Beschrijving
Het is 1979. Als George Clare op een winterse namiddag uit zijn werk komt, vindt hij thuis het levenloze lichaam van zijn vrouw. Zijn driejarige dochter zit in de hal en kan niet zeggen wie er verantwoordelijk is voor haar moeders dood. George wordt in het moordonderzoek direct aangemerkt als hoofdverdachte.

Wat heeft zich in het huis afgespeeld? Welke geheimen hadden de Clares voor elkaar? Op subtiele wijze laat Brundage steeds meer doorschemeren over hun problematische huwelijk, hun relaties met vrienden en buren, en de gekwelde geschiedenis van de vorige bewoners van het huis.

Recensie
Nadat ze haar studie aan het Hampshire College afgerond had, ging Elizabeth Brundage naar de New York University filmacademie, was ze scenarioschrijfster bij het Amerikaanse filminstituut, behaalde ze haar MFA (Master of Fine Art) en won tijdens haar studie de James Mitchener Award. Vervolgens heeft ze, voordat ze zich toelegde op schrijven, lesgegeven op een aantal hogescholen en universiteiten. In 2005 verscheen Een slecht geweten, dat haar thrillerdebuut was. Haar nieuwste boek, Alles houdt op te bestaan, is in mei 2016 uitgegeven en werd in de Verenigde Staten overladen met complimenten.

In de nawinter van 1979 staat George Clare bij zijn buren voor de deur. Hij draagt zijn driejarige dochter Franny in zijn armen. George vertelt dat hij, toen hij van zijn werk thuiskwam, zijn vrouw Catherine levenloos aantrof, vermoord. De politie neemt de zaak in onderzoek en ziet in George de hoofdverdachte. Er is echter geen enkel bewijs, dus rijst al snel de vraag wat zich in het huis heeft afgespeeld. Hoe was de relatie tussen George en Catherine en hadden ze geheimen die ze voor elkaar verborgen hielden?

Na een korte proloog die de boerderij van de familie Hale behelst, begint Alles houdt op te bestaan op een sneeuwachtige middag in februari 1979. De dag dat het levenloze lichaam van Catherine Clare werd gevonden. Hierna maakt het een kleine sprong terug in de tijd naar het najaar van 1978. Vanaf dan wordt ook duidelijk waarom de proloog over een boerderij ging, maar vertelt het ook het levensverhaal van de familie Hale en George en Catherine.

Met deze opzet heeft Brundage ervoor gekozen om langzaam naar een climax toe te werken. Daardoor neemt de psychologische spanning zienderogen toe en wordt de lezer ook steeds nieuwsgieriger naar de toedracht van de moord op Catherine. Dit alles wordt op een dusdanige manier verteld dat het boek nergens verveelt. Dat is natuurlijk ook te danken aan de bijzonder prettige schrijfstijl van Brundage. Hoewel je aanvankelijk wel even moet wennen aan het feit dat dialogen zonder aanhalingstekens zijn, is dat in het geheel niet storend.

Doordat uitgebreid beschreven wordt wat er in die korte periode tussen het najaar van 1978 en eind februari 1979 gebeurd is, zijn de personages bijzonder goed uitgewerkt. De lezer kan daardoor het gevoel krijgen hen te kennen. Ook de sfeer van die late jaren zeventig is goed door Brundage neergezet. De twijfel van de mensen is voelbaar. Want moeten ze, en dan vooral de vrouwen, nog blijven hangen in die jaren ervoor of gaan ze met de tijd mee en worden ze mondiger. Wat je ook proeft, is de beklemmende spanning in het huwelijk tussen George en Catherine. Het kon daarom ook bijna niet anders dan dat het mis zou gaan.

Alles houdt op te bestaan is, hoewel het onder het genre thriller valt, veel meer, maar dan ook écht veel meer, dan dat. Het boek heeft kenmerken van literatuur, van een roman, maar zeker ook van een thriller. Het is dan ook bijzonder moeilijk om het in een van deze hokjes te plaatsen. Maar een plek hoog op een verlanglijstje is het hoe dan ook wel degelijk waard.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Elizabeth Brundage
Titel: Alles houdt op te bestaan
ISBN: 9789048830107
Pagina’s: 496
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
De jonge sterrenchef Isabel arriveert in de idyllische Provence, klaar voor een nieuw leven met haar vriend Bas. Wanneer hij niet opdaagt in het station, rijdt Isabel naar het hotel waar hij al een week verblijft. Diezelfde avond vindt ze een milt in haar bed. Bas lijkt spoorloos verdwenen.

Met de hulp van wijnbouwer en oud-gendarme David begint Isabel te graven in het verleden van haar vriend in de hoop hem te vinden. Terwijl almaar meer verborgen facetten van Bas aan de oppervlakte komen en Isabels wereld instort, groeien zij en David naar elkaar toe. Wanneer ze verwikkeld raken in een gevaarlijk web van pooiers, ex-legionairs en orgaanhandelaars is vluchten niet langer mogelijk. Kunnen ze een list bedenken om zich te redden?

Recensie
Nadat hij een aantal jaren bij de mediabedrijven De Persgroep en Woestijnvis heeft gewerkt, vertrok de Vlaming Koen Strobbe eind 2001 samen met zijn vrouw naar Frankrijk. Hij kocht er een wijngaard en startte er een eigen wijndomein. Behalve van wijn is Strobbe ook een liefhebber van taal. In 2015 deed hij mee aan de eerste Aspe Award, een competitie voor aspirant thrillerauteurs. Koen werd met zijn korte verhaal Een goed jaar een van de winnaars. Eind mei 2016 is zijn debuut, Kruis en munt, verschenen.

