Beschrijving
December 1987. Robert Diaz, lid van een geheime elite-eenheid van het Pentagon, reist naar de Australische woestijn om een mogelijke biochemische aanval te onderzoeken. Hij vindt iets veel verontrustenders: een extreem muterend plantachtig organisme dat de wereld kan verwoesten. Hij kan het net op tijd terugdringen en bewaart het in een koelcel in een zwaar bewaakt overheidsgebouw.

Maart 2019. Het gebouw wordt verkocht, en het organisme weet te ontsnappen. En het muteert sneller dan ooit tevoren… Diaz, inmiddels met pensioen, wordt opgeroepen om twee argeloze bewakingsagenten, een ex-gevangene en een single moeder, te helpen. Diaz weet wat er op het spel staat, de andere leren het gaandeweg… Het doel is simpel: het organisme isoleren en de mensheid redden. Maar hoe?

Recensie
Jurassic Park, Spider-Man en War of the Worlds, het zijn maar drie van de vele succesvolle speelfilms waar David Koepp het scenario voor schreef. Op een vroege en hete augustusochtend in 2017 liep hij door de straten van New York en een idee voor een nieuw filmscenario borrelde bij hem op. Hoe anders is het echter gelopen, want dat idee is uiteindelijk niet omgezet in een nieuwe film, maar in zijn debuutthriller Koelcel, dat in september 2019 is verschenen en waarvan de filmrechten inmiddels ook zijn verkocht.

In 1987 krijgen DNA-agenten Roberto Diaz en Trini Romano de opdracht om in het Australische Kiwirrkurra een schimmel te onderzoeken. Ze komen erachter dat deze soort zich in razend tempo transformeert en daardoor een levensgevaarlijke bedreiging voor de wereld vormt. De schimmel wordt ter plekke vernietigd, maar ze nemen er wel een monster van, dat vervolgens in de Verenigde Staten ondergronds wordt opgeslagen. Dertig jaar later ontdekken twee beveiligers van de opslag een storing in een van de ruimten. Bij hun inspectie komt de schimmel vrij en kan het zijn dodelijk weg vervolgen. Diaz, inmiddels gepensioneerd, is de enige die dit kan voorkomen.

Koepp kan schrijven, dat heeft hij wel bewezen met de scenario’s die hij voor talloze films en televisieseries geschreven heeft. Een boek zou dan in principe ook geen probleem moeten zijn, zou je denken. Met Koelcel bewijst de scenarist echter dat hij deze discipline niet beheerst. Want al vanaf de informatieve proloog tot een paar hoofdstukken voor het einde wil het maar niet vlotten met het verhaal. Het onnodig gedetailleerd en veel te uitgebreid beschrijven van situaties onderdrukken iedere mogelijke spanning, het tempo is daardoor evenredig traag waardoor het grootste deel van het verhaal vervelend en langdradig is. De plot is al een flink eind gevorderd wanneer er een lichte verandering plaatsvindt, het wordt wat sneller en het vermelden van overbodige details neemt enigszins af. Het lijkt erop dat de auteur dan al naar de ontknoping toewerkt, want de afloop van het verhaal is zoals het grootste deel van dit boek zou moeten zijn. Er is een lichte spanning, het heeft snelheid en er gebeurt ten minste wat. Iets dat er in de vele bladzijden daarvoor ontbrak.

Van een scenarioschrijver verwacht je een tot de verbeelding sprekende schrijfstijl. Bij Koepp is daar aanvankelijk geen enkele sprake van, het eerste deel van Koelcel is namelijk klinisch en zakelijk. Dit wordt voor een deel veroorzaakt door een aanzienlijk aantal wetenschappelijke terminologieën, waarover zo goed als geen enkele uitleg gegeven wordt. Abracadabra voor de lezer die onbekend is met die materie. Naarmate de plot vordert, verbetert dit enigermate, maar pakkend wordt het verhaal nergens. Dat geldt eveneens voor de meeste dialogen, die zijn voor het grootste deel onrealistisch en lijken vooral te zijn geschreven voor de Amerikaanse lezer. Dat valt onder andere af te leiden uit de pseudoleuke humor die de auteur overvloedig hanteert.

