Flaptekst
De blanke Steve en zwarte Jabulile zijn een droompaar. Ze waren kameraden in de strijd tegen apartheid en zijn nu getrouwd, met twee kinderen en een mooi huis in een buitenwijk van Johannesburg. Maar de dilemma’s waar Zuid-Afrika mee kampt, hebben ook hun weerslag op het gelukkige gezinsleven: Jabu komt onder druk te staan wanneer zij als beginnend advocaat slachtoffers van corruptie en verkrachtingen moet verdedigen en Steve neemt na een wild bezoek aan Londen op eigen houtje het besluit om met het gezin naar Australië te emigreren. Is hun liefde bestand tegen de erfenissen uit het verleden? 

Recensie
Op jonge leeftijd had Nadine Gordimer een grote passie voor dansen en wilde danseres worden, maar door gezondheidsproblemen zag ze deze droom in duigen vallen. Ze hield echter ook van schrijven en in 1937 – ze was nog maar vijftien jaar – werden haar eerste verhalen al gepubliceerd. Het eerste was een kort verhaal voor kinderen en in 1953 werd haar debuutroman De leugenachtige dagen uitgebracht. In 2013, een jaar voor haar overlijden, verscheen Een tijd als nooit tevoren. Haar activisme en de strijd tegen apartheid hebben in al haar boeken een aanzienlijke rol.

De jonge Steve en Jabulile – hij is blank, zij gekleurd – hebben elkaar leren kennen in de strijd tegen apartheid. Ze trouwden met elkaar, kregen twee kinderen en wonen in een vrijstaand huis in een van de buitenwijken van Johannesburg. Kortom, ze zijn gelukkig. Toch komt hier een kentering in, want de problemen waar Zuid-Afrika na de afschaffing van de apartheid mee kampt, hebben zijn weerslag op hun gezinsleven. Jabu verdedigt in haar werk als beginnend advocaat slachtoffers van corruptie en verkrachtingen en Steve maakt zonder met haar te overleggen plannen om naar Australië te emigreren. Is hun wederzijdse liefde hier tegen bestand?

Een tijd als nooit tevoren is een afwijkende en daardoor moeizaam leesbare roman. Een van de belangrijkste oorzaken daarvan is de schrijfstijl. Het verhaal wordt namelijk niet verteld vanuit het perspectief van één of meer personages, maar door een alziende en voornamelijk afstandelijke verteller. Hij vertelt over het leven van de karakters, wat ze mee- en doormaken, maar ook hoe ze zich ontwikkelen. Een groot deel van de plot is daarom niets anders dan een klinisch verslag over de bewoners van de Buitenwijk, zoals de wijk waarin ze wonen door hen wordt genoemd. Het relaas begint in het post-apartheidstijdperk van Zuid-Afrika en Gordimer besteedt hier vrij veel aandacht aan. Dat is begrijpelijk, want de rassenscheiding heeft immers officieel ruim veertig jaar de geschiedenis van het land bepaald, terwijl het in de negentiende eeuw door verschillende landen gekoloniseerd werd.

Beide thema’s lopen daarom als een rode draad door de roman heen, maar de auteur haalt echter meer onderwerpen aan die het land jarenlang in zijn greep heeft gehouden en eigenlijk nog steeds houdt. Denk hierbij onder andere aan de miljoenen vluchtelingen die vanuit Somalië en vooral Zimbabwe het land overspoelden – hierdoor is xenofobie er geen vreemd verschijnsel – en het extreem hoge misdaadcijfer waar het land mee te kampen heeft. Natuurlijk is het goed dat deze problematiek in een roman naar voren wordt gebracht, maar je kunt je in dit geval wel afvragen of het allemaal niet iets te veel van het goede is. Het voert de boventoon, waardoor het leven van de personages en de plannen van Steve en Jabu om naar Australië te emigreren enigszins ondergesneeuwd raken.

De plot heeft een overwegend traag tempo, wat in grote mate wordt veroorzaakt door de moeilijke en soms warrig overkomende manier van schrijven. Ten eerste is er dus de verteltrant, maar het komt ook regelmatig voor dat in zinnen geen leestekens staan waar je die wel verwacht en taaltechnisch voor de hand liggend is. Veel fragmenten zijn nogal complex en na een tweede keer lezen, is het nog niet altijd duidelijk wat er precies mee bedoeld wordt. Verder springt de auteur diverse keren plotseling van het ene naar het andere onderwerp of personage. Dit werkt verwarring in de hand. De verschillende isiZoeloe-woorden waarmee het verhaal verrijkt is, zijn overigens een goede toevoeging. Het geeft aan waar Jabu vandaan komt en dat deze taal door velen gesproken wordt.

Vaak krijgt de lezer de indruk dat Gordimer haar eigen mening over veel onderwerpen weergeeft, maar ook dat ze daarover nogal eens boos is. Alles bij elkaar genomen is Een tijd als nooit tevoren geen toegankelijke roman, ondanks dat er wel degelijk zeer leesbare passages in voorkomen, maar helaas zijn die betrekkelijk schaars.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Nadine Gordimer
Titel: Een tijd als nooit tevoren
ISBN: 9789044519747
Pagina’s: 474
Eerste uitgave: 2013

Flaptekst
Een vrouw die in de keuken gerechten vult met verlangens en verdriet. Een dochter die in brieven aftelt tot het weerzien van haar geliefde. Een kleindochter die in essays een taal geeft aan de onherbergzaamheid van familieverbanden.

Half leven onderzoekt hoe het is je te verhouden als moeder, dochter, grootmoeder, echtgenote, weduwe, geliefde, vrouw. De vrouwen reflecteren op zichzelf en hun wereld, maar vooral houden ze elkaar een spiegel voor, terwijl hun levens bewegen, botsen en verstrengelen.

Op zintuiglijke wijze voert Aya Sabi vervlogen en verdrukte herinneringen op, van ontheemding en vervreemding, van Marokko tot de Lage Landen. Een familiekroniek over hoe pijn blijft zingen, generaties openbreekt en verbindt. Over hoe thuis soms de warmte is die een mens afgeeft, maar ook de kilte is die een mens mee kan brengen.

