Flaptekst
Een jonge vrouw wordt wakker in een koude, donkere kelder. Ze heeft geen idee hoe ze daar terecht is gekomen, of door wie ze is ontvoerd. En dat is pas het begin van haar nachtmerrie.

In de buurt wordt het lichaam van een andere jonge vrouw gevonden. Ze is nooit opgegeven als vermist, en haar familie heeft zelfs gewoon sms’jes van haar ontvangen. Iemand heeft zich de afgelopen tijd voor haar uitgegeven. Inspecteur Helen Grace weet dat ze de dader zo snel mogelijk moet vinden. Die is niet alleen gestoord, maar ook slim en vindingrijk. Maar zodra Helen probeert uit te vinden wat de motivatie van de moordenaar is, start een bijna onmogelijke race tegen de klok…

Recensie
Realityprogramma’s waarin mensen beoordeeld kunnen worden (Big Brother, Survivor, etc.) waren voor M.J. Arlidge de inspiratiebron voor zijn in 2015 verschenen thrillerdebuut Iene miene mutte. In dit eerste deel van een serie maakt de Southamptonse rechercheur Helen Grace haar opwachting en groeide vervolgens uit tot een succesvol en geliefd personage. De derde editie van de reeks is het in 2016 uitgebrachte Pluk een roos en het idee voor dit boek ontstond tijdens een gezinsvakantie van de auteur.

Na een wild avondje uit wordt de jonge Ruby Sprackling wakker op een vreemd bed in een voor haar onbekende ruimte. Hoe ze daar terecht is gekomen, weet ze niet en evenmin wie, zoals al snel blijkt, haar ontvoerder is. Als op een druk bezocht strand het lichaam van een andere jonge vrouw wordt aangetroffen, wordt het team van Helen Grace erbij geroepen. Onderzoek wijst uit dat beide zaken met elkaar te maken hebben, maar wat het verband is, is een raadsel. De rechercheurs zetten in ieder geval alles op alles om een nieuwe moord te voorkomen.

Kenmerkend voor de boeken van Arlidge zijn de korte hoofdstukken en in dit derde deel van de serie met Helen Grace is dat niet anders. Hierdoor snelt het verhaal in razend tempo voort en heeft de lezer het gevoel dat er voortdurend ontzettend veel gebeurt, terwijl dat in feite niet eens zo hoeft te zijn. Natuurlijk doet zich in dit geval wel degelijk het nodige voor, maar het draait in het boek vooral om het politieonderzoek en het opsporen van de moordenaar. Daarnaast, en dat is een andere verhaallijn, eist de vertroebelde verhouding tussen Grace en haar directe chef Ceri Harwood ook de nodige aandacht op. In bepaald opzicht leveren deze perikelen zelfs wat meer spanning op dan de gebeurtenissen en nasleep rond de verdwijning van Ruby en de vondst van het lichaam.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, waaronder die van enkele nieuwe leden van het rechercheteam. Over deze nieuwelingen wordt globaal wat extra informatie gegeven, zodat de lezer weet met wie hij te maken heeft. De oude bekenden zijn zoals je ze inmiddels kent en hebben, zonder dat je echt veel meer over hen te weten komt, hun waarde en doen, loyaal als ze aan Helen Grace zijn, wat ze moeten en willen doen. Omdat de auteur ook Ruby een stem heeft gegeven, krijg je mee hoe zij zich in gevangenschap voelt, wat ze doormaakt en wat deze vrijheidsberoving met haar doet. Een goede keuze van Arlidge om aandacht aan haar en haar omstandigheden te besteden, want daardoor is meer dan alleen maar een ontvoerd meisje dat door de politie gevonden moet worden.

De schrijfstijl van de auteur is ongecompliceerd, vlot en beeldend. Hieraan is overduidelijk te merken dat hij ervaring heeft met het schrijven van scenario’s, want het verhaal is min of meer op die wijze opgebouwd. Het boek leest daarom heel erg prettig. Toch kan de lezer zich niet aan de indruk onttrekken dat hij het meeste al een keer voorbij heeft zien komen. Ontvoering van een jonge vrouw, de vondst van het lichaam van een ongeveer even oude vrouw, een speurtocht die aanvankelijk niet wil vlotten. Deze, maar eveneens diverse andere standaard thrillerelementen, zijn nogal clichématig. Arlidge komt er echter wel mee weg, want het verhaal is beslist niet vervelend.

Pluk een roos – de keuze voor deze Nederlandstalige titel is in relatie tot het verhaal volstrekt onbegrijpelijk – is al met al een aangename thriller, waarin gruwelijkheden die in de voorgaande twee delen nog wel voorkwamen niet aanwezig zijn. Hierdoor is de spanning eveneens een flink stuk minder zichtbaar. Desondanks is dit derde deel wel degelijk de moeite waard en kijk je heel stiekem alweer uit naar een vervolg.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Pluk een roos
ISBN: 9789022581414
Pagina’s: 398
Eerste uitgave: 2016

Flaptekst
Christopher, de detective in deze ongewone detectiveroman, is een vijftienjarige jongen met een vorm van autisme. Hij weet veel van wiskunde en weinig van mensen. Hij houdt van lijstjes, patronen en de waarheid. Hij houdt niet van de kleuren geel en bruin. Hij is in zijn eentje nooit verder geweest dan het einde van de straat, maar wanneer de hond van de buurvrouw vermoord blijkt te zijn, begint hij aan een reis die zijn hele wereld op z’n kop zet.

Recensie
De Britse auteur Mark Haddon heeft vooral veel kinderboeken geschreven, maar hij werd wereldwijd bekend door Het wonderbaarlijke voorval van de hond in de nacht (2003), zijn eerste roman voor zowel volwassenen als jongeren. Voor dit boek heeft hij in datzelfde jaar de Whitbread Book of the Year Award heeft gewonnen.

Christopher Boone is een vijftienjarige jongen met een vorm van autisme. Hij is erg goed in wiskunde, wil hiervoor het vwo-examen Wiskunde-B1 doen. Aan de andere kant moet hij niets van grote mensenmassa’s hebben, wil niet dat iemand hem aanraakt en houdt niet van de kleuren geel en bruin. Hij moet ook helemaal niets hebben van een ongeregeld leventje. Zijn leefwereld wordt echter op z’n kop gezet als hij ontdekt dat Wellington, de hond van een buurvrouw, vermoord is.

