Beschrijving
Na enkele grote reizen beseft antropoloog Janne Cress dat er een land is dat ze nauwelijks kent: Nederland. En dus gaat ze, bezakt met volle rugzak en uitklaptentje, op ontdekkingsreis in eigen land. Het doel: dingen doen die ze nooit heeft gedaan op plekken waar ze nooit is geweest. Zo trotseert ze op een ov-fiets de Afsluitdijk, leert ze bidden in de Biblebelt, en worden andermans huizen tijdelijk thuis.

In dit reisverhaal neemt ze je mee in haar observaties van Nederlanders, en onderzoekt ze op speelse wijze wie de mensen zijn met wie ze al die jaren een land heeft gedeeld, maar die ze nooit heeft kunnen doorgronden.

Recensie
Antropoloog Janne Cress heeft al een aantal grote reizen achter de rug, maar op een veerpont bij Uitgeest realiseerde ze zich, na het lezen van een bordje met de tekst ‘oversteken op eigen risico’ dat er in Nederland ook voldoende te zien en te beleven is. Ze besloot om ongeveer vier weken lang in haar geboorteland rond te gaan trekken, maakte een plan en koos ervoor om plaatsen te bezoeken waar ze niet veel over wist, waar een B&B was of die tot haar verbeelding spraken. Haar ervaringen deelt ze in het boekje De Pappenheimers, dat eind februari 2021 is verschenen.

‘Het aroma van Amsterdam is wiet met friet,’ verzucht Cress wanneer ze haar vertrouwde omgeving achter zich laat en aan haar reis door Nederland begint om voor haar onbekende plaatsen te bezoeken. De eerste dag van haar ontdekkingstocht is een feit, er zullen er nog vijfentwintig volgen. Op haar trip door Nederland reist ze met de trein, per fiets en waar nodig neemt ze ook de bus. Noordwijk is de eerste plaats waar ze overnacht en vervolgens doet ze in een soort van ovaal diverse andere grote en kleinere plaatsen aan. Als een heuse toerist wandelt ze door straten, observeert andere mensen en eet voedsel dat ze nog nooit eerder gegeten heeft. Daarbij waagt ze zich regelmatig aan patat met obscure sauzen (patat flip, patat jäger). Aan al die etenswaren geeft ze vervolgens een waardeoordeel.

De Pappenheimers, de auteur geeft in haar boekje een heldere en plausibele uitleg waarom ze voor deze benaming heeft gekozen, is in feite niets meer of minder dan een reisverslag of reisdagboek. Van iedere dag geeft ze beknopt weer wat ze ondernomen heeft, welke gesprekjes (small talk) ze gevoerd heeft, hoe ze reist en waar ze overnacht. De ene keer is dat bijvoorbeeld in een tentje op een camping, de andere keer in een AirBnB. Een van die accommodaties is een huis in een rustige woonwijk in Staphorst en wat haar daarbij opvalt is het wifi-wachtwoord ‘ChristIsOurSavior’. Een vooroordeel lijkt snel geboren, maar het is slechts bedoeld als visitekaartje en, zo vertelt de B&B-houdster, daardoor ontstaan soms leuke en open gesprekken.

Cress bekent in haar relaas eerlijk dat ook zij vooroordelen heeft. Bij Friesland zag ze bijvoorbeeld altijd voor zich hoe de mensen al fierljeppend naar hun werk gaan. Ze erkent ook dat bevooroordeeld zijn beangstigend kan zijn, omdat veel mensen een beeld dat ze ooit hebben gezien of een woord dat ze ooit hebben gehoord als vaststaand gegeven gaan beschouwen. Een advies dat ze meegeeft om van die vooringenomenheid af te komen, is zelf op onderzoek uitgaan, zelf gaan ervaren of het beeld dat je ergens van hebt juist of onjuist is. Pas dan kun je ergens een juiste en realistische mening over vormen.

Aan het eind van haar reis vraagt Cress zich af hoe het komt dat mensen ergens anders opener zijn, waarom het dan gemakkelijker is om contact met een vreemde te maken. Misschien, zo bedenkt ze, komt het wel omdat ze tijdens het reizen zelf opener is. Een helder of concreet antwoord daarop heeft ze echter niet. Toch is er een aannemelijke en waarschijnlijke kans dat haar conclusie de enige juiste is. Op dag zesentwintig keert de auteur terug naar huis. Tijdens haar reis, zo besluit ze, heeft ze geleerd dat haar eerste indruk nooit klopt, maar ook dat ze zich overal kan thuis voelen, zelfs in Nederland.

