Beschrijving
Het succes lijkt Roberto Zenier, bevelhebber van de Venetiaanse vloot, aan te komen waaien. Op een mooie dag in 1537 ontmoet hij de twee vrouwen die een grote rol in zijn leven gaan spelen: Bettina, een levenslustig hoertje met ambitie, en de bescheiden, adellijke Portia, aan wie hij zijn hart verliest.

De vader van Portia betrekt hem bij een geheim, winstgevend project dat te maken heeft met de recente ontdekking van Amerika. Hij belandt ermee in een web van gewelddadige intriges, maar kan
de stad ontvluchten wanneer hij het bevel krijgt om het Griekse havenstadje Paxos voor Venetië te heroveren op de Turken. Zijn missie slaagt glansrijk, en hij verheugt zich op het weerzien met Portia. Terug in Venetië wacht hem een onaangename verrassing. Een persoonlijke opdracht van de doge leidt tot een bloedstollende ontknoping.

Venetiaans vuur is een indrukwekkende historische thriller waarin je het zestiende-eeuwse Venetië bijna kunt horen, ruiken en voelen.

Recensie
Omdat hij altijd al interesse in schrijven had, is Sybren Kalkman zich na zijn pensionering, hij heeft het grootste deel van zijn carrière bij accountants- en adviesorganisatie KPMG gewerkt, daar intensiever mee bezig gaan houden. Kalkman heeft een groot aantal publicaties op zijn naam staan, vooral op financieel gebied. Zijn eerste thriller, De dood op wintersport, schreef hij in 2000. Hierna volgden nog een aantal financiële thrillers met oud-accountant Rob van Dam als vast personage. Zijn nieuwste boek, de historische thriller Venetiaans vuur, speelt zich af in het Venetië van 1537. Een voor de hand liggende keuze aangezien de auteur lid is van ‘De poorters van Venetië’.

De succesvolle kapitein van de Venetiaanse vloot, Roberto Zenier, wordt ontboden bij Ernesto Gennari, een belangrijk man in Venetië en afstammend uit een beroemd geslacht. Gennari heeft zijn financiële hulp nodig bij een geheim project dat met het onlangs ontdekte Amerika te maken heeft. Hoewel niet van harte, stemt Zenier onder zijn voorwaarden in met het project. Tijdens zijn afspraak ontmoet hij Gennari’s dochter Portia, waar hij meteen weg van is. Portia is echter niet de enige vrouw in Roberto’s leven. Regelmatig deelt hij het bed met Bettina, een jonge prostituee. Vlak na zijn toezegging krijgt Zenier de opdracht om het Griekse havenstadje Paxos op de Turken te heroveren. Als hij geruime tijd later terug is in Venetië krijgt hij een opdracht van de doge. Waardoor zijn eigen leven in gevaar komt.

Bijna iedereen heeft wel eens afbeeldingen gezien uit de zestiende eeuw. Of een televisieserie of film die zich in die periode, of eventueel een korte tijd later, afspeelt. Ze ademen altijd een bepaalde sfeer uit en precies die sfeer komt, en dat is in feite al vanaf het begin, in Venetiaans vuur, bijzonder goed tot uiting. De macht van de Republiek Venetië, de losbandigheid van de bewoners, de verschillen tussen de rijken en armen, de onderlinge verstandhoudingen tussen de mensen, maar ook het leven in, en inherent daaraan, het verval van de stad komen alle in het boek naar voren.

Het verhaal, dat uit vier delen bestaat, speelt zich grotendeels in Venetië af. Kalkman heeft in de persoon Zenier iemand gecreëerd die regelmatig lyrisch over zijn stad spreekt. Omdat de auteur zo enorm betrokken is bij Venetië lijkt het een lofzang van de schrijver zelf. Het tweede deel van het boek, dat zich in en bij Paxos, een Grieks havenstadje, afspeelt, is het meest oninteressante van het verhaal. Het beschrijft, in dagboekvorm, vooral de mijmeringen van Zenier over Portia. Daarnaast wordt de verveling van de oorlog, een beetje tot vervelens toe, uitvoerig in beeld gebracht. De enige conclusie die over dit deel getrokken kan worden, is dat het volkomen overbodig is. Het heeft voor het eigenlijke verhaal van geen enkele toegevoegde waarde.

Venetiaans vuur is een over het algemeen vlot geschreven, maar niet voortdurend interessant boek. De historische feiten kloppen allemaal, Kalkman heeft prima research gedaan, maar het nadeel van alle historiek is dat het ten koste gaat van de toch al minimaal aanwezige spanning. Af en toe maakt de auteur gebruik van een aantal plotwendingen. Helaas springt hij daarbij van de hak op de tak waardoor de lezer het overzicht soms kwijt raakt en het verhaal wat rommelig wordt. Jammer, hoewel niet erg van invloed op de beleving van het boek, is dat het voor een ervaren thrillerlezer al vrij snel duidelijk is wie de ‘bad guy’ is.

Dat Sybren Kalkman kan schrijven valt niet te ontkennen. Hij heeft immers voldoende schrijfervaring. Nadeel is echter dat hij te veel van zijn eigen interessegebied uit lijkt te gaan en zich te weinig in de lezer verplaatst heeft. Venetiaans vuur is daardoor als thriller niet geslaagd. Voor de in Venetië geïnteresseerde geschiedenisliefhebber kan het daarentegen wel een aardig boek zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Sybren Kalkman
Titel: Venetiaans vuur
ISBN: 9789462970397
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Elin ligt op de grond, gevangen in pijn, bloedend. Het leven stroomt uit haar lichaam. Balancerend tussen leven en dood herbeleeft ze haar verleden – hoe ze op een dag ontdekte dat haar bestaan een grote kluwen leugens was. En hoe ze de waarheid dacht te kunnen vinden door te gaan werken in een tbs-kliniek. Maar aan elk antwoord dat ze vond, hing een prijskaartje.

