Beschrijving
Boas, een jonge student, gaat met vier biologen en twee gidsen op expeditie naar een afgelegen berg in Azië. Er wordt onder meer onderzoek gedaan naar de zich in het oerwoud schuilhoudende neusaap, de Narsalis larvatus. Als de gidsen hen noodgedwongen enkele dagen alleen laten, raken ze afgesloten van de buitenwereld. Worden de vijf expeditieleden langzaam waanzinnig of leeft de Berg en probeert die zich van hen te ontdoen?

Recensie
Een documentaire op de BBC waarin een man dag in dag uit in de jungle zat om een ijsvogel te observeren, was voor Luuk Imhann (1986) de aanleiding voor het schrijven van zijn in oktober 2016 verschenen debuutroman Paradijs. Na het zien van deze beelden heeft het nog ongeveer vijf jaar geduurd voordat de roman het levenslicht zag. Imhann, die onder andere ook theatermaker, dichter en filmjournalist is, is altijd geïnteresseerd geweest in waanzin, een thema dat in feite de rode draad is in al zijn werk. Inmiddels is hij begonnen met het schrijven van een tweede roman.

De twintigjarige student Boas moet van zijn vader mee met een expeditie van vier biologen in het oerwoud van Maleisië. Deze biologen doen onderzoek naar onder andere de neusaap die op de berg Mount Kinabalu diep in dat oerwoud schuilhoudt. Boas weet overigens niet wat hij aan de expeditie kan bijdragen en wordt door de anderen niet voor vol aangezien. Op een dag moet een van de twee gidsen naar het ziekenhuis gebracht worden, hij wil dat de andere gids hem daarheen brengt. De vijf blijven alleen achter, waarna zich steeds vreemdere gebeurtenissen voordoen. Laat de berg van zich spreken of begint ieder expeditielid last te krijgen van een vorm van waanzin?

Mount Kinabalu is voor de lokale bevolking een heilige berg en daarom heerst er rond deze berg veel bijgeloof. Dat de bewoners van Maleisië dit bijgeloof tot een soort religie hebben gemaakt, blijkt al uit de eerste regels van het boek. De expeditieleden doen hier lacherig over en geloven niet dat de Berg invloed heeft op de onverklaarbare voorvallen die zich rondom hen voordoen. Dat de gekte langzaam in hen sluipt, lijkt niet tot hen door te dringen. Hoewel de lezer zich ook kan afvragen of de waanzin niet al sluimerend aanwezig was voordat ze aan de expeditie begonnen. Daarover wordt in het verhaal geen uitsluitsel gegeven.

Een groot deel van het verhaal heeft het bestuderen van de neusapen en later ook nog de steeloogvlieg de overhand. Eén hoofdstuk wordt zelfs zo goed als in z’n geheel gewijd aan een logboek over het gedrag van de neusapen. Wellicht zijn deze feiten interessant voor biologen en andere belangstellenden, maar voor de lezer van een roman is dit overbodige informatie die absoluut niet ter zake doet. Een ander hoofdstuk lijkt eveneens overbodig, maar met dát verschil dat de titel van het boek hierin enigszins verduidelijkt wordt, maar de lading niet dekt.

Paradijs is een vlot en helder geschreven verhaal waarin de personages niet al te uitvoerig worden uitgediept. Dat is, gezien de aard van het verhaal, ook niet noodzakelijk. Hoewel sommige hoofdstukken wat onwerkelijk overkomen, zijn ze om het geheel te kunnen overzien toch ook onmisbaar. Omdat het boek ook enkele spannendere situaties kent, heeft het af en toe de kenmerken van een thriller, maar die van een roman hebben wel de overhand. De vijf jaar die Imhann over Paradijs gedaan heeft, hebben een niet al te dikke roman opgeleverd die over het algemeen goed leesbaar is, maar een ontknoping heeft niet alles verklaart. En dat is wellicht ook de reden dat waanzin ook niet altijd een verklaring nodig heeft.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Luuk Imhann
Titel: Paradijs
ISBN: 9789021401614
Pagina’s: 199
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Als de jonge arts Felix Wellenstein verneemt dat een studievriend is omgekomen bij een auto-ongeluk besluit hij naar diens begrafenis in Zimbabwe te gaan. Hij wil meteen ook Grootfontein bezoeken, het prachtige boerenbedrijf dat zijn grootvader toebehoorde – totdat president Mugabe de landerijen inpikte.

Over Grootfontein gaan inmiddels vreemde verhalen rond. Chinese ingenieurs hebben er een mijn geopend en het landgoed wordt zwaar bewaakt. Kort na zijn aankomst in Harare loopt Felix in een hinderlaag, waarna hij op de vlucht slaat voor Mugabes geheime politie. Twijfel knaagt. Was de dood van zijn vriend wel een ongeluk? Met de hulp van de jonge Zimbabwaanse ranger Melody komt hij op het spoor van een duister complot waarvan de onthulling een nieuwe wereldwijde economische crisis kan veroorzaken.

Recensie
In 2015 won René van Rijckevorsel, die sinds 2001 deel uitmaakt van de hoofdredactie van het opinieweekblad Elsevier, met zijn debuutthriller Tunis de schaduwprijs, een literaire aanmoedigingsprijs die wordt uitgereikt aan de auteur van het spannendste Nederlandstalige debuut. Zijn inspiratie voor dit boek deed hij op in de hoofdstad van Tunesië, waar hij begin jaren negentig woonde. Vijf jaar later verbleef hij drie jaar in Zimbabwe, waar hij Elsevier correspondent Zuidelijk Afrika was. Zim, de tweede thriller van Van Rijckevorsel speelt zich dan ook af in dit Afrikaanse land.