Ondanks dat De Pappenheimers een niet al te dik boekje is, weet Cress aardig over te brengen dat Nederland veel moois te bieden heeft, dat je niet ver hoeft te reizen om iets nieuws te ontdekken en dat het ook niet moeilijk is om in eigen land contact met onbekenden te leggen. Haar schrijfstijl is daarbij onderhoudend, luchtig en beeldend, de lezer reist daardoor als het ware met haar mee.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Janne Cress
Titel: De Pappenheimers
ISBN: 9789464186727
Pagina’s: 144
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Christopher is zeven.
Christopher is de nieuweling.
Christopher heeft een denkbeeldige vriend.

Alleenstaande moeder Kate Reese is op de vlucht. Vastbesloten om het leven voor haar en haar zoon te verbeteren, ontsnapt ze midden in de nacht samen met Christopher aan een gewelddadige relatie. Samen belanden ze in de hechte gemeenschap van Mill Grove, Pennsylvania, ver van de bewoonde wereld. Slechts één snelweg leidt erheen en één snelweg eruit.
Eerst lijkt het de ideale plek om eindelijk tot rust te komen. Maar dan verdwijnt Christopher. Zes afschuwelijke dagen lang kan niemand hem vinden. Totdat Christopher tevoorschijn komt uit het bos aan de rand van het dorp, ongedeerd maar niet onveranderd.
Hij keert terug met een stem in zijn hoofd die alleen hij kan horen, met een missie die alleen hij kan volbrengen: hij moet voor kerst een boomhut in het bos bouwen, anders zullen zijn moeder en alle anderen in het dorp nooit meer hetzelfde zijn.
Algauw raken Kate en Christopher verzeild in het gevecht van hun leven — een strijd tussen goed en kwaad, met hun dorp als het strijdtoneel.

Recensie
In 1999 publiceerde Stephen Chbosky de Young Adult The perks of being a wallflower (De belevenissen van een muurbloem, 2011), een semi-autobiografische roman die in de Verenigde Staten veel opschudding veroorzaakte en vanwege de thema’s tienerseksualiteit en drugsgebruik op veel scholen verboden werd. Van de roman zijn wereldwijd inmiddels meer dan twee miljoen exemplaren verkocht en in 2012 is het verfilmd. Twintig jaar later verscheen zijn laatste boek, de thriller De denkbeeldige vriend, waar hij tien jaar eerder al aan begonnen was. Behalve auteur is hij tevens scenarioschrijver en regisseur.

Om aan de zoveelste gewelddadige relatie te ontsnappen, is Kate Reese met haar zevenjarige zoon Christopher gevlucht. Ze komen terecht in het afgezonderde dorpje Mill Grove in Pennsylvania. Wanneer ze daar de rust vinden die ze nodig hebben, verdwijnt Christopher plotseling. Na zes dagen wordt hij langs de snelweg aan de rand van het bos gevonden. Lichamelijk is er niets met hem aan de hand, toch blijkt hij te zijn veranderd. Hij hoort een stem in zijn hoofd die hem opdraagt een boomhut in het bos te bouwen. Lukt hem dat niet, dan zal niets en niemand in het dorp meer hetzelfde zijn.

Wat zegt de proloog, die zich vijftig jaar eerder afspeelt en waarmee De denkbeeldige vriend begint, over de rest van het verhaal? Eigenlijk niets. Behalve dat het destijds verdwenen en nooit meer teruggevonden zevenjarige jongetje als een soort rode draad door het verhaal verweven is. En misschien ook dat dan al duidelijk is dat Chbosky er een bijzonder beeldende schrijfwijze op nahoudt. Wat deze inleiding daarentegen wel doet, is ervoor zorgen dat de lezer nieuwsgierig wordt. De eerste hoofdstukken blijft dit gevoel aanhouden, overigens zonder dat er aantoonbaar spanningsveld is.

Vanaf het vierde deel, het boek heeft er zeven, wordt het echter anders. De nieuwsgierigheid van de lezer verdwijnt en gaat geleidelijk over in ongeloof. Het verhaal wordt mysterieus en neigt vaak naar het bovennatuurlijke. Dit hoeft in principe geen bezwaar te zijn, maar de makke hierbij is dat de ongeloofwaardigheid zienderogen toeneemt. De auteur tovert de meest onwaarschijnlijke, onwerkelijke en bizarre situaties uit zijn hoge hoed en de structuur die er tot dan nog was, verdwijnt grotendeels. We zijn nog niet eens op een derde van het omvangrijke boek.

