Beschrijving
Een verkrachter heeft zijn gevangenisstraf uitgezeten. Niet lang na zijn vrijlating wordt hij verminkt en vermoord aangetroffen. Detective Kim Stone en haar team worden direct bij de zaak betrokken en onder druk gezet de moord zo snel mogelijk op te lossen. Als er steeds meer doden worden gevonden, die weliswaar geen onderling verband lijken te hebben, maar wel allemaal op wraakzuchtige wijze zijn omgebracht, krijgt de situatie een wel erg sinistere wending.

Terwijl ze zich steeds steviger vastbijt in de zaak, begint Kim te vermoeden dat een kwaadaardige mastermind bezig is met een pervers experiment, waarbij slachtoffers van misdrijven worden aangemoedigd de rollen om te draaien. Bovendien lijkt het erop dat de dader zijn aandacht heeft verlegd naar Kim zelf, als uitverkoren toeschouwer van zijn verwrongen genialiteit, en dat hij al haar zwakke punten kent en haar volgende stap steeds lijkt te kunnen voorspellen. Kim zal heel diep moeten graven om de waarheid boven tafel te krijgen, een zoektocht die ook haar eigen kwetsbaarheid bloot dreigt te leggen.

Recensie
Hoewel Angela Marsons altijd al graag misdaadverhalen las, had ze nooit gedacht en verwacht dat ze zelf thrillerauteur zou worden. Vooral omdat ze niet het gevoel had dat ze in staat was een verhaal te verzinnen dat overtuigend genoeg is en waarin voldoende plotwendingen voorkomen. Toch besloot ze de stap te wagen en nadat ze tientallen keren afgewezen werd door diverse uitgevers bracht ze in 2015 drie boeken uit bij een digitale uitgeverij. Stille schreeuw, de eerste, werd meteen een succes en is in meer dan twintig talen vertaald. Haar tweede thriller Wreed spel verscheen in juni 2021 in Nederlandse vertaling.

Terwijl rechercheur Kim Stone en haar team nog aan een misbruikzaak werken, wordt in een donker steegje een verminkte en vermoorde man gevonden. Al snel wordt bekend dat hij gevangen gezeten heeft wegens verkrachting en kort voor zijn dood is vrijgelaten. Niet veel later vinden er nog een paar moorden plaats. De enige overeenkomst is wraak, maar een verband lijkt uitgesloten. Kim heeft echter een vermoeden in welke hoek ze de dader moet zoeken. Bijkomend probleem is dat deze het door heeft, waarna alle pijlen op Kim gericht worden. Zal het Stone lukken de dader te ontmaskeren?

Het nadeel van een serie met terugkerende personages is vaak dat in een volgend deel wordt verdergegaan waar een vorig gebleven is. Van de Kim Stone-serie zegt Marsons dat ze allemaal, het is de bedoeling dat de reeks uit zestien delen gaat bestaan, uitstekend onafhankelijk van elkaar te lezen zijn. Wat Wreed spel betreft is dat volledig van toepassing. In dit tweede deel uit de serie wordt zo nu en dan iets aangehaald dat in het voorgaande boek passeerde, maar de uitleg daarbij is ruim voldoende om dit deel zonder problemen en vooral zonder iets te missen te kunnen lezen.

Ook deze keer wordt het verhaal voornamelijk vanuit het perspectief van Kim verteld en wie het voorgaande deel gelezen heeft, merkt dat ze zich als personage ten positieve heeft ontwikkeld. Een voorbeeld daarvan is dat ze wat socialer lijkt te worden. Wat niet is veranderd, is dat ze zich volop op haar werk stort en erop gebrand is de zaken waarvoor ze verantwoordelijk is op te lossen. Dat ze daarmee weleens tegen haar orders in gaat, neemt ze daarbij op de koop toe. Samen met haar collega’s vormt ze zonder meer een goed en interessant team waar erg veel uit te halen is.

Wreed spel, dat in een beeldende stijl geschreven is, heeft een intrigerend uitgangspunt. De auteur zegt hierover dat ze de wens had de natuur van de ware sociopaat te laten zien. Maar is het gedrag van de ‘bad guy’ wel volledig sociopatisch? De dader vertoont namelijk ook een aantal psychopathische trekjes. De thriller is dan ook enigszins psychologisch, hetgeen het verhaal absoluut ten goede komt. Daarnaast bevat de plot een aantal ontwikkelingen die ervoor zorgen dat het verhaal blijft boeien en waarin het kat-en-muis-spel tussen Kim en de dader in de ontknoping tot een uitbarsting komt.

Hoewel de belangrijkste verhaallijn die van de moorden is, doet de andere, die van de misbruikzaak, er zeker niet voor onder. Een belangrijk verschil tussen beide is dat de laatste, zonder dat er op details wordt ingegaan, meer emoties oproept. Het moge duidelijk zijn dat Kim in beide zaken haar mannetje staat en dat bewijst dat ze als personage is gegroeid. Iets dat overigens ook geldt voor de auteur, want met Wreed spel, dat vertaald is door vertaalbureau Textcase, laat ze zien dat ze een boeiend, interessant, intrigerend en bij vlagen spannend verhaal kan vertellen. Maar ook dat haar Kim Stone-serie kan uitgroeien tot een succes.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Angela Marsons
Titel: Wreed spel
ISBN: 9789022589953
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Dombergen, 2032.

Het geluid van een geweerschot echoot in Zwarte Vijvers, een beruchte gettobuurt. De dertienjarige Rashad wordt geraakt door een kogel die eigenlijk bedoeld was voor een bendelid. Hij heeft dringend hulp nodig, maar Zwarte Vijvers is recent uitgeroepen tot no-go zone, waar hulpverleners en politieagenten niet meer mogen komen.

De zestienjarige Tamara komt meteen in opstand. Ze organiseert een demonstratie die uitmondt in een heftige clash tussen voor- en tegenstanders van de nieuwe wet.
Nikkie, een populaire Influencer, gebruikt haar platform om jongeren te informeren, maar bevindt zich al gauw in een hachelijke situatie door de vele protesten.
Derek, een arts-in-opleiding, waagt zijn leven om Rashad te redden, maar oplaaiend bendegeweld en de naderende betogers laten de boel al snel uit de hand lopen.

