Beschrijving
Naomi, een Britse rijkeluisdochter, en Samantha, een Amerikaanse uit een eenvoudig gezin, ontmoeten elkaar in de zomer op het sprookjesachtige Griekse eiland Hydra. Tijdens een wandeling stuiten ze op een armoedig geklede, slapende jongeman, Faoud, een vluchteling uit het oosten.
Naomi overtuigt Sam ervan de vreemdeling te helpen en hem een kans te geven een bestaan op te bouwen. Maar als er een moord plaat1svindt en een onderzoeker op het eiland verschijnt, worden de twee jonge vrouwen gedwongen om vast te stellen bij wie hun eigenlijke loyaliteit berust.
Schitterende dieren is een sfeerrijk meesterwerk waarin Lawrence Osborne de klassenspanningen beschrijft tussen rijke Europeanen en de lokale en allochtone mensen die hen bedienen. Het is een uniek verhaal over twee onbezonnen jonge vrouwen in een idyllische setting, dat uitloopt op een drama met ingrijpende, morbide consequenties.

Recensie
Hoewel de Britse auteur Lawrence Osborne momenteel in Bangkok woont, heeft hij sinds hij afstudeerde een reizend bestaan geleid en heeft daardoor over de hele wereld gewoond. Het is dan ook niet zo vreemd dat zijn boeken zich in diverse culturen afspelen en dat zijn verhalen over reizigers gaan. Hij debuteerde in 1986 met de roman Ania Malina en Schitterende dieren is zijn eerste roman die in het Nederlands is vertaald. Dit Nederlandse debuut verscheen begin 2018. Daarnaast is hij de derde auteur die toestemming heeft gekregen een Philip Marlowe-detective te schrijven.

Het is zomer en op het Griekse eiland Hydra ontmoet Naomi, dochter van een rijke kunstenaar, de Amerikaanse Samantha, die van veel eenvoudiger komaf is. Het klikt tussen hen en vanaf die dag trekken ze met elkaar op. Tijdens een wandeling treffen ze de Syrische vluchteling Faoud aan. Naomi wil hem helpen een nieuw leven op te bouwen en krijgt Sam zover met haar mee te doen. Dan worden er twee moorden gepleegd, Faoud verdwijnt en een oude Britse man arriveert op het eiland om onderzoek te doen. Lukt het hem om de mysteries op te lossen?

Osborne is een schrijver die bekendstaat om zijn sfeerrijke beschrijvingen van de omgeving waarin zijn verhalen zich afspelen. Schitterende dieren is daar een uitstekend voorbeeld van, want al meteen vanaf het begin waant de lezer zich, net als de personages in dit verhaal, op het kleine eiland Hydra. Soms wekt de auteur zelfs de indruk dat het een toeristische rondleiding is, zo gedetailleerd als het is. In feite is dit niet zo vreemd, omdat hij ook reisboeken geschreven heeft. Dat het verhaal deze suggestie oproept, verhoogt zonder meer het realiteitsgehalte van het boek.

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, beschrijft in de eerste twee delen vooral hoe Naomi en Sam met hun tijd omgaan, waaruit overigens duidelijk valt op te maken dat ze zich vooral vervelen. Die tijd vullen ze met wandelingen, zwemmen en terrasbezoek. Kortom, iets dat veel vakantiegangers doen, maar in dit geval is het wat decadenter vanwege de rijkdom van vooral de ouders van Naomi. Interessant wordt het wanneer Faoud in beeld komt. Dan wordt het leven van de twee jonge vrouwen wat actiever en hebben ze een doel voor ogen. Soms gaat dit gepaard met een aantal plotwendingen en een lichte spanning. Vanaf de eerste regels is overigens al overduidelijk voelbaar dat er iets minder prettigs staat te gebeuren. Dat wekt de nieuwsgierigheid van de lezer op.

Tot het zover is, zal de lezer geduld moeten hebben. Op het begin van het tweede deel na gebeurt er tot deel drie in wezen niet zo heel erg veel. Het verhaal kabbelt rustig voort. Het is nergens saai of vervelend, maar veel actie is er zeker niet. Vanaf het moment dat de slachtoffers worden gevonden, neemt het verhaal een andere wending aan en ligt het tempo een stukje hoger. Vanaf het moment dat de oude man op het eiland verschijnt en met zijn onderzoek start, gaat de snelheid zelfs nog meer omhoog, en daarbij ook de spanning.

Over het algemeen is Schitterende dieren een boek dat gemakkelijk leest. Toch is het soms wel noodzakelijk de aandacht er bij te blijven houden, dat komt vooral omdat de overgang van perspectief niet altijd meteen helder is, van het ene op het andere moment kan een ander personage ‘aan het woord zijn’. Toch went dat gauw genoeg en kan de lezer genieten van de vaak mooie vergelijkingen en prachtige zinnen. De ontknoping is niet zoals de lezer deze verwacht en is daarom toch wel wat onbevredigend. Er blijven namelijk nog wel enkele vragen onbeantwoord. Dit zal waarschijnlijk een bewuste keuze van de auteur zijn opdat de lezer zijn eigen interpretatie aan dat einde geeft. Desondanks is dit een prima Nederlands debuut en mag gehoopt worden op een vertaling van zijn eerdere boeken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Lawrence Osborne
Titel: Schitterende dieren
ISBN: 9789044635805
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
In Reykjavik wordt een jonge vrouw op gruwelijke wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter verstopt zich onder haar bed en is de enige getuige. Wanneer niet veel later een tweede vrouw op eenzelfde manier ter dood wordt gebracht, staat de politie voor een raadsel: wat is het verband tussen de twee vrouwen?