Het eerste dat opvalt als je het boek openslaat, is de bijzondere en afwijkende nummering van de hoofdstukken. Je vraagt je af waarom dat is gedaan, maar uiteindelijk wordt dit wat verderop in de plot uitgelegd en dan weet je dat dit eigenlijk wel een leuke en originele vondst is en ook nog eens een die prima past bij protagonist Christopher Boone. De lezer leert deze vijftienjarige jongen erg goed kennen, want het verhaal wordt volledig vanuit zijn perspectief verteld. De roman, die eveneens heel goed kan doorgaan voor een jeugdboek (dit is een bewuste keuze van de auteur), begint er al meteen mee dat hij de poedel van de buurvrouw vindt. Dit zorgt ervoor dat er een klein beetje spanning ontstaat, want net als Christopher wil je zelf ook wel weten wie het hondje heeft omgebracht, al heb je op een bepaald moment in de plot wel een vermoeden, zonder dat daar overigens aanwijzingen voor zijn.

Behalve dat de vijftienjarige vertelt over het voorval met de hond, is er in feite nog een andere verhaallijn. Hierin komen voornamelijk de persoonlijke dingen van hem naar voren, wat hem allemaal bezighoudt, hoe hij denkt en doet, en waar hij wel en niet van houdt. De lezer neemt als het ware een kijkje in zijn hoofd en uit alles blijkt dat hij anders denkt en doet dan het merendeel van de mensen. Het is dus overduidelijk dat hij een vorm van autisme heeft. Iemand die hier kennis van heeft of bekend mee is, herkent veel van Christophers gedrag en diens doen en laten. Dat wiskunde een belangrijke plaats in zijn leven inneemt, keert regelmatig terug in de plot. Zo nu en dan wordt dit begeleid met een aantal wiskundige formules die voor een leek volstrekt onbegrijpelijk zijn en veelal als taai en saai zullen overkomen.

De schrijfstijl van Haddon is eenvoudig en geheel in lijn van de gedachtegangen van de jongen. Hierdoor kan de lezer zich volledig in zijn belevingswereld verplaatsten en komt het op geen enkel moment geforceerd of kinderlijk over. Zo nu en dan is wat er gebeurt grappig, waaruit op te maken valt dat de auteur een humoristische ondertoon niet schuwt, ondanks dat wat Christopher overkomt en ondervindt serieus en soms aandoenlijk is. In ieder geval weet hij de lezer wel voor zich in te nemen en heb je regelmatig met hem te doen, onder andere als het erop lijkt dat zijn vader en moeder hem niet altijd begrijpen of goed met hem om lijken te gaan.

Al met al is Het wonderbaarlijke voorval van de hond in de nacht een zowel onderhoudende als aandoenlijke en soms aangrijpende roman, waarin de lezer op een ongecompliceerde wijze deelgenoot wordt van het reilen en zeilen van een jongen met een vorm van autisme.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Mark Haddon
Titel:Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht
ISBN: 9789025417789
Pagina’s: 286
Eerste uitgave: 2003

Flaptekst
Zestien jaar geleden is er onder verdachte omstandigheden een baby gestorven. Het hoofd van de landelijke recherche heeft vrienden die hij niet moet hebben. Een psychopaat die een perfect dubbelleven leidt, heeft een netwerk met vertakkingen tot ver in politieke kringen. En Kari Helene Bieler herinnert zich plotseling wat er destijds gebeurd is. Dat vormt de aanzet tot een verbijsterende thriller vol gruwelijkheden, waarbij rechercheur Marian Dahles samenwerking met hoofdinspecteur Cato Isaksen en de rest van het politiekorps zwaar op de proef wordt gesteld.

Recensie
Voordat Unni Lindell met het schrijven van thrillers begon, had ze al een aantal kinder- en kookboeken op haar naam staan. Ze ging over naar het spannende genre omdat je het onder andere kunt hebben over mensen die buiten de maatschappij staan, maar ook dat die verhalen zowel literair kunnen zijn en tegelijkertijd spanning bevatten en snel zijn. In 1996 introduceerde ze in Het dertiende sterrenbeeld de Oslose inspecteur Cato Isaksen en inmiddels zijn er tien delen van de serie verschenen, waarvan het in 2010 uitgebrachte Suikerdood het achtste is.

Een jonge vrouw herinnert zich plotseling hoe zestien jaar eerder haar pasgeboren broertje om het leven is gekomen. Ze neemt hierover contact op met Martin Egge, het hoofd van de landelijke recherche. Ze speken af, maar voordat hun ontmoeting plaats kan vinden, wordt Egge door een auto aangereden. De politie doet onderzoek en dan blijkt dat het slachtoffer vrienden heeft die hij beter niet kon hebben. Rechercheur Marian Dahle, een protegé van Egge, is ontdaan door wat hem overkomen is en doet er, tot ongenoegen van Isaksen, alles aan om erachter te komen wie voor die daad verantwoordelijk is.

Ondanks dat Suikerdood al het achtste deel van de serie met Caro Isaksen is, is het boek prima afzonderlijk van de andere te lezen. Goed, er zijn enkele verwijzingen naar wat zich eerder heeft voorgedaan en van de terugkerende personages wordt niet uitbundig veel verteld, maar dit hoeft op zich geen enkel beletsel te zijn om niet aan dit boek te gaan beginnen. In de eerste hoofdstukken worden verschillende van hen geïntroduceerd, dus krijg je al in een vroeg stadium een globaal beeld van de diverse personen die van belang zijn. Toch vinden er ook meteen al diverse situaties plaats die van belang zijn voor het verdere verloop van de gebeurtenissen en het onderzoek van de politie. Hierdoor is die aanvangsfase niet alleen maar een opsomming van diverse wetenswaardigheden.

Het verhaal kabbelt in een rustig tempo voort, maar er zijn zonder meer voldoende ontwikkelingen te bespeuren, waaronder een aantal onverwachte. Deze houden de lezer bij de les houden waardoor hij zich geen moment hoeft te vervelen. Bijzonder spannend is het in een groot deel van de plot niet, maar er wel degelijk een geladenheid die ervoor zorgt dat je te weten wilt komen wat er verder gebeurt. Aan het eind van het boek gaat de snelheid zienderogen omhoog, doen zich onverwachte situaties voor en neemt de spanning zienderogen toe. Ogenschijnlijk zijn er een paar verhaallijnen, maar ze hebben alle met elkaar te maken. Ze komen in de loop van de plot dan ook keurig samen, waarna tot slot nog eens alle puntjes op de i worden gezet, zodat niemand met onbeantwoorde vragen achterblijft.