De beeldende manier van schrijven van Chbosky is hiervoor al gememoreerd, maar daarnaast is het bij vlagen ook kinderlijk en simpel. Er zijn passages waarin het lijkt alsof hij het boek voor een andere doelgroep geschreven heeft dan (jong) volwassenen. Toch is dit absoluut niet het geval, dat bewijst de verhaallijn wel. Daaruit kan worden opgemaakt dat de auteur een groot liefhebber van horror is en Stephen King als zijn grote voorbeeld en inspirator ziet. Hij weet het niveau van de ‘grote meester’ bij lange na niet te benaderen. Daarvoor is de spanning te ondermaats, valt hij te veel in herhaling, is hij soms te gedetailleerd en haalt hij alles wat denkbaar en niet denkbaar is uit de kast. Wat dat laatste betreft is het dus vaak té overdadig.

Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van de zevenjarige, aanvankelijk dyslectische Christopher, maar hij denkt, doet en spreekt alsof hij vele jaren ouder is. Iets dat overigens ook opgaat voor een paar personages die eveneens van zijn leeftijd zijn. Echt aanspreken doen ze trouwens geen van alle, ook de volwassenen niet. Dat doet De denkbeeldige vriend overigens ook niet. De spanning is ver beneden de maat, het gaat door voor thriller, terwijl de elementen die daarbij horen volledig ontbreken en de paar inconsequenties die in het verhaal voorkomen, moeten maar geweten worden aan een slordigheid.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Stephen Chbosky
Titel: De denkbeeldige vriend
ISBN: 9789044977400
Pagina’s: 768
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Milan Berg staat bij het stoplicht wanneer er een auto naast hem stopt. Op de achterbank zit een doodsbang meisje. Wanhopig drukt ze een briefje tegen het raam. Een vraag om hulp? Milan weet het niet: hij is, net zoals zes miljoen landgenoten, analfabeet. Toch voelt hij dat het meisje in levensgevaar is. Milan begint een zoektocht die hem op een griezelig dwaalspoor zet. Aan het einde van de tocht wordt hij geconfronteerd met de wrede realiteit: soms is de waarheid te gruwelijk om mee te leven, en onwetendheid het grootste geschenk op aarde.

Recensie
Een lachende peuter op de achterbank van een auto gaf Sebastian Fitzek, de meester van de psychologische thriller, inspiratie voor het schrijven van een nieuw verhaal. Hij dacht hier wat meer over na en uiteindelijk had hij iets bedacht dat in een thriller niet zou misstaan. Jaren later ontmoette hij op de Frankfurter Buchmesse een analfabeet en dat vond hij zo’n tegenstrijdigheid dat het in hem opkwam dat iemand bij wie de vaardigheid om te kunnen lezen en schrijven ontbreekt een ideaal personage voor een thriller kan zijn. Dat werd uiteindelijk het begin maart 2021 verschenen Het geschenk.

Milan Berg, alias Politieagent, is veroordeeld voor de moord op een jong meisje. Omdat hij mogelijk onschuldig is, dwingt een aantal medegevangenen hem de waarheid te vertellen. Vervolgens vertelt Milan zijn lange verhaal, dat twee jaar eerder begint. Als hij voor een rood stoplicht staat te wachten, stopt er ook een auto naast hem. Op de achterbank zit een meisje dat een briefje tegen het achterraam aandrukt. Omdat hij analfabeet is, kan hij niet lezen wat erop geschreven staat. Hij voelt echter wel aan dat ze in gevaar is, neemt de beslissing haar te redden en start een achtervolging die hem nog lang zal heugen.

Het eerste hoofdstuk, dat zich nog in het heden afspeelt, liegt er niet om. Met name de openingszin laat werkelijk niets aan de verbeelding over. De lezer ziet precies voor zich wat er op dat moment gebeurt en kan een gevoel van afschuw en plaatsvervangende pijn niet onderdrukken. Het blijft echter niet beperkt tot dit ene voorval, want tijdens de plot word je getrakteerd op verschillende scènes die eenzelfde stemming kunnen en wellicht zullen oproepen. Het begin van het verhaal zorgt er in ieder geval voor dat je er van meet af aan bij betrokken bent, maar ook dat het je meteen te pakken heeft. Fitzek geeft de lezer geen enkele gelegenheid erin te groeien, hij grijpt je als het ware bij de lurven en plaatst je er volop in, of je het nu wilt of niet.

Fitzek maakt zijn titel ‘meester van de psychologische thriller’ volledig waar, hij geeft de lezer toegang tot het hoofd van Milan, wat zich daarin afspeelt, hoe hij met zijn dilemma omgaat, hoe hij iedereen om zich heen bespeelt zodat niemand iets over zijn analfabetisme te weten komt. Overigens is het niet alleen Milan die ervoor zorgt dat de psychologie in het verhaal ruim voldoende is. Er kan gerust worden gesteld dat ieder personage, maar in bepaald opzicht ook elke situatie, daarvoor verantwoordelijk is. De lezer weet hoe dan ook op geen enkel moment waar hij aan toe is. De cliffhangers waar het merendeel van de hoofdstukken mee eindigen zijn daar onder andere debet aan.