Lukt het om Rashad te redden, of wordt de jongen het eerste slachtoffer van de nieuwe wet?

Recensie
Tijdens haar jeugd verslond Amina Laffet boeken over verre landen en fantasiewerelden en op dat moment wist ze ook dat ze zelf wilde gaan schrijven. Door haar gedachten op papier te zetten reist ze namelijk af naar die werelden waarover ze altijd gelezen heeft. Een van de manuscripten die ze schreef, is uiteindelijk onder de titel Zwarte vijvers in oktober 2020 in boekvorm verschenen. Deze Young Adult, die een maatschappijkritische insteek heeft, werd door de lezers meteen goed ontvangen. Naast auteur is ze tevens copywriter en jobcoach.

Het is 2032 en de wijk Zwarte Vijvers in Dombergen wordt vanwege aanhoudende onlusten tot no-go zone uitgeroepen. Dit betekent dat het hulpdiensten verboden is zich in de wijk te begeven. Op een dag vindt er een schietpartij plaats tussen twee rivaliserende bendeleden. Daarbij wordt de dertienjarige en onschuldige Rashid door een afgezwaaide kogel geraakt. Hij mag echter niet geholpen worden. Zal hij het redden? Tegelijkertijd heeft de zestienjarige activiste Tamara een demonstratie georganiseerd met als doel om tegen de omstreden wet te protesteren. Deze betoging, waar YouTube-influencer Nikkie bij aanwezig is, loopt al snel uit de hand en er ontstaat een onhoudbare situatie.

Het dagelijkse leven, wat ze hoort en wat ze ziet, is voor Laffet de inspiratiebron voor het schrijven van haar verhalen. Problemen als discriminatie van bepaalde groepen en de vooroordelen die tegen hen bestaan, worden in Zwarte Vijvers aan de kaak gesteld. Kwesties die al jarenlang spelen en die er ook nog wel een hele tijd zullen zijn. Dat toekomstbeeld zal er daarom zo goed als zeker de reden van zijn dat de auteur het verhaal in 2032 laat afspelen. Om aan te tonen dat er ten opzichte van het heden (2021) niets veranderd is. Sterker zelfs, het kan over een jaar of tien alleen nog maar erger worden. Vooral wanneer de overheid besluit, want dat is wat er in haar debuut gebeurt, om bepaalde wijken tot verboden gebied te verklaren, de bewoners als het ware aan hun lot over laten.

Zwarte Vijvers, dat uit korte hoofdstukken, vlogverslagen en nieuwsberichten bestaat, wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, waarbij veel identieke voorvallen door diverse ogen worden gezien en daardoor een net iets andere insteek hebben. Aan sommige hoofdstukken gaat een epigraaf vooraf, die bestaat uit een zin, een citaat of een iets uitgebreider fragment, en kunnen beschouwd worden als een soort inleiding op het volgende hoofdstuk. Aanvankelijk lijkt het dat het verhaal niet veel structuur heeft, maar dat is alleen maar schijn. Nadat de meeste personages zijn geïntroduceerd, komt er heel snel lijn in en lopen de verhaallijnen redelijk vloeiend in elkaar over.

De personages worden overigens niet uitvoerig uitgewerkt, de auteur wil voornamelijk laten zien wat de effecten kunnen zijn van zinloos geweld, maar ook van impopulaire overheidsmaatregelen. Dat sommige situaties escaleren is een feit, daar is niet altijd veel voor nodig. Bij Laffet gebeurt er echter wel bijzonder veel, het verhaal speelt zich op één dag af en alles wat kan gebeuren, gebeurt. Door deze overdaad aan voorvallen grenst het verhaal aan het onwaarschijnlijke. Natuurlijk, in een gettobuurt of achterstandswijk is de kans op het ontstaan van schermutselingen en onlusten groter, dat is een realistisch gegeven, maar in Zwarte Vijvers vindt er te veel plaats in een te korte periode. Wat eveneens opvallend is, is dat twee bendeleden aan het eind van het verhaal hun niet al te vriendelijke confrontatie wel heel gemakkelijk en zonder toestanden beëindigen.

Het idee achter Zwarte Vijvers is goed, je moet er immers niet aan denken dat een overheid besluit bepaalde wijken als no-go zone te bombarderen. De uitvoering is echter wat minder, ondanks dat het verhaal zich in een behoorlijk tempo afspeelt en toegankelijk geschreven is. Laffet had er beter aan gedaan meer te doseren, dus minder laten gebeuren, maar wat er aan de hand is meer uitdiepen. Het verhaal was dan een stuk beter geweest.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Amina Laffet
Titel: Zwarte vijvers
ISBN: 9789463967426
Pagina’s: 144 
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Tijdens een rockfestival valt een medewerker van een liefdadigheidsinstelling midden in het publiek dood neer. Zijn buik is met één haal opengesneden. Niemand heeft de moordenaar gezien. Een week later wordt in een vuilcontainer het lichaam van een basisschoollerares aangetroffen. Ze is gewurgd met haar eigen sjaal. Inspecteurs Ava Turner en Luc Callanach hebben geen aanknopingspunten en kunnen geen motieven vaststellen. Ze tasten in het duister, totdat blijkt dat de slachtoffers op diverse gebouwen in de stad met graffiti worden beschreven. Dan ontdekken ze dat de boodschappen geschreven zijn voordat de mensen vermoord werden en begrijpen ze dat de moordenaar zijn volgende slachtoffer zo aankondigt. Hoe onschuldiger de prooi, hoe beter…

Recensie
Na de geboorte van haar tweede kind stopte Helen Fields met haar werkzaamheden als advocaat en sindsdien runt ze met haar man een filmproductiebedrijf, waar ze ook als producent en scenarioschrijver werkt. Na haar beslissing om te gaan schrijven, publiceerde ze in eigen beheer twee sciencefictionromans. Omdat ze altijd al van misdaadverhalen hield, stapte ze over naar het thrillergenre en vervolgens verscheen in 2016 haar eerste thriller Perfect remains, dat drie jaar later onder de titel Perfecte resten in een Nederlandse vertaling werd uitgebracht. In 2020 kwam Perfecte prooi, het tweede deel met Luc Callanach en Ava Turner uit.

