar geleden fouten zijn gemaakt. Nu wil hij de echte waarheid achterhalen, maar dat brengt wel gevaar met zich mee.

Het nadeel van het niet op volgorde lezen van een serie is dat je de voorgeschiedenis van de terugkerende personages, maar ook van eerdere zaken niet kent. Baldacci erkent dit feit en daarom geeft hij gedurende de plot, maar vooral in de eerste hoofdstukken, voldoende informatie over de protagonisten om hen redelijk goed te leren kennen. Ook het refereren naar enkele situaties uit de voorgaande delen hoeft de lezer niet het gevoel te geven iets te missen. Ook daarin heeft de auteur voorzien. Met andere woorden, Verlossing kan, ondanks dat het boek het vijfde deel uit een serie is, zonder problemen afzonderlijk van de andere gelezen worden. De enige vraag die aan het eind van het verhaal open blijft staan, is wat de exacte rol van Amos’ vriend Marvin Mars is, waarom het mogelijk is dat hij Decker met zijn politiewerk assisteert.

In zijn kenmerkende schrijfstijl, vlot en erg toegankelijk, weet de auteur de lezer aan zich te binden. De eerste helft van het verhaal blinkt, ondanks een enkele plotwending, niet uit in snelheid en spanning, maar zorgt er desondanks wel voor dat diezelfde lezer eveneens nieuwsgierig wordt naar wat er twaalf jaar eerder werkelijk is gebeurd. Halverwege begint het tempo toe te nemen, zijn er wat meer verrassende ontwikkelingen en stijgt daarmee ook de spanning. De zaak waar Decker mee bezig is, wordt ingewikkelder en maakt een aantal zijsprongen. Maar Baldacci zou Baldacci niet zijn als hij er geen lijn in zou weten te krijgen. Doordat hij het overzicht weet te bewaren en alle subplots op een mooie manier samenkomen, vormt het verhaal uiteindelijk toch één geheel.

Ten opzichte van de eerdere delen uit de serie is er wel een verandering merkbaar. Op het persoonlijke vlak, van Amos Decker. Tot dusverre kwam hij vaak sociaal onhandig over, dat lijkt nu, hoewel dat in deel vier al enigszins in gang is gezet, te gaan veranderen. Hij heeft meer oog voor zijn omgeving en dat biedt voor de vervolgdelen van de reeks, en die zullen er ongetwijfeld komen, interessante perspectieven, een positieve ontwikkeling dus. Ook zal dan moeten blijken of de FBI’er het schuldgevoel waar hij al geruime tijd mee kampt van zich af kan zetten. In Verlossing, vertaald door Jolanda te Lindert, lijkt hij daar al mee begonnen te zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: David Baldacci
Titel: Verlossing
ISBN: 9789400510029
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Sinds Chris Meyer voor zichzelf is begonnen, laat ze geen sporen meer na. Niet digitaal en niet in de echte wereld. Chris is privédetective, ze is een kameleon en computers hebben geen geheimen voor haar. Ze lost liever problemen voor andere mensen op dan dat ze haar eigen leven aanpakt. Als internetmiljonair Mirko Noorman haar vraagt zijn verdwenen zoon op te sporen, lijkt dat een onmogelijke missie. Chris waagt zich al meteen op verraderlijk terrein, en als haar jonge informant Danny dood onder aan een flatgebouw wordt gevonden, is er voor Chris geen weg meer terug. Ze komt in aanvaring met de levensgevaarlijke misdaadfamilie De Soete. En als Chris’ turbulente verleden een onverwachte rol blijkt te spelen, loopt de drie jaar oude ontvoering uit op een persoonlijk drama.