In tegenstelling tot de meeste voorgaande delen van de serie is de rol van Isaksen een stuk beperkter. De hoofdrol is deze keer weggelegd voor rechercheur Marian Dahle, een collega van de inspecteur en een tijdje geleden aan zijn team toegevoegd. De lezer leert haar kennen als iemand die haar eigen gang wil gaan en bijzondere capaciteiten heeft, die overigens niet altijd op waarde worden ingeschat. In ieder geval is ze een personage, die in de loop van het verhaal steeds meer sympathie kweekt, om in de gaten te houden, zoveel wordt wel duidelijk.

De schrijfstijl van Lindell is over het algemeen zeer toegankelijk en beeldend, waarbij de kleinste details niet overgeslagen worden. Hierdoor komt het boek erg filmisch over en zie je de vele omstandigheden zo voor je. Al met al is Suikerdood een thriller die wel degelijk weet te boeien en heel stiekem alweer nieuwsgierig maakt naar een vervolg.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Unni Lindell
Titel: Suikerdood
ISBN: 9789021438870
Pagina’s: 344
Eerste uitgave: 2010

Flaptekst
In juli 2014 wordt Johan van Laarhoven wereldnieuws als de Thaise politie zijn villa in Pattaya binnenvalt, waar hij met zijn vrouw en kinderen woont. Van Laarhoven hoopt in Thailand rustig van zijn pensioen te genieten, na het verkopen van zijn vier coffeeshops in Tilburg en Den Bosch. Van Laarhoven krijgt een celstraf opgelegd van honderddrie jaar, zijn vrouw krijgt achttien jaar. Ze worden onder meer veroordeeld voor witwassen, omdat ze in Thailand geld hebben uitgegeven dat Van Laarhoven in Nederland verdiende met de gedoogde verkoop van cannabis. Van Laarhoven wordt opgesloten in Klong Prem, een van de beruchtste gevangenisen van Azië.

Maar zijn zaak – en de dubieuze rol van het Openbaar Ministerie hierin – trekt de aandacht van de media. De Nationale Ombudsman komt met een vernietigend rapport over het handelen van politie, het OM en het ministerie
van Justitie en Veiligheid. Onder druk van de Tweede Kamer reist de toenmalig minister van Justitie en Veiligheid naar Thailand voor een gesprek met de Thaise premier. Kort daarna komt er eindelijk een einde aan de onschuldige gevangenschap van Van Laarhoven.

Nu vertelt hij voor het eerst het verhaal over de mensonterende omstandigheden in de hel van Bangkok. En over zijn strijd met justitie – een strijd die hem zijn gezin kostte.

Recensie
Op 23 juli 2014 werd de Brabander Johan van Laarhoven zonder daar zelf maar iets voor te hoeven doen wereldnieuws. De voormalige coffeeshopeigenaar en oprichter van het coffeeshopketen The Grass Company werd toen samen met zijn vrouw Tukta in zijn villa in Thailand, waar hij sinds 2008 woont, gearresteerd op verdenking van witwassen en drugs- en vrouwenhandel. Hoewel hij geheel onschuldig is, wordt hij door een Thaise rechtbank veroordeeld tot honderddrie jaar gevangenisstraf en komt daardoor terecht in Klong Prem, een van de beruchtste gevangenissen van het land en van heel Azië. In De hel van Bangkok, begin januari 2025 uitgebracht en door Tijn Elferink en Robbert Blokland opgetekend, doet hij uit de doeken hoe hij de verschrikkelijke en mensonwaardige omstandigheden in gevangenschap heeft doorstaan.

Voordat de auteurs tot de essentie van Van Laarhovens uitgebreide verhaal komen, geven ze in een korte proloog eerst wat summiere informatie over hoe hij als vijftienjarige jongen was en wat de Amerikaanse band The Doors voor hem destijds heeft betekend. Dit is onder andere bedoeld om de lezer te laten weten hoe hij toen in elkaar stak en wat zijn ambities waren. Gedurende het relaas wordt zo nu en dan iets meer over de Brabander verteld, waaronder diens ondernemingsgeest en het opzetten van het lucratieve coffeeshopketen. Uit alles blijkt dat hij dit altijd op een eerlijke, doorzichtige en legale manier heeft willen doen en ook gedaan heeft. Er was echter één discrepantie: de ondoorzichtige en tegenstrijdige Nederlandse wetgeving rondom het verhandelen en inkopen van cannabis. Het gat in de regelgeving is voor de oud-ondernemer uiteindelijk zijn noodlot geworden.

Het verhaal dat Van Laarhoven met dit boek wil vertellen, is niet alleen bedoeld om te laten zien welke ontberingen hij in Thaise gevangenschap heeft moeten ondergaan, maar eveneens om aan te tonen dat de overheid, met name het Openbaar Ministerie en enkele politiefunctionarissen, moedwillig hebben gelogen en bedrogen. Met onderbouwde voorbeelden laten de auteurs zien dat Johan altijd in zijn recht heeft gestaan, zijn cannabisimperium voortdurend eerlijk en doorzichtig heeft bestierd en daarmee nooit een misstap heeft begaan. Het onrecht dat hem en Tukta is aangedaan, kan door de lezer worden gevoeld, mede aangewakkerd door de oprechte en openhartige wijze waarop alles wordt verteld.

De omstandigheden in Klong Prem, maar ook die in Remand (het huis van bewaring waar het echtpaar tot hun rechtszaak opgesloten zit) worden uitstekend in beeld gebracht en de verschrikkelijke, erbarmelijke en mensonwaardige situatie in deze gevangenissen kun je als het ware op je netvlies zien. Ondanks de uitzichtloze stand van zaken en onzekerheden blijft Johan de moed er vaak inhouden, hoewel hij er ook eerlijk voor uitkomt dat hij de hoop weleens verliest en sombere gedachten heeft. Volkomen begrijpelijk, want het is niet niets wat hij en Tukta moeten trotseren. Regelmatig schiet het door je hoofd wat je zelf in vergelijkbare omstandigheden zou doen.