Recensie
Nadat Ilse Ruijters in 2008 de IVIO Andries Greinerprijs, een aanmoedigingsprijs voor Flevolands schrijftalent, won, zegde ze haar baan in loondienst op. Het prijzengeld besteedde ze aan een nieuwe laptop, waarna ze als freelance publicist aan het werk ging. Deze carrièreswitch was succesvol, want ze schreef onder andere voor Cosmopolitan, Fab! en Lifestyle Almere. Ook won ze nog een aantal andere schrijfwedstrijden. In 2014 verscheen haar bijzonder goed ontvangen debuutthriller De onderkant van sneeuw, waarmee ze in 2015 de Hebban Thriller Debuutprijs won. Op 1 oktober 2016 lag haar tweede thriller, Later als ik dood ben, in de winkel.

Elin heeft altijd met demente bejaarden gewerkt, maar omdat ze zegt dat ze eens wat anders wilde, heeft ze een baan als sociotherapeut in een tbs-kliniek geaccepteerd. Heeft ze dit gedaan omdat ze écht aan verandering toe was of is er een andere reden dat ze dit werk, waarvoor ze eigenlijk de kwalificaties niet heeft, heeft aangenomen. In de kliniek krijgt ze met de zwaarste en gevaarlijkste criminelen te maken. Onder hen bevindt zich de voor meervoudige moord veroordeelde Rem Honsbroeck. Elin wordt aangewezen als zijn mentor. Ze gaat echter verder dan dat alleen. Daardoor komt haar relatie met Rem in een heel ander daglicht te staan. Maar is dit er ook de oorzaak van dat Elin in een hachelijke situatie terechtkomt?

Later als ik dood ben begint met het gedicht ‘Pullover’ uit Gerrit Achterberg’s bundel Zestien. De reden waarom wordt later in het boek duidelijk. Dit, maar vooral de proloog die ook enigszins als een gedicht leest, zorgen ervoor dat je nieuwsgierig wordt naar wat er gebeurd is. Want dat er wat gebeurd is, maakt die proloog wel heel erg duidelijk. En als je in het eerste hoofdstuk de gespannen, bedreigende en intimiderende sfeer van Elin’s eerste dag in de tbs-kliniek voelt, is dat een veelbelovend begin van deze thriller.

Het verhaal, dat zich in chronologische volgorde, voornamelijk in het heden afspeelt, wordt afgewisseld met enkele flashbacks, maar ook een paar keer met een flash forward. In de flashbacks komt de lezer meer te weten over Elin, wat zich in het verleden in haar leven heeft afgespeeld, maar ook zijn ze, waar het niet over Elin gaat, belangrijk voor het verhaal in het heden. De flash forwards beschrijven een moord, maar geven niet prijs wat de toedracht is, wie hiervoor verantwoordelijk is en wie de slachtoffers zijn. Daardoor blijft de lezer continu in spanning zitten en vraagt zich regelmatig af wat er nog allemaal staat te gebeuren.

Doordat het verhaal vooral vanuit het perspectief van Elin wordt verteld, kom je vrij veel over haar te weten. In haar jeugd zijn dingen voor haar geheim gehouden waardoor ze nu met onverwerkte gevoelens te maken heeft. Dat uit zich vooral in de relatie met haar moeder. Dialogen met haar monden steevast uit in een botsing, vooral omdat ze niet écht met elkaar praten. Ruijters laat ook de tbs’er niet onbelicht. Uit alles is op te maken dat ze niet voor niets in een kliniek zijn opgenomen. Het geeft een realistisch beeld van deze mensen en de sociale stoornis waardoor ze niet in de maatschappij kunnen functioneren.

Later als ik dood ben is een regelrechte psychologische thriller die zich in hoog tempo afspeelt, regelmatig verrassende wendingen heeft en zowel een onderhuidse als bovenhuidse spanning kent. Soms lijkt het of de ontknoping enigszins voorspelbaar is, maar uiteindelijk is dat het toch weer niet. Daardoor word de lezer bij tijd en wijle op het verkeerde been gezet. Het laatste hoofdstuk beschrijft de mijmeringen van Elin. Vele, maar dan ook echt vele jaren later. Een mooie afsluiting die recht doet aan haar verhaal.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ilse Ruijters
Titel: Later als ik dood ben
ISBN: 9789044348132
Pagina’s: 283
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
De spelers van London City zijn klaar voor de wedstrijd tegen Olympiakos in Athene. Scott Manson houdt zijn spelers strak in de hand: geen alcohol, geen bezoeken aan nachtclubs en ook vrouwen zijn verboden. Het plan is om direct na de wedstrijd terug te vliegen voor de cruciale Premier League-wedstrijd tegen Silvertown Ducks.

Manson had alleen geen rekening gehouden met een dodelijk ongeval op de grasmat. Bekim Develi, de sterspeler van City, stort halverwege de wedstrijd dood neer. De autoriteiten hebben echter hun handen vol aan de stakingen, rellen en crisis die Griekenland teisteren en zitten niet te wachten op een onderzoek. Manson zal de waarheid zelf moeten achterhalen – en snel ook, want de competitie wacht.

Recensie
Omdat er geen enkele schrijver was die een thriller over voetbal geschreven heeft, besloot Philip Kerr dat wel te doen. Kerr, die zelf supporter van de Engelse club Arsenal is, wilde daar verandering in brengen, ook omdat de autobiografieën over voetballers saai en onleesbaar zijn. Transfermaand, dat in 2015 is uitgegeven, was zijn eerste voetbalthriller in een voorlopige serie van drie. De hand van God is de tweede en is in september 2016 verschenen. Hiervoor schreef de auteur vele andere thrillers, maar ook kinderboeken. Zijn trilogie met Bernie Günther, Duits politieman en privé-detective, zorgde ervoor dat hij wereldwijde bekendheid kreeg.