Recensie
Henk Apotheker is acteur, scenarioschrijver en auteur. Bij een illegale stadsradio deed hij veel inspiratie op tot het schrijven van zijn eerste boek. Dat was Pleidooi, dat in 1994 is verschenen en meteen werd genomineerd voor de Gouden Strop. Kirsten van Dissel is actrice en televisiepresentatrice. Ze is vooral bekend geworden door de serie Baantjer. In 2018 kwam haar eerste boek Erfenis uit, deze thriller schreef ze samen met Apotheker en is de eerste uit een serie met Chris Meyer.

Nadat ze bij haar vorige werkgever ISpy is weggegaan is Chris Meyer als privédetective begonnen. Op een dag wordt ze benaderd door de internetmiljonair Mirko Noorman. Hij wil graag dat ze zijn zoon Mathias, die vier jaar eerder op zesjarige leeftijd is ontvoerd, opspoort. Daar heeft hij veel geld voor over. Chris gaat op onderzoek uit en dan wordt het lichaam van een van haar jonge informanten, de zestienjarige Danny, onder aan een flatgebouw gevonden. Chris maar steeds meer vorderingen, maar haar leven komt daarbij wel in gevaar. Vooral omdat een bekende en beruchte crimineel haar pad kruist.

Na een korte, in het cursief weergegeven proloog, maakt de lezer kennis met Chris Meyer en gedurende het verhaal wordt haar personage, maar ook die van de andere die in een volgend deel zullen terugkeren, wat uitgebreider onder de aandacht gebracht. Toch, en dat creëert een geringe dosis onduidelijkheid, is dat niet voldoende om hen door en door te leren kennen. Wellicht dat er nog wat is weggelegd voor de komende delen waardoor ze wat meer beginnen te leven, maar ook dat de lezer ze nog meer leert kennen. Dit alles wil niet zeggen dat je op basis van dit boek geen redelijke indruk van hen krijgt, het is alleen te globaal.

Het verhaal is op zich tamelijk goed opgebouwd en aan het eind zijn er geen openstaande vragen meer, behalve misschien over de herkomst van Chris. Dat is niet erg, want daar komen de auteurs in een volgend deel zeker op terug. Zo af en toe heeft het een verrassende plotwending, maar die leidt er niet toe dat Erfenis een spannend verhaal is. Dat is het van begin tot eind niet. Ook vallen sommige acties en situaties te mooi op hun plaats, het lijkt erop dat Apotheker & Van Dissel het verhaal niet al te ingewikkeld wilden maken. Dat is jammer, want dat gaat ten koste van de verrassing en spanning. Een ander punt van kritiek is dat naarmate het verhaal vordert het steeds ongeloofwaardiger en onwaarschijnlijker wordt. Er gebeurt té veel in een té korte tijd. Dat doet een thriller, die wel degelijk een prima uitgangspunt heeft, bepaald niet goed.

De auteurs hebben er wel voor gezorgd dat Erfenis een vlot lopend verhaal is, ondanks de terminologie uit de hackerswereld. Voor wie niet met het computerjargon vertrouwd is, kan dat vertragend werken. Daarnaast, maar dat komt niet zo heel erg veel voor, wordt soms te veel op bepaalde details ingegaan. Die gedeelten zijn dan wat langdradiger dan het verhaal zelf. Het is echter geen verhaal dat lang blijft hangen en eigenlijk ook geen diepe indruk achterlaat. Aan de andere kant is het ook niet bijzonder vervelend om te lezen, ondanks de paar merkwaardigheden en de al eerder aangehaalde onwaarschijnlijkheden. Voor het schrijversduo is het nog niet te laat om de serie te redden, daarmee kunnen ze in het tweede deel gaan beginnen. Dan zullen ze in ieder geval meer spanning en plotwendingen in het verhaal moeten aanbrengen, daar heeft het in Erfenis aan ontbroken.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Apotheker & Van Dissel
Titel: Erfenis
ISBN: 9789024578351
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Al twee jaar teistert droogte het plattelandsstadje Kiewarra. Het land verdort, het vee sterft. Men is de wanhoop nabij. De spanning wordt ondraaglijk als drie leden van een gezin dood worden aangetroffen. Luke Hadlers zelfmoord – nadat hij zijn vrouw en zesjarige zoontje van het leven beroofde – laat iedereen verbijsterd achter.