Voor commissaris Huldar is het de eerste zaak in zijn nieuwe functie. Hij moet daarbij samenwerken met psychologe Freyja, die het getraumatiseerde meisje onder haar hoede heeft. De samenwerking wordt extra gecompliceerd door hun onenightstand, waarbij Huldar Freyja voorloog over zijn leven.

Ondertussen ontvangt een radioamateur gecodeerde berichten die de slachtoffers met elkaar in verband brengen, maar niemand gelooft hem en hij besluit zelf op onderzoek uit te gaan.

Recensie
De IJslandse auteur Yrsa Sigurðardóttir had na vijf jaar genoeg van het schrijven van kinderboeken. Ze wilde niet meer altijd grappig zijn en daarom koos ze ervoor om over te stappen naar de thriller. Haar debuut binnen dit genre was Het laatste ritueel dat in 2005 uitkwam en ook het begin is van een serie over advocaat Thóra Guðmundsdóttir. Een paar boeken uit deze serie zijn genomineerd voor een prijs. Haar standalonethriller Ik vergeet je niet is in 2017 als film uitgebracht. DNA is het eerste deel van een trilogie en verscheen in januari 2019.

Op een avond wordt Elísa, een jonge vrouw, op barbaarse wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter Margrét had zich onder haar moeders bed verstopt en krijgt mee hoe haar moeder toegetakeld wordt. Niet lang daarna vindt er een tweede en even gruwelijke moord plaats. Rechercheur Huldar leidt het onderzoek, maar hij en zijn team kunnen nog geen verband tussen de moorden ontdekken. De enige overeenkomst zijn gecodeerde berichten die beide slachtoffers ontvangen hebben. Ook een radioamateur ontvangt deze berichten, hij maakt hier melding van, maar wordt niet geloofd. Daarom gaat hij, ondanks de gevolgen, zelf op onderzoek uit.

Het verhaal begint met een proloog, in het boek voorwoord genoemd, dat zich in 1987 afspeelt en maakt daarna een sprong naar 2015. Lang, heel erg lang, kan de lezer zich afvragen wat dat begin met verhaal te maken heeft. Dat wordt pas in de ontknoping duidelijk. De eerste hoofdstukken hebben nog een vrij kleine spanningsboog, het maakt in eerste instantie nieuwsgierig, maar het verzandt daarna in een langdradig relaas dat maar niet op wilde schieten. Dat komt vooral omdat de auteur veel te veel (achtergrond)informatie geeft. Normaal gesproken is dit niet zo erg, maar deze keer slaat die veelheid aan gegevens de plank volledig mis en zorgt het alleen maar voor nog meer vertraging. Daarnaast blijft ook het politieonderzoek, vooral door alle persoonlijke perikelen die in het verhaal naar voren worden gebracht, onderbelicht.

Toch heeft DNA best wel wat aardige momenten, dan is er wat meer tempo en wordt het verhaal iets interessanter. Toch komt het te vaak voor dat sommige situaties plotseling uit de lucht komen vallen. Het lijkt er dan vooral op dat er nog ‘even’ iets bedacht moest worden om het verhaal, dat daardoor nogal onsamenhangend overkomt, spanning te geven. Spanning die overigens zo goed als ontbreekt. Misschien is het veelzeggend dat de moorden op de twee vrouwen het beste van het boek zijn. Deze moorden worden overigens niet in detail besproken, maar als beschreven wordt hoe ze vermoord zijn, kan de lezer zich dat heel goed inbeelden.

Door de uitgebreide beschrijvingen van de hoofdpersonages krijgt de lezer wel het een en ander over hen te weten en eveneens dat ze samen een kortstondig verleden hebben. Toch is die kennis ook weer wat beperkt, want de verdieping van hen blijft vooral hangen in het heden. Mogelijk dat de twee andere delen van de trilogie meer over Huldar en Freyja prijsgeven, maar dat ligt niet in de lijn der verwachting. Wat wel goed is, is dat beide karakters heel gewoon overkomen. Ze hebben hun sterke kanten, maar, net als iedereen, ook hun zwakkere en daarom zijn ze dus ook maar heel normale mensen. Ondanks de belangrijke rol die ze hebben.

DNA heeft een onverwachte ontknoping waarin het voorwoord wordt verklaard en alles op zijn plaats valt. Toch kan dat einde absoluut niet goedmaken wat daarvoor al is misgegaan. De volgende twee delen van de trilogie zullen goed moeten maken wat dit eerste deel niet gelukt is: boeien.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Yrsa Sigurðardóttir
Titel: DNA
ISBN: 9789403107004
Pagina’s: 477
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Schoolverlater Leon komt op straat bij toeval een meisje tegen dat hij van school kent en dat nu al aan het werk is. Ze rijdt in een huurauto en moet ergens papieren ophalen. Ze vraagt hem om even op de huurauto te passen. Dat doet Leon, het meisje komt echter niet meer terug. Dan hoort hij vanuit de auto de stem van de navigatie: ‘Volg de weergegeven route.’ Leon besluit in te stappen en de taak van het meisje over te nemen. Hij gaat op pad, zonder te weten waarheen en wat hij vervoert. De navigatie leidt hem. In eerste instantie voelt dat goed: hij heeft een taak en een doel, alles is overzichtelijk en eenvoudig en ook belangrijk. Maar langzaam wordt hem duidelijk dat het een duistere zaak is en hij worstelt met zijn ongevraagde betrokkenheid en daarmee samenhangende schuldvraag. 