Felix Wellenstein, een jonge arts die zestien weken in Velp heeft gewerkt, krijgt, als hij op weg is naar zijn huis in Amsterdam, een e-mail uit Zimbabwe waarin hem wordt verteld dat zijn studievriend Diederik bij een auto-ongeluk overleden is. Felix twijfelt er geen moment aan om naar de afscheidsdienst van zijn vriend te gaan. Dan kan hij meteen een bezoek brengen aan Grootfontein, de voormalige boerderij van zijn grootvader. Felix is nog niet lang in Harare als een hinderlaag er de oorzaak van is dat hij moet vluchten voor de geheime politie van president Mugabe. Op Grootfontein ontdekt hij dat Chinezen een mijn geopend hebben en dat er ongeoorloofde praktijken plaatsvinden. Hij wil hier een eind aan maken, maar bekendmaking zal wereldwijd grote economische gevolgen hebben. Maar wil hij daar verantwoordelijk voor zijn?

Wie aan Zimbabwe denkt, denkt niet alleen aan de safari’s die er tijdens een vakantiereis gemaakt kunnen worden, maar ook aan het landhervormingsprogramma dat president Mugabe in 2000 invoerde en de gevolgen daarvan. Deze beide elementen heeft Van Rijckevorsel in Zim verwerkt, hoewel het eerste in veel mindere mate en ook niet vanuit het oogpunt van toeristen. Ranger Melody, die Felix bij zijn vlucht helpt, geeft hem namelijk een lesje overleven in de wildernis. Daaruit wordt duidelijk welke gevaren er dreigen en dat is ook wat de toeristen wordt verteld. Dit, maar ook de beschrijvingen van  de natuur, de mensen en de ‘couleur locale’ geven een goede impressie van het leven zoals het in Zimbabwe, maar ook in een groot deel van Afrika, kan zijn.

Dat het in Afrika spannend kan zijn, is bekend. Zim maakt deel uit van die spanning en is daar dus geen uitzondering op. De korte proloog die aan het verhaal voorafgaat werkt dat al in de hand en is veelbelovend. Gedurende het verdere verloop is die spanning regelmatig aanwezig en worden er eveneens verschillende voor Felix onopgehelderde zaken duidelijk. Hoewel het aantal verrassende wendingen in het verhaal minimaal is, doet zich aan het eind van het boek er toch een voor. Ondanks dat deze door niemand  voorzien had kunnen worden, is die, weliswaar achteraf, niet dusdanig dat de lezer er heel erg vreemd van op hoeft te kijken.

Van Rijckevorsel heeft in het boek gekozen voor een combinatie van fictie en werkelijkheid. Zo komen veel bestaande personen in het verhaal voor en maakt hij handig gebruik van gebeurtenissen die in het verleden hebben plaatsgevonden. Daarnaast schuwt de auteur niet om maatschappelijke misstanden als kinderarbeid aan de kaak te stellen. Ook de presidentiële familie wordt niet ontzien, want het buitenproportionele koopgedrag van Grace Mugabe wordt een paar keer naar voren gebracht. De introductie van een nieuwe smartphone, de Raindrop, loopt door het verhaal heen. Met megaster Beyoncé als blikvanger van de campagne. Is dit wellicht een knipoog naar de introductie van Samsung’s Ultra Music F300 die in 2007 door de zangeres gepromoot werd?

Omdat de auteur zoveel diverse thema’s in het boek verwerkt heeft, is het in feite meer dan alleen een thriller. Het doet je namelijk beseffen dat de politieke situatie van veel landen in Afrika verre van ideaal is. Toch is Zim geen boek dat belerend is. In geen geval. Het is in beginsel een thriller, maar wel een met een erg hoog realiteitsgehalte.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: René van Rijckevorsel
Titel: Zim
ISBN: 9789023426806
Pagina’s: 315
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Na het stuklopen van haar huwelijk pakt psychologe Mare Berg de draad weer op. Vastbesloten om er het beste van te maken neemt ze een nieuwe casus aan. Het betreft een jonge vrouw, Chantal, die vanwege meerdere diefstallen door de reclassering is doorverwezen. Een eenvoudige zaak – zo lijkt het in eerste instantie – maar Chantal drijft Mare al gauw tot het uiterste. Als Chantal spoorloos verdwijnt, ontfermt Mare zich over haar dochtertje. Vier jaar lang is ze met hart en ziel moeder van de kleine Suus. Tot Chantal terugkomt. Wat volgt is een zenuwslopend kat-en-muisspel, dat Mare tot een onvoorstelbare daad drijft. De gevolgen zijn verstrekkender dan iemand voor mogelijk heeft gehouden.

Recensie
Al zolang ze het zich kan herinneren is Anita Larkens met schrijven bezig. Ze begon met gedichten en volgde daarna een schrijfcursus. En als copywriter schreef ze onder andere voor de tijdschriften Schijven magazine en Pippo en recenseerde ze thrillers voor Crimezone.nl. In 2001 verscheen haar non-fictieboek, De volmaakte vrouw. Werk succes en identiteit. Eind 2012 deed ze mee aan een erotische thrillerwedstrijd van Vrouwenthrillers.nl en haar huidige uitgever De Crime Companie, die ze in 2013 won. Haar verhaal werd gepubliceerd in het boek Verleiding. In datzelfde jaar werd haar thrillerdebuut Schaduwdochter als e-book uitgebracht. In 2015 volgde de papieren versie.