Aaron Falk keert terug naar het stadje waar hij opgroeide om de begrafenis van zijn vroegere beste vriend bij te wonen. Hij raakt daar tegen wil en dank betrokken bij het onderzoek naar de dramatische zaak. Als de vragen zich beginnen op te stapelen en het wantrouwen groeit, wordt Falk gedwongen de gemeenschap onder ogen te komen die hem twintig jaar geleden heeft verstoten.

Recensie
De van oorsprong Britse Jane Harper verhuisde op haar achtste jaar met haar ouders naar Australië. Van dat land verwierf ze een aantal jaren later de nationaliteit, maar keerde desondanks weer terug naar haar geboorteland. Dat keerde ze in 2008 definitief de rug toe om zich opnieuw in Australië te vestigen. Ze werkte als journaliste en een kort verhaal dat ze in 2014 schreef en in het jaarlijkse Big Issue Fiction Edition werd geplaats, inspireerde haar om creatiever te gaan schrijven. Het resultaat was haar debuut, De droogte, dat in 2017 is verschenen.

In Kiewarra, een stadje op het Australische platteland, wordt al een paar jaar geteisterd door de ergste droogte sinds een eeuw. Dan worden drie leden uit één gezin dood aangetroffen, het heeft er alle schijn van dat Luke Hadler zijn vrouw en zoontje heeft vermoord en daarna de hand aan zichzelf geslagen heeft. Om bij hun begrafenis aanwezig te zijn, komt Aaron Falk terug naar het stadje waar hij is opgegroeid. Op verzoek van Luke’s moeder onderzoekt hij de trieste gebeurtenis. Zijn aanwezigheid wordt niet door iedereen op prijs gesteld. Want twintig jaar geleden moesten hij en zijn vader Kiewarra niet voor niets ontvluchten.

De eerste zin uit de proloog is al meteen pakkend en sterk. Het maakt de lezer nieuwsgierig en creëert ook al een zekere spanning. Daarnaast geeft het begin van het verhaal ook al een beeldende beschrijving van die lange droge periode, hoe het er in die Australische outback uitziet en hoe vijandig het stadje tegenover een indringer staat, althans in de ogen van de meeste bewoners. De lezer krijgt het gevoel deel uit te maken van het verhaal, zichzelf in de omgeving te bevinden. Dit alles vindt plaats in een heel bedaard tempo, wat echter niet inhoudt dat het een slaapverwekkend en saai verhaal is. Daar is geen enkele sprake van, want daarvoor is het te pakkend, gebeurt er toch voldoende en zijn de dialogen boeiend en eigentijds.

Het spanningsveld wordt in stand gehouden doordat de auteur regelmatig terugspringt naar het verleden. Die flashbacks roepen vragen op die gedurende de plot worden beantwoord. Echte zinderende spanning heeft De droogte niet, hoewel het in de ontknoping wel iets toeneemt. Een aantal hoofdstukken eindigt met een cliffhanger en zo nu en dan heeft het verhaal een onverwachte plotwending. Toch onderscheidt de plot zich niet van veel andere verhalen, daarvoor bevat het iets te veel clichés en is het af en toe licht voorspelbaar. De personages daarentegen zijn bijzonder en hebben ieder hun eigen unieke persoonlijkheid.