Recensie
De leraren van Aya Sabi vonden dat ze heel goed schreef, maar toch koos ze ervoor om na het verlaten van school een studie biomedische wetenschappen te gaan volgen. Een gedicht dat ze jaren geleden op Twitter plaatste, trok de aandacht van Eric Corton en via hem kwam ze in contact met een uitgever. Dat resulteerde in haar debuut Verkruimeld land, een verhaalmozaïek dat in 2017 verscheen. Vijf jaar later werd haar debuutroman Half leven uitgebracht, maar het idee hiervoor had ze al sinds 2016 in haar hoofd.

Het is 1955 en Fatna heeft haar man verlaten. Ze krijgt hierna werk als kokkin bij Lalla Touria, een kopstuk in de Marokkaanse verzetsbeweging. Ze trouwt opnieuw en ruim twintig jaar later vertrekt ze met haar man naar Nederland, waar hun dochter Hamouda wordt geboren. Hamouda wordt verliefd op een man in Marokko en om te voorkomen dat haar moeder een man voor haar uitzoekt, vraagt ze hem in brieven om snel naar Nederland te komen. Ze treedt echter met een ander in het huwelijk en krijgt met deze man hun dochter Shams, die later de geschiedenis van haar moeder en grootmoeder opschrijft.

De uitvoering van Half leven wijkt enigszins af van die van de geijkte roman, want het bestaat uit een verhaal, diverse eenzijdige brieven en een aantal essays. Dit is een originele keuze waardoor het boek drie verschillende schrijfstijlen heeft. Iedere verhaallijn, voor zover hiervan gesproken kan worden, speelt zich af in een andere periode en wordt verteld vanuit het perspectief van een opvolgende jongere generatie vrouwen. Dat zijn de in 1940 in Marokko geboren Fatna, haar dochter Hamouda en kleindochter Shams. Door de manier van vertellen, krijgt de lezer heel sterk de indruk dat de roman volledig autobiografisch is, maar dat is ten dele waar. Sabi heeft weliswaar diverse elementen uit haar eigen leven en dat van haar moeder en grootmoeder als leidraad gehanteerd, maar verder is haar romandebuut volledig fictief.

Omdat de meeste aandacht uitgaat naar Fatna leert de lezer haar het beste kennen. Hij komt te weten welke invloed haar moeder op haar leven heeft gehad en hoe ze dit zelf enigszins projecteert op haar eigen dochter. Fatna’s verhaallijn, die zich medio jaren vijftig van de vorige eeuw afspeelt, geeft eveneens inzicht in de oeroude Marokkaanse traditie dat meisjes op erg jonge leeftijd uitgehuwelijkt werden (in sommige gebieden komt het tegenwoordig nog steeds voor) aan een man die vaak vele jaren ouder is. De geschiedenis van Fatna is het meest toegankelijke deel van het boek, want het leest vlot, overwegend interessant en aan het eind zelfs aangrijpend. De lezer heeft dan echt met haar te doen.

Van een heel andere orde zijn de brieven en essays. De brieven, geschreven door de in Nederland wonende Hamouda, worden gericht aan een in Marokko levende jonge man. Middels deze correspondentie kom je wel iets over haar te weten, maar is het vooral de relatie met haar moeder die toon zet. Toch worden ook de (aanpassings)problemen waar emigranten destijds mee te kampen hadden aangestipt. De drie essays lijken voornamelijk overdenkingen van Shams en zijn hoofdzakelijk informatief en zakelijk, waarbij de schrijfstijl tamelijk passief is. In ieder geval leven deze verhandelingen, waarvan de diepgang minimaal is, het minst. Desondanks completeren ze wel het totaalbeeld dat de lezer van het bestaan van deze drie generaties krijgt, dus heeft het sowieso zijn waarde. Half leven kan niet volledig boeien, maar Sabi toont absoluut aan dat ze een getalenteerd schrijfster is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Aya Sabi
Titel: Half leven
ISBN: 9789493248601
Pagina’s: 305
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Op een ochtend wordt Amelie van haar fiets getrokken door een man met een angstaanjagend masker op. Hij sluit haar op in een hermetisch afgesloten kamer, waar ze probeert te overleven. Ondertussen probeert ze te ontdekken waarom de ontvoerder juist háár moest hebben. Is het hem te doen om losgeld van haar rijke vader? Speelt haar dubieuze bijna ex-echtgenoot Vince een rol in het geheel? Of heeft haar ontvoerder zich vergist en is zij simpelweg het verkeerde meisje?

Recensie
Als jong meisje schreef Angelique Haak regelmatig verhalen, maar het kwam destijds nooit in haar op hier later haar beroep van te maken. Toen ze begin twintig was, ontstond bij haar het idee om wel een boek te gaan schrijven. Ze ging aan de slag, maar pas in 2017 debuteerde ze met Een nieuw begin, het eerste deel van een voorlopig korte reeks met Jennifer Brugman in de hoofdrol. Vijf jaar later verscheen Het verkeerde meisje, waarvoor ze zich liet inspireren door een indrukwekkende en aangrijpende column van Claudia de Breij.

Op een maandagochtend krijgt Amelie Lindeman, terwijl ze haar fiets in de stalling bij het station plaatst, een klap op haar hoofd waardoor ze kort buiten westen raakt. Ze komt bij in een donkere ruimte en vraagt zich vervolgens af waarom ze ontvoerd en opgesloten is. Misschien, zo denkt ze, is het haar man Vince, van wie ze wil scheiden en die nu op wraak uit is. Of wil de dader losgeld van haar rijke vader zien te bemachtigen? Een andere gedachte schiet ook door haar hoofd, want misschien was zelfs de bedoeling dat iemand anders ontvoerd werd.

De ontvoering en vervolgens opsluiting van een vrouw (of eventueel een van beide) is bij veel thrillerauteurs een geliefd onderwerp. Zij of hij moet dan van goeden huize komen om zich te onderscheiden en om nog enigszins origineel voor de dag te kunnen komen. Haak is daar ten dele in geslaagd, want ondanks de vele overeenkomsten met vergelijkbare thrillers geeft ze ver in de plot wel een eigen draai aan de omstandigheden. Dat maakt haar verhaal echter niet uniek, wel een klein beetje anders. Ze ontkomt er evengoed niet aan door te veel thrillerclichés te gebruiken, alsof ze een redelijk veilig boek wilde schrijven. Dat is haar in ieder geval gelukt.

