Beschrijving
Eve Duncan heeft een zeldzaam talent: als forensisch beeldhouwer is zij in staat aan de hand van een schedel een gezicht te boetseren en zo de overledene weer een gezicht en een identiteit te geven. Dit unieke beroep is tegelijkertijd voor Eve de manier om haar eigen nachtmerrie te verwerken – haar dochter Bonnie is vermoord en nooit meer teruggevonden.

Tegen haar zin neemt Eve een opdracht aan van de charmante computergigant en multimiljonair John Logan. Al snel wordt duidelijk dat er gevaar dreigt. Camera’s houden haar continue in de gaten, telefoonlijnen worden afgeluisterd. Maar er is geen weg terug: door de reconstructie van de schedel kijkt Eve recht in het gezicht van de dood…

Recensie
Nadat haar kinderen in 1980 het huis hadden verlaten om te gaan studeren begon Iris Johansen met schrijven. Aanvankelijk romantische boeken (Touch the horizon was haar debuut), maar in 1991 stapte ze over naar de romantische historische thriller, te beginnen met The Wind dancer (De winddanser). Vijf jaar later besloot ze opnieuw van genre te veranderen en begon ze aan de ‘echte’ thriller. Dit besluit was een groot succes en ze groeide uit tot een bestsellerauteur. Samen met haar zoon Roy schreef ze ook een aantal boeken. In Nederland is Johansen vooral bekend geworden met de serie waarin Eve Duncan het belangrijkste personage is. Het gezicht van de dood is het eerste van een serie waarin Eve voorkomt.

Eve Duncan, forensisch beeldhouwer, wordt door de miljardair John Logan benaderd met het verzoek een gezicht aan een schedel te geven. Hoewel ze nog wel tegengas gegeven heeft, neemt ze de opdracht, tegen haar zin, toch aan. Maar wel onder haar eigen voorwaarden. Het blijkt dat deze opdracht niet zonder risico is. Eve wordt in de gaten gehouden en men lijkt alles van haar af te weten. Ondanks haar dreigement ermee te stoppen, gaat ze toch door. Ze is vastberaden de schedel te reconstrueren en neemt het gevaar, en wat daaruit voortkomt, op de koop toe. Het blijkt dat het gezicht dat ze te zien krijgt voor een verrassende wending zorgt.

Het gezicht van de dood begint met een proloog die zich acht jaar eerder afspeelt dan het eigenlijke verhaal. In deze proloog maakt de lezer al een klein beetje kennis met Eve Duncan, maar de echte kennismaking vindt meteen na deze korte inleiding plaats. Toch is dit begin van het boek van wezenlijk belang voor het verhaal, maar ook voor de lezer om het karakter en de bezigheden van Eve beter te kunnen begrijpen. Dat vervolg vindt in een niet al te snel tempo plaats, maar is wel degelijk interessant en boeiend. Het tempo neemt gedurende de plot overigens wel wat toe, hetgeen overigens ook voor de spanning geldt.

Johansen heeft met deze eerste Eve Duncan een nogal bizar en in wezen ongeloofwaardig verhaal geschreven. Toch hoeft het niet eens ondenkbeeldig te zijn dat een scenario zoals in dit boek beschreven wordt zich op een dag zomaar voor zou kunnen doen. Dat in ogenschouw nemend, is het een verhaal dat wel degelijk realistisch kan zijn. Als voorbeeld kan hierbij bijvoorbeeld gedacht worden aan een overheid of een inlichtingendienst die onbetrouwbaar is en zaken wil verdoezelen. Dat een rijke ondernemer de strijd wil aangaan en een eigen plan gesmeed heeft, is daarentegen dan wel weer wat bijzonder. Voor het verhaal is het echter een goede vondst en maakt het een stuk interessanter.

Dat Het gezicht van de dood de eerste Eve is, is heel goed merkbaar. Want er wordt veel aandacht besteed aan de uitwerking van haar personage e maar in iets mindere mate, aan dat van Logan, de ondernemer, en Quinn, de FBI-agent. Johansen verliest echter niet uit het oog dat er een verhaal verteld moet worden. Daarin is ze zonder meer geslaagd, waarbij ze gebruik maakt van veel elementen die de laatste decennia in een thriller aan de orde komen. Dat maakt het boek in ieder geval aardig compleet.

De ontknoping lijkt er een die typisch Amerikaans is, enigszins aan de zoete en kleffe kant. Er wordt echter een kleine wending aan gegeven, waardoor dit toch wat rechtgezet wordt. Gelukkig maar, want anders was het verhaal, dat heel behoorlijk is, een beetje als een nachtkaars uitgegaan. Dat blijft de lezer bespaard en deze kan zich opmaken voor de andere boeken in deze serie. In die boeken zal Eve Duncan ongetwijfeld groeien als personage en zal mogelijk het raadsel rond haar dochter Bonnie verhelderd worden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Iris Johansen
Titel: Het gezicht van de dood
ISBN: 9789024539086
Pagina’s: 334
Eerste uitgave: 2000

Beschrijving
Carmen is een jonge succesvolle journaliste die de band met haar zus Irene probeert te versterken nadat ze elkaar een aantal jaren uit het oog zijn verloren. Op het eerste gezicht lijken Carmen en Irene weer dichter tot elkaar te komen, maar dat verandert wanneer de dubieuze zakenman Ivan in hun leven opduikt. 