Tijdens een festival in Edinburgh wordt op een zomeravond een jonge man op gruwelijke wijze vermoord. Nog diezelfde avond vindt een nieuwe moord plaats, deze keer op een vrouw van middelbare leeftijd. De inspecteurs Luc Callanach en Ava Turner worden met het onderzoek belast, maar ze tasten volledig in het duister. Er worden opnieuw enkele moorden gepleegd, maar een onderling verband lijkt er niet te zijn. Dan worden diverse graffitiboodschappen ontdekt en trekt de politie de conclusie dat hiermee een volgend slachtoffer wordt aangekondigd. Zal het de inspecteurs lukken de moorden op te lossen?

Perfecte prooi, dat uit korte hoofdstukken bestaat, begint al meteen met een scène die niets aan de verbeelding overlaat. Hierdoor hoeft het verhaal niet eerst op gang te komen en zit je er als lezer al meteen in. Het blijft niet bij dat ene voorval, want tijdens de plot, met name in de eerste helft van het boek, word je getrakteerd op een aanzienlijk aantal situaties die behoorlijk gruwelijk zijn. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat er van begin tot eind een vrij groot spanningsveld aanwezig is. De diverse onverwachte ontwikkelingen en talloze cliffhangers zijn daar onder andere debet aan en zorgen er hoe dan ook voor dat je nieuwsgierigheid aardig wordt aangewakkerd.

Het verhaal wordt vooral vanuit de perspectieven van Callanach en Turner verteld en daarbij blijft ook hun privéleven niet onderbelicht. Hierdoor komt de lezer weer wat meer over hen te weten. Ongeveer halverwege komt er een kleine kentering in het vertelperspectief, want vanaf dan krijgt de lezer ook inzage in het hoofd van enkele kwaadwillenden. Dan wordt tevens steeds duidelijker wat de beweegreden achter de moorden is, maar merkt de lezer ook dat de auteur een aantal personages heeft gecreëerd die behoorlijk geschift gedrag vertonen. Dergelijke figuren komen een verhaal als dit zonder enige vorm van twijfel hoe dan ook ten goede.

De verhaallijnen waarin de moorden plaatsvinden, lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben, maar heel langzaamaan kruipen ze naar elkaar toe en blijkt dat er toch een verband tussen bestaat. Verder is er nog een andere subplot die qua misdaad helemaal niets met de andere te maken heeft, maar waarbij een onmisbare en interessante link voor een frustraties bij Turner en Callanach zorgt. Dit heeft invloed op hun onderlinge verstandhouding, zowel privé als zakelijk, en dat zorgt voor een aantal verrassende momenten en dialogen.

Fields heeft een toegankelijke, fijne en bijzonder beeldende schrijfstijl. De scènes waarin de moorden worden beschreven zijn direct en huiveringwekkend, de lezer kan zich van die situaties een uitstekende voorstelling maken, ondanks dat je dat misschien liever niet zou willen. Perfecte prooi is al met al een thriller met een ruime dosis spanning die de lezer regelmatig op het puntje van de stoel laat zitten.

Waardering: 5/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Fields
Titel: Perfecte prooi
ISBN: 9789049808082
Pagina’s: 476
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
In ‘Filosoferen is makkelijker als je denkt’ maakt filosoof Coen Simon korte metten met de clichés en dogma’s van onze tijd. Met grote stelligheid wordt er van alles beweerd: dat je eruit moet halen wat erin zit, dat je moet durven kiezen, dat meten weten is en dat je kúnt als je maar wílt. De vraag is: hoe komen we aan al die wijsheid? En belangrijker nog: hoe komen we er vanaf? Het antwoord is: door te denken. Niet als de wiskundige of de detective die zoekt naar oplossingen, maar als de filosoof die weet dat het leven geen puzzeltje is. Met humor beschrijft Coen Simon in ‘Filosoferen is makkelijker als je denkt’ hoe je kunt denken zonder dogma’s.

Recensie
Filosoof Coen Simon debuteerde als auteur met het essay [De wereld tussen haakjes] dat in 2003 werd uitgebracht en waarin hij schrijft over de mooiste zinnen uit de filosofie. Hierna volgden nog diverse publicaties en schreef hij essays voor een aantal landelijke dagbladen en in 2020 werd hij hoofdredacteur van Filosofie Magazine. Acht jaar eerder, in 2012, won hij de Socrates-wisselbeker, een erkenning voor de auteur van het meest urgente, oorspronkelijke en prikkelende Nederlandstalige filosofieboek van het voorgaande jaar. Begin 2015 verscheen zijn boek Filosoferen is makkelijker als je denkt, naar de gelijknamige titel van zijn toenmalige wekelijkse rubriek in dagblad Trouw.

Het essay van Simon begint met een wat taaie en droge inleiding waarin hij het denkproces enigszins beschrijft en geeft hij ook een verklaring, uitleg is wellicht beter, van wat filosoferen inhoudt. Aan het eind van dit relaas vertelt de auteur wat het eigenlijke doel is van het schrijven van dit boek, hij ziet namelijk graag dat de mens, de lezer, (weer) zelf gaat denken en het niet (meer) overlaat aan anderen. Om hem daartoe aan te zetten gaat hij in verschillende hoofdstukken in op allerlei dogma’s en probeert hij de lezer ervan te overtuigen dat hijzelf daar zijn eigen gedachte over vormt.

Ieder hoofdstuk wordt begonnen met een actuele (anno nu) en een al oudere quote. De laatste kan van een tiental jaren geleden zijn, maar ook van vele eeuwen eerder. In ieder geval gaat de auteur in de onderliggende tekst verder op de desbetreffende citaten in en vaak sluit hij een hoofdstuk af met een conclusie, waarvan je sterk de indruk krijgt dat dit de mening van hemzelf is. Of in ieder geval hoe hij tegen bepaalde stellingen aankijkt. Aan het eind van de hoofdstukken legt hij de lezer in een ‘verder denken’ een aantal stellingen of voorbeelden voor waarover nagedacht kan worden. Tevens geeft Simon een aantal boekentips waarin het besproken dogma behandeld of besproken wordt. De hoofdstukken worden afgesloten met enkele lemma’s die een raakvlak met het besproken dogma hebben.