In Australië is het heel erg gangbaar, maar de woorden ‘makker’ en ‘vriend’ worden te pas en te onpas gebruikt, op den duur begint dat vervelend te worden. De vertalers hadden er verstandig aan gedaan het zo goed als zeker oorspronkelijke woord ‘mate’ minder letterlijk te nemen, waardoor het niet zo erg vaak voor zou komen. Ook de ontknoping, die wel verrassend is, is enigszins onbevredigend. Het lijkt er namelijk op dat Harper geen echt goede oplossing heeft kunnen bedenken en uiteindelijk voor de best mogelijke optie gekozen heeft. Die is wat minder doordacht dan het verhaal zelf. Deze kleine kanttekeningen hebben echter geen enkele invloed op de beleving van het verhaal, want De droogte is al met al een prima thrillerdebuut.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jane Harper
Titel: De droogte
ISBN: 9789400507432
Pagina’s: 334
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Het is de ochtend na Oistra, het oesterfestival op de Doggerlandeilanden. Inspecteur Karen Hornby wordt wakker met een verschrikkelijke kater – maar dat is nog de minste van haar problemen. Naast haar in bed ligt haar baas. Dan komt het bericht dat er een vrouw bruut is vermoord en wordt Karen op de zaak gezet. Het slachtoffer blijkt de ex van haar baas te zijn. De complicaties verergeren en Karen realiseert zich dat het onderzoek verstrikt raakt in persoonlijke verhoudingen en de geschiedenis van het eiland.

Recensie
Tijdens haar carrière als persvoorlichtster heeft Maria Adolfsson altijd al veel geschreven. Ook heeft ze een droom om een boek te schrijven vaak opgegeven om zich alleen maar op haar werk te concentreren. Toch bleef ze verhalen schrijven en verzon ze er steeds meer bij, waaronder een fictief land. Dit alles heeft ertoe geleid dat haar debuutthriller Doggerland – Misleiding in april 2019 is verschenen. De vertaalrechten voor dit boek, het eerste van een drieluik, zijn aan meer dan vijftien landen verkocht en in Zweden zijn al vrij snel meer dan 60.000 exemplaren verkocht.

Karen Eiken Hornby is inspecteur van de Doggerlandse politie en heeft met een aantal vriendinnen het jaarlijkse oesterfeest Oistra gevierd. De volgende ochtend wordt ze wakker in een hotelkamer, met een kater en naast haar baas. Ze verlaat het hotel in alle vroegte en rijdt naar huis. Niet veel later hoort ze dat er een vrouw is vermoord, het blijkt om de ex-vrouw van haar baas te gaan. Karen krijgt de leiding over het onderzoek, dat overigens niet erg wil vlotten. Een arrestatie volgt, de zaak wordt als afgerond beschouwd, maar Karen is niet overtuigd. En net als ze met vakantie vertrekt komt er een wending in deze zaak.

Een Zweedstalige krant in Finland noemt Doggerland – Misleiding een geweldige start van een nieuwe Scandinavische serie. Deze kwalificatie is nogal overdreven, wat overigens niet wil zeggen dat Adolfssons debuut ondermaats is. Dat is het zeker niet, maar het is niet zo dat het boek de superlatievenbeloning die het nu krijgt waard is. Er zijn namelijk wel wat kanttekeningen te plaatsen. Want, en dat is eigenlijk inherent aan Scandithrillers, het heeft een traag verloop. Dat is niet het grootste bezwaar, dat is weggelegd voor de overvloed aan details die de auteur hanteert. Er wordt vaak overdreven veel aandacht aan de meest onbenullige kleinigheden besteed. Dit alles vertraagt het verhaal in grote mate.

Aan alles is te merken dat Misleiding het eerste deel van de Doggerland-trilogie is. Een groot deel van het verhaal wordt gebruikt voor het voorstellen en nader onder de loep nemen van de belangrijkste personages, maar ook van het eiland. Hierdoor krijgt de lezer een goed beeld van hen en de omgeving, mede door de vaak beeldende beschrijvingen die de auteur hanteert. Het verhaal komt daardoor, maar eveneens door de gewone en alledaagse dialogen realistisch over. Af en toe maakt Adolfsson gebruik van een flashback naar 1970 en later 1971. Je voelt aan dat wat er toen gebeurd is, maar ook aan de personages die in die jaren een rol spelen dat die jaren onherroepelijk iets met het heden te maken hebben. Tot daar uiteindelijk duidelijkheid over komt ben je toch licht nieuwsgierig naar wat dat is.