Isabel Sax is een jonge sterrenchef en heeft samen met haar vriend Bas Deelkens besloten om een restaurantje in de Franse Provence te beginnen. Bas is een week eerder naar Frankrijk vertrokken maar als Isabel in het hotel waar ze verblijven aankomt, blijkt Bas te zijn verdwenen. Samen met voormalig gendarme en huidig wijnbouwer David Larroque probeert ze hem op te sporen. Tijdens deze zoektocht ontdekt Isabel dat Bas een geheim heeft en leert ze David steeds beter kennen. Ze gaan door om Bas te vinden en komen in een schimmige wereld van illegale orgaanhandel terecht. Hoewel hun eigen leven in gevaar komt, kunnen ze nu niet meer stoppen. Maar lukt het hen om Bas te vinden?

Het verhaal, dat uit twee delen bestaat, wordt voorafgegaan door een proloog die zich rond de dertiende eeuw afspeelt. Het vervolg van het verhaal heeft nauwelijks verwijzingen of aanknopingspunten naar deze inleiding dus het nut ervan is vrij onduidelijk. De enige conclusie die je kunt trekken is dat de proloog met het grootste gemak achterwege had kunnen blijven. Ditzelfde geldt in feite ook voor het eerste hoofdstuk van deel twee. Ondanks dat het met wat verbeeldingskracht nog wel zal lukken om dit aan het verhaal te linken.

Voor het overige is Kruis en munt is een recht-toe-recht-aan-verhaal dat niet al te ingewikkeld is en dat ook niet veel diepgang heeft. Natuurlijk gaat het thema rond de illegale orgaanhandel wel wat verder dan oppervlakkigheid, maar dat is in feite dan ook het enige. De belangrijkste personages zijn redelijk, hoewel niet uitvoerig uitgewerkt. Dat is voor een boek als dit overigens ook geen vereiste en tijdens het lezen heb je ook niet het gevoel dat je iets mist.

Strobbe heeft een wat wisselende schrijfstijl. In de proloog en het eerste hoofdstuk van het tweede deel is deze afgestemd op de tijd waarin het zich afspeelt. In het heden is deze stijl een stuk eigentijdser. Waarbij hij soms mooie zinnen en beeldspraken gebruikt. Toch doet zijn manier van schrijven ook enigszins simplistisch aan en het incidenteel zelfs wat kinderlijk lijkt. Dit zal ongetwijfeld een bewuste keuze zijn, maar het is desondanks wel even wennen.

Pieter Aspe beveelt het boek aan als spannend en heel toegankelijk. Die toegankelijkheid klopt, maar het boek is niet overdreven spannend. Het bevat uiteraard wel een aantal situaties waarin spanning om de hoek komt kijken, maar het is ruim onvoldoende om van het boek een zinderende thriller te maken. Daarnaast is het vrij voorspelbaar hoe de relatie tussen Isabel en David zich gaat ontwikkelen.

Toch is Kruis en munt, de titel is overigens niet te verklaren, geen vervelend boek om te lezen. Het kan, al dan niet in de Franse zon en met een wijntje, zeker voor een aantal aangename uurtjes zorgen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Koen Strobbe
Titel: Kruis en munt
ISBN: 9789022332641
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Nadat Leah en haar geadopteerde zusje Su samen op vakantie naar Mallorca zijn geweest om te vieren dat ze geslaagd zijn voor hun examen, keert alleen Leah terug. Haar ijverige, intelligente zus Su blijft weg, vernederd en bang: er staat een video online waarop ze dronken seksuele handelingen verricht in een nachtclub. En iedereen heeft die nu gezien.

Hun moeder Ruth, een succesvolle rechter, is woedend. Hoe kon dit gebeuren? Hoe krijgt ze de mannen die misbruik hebben gemaakt van haar onschuldige dochter achter de tralies? Welke rol heeft Leah gespeeld? En lukt het Ruth om haar dochter te vinden als Su niet gevonden wil worden? 

Recensie
De Australische schrijfster Helen Fitzgerald groeide op in Kilmore, Victoria en studeerde Engels en geschiedenis op de universiteit van Melbourne. In 1991 vertrok ze naar Glasgow waar ze haar studie maatschappelijk werk voltooide. In de Barlinnie gevangenis werkte ze met zedendelinquenten en daar begon ze ook met schrijven. Omdat ze zich volledig op het schrijversvak wilde richten nam ze ontslag, maar keerde er toch parttime terug. Haar ervaring als maatschappelijk werker vormt een bron van inspiratie voor haar boeken. In 2007 debuteerde Fitzgerald met Kleine meisjes. Haar literaire thriller Verloren dochter is in mei 2016 verschenen.

Leah, haar vriendinnen Millie en Natasha en Su, Leah’s geadopteerde zusje, zijn geslaagd voor hun examen en om dat te vieren gaan ze met vakantie naar Magaluf, een plaatsje op Mallorca. In een nachtclub laat Su zich in een dronken bui en in ruil voor gratis drank door twaalf jongens pijpen. Van haar handelingen is een filmpje gemaakt en online gezet. Zo goed als iedereen heeft het inmiddels gezien. Later realiseert Su zich wat ze heeft gedaan en verdwijnt. Leah en haar vriendinnen keren alleen naar huis terug. Ruth, de moeder van de twee zussen, is een bekend rechter en wil alles doen om Su weer thuis te krijgen en de degenen die haar misbruikt hebben te straffen. Daarbij gaat ze misschien verder dan ze zou mogen. Ondertussen probeert Su haar natuurlijke moeder te vinden. Slaagt ze daarin of vindt ze wat anders?