Bij de uitleg van de dogma’s geeft Simon regelmatig voorbeelden uit zijn eigen gezinssituatie, maar ook vaak uit radio- of televisieprogramma’s. Dit heeft dan veelal betrekking op destijds actuele onderwerpen als de zwartepietendiscussie (nog steeds actueel overigens) of de sluiting van dertien Bijenkorfvestigingen in 2013. Hij gaat dan in op een citaat van bijvoorbeeld een nieuwslezer, licht daarbij één woord uit en gaat hier verder op in. Door middel van voorbeelden nuanceert hij die uitspraak of zet het in een ander daglicht. Dan blijkt ook dat je op verschillende manieren naar zo’n woord kan kijken, en dat is eigenlijk wel verhelderend.

In de tweede alinea is al even gememoreerd dat de inleiding wat moeizaam en stroef was, voor het resterende deel van het boek gaat dat niet meer op. In een toegankelijke en heldere schrijfstijl weet Simon de lezer van begin tot eind te boeien. Het doel van Filosoferen is anders als je denkt is om de lezer meer en misschien zelfs wel anders te laten nadenken en daarvoor is dit essay een heel aardig uitgangspunt.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Coen Simon
Titel: Filosoferen is makkelijker als je denkt
ISBN: 9789026331107
Pagina’s: 190
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Wolfzomer speelt zich af in Haparanda, in het noorden van Zweden, vlak bij de grens met Finland. Er wordt een dode wolf in de bossen gevonden, en in de maag van het beest ontdekt de politie de resten van een mens. Al snel wordt duidelijk dat deze man betrokken was bij een mislukte drugsdeal in Finland, en vanaf dat moment weet politieagente Hannah Wester dat haar normaal zo rustige zomer volledig op zijn kop zal staan.

Terwijl Hannah en haar collega’s proberen uit te zoeken hoe de man in de bossen van Haparanda terecht is gekomen, wordt het kleine grensstadje opgeschrikt door een reeks gewelddadige gebeurtenissen. Er is duidelijk nog iemand op zoek naar antwoorden, en die laat zich door niets of niemand tegenhouden.

Recensie
Aan het eind van de jaren tachtig begon Hans Rosenfeldt (geboren Petersson) met acteren, maar omdat hij vond dat hij daar slecht in was, solliciteerde hij op aanraden van een vriend als scriptschrijver voor een Zweedse soapserie. Dit was het begin van zijn carrière als scenarist en in die hoedanigheid bedacht en schreef hij de hitserie The Bridge. Samen met Michael Hjort schreef hij de succesvolle reeks de ‘Bergmankronieken’, waarin forensisch psycholoog Sebastian Bergman centraal staat. In april 2021 verscheen Wolfzomer, zijn eerste solothriller en tevens het debuut van een serie rond politieagente Hannah Wester.

In de bossen bij het Noord-Zweedse Haparanda, een stadje aan de grens met Finland, worden twee wolven gevonden die door vergiftiging om het leven zijn gekomen. Nader inspectie wijst uit dat beide dieren menselijke resten in hun maag hebben. Het slachtoffer blijkt betrokken te zijn geweest bij een mislukte drugsdeal in Finland. Hannah en haar collega’s starten een onderzoek naar de dood van de man. Tegelijkertijd heeft een andere partij belangstelling voor hun vorderingen en wordt het altijd zo rustige plaatsje opgeschrikt door een flink aantal gewelddadigheden. De politie moet nu alle zeilen bijzetten om beide zaken op te lossen.

Na de proloog, met een schietpartij in het Finse Rovaniemi waarbij diverse levens vallen, neemt de auteur de lezer mee naar Haparanda, het kleine stadje aan de grens, waar hij niet alleen kennismaakt met het plaatsje zelf, maar ook met een aantal personages, waaronder Hannah Wester en commissaris Gordon Backman Niska. Dit is niet meteen een uitgebreide introductie, maar gedurende de plot wordt stapsgewijs steeds meer over hen bekendgemaakt, in het bijzonder over Hannah, waarbij haar opvliegers het meest in het oog springen.

Na de zinderende inleiding neemt het tempo van Rosenfeldts solodebuut zienderogen af en ontbreekt het, op enkele oplevingen na, aan spanning. Gaandeweg krijgt de plot wat meer structuur, maar voor het zover is, is het verband tussen de vele personages en de verschillende voorvallen niet altijd even duidelijk. Ondanks die onduidelijkheid van het begin is Wolfzomer wel een verhaal dat aanspreekt en blijft boeien, er gebeurt immers voldoende om de lezer nieuwsgierig te maken en ook de privéperikelen van enkele personen houden zijn gemoederen aardig bezig.

Het verhaal wordt vanuit diverse perspectieven verteld en een aardige en originele bijkomstigheid is dat Haparanda daar eveneens onder valt. Het plaatsje doet zich dan voor als personage en vertelt heel summier iets over zichzelf en enkele bewoners. Veel hoofdstukken, die overigens kort zijn, eindigen met een cliffhanger. De meeste van deze slotzinnen wekken niet de indruk dat er een spannend vervolg in het verschiet ligt, maar geven de lezer wel het gevoel dat er iets staat te gebeuren, iets dat verderop in de plot ook bevestigd wordt. Heel af en toe is er een flashback naar het verleden, maar het is niet altijd meteen duidelijk dat de auteur een stap terug in de tijd maakt.

Aan de schrijfstijl is te merken dat de auteur een begenadigd scenarist is. Door de beeldende beschrijvingen van zowel omgeving als dialoog bevindt de lezer zich als het ware midden in de vele scènes. Het is daarbij jammer dat Rosenfeldt zo nu en dan in onnodige details treedt. Al met al is Wolfzomer, dat kundig is vertaald door Corry van Bree en eindigt met een wijd openstaande deur, een mooi begin van een serie die het in zich heeft om een succes te worden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Hans Rosenfeldt
Titel: Wolfzomer
ISBN: 9789403128917
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Adjudant-officier Milo April is in koelen bloede doodgeschoten bij het Waterfront van Kaapstad. Op klaarlichte dag, een executie. En misschien is een hoger lid van de Zuid-Afrikaanse politie daar verantwoordelijk voor. En mogelijk houdt het verband met de geheimzinnige brieven die de geschorste luitenants Bennie Griessel en Vaughn Cupido hebben gekregen. Met bedekte verwijzingen naar corruptie binnen de regering. Maar tot hun frustratie moeten Bennie en Vaughn hun kostbare tijd besteden aan de vermissing van een student, die na een weekendje feesten spoorloos verdwenen is. En de schatrijke Jasper Boonstra, de beruchte oplichter, vraagt makelaar Sandra Steenberg of ze Donkerdrif wil verkopen, het kapitale wijnlandgoed. Sandra, de vrouw van schrijver Josef en moeder van twee kinderen, heeft het geld hard nodig. Ze verdrinkt haast in de schulden en is wanhopig. Maar de transactie loopt fout. En nu zitten Griessel en Cupido ook al achter haar aan.
Langzaamaan komen de rechercheurs tot de conclusie dat de zaken verbonden zijn door de donkerste drift die er bestaat: hebzucht.