Na haar scheiding van haar man Dries valt psychologe Mare Berg in een depressie. Als ze na zestien weken weer aan het werk gaat, zag ze één dossier op haar bureau liggen. Om weer rustig te kunnen beginnen. Dit dossier is van Chantal, een jonge vrouw die wegens diefstal regelmatig met justitie in aanraking is gekomen en doorverwezen is naar een psycholoog. Wanneer Chantal na een tweede bezoek aan Mare spoorloos verdwijnt, besluit Mare zich over haar dochtertje te bekommeren. Vier jaar later duikt Chantal plotseling weer op en begint voor Mare een onzekere periode die op haar zenuwen werkt. Want komt Chantal haar dochtertje weer terughalen of niet? Het gaat zelfs zover dat Mare de wanhoop nabij is en overgaat tot een daad die niemand had kunnen voorzien.

Het verhaal bestaat uit drie delen en het eerste, dat zich afwisselend in 1999 en 2003 afspeelt beslaat het grootste deel daarvan. Het heden speelt zich af in 2003 en de flashbacks hebben tot gevolg dat de lezer meer te weten komt over wat zich vier jaar eerder heeft afgespeeld. Dat werkt verhelderend, maar zorgt er eveneens voor dat de mogelijk aanwezige spanning tenietgedaan wordt. Vooral omdat de lezer in dit eerste deel denkt te weten wat er gebeurd is. Deel twee speelt zich in 2003 af, maar ook dan worden afwisselend sprongen in de tijd gemaakt. Hierin wordt het gedrag van Mare enigszins verklaard. In het laatste en kortste deel worden alle eventuele vragen beantwoord en blijkt de auteur een verrassing in petto te hebben.

De sprongen in tijd geven het verhaal snelheid, maar af en toe komt het voor dat zo’n tijdwisseling te plotseling komt waardoor een klein beetje verwarring ontstaat. Je kunt dan het gevoel krijgen wat te missen. Wat zeker ontbreekt, is de spanning. Pas op eenderde van het boek doet zich een eerste verrassende wending voor. Voor een thriller, ook al is het een psychologische, is dat veel te laat. Ondanks dat de ontknoping veel verheldert en ook verrassend is, blijven er desondanks nog wel wat vragen over die niet beantwoord worden.

Het thema van Schaduwdochters, waarheid en leugen, is origineel en de manier waarop dit in het verhaal is verwerkt, heeft in ieder geval tot gevolg dat niets is wat het lijkt. Toch kun je je niet aan de indruk onttrekken dat Larkens hier soms te ver in gaat. Daardoor doen grote delen van het verhaal vrij ongeloofwaardig aan. Jammer, want in principe leent dit thema zich er heel goed voor om het wel realistisch te laten zijn. Dat zou niet alleen de spanning, maar ook de geloofwaardigheid ten goede komen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Anita Larkens
Titel: Schaduwdochter
ISBN: 9789461091482
Pagina’s: 303
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
Kolt Raynor is een treurige zuiplap die van grote hoogte gevallen is. Ooit was hij lid van de illustere Delta Force, maar tegenwoordig zijn de enige baantjes die men hem nog geeft ver onder zijn niveau. Jaren geleden nam hij in de bergen van Afghanistan een beslissing die tegen zijn direct orders inging en waarvan de gevolgen hem altijd zijn blijven achtervolgen. Nu ligt hij op een doorgezakt matras zijn zelfmedelijden te verdrinken.

Net als hij op het punt staat om op te geven en helemaal weg te zakken in een troosteloos bestaan, staan een paar van zijn voormalige collega’s voor de deur. Hij krijgt een allerlaatste kans om zijn naam te zuiveren, maar wel tegen een hoge prijs. Zijn missie: zonder back-up terugkeren naar het gebied tussen Afghanistan en Pakistan om een paar gevangen Amerikanen te bevrijden en hen thuisbrengen.

Tijdens deze gevaarlijke missie ontdekt hij echter een dreiging die niemand ooit voor mogelijk had gehouden. Al Qaida staat op het punt om een Black site – een geheime gevangenis van de VS – aan te vallen en de regio te destabiliseren. Zonder dat Raynor het weet, jaagt een onbekende vijand vanuit de schaduwen op hem met maar één doel: zorgen dat Raynor zijn missie koste wat kost niet kan volbrengen…

Recensie
Thomas Greer was als Delta Force-commandant in 2001 betrokken bij de jacht op Osama Bin Laden. Onder het pseudoniem Dalton Fury beschreef hij zijn ervaringen in de bestseller Kill Bin Laden dat in 2008 werd uitgegeven. Met dit boek heeft hij een groot aantal weken in de bestsellerlijst van The New York Times gestaan. Hierna besloot Fury tot het schrijven van een serie over geheime operaties en creëerde hij het personage Kolt Raynor. Het eerste boek in deze thrillerserie is Black site, dat in 2012 is uitgegeven en in 2016 op de Nederlandse markt verscheen. Op 21 oktober 2016 is Greer na een ernstige ziekte op 52-jarige leeftijd overleden.