De openingszin van het boek ‘Ik heb twaalf jongens gepijpt in Magaluf.’ is er een die meteen tot de verbeelding spreekt. Het schept een zekere verwachting. Hoe verder het verhaal vordert, merk je dat die verwachting niet waargemaakt kan worden. Het begin van het verhaal is, en zeker voor boek dat thriller genoemd wordt, niet bijzonder opzienbarend en boeiend. Integendeel, het neigt zelfs naar een hoge vorm van saaiheid. Op de uitspattingen van het groepje jongeren na, gebeurt er namelijk hoegenaamd niets.

Het verhaal van de jongeren, en later alleen dat van Su, is redelijk realistisch weergegeven. Het is niet moeilijk om je hier een voorstelling van te maken. Dat geldt echter niet voor dat van Ruth. Haar boze en ook wel bezorgde reactie valt te begrijpen, maar het gedrag dat daarop volgt is schromelijk overdreven en van dien aard dat het bijzonder ongeloofwaardig en zelfs enigszins storend overkomt.

Om het verhaal vaart te geven neemt Fitzgerald regelmatig flinke sprongen in de tijd. Dit doet ze echter op een dusdanige manier dat het verhaal soms erg onsamenhangend en onbegrijpelijk is. De lezer krijgt het gevoel essentiële stukken te missen. Daarnaast is het ook niet altijd direct duidelijk vanuit wiens perspectief een hoofdstuk wordt verteld. Dit kan daardoor nog wel eens voor de nodige verwarring bij de lezer zorgen waardoor het risico bestaat dat de aandacht verslapt.

De belangrijkste personages zijn matig tot redelijk uitgewerkt, waarbij dat van Su er in feite nog het beste vanaf komt. Dit is daarom ook een van de redenen dat het boek grotendeels vrij oppervlakkig blijft en dus in grote mate de diepgang die een literaire thriller kenmerkt mist. Wat wel een goede keuze is, en dat is hoogstwaarschijnlijk te danken aan de vertaler, is de titel van het boek. Verloren kan namelijk op diverse manieren worden uitgelegd: Su die afgedwaald is van haar eigenlijke leven (ze is de weg kwijt) en zich daardoor eenzaam voelt. De vertaalde titel kan echter niet ongedaan maken wat Fitzgerald aangericht heeft. Want Verloren dochter is geen boek dat een blijvende indruk achterlaat. Integendeel, het is er een om snel te vergeten.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Fitzgerald
Titel: Verloren dochter
ISBN: 9789026334856
Pagina’s: 360
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
De eerste maanden na de verhuizing van Curaçao naar Nederland vallen Jessica zwaar. Ze voelt zich eenzaam in het chique dorp dat spottend ook wel ‘Het Reservaat’ wordt genoemd. Gelukkig neemt Amanda Voorbach, de extravagante echtgenote van een bekende televisieproducent Marcus Voorbach, Jessica onder haar hoede. Ze stelt Jessica voor aan haar vrienden en leert haar de regels van het reservaat. Helaas is niets wat het lijkt en al snel raakt Jessica verstrikt in een web van leugens en bedrog…

Recensie
Het debuut van Liselotte Stavorinus heeft meteen al de nodige stof doen opwaaien. Want niemand minder dan Saskia Noort spande een rechtszaak tegen haar aan omdat ze vond dat het eerste boek van Stavorinus, Het reservaat, wel heel erg veel overeenkomsten vertoonde met haar eigen boek, De eetclub. De rechtszaak werd door Stavorinus gewonnen en Noort tekende, hoewel ze bij haar mening blijft dat er plagiaat gepleegd is, geen hoger beroep aan.

Jessica Dudock en haar gezin hebben een aantal jaren op Curaçao gewoond voordat ze terug naar Nederland gaan. Haar man Victor heeft een goede baan aangeboden gekregen die hij heeft geaccepteerd. Ze vinden een prachtig huis in een dorp dat ‘Het reservaat’ wordt genoemd. Jessica is er aanvankelijk niet gelukkig. Totdat Amanda Voorbach, getrouwd met een puissant rijke televisieproducent, bij haar voor de deur staat. Ze worden vriendinnen en dankzij Amanda leert Jessica andere mensen kennen en begint ze zich steeds meer thuis te voelen. Maar ze wordt gewaarschuwd. Niets is wat het lijkt, krijgt ze te horen. Jessica wil het niet geloven, maar begint desondanks wel steeds meer te twijfelen.

In de eerste hoofdstukken van Het reservaat krijg je de indruk dat je een boek leest dat je al eerder gelezen hebt. Het heeft, qua schrijfstijl, veel weg van thrillers die door andere Nederlandse schrijfsters geschreven zijn. Door het hele boek heen komen situaties voor waarvan je je kunt afvragen of ook die niet al in andere boeken zijn voorgekomen. Daarom kun je je dus niet aan de indruk onttrekken dat het allemaal net een beetje te veel cliché is.

De schrijfstijl van Stavorinus is overigens niet vervelend. Het boek leest, omdat het zo prettig geschreven is, erg vlot. Het heeft geen ingewikkelde en prozaïsche volzinnen of moeilijk te begrijpen dialogen. Bovendien is het niet echt een diepgaand verhaal dus het eventueel herlezen van stukken tekst is niet aan de orde. Het komt er een beetje op neer dat het een prima boek voor een regenachtig weekend of relaxte vakantie is.