Het grootste deel van het verhaal heeft veel weg van een gestaag voortkabbelende rivier, maar naarmate de ontknoping nadert begint die rivier wat onstuimiger te worden. Dan neemt het tempo toe, komt er zowaar spanning in het verhaal en zijn er wat meer plotwendingen te bespeuren. De ontknoping is zonder meer verrassend en daardoor volkomen onverwacht. Het einde van het verhaal maakt dus heel veel goed. De schrijfstijl van de auteur is aangenaam en uit alles blijkt dat ze wel degelijk goed kan schrijven. Alleen is Doggerland – Misleiding over het algemeen veel te gezapig om er een bijzonder goede thriller van te maken. Adolfsson zal de vervolgdelen meer spektakel en spanning mee moeten geven om geen lezers te verliezen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Maria Adolfsson
Titel: Doggerland – Misleiding
ISBN: 9789024582402
Pagina’s: 446
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Het rustige leven van Olaf wordt op zijn kop gezet wanneer hij een groene envelop tussen zijn post vindt. In de envelop zit een foto van hemzelf, lachend aan de oever van een bevroren meer, met zijn armen om de schouders van een andere man. Hij herkent deze man niet en heeft geen enkele herinnering aan het moment waarop de foto is genomen. Nergens lijkt hij antwoorden te kunnen vinden, maar zijn argwaan wordt gewekt als zijn familie zegt dat het vast een grap is en dat hij de foto maar moet vergeten.

Samen met Mila, een collega die haar eigen redenen heeft om hem te helpen, begint Olaf aan een zoektocht naar de onbekende man op de foto. Het leidt hem van Amsterdam naar Helsinki, en de nachtmerries die Olaf in toenemende mate teisteren blijken verrassend dicht bij de waarheid te komen. Hoe meer Olaf en Mila ontdekken, hoe gevaarlijker de belagers worden die hen achtervolgen. Wie heeft de foto gestuurd en vooral: waarom?

Recensie
In eerste instantie had film- en televisieproducent Kasper van Beek een scenario geschreven, maar het zou een lange tijd duren voordat dit verfilmd kon worden. Daarom heeft hij Vogelvrij, zijn debuut, dat in 2018 verscheen en waar hij al in 2005 aan begon in boekvorm geschreven. Zo hoefde hij geen rekening te houden met budgetten, planningen en kon hij zijn eigen ideeën uitvoeren. Momenteel werkt hij aan een tweede boek, vooral omdat het schrijven hem ontspant en tegelijkertijd energie geeft.

Olaf is advocaat in het bedrijf van zijn schoonvader en leidt een rustig leventje. Dan ontvangt hij een envelop waar zich alleen maar een foto in bevindt. Van hem, samen met een onbekende man. Olaf kan zich niets van de omgeving en de foto herinneren. Hoewel zijn familie het als grap beschouwt en hem zegt het te moeten laten rusten, kan hij dat niet. Hij krijgt hulp van zijn collega Mila, daarvoor heeft ze haar eigen redenen. Ze gaan op zoek naar de plek waar de foto genomen is en de waarheid achter de foto komt steeds dichterbij. Maar hun zoektocht is niet zonder gevaar.

Vogelvrij begint met een proloog die voor een aantal vragen zorgt, maar tegelijkertijd intrigerend is. Want je vraagt je af wat die ouverture met de rest van het verhaal te maken heeft, ook na het lezen van de eerste hoofdstukken. Al snel wordt duidelijk dat Olaf een ongeluk heeft gehad waardoor hij nog getraumatiseerd is, maar waarvan hij zich niets kan herinneren. Dat zorgt voor een lichte spanningsboog in het verhaal, maar ook bij de lezer. Desondanks blijft het nog vaag wat er precies aan de hand is en kan de lezer nog niet zo heel veel van het verhaal maken. Gedurende de plot worden steeds meer geheimen onthuld en begint er ook wat meer verband in het verhaal te komen. Het lijkt dat het, hoewel het er uiteraard al wel in zit, steeds meer structuur krijgt.