Recensie
Ruim tien jaar geleden is Deon Meyer in Stellenbosch gaan wonen en meteen viel hem de beweeglijke vastgoedmarkt en de grote concurrentie tussen de makelaarskantoren op. Hij zag daarin stof voor een nieuw verhaal, maar het duurde nog jaren voordat hij zijn ideeën uit ging werken. Een artikel over een grote fraudezaak van een rijke zakenman en een aantal berichten over de verdwijning van een student waren voor hem de aanvullende elementen die hij erin kon gebruiken. Zo ontstond zijn in februari 2021 verschenen thriller Donkerdrif, dat alweer het zevende deel is met Bennie Griessel en Vaughn Cupido.

Als gevolg van een sanctie wordt Stellenbosch de tijdelijke standplaats van Griessel en Cupido. Ze krijgen de opdracht om de vermissing van een student te onderzoeken. Beiden ontvangen ze anonieme briefjes waarin melding wordt gemaakt van een corrupte politiefunctionaris. Niet veel later wordt een van hun collega’s in Kaapstad vermoord. Ze vermoeden een verband tussen de briefjes en zijn dood, maar kunnen zich niet met deze zaak bezighouden. Ze krijgen ook nog te maken met de plotselinge verdwijning van de schatrijke Jasper Boonstra. Uiteindelijk ontdekken ze dat inhaligheid de grote overeenkomst tussen deze drie zaken is.

De gevolgen van het corruptieschandaal uit Prooi en de afhandeling daarvan hebben voor Griessel en Cupido een vervelende bijkomstigheid, ze worden namelijk verbannen naar Stellenbosch, waar ze in feite nog blij mee mogen zijn. Ondanks een enkele verwijzing naar dit voorgaande boek, later is er ook nog een naar Icarus, kan ook dit deel los van alle andere gelezen worden. De verhalen staan op zichzelf en de enige reden om de serie op volgorde te gaan lezen, is de ontwikkeling van de twee rechercheurs vanaf het begin te kunnen volgen. In ieder geval blijkt opnieuw dat het duo onafscheidelijk is, dat ze elkaar uitstekend aanvullen en dat hun onderlinge band erg sterk is. Hun personages nemen zeker nog niet in kracht af.

Donkerdrif heeft een explosief begin, er is actie, er is spanning, en daardoor zit de lezer meteen al volop in het verhaal, het is alsof hij met de politie meedoet. Deze start zegt veel over de schrijfstijl van de auteur, die is namelijk levendig en beeldend, van iedere situatie kan de lezer zich een goede voorstelling maken. Na die voortvarende en flitsende start komt het verhaal in een wat rustiger vaarwater terecht, maar verveelt het geenszins. De verschillende verhaallijnen zijn interessant en boeiend en de personages die daarin voorkomen sterk en intrigerend, ondanks dat niet ieder van hen even sympathiek overkomt.

Het verhaal heeft verscheidene onverwachte ontwikkelingen, maar de grootste, die voor een verrassende wending zorgt, doet zich net iets over de helft voor. Vervolgens neemt het tempo iets toe en wordt het wat meer enerverend, zowel voor de lezer als voor een enkel personage. Uiteindelijk kruipen de diverse subplots steeds dichter naar elkaar toe en wordt het onderlinge verband geleidelijk duidelijker, waarbij wel aangetekend moet worden dat niet iedere verhaallijn direct met een andere te maken heeft, maar een link is er wel degelijk. Net als de aanvangsscène heeft ook de ontknoping veel actie en spanning en komt er een eind aan deze onderzoeken van Griessel en Cupido, maar omdat het laatste hoofdstuk eindigt met een onvervalste cliffhanger heeft het er alle schijn van dat de auteur in zijn volgende boek terugkomt op een van de verhaallijnen.

Zonder dat dit de overhand heeft, heeft Meyer opnieuw een aantal problemen waar Zuid-Afrika mee te maken heeft in zijn verhaal verwerkt. Hiermee toont hij aan dat hij nog steeds maatschappijkritisch is en dat hij zijn kritiek op een min of meer speelse manier in zijn thrillers naar voren laat komen. Dit kenmerkt zijn boeken en Donkerdrif is daar dan ook geen uitzondering op.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Deon Meyer
Titel: Donkerdrif
ISBN: 9789400513020
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Onderweg naar Californië maakt Aloysius Archer een tussenstop in Reno. Nog geen 24 uur later is hij de trotse eigenaar van een peperdure, zeer zeldzame Franse sportauto, heeft hij een reisgenoot gevonden in de mysterieuze danseres Liberty Callahan en moet hij zich enkele zwaar bewapende criminelen van het lijf houden. Geluk bij een ongeluk: Liberty blijkt niet alleen zeer verleidelijk te zijn, maar ook uitstekend met een pistool overweg te kunnen. Het zijn twee eigenschappen die hun niet veel later uitstekend van pas komen, wanneer privé-detective Archer in een politiek wespennest belandt waarin een schatrijke familie, een nachtclub en een mysterieuze militaire installatie de hoofdrollen spelen.

Recensie
Een paar jaar geleden was David Baldacci voor een promotietoer in het Canadese Toronto. Hij keek uit het raam van zijn hotelkamer, zag een sneeuwmuur en dacht aan de verschrikkingen van de laatste wereldoorlog. Vervolgens ontstond bij hem het idee voor een nieuw seriepersonage. Dat werd Aloysius Archer, een oorlogsveteraan die onschuldig in de gevangenis heeft gezeten. Hij maakte zijn opwachting in het in 2019 verschenen Een goede daad. Een kleine twee jaar later, in mei 2021, kwam Dodelijk spel, het tweede deel van de serie uit.

