Beschrijving
Volgens de 42-jarige hoofdredacteur Katherine is de nieuwe stagiair Lily een typische millennial: verwend, hypercorrect en zelfbewust. Met haar tante als directeur heeft ze het bovendien maar gemakkelijk als nieuwkomer op de redactie. Lily ziet Katherine juist als een wezen uit een ander tijdperk: hiërarchisch, onaardig en denigrerend.

De komst van Lily op de redactie van het Women’s Leadership-magazine verandert alles aan het leven van Katherine. Tot haar eigen ongenoegen raakt ze in de ban van de jonge vrouw, die haar pijnlijk herinnert aan haar eigen ouder worden en vervlogen ambitie. Lily doet poeslief, maar er klopt iets niet. Wanneer Lily toevallig vrienden wordt met háár man en opduikt op borrels met haar vrienden, begint Katherine nerveus te worden. Is zij paranoïde? Of wil Lily haar iets duidelijk maken?

Recensie
Na haar studie aan Cambridge University werkte Helen Monks Takhar als journalist, copywriter en redacteur voor financiële dagbladen en nationale kranten. De verschillen tussen twee generaties, maar ook het oneerlijke gif dat jongeren tegenwoordig over zich heen krijgen, waren voor haar de aanleiding om een boek te schrijven. Dat is de in 2020 verschenen psychologische thriller De stagiair geworden. Haar eigen gevoel, dat ze op straat niet meer werd opgemerkt, heeft hierin ook meegespeeld.

Als Leadership-hoofdredacteur Katherine Ross met de taxi naar haar werk gaat, laat ze de jonge Lily Lunt meeliften. Dan blijkt dat Lily de nieuwe stagiaire is en het nichtje van de eveneens nieuwe directeur van het magazine. Prompt wordt het leven van Katherine anders, ze lijkt door Lily geobsedeerd, werk wordt haar uit handen genomen, haar partner Iain voelt steeds meer voor Lily voelen en er vinden onverklaarbare dingen plaats. Lily is zich echter van geen kwaad bewust en doet aardig tegen iedereen. Toch is er iets niet helemaal in de haak, want heeft ze er bedoeling met haar gedrag?

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Katherine en Lily. Hoewel hun personages niet uitvoerig uitgewerkt worden, komt de lezer wel voldoende over hen te weten, hij kan zich een prima beeld van en over hen vormen. Zo merk je al snel dat beide dames zich niet voordoen zoals ze werkelijk zijn. Daardoor, maar ook door hun gedrag en hun handelingen kun je onmogelijk een greintje sympathie voor hen opbrengen. Voor het verhaal is dit goed, anders zou het erg nietszeggend zijn geworden, maar daar is dan eigenlijk ook alles wel mee gezegd. Katherine ontpopt zich in het begin van De stagiair meteen al als een zeur die niet onder stoelen of banken steekt dat ze een hekel aan millennials heeft, vanaf meet af aan is het een en al geklaag, niets of niemand kan iets goed doen. Ook op Lily valt het een en ander aan te merken, ze is vriendelijk en aardig wanneer het haar uitkomt, manipuleert dat het een lieve lust is en zet alles en iedereen naar haar hand. Ze heeft overduidelijk een dubbele agenda.

De stagiair moet het niet hebben van zijn snelheid. Integendeel, het is traag en wil maar niet opschieten. In principe is dit voor een psychologische thriller niet zo heel dramatisch, maar in het boek van Monks Takhar gebeurt er wel heel erg weinig. Er zijn geen plotwendingen, cliffhangers komen sporadisch voor en pas tegen het eind van het verhaal doet zich een eerste verrassende ontwikkeling voor. Dit alles zorgt ervoor dat iedere vorm van spanning ontbreekt. Pas in de ontknoping, veel te laat, begint het verhaal iets interessanter te worden en valt er een kleine verrassing te bewonderen. Hoewel een deel daarvan overigens voorspelbaar is. Toch, ondanks dat het absoluut niet spectaculair of opzienbarend beter is, zijn de laatste paar hoofdstukken wel het beste van het boek.

In principe is het idee achter De stagiair niet eens zo heel erg beroerd. En ook is het niet zo dat de auteur niet weet hoe ze een verhaal moet vertellen, dat lukt haar wel degelijk. Het enige dat eraan schort is de uitwerking. Onsympathieke personages, een veel te traag tempo en op de koop toe ook nog een aantal onwaarschijnlijkheden en onmogelijkheden (een stagiair die in mum van tijd promotie maakt) zorgen voor een bijzonder ongeloofwaardig en langdradig verhaal. Ondanks dat de schrijfstijl van Monks Takhar acceptabel en redelijk toegankelijk is, is haar debuut een regelrechte miskleun geworden. De enigszins positief kant opgaande ontknoping kon daar geen verandering meer in aanbrengen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Monks Takhar
Titel: De stagiair
ISBN: 9789401612067
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Wanneer het meest geavanceerde vliegtuig ooit boven de Grote Oceaan verdwijnt, nemen Kurt Austin en Joe Zavala deel aan een dodelijke wedstrijd om de machine te lokaliseren. Rusland en China willen de revolutionaire technologie ook in handen krijgen, maar de Verenigde Staten hebben grotere zorgen: de X-37 draagt een lading gevoelige materie uit de bovengrenzen van de atmosfeer met zich mee. Als de lading ontdooit, zal het een catastrofe van bijna ondenkbare proporties ontketenen. Het NUMA-team riskeert alles om een ramp te voorkomen.