Het verhaal kent een aantal uitzonderlijke personages die geen van alle echt goed uitgewerkt zijn. De twee waar de lezer het meest over te weten komt, zijn Naomi en Travis, bijnaam Teacake. Hoewel zij natuurlijk ook hun eigenaardigheden hebben, zijn ze wel degenen waarmee je de meest binding kunt hebben. Hun onderlinge interactie is verfrissend ten opzichte van de andere dialogen in het verhaal. En ook het meest realistisch.

“We zijn gewoon baliemedewerkers, hoor!”
“Denk met me mee. Ja, het is een schijtbaan, maar het is ónze baan.”
“Het is onze verantwoordelijkheid.”
“Ja!”
“En daarbij zijn we ook nieuwsgierig.”

Koelcel, dat vertaald is door Tasio Ferrand, is een bij vlagen voorspelbaar boek dat van meet af aan niet op gang wil komen en waarvan de spanning ondermaats is. Ondanks Koepp’s originele idee laat de uitwerking daarvan te wensen over. Voor een eventueel volgend boek zal hij uit een ander vaatje moeten tappen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: David Koepp
Titel: Koelcel
ISBN: 9789402703566
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Amadeo Consonni is gek op moordzaken. Claudio Giorgi drinkt veel te veel en slaat zijn vrouw en kinderen. De Angelis is de hele dag bezig met zijn mooie Opel en zijn parkeerplaats. Erika draagt strakke truitjes en te korte rokjes.

Met z’n allen wonen ze in een galerijflat in Milaan. En dan gaat het mis.
Te midden van misverstanden en geklungel ligt een lijk in een zak te wachten op vervoer. En op de parkeerplaats van De Angelis staan steeds andere auto’s.

Recensie
Voordat Francesco Recami begon met het schrijven van romans, schreef hij berggidsen en jongensboeken. Toen hij ongeveer vijftig jaar oud was, schreef hij zijn eerste roman, Il ragazzo che leggeva Maigret, waarmee hij in 2009 de Premio Scrittore Toscano, een Toscaanse schrijversprijs, won. Daarnaast heeft hij ook korte verhalen geschreven. Zijn eerste in Nederland verschenen boek is De galerijflat, dat in 2016 is uitgegeven.

Amadeo Consonni, woonachtig in een Milanese galerijflat, verzamelt krantenknipsels van moordzaken. Daarbij probeert hij deze zaken ook te onderzoeken. In dezelfde flat wonen de alcoholist Claudio Giorgi die zijn gezin mishandelt, de tachtiger De Angelis die verzot is op zijn auto en een eigen parkeerplaats heeft en Erika die uitdagende kleding draagt. Samen zijn ze goed voor een groot aantal misverstanden en zorgen ze voor uitzonderlijke situaties.

In het begin doet De galerijflat enigszins denken aan Kleine helden, het laatste boek van Almudena Grandes. Het ademt, maar dan wel op kleinere schaal, dezelfde sfeer uit. Het heeft aanvankelijk hetzelfde trage, maar ook relaxte tempo. In feite is aan alles te merken dat het verhaal zich in een land rond de Middellandse Zee afspeelt. Recami begint meteen al met een beeldende beschrijving van het leven van de bewoners van de flat. Interessant, want daardoor kan de lezer zich goed voorstellen hoe het er in de diverse woningen aan toegaat.

Het boek heeft diverse verhaallijnen, die gedurende de plot steeds dichter bij elkaar komen. Dat heeft tot gevolg dat het steeds complexer wordt. Toch weet de auteur het overzicht uitstekend te behouden, waardoor de lezer alles wat zich afspeelt ook nog goed kan overzien en altijd precies weet waar hij aan toe is. Zelfs wanneer het verhaal absurdistische kenmerken begint te krijgen en misverstanden en aannames de overhand krijgen, blijft het overzichtelijk.