Het verhaal, dat kundig en bij tijd en wijle beeldend geschreven is, heeft een vlot verloop en speelt zich soms in een hoog tempo af. Omdat de hoofdpersonages veelvuldig onderweg zijn, is het voor een groot deel vooral een roadtrip. Dat is vermakelijk, maar niet aldoor geloofwaardig. Er zijn daarbij namelijk enkele situaties die weliswaar bijzonder zijn, maar erg vreemd overkomen. Dat wat Olaf overkomen is, is zonder meer beangstigend en een goede basis voor een spannend boek. De spanning in Vogelvrij blijft echter ondergeschikt aan alle overige perikelen en intriges. Dit houdt overigens niet in dat de lezer niet nieuwsgierig wordt gemaakt, dat is wel het geval, maar nagelbijtend of zinderend wordt het nergens.

De ware reden achter Olafs ongeval komt in de ontknoping naar voren. Die is, hoewel de lezer wel kan aanvoelen wie degenen zijn die iets voor hem verborgen houden, redelijk verrassend. Omdat het vooral om Olaf draait, is zijn personage het meest, hoewel niet uitvoerig, uitgewerkt. Voor de overige geldt dat veel minder, zij blijven daardoor vrij oppervlakkig. Het verhaal kent wel enkele minimale voorspelbaarheden, die de plot overigens niet in gevaar brengen. De meest opvallende daarvan is de uiteindelijke relatie tussen Mila en Olaf. Onwaarschijnlijk, hoewel het ongetwijfeld voor zou kunnen komen.

Met Vogelvrij heeft Van Beek een behoorlijk debuut geschreven. Het verhaal is bij vlagen erg vreemd, maar aan de andere kant blijft het toch ook intrigeren. Het is niet slecht, maar dat het een onovertroffen droomdebuut is, is ook weer te veel gezegd.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Kasper van Beek
Titel: Vogelvrij
ISBN: 9789403107202
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Journalisten Tara Linders en Diego Martinez zijn op Hawaï voor de tv-opnames van het extreme adventure-programma De trip. Tara doet verslag voor dagblad De Dageraad en Diego werkt er als redacteur. Als een van de kandidaten gewond uitvalt, grijpt Diego zijn kans en springt in. Terwijl hij zich aan de levensgevaarlijke challenges waagt, komt Tara op het spoor van een commune, met aan het hoofd de excentrieke Cassandra. De communeleden zijn volledig in de ban van deze vrouw en als zij meer lijkt te weten over Tara’s pijnlijke verleden, wordt ook Tara’s nieuwsgierigheid gewekt.

Plots dreigt de Mauna Loa-vulkaan, de grootste ter wereld, eerder tot uitbarsting te komen dan werd voorspeld en moet iedereen het eiland verlaten. Maar juist dan wordt een van de communeleden dood aangetroffen en blijkt Cassandra spoorloos. Wat heeft zij te verbergen? Tara en Diego blijven op het eiland om in een race tegen de klok en met gevaar voor eigen leven de waarheid te achterhalen.

Recensie
Omdat Nathalie Pagie altijd al van tekst gehouden heeft, was het voor haar een vanzelfsprekendheid om journalistiek te gaan studeren. Ze las ook veel boeken en op een dag bedacht ze om zelf ook eens te proberen er een te schrijven. Dat werd De toneelclub, dat in 2013 is verschenen. Ruim twee jaar na dit debuut begon ze aan een serie met de journalisten Tara Linders en Diego Martinez, waarvan Paradijsvogels de eerste is. In april 2019 verscheen De trip, het vierde deel uit deze serie.