Als lid van Delta Force, de belangrijkste antiterroristische eenheid van de Verenigde Staten, heeft Kolt Raynor een bevel genegeerd waardoor tijdens een missie doden zijn gevallen. Hij wordt oneervol ontslagen, raakt aan de drank en is hard op weg zijn leven te verpesten. Die kans krijgt hij niet, want op een dag wordt hij benaderd door twee ex-collega’s. Kolt krijgt een laatste aanbod: een missie die moet leiden tot de bevrijding van een aantal gevangen genomen Amerikanen die zich in een gevaarlijk gebied tussen Afghanistan en Pakistan bevinden. Omdat Kolt er alleen voor staat, is het geen risicoloze missie. Hij ontdekt dat Al Qaida een geheime gevangenis (black site) aan wil vallen, maar de omgeving ook wil ontwrichten. De vijand heeft hem echter opgemerkt. Hoewel Raynor vastberaden is zijn missie te volbrengen, moet hij er ook voor zorgen in leven te blijven.

In zijn voorwoord geeft de auteur aan dat hij van zijn hoofdpersoon, Kolt Raynor, geen superman wilde maken en dat het een realistisch verhaal moest worden. Dat eerste is gedeeltelijk geslaagd, want Raynor wordt hoe dan ook als een normaal mens die ook zijn fouten en gebreken heeft neergezet. Toch weet hij zich, zelfs ook zonder hulp van anderen, uit de meest onmogelijke situaties te redden die je de wenkbrauwen doen fronsen. Dan heeft het er alle schijn van dat hij onoverwinnelijk is en wel degelijk de superheld is die hij niet moest zijn. Maar hij komt niet altijd ongeschonden uit de strijd en daarom wekt hij zeker sympathie op.

Omdat de auteur zelf Delta Force-commandant geweest is, kent hij deze eenheid als geen ander en dat weet hij in zijn boek uitstekend over te brengen. De missie die door hen wordt uitgevoerd, is zeer realistisch en alle acties, situaties en personages worden gedetailleerd beschreven. Dat geldt eveneens voor de onderlinge dialogen, het weergeven van de Afghaanse en Pakistaanse sfeer, maar ook de strijd tegen het terrorisme. Hierdoor heb je als lezer niet het gevoel een verzonnen verhaal te lezen, wat natuurlijk wel zo is.

Al vanaf het eerste hoofdstuk kenmerkt het verhaal zich als actiethriller. Dat blijft zo tot aan het eind. De ontknoping, die een open eind heeft, speelt zich in een bijzonder hoog tempo af en daardoor neemt de spanning zienderogen toe. Door de aard van het verhaal komt er wel een aanzienlijke hoeveelheid geweld in voor, op sommige momenten misschien iets te veel en te extreem, maar bedenk dan ook dat het boek zonder dat geweld een slap verhaal zou zijn. Want de strijd tegen terrorisme is er een die niet zonder kan.

Het thema in dit boek is niet uniek. Er zijn namelijk voldoende schrijvers die operaties als deze beschrijven. Het verschil tussen boeken van hen en dat van Dalton Fury is echter het realiteitsgehalte. Dat is in Black site, een boek dat zich leent om verfilmd te worden, hoog, actueel en komt nergens geforceerd over. De liefhebber van een onvervalste actiethriller zal aan dit boek ongetwijfeld veel plezier kunnen beleven.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dalton Fury
Titel: Black site
ISBN: 9789045210094
Pagina’s: 397
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Pieter Elting is een geslaagd man: glanzende carrière, groot huis, dure auto. Dan slaat het noodlot toe: op klaarlichte dag wordt hij ontvoerd en vervolgens opgesloten in een lege kamer. Hoewel hij ervan overtuigd is dat hij daar nooit eerder is geweest, komt de plek hem toch bekend voor. Maar waarom is hij hier? Zijn ontvoerders geven hem geen verklaring. Integendeel, hij krijgt de opdracht er zelf achter te komen. Als hem ten slotte de schrijnende reden duidelijk wordt, bekent hij schuld, maar alleen om zijn leven te redden.

Recensie
Als kind wist Lieneke Dijkzeul wat ze wilde worden: paukeniste. En omdat ze ook al erg veel om boeken gaf, wilde ze het liefst een schrijvende paukeniste zijn. Het liep echter anders dan ze destijds hoopte, want na haar studie werkte ze als secretaresse en psychologisch assistente. Toch kwam later een deel van haar kinderwens uit. Want toen ze haar dochter begon voor te lezen, ontstond het idee om eens een kinderboek te gaan schrijven. Het resultaat was Hou je taai, haar eerste jeugdboek. In 2006 besloot ze om ook thrillers te gaan schrijven. Haar debuut in dit genre was De stille zonde. In 2016 verscheen haar nieuwste thriller, Dagen van schaamte.

Pieter Elting is nog maar net thuis als de bel gaat. Voor de deur staan twee personen die beiden een bivakmuts dragen. Nog voordat hij door heeft wat er gebeurt, wordt hij neergeslagen. Als hij weer bijkomt realiseert hij zich dat hij in de kofferbak van een auto ligt en dat hij ontvoerd is. Niet veel later wordt hij opgesloten in een lege kamer met alleen een bed en aan de muur een schilderij. Als Pieter wil weten wat de reden van zijn ontvoering en behandeling is, moet hij daar van hen zelf achter zien te komen. Zijn ontvoerders krijgen een onderling meningsverschil en daardoor moet Pieter een dagboek lezen. Pas dan wordt het hem duidelijk waarom hij ontvoerd is.

Al vrij vroeg in het verhaal heeft Pieter vragen. Hij is niet de enige, want ook bij de lezer komen vanaf het begin van het boek diverse vragen naar boven. Deze wijken over het algemeen niet af aan die van Pieter. En ook voor de lezer worden ze pas aan het eind van het boek beantwoord. Doordat dit vrij laat in het verhaal gebeurt, blijf je nieuwsgierig naar de aanleiding van zijn ontvoering, maar ook waarom hij in een nogal vernederende situatie terecht is gekomen.