Als op een dag Ivan plotseling samen met haar zus verdwijnt, gaat Carmen op onderzoek uit. Ze raakt verstrikt in een crimineel netwerk wat ooit is begonnen bij de moord op een Servische politicus waarna zijn vrouw met hun tienjarig zoontje naar Nederland vluchtte.
Het eens zo evenwichtige bestaan van Carmen komt in schril contrast te staan met de machtsstrijd tussen twee zakenpartners. In haar zoektocht naar de waarheid ontdekt ze dat de psychologische strijd tussen haar en Irene een lange familiegeschiedenis met zich meedraagt. 

Recensie
De schrijfstijl van het boek Carte Blanche van Esther Kreukniet was voor Angelique van der Bijl de aanleiding om bij haar een cursus creatief schrijven te volgen. Jaren daarvoor droomde ze er al van om te gaan schrijven. Het was er nog nooit van gekomen. Tijdens deze cursus schreef ze aan haar debuutthriller Nachtschade. Van het manuscript stuurde ze een fragment naar het literaire agentschap Sebes & Bisseling en vervolgens werd ze geselecteerd om daar de cursus Literair Debuteren te volgen. Hierna was haar debuut definitief een feit.

De zussen Carmen en Irene hebben elkaar een aantal jaren niet gezien. Carmen probeert de onderlinge band weer wat aan te trekken en het lijkt erop dat dit ook gaat gebeuren. Tijdens een foto-expositie ontmoet ze de succesvolle zakenman Ivan. Carmen, journaliste van beroep, neemt een opdracht van Ivan aan om een folder voor zijn vastgoedbedrijf te maken. Daarnaast gaan de twee samenwonen. Als op een dag blijkt dat Ivan en haar zus verdwenen zijn, gaat Carmen op onderzoek uit. Dan komt ze terecht in een criminele wereld en ontdekt ze dat haar relatie met haar zus verder terug gaat dan ze had gedacht.

Na een korte proloog die zich in het heden afspeelt, wordt het al snel duidelijk dat Nachtschade uit twee verhaallijnen bestaat waarbinnen nog een kort derde verhaal voorkomt. De hoofdverhalen spelen zich in verschillende perioden af, dat van Carmen in 2013 en het andere veertig jaar eerder. Deze tweede verhaallijn maakt flinke sprongen in de tijd en uiteindelijk smelten beide samen tot één geheel. Voor het zover is, wordt steeds meer uit de doeken gedaan wat beide verhalen met elkaar te maken hebben.

De proloog, in het overigens in vlotte stijl geschreven verhaal, zorgt ervoor dat je nieuwgierig wordt naar wat er gebeurd kan zijn, het intrigeert. Dat geldt in mindere mate voor de rest van het verhaal, wat overigens niet wil zeggen dat het niet boeit. Toch zijn er wel wat kanttekeningen te plaatsen, want het komt regelmatig voor dat aan het eind van een hoofdstuk al enigszins te voorspellen valt wat er in het hoofdstuk daarop gaat gebeuren. Dit gaat ten koste van het verrassingselement en daardoor ook het spanningsveld.

Het aantal personages dat het verhaal draagt, is beperkt. Dat zorg voor overzicht. Van der Bijl heeft er echter niet voor gekozen deze personages gedegen uit te diepen. Daardoor blijft het allemaal wat aan de oppervlakkige kant. Ze zijn echter wel interessant genoeg om het verhaal lopend te houden, zorgen hoe dan ook voor een aantal boeiende, interessante en enigszins spannende momenten, maar de echte diepgang ontbreekt.

De ontknoping komt nogal onrealistisch over, is te ver gezocht en er zijn momenten die plotseling uit de lucht komen vallen. Omdat het ook nog eens slordiger wordt, krijg je de indruk dat de plot in die fase steeds meer afgeraffeld is. Angelique van der Bijl heeft met Nachtschade geen onaardig debuut geschreven en toont ze ook aan dat ze het wel in zich heeft om zich verder te bekwamen in het schrijven van boeken. Een eventuele volgende thriller zal, wanneer Van der Bijl meer ervaring heeft en ook de juiste begeleiding krijgt, heel anders kunnen uitpakken.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Angelique van der Bijl
Titel: Nachtschade
ISBN: 9789086603329
Pagina’s: 365
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Een zware bom ontploft in het hart van Parijs. Een paar dagen later is het raak op de Albert Cuypmarkt in Amsterdam. Er vallen honderden slachtoffers, en de internationale veiligheidsdiensten draaien overuren. Ze roepen uiteindelijk de hulp in van Gabriel Allon – meesterspion én kunstrestaurateur.

De terreurdaden blijken het werk te zijn van een onbekende terrorist die zich Saladin noemt. Om hem te ontmaskeren rekruteert Gabriel een jonge vrouw, Natalie. Zij zal afreizen naar het kalifaat en daar infiltreren in Saladins cel. Gabriels taak? Zorgen dat Natalie het overleeft…

Recensie
Van zijn generatiegenoten wordt Daniel Silva weleens de beste schrijver van internationale intriges genoemd, maar ook een van de grootste Amerikaanse auteurs van spionagethrillers. Met zijn debuut De onwaarschijnlijke spion brak hij meteen door en belandde al direct op de New York Times bestsellerlijst. Van jongs af aan wist hij al dat hij wilde gaan schrijven, maar pas na een carrière in de journalistiek maakte hij hier in 1997 definitief zijn beroep van. Zijn vierde boek, De perfecte moordenaar, was het eerste met Gabriel Allon als seriepersonage. Het zwarte gif is de zestiende en verscheen in november 2017.