De hoofdstedelijke voetbalclub London City heeft een succesvol seizoen achter de rug en mag daardoor uitkomen in de lucratieve Champions League. Om in het hoofdtoernooi uit te mogen komen, moeten ze in de voorronde eerst het Griekse Olympiakos Piraeus zien te verslaan. Scott Manson, de coach van London City, heeft zijn spelers opgedragen geen alcohol te gebruiken, geen nachtclubs te bezoeken, maar ook vrouwen zijn verboden. Tijdens de eerste wedstrijd in Griekenland maakt sterspeler Bekim Develi een vreemde val. Ondanks reanimatie komt hij te overlijden. Het voetbalteam mag het land daardoor niet verlaten. Het land heeft echter ook nog te lijden onder de crisis waardoor er diverse stakingen plaatsvinden. Omdat Manson zo snel mogelijk naar Londen terug wil vliegen, begint hij zelf met een onderzoek naar de dood van Develi.

‘Vergeet de Special One…’, zijn de eerste vier woorden van de proloog. Hier had beter kunnen staan: ‘Vergeet de inleiding…’. Want dit is alleen maar het mopperende relaas van voetbalmanager/-coach Scott Manson. Het is niet interessant en voegt in feite niets toe aan het eigenlijke verhaal. Dat verhaal draait vanaf het eerste hoofdstuk vooral om voetbal en de wereld daaromheen. Het thrilleraspect begint ongeveer op een kwart van het boek en pas nadat sterspeler Develi komt te overlijden, waarna Scott Mason zijn eigen onderzoek begint.

Uit het verhaal blijkt overduidelijk dat Kerr gedegen research heeft gedaan en goed weet hoe het er achter de schermen bij een voetbalclub, maar ook bij het voetbal in het algemeen, aan toegaat. Actuele problemen als omkoping, corruptie, matchfixing en voetbalgeweld komen allemaal in het boek naar voren. Behalve deze typische voetbalissues heeft de auteur ook oog voor de situatie in Griekenland. Dat het land in financiële problemen zit en daardoor zo goed als failliet is, maakt eveneens deel uit van het verhaal.

Doordat Kerr gebruikmaakt van bestaande namen, alleen alles en iedereen rond London City is fictief (hoewel je soms wel de indruk krijgt dat sommige personages ontleend zijn aan bestaande personen), is het voetbalgedeelte van het verhaal vrij realistisch. Iets ongeloofwaardiger wordt het als Scott Manson zelf op onderzoek uitgaat, de politie van Athene wat leugens op de mouw speldt en tussendoor zijn elftal ook nog naar de hoofdronde van de Champions League loodst. Dit heeft echter geen nadelige invloed op het boek. Integendeel, het wordt er zelfs interessanter door.

De hand van God is een op zichzelf staand verhaal met een aantal terugkerende personages. Vanwege dat laatste is het een pré om voorafgaand aan dit boek eerst Transfermaand te lezen, maar noodzakelijk is dit niet. Zeker is wel dat het boek vooral gericht is de mannelijke voetbalminnende thrillerlezer, maar vrouwelijke lezers die van deze sport houden, zullen het boek ongetwijfeld ook kunnen waarderen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Philip Kerr
Titel: De hand van God
ISBN: 9789022572245
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Op een bouwsteiger midden in Berlijn wordt een gruwelijke vondst gedaan: drie lichamen, gewikkeld in tape, hangen aan de metalen buizen. De excentrieke profiler Emma Carow – voor gewone mensen is ze bang, maar seriemoordenaars begrijpt ze – wordt op de zaak gezet. Door haar onconventionele manier van werken botst ze nogal eens met haar collega’s van de recherche, maar met haar briljante geest denkt Emma al snel een andere kant op dan het onderzoeksteam. Daarmee zet ze haar toekomst – en haar leven – op het spel.

Recensie
Astrid Ule kwam begin jaren negentig naar Berlijn waar ze reclameteksten voor bier en satirische teksten voor televisieprogramma’s schreef. In een café werd ze aangesproken door twee mannen. Een van hen was de Amerikaanse journalist Erik Hansen die in München studeerde. Ule vertelde dat ze het daaropvolgende weekend naar een Haloweenfeest zou gaan, Hansen ontdekte waar het feest plaatsvond en trof haar opnieuw. Vanaf dat leven en werken ze samen en hebben diverse scenario’s geschreven. Negendoder is, onder het pseudoniem Ule Hansen, hun eerste thriller.

In het centrum van Berlijn worden drie lichamen gevonden, hangend aan metalen buizen en, op de gezichten na, geheel met ducttape omwikkeld. Emma Carow, proflier bij de Berlijnse politie, krijgt, hoewel ze geen recherchewerk mag doen, de zaak toegewezen. Omdat ze anders is anderen en er een eigen manier van werken op nahoudt, gebeurt het regelmatig dat ze met haar collega’s van de recherche in conflict komt. Na de eerste vondst worden nog meer lichamen gevonden die op dezelfde manier verpakt zijn. In Emma’s hoofd vormt zich steeds meer een beeld van de dader, maar als ze deze met het onderzoeksteam deelt, blijkt dat ze in een heel andere richting denkt dan hen. Dit kan haar haar carrière kosten, maar ook haar leven.