De vele plotwendingen zorgen ervoor dat het verhaal, en in het bijzonder in het tweede deel van het boek wanneer het tempo zienderogen toeneemt, boeiend blijft en ook nog eens voldoende spanning heeft. De galerijflat is een dun boek dat de moeite van lezen meer dan waard is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Francesco Recami
Titel: De galerijflat
ISBN: 9789076270920
Pagina’s: 198
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
De Joodse broers Rabishevsky groeien in grote armoede op in het New York van de jaren 20 en 30. Morris, de jongste en meest ambitieuze, maakt snel carrière binnen de kledingindustrie. Al op 21-jarige leeftijd runt hij de business, samen met zijn broer Sol. Broer Harold raakt echter verzeild in de gangs van Lower East Side en uiteindelijk in de joodse maffia. Naarmate de zaak van Morris en Sol groeit, komen ze steeds vaker hard in aanvaring met de vakbond die in handen is van de meest gevreesde gangster van de stad, voor wie hun broer Harold een van de loopjongens is. Een harde confrontatie tussen de broers is onvermijdelijk…

Recensie
Van huis uit komt Andrew Gross uit de kledingindustrie, waar hij nog tot zijn zesenveertigste in werkzaam was. Toen hij zonder werk kwam te zitten, wist hij niet wat hij moest gaan doen en het schrijven van een roman was altijd al een van zijn wensen. Hij volgde een schrijfopleiding aan de Universiteit van Iowa en deed drie jaar over zijn eerste boek Hydra, dat trouwens door diverse uitgevers werd geweigerd. Van James Patterson leerde hij pas echt schrijven en hun samenwerking betekende zijn doorbraak. In 2006 begon hij een solocarrière en een jaar later debuteerde hij met Code blauw. Zijn laatste thriller is De loopjongen, dat in 2019 is verschenen.

Morris Rabishevsky is bijna twee jaar oud als zijn broer Shemuel bij een verkeersongeluk om het leven komt. Tien jaar later begint hij aan zijn eerste baantje in de kledingindustrie en blijkt hij een snelle leerling te zijn. Op 21-jarige leeftijd heeft hij, samen met zijn broer Sol, een eigen bedrijf. In die tijd is de Joodse maffia erg actief en ook Morris’ zaak wordt door een van de beruchtste gangsters onder handen genomen. Morris houdt stand en is niet van plan zich aan de maffia te onderwerpen. Dit heeft voor hem en zijn broer Harry, die lichte hand-en-spandiensten voor de criminele organisatie verricht, dramatische gevolgen.

Het beeld dat Gross schetst van het New York van de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw is levendig en beeldend. De armoede, de bloeiende kledingindustrie, de Joodse maffia die steeds meer voet aan de grond begint te krijgen en de corruptie die daarmee samenhangt, alles komt in De loopjongen wel voorbij. Omdat het verhaal is gebaseerd op het levensverhaal van Gross’ grootvader is het niet zo heel erg vreemd dat het bijzonder realistisch overkomt. Het feit dat de auteur de werkelijke namen van onder andere vele maffialeden in het verhaal verwerkt heeft, is natuurlijk ook een erg belangrijke factor. In feite zou je zelfs kunnen zeggen dat het non-fictie in een overigens verder fictief verhaal is. Maar wel een verhaal dat dus waarheidsgetrouw is en nergens geforceerd aandoet.

De loopjongen is in wezen het levensverhaal van Morris Rabishevsky die zijn achternaam om bedrijfsmatige redenen heeft aangepast naar Raab. En dat leven is allesbehalve saai, zelfs de wetenswaardigheden uit de kledingindustrie weten te boeien, wat eigenlijk voor het hele verhaal geldt. Zonder enige vorm van twijfel is dat de verdienste van de auteur. Het is hem namelijk gelukt om van dat levensverhaal, dat ook beschouwd kan worden als een familiegeschiedenis, een vlot lopende en interessante vertelling te maken. Het enige dat Gross enigszins verweten kan worden, is dat het boek te weinig spanning heeft. Die spannende momenten zijn er wel, vooral wanneer de ontknoping dichterbij komt, maar een verhaal waarin de maffia een aanzienlijke rol speelt, kan en mag wel een groter spanningsveld hebben.