Recensie
De VN Detective- en Thrillergids gaf Dagboek uit de rivier, het debuut van Frederik Baas, een pseudoniem van Jan van Mersbergen, maar liefst vijf sterren. Onder zijn eigen naam schreef hij diverse romans en voor De laatste ontsnapping ontving hij in 2014 de F. Bordewijk-prijs voor het beste Nederlandstalige prozaboek van dat jaar. Hij heeft als pseudoniem voor de naam Frederik gekozen omdat deze bestaat uit de eerste letters van de hoofdpersonen van zijn romans. De achternaam is willekeurig gekozen. Zijn tweede thriller is Herberekening en is begin 2018 verschenen.

Het is zomervakantie en de 19-jarige Leon heeft nog niet zo heel lang geleden de school verlaten. Op weg naar Albert Heijn, waar hij hoopt een baantje te vinden, komt hij Yousra tegen. Ze zat bij hem in de klas en, net als vele anderen, zag hij haar wel zitten. Als ze hem vraagt om op haar huurauto te passen stemt hij toe. Ze komt niet terug. Wel hoort hij plotseling een stem. Van de navigatie. Leon doet wat hem gevraagd wordt. Maar hij weet nog niet wat hem daardoor staat te gebeuren en waar hij uiteindelijk terechtkomt.

Bijzonder. Dat is het eerste hoofdstuk van Herberekening. Want welke politiefunctionaris laat een arrestant steekwoorden opschrijven die geleid hebben tot zijn arrestatie? Dit zorgt er al meteen voor dat de lezer nieuwsgierig wordt en met vragen komt te zitten. Die losse woorden zijn vervolgens wel de aanleiding tot het verhaal dat Leon te vertellen heeft. En zijn tevens de titel van ieder nieuw hoofdstuk. Een leuke vondst, vooral wanneer die titel het vervolg is van de laatste zin uit een voorgaand hoofdstuk.

Een van de vragen die de lezer krijgt, is wat iemand bezielt om te handelen zoals Leon heeft gedaan. Dit intrigeert. Doordat je niet weet wat er in hem omging, wil je weten hoe het hem vergaat, hoe het verhaal verloopt en ook hoe het afloopt. Want leeft Leon in een droomwereld of misschien in zijn eigen film? Dit alles zorgt ervoor dat er een spanningsveld ontstaat dat gedurende de plot alleen maar toeneemt. Wat dit betreft is Baas er uitstekend in geslaagd dat de lezer zich min of meer in het hoofd van Leon nestelt. Dat hij zelf Leon is.

De aanslagen van 2016 in en rond Brussel hebben de auteur kennelijk geïnspireerd tot het schrijven van dit boek. Hij heeft dat vanuit een originele invalshoek gedaan en door het verwerken van die actualiteit in het verhaal gaat het veel meer leven. Het is aan de ene kant onwerkelijk, maar aan de andere kant ook weer geloofwaardig. Daarbij hanteert Baas een bijzonder toegankelijke en levendige schrijfstijl waardoor het boek erg prettig leest. Neem daarbij de onverwachte ontknoping en de verrassing is compleet. Herberekening is daardoor een thriller zoals een thriller zou moeten zijn.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Frederik Baas
Titel: Herberekening
ISBN: 9789026340178
Pagina’s: 221
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.   

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond? 

Recensie
Al zolang ze het zich kan herinneren schrijft Eva Keuris, dus volgens haar is er geen specifieke reden waarom ze hiermee begonnen is. In 2005 rondde ze de opleiding Writing for Performance aan de HKU af en tijdens deze studie werkte ze als eindredacteur en dialoogschrijver voor de soap Onderweg naar Morgen. Momenteel schrijft ze voor een aantal andere televisieseries en toneel. De thriller Over het spoor is haar debuut als schrijfster. Aanvankelijk kreeg ze echter het idee om een true crime-boek over een fictieve moordzaak te schrijven, maar bedacht het personage Stella, waarna zich het verhaal begon te vormen.

Op een donderdag in augustus wordt de tienjarige Jordi de Wit door zijn moeder als vermist opgegeven. Zijn naam verschijnt op de politietelex en het is bijna middernacht als een agent een lichaam in een vijver in een natuurgebied ziet drijven. Dit is op zo’n anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst is gezien. Al snel blijkt dat hij niet in het water is gevallen. Vlak na de moord worden drie jongens gearresteerd. Zij waren de laatsten die hem gezien hebben. Ghostwriter Stella wil op verzoek van Ingmar, een van de drie jongens, een boek schrijven waarin zijn onschuld bewezen wordt. Stella gaat echter steeds meer twijfelen en wil weten wat er werkelijk gebeurd is.

Over het spoor begint met een wat langdradige opsomming over een naam die je bij je geboorte meekrijgt. Wat daar het nut van is, wordt pas aan het eind van het verhaal duidelijk. Verder is het aanvankelijk ook alleen maar een opsomming van feiten, maar het komt er in wezen op neer dat het een inleiding van het eigenlijke verhaal is. Een verhaal waarin spanning niet de boventoon voert, maar wel intrigerend is. Het laat je nadenken over wat er werkelijk gebeurd kan zijn. Daar komt, ondanks dat het geen honderd procent verrassing is, in de ontknoping uitsluitsel over. Tot die ontknoping heeft het verhaal een enkele verrassende wending.

De opzet die Keuris bedacht heeft is zeker niet onaardig. Het komt er min of meer op neer dat het een verhaal (Stella die een boek schrijft) binnen een verhaal (het relaas van de drie jongens) is. Het is geschreven in een beeldende en vlotte schrijfstijl met realistische dialogen. Dat is niet zo vreemd voor iemand die ook voor televisieseries schrijft. Ze kent het klappen van de zweep en daar heeft ze, uiteraard terecht en vanzelfsprekend, handig gebruik van gemaakt.