Het eerste hoofdstuk bestaat uit een eerste kennismaking met Emma. Hierin wordt het al meteen duidelijk dat ze met een onverwerkte persoonlijke gebeurtenis te kampen heeft. Wat dit geweest is, is hier wel uit op te maken, maar dat er in het vervolg van het verhaal op teruggekomen wordt, is eveneens te merken. Dat maakt nieuwsgierig. Als Emma in de daaropvolgende hoofdstukken het dossier over de gevonden lichamen doorneemt, is de spanning ook al meteen voelbaar. Een dergelijk begin is vaak al toonzettend voor het vervolg van een boek.

Dit vervolg is er een die er zijn mag. Het verhaal spreekt, doordat gebruik gemaakt wordt van geografisch bekende namen, redelijk goed tot de verbeelding. De dialogen zijn realistisch en de politiebesprekingen worden ook waarheidsgetrouw neergezet. De vraag waarom de lichamen dusdanig zijn gepositioneerd en de spanning die dat met zich meebrengt, zorgen ervoor dat het boek van begin tot eind blijft boeien. Daarnaast is het een vlot verhaal geschreven in een onderhoudende en gemakkelijk leesbare stijl en heeft het voldoende verrassingen die ervoor zorgen dat de spanning verhoogd wordt.

Negendoder is hoe dan ook een originele thriller, maar een aantal situaties doet desondanks wel wat clichématig aan. Het gedrag van een aantal van Emma’s collega’s komt bijvoorbeeld namelijk vaker voor in boeken, maar vooral in televisieseries. Dit is echter niet storend en wordt nergens herhalend of vervelend. Ook een aantal kleine details lijkt niet helemaal te kloppen. Want een zwerver die een eigen portemonnee heeft, is enigszins merkwaardig. Dit zijn echter maar kleinigheden die aan het boek geen afbreuk doen.

Het genre waarin het boek ondergebracht is, is thriller, maar eigenlijk is het meer dan dat. Door de problemen van Emma, maar ook door de manier van schrijven, heeft het ook literaire eigenschappen. In hoofdzaak is en blijft het boek, dat het eerste is van een trilogie, wel degelijk een spannend boek. Negendoder is al met al een uitstekend thrillerdebuut dat doet uitzien naar de volgende twee delen van de drieluik.

Boekinformatie
Auteur: Ule Hansen
Titel: Negendoder
ISBN: 9789024573356
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen.

Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft.

Recensie
De Frans-Ierse schrijfster B.A. Paris is opgegroeid in Engeland, heeft korte tijd in Nederland gewoon, maar is tegenwoordig woonachtig in Frankrijk. Samen met haar man heeft ze hier een talenschool, maar daarvoor heeft ze zowel in de financiële sector als in het onderwijs gewerkt. Achter gesloten deuren, de debuutthriller van Paris, is in Engeland bijzonder goed ontvangen. Het boel is inmiddels in meer dan dertig landen uitgegeven en Stone Village Productions heeft de filmrechten verworven.

Grace heeft een leuke baan waarvoor ze regelmatig naar het buitenland reist. Haar ouders ziet ze niet want die zijn geëmigreerd naar Nieuw-Zeeland. Met haar jongere zus Millie, die het syndroom van Down heeft, heeft ze een erg goede band. In een park ontmoet ze de charismatische advocaat Jack. Ze is meteen weg van hem en ook Millie vindt hem leuk. Grace en Jack trouwen en verhuizen naar het huis van hun dromen, waar Millie later ook bij hen in zal trekken. Hun huwelijksreis brengen ze door in Thailand en daar leert Grace de echte Jack kennen. Als ze weer terug in Engeland zijn, leert iedereen hen kennen als het perfecte koppel. Maar Grace wordt nooit gezien zonder Jack, gaat nooit ergens alleen naartoe en heeft ook geen baan. Is er soms meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt?

De hoofdstukken in Achter gesloten deuren spelen zich af in het heden en verleden. Het verleden begint achttien maanden eerder en kruipt langzaam naar het heden toe, waardoor steeds meer uit de doeken gedaan wordt hoe het komt dat Grace zich in haar huidige situatie bevindt. Door de flashbacks leer je, zeker in het begin van het verhaal, Grace iets beter kennen en kom je ook wat meer over haar achtergrond te weten. Voor Jack geldt dit ook, maar wel in mindere mate. Hoewel je wel wat over beiden te weten komt, blijven de personages in het boek over het algemeen toch vrij oppervlakkig.

Het is waarschijnlijk de bedoeling van Paris dat de sprongen van heden naar verleden spanning in het verhaal moeten brengen. Dat is mislukt want juist die overdaad aan flashbacks zorgt ervoor dat iedere vorm van spanning de kop in wordt gedrukt. Veel situaties zie je daardoor al van mijlenver aankomen. Dit is overigens niet het enige voorspelbare in het boek. Ook het gedrag en de bedoelingen van Jack waren al in het eerste hoofdstuk te voorspellen. Dergelijk elementen zijn niet uniek in psychologische thrillers.

B.A. Paris weet met haar boek wel te bereiken dat de lezer Jack als een bijzonder onsympathiek persoon ziet. Een soort wolf in schaapskleren. Het is niet verwonderlijk dat je je niet met hem kunt vereenzelvigen. Dat geldt in mindere mate voor Grace. Zij is in wezen een vrolijke, sterke en zelfbewuste vrouw, maar in de situatie waarin ze terechtkomt, is ze regelmatig kortzichtig. Ze kan ze niet naar waarde inschatten en komt daardoor nogal onnozel over. Dit had de auteur anders in kunnen kleden, want nu bestaat de kans dat je je toch wel wat aan Grace gaat storen.