Elferink en Blokland hebben de persoonlijke ervaringen van Johan van Laarhoven op een heldere, invoelende, begrijpelijke, respectvolle en soms aangrijpende manier verwoord. Het drietal blijft bij de feiten en waar nodig worden namen genoemd. De bijzonder dubieuze rol die sommigen in deze trieste affaire hebben gespeeld, komt goed naar voren. Hierdoor kun je sterk gaan twijfelen of het Nederlandse rechtsstelsel wel zo goed en vertrouwenwekkend is als het lijkt. Misleiding, oneerlijkheid en corruptie hebben er in ieder geval voor gezorgd dat Van Laarhoven zijn vertrouwen in de rechtsstaat volledig is kwijtgeraakt, hetgeen op basis van zijn verhaal volstrekt plausibel is. De hel van Bangkok kan derhalve gezien worden als een eyeopener, maar ook als waarschuwing.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Johan van Laarhoven, Tijn Elferink & Robbert Blokland
Titel: De hel van Bangkok
ISBN: 9789400512979
Pagina’s: 296
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Vlak voor zijn zestiende verjaardag schiet Kevin Khatchadourian in koelen bloede zeven klasgenoten, een lerares en een kantinemedewerker dood. Zijn motief: geen. Spijt of berouw van zijn daden heeft hij niet. Omdat hij minderjarig is, is zijn straf mild.

Zijn moeder Eva is verbijsterd door de slachtpartij en vraagt zich constant af: waar is het fout gegaan? Ligt de fout bij haar manier van opvoeden of is Kevin zelf door en door slecht? In totale afzondering kijkt ze terug op haar verleden en dat van Kevin.

Recensie
Bestsellerauteur Lionel Shriver debuteerde in 1987 met The female of the species en heeft inmiddels een aanzienlijk aantal romans geschreven waardoor haar palmares behoorlijk is. Haar grote doorbraak beleefde ze met het controversiële Waar is het fout gegaan (ook uitgebracht onder de titel We moeten het even over Kevin hebben) dat oorspronkelijk in 2003 werd uitgebracht en drie jaar later in het Nederlands is vertaald. Voor dit boek ontving ze in 2005 de Orange Prize for fiction, een jaarlijkse literatuurprijs voor een Engelstalige roman geschreven door een vrouw.

De bijna zestienjarige Kevin Khatchadourian schiet op een dag in april zeven klasgenoten, een lerares en een medewerker van de kantine van zijn school dood. Een specifieke reden voor zijn daad heeft hij niet en spijt evenmin. Vanwege zijn minderjarige leeftijd komt hij er relatief genadig van af. Zijn moeder Eva is uiteraard geschokt en vraagt zich af wat ze in de opvoeding van haar zoon verkeerd heeft gedaan. Komt het misschien omdat hij van nature een slecht karakter heeft of ligt het aan zijn vader, die hem altijd de hand boven het hoofd heeft gehouden?

Het verhaal wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Eva Khatchadourian, de moeder van Kevin. Ze richt zich in briefvorm tot haar echtgenoot Franklin, van wie ze, zo vermoed je al meteen, gescheiden leeft. Hoewel je niet weet of dit zo is, of wat er eventueel gebeurd is, aanvaard je dit als een vaststaand feit, terwijl de situatie natuurlijk ook heel anders kan zijn. Het is opvallend dat de correspondentie eenzijdig is, maar dit hoeft per definitie niet vreemd te zijn, want Eva kan de bedoeling hebben om wat ze kwijt wil van zich af te schrijven. En, zo blijkt in de loop van de plot steeds meer, in zekere zin is dit ook zo.

Door wat Eva allemaal opschrijft, komt de lezer behoorlijk wat over haar en haar gezin te weten. Niet alleen van het heden, maar ook erg veel uit het verleden. Je leert haar, Franklin en hun kinderen erg goed kennen en kunt eigenlijk wel zeggen hoe ze in elkaar steken, hoe hun karakter is, wat hun sterke en minder sterke kanten zijn. De auteur geeft hen een gezicht en daarom voelen ze absoluut niet aan als personages uit een roman. Eva’s eigenlijke doel van de correspondentie lijkt voornamelijk bedoeld te zijn om haar verhaal en frustraties kwijt te kunnen. Na Kevins geboorte is het leven van Eva en Franklin volledig anders geworden, vooral omdat de problemen met hem, en geleidelijk aan ook tussen henzelf, groeiden. Natuurlijk realiseer je je dat alles wat verteld wordt alleen de waarheid van Eva is, maar wat ze zegt komt buitengewoon geloofwaardig over.

Aanvankelijk is het wel even doorbijten, want tot relatief ver in de plot is de schrijfstijl nogal steriel en daardoor onpersoonlijk. Dit verandert uiteindelijk te goede, want op een gegeven moment begint het verhaal te leven en krijg je als lezer veel meer binding met de belangrijkste personages. Tegelijkertijd neemt het tempo, dat tot dan niet al te hoog was, aanmerkelijk toe en leest de roman een stuk vlotter. Gebeurtenis na gebeurtenis volgen elkaar vlug en vloeiend op en in de ontknoping komt een en ander tot een angstwekkende en enigszins spannende apotheose, waarvan je op zich wel wist dat iets dergelijks eraan zat te komen. Het eind bevat daarnaast ook nog iets moois en onverwachts en voor de lezer voelt dit wel als een verrassing aan.

De worsteling waar een moeder mee zit nadat haar zoon een verschrikkelijke daad heeft verricht, komen goed tot uiting, maar ook de houding van de vader tijdens het hele opvoedingsproces wordt prima uitgelicht. Waar is het fout gegaan/Laten we het even over Kevin hebben is, ondanks de stroeve aanloop, van begin tot eind boeiend en op enkele momenten moeilijk, en af en toe zelfs indrukwekkend.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Lionel Shriver
Titel: Waar is het fout gegaan
ISBN: 9789022991909
Pagina’s: 398
Eerste uitgave: 2006

Flaptekst
CIA-agent en ex-Navy seal Maxwell Moore werkt al jarenlang undercover in Afghanistan en Pakistan, op jacht naar terroristen van Al Qaida. Onverwachts wordt hij teruggeroepen naar de Verenigde Staten. In het diepste geheim is een groep specialisten van verschillende Amerikaanse agentschappen ? FBI, DEA, CIA, ATF en US Border Control ? geformeerd die een levensgevaarlijke dreiging onschadelijk moet zien te maken. Op satellietfoto?s valt namelijk te zien dat twee van Amerika?s grootste vijanden de handen ineen hebben geslagen: de taliban en het Juárez-drugskartel uit Mexico.