Het centrum van Parijs wordt opgeschrikt door een zware bomexplosie waarbij een groot aantal mensen omkomt. Enkele dagen later vindt opnieuw een aanslag plaats. Nu in Amsterdam. Ook hier vallen slachtoffers. Inlichtingendiensten maken jacht op de dader en worden geholpen door Gabriel Allon, Israëlisch spion en terroristenjager. Gabriel trekt zijn eigen plan en ontdekt dat de aanslagen gepleegd zijn door Saladin, een onbekende terrorist. Om hem te ontmaskeren laat Allon de jonge Israëlische arts Natalie infiltreren in het zijn netwerk. Gabriel wil twee dingen: het hoofd van Saladin en dat Natalie het overleeft.

In zijn voorwoord meldt Silva dat de aanslagen in Het zwarte gif volledig verzonnen en dus fictie zijn. Hij laat echter niet na ook te vermelden dat er gelijkenissen zijn tussen deze en werkelijke aanslagen die op het moment van schrijven nog niet hadden plaatsgevonden. De ‘voorspellende gaven’ van de auteur zijn in feite niet zo bijzonder, want wie de nieuwsberichten rond het terrorisme volgt, kan niet anders dan concluderen dat het een keer zou moeten gebeuren. De door Silva beschreven scenario’s hebben zich voorgedaan en kunnen zich ieder moment opnieuw voordoen. Helaas is het verhaal daarom akelig actueel.

Ondanks het spectaculaire begin moet het verhaal wel op gang komen. Het begin is vooral een introductie en kennismaking met de diverse personages en duurt, zonder dat het ergens langdradig of vervelend wordt, een aantal hoofdstukken. Ook met Allon wordt kennisgemaakt, maar nergens, op een van de laatste hoofdstukken na, valt uit op te maken dat dit al de zestiende thriller met hem is. Het zwarte gif is daarom ook uitstekend los van de eerdere boeken uit de serie te lezen. Na dit ‘warmdraaien’ komt het verhaal goed op gang en wordt het een beduidend boeiender en zeker intrigerender. De apotheose vindt plaats in het derde deel, het boek heeft er vier, en dat is tevens het deel met de meeste actie en spanning.

Daniel Silva hanteert een prettige en beeldende, soms erg filmische, schrijfstijl. De dialogen zijn realistisch, de personages interessant en meer dan voldoende uitgewerkt. Hierdoor, maar bovenal ook door het actuele thema (terrorisme, IS, ect.) heeft het boek de diepgang die het verdient. Aan alles is te merken dat Silva’s research waarschijnlijk langdurig, maar zeker uitvoerig is geweest. De auteur moet er overigens wel voor waken een aantal uitdrukkingen niet te vaak te gebruiken. Bij veelvuldig gebruik kan dit op den duur storend werken. Toch kent het boek ook wel enkele mooie zinnen die het leesplezier nog meer veraangenamen.

Hoewel het overduidelijk is waar de Nederlandse titel op gebaseerd is, is het merkwaardig dat de oorspronkelijke niet letterlijk vertaald is. De zwarte weduwe dekt de lading namelijk uitstekend. Natuurlijk is dit maar een kleinigheid en doet niets af aan de kwaliteit van het boek. Het zwarte gif is namelijk een prima spionagethriller met een enigszins politiek tintje. En het open einde doet vermoeden dat de rol van Gabriel Allon nog niet uitgespeeld is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Daniel Silva
Titel: Het zwarte gif
ISBN: 9789402700411
Pagina’s: 478
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Op een klein eiland aan de Zweedse kust heeft zich een New Age-beweging gesetteld. Hun charismatische leider, Franz Oswald, ontwikkelde de doctrine ViaTerra, die een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op beroemdheden en vooraanstaande politici. Sofia Bauman, net afgestudeerd aan de universiteit, raakt gefascineerd door de leer van ViaTerra. Ze is gecharmeerd van Oswald en accepteert de baan die hij haar aanbiedt.

Wanneer de idyllische zomer ten einde loopt en een ondoordringbare mist het eiland opslokt, vraagt Sofia zich af of ViaTerra wel zo’n nobele beweging is als ze aanvankelijk dacht. Er lijkt echter geen weg terug naar haar oude leven. Want niemand kon ViaTerra ooit verlaten.

Recensie
Vanaf het moment dat ze haar eerste letters schreef, wilde Mariette Lindstein schrijven. Op haar zesde tekende ze boeken, op haar veertiende schreef ze korte verhalen voor tienertijdschriften. Na haar studie wilde ze journalist worden, maar omdat ze zich op negentienjarige leeftijd bij de Scientologybeweging aansloot vervloog deze droom. Hier werkte ze direct onder de leider van de beweging tot ze er in 2004, na een verblijf van zevenentwintig jaar, wist te ontsnappen. Tijdens een interview ontstond bij haar het idee voor een thriller over een sekte en zou deels gebaseerd moeten zijn op haar eigen ervaringen. In september 2017 verscheen De Sekte, het eerste deel van een trilogie.