Het sterkste personage in het De loopjongen is, hoe kan het eigenlijk ook anders, Morris. Het is immers zijn verhaal. Zijn karakter wordt daarom ook het meest uitgewerkt en als lezer krijg je de meeste feeling met hem en leer je hem kennen als standvastig, eerlijk en rechtvaardig. Eigenschappen die niet voor iedereen weggelegd zijn. En zijn verhaal laat in wezen ook zien dat wanneer je echt iets wilt bereiken dat ook mogelijk is, met en zonder hindernissen.

Gross heeft in De loopjongen andermaal laten zien dat hij een begenadigd verhalenverteller en schrijver is. En hoe hij tot dit verhaal is gekomen, vertelt hij in het nawoord aan het eind van het boek en deze persoonlijke noot mag feitelijk niet overgeslagen worden. Want het maakt immers deel uit van deze fascinerende en boeiende familiegeschiedenis.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Andrew Gross
Titel: De loopjongen
ISBN: 9789026148675
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Als ze alles hebben verloren wat hun lief is, vlucht bijenhouder Nuri samen met zijn vrouw Afra weg uit Aleppo. Op hun reis door een gebroken wereld worden ze niet alleen geconfronteerd met de schokkende realiteit van het vluchtelingenbestaan, maar ook met een onuitsprekelijk verdriet: het verlies van hun zoon Sami. Het enige wat hen op de been houdt, is de wetenschap dat Nuri’s neef en zakenpartner Mustafa op hen wacht in Groot-Brittannië, waar hij opnieuw is begonnen met het houden van bijen. Want: “Waar bijen zijn, zijn bloemen, en waar bloemen zijn, is nieuw leven en hoop.’

Recensie
Na A watermelon, a fish and a bible, Christy Lefteri’s debuut uit 2010, duurde het tot 2019 voor er weer een roman van haar uitkwam. Ze was bij haar vader op Cyprus toen ze besloot wat voor vluchtelingen te gaan doen. Ze vertrok naar Athene en werkte daar twee jaar als vrijwilliger in het Hope-Centre, een opvanghuis voor vrouwen en kinderen. De, soms gruwelijke, verhalen die ze daar hoorde inspireerden haar tot het schrijven van De bijenhouder van Aleppo, dat in 2019 in het Nederlands is verschenen.

Nuri Ibrahim is bijenhouder en woont met zijn vrouw Afra en zevenjarige zoontje Sami in Aleppo. De oorlog is in volle gang en bij een bombardement komt Sami om het leven en wordt Afra blind. Tot overmaat van ramp worden Nuri’s bijenkasten ook nog eens vernield. Redenen genoeg voor Nuri en Afra om Syrië te ontvluchten om in Groot-Brittannië een nieuw leven op te bouwen. Zijn neef en zakenpartner Mustafa woont daar al, is er een bijenhouderij begonnen en wacht op de komst van Nuri. De reis naar hun nieuwe land is er echter niet een die zonder gevaren is.

Het verhaal in De bijenhouder van Aleppo wordt verteld vanuit het perspectief van Nuri, maar staat in feite symbool voor dat van het merendeel van de vluchtelingen. Het is immers niet alleen zijn verhaal, maar ook dat van al zijn lotgenoten die door verschrikkelijke omstandigheden hun vaderland hebben moeten verlaten. Je laat namelijk alles achter je, je spullen, als daar ten minste nog wat van over is, maar ook alle herinneringen, vooral de mooie. Een hele stap die ervoor zorgt dat je leven een drastische verandering ondergaat. En dat is precies wat in deze roman beschreven wordt.