Recensie
Al op jonge leeftijd verslond Clive Cussler boeken met avontuurlijke verhalen en op school was hij meer bezig met het fantaseren over avonturen dan dat hij de lessen volgde. Aan het eind van de jaren ’60 begon hij zelf met schrijven, maar dat was aanvankelijk geen succes. Pas in 1973, na het ensceneren van een hoax, werd zijn eerste boek The Meditteranean Caper (May day, 1994), gepubliceerd. Hierna schreef hij er nog meer dan tachtig en daarvan werden er meer dan honderd miljoen verkocht. Zijn jongste thriller is Nighthawk, dat begin april 2020 is verschenen en waarvan Graham Brown de co-auteur is.

Onder het toeziend oog van de NSA verdwijnt het onbemande ruimtetoestel Nighthawk, een van de meest geavanceerde vliegtuigen ooit, boven de Stille Oceaan. Kurt Austin en Joe Zavala van NUMA worden ingeschakeld om te helpen het luchtvaartuig op te sporen. Dan blijkt dat ook de Russen en Chinezen in het toestel geïnteresseerd zijn. De reden daarvan dat zich aan boord een uiterst explosief materiaal bevindt. Het wordt bevroren gehouden, maar als het ontdooid is, zal het een wereldwijde catastrofe veroorzaken. Samen met Emma Townsend, een medewerker aan het Nighthawk-programma, probeert het NUMA-team dit te voorkomen.

Nighthawk is alweer het veertiende deel uit de serie met Kurt Austin en Joe Zavala, maar kan uitstekend afzonderlijk van de andere gelezen worden. Nergens wordt verwezen naar de voorgaande delen en de personages blinken uit in oppervlakkigheid. Dit laatste wil niet zeggen dat ze voor het verhaal niet zinvol of interessant zijn, maar over wie ze werkelijk zijn of wat hun achtergrond is, wordt niet zo bijster veel verteld. Voor de avonturen die ze beleven geen probleem, maar de lezer die op wat meer diepgang hoopt, komt bedrogen uit. Daarnaast wordt Austin wel heel erg als superheld neergezet. Hij kan alles, hij doet alles, hij weet alles en het wonderbaarlijkste is dat hij de tegenslagen waar hij mee te maken krijgt stuk voor stuk weet te overwinnen. Alsof hij over ongeëvenaarde krachten beschikt.

Het verhaal begint met een proloog die zich vele eeuwen eerder afspeelt. Later blijkt dat deze inleiding niets met het verhaal zelf te maken heeft, maar er indirect wel een verband mee heeft. Hierna ontwikkelt Nighthawk zich zoals de Cussler-lezer van hem gewend is. Er gebeurt iets, Kurt en zijn team worden erbij gehaald, ze krijgen met een of meer tegenpartijen (vijanden) en tegenslagen te maken en alles komt uiteindelijk weer op zijn pootjes terecht. Het is een nogal clichéconcept zonder echte verrassingen. Gelukkig voor de lezer heeft het verhaal wel een aantal onverwachte plotwendingen en zijn er ook een paar spannende situaties. Nochtans lijkt de auteur vooral op safe te willen spelen en blijft dat aantal momenten vrij beperkt.

Voor een actiethriller, het subgenre waar Cussler naam in heeft gemaakt, is de actie die in Nighthawk voorkomt ondermaats. Het komt erin voor, maar desalniettemin heeft het verhaal deze keer wel heel veel weg van één groot avontuur. Een internationaal avontuur weliswaar, want de Russen en Chinezen hebben er een aanzienlijke rol in. De onderlinge verstandhouding tussen de drie landen is verre van optimaal, doet enigszins achterhaald aan, maar gezien de huidige opstelling van de Verenigde Staten tegenover Rusland en China is het in zekere zin toch realistisch. Iets dat overigens niet geldt voor het verhaal zelf, dat is namelijk tamelijk ongeloofwaardig. Van die geloofwaardigheid moet de auteur het ook niet hebben, het schrijven van een lezenswaardig verhaal is voor hem de hoofdzaak. Iets dat hem redelijk is gelukt.