Wie in dit boek een flinke dosis spanning verwacht komt bedrogen uit. Door de wat trage opbouw komt het verhaal enigszins moeizaam op gang, maar al snel verandert dat in een vlotlopend verhaal dat op sommige momenten wel een beetje voorspelbaar is. Ondanks de verrassing die erin voorkomt geldt deze voorspelbaarheid ook voor de ontknoping.

Met Het reservaat geeft Stavorinus de lezer een heel klein kijkje in de Gooise keuken. Omdat ze zelf in die regio woont, weet ze hoe het er bij hen die zich belangrijk vinden aan toegaat. Je kunt je afvragen of dat wel een leuk leven is. Al met al heeft Liselotte Stavorinus een aardig debuut geschreven waarmee ze aantoont dat ze het schrijven wel beheerst. En als ze een wat meer eigen stijl creëert, kunnen haar volgende boeken alleen maar beter worden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Liselotte Stavorinus
Titel: Het reservaat
ISBN: 9789461091659
Pagina’s: 367
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
Drie aidsonderzoekers staan op het punt een baanbrekend middel op de markt te brengen. Dan overlijdt een van hen onverwacht. Het lijkt zelfmoord, maar televisiejournalist Sara Lowell en haar man, basketballer Michael Silverman, waren bevriend met hem en geloven er niets van.

Hun vermoedens worden bevestigd wanneer er patiënten – onder wie de zoon van een senator – in de kliniek worden vermoord. Een televisiedominee, Sara’s vader en een hoge regeringsfunctionaris lijken uit op het dwarsbomen van het onderzoek. De situatie verergert wanneer Michael ziek wordt…

Recensie
Harlan Coben is inmiddels geen onbekende in de schrijverswereld. Hij is wereldwijd een van de meest succesvolle Amerikaanse auteurs en is de eerste die alle grote Amerikaanse thrillerprijzen heeft gewonnen. Coben schreef zijn eerste thriller, Dood spel, in 1990, maar hij brak pas echt door met zijn serie over Myron Bolitar, een sportmakelaar en privé-detective. Zijn tweede boek, Genezing, schreef hij in 1991, maar het werd pas in 2013 in het Nederlands vertaald.

Nadat dokter Bruce Grey terugkeerde van een plezierreisje wordt zijn lichaam bij het hotel waar hij logeerde gevonden. Alles wijst erop dat hij door het raam gesprongen is en dus zelfmoord heeft gepleegd. Televisiejournaliste Sara Lowell die met Grey bevriend was gelooft dit echter niet en samen met rechercheur Max Bernstein gaat ze op onderzoek uit. Grey was onderzoeker in een ziekenhuis en samen met twee collega’s heeft hij een geneesmiddel tegen aids ontdekt dat ze op de markt willen brengen. Dat onderzoek wordt van diverse kanten tegengewerkt, onder andere door een bekende dominee. Wanneer een aantal patiënten uit de kliniek wordt vermoord komt de dood van Grey in een heel ander daglicht te staan.

In het voorwoord van het boek vertelt Coben dat hij nu zware kritiek heeft op het boek dat hij meer dan twintig jaar geleden geschreven heeft. Soms vindt hij het gedateerd en belerend, maar toch heeft hij besloten het ongewijzigd uit te laten geven. Deze zelfkritiek siert de auteur en dat hij het toch uitgeeft is moedig. Hij liep immers het risico dat hij afgekraakt zou worden. Van dat laatste is geen sprake geweest. En dat het verhaal soms wat gedateerd is, is geen probleem. Daar moet de lezer doorheen kunnen kijken en zich verplaatsen in de tijd dat het geschreven is.

Hoewel het dus zijn tweede boek is, is dat over het algemeen niet te merken. Het verhaal zit goed in elkaar, de schrijfstijl is, zoals ook in zijn latere werk, prettig en daardoor leest het boek erg vlot. De opening van het boek heeft meer dan voldoende spanning om nieuwsgierig te worden naar het vervolg. Dat vervolg is niet overal even spannend, maar desondanks wel boeiend. De regelmatige plotwendingen zijn daar natuurlijk ook debet aan. Soms is het verhaal wat voorspelbaar, maar niet dusdanig dat het verhaal daardoor vervelend wordt.

De personages van Sara en haar man Michael Silverman zijn als enige redelijk goed uitgewerkt. De overige komen er wat bekaaider vanaf, maar die hebben dan ook een iets minder prominente, zij het wel belangrijke, rol in het verhaal. Toch kun je je niet aan de indruk onttrekken dat het allemaal beter had gekund. Het zal te wijten zijn aan het feit dat Coben nog in 1991 iet veel ervaring met schrijven had.

Harlan Coben besluit zijn boek met een epiloog. Deze heeft echter geen enkele toegevoegde waarde en had met het grootste gemak achterwege gelaten kunnen, en misschien wel moeten, worden. De afronding van het boek was dan in ieder geval meer aansprekend geworden. Dit alles wil niet zeggen dat Genezing een tegenvaller is. Dat is het zeker niet, het is alleszins de moeite waard. Zeker voor de Coben-liefhebbers.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Harlan Coben
Titel: Genezing
ISBN: 9789022573631
Pagina’s: 462
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
Harper Curtis vindt in 1931 de sleutel van een huis dat toegang biedt tot andere tijden. Maar de prijs voor het tijdreizen is hoog: om aan het huis te kunnen ontsnappen, moet hij ‘stralende meisjes’ vermoorden.