Sofia Bauman en haar vriendin Wilma bezoeken een lezing van Franz Oswald over ViaTerra, een leer over het zuivere leven. Ze bezoeken het eiland en omdat Sofia net afgestudeerd is en nog niet weet wat ze met haar leven wil, besluit ze om een haar door Oswald aangeboden baan te accepteren. Al snel blijkt dat de voorspiegelingen mooier waren dan de werkelijkheid is. In de herfst vraagt ze zich daarom af of haar keuze wel een juiste is. Ze beseft dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, zal worden om haar vorige leven terug te krijgen. Vooral omdat er nog niemand is geweest die ViaTerra ooit verlaten heeft.

Het verhaal begint met een korte proloog die intens, intrigerend en eigenlijk ook wel spannend is. Het is de beschrijving van een ontsnapping en het niet weten waarvandaan of waarom zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt. Een begin dat veelbelovend is. Hierna begint het eigenlijke verhaal, waarbij ieder hoofdstuk voorafgegaan wordt door een korte cursieve tekst waarvan de lezer al snel het vermoeden krijgt uit wiens perspectief dit verteld wordt. De eerste echte hoofdstukken zijn aanvankelijk een introductie van de personages en het eiland waarop ViaTerra te vinden is. Op ViaTerra blijkt alles van en over iedereen bekend te zijn en dat is toch wel een erg beangstigende gedachte. Het is een soort big-brother-is-watching-you-gevoel.

Lindstein heeft de sfeer die er in een sekte kan heersen ogenschijnlijk erg goed weergegeven. Als insider weet ze natuurlijk ook uitstekend hoe het er reilt en zeilt. De lezer kan niet anders dan concluderen dat (personeels)leden van een sekte geïndoctrineerd worden, dat ze slaafs, en vaak zelfs onmenselijk, behandeld worden en dat ze dusdanig gedrild zijn dat ze alleen maar uitvoeren wat hen opgedragen wordt. Voor een buitenstaander is het onbegrijpelijk dat deze mensen zich laten vernederen, maar als een machtswellusteling je dusdanig angstig weet te maken en je ook nog volslagen willoos bent door zijn indoctrinatie weet je waarschijnlijk niet beter en doe je wat er van je verwacht wordt. En al dit is wat heel duidelijk in het boek naar voren komt.

Over het algemeen is het tempo in De Sekte laag. Vaak is het effect daarvan dat een verhaal zich voortsleept en dat het niet altijd boeit. Voor het debuut van Lindstein geldt dat echter niet. Het blijft intrigeren, vooral omdat je je regelmatig afvraagt hoe het komt dat verstandige en weldenkende mensen zich kunnen laten overhalen om zich met dergelijke dubieuze bewegingen in te laten en er nog te blijven ook. Ondanks dat een aantal hoofdstukken met een cliffhanger eindigt, blijft de spanning in het verhaal zo goed als achterwege. Hoewel er wel een spanningselement in zit, is het predicaat thriller iets te veel van het goede. Het is vooral een autobiografisch verhaal verpakt in een fictief jasje.

Hoewel het een afgerond verhaal lijkt te zijn, eindigt het boek met een epiloog die voldoende ruimte openlaat voor een vervolg. Niet vreemd als je bedenkt dat dit het eerste van een trilogie is. Ondanks enkele onwaarschijnlijkheden weet De Sekte je dusdanig te boeien dat het nergens verveelt en dat je na afloop uitkijkt naar het vervolg.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Mariette Lindstein
Titel: De sekte
ISBN: 9789400508446
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
De zusjes Tanner zijn verdwenen. Emma’s auto wordt gevonden, maar van haar en Cass geen enkel spoor. Drie jaar later staat Cass ineens weer bij haar moeder en stiefvader op de stoep. Ze waren ontvoerd, vertelt ze, en gevangen gehouden op een eiland. Terwijl ze haar verhaal doet aan forensisch psychiater Abby Winter, onthult ze ook veel over haar leven voor de verdwijning. Een leven met een narcistische moeder, een maniakale stiefvader en een manipulatieve zus. Of is Cass juist degene die manipuleert?

Recensie
Wendy Walker studeerde magna cum laude af aan het Georgetown University Law Centre, maar ook aan de Brown University. Tevens volgde ze de London School of Economics and Political Science. Na haar studie werkte ze als financieel analist bij Goldman, Sachs & Co. en was ze advocaat op het gebied van familierecht. Ze begon met schrijven terwijl ze thuis haar drie zoons opvoedde. Ze debuteerde in 2008 met de roman Four wives en in 2016 verscheen haar psychologische thriller Niet alles is vergeten. Het Cassandra-effect is haar nieuwste thriller en is in 2017 uitgegeven.

Op een mooie dag in juli staat Cassandra (Cass) voor de deur van haar moeder en stiefvader. Plotseling, wat drie jaar eerder was ze, samen met haar oudere zus Emma, plotseling verdwenen. Het enige dat destijds was gevonden, was de auto van Emma. Na haar terugkeer vertelt Cass dat ze waren ontvoerd en dat ze op een eiland gevangen werden gehouden. Abby Winter en Leo Strauss, beiden van de FBI, doen, net als drie jaar geleden, onderzoek. Dan komt naar voren dat Cass moest leven met een narcistische moeder, een onvoorspelbare stiefvader en een zus die iedereen om haar vinger windt. Of is het Cass die manipuleert?