De schrijfstijl van Cussler is aangenaam, maar gedetailleerd. Het doel daarvan is een beeldend verhaal, iets dat hem, ondanks dat dit ten koste van het tempo gaat, grotendeels ook lukt. Nighthawk is echter geen boek dat blijft hangen en haalt met enige moeite maar net een voldoende.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Clive Cussler (& Gordon Brown)
Titel: Nighthawk
ISBN: 9789044355383
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Een Vinex-wijk zoals er zoveel bestaan. Een naargeestig huis met een kamer vol opgezette dieren, een sadistische vader en een murw geslagen moeder. Dat is de gezinssituatie van de 10-jarige vertelster. Als zij en haar jongere broertje Gilles getuige zijn van een gruwelijk ongeluk, trekt hij zich terug in zichzelf. Nu broer en zus ook elkaar kwijt zijn, lijkt alle hoop op geluk verloren. Maar dan neemt de hoofdpersoon in al haar kwetsbaarheid het lot in eigen hand. Vastbesloten en doelbewust neemt ze zich voor om koste wat het kost de lach op het gezicht van haar broertje terug te brengen. Dat blijkt geen eenvoudige taak. Als ze dan zelf op een ongekende manier op de proef wordt gesteld – door haar eigen vader – neemt ze zich voor: ik zal in dit leven geen prooi zijn. En ze zal alles doen om sterk te blijven en weerstand te bieden aan wie haar kwaad wil doen.

Recensie
In 2017 is Adeline Dieudonné, behalve auteur ook actrice en theatermaakster, begonnen met het schrijven van en het spelen in het toneelstuk Bonobo Moussaka. Het schrijven beviel haar zo goed dat ze er niet meer mee wilde stoppen. Daardoor won ze in 2017 met haar novelle Amarula een schrijfwedstrijd en waarmee ze een jaar later debuteerde. In augustus 2019 verscheen Het echte leven, waarin ze een verhaal vertelt waaraan ze zelf plezier wilde beleven. Voor deze roman ontving ze diverse prijzen. De rechten voor de vertaling gingen naar achttien landen en het boek zal eveneens worden verfilmd.

In een doorsneewijk aan de rand van een bos woont een tienjarig meisje met haar vader, moeder en broertje. Haar vader is bezeten van de jacht, drinkt en zit vooral voor de televisie. Haar moeder lijkt zich nergens mee te bemoeien en geeft alleen maar om haar geitjes. De enige met wie ze nog een band heeft, is haar vier jaar jongere broertje Gilles. Nadat ze allebei hebben gezien dat de ijscoman bij een ongeluk omkwam, keert Gilles steeds meer in zichzelf waardoor ook zijn gedrag verandert. Het meisje laat het er echter niet bij zitten en besluit om haar eigen plan te trekken.

Het echte leven wordt verteld vanuit het perspectief van het meisje, de ik-figuur, uit het gezin waar het in het verhaal om draait. Het begint wanneer ze nog tien jaar oud is en eindigt vijf jaar later, ze is dan inmiddels vijftien jaar. Wat hierbij in het oog springt, is dat Dieudonné het uitstekend beheerst om in de huid van het meisje te kruipen. Nergens doet het geforceerd aan, het meisje denkt en handelt op een manier die overeenstemt met haar leeftijd en daardoor komen haar gedragingen heel realistisch over. Dat ze daarbij ook nog eens hoogbegaafd lijkt te zijn, doet daar niets aan af. Omdat het meisje het verhaal vertelt, komt de lezer vrij veel over haar te weten en krijgt daardoor een band met haar. De drie andere personages uit het gezin worden eveneens voldoende uitgewerkt, hierdoor kan hij zich prima beeld van hen vormen.

De schrijfstijl die de auteur hanteert, is eigentijds, vlot en toegankelijk. Daarnaast maakt ze regelmatig gebruik van mooie vergelijkingen en beeldspraken. Situaties worden beeldend beschreven en ook de gevoelens van de personages komen bijzonder goed tot uiting. De lezer kan bijvoorbeeld de woede van de vader zien, de onderdanigheid van de moeder, de angst van iedereen. Hierdoor is het verhaal bij vlagen aandoenlijk en ontroerend, maar aan de andere kant kan het op zijn tijd ook wel voor een glimlach te zorgen. Hoewel Het echte leven absoluut geen thriller is, zorgt Dieudonné wel voor een voortdurende spanningsboog. Je voelt aan alles dat er op een bepaald moment iets gaat gebeuren, de plot veroorzaakt een onheilspellend gevoel. Uiteindelijk wordt dit bewaarheid, want in de ontknoping doet zich een onvervalst thrillerwaardige climax voor.

Of het een bewuste keuze is, is niet bekend, maar de auteur heeft in het verhaal een nog steeds voorkomend maatschappelijk probleem verwerkt: huiselijk geweld. Een thema dat wel de rode draad is, maar waar niet voortdurende de aandacht op wordt gevestigd. De vader, en Gilles op een gegeven moment ook, worden door het meisje vergeleken met een hyena, vooral ingegeven doordat beiden zich nogal agressief gedragen. Desondanks vraag je je aan het eind van het verhaal wel een keer af wie de echte hyena is, de vader en zoon of toch het meisje. Terwijl haar gedrag hoe dan ook niet overeenkomt met dat van dit roofdier.

Dat Dieudonné plezier heeft beleefd aan het schrijven van haar eerste roman is goed te merken. Want ondanks dat het verhaal niet altijd even vrolijk is, spat de frisheid er in feite wel vanaf. Mede daarom is Het echte leven, ondanks een minimale voorspelbaarheid, een genot om te lezen.