Het verhaal heeft wel enkele minimale situaties die enigszins voorspelbaar zijn, maar toch zijn er ook situaties dat de lezer niet meer weet waar het verhaal naartoe gaat. Op die momenten weet de auteur je op het verkeerde been te zetten. Hoewel het verhaal je wel bezig kan blijven houden, heeft het boek meer weg van een spannende roman dan van een thriller. Dat neemt niet weg dat het vakkundig geschreven is en dat maakt Over het spoor een zeer verdienstelijk debuut.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Eva Keuris
Titel:  Over het spoor
ISBN: 97894044629330
Pagina’s: 272
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Op de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico woedt een verhitte drugsoorlog. Het aantal onschuldige slachtoffers loopt in de tienduizenden. Van alle kartels is Los Zetas de meest gewelddadige. De leden maakten vroeger deel uit van de Mexicaanse geheime dienst, maar zijn het slechte pad op gegaan. Ze behoren daardoor tot de meest meedogenloze en best getrainde criminelen ter wereld. Dat is waarom alleen de meest meedogenloze en best getrainde geheime dienst ter wereld ze een halt kan toeroepen.

Het team van SAS-legende Danny Black gaat undercover en probeert de geheimzinnige, ongrijpbare leider Z1 uit zijn schuilplaats te lokken. Maar het kartel blijkt meer macht te hebben dan gedacht en de strategieën van de leden zijn buitengewoon bloeddorstig. Als het SAS-team wil doordringen in het hart van het kartel, moeten ze tot het uiterste gaan.

Recensie
De Brit Colin Armstrong maakte deel uit van een SAS-operatie in Irak. Hij wist als enige te ontsnappen en vluchtte naar Syrië. Na zijn militaire carrière, die hij in 1994 beëindigde, wilde hij zijn verhaal over deze wekenlang durende ontsnapping vertellen. Dat deed hij via zijn debuut, De achtste man, dat hij onder het pseudoniem Chris Ryan schreef. Dit was een succes en daardoor het begin van zijn loopbaan als auteur van actiethrillers, waaronder zowel standalones als series. Op 13 november 2018 verscheen Geen genade, waarin SAS’er Danny Black opnieuw mag aantreden.

In het noordoosten van Mexico is Los Zetas, een gevreesd drugskartel, actief. Ze zijn keihard en verantwoordelijk voor een groot aantal slachtoffers, in eigen land, maar ook in de VS. Omdat dit kartel bestaat uit voormalig leden van de Mexicaanse geheime dienst zijn ze bijzonder goed getraind en lastig te grijpen. Op verzoek van de CIA wordt een klein team onder leiding van Danny Black naar de VS gestuurd om van daaruit de beruchte kartelleider Z1 te elimineren. Het wordt geen eenvoudige operatie, vooral als ook nog blijkt dat een verrader hun missie bemoeilijkt.

Bij de boeken van Ryan weet je wat je te wachten staat: actie en – vaak veel – geweld. De auteur is niet voor niets een van de meest toonaangevende auteurs van de actiethriller. Geen genade is hierop geen uitzondering, want de proloog, die zich een paar jaar eerder afspeelt, is heftig, wreed en in wezen ook keihard. Daarmee zet het wel de toon van het verhaal dat laat zien Los Zetas, een drugskartel dat werkelijk bestaat en waarop dit verhaal is geïnspireerd, een nietsontziende, buitengewoon gewelddadige, maar ook goed georganiseerde bende is. De leden van het SAS-team van Danny Black doen daar overigens niet voor onder, want ook zij weten hoe ze met geweld om moeten gaan, maar eveneens hoe ze het kunnen gebruiken. Soms wekken ze zelfs de indruk niets anders te zijn dan een stel kille moordenaars.

Het grootste deel van het verhaal speelt zich in Mexico en de VS af, maar er is ook nog een subplot dat in Engeland plaatsvindt en waarbij een Delta Force-team betrokken is. Hoewel beide verhalen aanvankelijk niets met elkaar te maken lijken te hebben, de lezer kan zich zelfs afvragen waarom er een tweede, maar substantieel kleinere verhaallijn is, blijkt er uiteindelijk wel een raakvlak te zijn. Dat militaire eenheden in de strijd tegen drugs ingezet worden, is op zich niet zo vreemd, maar merkwaardig is wel dat zowel de SAS als de Delta Force op elkaars grondgebied opereren. Dat komt enigszins ongeloofwaardig over. Ook blijft de rol van de Amerikanen, vooral nadat ze hun operatie hebben afgerond, tamelijk onduidelijk. Daarover geeft de auteur geen enkel uitsluitsel meer. Een andere misser van de auteur is dat hij een paar keer twee namen door elkaar haalt. Dit is zo goed als zeker te wijten aan een slordigheid.

Ondanks de veelvuldigheid aan actie en de enorme dosis geweld zijn er, afgezien van enkele verrassende plotwendingen, te weinig spannende momenten. Het lijkt er vooral op dat Ryan zichzelf de opdracht heeft gegeven om zoveel mogelijk spektakel in het verhaal te verwerken. Omdat hij daar zonder meer in is geslaagd, hoeft de lezer zich geen seconde te vervelen. Dat neemt echter niet weg dat meer spanning een sterker verhaal had opgeleverd. Nu is het vooral een platte thriller, waarin iedere diepgang ontbreekt. Ideaal voor wie van actie en geweld houdt, maar wie de voorkeur aan een meer verfijnde thriller geeft, kan Geen genade, dat vertaald is door Marieke van Muijden en Jan van den Berg, beter links laten liggen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Chris Ryan
Titel: Geen genade
ISBN: 9789022585375
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
De ervaren rechercheur Ewert Grens treft in een zeecontainer in de haven van Stockholm 73 lichamen aan – en de vingeradrukken van ex-infiltrant Piet Hoffman. Die blijkt zijn zinnen te hebben gezet op een rustig leven als beveiliger van VN-voedseltransporten. Maar daar komt al snel een einde aan als Ewert hem dwingt tot de meest risicovolle infiltratie van zijn leven… 