Zoals bij de auteur eveneens gebruikelijk is, heeft ook Het geschenk talloze plotwendingen. Wanneer je denkt te weten hoe het allemaal precies zit en een vermoeden hebt hoe het verder zal gaan, komt er weer een twist waardoor het verhaal net weer een andere kant opgaat. Dit wordt bij aanvang feitelijk al in gang gezet en gaat door tot en met het eind. Een van de duidelijkste voorbeelden waarbij de lezer op het verkeerde been wordt gezet, is dat de lezer al vrij snel meegaat met een aanname die Milan doet. Pas in de ontknoping zal blijken dat de werkelijkheid volkomen anders is realiseer je je dat je eigenlijk het laten beetnemen.

Het enige waar het verhaal wat minder in uitblinkt, is de echte spanning. Uiteraard is er een heel groot spanningsveld, maar het is nergens zodanig dat je ervan op het puntje van de stoel gaat zitten. Desalniettemin is Het geschenk een surprise die niet ingepakt mag blijven.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sebastain Fitzek
Titel: Het geschenk
ISBN: 9789044360547
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Op een mistige winterochtend zien Luca Wolf en Emma Reich een achttiende-eeuws zeilschip in een bollenveld bij de duinen liggen. Orakel, staat er op de achtersteven. Het ligt er, in alle opzichten, verkeerd. Emma kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en gaat het luik op het hellende dek binnen. Niemand ziet haar ooit nog terug. Luca blijft verbijsterd achter: hij wilde haar wel achterna gaan, maar iets hield hem tegen. De uitdrukking op haar gezicht toen ze door het luik ging, heeft hem bang gemaakt…

Niet veel later zijn er elf mensen verdwenen, worden Luca en zijn moeder afgesloten van de wereld vastgehouden in een beveiligde instelling en staan de geheime diensten voor een raadsel. Alles moet uit de kast worden getrokken om een mediastorm te voorkomen. Maar als men graaft in een ver verleden om het mysterie van de Orakel te ontrafelen, ontdekt men dat het schip een voorbode is van iets onheilspellends. Iets dat ons aller toekomst op het spel zet.

Recensie
Op elfjarige leeftijd wilde Thomas Olde Heuvelt dat zijn boeken wereldwijd in de boekhandel zouden liggen. Hij heeft hier alles voor gedaan en uiteindelijk was de internationale doorbraak van Hex, de in 2013 verschenen triller is in meer dan dertig landen uitgebracht, er door oorzaak van dat zijn droom in vervulling kwam. Er volgde een wereldtournee en Warner Bros maakte plannen om het boek als tv-serie te gaan verfilmen (meer informatie hierover is niet bekend) en een uitgever in de VS heeft de opvolger Echo voor een enorm bedrag gekocht. In 2021 verscheen zijn nieuwste thriller Orakel.

Luca Wolf en Emma Reich zijn op een mistige ochtend op weg naar school wanneer ze een eeuwenoud schip in een veld zien liggen. Nadat ze er omheen zijn gelopen, zien ze een openstaand luik op de vooropbouw. Emma wil meer van het schip zien en verdwijnt door het open gat naar binnen. Ze komt nooit meer terug, net als een tiental anderen die naar haar op zoek gingen. Om te voorkomen dat het land in rep en roer raakt, wil een speciale afdeling van de geheime dienst het voorval verzwijgen. Ondertussen wordt het schip aan een onderzoek onderworpen en nemen de onheilspellende gebeurtenissen toe.

Het idee voor Orakel kreeg Olde Heuvelt jaren geleden toen hij langs een weiland reed en midden in het veld een oldtimer op z’n kant zag liggen. Hij vroeg zich meteen af hoe die auto daar terechtgekomen was en vervolgens ging zijn verbeelding ermee aan de haal. De auto veranderde hij in een schip en een nieuw verhaal stond in de steigers. Dat verhaal is vanaf het allereerste begin niet alleen mysterieus en spookachtig, de spanningsboog komt in een dergelijk vroegtijdig stadium namelijk ook al behoorlijk strak te staan. Later in de plot zal die spanning louter toenemen, mede als gevolg van een fors aantal wendingen die er garant voor staan dat het verhaal regelmatig een andere richting inslaat.

Een onverwachte, maar achteraf gezien misschien wel logische surprise, is de terugkeer van een oude bekende: Robert Grim. Deze inmiddels gepensioneerde deskundige in bovennatuurlijke zaken maakte zijn eerste opwachting in Hex en nu mag hij in Orakel eenzelfde soort staaltje herhalen. Daarbij wordt heel summier naar zijn werkzaamheden in Hex verwezen, het is echter geenszins een vervolg op dat verhaal. Het personage Grim is overigens bijzonder ontwapenend, iets dat ook opgaat voor Luca en zijn vriendinnetje Safiya. Voor alle karakters geldt dat ze uitstekend tot hun recht komen, bij geen van hen, ongeacht of ze wel of niet sympathiek zijn, valt maar iets van verzwakking te bespeuren.