Doordat Elting tijdens zijn gevangenschap veel kan nadenken, en dat ook doet, wordt zijn personage iets uitgewerkt en kom je wat meer over hem te weten. Ook van de twee overige personages, Emma en John, krijg je aan het eind van het verhaal iets meer te weten. Echt diepgaand is dit allemaal niet, maar dat lijkt ook niet de bedoeling te zijn. Het is echter meer dan voldoende om een goed beeld van deze drie personen te kunnen krijgen.

Het verhaal blinkt niet uit in snelheid. Het begint, wanneer Elting ontvoerd wordt, nog aardig, maar zodra hij is opgesloten, grotendeels aan zijn lot wordt overgelaten en daardoor wat passief wordt, neemt dit beetje tempo af. Door het ontbreken van het tempo heeft het ook geen zinderende spanning. Zoals al op het boek wordt vermeld, is deze vooral psychologisch van aard. Want het werkt wel door in je eigen brein, hoe zou je namelijk zelf in reageren als je in een vergelijkbare situatie terechtkomt. Het laatste kwart van het boek wordt overigens een stuk interessanter. Dan krijgt Pieter het soms aangrijpende dagboek van Emma te lezen. Hoewel de ontvoering en wat er daarop volgt niet goed te praten is, snap je de uit emotie en onvrede ontstane beweegredenen van Emma en John wel.

De soms wat langdradige gedachten van Elting en het feit dat Lieneke Dijkzeul af en toe woorden en zinnen gebruikt die niet een het dagelijkse taalgebruik voorkomen, kunnen wat storend zijn. Toch heeft Dagen van schaamte over het algemeen een vlotte schrijfstijl en is daardoor goed leesbaar. De auteur maakt in het verhaal ook nog een heel duidelijk statement: dat er in de gezondheidszorg niet moet worden bezuinigd. Omdat dat zo goed als altijd ten koste van de patiënten zal gaan. Dus behalve psychologisch, is het boek ook maatschappijkritisch.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Lieneke Dijkzeul
Titel: Dagen van schaamte
ISBN: 9789026337154
Pagina’s: 254
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Als de jonge advocate Samantha Kofer bij een reorganisatie haar baan verliest, stort haar wereld in. Haar carrière binnen advocatenkantoor Scully & Pershing komt hardhandig tot stilstand en in plaats van werkweken van honderd uur met een partnerschap in het vooruitzicht, ziet Samantha zich genoodzaakt een tijdelijke baan te accepteren bij een klein pro-Deokantoor.

Vanuit Manhattan verhuist Samantha naar Brady in de staat Virginia, een stadje van 2200 inwoners in het hart van het Appalachen-gebergte. Hier assisteert zij Mattie Wyatt van de Mountain Legal Aid Clinic, die zich inzet voor de arme bevolking. Voor het eerst in haar leven helpt Samantha bij de voorbereidingen van echte rechtszaken, brengt ze daadwerkelijk tijd door in een rechtszaal en wordt ze bedreigd door inwoners die niks moeten hebben van een advocaat uit de grote stad. En ze komt erachter dat Brady, zoals de meeste stadjes, grote geheimen met zich meedraagt.

Samantha komt terecht in de troebele en gevaarlijke wereld van de mijnbouw, waar continu wetten worden gebroken en regelgeving wordt genegeerd. Onder de inwoners van Brady heerst grote verdeeldheid over de voor- en nadelen van de vele steenkoolmijnen in de regio, en openlijk geweld ligt constant op de loer. Dan raakt Samantha verwikkeld in een proces met dodelijke gevolgen…

Recensie

Een van de meest bekende Amerikaanse schrijvers is John Grisham. Voordat in 1988 zijn eerste thriller, De jury, uitgegeven werd, heeft hij na zijn studie rechten aan de Universiteit van Missisippi ongeveer tien jaar lang als jurist, gespecialiseerd in strafrecht en letselschade, gewerkt. Met zijn tweede boek, Advocaat van de duivel, kreeg hij wereldwijde bekendheid en sindsdien wordt hij de koning van de legal thriller genoemd. Een groot aantal van zijn boeken is verfilmd en het enige non-fictieboek dat Grisham geschreven heeft, is De gevangene, dat de onterechte terdoodveroordeling van Roy Willamson beschrijft. In 2014 verscheen Dilemma, een thriller die zich afspeelt in de schimmige wereld van de mijnbouw.

Vanwege de financiële crisis verliest de negenentwintigjarige Samantha Kofer haar baan bij het gerenommeerde advocatenkantoor Scully & Pershing. Ze krijgt echter de toezegging dat ze terug kan keren als ze een jaar lang aan de slag gaat bij een non-profitorganisatie. Samantha kan terecht bij het Mountain Bureau voor Rechtshulp in het kleine dorpje Brady in de staat Virginia. Dit pro-deokantoor zet zich in voor de arme bevolking en Samantha krijgt er voor het eerst te maken met echte rechtszaken. Deze gaan vooral over de gevolgen die mijnwerkers ondervinden na jarenlang te zijn blootgesteld aan kolengruis. De machtige mijnbouwbedrijven ontkennen dat dit door het werk in de mijnen wordt veroorzaakt, maar ook dat ze wetten overtreden. De rechtszaken hebben wel tot gevolg dat Samantha wordt bedreigd, geïntimideerd en in een gevaarlijke situatie komt te verkeren.