Als Kirby Mazrachi in 1989 een brute aanslag op haar leven overleeft, beseft ze nog niet dat het dezelfde man is die haar in haar jeugd aansprak en zei dat hij terug zou komen. Als enig overlevend slachtoffer gaat ze op zoek naar hen die het niet overleefden. Ze komt achter een onmogelijke waarheid.

Recensie
De Zuid-Afrikaanse schrijfster Lauren Beukes heeft, voordat ze met het schrijven van boeken begon, gewerkt als freelance journalist. Ze schreef artikelen voor een aantal lokale en internationale magazines, waaronder The Hollywood Reporter, Marie Claire en Cosmopolitan. Daarnaast was ze ook medeauteur voor een paar televisieseries. Als schrijfster maakte ze haar debuut met Maverick: Extraordinary women from South Africa’s past, een non-fictieboek. Haar eerste roman was Moxyland dat zich in het Kaapstad van de toekomst afspeelt. Voor haar boek Stralende meisjes, dat in 2013 uitkwam, heeft ze een aantal prijzen gewonnen.

Nadat hij in 1931 de jas van een vrouw die hij vermoord heeft meegenomen heeft, vindt Harper Curtis in een van de zakken een sleutel. Met deze sleutel krijg hij toegang tot een huis waarin het voor hem mogelijk wordt om naar andere tijden te reizen. Hij moet echter wel moorden. Zijn slachtoffers hebben één ding gemeen, het zijn allen ‘stralende meisjes’. Ook Kirby Mazrachi is een van deze meisjes, maar wonder boven wonder overleeft zij in 1989 de aanslag op haar leven. Ze is vastbesloten de dader te vinden en met behulp van de sportjournalist en oud-politieman Dan Velasquez start ze haar onderzoek. Daarbij komt ze steeds dichter bij de waarheid.

Stralende meisjes is een thriller in een enigszins sciencefictionachtige setting. Het verhaal speelt zich namelijk af in verschillende jaren. Dat is op zich niet zo heel erg vreemd, maar wel als Harper Curtis zich als een ware tijdreiziger van het ene op andere moment naar al die jaren kan verplaatsen. Door alleen maar een deur in Het Huis binnen te gaan. De hoofdstukken in het boek spelen zich daarom afwisselend in verschillende jaren af. Dat maakt het verhaal nogal onsamenhangend en soms is er werkelijk geen touw meer aan vast te knopen.

Het verhaal is rijkelijk voorzien van personages. Door die enorme hoeveelheid is het verband bij tijd en wijle ver te zoeken en wordt het een onoverzichtelijk geheel. De personages die het beste uit de verf komen zijn die van Harper, Kirby en Dan, waarbij dat van Kirby het beste is uitgewerkt. Haar verhaal is dan ook het meest interessant en komt geloofwaardiger over dan dat van Harper Curtis.

Dat Lauren Beukes veel ervaring heeft met schrijven is heel goed te merken. Ze heeft een vlotte schrijfstijl met soms levendige en humoristische dialogen. Toch is een aantal van die dialogen niet altijd even duidelijk, en dan in het bijzonder aan het begin van het boek. De interactie tussen Kirby en Dan is daarentegen bij vlagen vermakelijk en zorgt voor een humoristische afwisseling in het boek.

Qua spanning blijft het boek ver onder de maat. Alleen halverwege het verhaal zijn een paar bladzijden waar het even spannend wordt, maar dat is van veel te korte duur. Die bladzijden zijn daarmee ook nog eens het interessantste van het boek. De ontknoping maakt het gebrek van beide nog een beetje goed, hoewel het niets verklaart van de vreemde gebeurtenissen in het verhaal. Er blijven dus nog voldoende onbeantwoorde vragen over.

Door het hoge onduidelijkheidsgehalte en ondanks Beukes’ vlotte schrijfstijl is het voor een groot deel geen eenvoudig boek om te lezen. Stralende meisjes is al met al geen boek dat een diepe indruk zal achterlaten en blijft daardoor niet erg lang hangen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Lauren Beukes
Titel: Stralende meisjes
ISBN: 9789023479994
Pagina’s: 349
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
Erik de Jager, AIVD-agent, hooggespecialiseerd in communicatie en ICT, is undercover bij de Nederlandse vestiging van het Amerikaanse Business Relations Incorporated, om te achterhalen hoe ultra-geheime innovaties van Nederlandse topbedrijven steeds worden gestolen en vroegtijdig onder een andere naam op de markt komen.

Als hij ontdekt dat hij in werkelijkheid door zijn eigen directeur is uitgeleverd aan de Amerikaanse maffia, stopt hij onmiddellijk met zijn opdracht en duikt onder.

In het nauw gedreven zetten B.R.I. en zijn directeur hem neer als verrader en zenden hem een zeer dringende, persoonlijke ‘boodschap’, waardoor hij in hun ogen geen andere keuze heeft dan terugkomen en de opdracht afmaken.

De boodschap werkt averechts. Opgejaagd door binnenlandse en buitenlandse
organisaties en veiligheidsdiensten begint Erik aan een kruistocht om alle betrokkenen ter verantwoording te roepen.

Recensie
Tot 2002 was Ron Hartman in de ICT werkzaam. Ondanks dat hij zich nooit echt met de Nederlandse taal heeft beziggehouden en er zelfs een afkeer van had, is hij in 1990 toch met schrijven begonnen. Aanvankelijk korte verhalen, maar in 1998 met de publicatie van de onder het pseudoniem Ronald van Haarlem geschreven thriller Koerier tegen wil en dank. Pas eind 2015 verscheen zijn tweede boek: De Jager variant – Het narrenmat. Het tweede deel van deze thriller, De Jager variant – Het dame eindspel, wordt eind 2016 uitgegeven.