Het verhaal, dat bestaat uit drie delen, wordt aanvankelijk verteld door twee personages: Amelie en een niet specifiek bij naam genoemd iemand, maar waarvan de identiteit vrij snel duidelijk is. Hoewel bij geen van beide heel uitvoerig op hun persoon wordt ingegaan, is het voldoende voor de lezer om zich een beeld van hen te kunnen vormen. Desondanks blijven ze overwegend oppervlakkig, hetgeen overigens niet storend is. Het gevolg is dat de lezer zich met geen van hen kan identificeren en zich zelfs zo nu en dan aan hen stoort, met name de nogal wispelturige Amelie. Op de gebeurtenissen, zowel die in het verleden als het heden, gaat de auteur iets dieper in. Gezien het thema en de aard van het verhaal is dit ook wel noodzakelijk.

Omdat de auteur vooral in het eerste deel op safe speelt, is het in die fase niet zo spectaculair. Er zijn zo goed als geen wendingen en de spanning blijft achterwege. Dit verbetert naarmate de plot vordert wel, maar de lezer moet wat geduld betrachten. Het is echter de voorspelbaarheid die ervoor zorgt dat het verhaal niet is geworden wat het had kunnen zijn. Er zijn namelijk nogal wat situaties die je ver van te voren kunt zien aankomen en het gedrag en de daden van diverse personages zijn vaak te voorzien. Daarentegen eindigen verschillende hoofdstukken met een cliffhanger en een aantal daarvan wekt zonder meer wat nieuwsgierigheid op. Haak probeert de lezer met regelmaat op het verkeerde been te zetten, maar slaagt daar mondjesmaat in. Sommige van die ogenschijnlijke plotwendingen zijn namelijk te doorzichtig en te ongeloofwaardig.

De schrijfstijl van de auteur is over het algemeen toegankelijk en eigentijds waardoor het boek erg vlot leest. Ook kan de lezer veel omstandigheden voor zich zien, en die zijn niet altijd rooskleurig. Maar al met al is Het verkeerde meisje geen thriller die lang zal blijven hangen. Daarvoor is het te vluchtig en veel situaties net iets te voor de hand liggend.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Angelique Haak
Titel: Het verkeerde meisje
ISBN: 9789461096333
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Het Koninklijk Huis van Herman Koch is een modern koningsdrama in tien bedrijven – prikkelend, geestig en soms ontluisterend.

Welke koning na Lodewijk de Veertiende heeft nog eens met de vuist op tafel geslagen? Het belangrijkste doel van de meeste koningshuizen is tegenwoordig het aanleveren van verhalen. Een blunder hier, een politieke uitglijder daar, een met miljoenen euro’s aan gemeenschapsgeld gebouwd vakantiehuis in een ontwikkelingsland waar het gemiddelde dagloon lager ligt dan de prijs van een wc-rol bij ons.

En dan zijn er natuurlijk nog de foto’s in de bladen: een bruiloft, de doop van een nieuwe telg, een koninklijke uitvaart. Mooie plaatjes, maar de leden van een koninklijk huis zijn natuurlijk geen rocksterren. Het blijft over het algemeen bij wat slap gezwaai vanuit een koets, een been in het gips. De uitzondering op al die tandeloze middelmatigheid is dit verhaal, Het Koninklijk Huis van Herman Koch.

Recensie
Nadat Herman Koch in 1985 al een verhalenbundel publiceerde, maakte hij vier jaar later met de roman Red ons, Maria Montanelli zijn literaire debuut. Zijn jongste uitgave, Het Koninklijk Huis, lang in september 2022 onaangekondigd in de winkel. Dit plotseling verschijnen van de roman was een experiment dat hij samen met zijn uitgever heeft bedacht. Het idee voor dit boek, dat een modern koningsdrama wordt genoemd, kreeg hij op Koningsdag eerder dat jaar en door wat hij las en zag heeft hij zich verder laten inspireren.

De leden van het Koninklijk Huis, bestaande uit onder andere koning Hendrik, koningin Margarita en hun vijftienjarige dochter prinses Vera, leiden een ongewoner leven dan de ander inwoners van het land. Ze liggen onder een vergrootglas, er worden – ware en onware – verhalen over hen verteld en fouten en blunders worden uitvergroot. Kortom, ze staan continu in de schijnwerpers en kunnen zo goed als geen gewoon leven leiden. Dat dit aan hen kan knagen en dat ze in feite ook maar mensen van vlees en bloed zijn, laat dit moderne koningsdrama in tien afleveringen zien.

De roman bevat tien hoofdstukken, die in dit geval afleveringen worden genoemd. Hierdoor wordt bewust gesuggereerd dat de lezer een televisieserie volgt. Voorafgaand aan elk van deze afleveringen geeft de auteur een korte samenvatting van wat je kunt verwachten, een beetje als de toelichtende tekst in bijvoorbeeld een televisiegids. Van veel toegevoegde waarde is dit niet, maar desalniettemin is het een aardige en wel vaker gebruikte techniek om de lezer nieuwsgierig te maken. Daar slaagt Koch over het algemeen aardig in, want je wilt, ondanks dat er in eerste instantie niet eens zo heel erg veel gebeurt, toch weten hoe het de diverse personages vergaat.

In de verschillende personages – die uiteraard volledig verzonnen zijn – herken je uiteraard een aantal leden van de échte koninklijke familie. Het meest herkenbaar zijn Arthur (Bernhard) en Karl (Claus). Tijdens het lezen valt er overigens niet aan te ontkomen de fictieve karakters los te zien van hun bestande of bestaand hebbende evenbeelden. De situaties waarin ze terechtkomen of wat ze in hun denkbeeldige bestaan meemaken zijn echter volledig bezijden de werkelijkheid en redelijk aangedikt. Ze moeten uitsluitend gezien worden als satire en dat is de facto ook de bedoeling van de auteur en zijn verhaal. Iedereen wordt eveneens neergezet als een normaal mens, zoals ieder ander, ook al zijn ze dan van koninklijken bloede.

Omdat de personages, de vele voorvallen en gebeurtenissen karikaturaal zijn, komen er behoorlijk wat onwerkelijke situaties in het boek voor, maar in veel gevallen zijn ze wel te herleiden naar ware personen en/of aangelegenheden. Hier wordt echter niet al te diep op ingegaan en daardoor is en blijft alles overwegend oppervlakkig. Koch heeft overduidelijk niet de intentie gehad om een diepgaand boek te schrijven, hetgeen hem zonder meer gelukt is. De subtitel van de satirische roman is Een modern koningsdrama, maar pas in de laatste twee afleveringen komt dit tot uiting. Deze ontknoping is wel erg vergezocht en wekt de indruk dat de auteur een eind aan zijn hersenspinsels heeft willen maken.