Ieder hoofdstuk begint in het heden, Nuri bevindt zich ondertussen in Groot-Brittannië, en maakt na een aantal bladzijden een flashback, ook weer in ieder hoofdstuk, waarin Nuri’s leven, maar vooral de vlucht van hem en zijn vrouw uitvoerig beschreven worden. Deze terugblikken verlopen chronologisch en daardoor maakt de lezer van begin tot eind mee wat Nuri heeft moeten doorstaan. Dat ligt overigens ook aan de manier waarop Lefteri het verhaal geschreven heeft. Die is beeldend, maar ook dusdanig dat je niet de indruk krijgt een fictief verhaal te lezen. Dat komt natuurlijk vooral doordat de auteur de vele verhalen van de vluchtelingen waarmee ze te maken heeft gehad erin verwerkt heeft. Die zijn vaak aangrijpend, triest, wanhopig en toch ook wel optimistisch. Het overbrengen van deze emoties is Lefteri dus uitstekend gelukt.

Van het feit dat de vluchtelingenproblematiek natuurlijk een zwaar thema is, is in dit boek niet zo heel erg veel te merken. Het verhaal is namelijk bijzonder toegankelijk en in een fijne en mooie stijl geschreven. Toch komt de ellende die de vluchtelingen doormaken heel goed naar voren: het uit nood geboren verlaten van hun eigen land, de zware reis naar hun nieuwe bestaan, de hulpverleners die het werk moeilijk aankunnen, de overvolle vluchtelingenkampen. Maar, en dat is de andere kant van dit alles, de hoop die iedere vluchteling heeft, blijft ook niet onderbelicht. En dat is misschien wel het mooie van het geheel, ondanks de problemen en eventuele tegenslagen zien ze hun toekomst optimistisch tegemoet.

Na afloop van het verhaal richt de auteur zich ook nog even tot de lezer. Hierin licht ze toe hoe ze tot het schrijven van De bijenhouder van Aleppo gekomen is. En dat het, hoe triest het feitelijk ook is, zo’n succesverhaal zou worden had ze waarschijnlijk in haar stoutste dromen niet verwacht.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Christy Lefteri
Titel: De bijenhouder van Aleppo
ISBN: 9789023957775
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Welkom in de escaperoom.

De opdracht is simpel: kom er levend uit. In de lucratieve wereld van Wall Street zijn Vincent, Jules, Sylvie en Sam ultieme carrièrejagers. Hun leven staat in het teken van meedogenloze ambitie, miljardendeals en buitensporige luxe. Wanneer de vier vast komen te zitten in een escaperoomlift gaat het verschrikkelijk mis. Ze worden gedwongen hun onderlinge wedijver opzij te zetten en gezamenlijk opdrachten uit te voeren om vrij te komen. Maar naarmate deze onheilspellender worden en er duistere geheimen bloot komen te liggen, wordt de stemming grimmiger. Als ze willen overleven, moeten ze een laatste raadsel oplossen: wie van hen is een moordenaar? De escaperoom biedt een vlijmscherpe blik op de meedogenloze strijd die zich binnen bedrijven kan afspelen achter de opgehouden schijn van samenwerking en collegialiteit.

Recensie
Voordat Megan Goldin in 2017 met de psychologische thriller The girl in Kellers way debuteerde, was ze journalist bij Reuters, het Australische ABC en Yahoo! Nieuws. Na de geboorte van haar tweede kind wilde ze weer aan het werk, maar na een seksistisch sollicitatiegesprek zag ze in dat dit heel moeilijk zou worden. Het gesprek was er in feite de aanleiding van dat ze met schrijven begon. De escaperoom, dat in augustus 2019 is verschenen, is haar tweede thriller en de eerste die in het Nederlands vertaald is.

Vincent de Vries, senior vicepresident van Stanhope and Sons en zijn drie medewerkers Sam, Sylvie en Jules hebben een bericht ontvangen om op vrijdagavond bij een vergadering aanwezig te zijn. In de lift naar boven komen ze echter vast te zitten en al snel concluderen ze dat zich in een escaperoom bevinden. Vooral omdat ze een aantal opdrachten op moeten lossen om weer vrij te komen. Dat gaat niet zonder slag of stoot, want er gebeuren vreemde dingen in de escaperoom. Het wordt zelfs zo erg dat hun onderlinge verhoudingen onder druk komen te staan. Vooral omdat hun belangrijkste opdracht is om er levend uit te komen.