Met dank aan uitgeverij Atlas Contact voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Adeline Dieudonné
Titel: Het echte leven
ISBN: 9789025454647
Pagina’s: 208
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Nora Kelly, een jonge curator bij het Santa Fe Instituut voor Archeologie, wordt benaderd om een expeditie te leiden naar het zogeheten ‘verloren kamp’ van de Donner Party: een groep pioniers die in 1847 ingesneeuwd raakte in de Californische bergen en overging tot kannibalisme om te overleven. Wanneer het lang verloren kampement wordt gevonden en de botten worden blootgelegd, blijkt dat kannibalisme destijds nog maar het begin was. Ondertussen onderzoekt junior FBI-agent Corrie Swanson nieuwe moorden en verdwijningen die met deze Donner Party te maken hebben. Maar het lijkt er al snel op dat Swansons eerste onderzoek zo maar eens haar laatste zou kunnen zijn.

Recensie
Het schrijversduo Douglas Preston en Lincoln Child is vooral bekend geworden door hun langlopende serie met FBI-agent Aloysius Pendergast. In juli 2020 verschijnt Gevaarlijke stroming, alweer het negentiende deel uit de reeks. Het tweetal is echter ook aan een nieuwe serie begonnen, hierin zijn archeologe Nora Kelly en beginnend FBI-agent Corinne Swanson de belangrijkste personages. Hoewel beiden elkaar niet kennen, kwamen ze al eerder in een aantal boeken van de auteurs voor, maar dan in een ondersteunende rol. In Oude botten, dat in mei 2020 uitgekomen is, ontmoeten ze elkaar voor het eerst.

Archeologe Nora Kelly wordt benaderd door de historicus Clive Benton. Hij vraagt haar om een expeditie te leiden naar het Verloren Kamp van de Donner Party, een groep pioniers die in 1847 ingesneeuwd raakte in de Sierra Nevada en probeerde te overleven door kannibalisme. In het kamp vindt haar team diverse botten, maar krijgt ook te maken met enkele tegenslagen. Tegelijkertijd werkt de jonge FBI-agente Corinne Swanson aan een moordonderzoek en daarbij ontdekt ze een link met de Donner Party. Ze vertrekt naar de archeologische site voor verder onderzoek. Daar blijkt dat zowel zij als Nora gevaar lopen.

De tragedie rond de Donner Party is een van de beroemdste gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis. Nadat Preston een boek las over het noodlot van deze groep pioniers wilde hij dit in een thriller verwerken en samen met zijn schrijfpartner Child werkte hij dit idee uit. Doordat de auteurs een waargebeurd voorval in het verhaal hebben verwerkt, heeft Oude botten een licht historisch tintje, hoewel de nadruk toch vooral op het heden wordt gelegd. Het drama van meer dan honderdvijftig jaar geleden zorgt er dankzij een groot aantal echte historische details overigens wel voor dat het boek, ondanks dat er vrij veel verzonnen is, realistisch is.

Het begin van het verhaal is veelbelovend, in de eerste paar hoofdstukken gebeurt wat, er zit actie in. Dat zorgt ervoor dat er al in een zo vroeg stadium een lichte spanningsboog ontstaat en dat de lezer eveneens een gezonde dosis nieuwsgierigheid ontwikkelt. De vraag die dan meteen oprijst, is wat de voorvallen in die hoofdstukken met elkaar te maken hebben. De auteurs weten deze hoopgevende aanvang niet meteen een vervolg te geven, want op de ouverture na heeft het verhaal tot halverwege niet zo heel veel weg van een thriller. Het is tot dan vooral een kennismaking met de personages, een uitleg wat de Donner Party precies inhoudt, maar ook een uiteenzetting van de opgravingen bij het Verloren Kamp. Allemaal interessant, boeiend én nodig, maar grotendeels wel zonder spanning.

Pas wanneer zich in de tweede helft van het verhaal een aantal onverwachte ontwikkelingen voordoet, wordt het spanningsveld vergroot, neemt het tempo gestaag toe en bevat de ontknoping een onverwachte verrassing. Desondanks heeft Oude botten wel een paar voorspelbaarheden. Een aantal personages is namelijk zo doorzichtig dat de lezer meteen doorheeft wat hun intentie is. Daarentegen zijn zowel Nora als Corinne sterke persoonlijkheden die er samen voor zorgen dat het verhaal inhoud heeft. Aan het eind van het boek is de plotselinge aanwezigheid van een oude bekende, FBI-agent Aloysius Pendergast, een aangename verrassing. Hij maakt heel kortstondig zijn opwachting, heeft geen enkele invloed op het verhaal zelf, maar zorgt er wel voor dat een van de vragen die gedurende de plot oprees beantwoord wordt.