De schrijfstijl van Het Koninklijk Huis is absoluut toegankelijk en tevens beeldend, maar de lezer krijgt zo goed als geen band met de diverse figuren, hoewel prinses Vera daarop een lichte uitzondering is. Al met al is deze satire niet van hoogstaand niveau, maar evenmin een niemendalletje.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Herman Koch
Titel: Het Koninklijk Huis
ISBN: 9789026354953
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
David en Cheryl Burroughs leefden een droomleven, tot het noodlot toesloeg. Nu, vijf jaar na die vreselijke nacht, is Cheryl hertrouwd. En David zit een levenslange straf uit in een zwaarbeveiligde gevangenis voor de moord op hun zoon Matthew.

Dan arriveert Cheryls zus, Rachel, onverwachts tijdens het bezoekuur in de gevangenis, met verontrustend nieuws. Ze laat David een foto zien die een vriend van haar nam op vakantie in een pretpark, met op de achtergrond een jongen met een wel heel bekende, kenmerkende moedervlek… en hoewel David en Rachel beseffen dat het niet waar kan zijn, weten ze het allebei toch zeker. Het is Davids zoon Matthew, en hij leeft nog.

Recensie
Het merendeel van de boeken van Harlan Coben – met meer dan 75 miljoen verkochte boeken is hij een van de succesvolste Amerikaanse thrillerauteurs – draait om het thema verdwijningen. Hij houdt van dit onderwerp, omdat er altijd hoop is op terugkeer. Ook in zijn in 2023 verschenen thriller Levenslang, waarvan Netflix de filmrechten heeft gekocht en de intentie heeft er een serie van te gaan maken, gaat het om deze thematiek.

Vijf jaar geleden is David Burroughs veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf wegens de moord op zijn toen driejarige zoontje Matthew, hoewel hij zelf zegt onschuldig te zijn. In de gevangenis heeft hij nooit bezoek willen ontvangen, maar op een dag komt Rachel Anderson, de zus van zijn ex-vrouw Cheryl onverwacht op bezoek. Ze laat hem een foto zien waarop een nu ongeveer achtjarige jongen staat afgebeeld die heel erg op Matthew lijkt en door de wijnvlek op diens wang zijn beiden er niet alleen van overtuigd dat het Davids zoon is, maar ook dat hij nog in leven is.

Met de eerste paar zinnen van Levenslang doet de auteur meteen uit de doeken wat in grote lijnen de strekking van de plot is. Hierdoor weet je niet alleen dat David Burroughs een levenslange gevangenisstraf uit moet zitten, waarvan hij er al vijf jaar heeft opzitten, maar ook dat hij zelf beweert onschuldig te zijn. Op deze manier is de lezer onmiddellijk bij het verhaal betrokken en wil hij weten wat er destijds daadwerkelijk gebeurd is. Deze nieuwsgierigheid wordt nóg groter nadat Rachel Anderson aan het eind van het eerste hoofdstuk Burroughs een recente foto laat zien waarop diens zoon Matthew afgebeeld staat. Dit zorgt onmiddellijk voor enkele vragen, die in aantal toenemen als het verhaal na een korte en rustige aanloop goed op gang komt.

Coben voert het tempo rap op en als gevolg van de vele gebeurtenissen hoeft de lezer zich geen moment te vervelen. De vele plotwendingen en elkaar afwisselende perspectieven zorgen voor een overwegend dynamisch verhaal, waarin de spanning in ruime mate aanwezig is en je regelmatig op het verkeerde been wordt gezet. Alleen daarom al is het goed dat de auteur het in sommige hoofdstukken iets rustiger aan doet. Hierdoor krijg je de gelegenheid alles even op een rijtje te zetten en je voor te bereiden op nieuwe ontwikkelingen. De interactie tussen de diverse personages is aan de ene kant realistisch, maar aan de andere kant – met name die van de FBI-agenten Max Bernstein en Sarah Jablonski – ronduit kolderiek en volstrekt ongeloofwaardig. Hun verhoren hebben wel iets weg van een sketch uit een cabaretesk programma, maar zijn desalniettemin geen storende factor.

De schrijfstijl van de auteur is ongecompliceerd en rechttoe rechtaan, want zonder al te veel omhaal vertelt hij wat er te vertellen valt. Scènes en dialogen zijn inlevend en beeldend, waarbij onnodige details zo goed als achterwege blijven. Zo wordt bijvoorbeeld het ruige bestaan in een gevangenis in de Verenigde Staten vrij goed en conform de realiteit tot uiting gebracht. De lezer moet echter niet verwachten dat Coben een keur aan maatschappelijke thema’s in zijn thriller heeft verwerkt, verre van zelfs, en in feite is dat zijn stijl ook helemaal niet. Over de belangrijkste personages geeft hij net voldoende prijs om hen redelijk te leren kennen, maar heel erg uitvoerig gaat hij niet op hun karakters en verleden in, wat voor dit verhaal absoluut niet erg is.

Levenslang, in een prima vertaling van Jan Pott, is goed beschouwd niet bijster geloofwaardig en bevat zelfs een beperkt aantal doorzichtige scènes, maar is beslist een onderhoudende en goed geschreven thriller die uitstraalt dat Cobens vakmanschap nog aan niets heeft ingeboet.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Harlan Coben
Titel: Levenslang
ISBN: 9789402320480
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
William Warwick is net gepromoveerd tot inspecteur en heeft een gevaarlijke nieuwe opdracht: undercover gaan om corruptie bij de Londense politie aan het licht te brengen. Samen met zijn team focust hij op rechercheur Jerry Summers, een jonge man die er een nogal luxueuze levensstijl op na houdt… Ondertussen staat de beruchte drugsbaron Assem Rashidi terecht, bij wiens vervolging Williams vader Sir Julian en zijn zus Grace betrokken zijn. Terwijl het undercoveronderzoek het uiterste van William vraagt, realiseert hij zich dat de corruptie nog dieper gaat dan gedacht. Steeds meer collega’s lijken bereid om een oogje dicht te knijpen als het om bepaalde misdaden gaat. Lukt het William om het recht te laten zegevieren?