De proloog van De escaperoom is veelbelovend en eindigt met een cliffhanger van jewelste. Het maakt zonder meer nieuwsgierig en je krijgt het vermoeden dat best wel eens een spannend verhaal kan en zal worden. Maar naarmate de plot vordert kom je er steeds meer achter dat in feite misplaatst optimisme is. Hoewel het verhaal zich er hoe dan ook voor leent om bol van de spanning te staan, komt dat absoluut niet uit de verf, ondanks dat de hoofdstukken om en om vanuit een wisselend perspectief worden verteld, wat normaliter een spanningsboog in de hand werkt.

Een van de verhaallijnen speelt zich af in de lift, de escaperoom. De vier mensen die zich daarin bevinden zijn vooral op zichzelf en op het verdienen van zoveel mogelijk geld gericht. Ze accepteren elkaar, maar daarnaast houden ze elkaar ook in de gaten. Al snel komt de lezer erachter dat deze vier vrij onaangename karakters hebben en daardoor komen ze niet sympathiek over. Waarschijnlijk zal niemand het erg vinden dat juist zij in die lift opgesloten zijn. Hun onderlinge ruzies worden steeds vervelender en je gaat je er steeds meer aan storen, vooral omdat je het op den duur wel een keer weet. Er zit niet veel variatie in. Dat geldt wel voor het verhaal vanuit het perspectief van Sara Hall, een van Vincents medewerkers. Het begin daarvan is nog redelijk tam, maar na verloop van tijd wordt het boeiender, in feite is zij het die het verhaal wat glans meegeeft.

Het verhaal wordt niet overwoekerd door onverwachte plotwendingen, ze zijn er af en toe wel, maar het is mondjesmaat. Dit wil trouwens niet zeggen dat het voorspelbaar is, Goldin heeft het wat dat betreft goed voor elkaar. Pas richting de ontknoping denk je enigszins te weten waar het naartoe gaat, maar uiteindelijk blijkt dat je het met dat vermoeden niet helemaal bij het rechte eind hebt. Hoewel De escaperoom niet onaangenaam is om te lezen, is het ook geen hoogvlieger. Het thema dat de auteur gekozen heeft is origineel, maar er had meer uitgehaald kunnen worden om het verhaal aantrekkelijker, boeiender en vooral spannender te maken. De aanprijzingen van Harlan Coben en Lee Child ten spijt, het is echt niet veel meer dan een middelmatige thriller geworden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Megan Goldin
Titel: De escaperoom
ISBN: 9789026346989
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Als Olivia hoort dat haar ex-verloofde Jack Harris is gearresteerd voor een drievoudige moord twijfelt ze er geen seconde aan dat hij onschuldig is. De enige vraag die er rest: wie zou er zo ver gaan om hem in de val te laten lopen, en waarom?

In een poging haar vroegere fouten goed te maken besluit ze Jack te helpen. Maar terwijl er meer en meer ijzingwekkend bewijs opduikt dat tegen hem spreekt, begin je samen met Olivia te vermoeden dat zíj degene is die gemanipuleerd wordt. De man die ze kende had dit nooit kunnen doen… maar wat als ze hem nooit écht gekend heeft?

Recensie
Al haar hele leven heeft Alafair Burke een fascinatie voor criminaliteit. De oorzaak daarvan is dat in Kansas, de plaats waar ze opgroeide, destijds een seriemoordenaar actief was. Ze las daarom erg veel misdaadfictie en later volgde ze een rechtenstudie. Als auteur debuteerde ze in 2003 met Judgment calls, het eerste deel van een serie met Samantha Kincaid. De ex, oorspronkelijk geschreven in 2016, verscheen in 2019 in een Nederlandse vertaling. Voor dit boek werd ze in 2017 genomineerd voor de Edgar Award voor de beste roman. De meeste van haar boeken zijn gebaseerd op waargebeurde zaken en daarin heeft ze haar eigen ervaringen als officier van justitie verwerkt.