Het is eind 1949 en Aloysius Archer is op doorreis naar Bay Town, een stadje ten noorden van Los Angeles om er bij een privédetective aan het werk te gaan. De bus waarmee hij reist, maakt een tussenstop in Reno. Hij ontmoet er een man wiens dure sportwagen hij overneemt en treft er de jonge Liberty Callaghan. Zij wil carrière maken in Hollywood en gaat met hem mee naar Californië. Eenmaal in Bay Town wordt Archer al meteen geconfronteerd met een chantagezaak en een aantal moorden in de Midnight Moods, een burlesque theater waar Liberty als actrice aan de slag gaat.

Archer is niet veeleisend. Een dak boven zijn hoofd, zo nu en dan een slok, Lucky Strikes binnen handbereik en niet te vergeten ook nog werk. Heeft hij dit, dan is hij een tevreden man, ofschoon hij zich wel afvraagt of hij daarmee niet te veel wil. Deze beschrijving geeft de lezer een globale indruk van de persoon Archer, maar omdat Dodelijk spel niet het eerste boek is waarin hij voorkomt, wordt hij in het begin nog even kort voorgesteld. Omdat dat ruim voldoende is voor dit verhaal, is het geen enkel probleem om de boeken uit de Archer-reeks afzonderlijk van elkaar te lezen. Het is overigens goed te merken dat hij een ontwikkeling heeft doorgemaakt. Hij heeft nog steeds die laconieke en onbewogen houding, maar een aantal andere karaktereigenschappen, zoals zijn cynisme, komen deze keer wat meer bovendrijven.

Ondanks een lichte dreiging in de aanloop van het verhaal, hebben de sfeerbeschrijvingen en de vele details die daarmee gepaard gaan aanvankelijk de overhand. Dit is niet oninteressant, maar het zorgt er wel voor dat het spanningsveld vooralsnog achterwege blijft en tevens dat het tempo niet al te hoog is. Na iets meer dan tien hoofdstukken verandert dit, want onderweg naar Californië komen Archer en Callaghan in een situatie terecht waarbij de laatste haar schietkunsten vertoont en zich ontpopt als een onvervalste femme fatale. De eerste echte spanning ontstaat vooral nadat Archer door privédetective Willie Dash aan het werk is gezet. Er doen zich enkele plotwendingen voor en het gaat eveneens meer intrigeren. Het beste bewaart Baldacci echter voor het laatste kwart van het verhaal. De snelheid gaat dan zienderogen omhoog, de onverwachte ontwikkelingen nemen toe en de spanningsboog komt behoorlijk strak te staan.

De schrijfstijl van de auteur is zoals in de meeste van zijn boeken vlot en toegankelijk, maar niet bijzonder diepgaand. Maatschappijkritische onderwerpen zal de lezer niet zo snel tegenkomen, hoewel de rassendiscriminatie waar de Verenigde Staten destijds mee te maken hadden zijdelings in dit verhaal wordt aangestipt. Toch kun je ook niet zeggen dat Dodelijk spel oppervlakkig is, daarvoor zijn de personages te krachtig en heeft het verhaal, dat trouwens goed is opgebouwd, meer dan voldoende afwisseling en geeft het een goed beeld van de periode rond 1950 waarin de naweeën van de Tweede Wereldoorlog nog steeds zichtbaar zijn.

Met Dodelijk spel, dat prima is vertaald door Jolanda te Lindert, toont Baldacci opnieuw aan dat de verhalenverteller in hem nog onveranderlijk voortleeft. De lezer zal ongetwijfeld nog meer van Archer horen, maar het heeft er ook alle schijn van dat de rol van Callaghan ook nog niet is uitgespeeld.

Waardering: 4/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: David Baldacci
Titel: Dodelijk spel
ISBN: 9789044932706
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Een gruwelijke vondst in de dierentuin in de Taunus: in het olifantenverblijf ligt een menselijke hand. Rechercheur Oliver von Bodenstein en zijn collega Pia Kirchhoff vinden het bijbehorende lijk in een weiland tegenover de dierentuin. Het slachtoffer was docent en een charismatische milieuactivist, die door zijn leerlingen op handen werd gedragen – en door de gegoede burgers van de stad intens werd gehaat. Intens genoeg om hem te vermoorden?

Recensie
Voordat Nele Neuhaus doorbrak met haar thriller Sneeuwwitje moet sterven (2010) publiceerde ze twee boeken in eigen beheer, waarvan Tussen de haaien (2009) de eerste was. Het andere was Een onbeminde vrouw (2006), het eerste deel van de thrillerserie met Oliver (von) Bodenstein en Pia Kirchhoff. Het tweede deel, Moordvrienden (2007), bracht haar onder de aandacht van een Berlijnse uitgeverij en het vervolg is bekend, want ze is uitgegroeid tot een van de meest bekende auteurs van Duitsland. Naast thrillers schrijft ze ook jeugdboeken en een aantal van haar boeken is verfilmd.

In de Opel-dierentuin in Kronberg worden in enkele dierenverblijven menselijke lichaamsdelen gevonden. Oliver von Bodenstein en Pia Kirchhoff worden erbij geroepen en niet veel later vindt een speurhond het lijk in een nabijgelegen weiland. De identiteit van het slachtoffer wordt al snel vastgesteld. Het gaat om een bij de leerlingen geliefde docent, die er een nevenactiviteit als milieuactivist op nahield. Veel dorpsbewoners konden zijn bloed daarom wel drinken. De vraag rijst op of een van hen in staat was om hem te vermoorden en daartoe ook het motief had.

Moordvrienden is het tweede deel is van de Bodenstein & Kirchhoff-serie en daarin worden beide personages heel summier voorgesteld. Het is voldoende om het verhaal te kunnen volgen, maar om toch wat meer over hen te weten te komen of om hun ontwikkeling goed te kunnen volgen, is het verstandig om de reeks bij het voorgaande deel, Een onbeminde vrouw, te beginnen. Uiteraard worden de twee politiemensen in dit verhaal verder uitgewerkt en leert de lezer ze wat beter kennen, zowel in hun werk als in hun privéleven. Dan blijkt ook dat ze een goed koppel vormen waarin zeker groei zit.