Recensie
Hoewel zijn vader liever had gezien dat William Warwick in diens advocatenpraktijk aan de slag ging, koos hij voor een carrière bij de Metropolitan Police. In Wie niet waagt (2022), het eerste deel van de door Jeffrey Archer geschreven en in principe uit acht delen bestaande serie rond diens personage, begon hij zijn loopbaan als agent. In 2023 verscheen het door Joost van der Meer en William Oostendorp vertaalde Een oogje dicht, het derde boek in de reeks en waarin de advocatenzoon inmiddels is gepromoveerd tot inspecteur.

Ondanks de cliffhanger aan het eind van het vorige deel van de ‘Warwick’-reeks heeft Archer ervoor gekozen daar in Een oogje dicht niet rechtstreeks op door te gaan. Toch gaat de auteur wel degelijk verder met het verhaal, want het eerste hoofdstuk in dit boek kan bij wijze van spreken beschouwd worden als het eerstvolgende van In het volle zicht. Er wordt dan ook regelmatig gerefereerd aan voorgaande gebeurtenissen en omstandigheden, dus de serie op volgorde lezen is zonder meer een pre, temeer omdat de personages nagenoeg dezelfde zijn en een aantal daarvan zich verder ontwikkelt. Een gedeelte van de plot is eveneens een vervolg op wat is geweest, maar het leeuwendeel draait nu om de corruptie bij de politie, een thema dat van alle tijden is.

Behalve het onderzoek naar het corruptieschandaal, waarbij zich een aantal interessante wendingen voordoet, bevat het verhaal een paar rechtszaken die de rivaliteit tussen de advocaten Sir Julian Warwick en Booth Watson goed weergeven. Het slinkse karakter en de nogal bedenkelijke werkwijze van laatstgenoemde komen daarin opnieuw goed tot uiting, waardoor het contrast met vader en zoon Warwick, die een en al rechtschapenheid vertonen, niet groter kan zijn. Hun onderlinge confrontaties in de rechtszaal leveren in ieder geval enkele mooie scènes op. Alle personages, inclusief degenen die zich minder nauw aan de wet houden, hebben het nodige charisma en de persoonlijkheid van de meeste van hen is zonder meer innemend.

Het verteltempo van Archer is overwegend bedaard, maar het verhaal heeft daarentegen een overwegend vlot verloop. Dit komt onder andere door de kleine sprongen in tijd, maar ook omdat er betrekkelijk veel gebeurt. Diverse wendingen zorgen voor voldoende afwisseling, alhoewel een te verwaarlozen aantal daarvan een licht voorspelbaar karakter heeft. Van een zinderende spanning is nergens sprake. Dit is echter geen enkel gemis, want diverse situaties hebben een dermate gespannen lading dat de lezer ze wel als zodanig interpreteert. In de slotfase zet de auteur – bijna traditiegetrouw – de deur wagenwijd open voor wat de lezer in het volgende deel van de serie kan verwachten. Hierdoor krijgt de lezer in feite al zin om in een boek te beginnen dat hier nog niet eens is uitgebracht.

Ondanks de iets beperktere, maar niet minder belangrijke rol die William Warwick deze keer heeft, is Een oogje dicht een aangenaam en over het algemeen ongedwongen verhaal over zijn – nu nog prille – carrière bij de Metropolitan Police.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeffrey Archer
Titel: Een oogje dicht
ISBN: 9789402768060
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
Welkom in Lock Haven, Washington, thuisplaats van de gelukkigste straat ter wereld. Een wandeling door Bird Street zal niet merkwaardig aanvoelen, behalve dat je zou zien dat het alle bewoners voor de wind gaat. Er staan kasten van huizen, en onder sommige carports zie je mooie auto’s. Als je de bewoners zou ontmoeten, dan valt het op dat ze allemaal oprecht gelukkig zijn. Ze hebben succesvolle carrières of doen precies de dingen die ze altijd al wilden doen. Maar er is meer: ze zijn allemaal gezond. Fysiek, mentaal én spiritueel: het zijn stuk voor stuk vitale, weldenkende, ontwikkelde en – de meeste van hen althans – ruimhartige mensen. En hun kinderen? Die zijn perfect. Ieder van hen is een talent. Een belofte. Ja… je zou kunnen zeggen dat het met de bewoners van Bird Street iets té goed gaat.

Tot het november wordt. Dan breekt de Zwarte Winter aan. Luana en Ralph weten het, en hun kinderen Kayla en Django ook. Zij wonen in het meest bescheiden van de vijf huizen. November is ieder jaar het moment dat hun geluk omslaat en ze worden overvallen door pech. Daar zijn de pijntjes, de ongelukjes, de financiële tegenvallers. Periodes van ziekte, mentale verwarring en depressie. Meestal niets onoverkomelijks, maar de Zwarte Winter kunnen ze elk jaar maar beter uitzitten. Na een week of vier trekt het voorbij en zal het geluk terugkeren… maar alleen tegen een prijs. En elk jaar vragen Luana en Ralph zich af of die prijs niet veel te hoog is.

Hoeveel is een mensenleven waard voor een leven lang geluk?

Recensie
Hoewel Thomas Olde Heuvelt al in 2002 met de horrorroman De onvoorziene debuteerde als auteur brak hij ruim tien jaar later internationaal door met Hex (2013). Twee jaar daarna won hij met The day the world turned upside down als eerste Nederlander de Amerikaanse Hugo Award. Zijn nieuwste uitgave November verscheen – heel toepasselijk – op 1 november 2022 en wordt een van zijn meest duistere boeken genoemd. Hij liep al een paar jaar met het idee voor dit verhaal rond, maar volgens eigen zeggen was hij er eerder nog niet klaar voor om er daadwerkelijk aan te beginnen.

De bewoners van Bird Street in Lock Haven, Washington voelen zich de gelukkigste mensen die er zijn. Alles gaat hen en hun kinderen voor de wind. Behalve in de maand november, wanneer de Donkerder Dagen aanbreken. Bij het echtpaar Luana en Ralph Lewis da Silva en hun kinderen Kaila en Django  worden spiegels verborgen en ramen geblindeerd. Toch worden ze in die maand getroffen door allerlei vormen van ongeluk. Vier weken later keert hun normale en gelukkige leven weer terug, maar daarvoor hebben ze wel zware offers moeten brengen en gaat hun geweten steeds meer opspelen.