Het Cassandra-effect wordt verteld vanuit twee perspectieven. Het eerste is vanuit dat van Cass en wordt verteld in de ik-vorm. Het tweede is geschreven in de tweede persoon en wordt verteld vanuit het perspectief van Dr. Abby Winter. Door dit onderscheid ontstaat er geen enkel misverstand wie dat specifieke deel vertelt. Daarnaast wordt boven ieder hoofdstuk ook nog eens de naam van de verteller als titel vermeld. Deze indeling zorgt niet alleen voor duidelijkheid, maar heeft als neveneffect dat de puzzel rond de verdwijning van de meisjes steeds meer opgelost worden. Maar dan dus wel telkens vanuit dat andere gezichtspunt. Een interessante keuze.

In de slotzin in het derde hoofdstuk geeft Cass aan dat ze het verhaal dat ze verzonnen heeft geen eer aandoet. Wat je daarna aanvankelijk te lezen krijgt, doet inderdaad erg onrealistisch aan omdat het veel te doorzichtig lijkt om waar te zijn. Dit gevoel kan echter ook ontstaan zijn doordat je weet dat er iets niet klopt. Desondanks krijg je tijdens het lezen toch nog regelmatig de indruk dat het wel degelijk waar moet zijn. Cass vertelt namelijk te veel details die simpelweg geen verzinsels kúnnen zijn. Hiermee weet Walker de lezer toch enigszins op het verkeerde been te zetten.

De schrijfstijl van Het Cassandra-effect is nogal wisselend. De ene keer is het vrij lastig leesbaar, in het bijzonder de verhalen van Cass. Maar daartegenover staat wel weer dat dat van Abby een stuk vlotter, en dus prettiger, leest. De lezer zal, om het verband niet te verliezen, de aandacht daardoor wel bij het verhaal moeten houden. Hoewel het verhaal niet bijster veel verrassende wendingen kent, doet er zich in de ontknoping in ieder geval wel een voor. Komt dat gebrek aan plotwendingen doordat het verhaal van Cass meer weg heeft van een roman en in dat van Abby de echte thrillerelementen ontbreken?

Wat nog wel eens verwarrend is, is de tijdsaanduiding. Omdat niet altijd even duidelijk is wanneer zich iets afspeelt, is het soms wel verstandig om een stuk tekst even terug te lezen om het verhaal in de juiste tijd te kunnen plaatsen. Een erg goede keuze is de vertaalde Nederlandse titel van het boek. Het Cassandra-effect slaat in dit geval niet alleen op Cass, maar ook het gelijknamige psychologische syndroom. En wat het boek betreft, Wendy Walker heeft zeker geen onaardig verhaal in elkaar gezet. Het was deels boeiend, deels ook niet. Maar origineel was het zeker.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Wendy Walker
Titel: Het Cassandra-effect
ISBN: 9789402700381
Pagina’s: 318
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Na een traumatiserende ontvoering staat Daphne s baas erop dat ze even verlof neemt. Maar zodra ze hoort over de zaak `Angel , komt daar wat haar betreft niets van in. Angel is een zesjarig meisje dat geen woord gezegd heeft sinds ze vier dagen eerder door de politie aangetroffen werd naast een uitgebrande auto. Vlak bij het wrak zijn twee dode lichamen gevonden waarvan het onduidelijk is of dit haar ouders zijn. Wanneer het Daphne wel lukt om Angel aan het praten te krijgen, krijgt ze een raadselachtig en angstaanjagend verhaal te horen over een misdaad die verder reikt dan Daphne had kunnen vermoeden. Een misdaad die ervoor zorgt dat Daphne haar eigen verleden onder ogen moet zien

Recensie
Omdat ze zich tijdens haar werk niet meer kon concentreren, begon Karen Rose de scènes die ze in gedachten kreeg op te schrijven. Aanvankelijk deed ze dit als hobby, maar al snel merkte ze dat ze hier verslingerd aan raakte. Dit was het begin van haar carrière als schrijfster. Haar thrillers worden inmiddels in een groot aantal landen uitgegeven en in een aantal daarvan zijn ze stuk voor stuk bestsellers. In 2011 en 2015 ontving ze de RITA-award en vijf keer stond ze op de shortlist. Haar debuut, Niemand zeggen, werd in 2003 uitgebracht en werd in 2006 in het Nederlands vertaald. Verbroken stilte is in 2014 uitgegeven en in het kader van de eerste Nederlandse Independent Bookstore Day op 29 april 2017 heruitgebracht.

Sinds haar ouders vier dagen eerder bij een autobrand zijn omgekomen blijft het zesjarige meisje Lana zwijgen. In het ziekenhuis waar ze wordt opgenomen, krijgt ze de naam Angel. Ondanks verwoede pogingen haar aan het praten te krijgen, blijft ze volhardend niets zeggen. Daphne Montgomery, assistent-hoofdofficier van justitie, hoort over het meisje en is vastbesloten haar te helpen. Uiteindelijk lukt het haar dat Angel gaat praten. Dan hoort ze wie het meisje is en wat er precies gebeurd is. Dit verhaal zorgt er echter wel voor dat Daphne met haar eigen verleden wordt geconfronteerd.