Omdat in het verhaal al meteen een lijk wordt gevonden, bevindt de lezer zich in feite al vanaf het begin in het politieonderzoek. Dit onderzoek vordert gestaag, maar wel in een vrij traag tempo. Pas in de ontknoping neemt de snelheid toe, ontstaat er wat spanning en volgen de onverwachte wendingen elkaar wat vlotter op. Voor het zover is, zijn er vanzelfsprekend diverse plotwendingen, maar die zorgen er echter niet voor dat het verhaal een drastische ommekeer maakt. Het past allemaal uitstekend in de lijn van het verhaal, maar de lezer wordt er niet door omver geblazen.

Het verhaal, dat in een prettige en toegankelijke stijl geschreven is, is dusdanig in elkaar gezet dat de lezer met de politie meespeurt. Toch kun je je van begin af aan niet aan de indruk onttrekken dat de recherche het niet altijd bij het juiste eind heeft. Daarvoor zijn hun verdachtmakingen te voor de hand liggend en merk je dat ze zich schuldig maken aan tunnelvisie. De enige die daarop een uitzondering is, is Kirchhoff. Zij heeft er zo haar eigen gedachten over. Uiteindelijk draait het erop uit dat de dader in de verwachte hoek gezocht kan worden, de lezer zou hem gedurende de plot kunnen verdenken, ondanks dat concrete aanwijzingen daartoe in feite ontbreken.

Zoals uit wat hierboven enigszins beschreven is, heeft de ontknoping het meest weg van een spannende thriller, daarvoor was het allemaal wat te gezapig. Dat houdt echter niet in dat Moordvrienden een onaangenaam en onleesbaar verhaal is. Absoluut niet, maar het heeft te weinig spektakel. Het idee erachter is goed, de personages zijn over het algemeen ook prima in orde, maar het is het allemaal net niet. Daardoor stijgt het niet boven de grote middelmaat uit.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Nele Neuhaus
Titel: Moordvrienden
ISBN: 978902140208
Pagina’s: 328
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Na enkele grote reizen beseft antropoloog Janne Cress dat er een land is dat ze nauwelijks kent: Nederland. En dus gaat ze, bezakt met volle rugzak en uitklaptentje, op ontdekkingsreis in eigen land. Het doel: dingen doen die ze nooit heeft gedaan op plekken waar ze nooit is geweest. Zo trotseert ze op een ov-fiets de Afsluitdijk, leert ze bidden in de Biblebelt, en worden andermans huizen tijdelijk thuis.

In dit reisverhaal neemt ze je mee in haar observaties van Nederlanders, en onderzoekt ze op speelse wijze wie de mensen zijn met wie ze al die jaren een land heeft gedeeld, maar die ze nooit heeft kunnen doorgronden.

Recensie
Antropoloog Janne Cress heeft al een aantal grote reizen achter de rug, maar op een veerpont bij Uitgeest realiseerde ze zich, na het lezen van een bordje met de tekst ‘oversteken op eigen risico’ dat er in Nederland ook voldoende te zien en te beleven is. Ze besloot om ongeveer vier weken lang in haar geboorteland rond te gaan trekken, maakte een plan en koos ervoor om plaatsen te bezoeken waar ze niet veel over wist, waar een B&B was of die tot haar verbeelding spraken. Haar ervaringen deelt ze in het boekje De Pappenheimers, dat eind februari 2021 is verschenen.

‘Het aroma van Amsterdam is wiet met friet,’ verzucht Cress wanneer ze haar vertrouwde omgeving achter zich laat en aan haar reis door Nederland begint om voor haar onbekende plaatsen te bezoeken. De eerste dag van haar ontdekkingstocht is een feit, er zullen er nog vijfentwintig volgen. Op haar trip door Nederland reist ze met de trein, per fiets en waar nodig neemt ze ook de bus. Noordwijk is de eerste plaats waar ze overnacht en vervolgens doet ze in een soort van ovaal diverse andere grote en kleinere plaatsen aan. Als een heuse toerist wandelt ze door straten, observeert andere mensen en eet voedsel dat ze nog nooit eerder gegeten heeft. Daarbij waagt ze zich regelmatig aan patat met obscure sauzen (patat flip, patat jäger). Aan al die etenswaren geeft ze vervolgens een waardeoordeel.

De Pappenheimers, de auteur geeft in haar boekje een heldere en plausibele uitleg waarom ze voor deze benaming heeft gekozen, is in feite niets meer of minder dan een reisverslag of reisdagboek. Van iedere dag geeft ze beknopt weer wat ze ondernomen heeft, welke gesprekjes (small talk) ze gevoerd heeft, hoe ze reist en waar ze overnacht. De ene keer is dat bijvoorbeeld in een tentje op een camping, de andere keer in een AirBnB. Een van die accommodaties is een huis in een rustige woonwijk in Staphorst en wat haar daarbij opvalt is het wifi-wachtwoord ‘ChristIsOurSavior’. Een vooroordeel lijkt snel geboren, maar het is slechts bedoeld als visitekaartje en, zo vertelt de B&B-houdster, daardoor ontstaan soms leuke en open gesprekken.

Cress bekent in haar relaas eerlijk dat ook zij vooroordelen heeft. Bij Friesland zag ze bijvoorbeeld altijd voor zich hoe de mensen al fierljeppend naar hun werk gaan. Ze erkent ook dat bevooroordeeld zijn beangstigend kan zijn, omdat veel mensen een beeld dat ze ooit hebben gezien of een woord dat ze ooit hebben gehoord als vaststaand gegeven gaan beschouwen. Een advies dat ze meegeeft om van die vooringenomenheid af te komen, is zelf op onderzoek uitgaan, zelf gaan ervaren of het beeld dat je ergens van hebt juist of onjuist is. Pas dan kun je ergens een juiste en realistische mening over vormen.

Aan het eind van haar reis vraagt Cress zich af hoe het komt dat mensen ergens anders opener zijn, waarom het dan gemakkelijker is om contact met een vreemde te maken. Misschien, zo bedenkt ze, komt het wel omdat ze tijdens het reizen zelf opener is. Een helder of concreet antwoord daarop heeft ze echter niet. Toch is er een aannemelijke en waarschijnlijke kans dat haar conclusie de enige juiste is. Op dag zesentwintig keert de auteur terug naar huis. Tijdens haar reis, zo besluit ze, heeft ze geleerd dat haar eerste indruk nooit klopt, maar ook dat ze zich overal kan thuis voelen, zelfs in Nederland.