AIVD-agent Erik de Jager werkt undercover bij de Nederlandse vestiging van het Amerikaanse bedrijf B.R.I. (Business Relations Incorporated). Zijn taak is om te achterhalen waardoor door Nederlandse bedrijven ontwikkelde producten onder een andere naam op de markt verschijnen terwijl er nog een embargo op rust. Erik stopt met de opdracht als hij erachter komt dat hij door toedoen van zijn eigen directeur aan de Amerikaanse maffia is overgeleverd. Erik verdwijnt uit het openbare leven totdat zijn gezin wat overkomt. Dit zet Erik ertoe om jacht te maken op degenen die daar verantwoordelijk voor zijn.

Het eerste hoofdstuk begint ermee dat Erik de Jager naar een adembenemend schouwspel kijkt. Twee woorden die er meteen al voor zorgen dat je nieuwsgierig wordt. Want waar kijkt hij naar en wat is er adembenemend? In het vervolg van het hoofdstuk wordt dat al snel duidelijk. Maar wat echter nog wel raadselachtig blijft, is de rol van Erik de Jager. De vragen die inmiddels opgekomen zijn, worden niet meteen beantwoord. Daardoor blijf je aan het verhaal gekluisterd, blijf je dus nieuwsgierig en wil je het liefst zo snel mogelijk verdergaan om antwoorden te krijgen.

Ondanks dat het aanvankelijk niet duidelijk is wat er precies aan de hand is, welke kant het verhaal uitgaat en wie tot de ‘goeden’ en wie tot de ‘slechten’ behoren, is het daarentegen wel intrigerend. Dat zorgt in feite al voor een zekere spanning. Een spanning die dankzij de verrassende ontwikkelingen, de verschillende plotwendingen en het steeds hogere tempo alleen maar toeneemt. Het boek wint, naarmate het verhaal vordert, duidelijk aan kracht.

Omdat Erik de Jager het belangrijkste personage is, wordt vooral dat van hem goed uitgewerkt. Hij is in wezen geen agressieve of gewelddadige man, maar door wat hem overkomen is, komen deze duistere karaktertrekken wel naar boven. Dat is begrijpelijk en geven hem een menselijk en geloofwaardig aanzien. Want wie zou in een soortgelijke situatie niet (willen) reageren zoals Erik doet. Bovendien doet Erik denken aan een combinatie van Ludlum’s Jon Smith en Ian Fleming’s James Bond. En wie vindt deze beide personages nou niet sympathiek?

Ron Hartman heeft een prettige schrijfstijl, hoewel sommige dialogen soms wel wat lastig te volgen zijn. Door de opzet van het boek is het namelijk niet altijd even duidelijk wie wat zegt. Maar als je dat eenmaal door hebt en er doorheen kunt kijken, is dit zeker geen onoverkomelijke horde.

De Jager variant – Het narrenmat heeft een open einde. Er komt immers niet voor niets een vervolg. Dit eerste deel met Erik de Jager is ieder geval een aanbevelenswaardig en prima (echt) debuut.

(Het boek heb ik onlangs gelezen voor de Hebban-leesclub.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ron Hartman
Titel: De Jager variant – Het narrenmat
ISBN: 9789081275002
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Fender is een nostalgische jongen, begin dertig, die tegen beter weten in zijn eigen videotheek runt. Als Lisa op zijn pad komt, voelt hij zich voor het eerst sinds de breuk met zijn ex eindelijk weer tot leven komen. Lisa is prachtig maar ook ongrijpbaar; hun liefde puur maar stormachtig. Fender leeft voor films en het zoeken naar bewijs dat Elvis nog steeds leeft. Lisa wil alles uit het leven halen en doet dat met vrienden, muziek en drugs.

Recensie
Voordat Matthijs Kleyn bekend werd als televisiepresentator werkte hij achter de schermen en was de bedenker van diverse televisieprogramma’s. Eenmaal op televisie presenteerde hij onder andere Hart van Nederland en RTL Boulevard. Voor dat laatste programma schreef hij ook columns op hun website. Later was Kleyn te zien in De Wereld draait door als jakhals Thijs. Als auteur is hij nog niet zo bekend. In 2011 verscheen zijn debuutroman Vita, een deels autobiografische roman. Vijf jaar later, in 2016, is zijn tweede boek, Ik zie je, uitgegeven.

Fender en zijn vriend Philip zitten op een terras van een Amsterdams café wanneer hij Lisa ontmoet. Het eerste contact wordt gelegd doordat hij een sms-bericht ontvangt: Ik zie je. Al snel trekt Lisa bij Fender in en lijken ze niet meer zonder elkaar te kunnen. Fender heeft een aantal tegenslagen te verwerken gekregen: zijn vader komt te overlijden, zijn videotheek loopt niet goed en nog niet zo lang geleden heeft hij zijn ex-vriendin aan de kant gezet. Na zijn ontmoeting met Lisa ziet hij alles weer van de zonnige kant, hoewel het hem wel wat tegenstaat dat ze drugs gebruikt en vaak op stap is. Toch is hij doodsbenauwd haar kwijt te raken.

De eerste zin in het boek, ‘In een reflex schiet mijn hand naar mijn broekzak, maar blijft erboven hangen.’ zet je in feite meteen al aan het denken. Want wat doet die hand daar, zit er wat in die broekzak of gaat de hand er met een andere reden naartoe? Eigenlijk heeft het boek je al vanaf dat moment te pakken, wil je zo snel mogelijk verder lezen en lijkt het verhaal al niet meer stuk te kunnen. Het is knap als een auteur dat effect met één zin kan bereiken.