Ondanks dat de epiloog een verklaring geeft voor alles wat er tijdens de plot gebeurd is, geeft het geen antwoord op één vraag uit het begin. Hebben de auteurs dit over het hoofd gezien of laten ze het aan de verbeelding van de lezer over? Afgezien daarvan is Oude botten een mooie start van een nieuwe en mogelijk sterke serie.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Preston & Child
Titel: Oude botten
ISBN: 9789024588848
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Emma Forbes is verliefd. Sinds ze ex-soldaat Mark ontmoette, kan ze aan niets anders denken. Mark is door zijn tijd in het leger zowel mentaal als fysiek beschadigd, maar zijn littekens maken hem alleen maar aantrekkelijker. Eindelijk kan de blindgeboren Emma voor iemand zorgen, in plaats van altijd zelf te worden verzorgd. Dan wordt de stad opgeschrikt door een reeks gruwelijke inbraken. Een mysterieus figuur sluipt in het holst van de nacht huizen in, waar hij zijn nietsvermoedende slachtoffers aanvalt, vernedert en genadeloos martelt. De politie heeft maar één aanknopingspunt: de dader heeft een opvallend litteken in zijn nek. Is het toeval, of maakt Emma’s onvoorwaardelijke liefde haar blind voor wie Mark werkelijk is?​

Recensie
De Britse auteur M.J. Arlidge is bekend geworden door zijn inmiddels langlopende serie met inspecteur Helen Grace in de hoofdrol. Het eerste deel van de reeks, Iene Miene Mutte, verscheen in 2015 en vijf jaar later kwam Nog lange niet, het negende deel, uit. In datzelfde jaar verscheen eveneens het Wat jij niet ziet, het geschenkboekje voor de Spannende Boeken Weken 2020. Behalve thrillers schrijft hij ook scenario’s voor een aantal Britse crimeseries.

Tijdens een avondje uit raakt de blinde Emma Forbes tussen de mensenmassa in paniek. Mark Richardson, een oud-militair, is haar reddende engel en begeleidt haar naar de uitgang. Sindsdien denkt ze voortdurend aan hem en ze beseft dat ze verliefd op hem is, ondanks dat hij niet ongeschonden uit het leger gekomen is. Manchester, de stad waar ze wonen, wordt opgeschrikt door een aantal lugubere mishandelingen en de dader blijkt een litteken in zijn nek te hebben. Emma vraagt zich nu af of Mark zich anders voordoet dan hij werkelijk is.

In het eerste hoofdstuk maakt de lezer kennis met de blinde Emma Forbes. Ze is dan in paniek en dat gevoel weet Arlidge bijzonder goed weer te geven. Het is immers niet niets om als blinde aan je lot overgelaten te worden en in een wirwar van mensen ook nog eens de uitgang proberen te vinden. Ondoenlijk. Daarnaast, en dat komt door de manier waarop dat begin geschreven is, weet je al bijna zeker dat er iets dreigends aan staat te komen. Het is zoiets als de intonatie van het geschrevene. Het duurt dan inderdaad niet zo heel lang voor er inderdaad wat gebeurt, of beter gezegd voordat bekend wordt dat er iets is gebeurd. Het is namelijk in de vorm van een nieuwsbericht van de BBC.

Niet lang daarna hoort Emma op de radio dat er opnieuw een mishandeling heeft plaatsgevonden. Er blijkt dan een signalement van de dader te zijn. De auteur geeft daarmee iets meer prijs, maar het is nog niet zo dat er al meteen vermoedens ontstaan wie er verantwoordelijk kan zijn voor de mishandelingen. Als weer wat later nog meer over de identiteit van de dader bekend wordt, kan de lezer op zijn klompen aanvoelen wie het is. Omdat Arlidge wil voorkomen dat de plot voorspelbaar is, laat hij de lezer nog wel even in het ongewisse. Hij zaait een lichte twijfel en dat zorgt er wel voor dat je toch nieuwsgierig blijft of je het bij het rechte eind had.

Wat jij niet ziet bestaat uit korte hoofdstukken, iets dat de lezer van de auteur gewend is. Het effect daarvan is dat het verhaal een behoorlijk tempo heeft. Waar het echter aan ontbreekt zijn de spanning en de onverwachte plotwendingen. Het enige echt spannende moment doet zich pas voor in de ontknoping, die heeft dan tevens de meeste actie. Voordat het zover is, moet het verhaal het vooral hebben van het willen weten én de onzekerheid, de twijfel die bij Emma heerst. De twee belangrijkste personages zijn trouwens vrij goed uitgewerkt, zeker wanneer je in ogenschouw neemt dat dit in feite maar een dun boekje is. Wel kun je je afvragen of iemand die blind is alles kan doen wat Emma allemaal doet.

Het verhaal vormt een afgerond geheel, maar nadat de geweldpleger gearresteerd is, blijft er nog wel een vraag over. Je komt namelijk niet te weten waarom de mishandelingen gepleegd zijn, wat hiervoor het motief was. Daardoor krijg je toch een beetje het idee dat het toch niet helemaal af was. Desondanks is Wat jij niet ziet een bijzonder plezierig boekje om te lezen. Dit is mede te danken aan de heldere en vlotte schrijfstijl van de auteur.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: M.J. Arlidge
Titel: Wat jij niet ziet
ISBN: 9789059655201
Pagina’s: 96
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Ontmoet Jaap Korteweg, een boer uit het Brabantse Zevenbergen: nuchter, ambitieus en eigenwijs. Iemand die blind is voor beren op de weg, maar kansen scherp ziet. Een eenvoudige man met een niet zo eenvoudige droom: mensen vegetarisch vlees laten eten. Lékker vlees: kip, gehaktballen, shoarma, rookworst – alles waar hij zelf als vleesliefhebber zo van houdt, maar dan zonder dat er een dier aan te pas komt.