Olivia Randall, een van de beste strafrechtadvocaten van New York, wordt door de dochter van haar voormalige verloofde Jack Harris benaderd. Jack is door de politie meegenomen en blijkt te zijn gearresteerd voor een driedubbele moord. Hij beweert onschuldig te zijn en dat hij erin geluisd wordt. Olivia twijfelt daar geen moment aan, dus neemt haar kantoor de verdediging op zich. Tijdens haar onderzoek stuit Olivia echter op steeds meer tegenstrijdigheden. Ze vraagt zich af of Jack wel zo onschuldig is als hij zegt en krijgt meer en meer het gevoel dat ze misleid wordt.

Na het dichtslaan van De ex blijft er één vraag openstaan: waarom is dit boek een paar jaar geleden genomineerd voor de Edgar Award? Burke, waarvan wel te merken is dat ze een verhaal kan vertellen, weet in dit boek namelijk niet te overtuigen. Om te beginnen is de start van het verhaal nogal rommelig, er is op dat moment geen enkele fatsoenlijke verhaallijn te bekennen. Na een paar hoofdstukken verbetert dit aanzienlijk, ontstaat meer duidelijkheid en krijgt het verhaal een behoorlijke plot. Een ander bezwaar is dat het met het tempo maar niet wil lukken. De ex vordert traag en laat vooral zien hoe de verdediging haar zaak opbouwt, welk onderzoek daarmee gepaard gaat en, in enkele hoofdstukken, hoe het er in de rechtbank aan toegaat. De spanning die dat met zich mee kan brengen, blijft in dit geval grotendeels achterwege.

Omdat het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van Olivia komt de lezer ruim voldoende over haar te weten. Haar personage roept echter wel een dubbel gevoel op, want onder andere door haar problemen uit het verleden komt het soms wel wat clichématig over, maar aan de andere kant is het ook wel weer bijzonder, omdat ze ondanks alles haar eigen gang gaat en blijft vasthouden aan haar principes. Dit maakt haar in feite wel tot een intrigerend persoon. Dat is Jack in zekere mate ook, maar van alle personages is hij misschien wel de meest onpeilbare. Waar de lezer het meest nieuwsgierig naar wordt, is waarom hun relatie twintig jaar geleden beëindigd is. Deze oorzaak wordt langzaam onthuld en achteraf bezien is deze niet eens zo heel erg opzienbarend. Dat laatste geldt eveneens voor de ontknoping, Burke doet er alles aan om deze verrassend te laten zijn, maar in wezen was al te voorzien wat de afloop van het verhaal zou zijn, en waarom. Toch is haar gelukt de lezer enigszins verbluft achter te laten, want de enige echte verrassing van het verhaal bevindt zich in het laatste hoofdstuk en heeft betrekking op Olivia zelf.

De ex, vertaald door Nellie Keukelaar-van Rijsbergen, heeft een over het algemeen goed opgebouwde plot waarin de auteur naar een climax probeert toe te werken. Dat deze niet geheel uit de verf komt, kan Burke aangerekend worden, want van een bestsellerauteur mag je wel wat meer verwachten. Mede daardoor is De ex eigenlijk maar een heel gemiddelde thriller geworden.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Alafair Burke
Titel: De ex
ISBN: 9789401610780
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Tasio Ortiz de Zárate is een briljante archeoloog die twintig jaar geleden werd veroordeeld voor een reeks bizarre moorden in het rustige stadje Vitoria. Hij staat op het punt voor het eerste de gevangenis te verlaten, als de misdaden weer beginnen: in de kathedraal van Vitoria wordt een jong stelletje gevonden, naakt en om het leven gekomen door bijensteken in hun keel. Niet veel later wordt er in de Casa del Cordón, een bekend middeleeuws gebouw in de stad, een ander koppel vermoord.

De jonge inspecteur en profiler Unai López de Ayala – beter bekend als Kraken – wil niets liever dan meer moorden voorkomen, maar een recente tragedie in zijn eigen leven maakt het hem moeilijk om deze zaak te behandelen als alle andere. Zijn onorthodoxe werkmethode wekt bovendien ergernis bij zijn baas. De tijd begint te dringen en de dreiging wordt alsmaar sterker: wie volgt?