Op het eiland Hawaï vinden de televisieopnames plaats van het extreme adventure-programma De trip. De journalisten Tara Linders en Diego Martinez zijn namens hun krant bij de opnames aanwezig. Tara heeft echter ook nog een andere missie, die heeft met haar verleden te maken. Cassandra, een vrouw die ze heeft ontmoet, kan haar daarmee helpen. Tara ontdekt dat deze vrouw ook een commune leidt en bizarre rituelen uitoefent en wil daar meer over weten. De vulkaan Mauna Loa staat echter op uitbarsten en moet iedereen van het eiland worden geëvacueerd. Tara en Diego blijven om te achterhalen wat er allemaal aan de hand is.

Dat Pagie een voorliefde voor reizen heeft, blijkt ook uit De trip. Net als veel van haar voorgaande thrillers speelt ook dit verhaal zich af op een exotische locatie die beeldend wordt beschreven. Dat geldt eveneens voor de avonturen van de deelnemers aan het programma, maar ook van die van Tara en Diego. Het is voor de lezer daardoor niet moeilijk om met de personages mee te leven. Dat dit alweer het vierde deel van de Linders-Martinez-serie is, is niet te merken. Er wordt weliswaar summier naar eerdere delen teruggegrepen, maar de auteur geeft ruim voldoende informatie over wat er in het verleden met beide hoofdpersonages is gebeurd dat de lezer niet het gevoel heeft iets te missen.

Pagie heeft een vlotte hand van schrijven en de korte hoofdstukken geven het verhaal wat vaart mee. Door de lezer steeds nieuwsgieriger te maken, weet ze die aan zich te binden. Desondanks is De trip geen verhaal dat erg diepgaand is, soms komt het zelfs wat simpel over en mist het hoe dan ook de broodnodige spanning. Toch is dat niet funest, omdat de gebeurtenissen, die soms gepaard gaan met een plotwending, zich aaneenrijgen en er dus voldoende gebeurt waardoor de lezer het verhaal geboeid kan blijven volgen. Een aantal situaties zijn overigens wel merkwaardig, want dat mensen zich bewust heel dichtbij of op een op uitbarsting staande vulkaan begeven, is erg onwaarschijnlijk.

Tara en Diego zijn interessante personages waar in principe meer uitgehaald kan worden dan op basis van De trip gedaan is. Beiden hebben een verleden waar de auteur nog wel wat meer mee zou kunnen doen. Afgaand op het laatste hoofdstuk zal dat in het geval van Tara zeker ook gaan gebeuren en waarschijnlijk geldt dat ook voor de onderlinge relatie tussen beide journalisten, daar kan in principe ook nog wel meer uitgehaald worden. De lezer kan vraagtekens zetten bij het extreme adventure-programma. Natuurlijk, er moet een reden zijn waarom Tara en Diego op Hawaï aanwezig zijn, maar met de challenge wordt in feite niet zo heel erg veel gedaan. Deze verhaallijn leende zich er uitstekend voor om meer mee te doen, er in ieder geval een echt spannend element in te verwerken. Nu komt het over als enigszins overbodige ballast.

Uit alles blijkt dat de auteur weet hoe ze een verhaal moet vertellen, hoe ze lezers aan zich kan binden en hen ook te boeien. Toch komt De trip niet boven de middelmaat uit. Daarvoor is het niet spectaculair genoeg, en dat had wel tot de mogelijkheden behoord.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Nathalie Pagie
Titel: De trip
ISBN: 9789022584989
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
De Londense recherche stuit op een gruwelijke vondst op een braakliggend terrein. Vijf jonge vrouwen zijn vermoord en gedumpt. Een vreemd en weerzinwekkend detail is het enige dat de slachtoffers met elkaar gemeen hebben. De jonge rechercheur Jack Caffery is vastbesloten iedere mogelijkheid die de moderne forensische wetenschap te bieden heeft, aan te grijpen in de jacht op de dader. Maar zijn tijd is beperkt: de sadistische moordenaar kan ieder moment weer toeslaan…