Net als in de meeste andere boeken van John Grisham staat ook in Dilemma een maatschappelijk probleem centraal. Deze keer is het vooral de mijnbouw en de gezondheidsproblemen waarmee mijnwerkers te kampen hebben. Daarnaast verwijst de auteur zijdelings naar de financiële crisis, maar ook naar de armoede die in de Appalachia-regio voorkomt. De grote en machtige mijnbouwbedrijven en de arme en kwetsbare bevolkingsgroepen zijn dus de rode draad in het verhaal. En Grisham zou Grisham niet zijn als de advocatuur er geen belangrijke, zo niet onmisbare rol, in speelt.

Op de schrijfstijl en research van Grisham valt niets aan te merken. Om met dat laatste te beginnen, de auteur heeft gedegen onderzoek gedaan naar het wel en wee van de mijnbouw. De misstanden die in deze industrietak voorkomen worden realistisch neergezet en de kolenwinning op zich wordt ook uitgebreid beschreven. Na afloop van het boek kun je niets anders dan concluderen dat je aardig wat kennis hebt opgedaan over de mijnbouw. Misschien is dat nu juist het probleem met dit boek. De auteur gaat te veel uit van de feiten en ziet daarbij over het hoofd dat daardoor de eventuele spanning de kop in wordt gedrukt.

Halverwege het boek trakteert Grisham de lezer met een verrassende wending, wordt het daardoor even spannend, maar dat is echter van korte duur. Naarmate de ontknoping nadert, gaat het tempo enigszins omhoog en neemt de geringe spanning ook een beetje toe. Als je daarbij ook in ogenschouw neemt dat sommige ontwikkelingen voorspelbaar zijn, dan kun je niet anders zeggen dat Dilemma niet het niveau heeft van een thriller die je van deze auteur verwacht en zeker hoopt.

Zoals gezegd, zit het met de schrijfstijl van Grisham wel goed. Deze is altijd vlot, onderhoudend en voor iedereen te begrijpen. In Dilemma is dat niet anders. Zijn belangrijkste personage, Samantha, heeft echter niet de sterke persoonlijkheid die bij personages in zijn andere boeken wel voorkomt. Want soms komt ze over als wat naïef en weet, misschien daardoor, ook niet aldoor wat ze wil. Het mag duidelijk zijn dat deze Grisham niet zijn beste is. Maar echt slecht is het ook weer niet.

Waardering: 2,5/5

Boekinformatie
Auteur: John Grisham
Titel: Dilemma
ISBN: 9789044983586
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2014

Beschrijving
Durf jij alles achter te laten in de hoop dat het vanzelf weer goed komt? Hier, in al mijn eenzaamheid, heers ik over al mijn verliezen. Nooit heb ik meer geleefd, meer uitgekeken naar alles wat ik nog kwijt zal raken. Tot ik helemaal alleen, in de steek gelaten door iedereen die me zou beschermen, schaakmat sta en de essentie proef. En plots besef: daar draait het om. Ik snap het helemaal. Daar draait het om. Tristan werkt als podiumbouwer voor een band. Hij reist de wereld rond en leeft in een droom. Maar zijn verleden laat hem niet los. Hij wordt heen ­en ­weer geslingerd tussen vele emoties. Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het grote verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan.

Recensie
Nadat de Vlaming Piet Baete zijn opleiding Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven had afgerond, vertrok hij naar de Verenigde Staten waar hij aan de Universiteit van Los Angeles een cursus scenarioschrijven volgde. Na zijn terugkeer in België heeft hij gewerkt als scenarist voor onder andere de serie Team spirit dat door VTM werd uitgezonden. Daarnaast heeft hij voor de bekende politieserie Aspe twee afleveringen geschreven. In 2007 debuteerde hij met de thriller Dromen van de dood. Na een schrijfstilte van vier jaar is in september 2016 Baetes eerste roman Wie niet weg is  verschenen.

Tristan en Clarisse kennen elkaar al vanaf de basisschool dus was het voor iedereen in hun omgeving een vanzelfsprekendheid dat ze een stel zouden worden. Op een dag besluiten ze om tijdelijk uit elkaar te gaan om daarna door het lot te laten bepalen hoe het verder met en tussen hen zal gaan. Omdat Tristan Clarisse mist, gaat hij, zonder dat hij een specifiek doel heeft, naar haar op zoek. Hij vindt haar niet en om toch wat om handen te hebben, gaat hij aan het werk als podiumbouwer voor een band. Tijdens de tour ontmoet hij verschillende nieuwe mensen met wie hij in gesprek gaat, waar hij een relatie mee krijgt of waarbij hij intrekt. Toch kan hij zijn verleden niet loslaten. Totdat hij de omstandigheden accepteert zoals deze zijn.

Wie niet weg is wordt grotendeels verteld vanuit het perspectief van Tristan en is daardoor in de ik-vorm geschreven. Baete heeft dit op een dusdanige manier gedaan dat je het gevoel hebt dat Tristan het verhaal alleen maar tegen jou, de individuele lezer, vertelt. Dit geeft een verbondenheid met Tristan, alsof je hem al jaren kent. De momenten dat Tristan dialogen met anderen heeft, zijn voor de lezer wat afstandelijker, maar zeker niet minder boeiend of interessant. Want de meeste van deze personages zijn stuk voor stuk bijzondere en intrigerende personen.