Achter gesloten deuren is een boek dat dankzij de niet al te ingewikkelde schrijfstijl erg vlot leest. Ondanks de enorme successen in Engeland is het boek geen hoogvlieger. Daarvoor ontbreekt de spanning, is het te voorspelbaar en heeft het te weinig diepgang. Het is te hopen dat het volgende boek van Paris, dat in januari 2017 in Engeland op de markt verschijnt, wel de kwaliteit heeft die in dit boek ontbreekt.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: B.A. Paris
Titel: Achter gesloten deuren
ISBN: 9789026336898
Pagina’s: 353
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Na de dood van haar tante Eva wordt Sophie samen met haar nichten Isa en Lieke verzocht om naar Winterberg te komen voor het openen van het testament. Al snel blijkt dat Eva wel wat voorwaarden aan haar nalatenschap heeft gekoppeld en dat zorgt voor onrust onder de familieleden. Er ontstaat een fikse ruzie omdat Isa heel andere ideeën dan de rest heeft. De volgende dag is ze ineens verdwenen…

Recensie
Tot 2011, het jaar dat hij overleed, was Paul Goeken de auteur achter de boeken van Suzanne Vermeer. Dat laatstgenoemde een pseudoniem was, werd pas na de dood van Goeken bekendgemaakt. Goeken heeft onder eigen naam een aantal thrillers geschreven waarvan Hammerhead zijn debuut was. Zijn vijfde boek was All-inclusive, maar vanwege de afwijkende stijl besloot hij, in overleg met zijn uitgever, dit boek onder pseudoniem op de markt te brengen. De boeken van Vermeer, die stuk voor stuk goed zijn voor een plaats in de bestsellerlijst, zijn tot op de dag van vandaag een groot succes. Wie de huidige schrijver van deze boeken is, wordt geheim gehouden.

Vlak na de begrafenis van haar tante Eva ontvangt Sophie een brief van de notaris. Ze wordt in het testament genoemd als een van de erfgenamen, maar de wens van haar tante was dat het testament in Winterberg, waar ze een hotel runde, geopend wordt. In de wintersportplaats ontmoet ze de andere erfgenamen, haar nichten Lieke en Isa en haar om Dieter. Nadat de notaris het testament voorgelezen heeft, blijkt dat er aan een aantal voorwaarden voldaan moet worden. Dit zorgt voor onenigheid waarna Isa, die anders over de erfenis denkt, boos naar haar kamer gaat. Als ze de volgende dag niet bij een afspraak met de notaris verschijnt zoekt Sophie haar op en komt tot een schrikbarende ontdekking.

Het succes van de boeken van Suzanne Vermeer ligt waarschijnlijk aan het feit dat ze erg vlot lezen en dat de lezer zich tijdens het lezen niet al te veel hoeft in te spannen. Winterberg, dat het veertiende boek van de auteur is, is daar geen uitzondering op. Het concept van dit boek wijkt niet veel af van dat van de andere Vermeer-boeken. Het is luchtig geschreven, leest gemakkelijk weg en is niet diepgaand. Een aantal uren pretentieloos vermaak is met dit boek gegarandeerd.

Ondanks de diverse clichés die in het verhaal verwerkt zijn en de bij vlagen voorspelbare situaties is het boek niet vervelend om te lezen. Er zijn zeker momenten dat je wilt weten hoe het afloopt en wat er precies gebeurd is. De hoofdstukken waarin het verhaal vanuit het perspectief van Sophie en soms van Daan, haar man, verteld wordt, worden soms afgewisseld door enkele waarin een onbekende verteller het woord heeft. En juist die korte hoofdstukjes wekken aanvankelijk de nieuwsgierigheid.

De personages zijn over het algemeen niet uitvoerig uitgewerkt, maar voor een verhaal als dit is dat in feite niet echt noodzakelijk. Wat je als lezer moet weten, kom je te weten. En dat is op zich voldoende. De snelheid en spanning ontbreken in zeker de eerste helft van het boek. Pas nadat er een moord is gepleegd en de vermoedelijke dader gevangen is genomen, nemen beide toe. De laatste twintig bladzijden hebben, naar maatstaven van dit boek gemeten, zelfs een ‘moordend’ tempo.

Hoewel sommige omstandigheden en moment wat onwerkelijk overkomen, is Winterberg geen vervelend boek om te lezen. Wie op zoek is naar diepgang komt bedrogen uit, maar voor wie gewoon eens lekker ontspannen wil lezen, is dit een ideaal boek.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Suzanne Vermeer
Titel: Winterberg
ISBN: 9789400505100
Pagina’s: 231
Eerste uitgave: 2014

Beschrijving
De Special Forces van het Amerikaanse leger staan bekend om hun gespecialiseerde training en moed achter de vijandelijke linies. Maar er is een groep die nog geheimzinniger en nog dodelijker is. Een groep die bestaat uit de meest gevreesde mannen van deze planeet: de soldaten van het Ghost Recon team.

Als de Amerikaanse ambassadeur van Colombia is ontvoerd, vecht het Ghost Recon team zich door hordes rebellen heen om de man te redden. Maar tijdens hun missie ontdekken ze een nieuwe groep fundamentalistische moslims die wordt gesteund door Zuid-Amerikaanse drugskartels en rebellen. Het echte doel van de groep is veel angstaanjagender: de controle over de knelpunten in de Indische Oceaan en het stoppen van de oliehandel. Dit kan miljarden betekenen voor Zuid-Amerika, maar het zal ook zorgen voor economische chaos in de rest van de wereld. Terwijl de soldaten van het team hun prooi achtervolgen, komen ze er echter al snel achter dat hun echte vijand zich nog moet openbaren…

Recensie
De grote droom van Tom Clancy was een loopbaan als militair. Omdat hij vrij slechte ogen had, hij leed aan myopie, was dit een utopie en belandde hij na zijn studie in het verzekeringswezen. Ook had hij een nieuwe droom: het schrijven van een roman. Dat werd The hunt for Red October, dat in 1984 verscheen. Het boek kreeg goede kritieken en verkocht niet slecht. Pas vanaf het moment dat president Ronald Reagan het boek aanprees als perfect werd Clancy wereldberoemd en daarmee een van de meest succesvolle Amerikaanse schrijvers. Veel van zijn werk schreef Clancy samen met coauteurs. Strijdpunt is de nieuwste thriller die op naam van Clancy is uitgebracht, maar geschreven is door Peter Telep.