November heeft twee delen, waarvan het eerste zich afspeelt in de gelijknamige maand in 2022 (de Donkerder Dagen) en het tweede bestrijkt een tijdperk van elf maanden, die meteen begint na deze nogal duistere periode en eindigt op de tweede november van 2023. Het verhaal, én daarom ook de vele voorvallen, worden afwisselend verteld vanuit het perspectief van de vier gezinsleden van de familie Lewis da Silva. De lezer krijgt hierdoor natuurlijk een goed beeld van hen, hoe ze het zwarte tijdsbestek van vier weken zo goed en ongeschonden mogelijk proberen door te komen en wat ze daarvoor doen en vooral laten. Maar de andere bewoners van Bird Street worden absoluut niet vergeten, want ook aan hen wordt ruim voldoende aandacht besteed en komt je te weten hoe zij die o zo gevreesde dagen doorkomen.

Aanvankelijk verloopt het verhaal wat stroef, voornamelijk doordat de omstandigheden worden geschetst, de personages worden geïntroduceerd (voor in het boek is een namenlijst opgenomen van de bewoners van Bird Street, het raadplegen daarvan is in de beginfase geen overbodige luxe), etc. etc. Nadat deze kleine horde genomen is, beginnen de talrijke gebeurtenissen te leven en voelt de lezer vooral met de Lewis da Silva’s mee. De veelal onverklaarbare dingen die gebeuren maken dat je  nieuwsgierig wordt, zijn mysterieus en zorgen met regelmaat voor de nodige spanning. Daarnaast zijn er enkele heftige scènes die je hoe dan ook aan het boek gekluisterd laten en waar je wel even van gaat slikken. Het is daarom goed dat in de colofon een verwijzing staat naar de zelfmoordlijnen van Nederland en Vlaanderen.

Het boek van Olde Heuvelt is lastig in een specifiek genrehokje te duwen, want in feite is er een mix van roman, thriller, bovennatuurlijk, horror en mysterie. Bovendien zijn er fasen waarin het psychologische aspect heel duidelijk naar boven komt drijven en kan de bewuste novembermaand zonder meer als dystopisch beschouwd worden. Want wie zou zo’n maand willen meemaken? Het duivelse, of misschien wel de duivelse dilemma’s waar de personages voor komen te staan, wordt verpersoonlijkt door een nogal vaag individu die De Accountant wordt genoemd. Hij is van grote invloed op diverse ontwikkelingen die allemaal plaatsvinden, maar eveneens op de gedragingen van de karakters.

In een toegankelijke en eigentijdse schrijfstijl maakt Olde Heuvelt de lezer getuige van het lot van de Bird Streetbewoners. Vanaf het begin werkt hij toe naar een nogal intense en absoluut bijzondere afsluiting. Met November laat de auteur zien dat hij veelzijdiger is dan wellicht gedacht wordt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: November
ISBN:9789022591116
Pagina’s: 460
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Een jaar na zijn scheiding verongelukt Ricks dochter Zoë. Twee jaar later probeert hij met hulp van zijn beste vriend Ingmar weer grip op zijn leven te krijgen. Wanneer hij oude foto’s in het huis van zijn overleden stiefmoeder vindt, raakt hij steeds meer in conflict met zichzelf. Waarom komen de beelden van de foto’s overeen met zijn dromen en wie is dat meisje op een foto dat sprekend op Zoë lijkt? Het verlangen naar antwoorden op zijn vragen leidt hem uiteindelijk naar Le Tréport, Normandië. Het wordt een reis die een gruwelijk verleden aan het licht brengt.

Recensie
Omdat de toneelvereniging waar dameskapper Nico Torrenga deel van uitmaakt in 2015 zonder toneelstuk zat, bedacht hij dat hij er dan zelf wel een zou schrijven. Hij ging aan de slag en ontdekte zodoende zijn passie voor schijven. Aanvankelijk waren dat blijspelen en kluchten, die in Nederland en België werden opgevoerd, maar omdat hij zich verder wilde ontwikkelen, begon hij met korte humoristische verhalen in het Groningse dialect. Uiteindelijk bracht hij 2018 de verhalenbundel Tied veur dieverdoatsie uit en medio 2022 verscheen zijn thrillerdebuut Samen alleen.

Na het overlijden van zijn stiefmoeder vindt Rick van Duren in haar woning een aantal oude foto’s, waarvan de afbeeldingen overeenkomen met beelden uit zijn dromen. Op één foto ziet hij een meisje dat sprekend op zijn twee jaar geleden verongelukte dochter Zoë lijkt. Behalve dat hij zich afvraagt wie het meisje is, heeft hij ook vragen over de andere foto’s. Omdat hij daar een antwoord op wil hebben, vertrekt hij naar het Normandische Le Tréport, een plaatsnaam die hij op een van de foto’s tegenkwam. Daarna wordt hij geconfronteerd met een verleden waarvan hij het bestaan niet wist.

Het verhaal, dat voornamelijk vanuit het perspectief van Rick van Duren verteld wordt, begint met een korte proloog waaruit de strekking van de plot al min of meer opgemaakt kan worden, in ieder geval wat aan het gebeurde zoal ten grondslag ligt. Dit begin prikkelt de nieuwsgierigheid van de lezer een klein beetje en de paar hoofdstukken die daarop volgen versterken dit. Daarnaast creëert de auteur in die beginfase, door wat Van Duren op de foto’s ziet, een enigszins geheimzinnige sfeer. Dit is allemaal van korte duur, want niet snel daarna gaat het vooral over de moeilijke fase waarin Rick, na het verlies van zijn dochtertje Zoë twee jaar eerder, in terecht is gekomen. Zijn zelfmedelijden druipt als het ware, en tot vervelens toe, van de bladzijden af. Natuurlijk moet hier aandacht aan besteed worden, het is immers van wezenlijk belang, maar wel in meer gedoseerde hoeveelheden.

Uiteindelijk keert het tij ten goede, want vele hoofdstukken later komt er spanning in het verhaal en zorgen diverse plotwendingen voor aanmerkelijk meer variatie en een aantal interessante en onverwachte ontwikkelingen. Van Duren lijkt een ontwikkeling te hebben doorgemaakt, want van een man die zelfbeklag hoog in het vaandel heeft staan, verandert hij in een meer zelfverzekerd persoon, ondanks dat glashelder is dat hij nog met een aantal issues uit zijn verleden te kampen heeft. Als de plot al een aardig eind gevorderd is, komt dit ook naar voren en in de laatste hoofdstukken komt dat volledig tot uiting. De lezer kan hierdoor wel wat in verwarring raken en krijgt sowieso het gevoel dat het verhaal niet helemaal af is.