Recensie
Gedurende bijna twintig jaar vormde Anders Roslund samen met Börge Hellström een schrijversduo dat zeven thrillers heeft geschreven. Daaronder twee delen van de trilogie rond infiltrant Piet Hoffman. Het laatste deel, Drie uur, heeft eerstgenoemde echter alleen geschreven. Dit hadden ze zo afgesproken. Het boek was overigens al klaar voordat bekend werd dat Hellström ziek was en later aan deze ziekte overleed. De publicatie van het boek vond een jaar later plaats. Inmiddels is bekend geworden dat er nog een vierde deel met de ex-infiltrant gaat komen.

In een mortuarium van een ziekenhuis wordt een lijk te veel aangetroffen. Commissaris Ewert Grens wordt belast met het onderzoek. Dit leidt ertoe dat hij in de haven van Stockholm een container aantreft met daarin de lichamen van ongeveer zeventig vluchtelingen. Hij vindt er ook een telefoon waarop een vingerafdruk van ex-infiltrant Piet Hoffmann voorkomt. Hoffmann werkt nu in Niger als beveiliger van VN-voedseltransporten. Vlak voor zijn verlof van twee weken naar Zweden dwingt Ewert, die naar Afrika is afgereisd, Hoffmann om nog één keer te infiltreren om zo een organisatie van mensensmokkelaars te ontmaskeren. Met alle risico’s van dien…

Ten opzichte van de voorgaande twee delen uit de trilogie zijn er, nu Roslund alleen verantwoordelijk was voor het schrijven van dit derde deel, een paar opvallende verschillen te zien. De eerste is dat hij in dit verhaal de drugswereld achter zich laat, begrijpelijk want wat verteld kon worden, is al voorbijgekomen. Het tweede is dat het karakter van Ewert Grens veranderd is, hij is een stuk milder en menselijker geworden. Hoewel niet al zijn oude eigenschappen overboord gegooid zijn, is zijn personage daardoor wel een stuk sympathieker. Een derde is dat Grens deze keer een aanzienlijk grotere rol heeft gekregen. Verder verschilt de opzet van het boek niet veel van de andere, want ook Drie uur bestaat uit verschillende delen en heeft Hoffmann een beperkte tijd beschikbaar om zijn doel te verwezenlijken.

Het thema, de vluchtelingenproblematiek en mensensmokkel, is niet uniek in thrillers, maar Roslund heeft het vanuit een geheel andere invalshoek benaderd. Een interessante, want nu krijgt de lezer het zowel vanuit het perspectief van de smokkelaar als vanuit dat van Hoffmann te zien. Maar vanuit welk oogpunt je het ook bekijkt, het is en blijft schrijnend, is de onmacht van de vluchtelingen als het ware voelbaar en merk je ook nu dat het de smokkelaars, maar ook degenen die daar nog boven staan, alleen maar om een zo groot mogelijke winst te doen is. Menselijkheid is daarbij ver te zoeken.

Ook zonder een schrijfpartner weet de auteur de lezer aan zich te binden. Het verhaal boeit van begin tot eind, heeft een aantal onverwachte plotwendingen en de drie uur die Hoffmann op een gegeven moment beschikbaar heeft om zijn missie te volbrengen, spelen zich in een hoger tempo af dan de rest van het verhaal. Daardoor heeft het laatste deel van het boek meer spanning dan alle delen daarvoor. Wel is het jammer dat sommige situaties voorspelbaar zijn. Zo is het al vrij snel duidelijk wie de machtigste persoon binnen de smokkelorganisatie is en ook waar de ontmoeting tussen Grens en de obductie-assistent toe gaat leiden. Een ander klein minpuntje is Hugo, de oudste zoon van Hoffmann. De jongen is nog maar negen jaar oud, maar voor zijn leeftijd wordt hij wat te wijs neergezet.

Hoewel Drie uur wat minder spectaculair is dan zijn voorgangers, is het absoluut de moeite waard en toont het aan dat de trieste actualiteit rond de mensensmokkel en vluchtelingenproblematiek helaas nog veel inspiratie biedt tot het schrijven van een thriller.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Anders Roslund
Titel: Drie uur
ISBN: 9789044540116
Pagina’s: 422
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Ex-crimineel Piet Hoffmann is op de vlucht voor zijn Zweedse verleden. In Colombia begint hij een nieuw leven. Ogenschijnlijk als persoonlijk beveiliger van de beruchte guerrillero El Mestizo, in werkelijkheid als infiltrant voor de Amerikanen, die strijden tegen de drugskartels. Hij is de beste infiltrant die ze ooit hebben gehad. Maar dan gaat het gruwelijk mis. De Amerikanen publiceren een dodenlijst. En ook Piet staat erop…

Recensie
Voordat Anders Roslund met schrijven begon, heeft hij vooral als verslaggever voor de televisie gewerkt. Borge Hellström had een heel andere richting gekozen en belandde in de criminaliteit. Na een gevangenschap richtte hij een organisatie op die ex-gevangenen hielp om terug te keren in de maatschappij. Roslund maakte hierover een documentaire waardoor ze elkaar ontmoetten. Dat vloeide uit tot hun gezamenlijke schrijverscarrière en schreven ze samen zeven thrillers. Drie minuten is de tweede uit een trilogie. In februari 2017 overleed Hellström als gevolg van ziekte.