Voor Moore en zijn nieuwe collega?s begint een jacht op een vijand die even machtig als meedogenloos is. Het Juárez-kartel vecht even ten zuiden van de Amerikaanse grens een keiharde oorlog uit met een rivaliserend syndicaat met als inzet de export van drugs naar de Verenigde Staten. De ambitieuze en uiterst wrede Dante Corrales gaat voorop in de strijd tegen de Amerikaanse grenspolitie en de dea aan de ene kant, en de concurrentie aan de andere kant. Maar Corrales is slechts een uitvoerder en de grote vraag voor Moore en de zijnen is: wie is de werkelijke topman van het drugskartel? En waaruit bestaat precies de samenwerking tussen de taliban en de Mexicanen, gaat het alleen om de invoer van drugs of gaat het om een mogelijk nog groter gevaar?

Recensie
De jacht op de Red October (1984), het bijzonder goed ontvangen debuut van Tom Clancy, betekende het begin van zijn wereldwijde succes als auteur. Hij schreef talloze politieke en spionagethrillers, waarvan een aantal is verfilmd. Hij ging regelmatig een co-auteurschap aan met andere auteurs en een van hen was New York Times bestsellerauteur Peter Telep. Samen schreven ze het in 2011 verschenen De ogen van de vijand, een verhaal in Jack Ryan-sfeer, maar met CIA-agent Maxwell Moore als protagonist.

Moore is al jarenlang undercoveragent in Afghanistan en Pakistan ter bestrijding van het terrorisme. Dan wordt hij teruggeroepen naar de Verenigde Staten waar hij de leiding krijgt over een klein, maar select team dat opdracht krijgt een drugskartel in Mexico op te rollen. Dit Juárez-kartel voert op zijn beurt een harde strijd met een concurrerende bende waarvan Dante Corrales een van de keiharde onderbazen is. Moore en zijn team hebben het echter voorzien op de absolute leider van dit kartel. In hun jacht op deze man krijgen ze met allerlei complicaties te maken waardoor de veiligheid van de VS in het geding is.

In een vrij lange proloog maakt de lezer meteen kennis met het belangrijkste personage, Max Moore, waarvan onmiddellijk ingeschat kan worden dat deze CIA-agent voor geen kleintje vervaard is en in feite niets uit de weg gaat. Een nieuwe superheld, die overigens voldoende menselijke eigenschappen heeft, lijkt dus te zijn geboren. Tegelijkertijd heeft de inleiding een enigszins spectaculaire scène en is er eveneens wat spanning. Het is zonneklaar dat De ogen van de vijand draait om een grote hoeveelheid actie en wie daar naar op zoek is, komt niet bedrogen uit – en vooral niet in de eindfase van het verhaal. Desondanks zijn er meer dan genoeg rustige momenten, soms zelfs te rustig, want dan gebeurt er eigenlijk helemaal niets en vraag je je af waarom dergelijke scènes of hoofdstukken geschreven zijn.

De vele gebeurtenissen worden afwisselend verteld vanuit een groot aantal perspectieven, maar het is vooral Moore die mag laten zien wat hij waard is. Over de talrijke personages wordt behoorlijk veel achtergrondinformatie gegeven, zelfs van degenen die in feite geen of een bijzonder kleine rol hebben. Waarom de auteurs ervoor gekozen hebben om van die laatste categorie ook het een en ander te vertellen, is een raadsel, want van toegevoegde waarde is het over het algemeen niet en werkt daarnaast vertragend. Dat doen de overdoses aan overbodige details waar flink mee gestrooid wordt eveneens. Voor het verhaal is het bijvoorbeeld helemaal niet interessant dat je geïnformeerd wordt over de prijs van een ladder. Sterker nog, zoiets zorgt zo nu en dan zelfs voor een klein beetje ergernis.

Door de enorme hoeveelheid personages, de verschillende landen en locaties waar de twee verhaallijnen zich afspelen en diverse omstandigheden die alle personen te verwerken krijgen, moet de lezer zijn aandacht er wel bij blijven houden, met name als je alles nog niet volledig in beeld hebt. Uiteindelijk treedt de gewenning op en is het allemaal niet zo lastig meer, maar dit duurt verhoudingsgewijs wel even. Ook het heden en verleden lopen nog weleens door elkaar heen en is de overgang van de ene naar de anders situatie nogal drastisch. De lezer moet dan goed opletten wanneer wat precies plaatsvindt.

Is De ogen van de vijand door dit alles dan een onaardige actiethriller? Nee, dat nou ook weer niet. Ondanks de bijkans oneindig lijkende lading onwaarschijnlijk- en ongeloofwaardigheden boeit de plot op de een of andere manier eigenlijk wel. Je wilt immers toch te weten komen hoe alles zal aflopen. En met Moore als schijnbaar onoverwinnelijk fenomeen komt de lezer daarmee niet bedrogen uit.  

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Tom Clancy & Peter Telep
Titel: De ogen van de vijand
ISBN: 9789044983449
Pagina’s: 496
Eerste uitgave: 2011

Flaptekst
Wanneer David Lund een e-mail ontvangt van ene Paulina die hem dringend wil spreken over wat er in zijn jeugd is gebeurd, is zijn eerste reactie om die te negeren – misschien is het spam, en bovendien is hij met zijn hoofd vooral bij Florence Tapper, de succesvolle advocate met wie hij sinds kort datet. Aan de andere kant is hij nieuwsgierig: hij heeft namelijk geen herinneringen aan zijn kindertijd. Uiteindelijk besluit hij het nummer uit de e-mail te bellen, maar er wordt niet opgenomen.

Drie dagen later staat de politie bij hem voor de deur: Paulina blijkt spoorloos verdwenen en David is een van de verdachten. Al snel wordt duidelijk dat die ene e-mail iets in gang heeft gezet waardoor zijn leven in gevaar is. Samen met Florence belandt hij in een duizelingwekkende zoektocht naar de waarheid en zijn missende herinneringen die hen naar een duisterder verleden leidt dan hij ooit had kunnen vermoeden…

Recensie
Mentalist en auteur Henrik Fexeus schrijft al bijna twintig jaar en is in het Nederlandse taalgebied vooral bekend geworden door zijn samenwerking met thrillerauteur Camilla Läckberg, met wie hij verantwoordelijk was voor de trilogie rond Mina Dabiri en Vincent Walder. Het schrijven van een spannend boek beviel hem dusdanig goed dat hij twee jaar geleden helemaal alleen aan een thriller is begonnen. Het resultaat van zijn inspanning is het in 2025 verschenen Het offer, het eerste deel van de Memento-serie, waarin programmeur David Lund en advocaat Florence Tapper de protagonisten zijn.