Het Ghost Recon-team is een geheimzinnig, maar ook dodelijk, onderdeel van het Amerikaanse leger. Het bestaat uit militairen die nergens voor terugdeinzen en geweld niet schuwen. Als in Colombia een CIA-officier door de FARC ontvoerd is, krijgt het Ghost team de opdracht hem uit handen van de rebellen te redden. Tijdens hun reddingsoperatie ontdekken ze dat de rebellen samenwerken met fundamentalistische moslims en drugskartels. De fundamentalisten hebben een angstaanjagend doel: macht en controle op een aantal strategische plekken in de Indische Oceaan, maar ook het stoppen van de oliehandel. Voor Zuid-Amerika is dit financieel lucratief, maar daarnaast zal het grote nadelige gevolgen hebben voor de rest van de wereld. Het Ghost-team zet de achtervolging in en krijgt daardoor te maken met hun vijanden.

Strijdpunt is de derde thriller in de Ghost Recon-serie. De boeken in deze serie zijn gebaseerd op de gelijknamige videogames. Deze games, die onder de categorie shooter-games vallen, blinken vooral uit door de overdaad aan geweld, maar militaire strategieën maken ook deel uit van dergelijke spellen. Dat deze beide ingrediënten eveneens in het boek voorkomen, is onvermijdelijk. Ze zorgen er echter niet voor dat het verhaal actie uitstraalt, laat staan dat er spanning in zit. Wat wel heel erg duidelijk naar voren komt, is dat de leden van het Ghost-team geweld lijken te verheerlijken, ze vinden het fantastisch en genieten ervan.

Een ander opmerkelijk feit is dat het boek overladen is met technische details van de hightech apparatuur die gebruikt wordt. Misschien interessant voor iemand die hierin geïnteresseerd is, maar voor de lezer die hier niets of weinig mee heeft, is het saaie kost. Deze apparatuur, vooral wapens, wordt wel nader verklaard, maar die uitleg straalt uit dat het letterlijk uit de Wikipedia overgenomen is. Gedetailleerde omschrijvingen van situaties of handelingen komen sowieso erg vaak voor in het verhaal. Een aantal daarvan doet zelfs helemaal niet ter zake. Het gevolg daarvan is dat de aandacht van de lezer afneemt.

Om het verhaal realistisch te laten zijn, heeft de auteur actuele en minder actuele gebeurtenissen in het boek verwerkt. In veel boeken werkt dit, maar niet in Strijdpunt. Een belangrijke oorzaak daarvan is dat het verhaal zich in te veel landen, maar ook in een te korte tijd, afspeelt. Het ene moment bevindt het team zich nog in Colombia, niet veel later in het Midden-Oosten en kort daarop alweer in Azië. En overal waar ze komen ontstaat een gewelddadige strijd die door het team succesvol wordt afgesloten. Het Ghost-team krijgt te maken met diverse crisissituaties, maar omdat dit er veel te veel zijn, zorgt het alleen maar veel verwarring. Het wordt daardoor bijzonder rommelig en ook te onwaarschijnlijk om voor realistisch door te kunnen gaan.

Het lijdt geen enkele twijfel dat Clancy en zijn coauteurs goede en succesvolle boeken geschreven hebben. Toch lijkt het erop dat de hoogtijdagen achter de rug zijn. Met als dieptepunt de boeken die gebaseerd zijn op een serie videogames, waar Strijdpunt dus deel van uitmaakt. In feite is het een boek dat nooit geschreven had moeten worden.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Tom Clancy & Peter Telep
Titel: Strijdpunt
ISBN: 97890024573394
Pagina’s: 301
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Het is winter in Kaapstad. Mace Bishop en Pylon Buso beschermen toeristen en politici in de alledaagse routine. Tot op een dag een toerist wordt ontvoerd en de zaak snel uit de hand lijkt te lopen. Bishop moet vechten voor zijn eigen leven. De mooie en onheilspellende Sheemina February ligt immers altijd op de loer om wraak op hem te nemen. Bishops enige hoop is om haar eerder te vinden dan zij hem.

Recensie
Mike Nicol (1951) heeft als journalist meegemaakt dat in de jaren zeventig de bekendste township van Zuid-Afrika in vlammen opging. Vervolgens braken er rellen uit en begon de revolutie. Dit, maar ook het schrijven van non-fictieboeken, is van invloed geweest op de misdaadthrillers die Nicol geschreven heeft. De auteur geeft aan dat hij schrijft om zijn land te begrijpen en dat misdaadfictie dé manier is om over sociale, politieke en economische kwesties te schrijven. In zijn succesvolle Kaapstad-trilogie, die begon met Payback en eindigt met Black heart zijn deze elementen stuk voor stuk verwerkt.

Mace Bishop en Pylon Buso zijn de eigenaars van een beveiligingsbedrijf en beschermen toeristen en politici. In een winters Kaapstad zorgen ze deze keer voor de veiligheid van het rijke Amerikaans echtpaar Dinsmor, maar ook voor de belangrijke wetenschapper Max Roland. Veronica Dinsmor wordt, onder het oog van Mace en Pylon, voor de deur van het hotel waar ze verblijft ontvoerd. De politie wordt ingeschakeld, maar toch lijkt de zaak uit de hand te lopen en moet Mace voor zijn eigen leven vrezen. Over Max Roland komt steeds meer informatie boven water en lijkt hij niet te zijn wie zegt dat hij is. Behalve met deze problemen heeft Mace ook te maken met de onberekenbare advocate Sheemina February. Ze heeft zich voorgenomen om wraak op hem te nemen. Aan Bishop de taak haar eerder te vinden dan zij hem.