Nadat ex-crimineel en politie-infiltrant Piet Hoffmann Zweden is ontvlucht, maakt hij een nieuwe start in Colombia. Hij is de lijfwacht van drugshandelaar El Mestizo, maar eigenlijk werkt hij als infiltrant voor de Amerikaanse DEA, de overheidsorganisatie die belast is met het bestrijden van drugs. Dan wordt een belangrijke Amerikaanse politicus ontvoerd en gevangengehouden door de guerrillabeweging PRC. De Amerikanen ontketenen een War on Drugs en Hoffmann belandt op een dodenlijst. Commissaris Ewert Grens wordt ingezet om Hoffmann en zijn gezin veilig in Zweden te krijgen.

Is Drie minuten zoveel anders dan zijn voorganger Drie seconden? Ja, aan de ene kant wel, maar aan de andere kant eigenlijk toch ook weer niet. Wel, omdat het zich op een geheel andere locatie afspeelt en het verhaal, dat natuurlijk anders is, een realistisch beeld geeft van de keiharde drugswereld en in iets mindere mate de productie van cocaïne. Niet, omdat de auteurs voor een concept gekozen hebben dat vrij identiek is aan dat in het eerste deel van de trilogie: Hoffmann is geïnfiltreerd in de criminele wereld, werkt voor een overheidsorganisatie, krijgt niet de steun die hij zou moeten krijgen en de machthebbers wassen hun handen in onschuld en doen of ze nergens van afweten.

Heeft het schrijversduo met dit tweede deel dan een mindere thriller geschreven. Nee, absoluut niet. Het is van een gelijkwaardig niveau, want beide heren krijgen het ook deze keer weer voor elkaar om de lezer voor zich te winnen. Dat doen ze middels een goed onderbouwd en uitgewerkt verhaal waaruit onomstotelijk valt op te maken dat ze grondig research hebben gepleegd. Voor menig lezer zullen de ogen opengaan als ze lezen dat jonge kinderen worden ingezet als huurmoordenaar, maar soms zelf ook omgebracht worden als ze niet meer nodig zijn. Schrijnend, in wezen onvoorstelbaar, maar wel waargebeurd. Deze wreedheden tonen aan dat de drugsmaffia geen enkele genade kent.

Ondanks dat Drie minuten het tweede deel van de drieluik is, is het geen enkel probleem om het los van het eerste deel te lezen, omdat de verwijzingen daarnaar erg minimaal zijn. Om toch meer over Hoffmann, maar ook over commissaris Ewert Grens, die wederom een belangrijke rol heeft, te weten te komen, is het wel verstandig om bij dat eerste deel te beginnen, maar nogmaals, een voorwaarde is dat zeker niet.

Het verhaal heeft geen voortdurende spanningsboog. Niet erg, want vanaf het begin wordt de lezer wel nieuwsgierig gemaakt. Dat gaat in feite door tot het einde van het boek. Met daartussenin diverse onverwachte plotwendingen, een flinke dosis geweld, maar ook die broodnodige spanning. Daarnaast is het de auteurs ook deze keer weer gelukt om de lezer sympathie op te laten brengen voor Hoffmann en toch ook voor de nog steeds wat nukkige Grens. Twee interessante personages die er mede voor gezorgd hebben dat Drie minuten een waardig tweede deel is van de trilogie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Roslund & Hellström
Titel: Drie minuten
ISBN: 9789044535594
Pagina’s: 530
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Ex-crimineel Piet Hoffmann raakt verwikkeld in een levensgevaarlijke zaak. Hij werkt sinds zijn gevangenisstraf tien jaar geleden als infiltrant voor de politie van Stockholm. 

Inmiddels heeft hij het vertrouwen gewonnen van een Poolse drugsbende en krijgt hij opdracht het imperium van de criminelen binnen de zwaarbewaakte gevangenis Aspsas uit te breiden. Daar wordt hij met succes opgenomen in de groep meest beruchte misdadigers van Zweden, maar door een lek komt zijn ware identiteit aan het licht. 

Opgejaagd door zowel de Zweedse politie als de Poolse maffia is Hoffman zijn leven niet meer zeker en weet hij dat het drie seconden kost om te sterven of om zich in veiligheid te brengen.

Recensie
Omdat de Zweedse tv-journalist Anders Roslund een documentaire ging maken over de re-integratie van ex-gevangenen ontmoette hij Börge Hellström. Dit leidde ertoe dat ze besloten samen een boek te schrijven. Dat werd hun thrillerdebuut Vaderwraak, dat in 2004 is verschenen, meteen werd beloond met de prijs voor de beste Scandinavische misdaadroman en het tevens begin was van een wereldwijd succes. Drie seconden is het eerste deel van de trilogie rond de infiltrant Piet Hoffmann en is in 2010 uitgekomen.

Tien jaar geleden is Piet Hoffmann uit de gevangenis ontslagen en werkt sindsdien als infiltrant voor de politie van Stockholm. Hij heeft de taak gekregen om het vertrouwen van een Poolse maffia-organisatie te winnen, wat hem is gelukt. Het is nu de bedoeling dat hij hun macht uitbreidt tot binnen de gevangenismuren en daar de distributie van drugs overneemt. Dat is aanvankelijk succesvol totdat naar buiten komt wie hij werkelijk is. Vanaf dat moment is zijn leven niet meer zeker en realiseert hij zich dat hij maar drie seconden heeft om aan de dood te ontsnappen.