David Lund ontvangt van de hem onbekende Paulina Mentzer een e-mail waarin ze aangeeft dat ze hem dringend wil spreken over iets dat in zijn jeugd is gebeurd. Hij weet zich niets uit die tijd te herinneren en uit nieuwsgierigheid besluit hij het in het mailtje vermelde nummer te bellen, maar krijgt geen contact. Een paar dagen later hoort hij van de politie dat Paulina spoorloos verdwenen is, maar ook dat hij verdacht wordt van betrokkenheid bij haar vermissing. De e-mail heeft eveneens tot gevolg dat Davids leven in gevaar komt, maar toch gaat hij samen met advocaat Florence Tapper op zoek naar de waarheid over zijn verleden.

In het eerste hoofdstuk wordt de lezer geconfronteerd met een scène uit het verleden van een niet bij naam genoemd kind, maar waarvan je niet veel later in de gaten hebt dat dit weleens David Lund kan zijn. De beschreven situatie zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt naar de oorzaak van het gevoel dat de jongen heeft, maar het tafereel straalt eveneens iets verontrustends uit. Over de exacte toedracht krijg je in de loop van de plot, die zich hoofdzakelijk in het heden afspeelt, maar zo nu en dan terugblikt naar toen, een steeds beter – en uiteindelijk volledig – beeld. Wat zich destijds heeft voorgedaan, is zonder meer van invloed geweest op het leven van Lund, hoewel hij wellicht het meest gekwetst is door wat iemand die hij altijd vertrouwd heeft hem heeft aangedaan.

Het begin van het verhaal is betrekkelijk rustig en bestaat voor een groot deel uit niet veel anders dan een uitgebreide beschrijving van David Lund, Florence Tapper en hun persoonlijke omstandigheden. Het is overduidelijk dat het de bedoeling is hen op een adequate wijze te introduceren en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de lezer een band met ze krijgt. Hierin is Fexeus alleszins geslaagd, want omdat beide personages zich niet beter en anders voordoen dan ze zijn, maken ze zich absoluut geliefd. Op een bepaald moment doet zich een forse kentering voor en vanaf dan zijn onverwachte ontwikkelingen niet meer van de lucht. Spannende en intrigerende omstandigheden wisselen elkaar in behoorlijk tempo af en Lund herinnert zich stukje bij beetje meer over zijn kindertijd. De uitkomst daarvan is zowel voor hem als voor de lezer nogal onthutsend.

Uitgangspunt van het verhaal zijn de herinneringen die een mens wel of niet kan hebben, en tevens het onderdrukken en aanpassen daarvan. De auteur heeft hier op een originele manier zijn eigen draai aan gegeven, maar desondanks kan ook hij niet aan een aantal thrillerclichés ontkomen. Storend is dit allerminst en sommige zijn zelfs noodzakelijk voor het verloop van de gebeurtenissen. Daarnaast bevat de plot enkele thema’s, waarvan een verstoorde moeder-kindrelatie en vertrouwen het duidelijkst in het oog springen. Omdat menselijk gedrag en emoties eveneens een erg belangrijke factor zijn, hebben de psychologische aspecten toch de meeste invloed, wat overigens niet wil zeggen dat andere thrillerelementen niet aan bod komen.

Het offer, in een vertaling van Sophie Kuiper en Tineke Jorissen-Wedzinga, is niet overal realistisch en geloofwaardig, maar komt niettemin wel levensecht over. De afloop is er wellicht niet een die je hoopt en verwacht, maar geeft wel aan dat het spel nog niet gespeeld is. In ieder geval is de eerste solothriller van Fexeus een goede en veelbelovende opmaat naar meer.  

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Henrik Fexeus
Titel: Het offer
ISBN: 9789044550726
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
22 november 1963: de moord op president J. F. Kennedy. Er zijn veel mensen die geloven dat de wereld er nu veel beter aan toe zou zijn als die moord voorkomen had kunnen worden. Jake Epping krijgt onverwacht de kans om precies dat te doen: er bevindt zich een doorgang naar 1958 in zijn favoriete hamburgertent. Jake aarzelt niet, neemt een nieuwe identiteit aan en reist naar het verleden. Hij ontdekt dat het toen lekkerder rook, er minder vliegtuigstrepen in de lucht waren, het leven er langzamer en vriendelijker verliep… maar ook dat het verleden een weerbarstig en gevaarlijk karakter heeft. Het laat zich niet graag veranderen. De belangrijkste troef die het verleden in handen heeft is de liefde, die Jake destijds in het heden ontglipte, maar die hem des te sterker in het verleden verankert. Lukt het Jake uiteindelijk toch om Kennedy’s leven te redden? En wat voor onverwachte, huiveringwekkende consequenties heeft dat in het heden?

Recensie
Stephen King is een van de meest productieve auteurs van de Verenigde Staten, want hij schrijft niet alleen romans, maar ook talloze korte verhalen. Het in 2011 verschenen 22-11-1963 is alweer zijn zestigste boek, ondanks dat hij het idee hiervoor al aan het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw kreeg. Omdat hij op dat moment dat hij nog meer achtergrondonderzoek moest verrichten, zag hij er toen van af om met het schrijven van dit boek te beginnen. Pas in 2007 pakte hij het project weer op en uiteindelijk groeide de roman uit tot een van zijn best gewaardeerde boeken.

Onderwijzer Jake Epping krijgt van zijn ernstig zieke vriend Al Templeton het dringende verzoek om de moord op John F. Kennedy te voorkomen. Hiervoor moet hij wel ruim vijftig jaar terug in de tijd. Jake stemt toe en daalt via een onzichtbare trap in de hamburgertent van Templeton af naar 1958. Hij heeft zich een andere identiteit aangemeten en komt erachter dat die periode hem wel bevalt. Hij weet ook dat hij een missie heeft en dat is het voorkomen van de moord op president Kennedy, die in november 1963 gaat plaatsvinden. De moeilijkheid is echter dat het verleden zich niet zo gemakkelijk laat beïnvloeden.