Van de personages die opgevoerd worden, is Rick van Duren degene die het meest in beeld komt. Omdat de lezer over hem het meest te weten komt, is zijn karakter het uitvoerigst uitgewerkt. Voor enkele anderen geldt dat minder en sommigen blijven over de hele linie nogal oppervlakkig. In feite is dat niet eens zo heel erg, want het is van geen enkele invloed op het verhaal zelf, dat overigens wel een bepaalde mate van verdieping heeft. Desondanks blijven er wel een paar open eindjes, want niet aan alles en iedereen wordt evenveel aandacht besteed, waardoor een paar personages of groeperingen iets onderbelicht blijven. Hierdoor lijkt het verhaal niet helemaal af.

De schrijfstijl van Torrenga is wisselend, het ene moment is het toegankelijk en eigentijd, het andere moment komt het een beetje gedateerd over. Toch is deze thriller, die overwegend beeldend is geschreven, goed leesbaar. Een groot minpunt zijn de talrijke taalkundige fouten die in het boek voorkomen, die hebben hoe dan ook een nadelig effect op het leesplezier. Over het geheel genomen is Samen alleen een verdienstelijk, maar niet overweldigend debuut.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Nico Torrenga
Titel: Samen alleen
ISBN: 9789464640212
Pagina’s: 362
Eerste uitgave: 2022

Flaptekst
Anna, Henrik en Milena gaan elk jaar samen op wandelvakantie. Dit jaar zijn Anna en Henrik voor het eerst een koppel, en wil Milena haar nieuwe vriend Jacob meenemen om geen vijfde wiel aan de wagen te zijn. Anna en Henrik stemmen in, maar al snel blijkt Jacob erg manipulatief te zijn, en wordt hij steeds dwingender. Zo staat hij erop dat ze hun bestemming aanpassen naar Sarek, een grillig berggebied in het noorden van Zweden: zonder internetverbinding, alleen geschikt voor ervaren klimmers en alleen bereikbaar per helikopter. En terwijl de onderlinge spanningen stijgen en de tocht steeds zwaarder wordt, kan advocate Anna zich niet van de indruk ontdoen dat ze Jacob ergens van kent…

Langzaam verandert de geplande ontspannen vakantie in een zenuw­slopende strijd op leven en dood, en leren de wandelaars niet alleen ­elkaar te vrezen, maar ook de verraderlijke kracht van de wilde Zweedse natuur. Wie overleeft deze helletocht? En welke offers moeten daarvoor worden gebracht?

Recensie
Vijfentwintig jaar geleden startte Ulf Kvensler een carrière als comedian en schreef toen ook scenario’s voor films en televisieseries, voornamelijk comedy en drama. Tijdens die periode heeft hij verschillende ideeën verzameld voor spannende verhalen en thrillers – waar hij groot liefhebber van is – en later bedacht hij dat sommige daarvan weleens materiaal kunnen zijn voor een goed boek. Uiteindelijk debuteerde hij in 2022 met Sarek (Het hoge noorden, 2023), waarvoor hij zich aan het begin van deze eeuw liet inspireren door de vele wandelingen die hij, samen met vrienden, in Jamtland, in het noorden van Zweden heeft gemaakt.

Anna en Henrik zijn een stel en samen met hun gezamenlijke vriendin Milena hebben ze een wandelvakantie gepland. Milena vraagt of ze haar nieuwe vriend Jacob mee mag nemen en na ampele overwegingen gaan Anna en Henrik hiermee akkoord. Nog voor hun wandeling goed en wel begonnen is, komt Jacobs ware aard naar boven drijven, drijft hij zijn zin door om naar Sarek, een onherbergzaam gebied in het noorden van Zweden te gaan, in plaats van naar hun oorspronkelijke bestemming. Tijdens de trektocht neemt de onderlinge spanning toe en krijgt Anna, die strafadvocate is, het sterke gevoel dat ze Jacob eerder heeft gezien.

De korte proloog die bestaat uit een weergave van de communicatie tussen een traumahelikoper en een ziekenhuis zorgt ervoor dat de lezer zich afvraagt wat er met Anna, de vrouw die gered is, is gebeurd. Uit niets blijkt wat haar is overkomen en de letsels die ze heeft opgelopen, wijzen op verschillende oorzaken. Door de chronologische opbouw – de diverse getuigenverhoren van Anna niet meegerekend – van het grootste deel van de plot duurt het een tijd voor je daar achter komt. Zowel de ondervragingen door de politie als de door Anna vertelde gebeurtenissen zorgen ervoor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt gemaakt, overigens zonder dat er een nagelbijtende spanning ontstaat. Het verhaal is ver gevorderd als zich wel diverse spannende momenten voordoen, maar daarvoor ligt de nadruk voornamelijk op de verstoorde verhoudingen en wat het psychologische effect daarvan is.

Het aantal personages blijft beperkt tot vier (de ondervrager voor het gemak buiten beschouwing latend) en daardoor kom je het een en ander over hen te weten en krijg je ook snel een indruk van hun persoonlijkheid. Toch wordt geen van hen even uitvoerig beschreven, maar dit is geenszins een gemis. Hoewel het niet lastig is om je de omstandigheden en gevoelens van de vier wandelaars te kunnen voorstellen, is het wel wat moeilijker om je met hen te vereenzelvigen. Want niet alleen de vraagtekens die het kwartet bij je oproept, zijn daarvoor iets te groot, ook hun gedrag in enkele situaties is weleens merkwaardig.

De veelal korte beschrijving van de gevaren die een trektocht in berggebied met zich mee kunnen brengen, tonen aan dat Kvensler uit ervaring spreekt. Daarnaast geeft hij niet alleen de sfeer van het desolate, bergachtige en ruige gebied goed weer, maar het gevoel dat Anna, Henrik, Milena en Jacob hebben wordt eveneens prima overgebracht. Het verhaal is echter niet overal even beeldend, er zijn namelijk fragmenten die enigszins statisch zijn. Desondanks is de schrijfstijl van de auteur vlot en toegankelijk en trakteert hij de lezer op diverse wendingen waardoor de plot net even iets anders verloopt dan aanvankelijk lijkt. Nadat het verhoor van Anna zo goed als afgerond is, heeft hij nog een verrassing in petto waardoor haar uitgebreide verklaring in een ander daglicht komt te staan. Hij zaait twijfel bij de lezer en na het dichtslaan van het boek is die niet volledig weggenomen.