Vanaf de allereerste bladzijde krijg je al het gevoel dat je informatie mist. Geen belangrijke overigens, want het verhaal in Verbroken stilte is in principe op zichzelf staand, maar wel informatie die meer duidelijkheid kan geven over wat aan dit verhaal voorafgegaan is en mogelijk ook meer over de personages en hun onderlinge relatie. Achteraf blijkt dan ook dat dit dunne boekje een aanvulling is op haar boek Heb je me gemist?, dus dat gevoel is wel gerechtvaardigd.

De schrijfstijl van Rose is vlot met realistische dialogen. Het verhaal kent echter veel te weinig plotwendingen (de enkele die er wel was, was nogal drastisch) en wordt nergens spannend. Iets dat je eigenlijk wel mag verwachten. Het valt natuurlijk niet mee om in een beperkt aantal bladzijden een toch zo volledig mogelijk verhaal neer te zetten, iets dat de schrijfster overigens knap gedaan heeft. Maar op basis van dit boekje kun je eigenlijk niet anders dan te concluderen dat ze in haar reguliere boeken waarschijnlijk beter kan schrijven dan ze in Verbroken stilte laat zien. Wellicht dat dit komt omdat ze toch niet alles kwijt kon wat ze wilde vertellen. Wie zal het zeggen?

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Karen Rose
Titel: Verbroken stilte
ISBN: 9789026144486
Pagina’s: 77
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Voor een juwelierszaak in de P.C. Hooftstraat houdt de politie een zwerver aan op verdenking van diefstal. Hij verzet zich hevig en een van de agenten gebruikt een nekklem, waarna de man in coma raakt. Volgens protocol wordt de rijksrecherche opgeroepen om onderzoek te doen naar de handelswijze van de politie. Rechercheur Maya Oliphant ondervraagt de agenten, maar hun verklaring wijkt ernstig af van een filmpje dat opduikt op internet.

Wanneer vervolgens de zwerver in zijn ziekenhuisbed wordt vermoord, heeft Maya plotseling een moordonderzoek onder handen. Onder grote druk speurt Maya naar de identiteit van de zwerver. De zoektocht leidt haar dertig jaar terug in de tijd, toen een rechter in Alkmaar enkele zeer omstreden vonnissen uitsprak en daarna spoorloos verdween.

Recensie
Een gesprek met een New Yorkse officier van justitie was voor Boris O. Dittrich de aanleiding om te gaan schrijven. Hij zat nog in de Tweede Kamer toen hij zijn eerste boek schreef. In dat boek, Een blauwe stoel in paars, vertelt hij over zijn werk als parlementariër. Hierna volgde nog een boek over zijn werkzaamheden bij Human Rights Watch. Daarna stapte hij over naar thrillers en debuteerde in 2011 met Moord en brand. Terwijl hij in Paramaribo aan de rand van het zwembad van hotel Torarica aan zijn derde boek W.O.L.F. werkte, besloot hij om een stukje Suriname in zijn eerstvolgende boek te verwerken. Het gevolg is dat dit bekende hotel in zijn vierde thriller Halszaak een rol speelt.

In de Amsterdamse P.C. Hooftstraat arresteert de politie een zwerver die van diefstal wordt verdacht. Omdat de man zich bij zijn arrestatie verzet, maakt een van de agenten gebruik van de omstreden nekklem. De zwerver raakt in coma en belandt in het ziekenhuis. Maya Oliphant, rechercheur bij de rijksrecherche, krijgt de opdracht om de zaak te onderzoeken en de agenten te ondervragen. Maya krijgt een filmpje onder ogen van de arrestatie en daaruit blijkt dat de verklaring van de agenten afwijkt van de werkelijkheid. Niet veel later is de zwerver vermoord en wordt het een ander onderzoek. Het brengt Maya dertig jaar terug in de tijd en komt ze achter de identiteit van de zwerver.

Ware gebeurtenissen en actuele situaties vormen vaak een inspiratiebron voor vele schrijvers. Door deze in zijn geheel of gedeeltelijk te benoemen of in het verhaal te verwerken is goed voor de geloofwaardigheid van dat verhaal. In Halszaak maakt Dittrich hier opnieuw en kundig gebruik van. Dat begint al in het eerste hoofdstuk wanneer een, waarschijnlijk jonge, man met zijn mobiele telefoon de arrestatie van de zwerver filmt. Een handeling waar omstanders zich tegenwoordig steeds meer mee bezighouden. Ook het feit dat de auteur weet waar hij het over heeft, Dittrich heeft als advocaat en rechter gewerkt, geeft de lezer het gevoel een realistisch boek te lezen. Nergens komen de politionele acties, onderzoeken en ondervragingen geforceerd en verzonnen over.

Toch krijgt de geloofwaardigheid wel een kleine deuk. Want het is opmerkelijk dat Inger, de vrouw van Maya, zich met het politieonderzoek bemoeit en daaraan ook een actieve, hoewel officieel ongeoorloofde, bijdrage levert. Bij een echt onderzoek is dit uiteraard niet toegestaan en zou ze snel door de mand zijn gevallen. Voor dit verhaal heeft het echter een aardige, maar wel onrealistische, toegevoegde waarde.