Het verhaal, dat bestaat uit een vijftal delen waarbinnen de hoofdstukken onderverdeeld zijn in dagen, maakt de lezer al meteen nieuwsgierig. Want wat is de rol van de personages die in het begin van het boek worden geïntroduceerd? Gedurende de plot wordt dat overigens al vrij snel duidelijk en dat zorgt er dan voor dat die personages in ieder geval geplaatst kunnen worden. Dat schept duidelijkheid. Een van hen, politierechercheur Ewert Grens, blijkt al in eerdere boeken van het schrijversduo voorgekomen te zijn. Om meer over hem te weten te komen, is het wellicht raadzaam om die voorgaande boeken eerst te lezen, maar noodzakelijk is het niet. Tijdens het verhaal wordt ruim voldoende informatie over hem en zijn verleden gegeven, zodat er een goed en redelijk volledig beeld van deze somberende rechercheur gevormd kan worden.

Drie seconden wordt voor een aanzienlijk deel verteld vanuit het perspectief van Hoffmann. Hierdoor krijgt de lezer een goed, realistisch, maar ook interessant beeld van hoe het leven als infiltrant eraan toegaat. Je moet je dan als crimineel gedragen, je verricht werkzaamheden voor de politie, je bent voortdurend aan het liegen en ook je leven is niet zeker. De dilemma’s waar een infiltrant mee te maken krijgt, komen erg goed naar voren. Dat de auteurs grondig research hebben gepleegd is te merken en ook dat Hellström ervaring in de criminaliteit heeft, pakt voor de auteurs gunstig uit. Het komt de geloofwaardigheid ten goede. Verbijsterend, hoewel het in feite wel te verwachten is, is de opstelling van de politietop en het ministerie van justitie. Terwijl ze op de hoogte zijn van alle acties van de infiltrant, zorgen ze er wel voor dat hen niets aan te rekenen valt, dat er geen enkele link naar hen te vinden is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Roslund & Hellström
Titel: Drie seconden
ISBN: 9789044537833
Pagina’s: 600
Eerste uitgave: 2010

Beschrijving
Wie is de mysterieuze persoon die het recht in eigen hand neemt? De anonieme wreker die in de pers al snel de bijnaam Artemis krijgt, omdat een getuige een vrouw met een speer meent te hebben gezien op de plek waar een vermoorde pedofiel is gevonden?

De politie kan uiteraard niet passief toekijken en zet de ervaren inspecteur Benny Griessel op de zaak. Maar Griessel wordt geteisterd door zijn eigen persoonlijke problemen. Een kidnapping van een kind leidt tot de ontknoping en een schokkend einde…

Recensie
Schrijven wilde hij altijd al. Maar de Zuid-Afrikaan Deon Meyer heeft nooit een bepaald genre in gedachten gehad. Hij wilde, en dat doet hij nog steeds, alleen maar een verhaal vertellen. Gezien zijn succes, zijn boeken worden in meer dan twintig talen vertaald, is hij daarin geslaagd. Zijn eerste werk, een kort verhaal, werd in 1992 in het Afrikaanstalige magazine Huisgenoot gepubliceerd. In 1999 verscheen zijn debuutthriller Feniks en de televisieserie Cape Town is in 2016 op dit boek gebaseerd. In 2012 verscheen Duivelspiek, het eerste deel uit de Bennie Griessel-serie.

Hoewel hij hem nog wel beschermt, wordt Tobela Mpayipheli’s zoon Pakamile bij een roofoverval doodgeschoten. Dat is voor hem het teken om het recht in eigen hand te nemen en brengt hij een pas uit de gevangenis vrijgelaten pedofiel om. Omdat hij hierbij een assegaai heeft gebruikt, krijgt hij de bijnaam Artemis. Inspecteur Bennie Griessel wordt op de moordzaak gezet, maar kampt ook nog eens met zijn eigen problemen. Dan krijgt Griessel ook nog te maken met de verdwijning van het driejarige dochtertje van callgirl Christine. Lukt het hem om beide zaken tot een oplossing te brengen?

Duivelspiek bestaat uit een viertal delen, waarvan het laatste vrij kort is. Hoewel ieder deel de titel heeft van het personage dat daarin centraal staat, wordt aan de overige personages ook ruim voldoende aandacht besteed. Het verschil is echter dat die centrale figuren in hun deel meer uitgediept worden, de lezer komt meer dan voldoende over hen te weten om zich een goed beeld van hen te kunnen vormen. Het boek heeft daardoor diepgang en de personages gaan er ook meer door leven, je krijgt als het ware een band met hen. Waar Meyer ook sterk in is, zijn de realistische dialogen en de beeldende beschrijvingen, van zowel de omgeving als de diverse situaties. De lezer kan zich zonder problemen in de diverse personages verplaatsen.

De beeldende beschrijvingen zij inherent aan de schrijfstijl van Meyer. Die is levendig en doet erg prettig aan. Tevens lukt het de auteur om de lezer vanaf bladzijde één aan zich te binden, het verhaal boeit van begin tot eind en al in het eerste hoofdstuk is er een spanningsboog voelbaar. Zonder dat het overigens nagelbijtend spannend wordt, wordt hierdoor wel de nieuwsgierigheid van de lezer opgewekt en dat duurt tot ongeveer het eind van het verhaal. Gedurende de plot zijn er wel enkele tempoversnellingen en vooral aan het eind van het tweede deel komt het verhaal, zij het kort, in een stroomversnelling. De spanning neemt toe en vanaf dan doen zich enkele verrassende ontwikkelingen voor.