Al met al is Het hoge noorden een debuut dat zowel iets wegheeft van een avonturenverhaal als een thriller. De diverse aanprijzingen op de (deels inklapbare) achterflap worden niet volledig waargemaakt en zijn derhalve zwaar overtrokken. Het boek is absoluut niet slecht, maar een topper is het evenmin.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ulf Kvensler
Titel: Het hoge noorden
ISBN: 9789022598245
Pagina’s: 430
Eerste uitgave: 2023

Flaptekst
De zomer van 1954: na anderhalf jaar in de jeugdinrichting Salina te hebben vastgezeten, keert de achttienjarige Emmett Watson terug naar zijn ouderlijk huis in Nebraska. Het enige wat daar nog op hem wacht is zijn kleine broertje Billy. Emmetts moeder verliet het gezin toen hij jong was, zijn vader is onlangs overleden en de familieboerderij is door de bank in beslag genomen. Emmett wil met zijn broertje opnieuw beginnen, op een plek ver van huis. Samen met Billy is hij van plan de Lincoln Highway te volgen naar San Francisco, een route die hun moeder volgens een stapel mysterieuze ansichtkaarten jaren eerder heeft afgelegd. Als Duchess en Woolly, twee vrienden uit Salina, plotseling opduiken, neemt de roadtrip een wending. Samen hebben de vrienden een heel ander plan bedacht voor de toekomst van Emmett, een plan dat hen allemaal op een noodlottige reis in de tegenovergestelde richting zal brengen – naar New York.

Recensie
De drie romans die de Amerikaan Amor Towles tot nu toe schreef, werden stuk voor stuk wereldwijde bestsellers. Zijn boeken zijn in meer dan dertig talen vertaald en er zijn ruim vijf miljoen exemplaren van verkocht. Zijn nieuwste publicatie, De Lincoln Highway, verscheen in 2021 en twee jaar later werd het boek in een Nederlandse vertaling en met ongewijzigde titel uitgebracht. De roman speelt zich in de zomer van 1954 af en achteraf wist de auteur dat hij, vanwege de vele veranderingen die Amerika te wachten stonden, daarmee een juiste keuze had gemaakt.

Nadat de achttienjarige Emmett Watson anderhalf jaar heeft vastgezeten in een jeugdinrichting keert hij terug naar huis in Nebraska, waar hij alleen nog maar zijn tien jaar jonger broertje Billy heeft. Zijn moeder heeft het gezin lang geleden verlaten en zijn vader overleed, met achterlating van een enorme schuldenlast, onlangs. Emmett wil met Billy een nieuwe start maken en ze besluiten via De Lincoln Highway naar Californië te vertrekken. Dit plan neemt een andere wending aan als plotseling twee vrienden uit de inrichting voor hun neus staan. Zij hebben namelijk iets anders bedacht waardoor ze gevieren in New York terechtkomen.

De Lincoln Highway, de eerste snelweg die van het westen van de Verenigde Staten naar het oosten loopt, loopt min of meer als een rode draad door het verhaal heen. Niet dat deze weg zo prominent in de schijnwerpers wordt gezet, verre van zelfs, maar de snelweg is wel de aanleiding van de lange reis die Emmett en Billy willen ondernemen en wordt uiteraard regelmatig genoemd. De Highway-onderneming die beide jongens vooraf hadden gepland, pakt volledig anders uit dan ze aanvankelijk in gedachten hadden. De hoofdverantwoordelijken daarvoor zijn Duchess en Woolly, Emmetts vrienden uit de inrichting die geheel onverwacht zijn komen opdraven. Wat de vier hierna beleven gaat ieders voorstelling te boven.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, maar de lezer beleeft het avontuur voornamelijk mee met Emmett, Billy en Duchess, want zij zijn degenen waar de meeste aandacht aan wordt besteed. Toch moet de rol van de andere personages niet worden onderschat. Iedereen heeft namelijk een eigen rol, een eigen persoonlijkheid en een eigen zeer belangrijke bijdrage aan de plot. Zonder een van hen zouden het verhaal en de belevenissen incompleet zijn. Hoewel de lezer zonder meer meeleeft met alle karkaters, weet vooral de jonge Billy zijn hart te stelen. De jongen komt weliswaar wat wijsneuzig over, maar dit leidt op geen enkel moment tot irritatie, onder andere omdat hij vaak bijzonder raak uit de hoek kan komen en dingen overziet die de anderen nog niet gezien of begrepen hebben.

In een buitengewoon toegankelijk, vlotte en beeldende schrijfstijl zet Towles de sfeer van de jaren vijftig van de vorige eeuw uitstekend weer. De vele scènes worden dusdanig beschreven dat je ze als een film voor je ziet. Dialogen zijn net als de personages: overwegend relaxt en geheel in stijl van de periode en omstandigheden. Niets voelt geforceerd aan, waardoor alles in de roman en wat er zoal in gebeurt heel natuurlijk en vanzelfsprekend overkomt. Terwijl van dat laatste eigenlijk absoluut geen sprake is. Hoewel dit boek natuurlijk geen thriller is, bevat het wel een bepaalde spanning en geladenheid en krijgt de lezer te maken met verschillende emoties. Want de ene keer is het ontroerend of aandoenlijk, de andere keer weer serieus of juist humoristisch. Het komt erop neer dat er van alles iets is.

De Lincoln Highway is overladen met complimenten en dat is zonder meer terecht. De roman neemt niet alleen de personages mee op reis, maar de lezer eveneens. Iedereen wordt meegesleurd in allerlei onvoorspelbare situaties en de vele ontwikkelingen zorgen ervoor dat je je geen seconde hoeft te vervelen. Met dit boek toont Towles hoe dan ook aan dat hij een prachtig en meeslepend verhaal kan vertellen.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Amor Towles
Titel: De Lincoln Highway
ISBN: 9789029096690
Pagina’s: 576
Eerste uitgave: 2023