Op 27 juli bekijkt Sheemina February de opnamen van een beveiligingscamera. Vervolgens maakt het verhaal een klein uitstapje naar twee weken eerder, waarna een stap voorwaarts wordt gemaakt naar 23 juli. Vanaf dat moment begin het verhaal eigenlijk pas echt. Dat houdt niet in dat die twee eerstgenoemde situaties overbodig zijn. Zeker niet, want ze zijn in feite de rode draad van het verhaal. De scène met Sheemina wordt aan het eind van het boek zelfs nog overgedaan, maar dan vanuit een totaal ander perspectief.

Nicol heeft zich een stijl aangemeten die over het algemeen staccato is. De overvloed aan korte zinnen hebben soms wat weg van alleen maar een opsomming van feiten, maar samen met de, soms met humor doorspekte, dialogen vormt dit één geheel dat vlot en prettig leest. Desondanks wordt die humor wel eens iets te ver doorgevoerd waardoor het te geforceerd overkomt. De personages zijn stuk voor stuk bijzondere, maar wel sterke, figuren die allen een dubbele rol lijken te hebben of gehad lijken te hebben. Dat blijkt bijvoorbeeld halverwege het boek wanneer meer over Max Roland bekend wordt. Dat is overigens een van de weinige verrassende wendingen in het verhaal.

Black heart is het derde deel van de Kaapstad-trilogie en als je de eerste twee delen niet gelezen hebt, bekruipt je het gevoel dat je belangrijke en wezenlijke informatie mist. Dat ligt niet aan het verhaal in dít boek en het ligt zeker niet aan de auteur. De enige reden daarvan is het niet hebben gelezen van de twee voorgaande delen. Om dit derde deel goed te kunnen volgen en vooral te begrijpen, is het dus absoluut noodzakelijk Payback en Killer country eerst te lezen. Doe je dat niet, dan komt dit boek soms vrij verwarrend over.

Misschien is dit laatste deel van de Kaapstad- of ook Wraak-trilogie, de minste van de drie. Misschien ook niet. In ieder geval vallen er heel veel stukjes van de puzzel op zijn plaats en krijgen Mace Bishop en zijn dochter Christa uiteindelijk de rust waar ze al die tijd naar verlangden.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Mike Nicol
Titel: Black heart
ISBN: 9789044532661
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Het jongetje Anjo groeit op in een oude schuur, ergens op de eindeloze zandvlakte van Brazilië. Voor hem en vijf andere verweesde kinderen is elke dag een beproeving – er is nauwelijks eten en voortdurend worden ze blootgesteld aan de wrede grillen van hun ‘voogden’ en gasten.
Een eeuwigheid verder ligt een wereldstad met haar sloppenwijken. Twee jonge prostituees proberen zich er vol goede moed door het leven te slaan, terwijl ze dromen van een betere toekomst. Alles verandert als een van hen zwanger wordt.

In de stad zelf woont agente Elizabet, getrouwd met de hoofdcommissaris van politie die vecht tegen de corruptie in zijn korps. Ze heeft een goed huwelijk, een mooi huis en een huishoudster die haar dierbaar is, maar het ontbreekt haar aan dat ene.

Recensie
Roxane van Iperen heeft altijd al bewondering voor schrijvers gehad en ze hoopte ook ooit zelf eens een boek te schrijven. Omdat ze druk was met haar gezin en werk is het schrijven er nooit van gekomen. Tot ze een idee, dat al een tijdje in haar hoofd zat, begon uit te werken. Het resultaat is Schuim der Aarde, haar debuutroman. Behalve als schrijfster werkt ze als jurist, strateeg en publicist. Haar publicaties verschijnen onder andere in Het Financieele Dagblad, NRC Handelsblad en het Parool. Roxane is eveneens gastcorrespondent Brazilië voor De Correspondent, een digitaal nieuwsmedium.

Ergens op de sertão, een droog gebied in het noordoosten van Brazilië, leeft het jongetje Anjo. Hij woont daar samen met vijf andere kinderen en twee nogal wrede mannen. Ze krijgen regelmatig bezoek van truckers die zich met de kinderen mogen vermaken. Op een dag vindt er een dramatische gebeurtenis plaats en Anjo vlucht weg. Hij komt terecht in een wereldstad, een eind van de sertão vandaan. In een van de sloppenwijken van deze stad wonen de jonge prostituees Lucy en Angelica. Lucy wordt zwanger, wil het kind niet houden, maar brengt het toch op de wereld. Vanaf dat moment verandert haar leven. In de stad zelf woont Elizabet, agente en getrouwd met de hoofdcommissaris van politie. Elizabet heeft alles wat ze zich kan wensen, maar toch ontbreekt er iets dat haar helemaal gelukkig zal maken: een kind.

Het boek heeft drie verschillende verhaallijnen: de stad, de sertão en de berg. Hoewel het leven in ieder van deze gebieden verschillend is, heeft het toch ook overeenkomsten: de ellende die er heerst, maar ook de rauwheid die het leven in ieder van deze gebieden kent. Het maakt dan niet uit of je tot de zogenaamd betere klasse hoort of tot de paria’s. Uit ieder van de verhalen blijkt dat het nergens rozengeur en maneschijn is. Dat is door Van Iperen goed en indringend beschreven.