Recensie
Ondanks dat Jeroen Siebelink is opgegroeid in een gezin met een vader die schrijver is (Jan), is het schrijven hem niet met de paplepel ingegeven. Zijn vader had liever niet dat hij auteur werd. Het is echter anders gelopen, want hij werd journalist en schreef als freelancer artikelen voor een groot aantal magazines en dagbladen. Daarnaast is hij auteur van diverse non-fictieboeken, waaronder het in 2017 verschenen Het wereldschokkende en onweerstaanbaar lekkere verhaal van Tony’s Chocolonely. In 2019 kwam zijn eerste roman Pels uit en een jaar later het non-fictieboek De vegetarische slager.

In dit nieuwste boek vertelt de auteur het verhaal van Jaap Korteweg, een Noord-Brabantse akkerbouwer en gepassioneerd jager. Terwijl Korteweg op zijn tractor zijn land bewerkt, denkt hij veel na en besluit op een dag biologisch te gaan boeren. Omdat dit niet genoeg voor hem is, wordt hij veganist. In de vleesvervangers mist hij echter de smaak van vlees. Hij denkt hier steeds meer over na en tijdens een kampeervakantie ontmoet hij Niko Koffeman aan wie hij zijn plan voorlegt. Hij wil plantaardig vlees produceren en daarmee de grootste van de wereld worden. Het eerste zaadje voor de start van De Vegetarische Slager is geplant.

In het verhaal van en vooral over Jaap Korteweg wordt in een viertal hoofdstukken verteld hoe hij op het idee kwam om plantaardig vlees te willen produceren en dat hij daarin de grootste van de wereld wil worden. Het begint in 2005 en heeft vervolgens een chronologisch verloop tot in het voorjaar van 2020. Drie korte hoofdstukken gaan over hemzelf en zijn boerenbedrijf en het eerste begint in 1970 en het laatste eindigt in 2003, de interval is echter groter dan in de hoofdstukken over De Vegetarische Slager. Beide verhaallijnen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, want zonder Jaap Korteweg zou er geen Vegetarische Slager zijn en vice versa geldt dat ook.

Al vanaf het begin springt de luchtige schrijfstijl in het oog. Siebelink heeft er geen saai, taai en droog verhaal van gemaakt. Met een vlotte pen weet hij de lezer vanaf het allereerste moment te boeien, mede dankzij de in het verhaal verwerkte anekdotes van en over Korteweg. Daarbij valt vooral de nuchterheid en ongedwongenheid van laatstgenoemde op. Soms misschien wel op het naïeve af. Je vraagt je tijdens het lezen van het verhaal regelmatig af hoe het hem gelukt is om een succesvol bedrijf op te zetten. Misschien dat de eerder genoemde eigenschappen, maar ook zijn no-nonsense mentaliteit de belangrijkste factoren zijn om dat bereikt te hebben.

Het ‘zakelijke’ verhaal vertelt onder andere over de beginperiode van De Vegetarische Slager. Wanneer iedereen maar wat ‘aanmoddert’. Het enthousiasme van Korteweg spreekt daarbij boekdelen. Ondanks diverse tegenslagen blijft Korteweg alles van de zonnige kant bekijken, wat wel blijkt uit de door hem vaak gebruikte en ogenschijnlijk nonchalante woorden ‘komt goed’. Verder krijg je als lezer niet de indruk dat er iets achtergehouden wordt, ook over de moeizame onderhandelingen over de overname door Unilever en de soms wel negatieve reacties daarop worden niet uit het boek weggelaten. Over Kortewegs privéleven wordt niet zo heel veel verteld, dat is voor dit boek ook niet zo heel erg belangrijk. Wat wel interessant is, zijn zijn beweegredenen om over te gaan naar een diervriendelijke leefwijze. Uit dit ideaal is in feite ook zijn droom ontstaan.

Behalve informatief, boeiend en interessant, is De vegetarische slager op momenten zelfs ook nog een beetje spannend. Een voorbeeld daarvan komt goed naar voren wanneer de deadline voor het openen van de Haagse winkel steeds dichterbij komt en er nog bergen werk verzet moeten worden. Natuurlijk is dit te danken aan de manier waarop de auteur het verhaal geschreven heeft, maar waarschijnlijk ook aan de wijze waarop iedereen hem dit verteld heeft. Siebelink heeft met zijn laatste boek zonder meer een goed en duidelijk beeld gegeven van de opkomst van een bedrijf dat ontstaan is uit idealisme. En daarin is hij overtuigend geslaagd.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeroen Siebelink
Titel: De vegetarische slager
ISBN: 9789401611923
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Alex Berger, ex-commissaris bij de Moord in Brussel, heeft zijn traumatische verleden overboord gegooid en zich teruggetrokken in Oostende. Hij leeft er eenvoudig en niet echt ongelukkig, kijkt naar de zee en praat tegen de meeuwen. Hij knoopt de eindjes aan elkaar als privédetective. In zijn leven is slechts plaats voor twee andere gekneusde zielen: een boekhandelaar en Sara Cavani, zijn ex-collega die pas haar tweelingzus verloor.