Het boek is onderverdeeld in drie delen: Zie, Je en Me. Een leuke vondst en in combinatie met de titel Ik zie je gaan deze drie woorden verder dan op het eerste gezicht, maar ook afzonderlijk bekeken, lijkt. Het kan gelezen worden als: ik zie jou wel, maar zie jij mij wel? Wie het boek uitgelezen heeft, zal niet anders kunnen concluderen dan dat er toch nog wel enige onzekerheid bij Fender heerst.

De roman, die erg prettig geschreven is en daardoor ook vlot leest, gaat voor een groot deel over liefde en relatie zonder dat het boek het karakter heeft van een liefdesroman. Liefde kan in dit opzicht trouwens erg breed worden gezien, want naast hartstocht en genegenheid maakt de liefde voor film en muziek ook deel uit van het verhaal. De verliefdheid tussen Fender en Lisa wordt beschreven met een gedoseerde hoeveelheid seks. Daarbij wordt het nergens echt platvloers zodat het zeker niet naar porno neigt.

De diverse personages spreken stuk voor stuk tot de verbeelding en worden realistisch neergezet. Ieder van hen heeft hun menselijke, maar ook enigszins onmenselijke kant. Ze staan volop in het leven, ieder op zijn of haar eigen manier. Dit zorgt, en dat gaat zeker op voor Lisa en Fender, soms voor wederzijds onbegrip.

Ik zie je heeft een buitengewoon verrassende ontknoping die je in de loop van het verhaal niet ziet aankomen. Het laat zien dat liefde niet eindig is, maar toont ook aan dat je er niet in moet doorschieten. Het eerste boek van Matthijs Kleyn werd door de pers al buitengewoon goed ontvangen. Het kan niet anders dan dat met deze roman hetzelfde gebeurt.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Matthijs Kleyn
Titel: Ik zie je
ISBN: 9789029090520
Pagina’s: 240
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
FBI-agent Caitlyn Tierney heeft het mysterie rond de onverklaarbare zelfmoord van haar vader nooit opgelost. Hij stierf nadat een van zijn beste vrienden was gearresteerd op verdenking van moord. Nu vraagt deze man Caitlyns hulp bij het vinden van zijn vermiste dochter.

De zaak voert haar terug naar haar geboorteplaats Evergreen in North Carolina, waar ze zesentwintig jaar geleden voor het laatst is geweest. Maar Evergreen is onherkenbaar veranderd met nieuw geld en oude leugens. Daar komt nog een onbekende vijand bij die er alles aan zal doen om geheimen begraven te houden…

Recensie
Naast schrijven is de Amerikaanse CJ Lyons ook werkzaam als kinderarts op de eerste hulp en gaf ze les op een aantal medische opleidingsinstituten. Lyons debuteerde in 2008 met haar boek Lifelines dat deel uitmaakt van de Angels of Mercy-serie. Inmiddels heeft de schrijfster al meer dan twintig boeken op haar naam staan. Zwarte schapen is haar nieuwste in 2016 verschenen thriller. Dit is, na Ziende blind, de tweede met Caitlyn Tierney.

FBI-agent Caitlyn Tierney krijgt een telefoontje van de pastor van de gevangenis in Butner, North Carolina. Hij vertelt haar dat een gevangene, Eli Hale, die al zesentwintig jaar vast zit wegens moord, haar wil spreken. De vader van Caitlyn was, voordat hij zelfmoord pleegde, met Hale bevriend en daarom wil hij Caitlyn vragen om zijn dochter, die vermist wordt, op te sporen. Ze wil aanvankelijk niet, maar uiteindelijk gaat ze toch naar haar geboorteplaats Evergreen terug. Caitlyn ziet al snel dat het er drastisch veranderd is. En tijdens haar zoektocht wordt ze flink tegengewerkt door een criminele motorbende. Het lijkt wel of de geheimen die er zijn niet naar boven mogen komen.

Het begin van het eerste hoofdstuk begint met wat summiere spanning, maar is niet heel erg origineel. Waarschijnlijk wilde Lyons daarmee meteen al voor een verrassende wending zorgen, maar heeft ze zich mogelijk niet gerealiseerd dat een dergelijk scenario wel vaker voorkomt. Desondanks is deze opening niet toonzettend voor het verhaal. Het is min of meer een introductie welke werkzaamheden Caitlyn momenteel bij de FBI verricht.

Dat Zwarte schapen het tweede boek met Caitlyn Tierney is, is niet te merken. Er zijn regelmatig flashbacks naar haar jeugd, naar de zelfmoord van haar vader en naar wat haar zelf is overkomen. Uit geen daarvan krijg je de indruk dat je informatie mist waardoor het lezen van dit boek een stuk moeilijker en lastiger is. Integendeel, want het verhaal lijkt zelfs op zichzelf staand te zijn. Dit is onder andere te merken aan de behoorlijke uitwerking van het personage Caitlyn.

Ondanks de eerste redelijk hoopgevende woorden is het Lyons niet gelukt om die spanning terug te laten keren. Af en toe doet ze daar wel een poging toe, maar dat komt niet uit de verf omdat er te weinig verrassingen en plotwendingen zijn, een deel van het verhaal ook nog eens voorspelbaar is en de snelheid bij tijd en wijle ontbreekt. Kenmerken die een thriller zouden moeten maken, maar ook kunnen breken. In Zwarte schapen is dit thrillerelement overduidelijk niet heel gebleven.