Hoewel dit boek absoluut geen thriller is, heeft de auteur wel degelijk een spanningsveld gecreëerd. Want wat is er met Clarisse gebeurd en waar is ze nu? Wellicht heeft het feit dat Baete eerder vijf thrillers heeft geschreven een rol gespeeld bij het schrijven van dit boek. De hiervoor gestelde vragen zorgen er sowieso voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar het lot van Clarisse, maar ook hoe het Tristan verder zal vergaan en of hij haar nog zal vinden. Naarmate het eind van het verhaal dichterbij komt, wordt dat steeds meer duidelijk en eindigt het vervolgens in een verrassende en enigszins emotionele ontknoping.

De zoektocht van Tristan is meer dan alleen het vinden van Clarisse. Want hoe meer je over hem te weten komt, hoe meer je ervan overtuigd raakt dat hij ook op zoek is naar zichzelf. Dat hij wil weten wie hij werkelijk is en wat hij met zijn leven wil. De reis die hij met de band maakt, maar ook de ontmoetingen die hij onderweg heeft, lijken daarom een wijze levensles voor hem te zijn. Het laatste hoofdstuk lijkt zelfs een boodschap voor de lezer te bevatten. In ieder geval is het er een waarover nagedacht kan worden.

In het boek komen thema’s als verdriet, emotie, vriendschap, onzekerheid, maar ook geluk en blijdschap voor. Baete heeft deze allemaal samengevoegd in een verhaal dat voor een groot deel in een prachtige en soms prozaïsch aandoende stijl geschreven is. De auteur toont met Wie niet weg is aan dat hij een veelzijdig schrijver is die in het literaire genre ook uitstekend de weg weet te vinden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Piet Baete
Titel: Wie niet weg is
ISBN: 9789401398391
Pagina’s: 200
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Mahony is als kind in de steek gelaten door zijn moeder. Jaren later keert hij terug naar zijn geboortedorp, een Twin Peaks-achtige setting, om uit te zoeken wat er is gebeurd. Zijn gegraaf in het verleden – niet des dorps – veroorzaakt rumoer. Zijn moeder Orla was een rebelse tiener, die het dorp liever kwijt was dan rijk. En bovendien laten allerlei verdwenen gewaande dorpsgenoten ineens hun gezicht zien. Leeft Mahony’s moeder nog? Of zien de dorpsbewoners dingen die er niet zijn? Niemand laat iets los, alhoewel Mahony zeker weet dat de dorpelingen meer weten.

Recensie
Voordat de in Londen opgegroeide Jess Kidd (1973) zich op schrijven richtte, heeft ze onder andere gewerkt als begeleider gespecialiseerd in het niet-aangeboren hersenletsel, als persoonlijk assistent van een rector en als beheerder van een plaatselijk buurthuis. Na haar studie heeft ze een doctorsgraad (PhD) in creatief schrijven gehaald. Hierin geeft ze ook les. De laatste rite is haar debuut als schijfster en momenteel zit ze in de afrondende fase van haar tweede en derde boek. Het schrijven van een vierde is gepland en daarnaast werkt ze ook nog aan een verhalenbundel.

De zesentwintigjarige Mahony keert terug naar het dorp waar hij geboren is. Als baby is hij door zijn moeder in de steek gelaten en nu wil hij uitzoeken wat er destijds is gebeurd. Zijn komst zorgt voor veel beroering en niet iedereen vindt dat hij in het verleden gaat graven. Mahony’s moeder, Orla Sweeney, was in haar tienertijd namelijk vrij opstandig en vrijgevochten. De meeste bewoners van het dorp zagen haar liever vertrekken. Mahony is ervan overtuigd dat de dorpsbewoners meer over zijn moeder weten dan ze eigenlijk kwijt willen. De vraag voor hem is nu of zijn moeder wel of niet leeft. In zijn zoektocht naar de waarheid krijgt hij soms hulp uit onverwachte hoek. Want veel verdwenen gewaande bewoners van het dorp laten plotseling hun gezicht zien.

Het grootste deel van het verhaal speelt zich af in 1976, dat als het heden kan worden beschouwd. Mahony gaat hierin op zoek naar de werkelijke toedracht van de verdwijning van zijn moeder Orla Sweeney. Dit heden wordt af en toe afgewisseld met flashbacks waarin meer duidelijkheid wordt gegeven over wat er zesentwintig jaar eerder met haar is gebeurd. Door deze opzet blijft het door Kidd gecreëerde spanningsveld tot zo goed als het einde van het verhaal behouden en ben je als lezer vanaf het begin betrokken bij Mahony’s zoektocht naar het nooit verhelderde mysterie.

De talrijke personages die in het boek voorkomen, de schrijfster heeft er wel voor gezorgd dat het overzicht behouden blijft, zijn stuk voor stuk intrigerend en geven het verhaal meer betekenis en daardoor ook meer dan voldoende diepgang. Daarnaast heeft Kidd de mystieke sfeer in een klein Iers plattelandsdorpje uitstekend neergezet. Uit alles maak je op dat de tijd daar enigszins stilgestaan heeft waardoor het lijkt dat het dorpje in de jaren vijftig of zestig is blijven hangen.

Jess Kidd hanteert in De laatste riten een niet alledaagse en gebruikelijke schrijfstijl. Met vaak prachtig geformuleerde literaire zinnen blijft het boek van de eerste tot de laatste bladzijde boeien. De geheimzinnigheid, het bovennatuurlijke en de soms humoristische situaties en dialogen geven het bovendien een extra dimensie mee. Toch kan er af en toe, en dat is waarschijnlijk te wijten aan de vertaler, een kanttekening geplaatst worden bij een paar regelmatig terugkerende woorden. Het tegenwoordig zo populaire ‘o ja joh’ komt een paar keer in het boek voor. Deze drie woorden passen echter niet in het verhaal en zeker niet in het tijdsbeeld waarin het zich afspeelt.