Wanneer Sara als verbindingsofficier bij Interpol opgezadeld wordt met een onmogelijk dossier, roept ze de hulp van Alex in. In Londen werd Roisin Benting, eenentwintig en in de fleur van haar leven, in haar luxueuze studentenlift koelbloedig gewurgd. De moordenaar liet een souvenir achter op haar buik: een sneeuwbol van glas met daarin een miniatuur van het Atomium.

Als er een tweede slachtoffer valt, dit keer in Brussel, komt de familie Bonard in beeld: steenrijke reders met aan het hoofd de mythische David Bonard, een man die niemand kent en van wie niemand iets weet. De jacht op de vreemde moordenaar brengt Alex Berger naar Londen en Zuid-Frankrijk en ten slotte naar het mondaine Sankt-Moritz in de Zwitserse bergen. En dan krijgt Alex een bericht van David Bonard zelf: een uitnodiging voor een verblijf in zijn mysterieuze landhuis aan het meer van Lugano…

Recensie
Na een jarenlange radiocarrière besloot Toni Coppers het over een andere boeg te gooien en besloot hij om auteur te worden. Omdat hij een liefhebber is van het misdaadgenre was de keuze om thrillers te schrijven geen moeilijke. Zijn eerste spannende boek, Dixit, verscheen in 2005 en een jaar later kwam Niets is ooit, het eerste van de Liese Meerhoutserie, uit. In 2019 nam hij de beslissing haar wat rust te gunnen, zodat hij zelf ook wat anders kon doen. Het gevolg is Val, zijn jongste boek dat in mei 2020 verscheen.

In jaar flat in Londen wordt de jonge Roisin Benting naakt in haar bad gevonden. Ze blijkt te zijn gewurgd. Niet veel later vindt er in Brussel ook een moord plaats die erg veel overeenkomsten vertoont met die in Londen. Inspecteur Sara Cavani, tevens verbindingsofficier bij Interpol, krijgt de leiding over het onderzoek. Hierbij laat ze zich assisteren door Alex Berger, ex-commissaris en tegenwoordig privédetective. Hun onderzoek brengt hen naar Frankrijk en Zwitserland en ze komen in contact met de puissant rijke familie Bonard. Wat hebben zij met de verschillende moorden te maken?

Hoewel Sara Cavani en Alex Berger hun opwachting al maakten in De zaak Margitte is daar in Val niets van te merken. Zowel hij als Sara worden uitgebreid aan de lezer voorgesteld. Hierdoor leer je ze goed kennen en kom je ook te weten dat ze beiden met een gevoelig verlies, dat ze nog niet volledig hebben verwerkt. te maken hebben gehad. Door deze kennismaking gebeurt er in de eerste hoofdstukken, uitgezonderd het eerste, niet zo heel erg veel, vooral ook omdat er uitgebreid ingegaan wordt op de Moordbrigade, maar ook op de Moordploeg, een kleine groep buitenstaanders die één keer per maand samenkomt en met toestemming van de politie vastgelopen onderzoeken bespreekt en waar Sara en Alex deel van uitmaken.

Al snel is duidelijk dat Cavani en Berger een en ander hebben meegemaakt, maar ook dat ze interessante personages zijn. Dat geldt overigens ook voor een aantal ander leden van de Moordploeg. Hun samenwerking, maar vooral de interactie tussen Sara en Alex, zijn boeiend en voor eventueel toekomstige delen veelbelovend. Hoewel het thema van het verhaal (wraak) en de patholoog-anatoom (een nogal norse, botte man met ietwat zwarte humor) nogal cliché zijn, is het zonder meer een aardig verhaal geworden. Daarom is het juist zo jammer dat het aan snelheid ontbeert, in twee van de tweeëntwintig hoofdstukken ligt het tempo wat hoger. Het gebrek daaraan komt grotendeels doordat de auteur over sommige dingen vrij lang uitweidt. Een deel daarvan is hiervoor al besproken, het andere is het onderzoek, daar is het in het verhaal voornamelijk om te doen.

Over het geheel genomen heeft het verhaal niet zo bijzonder veel spanning. Het is interessant om te weten hoe een onderzoek vordert, wat Sara en Alex daarin betekenen, maar omdat er te weinig plotwendingen in het verhaal voorkomen, is het allemaal niet zo heel erg spectaculair. Toch wordt het naarmate de ontknoping nadert wel wat pakkender, het onderzoek krijgt dan meer kleur en komt dan ook in een lichte stroomversnelling terecht. In de ontknoping doet zich nog een minimale verrassing voor, wat er gebeurt zag je niet aankomen, maar als je goed bij jezelf te rade gaat, was het min of meer wel weer te verwachten dat er een onvervalste link is met de moorden en de familie Bonard. Toch kan niet gezegd worden dat het een voorspelbaar verhaal is, daar is geen enkele sprake van.