Op het eerste gezicht lijkt Duivelspiek uit drie verhalen te bestaan die niets met elkaar te maken hebben. Naarmate de plot vordert, wordt steeds duidelijker dat er wel degelijk een verband tussen die afzonderlijke verhaallijnen bestaat. Ze vloeien, heel subtiel en kundig, steeds meer samen en vormen in de ontknoping één geheel. De auteur schuwt er ook niet voor om maatschappelijke thema’s aan de kaak te stellen. In dit boek is dat het vele geweld tegen kinderen, in Zuid-Afrika komt één op de drie kinderen daarmee in aanraking. Zonder details en ook zonder er veel woorden aan te besteden, weet hij over te brengen dat dit in dat land een groot probleem is.

Meyer overdrijft niet als hij zegt dat hij alleen maar een verhaal wil vertellen. Ondanks de licht clichématige Griessel slaagt hij daar in dit boek met verve in. De serie met deze aan alcohol verslaafde inspecteur heeft met Duivelspiek een erg sterke start gekregen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: Duivelspiek
ISBN: 9789400508071
Pagina’s: 579
Eerste uitgave: 2012

Beschrijving
Shoko, de zevenjarige dochter van de eigenaars van een augurkbedrijf, is in 1989 ontvoerd en na een mislukte losgeldoverhandiging dood gevonden. De zaak houdt heel Japan bezig. Na veertien jaar is deze misdaad nog steeds niet opgelost. Mikami, de rechercheur die op de zaak zat, is afgeleid door de onbegrijpelijke verdwijning van zijn eigen dochter, Ayumi. Wanneer hij de ouders van Shoko een bezoek moet brengen, valt Mikami weer midden in het mysterie van de zaak. Hij bekijkt het dossier nog eens goed. Zijn oog valt op een afwijking die tot dan toe niet gespot is. Wat volgt is een compact en complex drama dat de corruptie van politie, media en de overheid blootlegt.

Recensie
Hideo Yokoyama is (nog) niet erg bekend in Nederland en Vlaanderen. In Japan daarentegen is hij een bekendheid en ook nog eens bestsellerauteur. Voordat hij begon met het schrijven van fictie was hij onderzoeksjournalist voor de Jomo Shimbun, de lokale krant van Gunma. Tokyo Tapes nr. 6-4 is zijn Nederlandstalige debuut en in Japan zijn hier binnen zes dagen meer dan 1,1 miljoen exemplaren van verkocht. Hij heeft ook een aantal prijzen en nominaties op zijn naam staan en in 2013 stond hij op de eerste plaats van de Japanse tegenhanger van de VN Thriller & Detectivegids, de Kono Mystery ga Sugoi!

In 1989 is Shoko, de zevenjarige dochter van de eigenaar van een augurkbedrijf, ontvoerd. De ontvoerder eiste losgeld, maar na de mislukte overhandiging daarvan wordt het meisje dood aangetroffen. Dit leidt tot grote consternatie in heel Japan. Veertien jaar later is er nog steeds geen enkel spoor naar de dader. Rechercheur Mikami was destijds bij de zaak betrokken en omdat de commissaris een bezoek wil brengen, moet hij opnieuw naar de ouders. Als hij de zaak weer eens doorneemt ontdekt hij een onjuistheid in het dossier. Vervolgens bijt hij zich in de zaak vast terwijl hij ook nog andere problemen heeft om op te lossen.

Mystiek. Dat is vaak de algemene westerse opvatting over Japan. Dat zal vooral komen doordat de Japanse sfeer in de ogen van de westerling apart is, bijzonder. Misschien is dat terecht, misschien ook niet. Dat die zo volledig andere Japanse sfeer, maar ook de lokale omgangsvormen, enorm verschilt met die in de westerse wereld is al vanaf het begin van Tokyo Tapes nr. 6-4 te merken. Dat is boeiend en interessant, omdat de lezer daardoor toch wat van die Japanse cultuur te weten komt. Waar het verhaal vooral ook een aardig beeld van geeft, is de starheid van de ambtelijke molen binnen de politie. Het lijkt niet eenvoudig om er iets gedaan te krijgen. Ook al ben je er zelf werkzaam.

Dit wil overigens niet zeggen dat het een saai en taai verhaal is. Al vanaf het begin levert het vragen op en als gevolg daarvan wordt er eveneens een spanningsveld gecreëerd. Doordat veel Japanse namen op elkaar lijken, en omdat er een aanzienlijk aantal personages in het verhaal voorkomt, is het wel verstandig om de aandacht erbij te houden. Tokyo Tapes nr. 6-4 blinkt niet uit in snelheid, maar dat is zeker geen gemis. De diverse verwikkelingen en de manier waarop een misdaad tot een einde wordt gebracht, zijn dusdanig intrigerend dat het verhaal geen moment verveelt. Dat zorgt ervoor dat er toch een vorm van spanning aanwezig is, wat ook nog eens wordt versterkt doordat er een tweede, niet minder intrigerende, verhaallijn is.

Yokoyama is erg gedetailleerd in het verhaal dat hij geschreven heeft. Situaties en omstandigheden worden uitvoerig beschreven. Daardoor zorgt hij er wel voor dat er meer dan voldoende diepgang in het verhaal zit en dat de belangrijkste personages erg goed zijn uitgewerkt. Naarmate de ontknoping nadert, en dan vooral de laatste honderd bladzijden, neemt het tempo toe en komen er verrassende plotwendingen voor. De lange aanlooptijd naar deze climax is daardoor snel vergeten en krijgt het verhaal een slot dat het verdient. Tokyo Tapes nr. 6-4 is, ondanks zijn omvang, een bijzonder boek over een even bijzondere cultuur.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Hideo Yokoyama
Titel: Tokyo Tapes nr. 6-4
ISBN: 9789401606479
Pagina’s: 624
Eerste uitgave: 2017