Het verhaal bestaat uit een vijftal delen die zich in het heden afspelen, vier intermezzo’s uit het verleden en een epiloog. Ieder deel is onderverdeeld in een aantal hoofdstukken die worden verteld vanuit diverse perspectieven. Daarbij lijkt het soms dat de auteur in herhaling valt, maar de invalshoek is toch anders, vooral omdat de lezer de desbetreffende scène vanuit het oogpunt van een ander ziet. De auteur heeft met deze opzet een goede keuze gemaakt, het verhaal blijft daarom vanaf het begin intrigeren. Bovendien eindigen de meeste hoofdstukken met een cliffhanger, wat in dit geval een waarborg is voor een goed gedoseerde spanningsopbouw.

Op mondiaal gebied is Olde Heuvelt allang geen onbekende meer. Met het heel toegankelijk en beeldend geschreven Orakel doet hij daar nog een flinke schep bovenop, want met deze bovennatuurlijke en soms aan horror en fantasy grenzende thriller kan hij in principe met het grootste gemak het hele universum veroveren.

Waardering: 5/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Titel: Orakel
ISBN: 9789022591109
Pagina’s: 456
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Door een professionele misstap wordt inspecteur Martin Juncker uit Kopenhagen naar een klein en saai provinciestadje gestuurd. Zijn enige uitdaging: de spanningen rond het plaatselijke asielzoekerscentrum. Als er een bom ontploft in hartje Kopenhagen en Junckers voormalige partner Signe Kristiansen op de zaak wordt gezet, voelt hij zich volledig buitengesloten. Het onderzoek verloopt moeizaam, tot Kristiansen plots een gouden tip krijgt. Ondertussen belandt er tot Junckers grote verbazing een moordzaak op zijn bureau. Het lijkt een uit de hand gelopen overval, maar als blijkt dat het slachtoffer banden had met neonazi’s, wordt al snel duidelijk dat er een link is met Signes zaak…

Recensie
Het Deense auteursechtpaar Kim Faber en Janni Pedersen hebben beiden een journalistieke achtergrond. Faber heeft vijfentwintig jaar als nieuws- en cultuurverslaggever bij Politiken gewerkt en Pedersen werkt nog als presentator en misdaad-en rechtbankverslaggever op TV2. In 2019 debuteerden ze met de thriller Vinterland dat een jaar later onder de titel Winterland in het Nederlands verscheen. Het boek is tot nu toe in tien landen uitgebracht en ook de filmrechten zijn verkocht. Daarnaast stond het in Denemarken op de shortlist voor de Bogforums debuutprijs en won het in 2020 de debuutprijs van de Deense Crime Academy.

Vlak voor kerst vindt in het centrum van Kopenhagen een bomaanslag plaats waarbij een aantal doden en gewonden te betreuren vallen. De zaak wordt aan rechercheur Signe Kristiansen toegewezen, maar omdat er zo goed als geen aanwijzingen zijn, verloopt het onderzoek nogal moeizaam. Als gevolg van een misstap is inspecteur Martin Junckersen (Juncker) onlangs overgeplaatst naar het Seelandse provinciestadje Sandsted. Hij wordt er geconfronteerd met een dubbele moord, waarna blijkt dat een van de slachtoffers er neonazistische ideeën op nahield. Het wordt dan ook duidelijk dat er een link met de aanslag in de hoofdstad is.

Voordat het eigenlijke verhaal begint, gaat aan Winterland een proloog die niets aan de verbeelding overlaat vooraf. Het is behalve beeldend ook al meteen doorspekt met een aanzienlijke dosis geweld. Dat zorgt zonder meer voor dat de lezer geboeid is en vooral dat zijn nieuwsgierigheid aangewakkerd wordt. Je vraagt je namelijk af wat deze inleiding met de rest van het verhaal te maken heeft. Het verhaal gaat daarna verder op 23 december en speelt het zich in een tweetal weken af. Hierdoor heeft het ook een vrij behoorlijk tempo en zorgt het, zonder dat het echt zinderend wordt, hoe dan ook voor een voortdurende spanningsboog.