Interessant, boeiend, af en toe beangstigend en soms aangrijpend zijn de dagboekfragmenten die dertig jaar eerder door een rechter opgetekend zijn. Hieruit valt af te leiden wat een uitspraak van een rechter met alle betrokkenen kan doen en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Dittrich lijkt daarin de rechterlijke macht, in ieder geval die van toen, enigszins te bekritiseren en zelfs een beetje te veroordelen. De fragmenten zijn overigens onmisbaar voor het verhaal. Vooral omdat je daardoor het gedrag van een aantal personages beter gaat begrijpen. Ongeacht of dit gedrag nu goed of slecht is.

Verrassende plotwendingen, een aangename schrijfstijl, enkele markante personages en maatschappelijke onderwerpen. Stuk voor stuk ingrediënten die de auteur heeft gebruikt om van Halszaak een thriller van formaat te schrijven. Door opnieuw sterk voor de dag te komen, bewijst Dittrich andermaal dat hij geen eendagsvlieg is.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Boris O. Dittrich
Titel: Halszaak
ISBN: 9789023482000
Pagina’s: 356
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
Ruim zestig jaar nadat een Duitse naziwetenschapper zijn geheime Wunderwaffen van de brandstapel wist te redden, vindt er in het grensgebied van Soedan een mysterieuze explosie plaats waardoor de bevolking van een compleet dorp van de aardbodem verdwijnt. Als het bericht van de slachting Europa bereikt, wordt Alex De Klerck, een agent van de geheime Europese antiterreureenheid OPERATIONS, gevraagd een onderzoek in te stellen. Samen met zijn team reist hij naar Khartoem, waar zij door een lokaal ingehuurde agent worden opgevangen. Ze weten niets, hebben amper aanknopingspunten en zijn geheel aangewezen op de hulp van een onbetrouwbare huurling. Als het team dicht bij de ontknoping komt, slaat een onzichtbare vijand meedogenloos toe en doet Alex een huiveringwekkende ontdekking; de wereld staat op het punt drastisch te veranderen.

Recensie
Tot een jaar of vijf geleden had Pjotr Vreeswijk nog geen enkele ambitie om te gaan schrijven. Tot hij in een ringband enkele handgeschreven verhaaltjes tegenkwam. Deze had hij op de lagere school geschreven. Hierna is hij, geïnspireerd door geheim agent Lennet, een personage uit een boek dat hij in zijn jeugd las, begonnen met schrijven. Pas jaren later stuurde hij zijn eerste manuscript naar een uitgever. Dit resulteerde in zijn debuut Masterplan, dat in 2016 is verschenen. In het dagelijks leven is hij werkzaam bij de Haagse politie en zijn ervaringen, alsmede zijn passie voor reizen, heeft hij in deze eerste thriller verwerkt.

In het grensgebied van Zuid-Soedan vindt een explosie plaats die tot gevolg heeft dat een compleet dorp met al zijn inwoners in het niets verdwijnt. Een paar maanden later, het nieuws was nog niet eerder tot Europa doorgedrongen, wordt Alex De Klerck, geheim agent van de antiterreureenheid Operations, gevraagd met een team naar Soedan af te reizen om de oorzaak daarvan te onderzoeken. Het lokale agentschap in Khartoem heeft nog geen enkele aanwijzing en daardoor is Alex afhankelijk van de hulp van een plaatselijke huurling. De ontknoping van het raadsel komt in zicht en ontdekt Alex een complot dat groter is dan op het eerste gezicht doet vermoeden en wereldwijde gevolgen lijkt te hebben.

Het verhaal begint in de vorm van een proloog die zich in 1945 afspeelt en al meteen actie en spanning bevat. Hoewel de Tweede Wereldoorlog op dat moment al bijna ten einde was, laat Vreeswijk nog wel merken dat er desondanks nog steeds oorlogsdreiging was. Dat komt realistisch over. Vervolgens maakt het verhaal een enorme sprong in de tijd en gaat het verder in 2016, en dan begint het feitelijk pas. Via diverse flashbacks wordt steeds duidelijker wat zich in Soedan heeft afgespeeld en wat het verband is met het einde van de oorlog.

Dat Vreeswijk zich heeft laten inspireren door een aantal gerenommeerde auteurs en personages is te merken. Masterplan is een regelrechte actiethriller, dus voor veel diepgang is geen plaats. Niet erg, omdat dit ook helemaal niet de opzet was. Toch lijkt de auteur zijn hand iets te overspelen, want Alex De Klerck heeft soms wel heel erg veel weg van James Bond, maar dan wel in de vorm van een niet altijd geslaagde persiflage. Dat hij de wereld overvliegt en in allerlei benarde situaties terechtkomt, zorgt regelmatig voor wat spanning. En één ding is in ieder geval zeker: het verhaal heeft vaart. Heel veel vaart. Dat houdt het zonder meer boeiend.