Vanaf het begin, maar eigenlijk ook na het lezen van de tekst op de achterflap, weet je dat het geen vrolijk boek zal zijn. Het geeft een realistisch beeld van de armoede die in een wereldstad kan heersen, dat de verstotenen nergens welkom zijn en daardoor afgezonderd leven, maar ook dat de mensen die in een sloppenwijk wonen hun bestaan zo aangenaam mogelijk maken zodat ze toch nog wat plezier in hun leven hebben. Het verhaal is daardoor bij vlagen aangrijpend, maar het heeft ook zijn aandoenlijke en vrolijke kanten.

Misschien lijkt het dat Schuim der aarde een moeilijk leesbaar boek is. Daar is echter geen sprake van, het leest zelfs onverwacht vlot. Komt dit doordat je tijdens het lezen het gevoel krijgt dat je deel uitmaakt van het verhaal? Waarschijnlijk wel. En dat is de verdienste van de schrijfster. Daarnaast zijn er zijn enkele momenten dat het verhaal spanning heeft, enkele verrassende wendingen heeft en zeker nieuwsgierig maakt. Want uiteindelijk wil je wel weten hoe het met ieder personage verloopt.

Schuim der aarde is een boek in een over het algemeen prachtige schrijfstijl. Sommige situaties worden niet bij naam genoemd, maar dusdanig beschreven dat je precies weet wat ze inhouden of wat er gebeurt. Aanvankelijk lijken de drie verhalen op zichzelf te staan, maar heel subtiel vloeien ze samen en hebben toch min of meer met elkaar te maken. Zowel tijdens het lezen, maar ook na het dichtslaan van de laatste bladzijde, moet je wat je gelezen hebt even verwerken. Het zet aan tot nadenken en is ook (weer) een eye-opener dat we het in ons eigen lang zo slecht nog niet hebben.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Roxane van Iperen
Titel: Schuim der aarde
ISBN: 9789048824205
Pagina’s: 367
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Wij mensen proberen al eeuwenlang de dieren te overheersen. Waarom helpen, beschermen en waarschuwen zij ons dan in tijden van nood? Pascale Noa Bercovitch beschrijft in dit unieke boek vele opvallende en onverklaarbare voorbeelden van bijzonder dierengedrag. Mooie, vaak diep ontroerende, maar ook humoristische verhalen over wolven, olifanten, honden, katten, leeuwen, gorilla’s, vogels, koeien en nijlpaarden – en hun bijzondere relatie met de mens.

Recensie
Pascale Noa Bercovitch (1967) is een in Frankrijk geboren Israëlische tv-journaliste, documentairemaakster en schrijfster. In haar jeugd was ze atletiekkampioen en nadat ze op haar zeventiende bij een treinongeluk haar beide benen verloor, probeerde ze de Paralympische zomerspelen van 1992 te halen en in 2007 sloot ze zich aan bij het Paralympisch roeiteam van Israël. In 1999 verscheen haar eerste boek, De jongen en de dolfijn, dat meteen een bestseller werd en in tien talen is vertaald. Haar tweede boek, De roep van de luipaard, is in 2001 uitgebracht.

Hoewel de mens het dier al sinds eeuwen probeert te overheersen, zijn er voldoende voorbeelden te vinden van dieren die mensen helpen, waarschuwen en beschermen als deze mensen in nood komen te zitten. Dit gedrag van dieren is vaak opvallend en in de meeste gevallen onverklaarbaar. Dieren hebben, en dan maakt het niet uit of het een hond, kat, wolf, gorilla of een olifant is, een bijzondere relatie met de mens. Ze bieden soms troost, zorgen voor gezelschap waardoor een mens weer op kan leven en zorgen met hun speciale krachten voor dat ze het leven van de mens verrijken.

Het verhaal begint met een nare ervaring van de schrijfster. Ze vertelt hoe ze haar beide benen is kwijtgeraakt en terwijl ze in het ziekenhuis lag, was haar enige afleiding een roodborstje dat haar door het raam aan zat te staren. Dit vogeltje, en een gesprek met haar uitgever, waren in feite de aanleiding om De roep van de luipaard te schrijven.

In het boek komen vragen naar voren hoe het kan dat een dier ernstige ziektes bij een mens kan ontdekken, hoe dieren emoties van hen kunnen aanvoelen, hoe het mogelijk is dat dieren natuurrampen ruim van tevoren voelen aankomen maar ook waarom ze met gevaar voor eigen leven de mens proberen te beschermen. Ondanks dat de wetenschap veel over dieren te weten is gekomen, heeft het op al deze vragen nog steeds geen antwoord. En wellicht komt dat antwoord er ook nooit. En daarvoor is De roep van de luipaard immers ook niet geschreven.

Waar het wel voor geschreven is, wordt in het begin van het boek uitgelegd. Het moest vooral gaan over dieren die mensen te hulp komen. Bercovitch heeft diverse verhalen en anekdotes verzameld waarin de bijzondere belevenissen van mens en dier tot uiting komen. Verhalen die ze tijdens haar reizen heeft opgeschreven, maar ook die haar toegestuurd zijn. Of alle verhalen echt gebeurd zijn, valt soms wel eens te betwijfelen. Een aantal daarvan komen namelijk wat onwerkelijk over. Toch kun je je niet aan de indruk onttrekken dat een dier meer aanvoelt en merkt dan je feitelijk zou denken. Dat wordt in alle opgetekende verhalen wel duidelijk.

Dit alles is over het algemeen in een prettige en leesbare stijl geschreven. Er zijn echter een paar gedeeltes in het boek die wat minder interessant en boeiend zijn. Deze lijken er vooral in opgenomen te zijn om wat meer uitleg en achtergrondinformatie te geven. Desondanks is De roep van de luipaard best de moeite waard om te lezen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Pascale Noa Bercovitch
Titel: De roep van de luipaard
ISBN: 9789044305272
Pagina’s: 223
Eerste uitgave: 2003