Gedurende de plot worden de belangrijkste personages, Signe en Juncker, voorgesteld. Hierdoor leer je ze vrij goed kennen, omdat er ook ruim voldoende over hun privésituatie verteld. De omstandigheden van Juncker worden iets meer uit de doeken gedaan en, maar dat is pas aan het eind, die met zijn vader zijn schrijnend, waardoor het zelfs wat aandoenlijk wordt. Over de overige personages wordt niet zo heel erg veel verteld, dat is op zich wel jammer, vooral omdat ze toch wel een rol hebben die van belang is, maar ook omdat ze ook wel interessant lijken te zijn. Wellicht wordt aan hen in vervolgdelen, Winterland is het eerste van wat een serie lijkt te worden, meer aandacht besteed.

Het verhaal wordt afwisselend vanuit de perspectieven van Signe en Juncker verteld, hoewel er ook een enkel hoofdstuk vanuit dat van Kristoffer, een van de agenten van Juncker, is. Er zijn dan ook twee subplots, van een daarvan is de proloog een onderdeel, maar het duurt een lange tijd (ruim over de helft) voordat ze steeds meer samenvloeien. Gedurende de plot vinden zo nu en dan enkele onverwachte wendingen plaats, die overigens niet zozeer voor een flinke spanning zorgen, maar wel het verhaal hoe dan ook interessanter maken. Daarnaast komt het, en dat is mede doordat een aantal waargebeurde feiten wordt genoemd, behoorlijk geloofwaardig over.

De schrijfstijl van Faber en Pedersen is bijzonder aangenaam en toegankelijk en de personages worden over het algemeen op een zeer menselijke manier neergezet, ondanks dat op het karakter van een enkeling echt wel iets aan te merken is. Misschien maar goed ook, want niemand is volmaakt. Al met al heeft het duo met hun debuut Winterland een veelbelovend en prima begin gemaakt van een nieuwe en op het oog boeiende serie gemaakt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Kim Faber & Janni Pedersen
Titel: Winterland
ISBN: 9789402704891
Pagina’s: 414
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
In dit nieuwe autobiografische boek van Sir David Attenborough (Life, Planet Earth, Blue Planet) neemt de filmmaker je mee in zijn wereld – en de planeet van ons allemaal. Voor het eerst beschrijft hij op geheel eigen wijze de belangrijkste momenten in zijn leven als bioloog. Hoe hij oog in oog stond met wilde dieren en zijn leven wijdde aan het vastleggen van de natuur in al haar schoonheid en diversiteit. Ook vertelt Attenborough over de verwoestende veranderingen die hij in al zijn jaren met eigen ogen heeft gezien. Een actueel boek met dringende, maar hoopvolle boodschappen voor de toekomst. Kijk door de ogen van de man die de natuur een stem gaf.

Recensie
Een van ’s werelds meest bekende biologen is David Attenborough. Zijn natuurseries, waaronder Planet Earth, Blue Planet en Frozen Planet, werden wereldwijd op de televisie uitgezonden en ook goed bekeken. Voor zijn verdiensten heeft hij diverse prijzen en eretitels ontvangen, en niet alleen in zijn vaderland Groot-Brittannië. Aan zijn al uitgebreide bibliografie kon in 2020 een nieuwe titel worden toegevoegd: Een leven op onze planeet. Het is een schriftelijke weergave van de gelijknamige Netflix-film en waarin hij beschrijft dat hij met eigen ogen heeft gezien hoe de natuur teloorgaat, maar waarin hij ook met oplossingen komt.

Een leven op onze planeet begint in het Oekraïense Pripyat, waar op 26 april 1986 de ramp in de kerncentrale Tsjernobyl plaatsvond. In deze inleiding, die leest alsof de auteur commentaar geeft bij een van zijn natuurdocumentaires, heeft hij het over het verval van deze plaats en vergelijkt dit vervolgens met het natuurlijke verval van de wereld. Vervolgens bestaat het boek uit drie delen. In het eerste blikt hij terug naar het verleden, waarin van een aantal jaren geschetst wordt hoe onze planeet er op dat moment voorstaat. Attenborough begint in 1937, hij was toen elf jaar oud, en besluit zijn terugblik in 2020. Uit de paar statistische gegevens waar ieder hoofdstuk (jaar) mee begonnen wordt, blijkt dat onze planeet er steeds slechter voor is komen te staan. De wereldbevolking is in die periode meer dan 300 procent gegroeid, de oppervlakte van de wilde natuur is bijna gehalveerd en de koolstof in de atmosfeer is met ongeveer 50% toegenomen.

De hoofdstukken in het eerste deel zijn voor het grootste deel autobiografisch, de auteur vertelt namelijk beknopt waar hij zich in de door hem uitgelichte jaren mee bezighield. Behalve dat vertelt hij ook hoe het gekomen is dat de natuur er zo op achteruit is gegaan. De belangrijkste veroorzaker daarvan is de mensheid, die heeft het, door zijn expansiedrift, volledig aan zichzelf te danken. Het komt er dus op neer dat de mens zijn eigen wereld aan het vernietigen is. De voorbeelden die de auteur noemt zijn onder andere ontbossing, stijging van de gemiddelde temperatuur en het uitsterven van een aantal diersoorten. De natuur kan daarom niet meer doen waarvoor het oorspronkelijk bedoeld is.