Vreeswijk heeft een vlotte manier van schrijven, zijn de dialogen realistisch en de locaties beeldend. Opvallend is dat er in het verhaal vrij veel gevloekt wordt. In principe niet erg in een actiethriller die soms hachelijke omstandigheden heeft, maar in dit geval is het vaak overbodig en hoe dan ook te veel. Het is jammer dat in Masterplan wel een aantal clichés is verwerkt. Enkele voorbeelden zijn ondergeschikten die als dom en onnozel worden weergegeven of een toegewezen hulp die niet vertrouwd wordt. Begrijpelijk dat dit gebeurt, maar helemaal origineel is het niet.

De ontknoping, die spannender is dan het grootste deel van het verhaal, laat wel een aantal vragen achter. Het verhaal is afgerond, maar het einde blijft open. Alles wijst er dus op dat Alex De Klerck geen personage is dat eenmalig heeft mogen opdraven (iets dat later overigens ook gebleken is). Voor een debuut is Masterplan zeker geen tegenvaller, zal Alex alleen maar kunnen groeien. En dat laatste geldt eveneens voor Vreeswijk.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Pjotr Vreeswijk
Titel: Masterplan
ISBN: 9789491875281
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Het is een ongewoon warme dag in juli. Twee jongens, Neil en Sam Yates, volgen een spoor van maden aan de rand van het Farnham-bos, vlak bij het moeras. Ze doen een verschrikkelijke ontdekking: de resten van Sally Palmer. Ze rennen terug naar hun dorp, naar de nieuwe dokter: David Hunter. 

Recensie
Een bezoek aan een onderzoeksinstelling in Tennessee waar het menselijke ontbindingsproces wordt onderzocht gaf Simon Beckett de inspiratie om een seriepersonage te creëren die gespecialiseerd is in forensische antropologie. Dit betekende de geboorte van David Hunter, die in 2006 zijn opwachting maakte in De geur van sterfelijkheid. Hoewel het zijn doorbraak betekende, was dit overigens niet het eerste boek van de hand van Beckett. Hij debuteerde namelijk in 1994 met Fine Lines, een erotisch getinte thriller. De serie met David Hunter is inmiddels in negenentwintig talen vertaald en is in Duitsland, waar de auteur diverse prijzen heeft gewonnen, bijzonder succesvol.

Op een warme dag in juli vinden de broers Neil en Sam Yates vlakbij een moeras de resten van een voor een groot deel ontbonden lichaam. De politie wordt erbij gehaald en komt er al snel achter dat het van Sally Palmer is. Omdat de jongens ook naar hun huisarts, David Hunter, zijn gegaan, wordt deze er door de politie ook bij betrokken. Ze vragen hem hen te helpen, zeker nu ze weten dat hij, voordat hij naar het dorpje Manham kwam, een andere medisch beroep uitoefende. Een tijdje later wordt er opnieuw een verminkt lichaam gevonden, ook weer van een vrouw uit het dorp. De politie, maar ook David, zijn erop gebrand de moorden op te lossen voordat er nog meer slachtoffers vallen.

De eerste regels van het verhaal liegen er niet om. Want ze beschrijven zonder omhaal het ontbindingsproces van het menselijke lichaam. Ondanks dat je voor je kunt zien hoe dit in zijn werk gaat, doet Beckett het toch gedoseerd en gaat hij nergens te ver. Die erg beeldende beschrijving is trouwens typerend voor het hele verhaal. Je ziet alle situaties, maar ook de omgeving met de soms prachtige sfeerbeelden, voor je alsof het een film is, alsof je zelf ook deel uitmaakt van het verhaal. Het effect hiervan is dat je er totaal in op kunt gaan.

Behalve dat de auteur de lezer direct meeneemt in het verhaal is het in het begin ook een nadere kennismaking met David Hunter. Wat hij heeft gedaan, waarom hij in Manham terechtgekomen is. Vragen die successievelijk worden beantwoord. De geur van sterfelijkheid is daardoor meer dan alleen maar een misdaadverhaal. Ondanks dat hij huisarts is, en daarom vaak wordt gezien als iemand met aanzien, wordt Hunter neergezet als een bijzonder sympathiek persoon. Een man die er voor iedereen is en zich niet beter voordoet als ieder ander. Het kan bijna niet anders dan dat hij zich erg geliefd gaat maken bij de lezers.

Naast Hunter kent het verhaal ook een aantal andere interessante personages, waarvan, zo blijkt gedurende de plot, een aantal voor een verrassing zorgt. Door de ontwikkeling die ze ondergaan, blijft het boeiend. Dat laatste wordt ook in stand gehouden doordat een groot aantal hoofdstukken niet alleen cliffhangers hebben die de lezer nieuwsgierig maken, maar ook nog eens een begin hebben dat ervoor zorgt dat je wilt weten wat er gaat gebeuren. Deze manier van schrijven geeft een verhoogd spanningsveld dat tot aan de laatste bladzijde gehandhaafd blijft.

Ondanks dat er wel wat clichés in het verhaal voorkomen en dat er een minimale mate van voorspelbaarheid in zit, is De geur van sterfelijkheid geenszins een thriller uit de categorie ‘dertien in een dozijn’. Daarvoor is het te uniek, geeft het een bijzonder realistische kijk op het leven in een Brits plattelandsdorpje en heeft het een aantal markante personages. Het is een prachtig begin van wat later een succesvolle serie is geworden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Simon Beckett
Titel: De geur van sterfelijkheid
ISBN: 9789021020228
Pagina’s: 367
Eerste uitgave: 2006