Recensie
De meeste boeken van de Britse auteur Mo Hayder kenmerken zich door de levensechte beschrijvingen van de gruweldaden die hierin voorkomen. Dit zal ongetwijfeld komen door de fascinatie die ze hiervoor heeft. Ontmoetingen met criminelen, prostituees en politiemensen vormen de basis voor haar verhalen. Haar debuut, Vogelman, schreef ze in 2000 en, ondanks dat recensenten het boek te gewelddadig vonden, leverde het boek haar zoveel succes op dat ze fulltime schrijfster werd. Dit eerste boek betekent eveneens de introductie van seriepersonage Jack Caffery.

Op een braakliggend fabrieksterrein in Londen wordt het lichaam van een jonge vrouw gevonden. Ze blijkt gruwelijk te zijn verminkt. Na deze vondst worden de lichamen van nog enkele jonge vrouwen aangetroffen. Jack Caffery wordt met het onderzoek belast en ontdekt een overeenkomstig detail dat de slachtoffers gemeen hebben. Hij gaat, met alle mogelijke middelen, op jacht naar de dader, terwijl hij zich realiseert dat deze op elk willekeurig moment weer kan toeslaan. Dat wil hij, hoewel hij weet dat hij erg weinig tijd heeft, koste wat kost vermijden.

Een boek waarin een seriepersonage geïntroduceerd wordt, is altijd even wennen. Vooral aan dat personage. Want de opzet is vaak dat de lezer eerst wat kennis met hem moet maken om zich ermee te kunnen identificeren. Vaak gaat dat langzaam, want de auteur kiest er dan voor om geleidelijk meer over hem bekend te maken. Mo Hayder heeft een andere invalshoek gekozen en laat de achtergronden van Jack Caffery meteen in dit eerste boek met hem op de lezer los. Niet erg, want daardoor weet je gelijk waar je met hem aan toe bent. Het voordeel is dan dat een verhaal geen vertraging oploopt door een verdergaande kennismaking.

Het verhaal in Vogelman is er een van recht-toe-recht-aan. Het heeft dus een begin en gaat vervolgens naar een eind. Geen ingewikkelde zijsprongen of complexe flashbacks. Wel heeft het verhaal een aantal verrassende plotwendingen. Deze houden de spanning, die al vrij snel aanwezig is, erin. Ondanks dat al ver voor de ontknoping bekend wordt gemaakt wie Vogelman is, heeft dat geen nadelige invloed op het verhaal. Het spanningsveld blijft behouden en dat is zonder meer aan de kwaliteit van de auteur te danken. Daarnaast blijft het uitermate boeiend. Hayder weet de meest lugubere zaken erg beeldend te beschrijven. Iemand die daar niet tegen kan, zal mogelijk wat minder plezier aan het boek beleven.

De schrijfstijl van Hayder is plezierig en situaties en dialogen komen realistisch over. Ze weet de lezer hierdoor bij het verhaal te betrekken. Een nadeel is soms wel dat ze af en toe een terminologie hanteert die niet gebruikelijk is. Voor een leek is het dan een vraagteken wat ze er precies mee bedoelt. Het zou wellicht beter zijn geweest er een heel korte uitleg bij te geven waardoor het voor iedereen te begrijpen is. Toch weegt dit niet op tegen het verhaal op zich. Dat speelt zich, naarmate de ontknoping nadert, in een steeds hoger tempo af. Een nadeel van dit alles is dat Hayder de lat voor zichzelf nu erg hoog heeft gelegd. Want een volgende Caffery zal in principe dezelfde kwaliteit moeten hebben als Vogelman.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Mo Hayder
Titel: Vogelman
ISBN: 9789024545322
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2000