In een kort tweede deel wordt in een aantal decennia van de eenentwintigste eeuw beschreven hoe de wereld eruit komt te zien wanneer er geen maatregelen genomen worden. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit doemscenario er niet om liegt. Attenborough gaat zelfs zover dat hij verwacht dat, wanneer de huidige tendens zich voortzet, de mensheid op termijn met uitsterven wordt bedreigd. Dit alles kan voorkomen worden door de natuur weer wild te maken, dus in zekere zin weer terug naar zijn oorspronkelijke vorm. Aan deze, maar ook aan andere oplossingen, besteedt de auteur aandacht in het derde en laatste deel. De regeringen van enkele landen, waaronder een aantal niet voor de hand liggende, hebben dit al ingezien en zijn gestart met diverse projecten waarvan sommige al resultaat hebben opgeleverd. De auteur wil met dit alles heel duidelijk aangeven dat het nog mogelijk is de wereld te redden, maar dat het wel heel snel moet gebeuren. Anders is het overduidelijk te laat. Dat laat hij in zijn slotconclusie heel duidelijk doorschemeren.

Een leven op onze planeet, dat begeleid wordt met diverse foto’s en een verklarende woordenlijst, is geen belerend boek dat alleen maar omziet in wrok en negativiteit. Wel is het een eyeopener voor wie denkt dat het allemaal wel meevalt met onze natuur. Voor degene die daar al van doordrongen is, is het een bevestiging van wat hij al weet. Al met al is het een bijzonder leesbaar boek waarin Attenborough feiten en ervaringen goed en duidelijk weet te combineren.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: David Attenborough
Titel: Een leven op onze planeet
ISBN: 9789024592074
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Zwaargewond weet Erik zijn vriend Thomas te bereiken, die hem onder zijn hoede neemt. Als hij weer enigszins is opgelapt, gaat hij naar zijn toevluchtsoord om de laatst overgebleven verantwoordelijke persoon de rekening te presenteren voor wat hem is aangedaan. Op het laatste moment besluit hij echter toch anders. Terwijl hij een oplossing probeert te vinden voor de patstelling die hij daarmee zelf heeft gecreëerd, onderneemt hij pogingen om eindelijk de dood van zijn gezin de juiste plaats te geven. Tegelijkertijd wordt er nog steeds onverminderd op hem gejaagd door binnenlandse en buitenlandse veiligheidsdiensten; ternauwernood kan hij ontsnappen aan verkeerde keuzes. Als zijn gijzelaar enkele vrijheden krijgt om haar onmogelijke situatie iets menswaardiger te maken, ontdekt ze dat haar thuisfront in contact wil komen met Erik omdat er een verrassende ontdekking is gedaan. In dat proces komt Erik achter de ware identiteit van zijn gijzelaar en ontbrandt een hevige strijd om het laatst overgeblevene in zijn leven dat hem lief is.

Recensie
Op school, maar ook tijdens zijn ICT-carrière, had Ron Hartman een grondige hekel aan elke taal, maar in het bijzonder aan het Nederlands. Inmiddels is daar verandering in gekomen, want hij vindt zijn eigen taal nu geweldig. Die omwenteling begint rond 1990, toen hij, geïnspireerd door krantenkoppen, trefwoorden of korte verhaallijnen opschreef om ze later uit te gaan werken. Het idee voor De Jager variant, een thriller in twee delen, ontstond rond diezelfde periode. Nadat hij er jarenlang aan had gewerkt, verscheen in 2015 Het narrenmat, het eerste deel. Zes jaar later (2021) werd het vervolg, Het dame eindspel, uitgebracht.

Voormalig AIVD-agent Erik de Jager is bij een solo-onderneming zwaargewond geraakt. Ternauwernood lukt het hem om zijn vriend Thomas Rooijackers te bereiken, die zijn verzorging op zich neemt. Zodra het weer enigszins kan, wil Erik zijn missie voortzetten, maar uiteindelijk neemt hij toch een andere beslissing. Desondanks zijn er nog steeds organisaties uit binnen- en buitenland die het op zijn persoon hebben gemunt. Terwijl hij uit hun handen probeert te blijven, moet hij ook zijn gevangene in de gaten blijven houden en ontdekt hij wie zij werkelijk is. Zijn doel, zich terugtrekken in anonimiteit, blijft echter onveranderd. Maar zal hem dit lukken?