Er komen enkele elementen in het verhaal voor waarvan je kunt zeggen dat ze bij een thriller horen. De continu aanwezige onderhuidse spanning van het willen weten en de ontknoping zijn daar goede voorbeelden van. Desondanks heeft het boek veel meer kenmerken van een bijzonder goede literaire roman dan van een literaire thriller. Maar onder welke categorie het boek ook geplaatst wordt, Jess Kidd heeft met De laatste riten sowieso een veelbelovend debuut geschreven.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jess Kidd
Titel: De laatste riten
ISBN: 9789402717501
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Ondanks het vroege verlies van haar moeder heeft Sylvie het helemaal gemaakt: niet alleen is ze nog altijd een succesvol model, ze is ook host van een populaire talkshow op de radio. Tot een anoniem telefoontje van een luisteraar al het verdriet van de dood van haar moeder weer naar boven haalt. Vooral als blijkt dat niets is wat het lijkt te zijn. Psychologe Kathleen Verlinden probeert Sylvie zo goed mogelijk bij te staan, maar blijft ondertussen zelf nauwelijks overeind door de moeilijke keuzes waar ze voor staat.

Recensie
Toen de Vlaamse schrijfster Anja Feliers nog maar elf jaar oud was, overleed haar moeder. Op dat moment besloot om daar een keer een boek over te schrijven. Tien jaar later, in 1993, was dat boek een feit, maar het werd toen niet uitgegeven. Dat gebeurde,  nadat ze het tot fictieve jeugdroman had bewerkt, pas in 2004. Dit titel van dit debuut was Donkere kamers. Hierna schreef ze nog een aantal romans voor de jeugd, maar omdat de verhalen te heftig werden, is ze overgestapt naar het op volwassenen gerichte thrillergenre. Binnen dit genre debuteerde ze in 2010 met Verleid me. De nieuwste thriller Kwijt, waarin Kathleen Verlinden opnieuw een rol speelt, is in 2016 verschenen.

Sylvie, die haar moeder op jonge leeftijd is verloren, is een succesvol fotomodel, maar ook presentatrice van populaire talkshow op de radio. Als ze op een avond haar show presenteert, krijgt ze een anonieme luisteraar aan de telefoon die haar confronteert met het verlies van haar moeder waardoor het verdriet weer bovenkomt. Deze luisteraar, een vrouw, vertelt in de uitzending dingen die niemand kan weten. Ondertussen heeft Josje, de zevenjarige en zo goed als blinde dochter van Sylvie, haar eigen problemen. Ze krijgt ’s nacht regelmatig bezoek van een vrouw die zegt dat ze haar oma is. Om alles beter te kunnen begrijpen maakt Sylvie voor haarzelf, maar ook voor Josje een afspraak bij psychologe Kathleen Verlinden. Kathleen helpt haar, maar heeft ook haar eigen problemen die ervoor zorgen dat voor een moeilijke keuze komt te staan.

Het verhaal, dat uit drie delen bestaat, wordt vanuit het perspectief van een aantal personages verteld, maar de belangrijkste zijn Sylvie, Kathleen en in wat mindere mate Josje. Dat van Katheen is in de ik-vorm geschreven en dat van de overige personages over het algemeen in de derde persoon. Om te voorkomen dat de wisseling tussen de diverse personages verwarrend kan zijn, heeft Anja Feliers ervoor gekozen boven ieder hoofdstuk de naam van degene uit wier of wiens perspectief het wordt verteld te vermelden. Dit werkt verhelderend.

In principe is Kwijt een thriller, maar eigenlijk is het meer dan dat. Want ook psychologische aspecten komen in het boek naar voren en Feliers geeft de lezer de indruk dat het bovennatuurlijke eveneens een rol in het verhaal speelt. Deze drie elementen zorgen ervoor dat het boek een redelijk goede mix van spanning, diepgang en zelfs wat geheimzinnigheid heeft. Daarnaast heeft het een aantal onverwachte ontwikkelingen waardoor de lezer af en toe op het verkeerde been wordt gezet. Vooral aan het eind van het verhaal, waar het wat zoetsappig dreigt te worden, komt een verrassende plotwending goed tot zijn recht.

Toch zijn er ook wel wat kritische kanttekeningen bij het boek te maken. Josje is zeven jaar, maar de dialogen van haar horen niet bij een kind van deze leeftijd. Ondanks dat van het meisje wordt gezegd dat ze slim is. Ook lijkt het dat Josje niets van de ‘boze’ buitenwereld te weten mag komen. Sylvie doet te veel aan overbescherming. Dit komt toch wat onrealistisch over. Helaas was het ook vrij snel duidelijk wie werkelijk niet te vertrouwen is. Het waarom van deze onbetrouwbaarheid was daarentegen dan weer niet voorspelbaar.

Het verhaal van Kathleen blijkt een vervolg te zijn van voorgaande boeken. Desondanks is het heel goed mogelijk om Kwijt als zelfstandig verhaal te beschouwen. Wil je echter weten hoe ze zich vanaf de eerste thriller heeft ontwikkeld, dan verdient het aanbeveling om ze in volgorde te gaan lezen. Kwijt is in ieder geval geen onaardig verhaal geschreven in een vlotte en prettig leesbare stijl.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Anja Feliers
Titel: Kwijt
ISBN: 9789401438407
Pagina’s: 360
Eerste uitgave: 2016