Ondanks dat De Pappenheimers een niet al te dik boekje is, weet Cress aardig over te brengen dat Nederland veel moois te bieden heeft, dat je niet ver hoeft te reizen om iets nieuws te ontdekken en dat het ook niet moeilijk is om in eigen land contact met onbekenden te leggen. Haar schrijfstijl is daarbij onderhoudend, luchtig en beeldend, de lezer reist daardoor als het ware met haar mee.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Janne Cress
Titel: De Pappenheimers
ISBN: 9789464186727
Pagina’s: 144
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Christopher is zeven.
Christopher is de nieuweling.
Christopher heeft een denkbeeldige vriend.

Alleenstaande moeder Kate Reese is op de vlucht. Vastbesloten om het leven voor haar en haar zoon te verbeteren, ontsnapt ze midden in de nacht samen met Christopher aan een gewelddadige relatie. Samen belanden ze in de hechte gemeenschap van Mill Grove, Pennsylvania, ver van de bewoonde wereld. Slechts één snelweg leidt erheen en één snelweg eruit.
Eerst lijkt het de ideale plek om eindelijk tot rust te komen. Maar dan verdwijnt Christopher. Zes afschuwelijke dagen lang kan niemand hem vinden. Totdat Christopher tevoorschijn komt uit het bos aan de rand van het dorp, ongedeerd maar niet onveranderd.
Hij keert terug met een stem in zijn hoofd die alleen hij kan horen, met een missie die alleen hij kan volbrengen: hij moet voor kerst een boomhut in het bos bouwen, anders zullen zijn moeder en alle anderen in het dorp nooit meer hetzelfde zijn.
Algauw raken Kate en Christopher verzeild in het gevecht van hun leven — een strijd tussen goed en kwaad, met hun dorp als het strijdtoneel.

Recensie
In 1999 publiceerde Stephen Chbosky de Young Adult The perks of being a wallflower (De belevenissen van een muurbloem, 2011), een semi-autobiografische roman die in de Verenigde Staten veel opschudding veroorzaakte en vanwege de thema’s tienerseksualiteit en drugsgebruik op veel scholen verboden werd. Van de roman zijn wereldwijd inmiddels meer dan twee miljoen exemplaren verkocht en in 2012 is het verfilmd. Twintig jaar later verscheen zijn laatste boek, de thriller De denkbeeldige vriend, waar hij tien jaar eerder al aan begonnen was. Behalve auteur is hij tevens scenarioschrijver en regisseur.

Om aan de zoveelste gewelddadige relatie te ontsnappen, is Kate Reese met haar zevenjarige zoon Christopher gevlucht. Ze komen terecht in het afgezonderde dorpje Mill Grove in Pennsylvania. Wanneer ze daar de rust vinden die ze nodig hebben, verdwijnt Christopher plotseling. Na zes dagen wordt hij langs de snelweg aan de rand van het bos gevonden. Lichamelijk is er niets met hem aan de hand, toch blijkt hij te zijn veranderd. Hij hoort een stem in zijn hoofd die hem opdraagt een boomhut in het bos te bouwen. Lukt hem dat niet, dan zal niets en niemand in het dorp meer hetzelfde zijn.

Wat zegt de proloog, die zich vijftig jaar eerder afspeelt en waarmee De denkbeeldige vriend begint, over de rest van het verhaal? Eigenlijk niets. Behalve dat het destijds verdwenen en nooit meer teruggevonden zevenjarige jongetje als een soort rode draad door het verhaal verweven is. En misschien ook dat dan al duidelijk is dat Chbosky er een bijzonder beeldende schrijfwijze op nahoudt. Wat deze inleiding daarentegen wel doet, is ervoor zorgen dat de lezer nieuwsgierig wordt. De eerste hoofdstukken blijft dit gevoel aanhouden, overigens zonder dat er aantoonbaar spanningsveld is.

Vanaf het vierde deel, het boek heeft er zeven, wordt het echter anders. De nieuwsgierigheid van de lezer verdwijnt en gaat geleidelijk over in ongeloof. Het verhaal wordt mysterieus en neigt vaak naar het bovennatuurlijke. Dit hoeft in principe geen bezwaar te zijn, maar de makke hierbij is dat de ongeloofwaardigheid zienderogen toeneemt. De auteur tovert de meest onwaarschijnlijke, onwerkelijke en bizarre situaties uit zijn hoge hoed en de structuur die er tot dan nog was, verdwijnt grotendeels. We zijn nog niet eens op een derde van het omvangrijke boek.

De beeldende manier van schrijven van Chbosky is hiervoor al gememoreerd, maar daarnaast is het bij vlagen ook kinderlijk en simpel. Er zijn passages waarin het lijkt alsof hij het boek voor een andere doelgroep geschreven heeft dan (jong) volwassenen. Toch is dit absoluut niet het geval, dat bewijst de verhaallijn wel. Daaruit kan worden opgemaakt dat de auteur een groot liefhebber van horror is en Stephen King als zijn grote voorbeeld en inspirator ziet. Hij weet het niveau van de ‘grote meester’ bij lange na niet te benaderen. Daarvoor is de spanning te ondermaats, valt hij te veel in herhaling, is hij soms te gedetailleerd en haalt hij alles wat denkbaar en niet denkbaar is uit de kast. Wat dat laatste betreft is het dus vaak té overdadig.

Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van de zevenjarige, aanvankelijk dyslectische Christopher, maar hij denkt, doet en spreekt alsof hij vele jaren ouder is. Iets dat overigens ook opgaat voor een paar personages die eveneens van zijn leeftijd zijn. Echt aanspreken doen ze trouwens geen van alle, ook de volwassenen niet. Dat doet De denkbeeldige vriend overigens ook niet. De spanning is ver beneden de maat, het gaat door voor thriller, terwijl de elementen die daarbij horen volledig ontbreken en de paar inconsequenties die in het verhaal voorkomen, moeten maar geweten worden aan een slordigheid.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Stephen Chbosky
Titel: De denkbeeldige vriend
ISBN: 9789044977400
Pagina’s: 768
Eerste uitgave: 2019