Recensie
In 2012 publiceerde Eva García Sáenz de Urturi haar eerste roman, La saga de los longevos. Door het enorme succes in eigen land werd het boek in het Engels vertaald en uitgegeven in zowel het Verenigd Koninkrijk als de Verenigde Staten. Twee jaar later verscheen het tweede deel van de saga. Nog weer twee jaar later werd El silencio de la ciudad blanca gepubliceerd, een thriller en tevens eerste deel van een trilogie. Het boek verscheen in 2019 in het Nederlands, met als titel De stilte van de witte stad.

Na twintig jaar gevangenschap wordt Tasio Ortiz de Zárate, archeoloog en televisieheld, binnenkort vrijgelaten. Hij is destijds veroordeeld voor een reeks bijzondere moorden. In het stadje Vitoria vinden uitgerekend nu opnieuw enkele moorden plaats die sterk doen denken aan die van toen. Inspecteur en profiler Unai López de Ayala wordt, samen met zijn collega Estíbaliz, belast met het onderzoek. Daarbij krijgt hij hulp uit onverwachte hoek. Unai zet alles op alles om te voorkomen dat er meer slachtoffers vallen, maar ook om de moordenaar te vinden.

Het grootste deel van het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Unai en de ik-vorm waarin het geschreven is, zorgt ervoor dat het heel goed te visualiseren is, alsof de belevenissen van de inspecteur ook die van de lezer zijn. Aan de andere kant, en dat begint al in de proloog, lijkt het ook alsof hij zich met zijn verhaal rechtstreeks tot de lezer richt. Die zich daardoor bij Unai betrokken voelt. Doordat García Sáenz de Urturi voor deze manier van schrijven gekozen heeft, leeft het verhaal veel meer en lijk je er min of meer ook deel van uit te maken.

Al vanaf de eerste pagina’s weet de auteur de lezer nieuwsgierig te maken en te boeien. Dat komt niet alleen door de beeldende beschrijvingen van de Baskische regio, maar ook door allerlei, vooral geschiedkundige, wetenswaardigheden over het gebied. Dat is overigens niet geheel zonder risico, want een dergelijke opsomming kan afbreuk doen aan het thrillergehalte van een boek. De auteur weet dit echter goed te doseren door ervoor te zorgen dat de historische en andere feiten niet de overhand hebben. Desondanks is het grootste deel van het verhaal niet buitengewoon spannend, pas in de ontknoping, wanneer het tempo enigszins toeneemt, wordt het spanningsveld ook wat groter. Dat wil niet zeggen dat er geen dreiging is, die is er eigenlijk voortdurend. Niet alleen ten opzichte van de moorden, maar ook op andere vlakken.

Naast de verhaallijn in het heden, is er ook een die in 1969 begint en in sprongen oploopt naar twintig jaar later. Hierdoor wordt geleidelijk aan steeds duidelijker wat beide lijnen met elkaar te maken hebben en uiteindelijk vloeien ze, zoals vaak gebruikelijk is, keurig samen. Gedurende de plot weet de auteur de lezer regelmatig te verrassen, maar heeft ze ook haar best gedaan om te proberen die verrassing te forceren. Dan ligt het er duimendik bovenop dat een verdachte de dader niet kan zijn, omdat het nog veel te vroeg in het verhaal is. Dit gaat overigens niet ten koste van het leesplezier, want dat blijft onverminderd aanwezig.

Van De stilte in de witte stad kun je je wel afvragen of het echte thriller is. Want misschien heeft het namelijk meer weg van een wat spannendere roman. Voor beide valt wat te zeggen, maar één ding is in ieder geval zeker, het is zonder meer een prima debuut van wat ongetwijfeld een succesvolle trilogie gaat worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Eva García Sáenz de Urturi
Titel: De stilte van de witte stad
ISBN: 9789044984477
Pagina’s: 486
Eerste uitgave: 2019