Een element dat niet onderbelicht gebleven is, is een deel van de geschiedenis van de Cherokee Freedmen. Doordat Caitlyn teruggaat naar haar geboorteplaats en de vermiste dochter van Hale onderzoek deed naar onder andere deze slaven loopt dit onderwerp min of meer als een rode draad door het verhaal heen. Lyons heeft dit op een duidelijke en goede manier in haar boek verwerkt. Daardoor wordt het verhaal wel iets interessanter.

Zwarte schapen, een titel die in het boek zelf overigens niet wordt verklaard, is door een aantal gerenommeerde auteurs de hemel in geprezen. Deze lovende woorden zijn schromelijk overdreven. Het boek is absoluut leesbaar, wat vooral komt door de schrijfstijl van Lyons, maar een pageturner of een topper is het zeker niet. Daarvoor is het te middelmatig en bij vlagen zelfs ongeloofwaardig.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: CJ Lyons
Titel: Zwarte schapen
ISBN: 9789022570579
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Als je een gestoorde moordenaar vangt, zou dat toch op z’n minst beloond moeten worden. Niet voor brigadier Logan McRae. Hij mag zich verder ontwikkelen bij de regiopolitie, waar hij terug in uniform achter drugsdealers, winkeldieven en soms zelfs ontsnapt vee aan moet. Totdat in het slaapstadje Banff het lichaam van een jong meisje aanspoelt.

Hoofdinspecteur Steele wil McRae terug bij Moordzaken, maar Logan heeft zijn handen vol aan zijn eigen B-divisie. Terwijl zijn oud-collega’s het platteland afstruinen, raakt hij toch in het onderzoek verstrikt. Een ding is algauw duidelijk: de provincie herbergt allerlei gevaarlijke criminelen en niet iedereen zal levend naar de stad terugkeren…

Recensie
Voordat Stuart MacBride met schrijven begon, heeft hij diverse baantjes gehad, waaronder schoonmaker van toiletten in de offshore, webdesigner en programmeur. Omdat vrienden van hem zeiden dat het leuk was, is MacBride ook met schrijven begonnen. Zijn debuut, Steenkoud, verscheen in 2005 en waarmee hij de Barry Award voor het beste debuut won. De vermisten en de doden, de nieuwste en negende thriller met Logan McRae als hoofdpersonage, speelt zich net als zijn voorgaande boeken af in Aberdeen, de stad waar de auteur is opgegroeid.

Nadat brigadier Logan McRae een moordenaar gearresteerd heeft, wordt hij bij de geüniformeerde regiopolitie geplaatst. Niet omdat hij zijn oude werkzaamheden niet aan zou kunnen, maar omdat hij het misschien niet zo leuk vindt. Nu krijgt hij onder andere te maken met winkeldiefstal, ontsnapt vee en drugsdealers en -verslaafden. Dit wordt anders wanneer in het stadje Banff het dode lichaam van een zesjarig meisje wordt gevonden. Hoewel hij zich niet met het onderzoek naar de moord mag bemoeien, doet hij dat toch. Dan blijkt ook dat er op het Schotse platte land veel meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt.

De achtervolging in het eerste hoofdstuk van De vermisten en de doden speelt zich in een razend tempo af en heeft aan het eind een verrassing te bieden. Voor iemand die Logan McRae nog niet kent, is het zelfs niet duidelijk wat zijn rol is. Die duidelijkheid komt aan er het eind van dit korte hoofdstuk overigens wel en weet je dat hij zich aan de goede kant van de samenleving bevindt.

Die hoge snelheid en de paar spannende momenten van het begin worden in de daaropvolgende hoofdstukken zo goed als niet voortgezet. Pas aan het eind van het boek keert de spanning terug. Tussen het begin en de ontknoping speelt het verhaal zich in een aanvaardbare snelheid af. Logan en zijn collega’s voeren hun politietaken uit waarbij je de indruk krijgt dat het criminaliteitspercentage in Aberdeen en vooral de omgeving daarvan wel heel erg hoof moet zijn. Want in al die hoofdstukken, waarbij een goede indruk gegeven wordt van het degelijke politiewerk, speelt zich voldoende af waardoor je je niet hoeft te vervelen.

Zoals gezegd is De vermisten en de doden de negende thriller waarin Logan McRae zijn opwachting maakt. Daardoor wordt zijn personage, maar ook dat van een aantal andere vaste karakters, niet uitvoerig uitgewerkt. Desondanks is het heel goed mogelijk om een goed beeld van hen te kunnen vormen. Vooral omdat tijdens het verhaal iets meer bekend wordt uit de eerdere in deze serie verschenen boeken. Het verdient zeker aanbeveling om de boeken in volgorde te lezen, maar omdat de verhaallijn helemaal los staat van de voorgaande boeken kan dit boek wel degelijk afzonderlijk gelezen worden.

Ondanks de vele verhaallijnen is MacBride’s schrijfstijl niet erg ingewikkeld en leest het boek vlot. De auteur weet alle losse eindjes aan elkaar te knopen en zorgt uiteindelijk voor een afgerond geheel. Waarbij hij aan het eind van het verhaal ook alle ruimte open laat voor een volgende Logan McRae. Alles bij elkaar is De vermisten en de doden een prima politiethriller in een enigszins rauwe setting.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Stuart MacBride
Titel: De vermisten en de doden
ISBN: 9789022575437
Pagina’s: 526
Eerste uitgave: 2016