Op de schrijfstijl van Coppers is ook in dit boek niets aan te merken, die is prettig en toegankelijk. Dat neemt echter niet weg dat er wel meer uitgehaald had kunnen worden. Het verhaal leent zich er namelijk wel voor. Nu is Val niets meer of minder dan een degelijke en aangename thriller.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Toni Coppers
Titel: Val
ISBN: 9789460416507
Pagina’s: 376
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Twee jaar na haar pijnlijke scheiding komt jonge moeder Iris van der Steen eindelijk aan vakantie toe. Een roadtrip dwars door snikheet Europa met oldtimer Toet, en stapels cassettebandjes uit haar jeugd, moet haar dichter bij zichzelf en bij haar reislustige moeder in Portugal brengen.

Wanneer ze de knappe, charismatische sportinstructeur Mischa de Jong laat instappen, lijkt de reis een romantische wending te nemen. Maar Mischa is niet wie hij zegt te zijn. Hij leek zo aardig. Dat ze hem ontmoette, was toeval. Of niet?

Recensie
Als een van de meest succesvolle Nederlandse auteurs heeft Esther Verhoef eigenlijk geen introductie nodig. Veel van haar thrillers zijn bekroond en genomineerd voor een prijs en alleen al in eigen land heeft ze meer dan 2,5 miljoen boeken verkocht, zowel onder eigen naam als onder het pseudoniem Escober (een samenwerkingsverband met haar man Berry Verhoef). Ze debuteerde in 2003 met Onrust en in 2019 verscheen haar jongste thriller Façade. Naast spannende boeken schrijft ze ook romans, verhalenbundels en non-fictie.

Sinds Iris van der Steen twee jaar geleden gescheiden is, voedt ze haar negenjarige zoon Levi alleen op. Haar moeder woont met haar vriend Philippe in Portugal en vraagt Iris om haar onlangs opgeknapte oldtimer Toet naar haar toe te brengen, dan kan ze er meteen een vakantie aan vastknopen. Iris is nog maar net onderweg wanneer ze een lifter aanrijdt. Deze man, Mischa de Jong, moet naar Zuid-Frankrijk en omdat dat op de route ligt, biedt ze hem aan met haar mee te rijden. Vanaf dat moment wordt alles anders dan ze zich vooraf had voorgesteld.

Nog voordat het verhaal goed en wel begonnen is, is het al duidelijk dat Verhoef een beproefd concept hanteert. Hoofdstukken vanuit het perspectief van één hoofdpersoon, in Façade is dat Iris van der Steen, en tussendoor, maar er wordt ook mee begonnen, cursieve tekst die vanuit het oogpunt van de dader worden verteld. Een succesformule die ervoor moet zorgen dat het verhaal spanning heeft. Hoewel dit laatste niet altijd opgaat, weet Verhoef door deze opzet wel een continu spanningsveld te creëren. Een spanning die ook nog gehandhaafd blijft vanaf het moment dat de dader ‘zichtbaar’ wordt. Daarnaast laat de auteur de lezer vanaf het begin twijfelen aan de bedoelingen van Mischa. Je weet in feite niet wat je aan hem hebt, hoort hij bij de goeden of bij de slechten. Ook door deze onzekerheid komt de spanningsboog wat strakker te staan.

Door middel van enkele flashbacks komt de lezer iets meer over het leven van Iris, maar ook over dat van de dader te weten. Daardoor kom je erachter dat de laatste al lange tijd een erg verknipte geest heeft. Hoewel het verhaal zonder meer onvoorspelbaar is, krijg je gedurende de plot wel een vermoeden of een van de personages zijn of haar ware identiteit wel heeft getoond. Of dat een juiste veronderstelling is, wordt in de ontknoping duidelijk. Bovendien kun je al vrij snel aanvoelen dat enkele anderen zich ook anders voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. De onthulling van hun ware aard is in sommige gevallen best verrassend te noemen.

Zoals hiervoor al even aangestipt, is Façade onvoorspelbaar. Dat komt mede door een aantal onverwachte plotwendingen, de lezer ziet ze absoluut niet aankomen. Dit is goed voor het verhaal, maar vooral voor de spanning die, zonder dat het echt zinderend wordt, geleidelijk toeneemt. In de ontknoping wordt het tempo enigszins opgevoerd en bereikt het verhaal zijn wat spectaculairdere climax. Wat Verhoef trouwens goed over weet te brengen, is Iris’ voortdurende angst en achterdocht. Zelfs wanneer het ogenschijnlijk veilig is, voelt ze zich toch nog steeds in enigermate bedreigd. De lezer voelt en leidt als het ware met haar mee. Al met al heeft Verhoef in de haar bekende en toegankelijke schrijfstijl met Façade een van begin tot eind boeiende thriller geschreven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Esther Verhoef
Titel: Façade
ISBN: 9789044641196
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2019