‘Als ik een bepaalde tijd uit mijn leven over zou kunnen doen, dan…’. Ieder mens heeft een dergelijke zin vast wel een keer uitgesproken of gedacht. Het is alleen de vraag of je dit echt moet willen, want je weet wat je nu hebt, niet wat je krijgt als het inderdaad mogelijk zou zijn om je eigen verleden, en daardoor ook je eigen daden, te veranderen. Dit gegeven heeft King in 22-11-1963 verwerkt, maar wel op iets grotere schaal. Het boek, dat heel kort op gang moet komen, is daardoor zo goed als van begin tot eind intrigerend, waarbij de vraagstelling ‘Wat als?’ vaak centraal staat.

Het verhaal, dat volledig vanuit het perspectief van Jake Epping wordt verteld, speelt zich hoofdzakelijk af aan het eind van de jaren vijftig en begin jaren zestig van de vorige eeuw af. De auteur heeft deze periode bijzonder goed weergegeven, want de lezer proeft de sfeer van die tijd, ziet de – vaak armoedige – omstandigheden exact voor zich en kan zich helemaal voorstellen hoe de mensen destijds geleefd hebben. Hieraan is te merken dat King zich buitengewoon goed en grondig in die jaren heeft verdiept, want alles klopt, tot de kleinste details aan toe.

Ondanks dat het vanzelfsprekend onmogelijk is de geschiedenis te veranderen, komt het verhaal over het algemeen erg realistisch over. Een van de reden daarvan is dat veel van de genoemde personages werkelijk geleefd hebben en uiteraard ook omdat een groot aantal lezers ongetwijfeld over de moord op voormalig president John F. Kennedy heeft gehoord of gelezen. De lezer houdt hierbij wel in zijn achterhoofd dat het verhaal op zich volledig verzonnen is – het beste voorbeeld hiervan is het konijnenhol waardoor Epping naar het verleden reist, er ook weer van terugkeert en dat sterk doet denken aan Alice in Wonderland, het kinderboek van Lewis Carroll – en diverse onmogelijkheden bevat.

King bewijst met 22-11-1963 andermaal dat hij een begenadigd verhalenverteller is. Het enige dat je hem deze keer zou kunnen verwijten, is dat dit boek over het geheel genomen niet zo heel erg spannend is en dat het vooral de kenmerken heeft van een roman. Natuurlijk kan hem dit worden vergeven, want alleen het idee al dat door welk voorval dan ook het verleden kan worden beïnvloed, is fascinerend genoeg om voor een bepaalde geladenheid te zorgen. Aan het eind van het boek schets de auteur een situatie die het gevolg is van zo’n verandering in de geschiedenis. De dystopische en apocalyptische wereld die geschetst wordt, is ronduit beangstigend.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Stephen King
Titel: 22-11-1963
ISBN: 9789024542192
Pagina’s: 880
Eerste uitgave: 2011

Flaptekst
Medisch onderzoeker van de gezondheidsdienst dokter Nate McCormick heeft voor zXn leven genoeg lijden gezien. Hij verlaat de dienst, vastbesloten met zijn vriendin in San Francisco een nieuw leven te beginnen. Tot de dood van een oude vriend hem terugwerpt in de medische wereld die hij achter zich wilde laten. Terwijl de politie op een moordenaar jaagt speurt Nate naar bewijzen. De waarheid die hij ten slotte ontdekt, overtreft zijn ergste vermoedens. Terwijl het net van verraad zich rondom Nate sluit, duiken patiënten op die verbijsterende verhalen vertellen. Nate onthult een geheime alliantie tussen misdaad, wetenschap en een miljardenindustrie die zijn slachtoffers tot elke prijs verborgen wil houden. Voor Nate is de maat vol als de persoon die voor hem alles betekent in gevaar komt…

Recensie
Tijdens zijn opleiding tot dermatologisch chirurg schreef Joshua Spanogle de enige twee boeken die van zijn hand zijn verschenen. Hij debuteerde in 2006 met Isolation ward (Infectie, 2007), het eerste deel met biologisch arts Nate McCormick. Een jaar later werd de opvolger Flawless (Gaaf, 2009) uitgebracht. Beide boeken, die in negen talen zijn vertaald, spelen zich af in de medische en biotechnische wereld en gaan over actuele ethische kwesties.

Voormalig CDC-arts Nate McCormick wordt door zijn oude vriend Paul Murphy, die hij al tien jaar niet meer gezien of gesproken heeft, benaderd met een dringende vraag om hulp. Murphy wordt echter om het leven gebracht en Nate is daarom vastberaden diens moordenaar te vinden. Tijdens zijn onderzoek stuit hij op een aantal afschuwwekkende foto’s en hoort hij enkele verschrikkelijke verhalen. Langzaam maar zeker krijgt hij in beeld waar zijn vriend zich mee bezig hield, maar niet iedereen blijkt hiervan te zijn gediend. Door dit alles komt Nate’s leven steeds meer in gevaar.

Het schoonheidsideaal hield en houdt nog steeds veel mensen bezig en de gevolgen van een ingreep zijn niet altijd om over naar huis te schrijven. De resultaten zijn soms dramatisch, maar er zijn eveneens medische risico’s. Het is dan ook niet zo heel erg vreemd dat de auteur, die in de gezondheidszorg werkzaam is, dit thema in zijn tweede thriller heeft verwerkt. Een aantal zaken die hij hierover naar voren brengt, komen realistisch over en het is daarom niet ondenkbeeldig dat ze in werkelijkheid kunnen voorkomen. Als je dan ook nog eens bedenkt dat winstbejag vaak een belangrijke drijfveer tot duistere praktijken is, is het niet ondenkbeeldig dat de criminele wereld zich hiermee bezig gaat houden. Spanogle heeft zich dit gerealiseerd en dit feit gebruikt om het verhaal een spannend accent te geven.

Daar begint hij, ondanks de betrekkelijk rustige start van de plot, toch vrij snel mee. De lezer wordt in de aanvangsfase al enigszins nieuwsgierig gemaakt en zo nu en dan zijn er enkele spannende momenten. Naarmate het verhaal vordert, nemen deze toe en de climax bevindt zich overduidelijk in de ontknoping. Voor het echter zover is, gebeurt er wel het een en ander. Toch bestaat de plot niet alleen maar uit actie, want aan de privéomstandigheden van protagonist McCormick wordt ruim aandacht besteed. Die blijken nogal complex te zijn en de oorzaak daarvan moet in het voorgaande deel van de tweeluik te vinden zijn. Desondanks kan Gaaf uitstekend als standalone gelezen worden, er wordt namelijk zo goed als niet naar eerdere voorvallen verwezen, de lezer heeft in ieder geval niet de indruk iets te missen.

Ondanks dat alles wat er gaande is volledig vanuit het perspectief van McCormick verteld wordt en de lezer daardoor het een en ander over hem te weten komt, blijft hij over het algemeen behoorlijk oppervlakkig en aan de ene kant komt hij over als een sympathieke vent, maar aan de andere kant heeft hij zijn nukken. Dat maakt hem wel menselijk, maar of hij de harten van alle lezers weet te veroveren, is de grote vraag. Over de Chinese onderwereld en het reilen en zeilen in de biomedische wereld kom je daarentegen wel het nodige te weten. Niet alles daarvan is even interessant en aansprekend overigens.

De schrijfstijl van de auteur is overwegend vlot en toegankelijk en vaak erg beeldend, met soms heftige scènes. Spanogle heeft wel gemeend de nodige humor in het verhaal op te nemen, wat niet altijd een goede keuze is. Vooral in de eerste helft maakt hij daar veelvuldig gebruik van en regelmatig komt dit nogal geforceerd en gemaakt over. Uiteindelijk normaliseert zich dit en zijn de grappigheden meer gedoseerd, hetgeen een aanzienlijke verbetering betekent. Over het geheel genomen is Gaaf een aardige en onderhoudende thriller met een aantal kanttekeningen.  

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Joshua Spanogle
Titel: Gaaf
ISBN: 9789044322866
Pagina’s: 480
Eerste uitgave: 2009

Flaptekst
Kate Linville, een eenzame detective van Scotland Yard, gunt maar één persoon op de wereld haar liefde en vertrouwen: haar vader. Als hij op brute wijze wordt vermoord in zijn eigen huis, verliest Kate abrupt haar laatste steun en toeverlaat.

Om de zaak op de voet te volgen keert Kate vanuit Londen terug naar Yorkshire. Ze wordt al snel teleurgesteld: inspecteur Caleb Hale lijkt meer interesse te hebben in gemakkelijke antwoorden dan het achterhalen van de waarheid. Kate besluit zelf op onderzoek uit te gaan, want ze voelt aan alles dat de moord op haar vader veel complexer is dan de politie denkt. En terecht: haar vader had een heel donkere kant… waardoor de man die Kate dacht te kennen in één klap niet meer bestaat.

Recensie
Charlotte Link was nog maar zestien jaar oud toen ze haar eerste boek schreef: Die schöne Helena (1979), maar het duurde drie jaar voordat dit gepubliceerd werd. Inmiddels is ze uitgegroeid tot een van de meest succesvolle auteurs van Duitsland. Ze schreef voornamelijk standalones, maar in 2015 verscheen Leugenaar, het eerste deel van een serie met Scotland Yard-rechercheur Kate Linville, en dat zes jaar later in een Nederlandse vertaling werd uitgebracht en eveneens is verfilmd.

Rechercheur Kate Linville heeft een slecht zelfbeeld en is hierdoor behoorlijk vereenzaamd. De enige met wie ze een goede band heeft én vertrouwt, is haar vader. Op een dag wordt hij in zijn eigen woning op gruwelijke wijze vermoord, waarna ze helemaal alleen in het leven staat. Een paar maanden later keert ze terug van Londen naar haar ouderlijk huis in Yorkshire, vooral om alles op een rijtje te zetten, maar ook om de zaak te volgen. Ze twijfelt over de juiste werkwijze en begint daarom een eigen onderzoek, waardoor ze ontdekt dat haar vader anders in elkaar stak dan ze altijd dacht.

Het verhaal begint met een korte proloog over een voorval met een vijfjarig jongetje – hij heeft overigens gedachten die niet met zijn leeftijd overeenkomen – dat voor een klein beetje nieuwsgierigheid zorgt en eveneens een heel lichte spanning heeft. Hierna volgt een sprong voorwaarts naar dertien jaar later, maar het duurt nog tot ver in de plot voordat het verband met deze inleiding naar voren komt. Dit is tevens het moment dat de lezer honderd procent zeker weet wat het motief van de moord op Richard Linville (Kate’s vader) is en wie daarvoor verantwoordelijk is. Toch zijn de gebeurtenissen die vervolgens plaatsvinden nog steeds interessant, want er gebeuren ook dan nog dingen die niet te verwachten zijn.

Leugenaar bestaat uit twee verhaallijnen die één gemeenschappelijke deler hebben: het rechercheteam waarover Calab Hale de leiding heeft. Beide zijn boeiend en zorgen voor hachelijke en spannende situaties. Omdat de plot, en dus de vele aangelegenheden, worden verteld vanuit verschillende perspectieven krijgt de lezer een volledig beeld van wat zich allemaal voordoet en wat zich in de hoofden van de personages afspeelt. Over hen kom je behoorlijk wat te weten, maar toch wordt er niet al te uitvoerig op hen ingegaan, hierdoor blijven vooral de belangrijkste karakters enigszins vlak en kom je zo goed als niet te weten waarom ze zijn geworden zoals ze op dit moment zijn. Wellicht valt dit te wijten aan het feit dat dit boek een eerste deel is en dat de auteur nog niet alles wil prijsgeven. Dit neemt echter niet weg dat een aantal van hen wel degelijk de potentie heeft om uit te groeien tot sterke en krachtige individuen.

Link heeft een vlotte en toegankelijke schrijfstijl en weet de sfeer van onder andere de omgeving en de omstandigheden van de personages erg goed over te brengen. Veel beschrijvingen zijn zodanig dat de lezer ze zonder zich al te veel te moeten inspannen voor zich ziet. De opbouw van het verhaal is goed en verzorgd en er wordt naar een climax toegewerkt die uiteindelijk toch wat tegenvalt. Dit eind is te gemakkelijk en baart weinig opzien, daarom wordt de indruk gewekt dat de auteur het even niet meer wist en er maar snel een slot aan heeft gebreid. Dit neemt echter niet weg dat Leugenaar een prima en veelbelovende start is van een serie rond Kate Linville. Jammer is echter dat in de tweede druk (eveneens uit 2021) nog wel diverse overbodige slordigheden voorkomen, dit zou in principe niet meer hebben gehoeven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Charlotte Link
Titel: Leugenaar
ISBN: 9789401614245
Pagina’s: 608
Eerste uitgave: 2021