Het dame eindspel gaat verder waar het in Het narrenmat geëindigd is. Alleen al daarom is het zeer aan te bevelen beide delen van De Jager variant op volgorde te lezen. De lezer die in het tweede deel begint, zal ervaren dat hij er niet veel van begrijpt, hij veel van de verhaallijn mist en het daardoor enigszins verwarrend over zal komen. Omdat er in het tweede deel sporadisch verwezen wordt naar voorvallen uit het voorgaande deel is het dan ook onvermijdelijk om beide boeken als één geheel te zien.

De voortgaande verhaallijn in Het dame eindspel zorgt ervoor dat er al vrij snel een aanzienlijke hoeveelheid actie is, maar ook dat de lezer niet lang hoeft te wachten op de eerste spannende momenten. Die spanning komt vaker in het verhaal voor en mede door diverse interessante en met regelmaat onverwachte ontwikkelingen boeit het vanaf het begin. De lezer wordt nieuwsgierig gemaakt, want hij wil immers weten hoe het met Erik de Jager, het hoofdpersonage, gaat aflopen en of hij zijn voor zichzelf gestelde doel weet te bereiken. Toch is hij wat minder prominent in beeld dan in Het narrenmat, vooral omdat verschillende van zijn tegenstanders een aanzienlijke rol hebben gekregen. Dit komt ten goede aan het verhaal, het maakt het afwisselender.

Ondanks dat het aantal personages dat de revue passeert talrijk is, is het altijd duidelijk wie zich in een bepaalde situatie bevindt of wie er aan het woord is. Al die personen zijn voldoende uitgewerkt, je hebt nergens het gevoel dat je meer over hen te weten wilt komen. Dat niet ieder van hen even aansprekend is, is in dit verhaal eigenlijk een vanzelfsprekendheid. Het zou zelfs niet eens goed zijn om iedereen sympathiek te vinden. Een voorbeeld van een goed gekozen en tot de verbeelding sprekend karakter is de interim directeur-generaal van de AIVD. Deze vrouw, Chomeyssa, begint met een aanzienlijke achterstand aan haar werk, weet zich staande te houden en groeit als personages steeds meer. Vanuit een underdogpositie knokt ze zich terug en dat verdient waardering.

In een toegankelijke en fijne schrijfstijl weet de auteur de lezer vanaf de allereerste pagina te boeien. Hoewel het verhaal niet overal even geloofwaardig is – iets dat in dit geval overigens niet nodig is – zijn er wel degelijk situaties die zich in werkelijkheid kunnen voordoen. Over het geheel genomen is Het dame eindspel een pakkend en afgerond verhaal, ondanks dat de laatste regels de deur op een hele kleine kier laten staan, waardoor het lijkt dat Erik de Jager nog niet helemaal in de anonimiteit verdwijnt.

Waardering: 4/5

Met dank aan de auteur voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Boekinformatie
Auteur: Ron Hartman
Titel: De Jager variant, Het dame eindspel
ISBN: 9789081275026, 9789081275057 (e-book, verkrijgbaar bij RH Publishing)
Pagina’s: 486
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Tien jaar geleden verdween Adam Lattimer, zonder een woord. Maar nu is hij er opeens weer, en zijn broers en zussen komen (met tegenzin) samen. James, Ellen, Kate, Ryan en Clio hebben elk zo hun vragen bij Adams terugkeer. De reünie wordt gevierd op het zeiljacht van vader Frazer, de patriarch. Maar hij zal later die avond niet meer van boord stappen, want dan heeft iemand Frazer, die absoluut geen geliefde vader was, van boord geduwd. Rechercheur Downes onderzoekt de moord. Het blijkt dat alle zes kinderen een goed motief hebben…

Recensie
Voordat de Ierse Jo Spain in 2013 met schrijven begon, was ze politiek adviseur van Sinn Féin, een baan waarin ze dagelijks vierentwintig uur stand-by moest staan. Omdat ze dit niet meer wilde, besloot ze om een thriller te schrijven, die ze vervolgens naar een bestsellercompetitie opstuurde. Het boek, With our blessing, won en werd daarna meteen een bestseller. Ik beken, dat in 2018 werd uitgebracht, is haar Nederlandstalige debuut. Begin 2021 verscheen haar nieuwste thriller, Zes duistere redenen, dat gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

Nadat Adam Lattimer tien jaar geleden plotseling verdween, keert hij nu even onverwacht weer terug naar huis. Frazer, zijn vader vindt dat een mooie reden om de familie weer samen te laten komen, hoewel zijn broers en zussen dat wel met tegenzin doen. De reünie vindt plaats op een luxe zeiljacht dat Frazer gehuurd heeft. Hij zal de afloop daarvan echter niet meer meemaken, want ’s avonds wordt zijn lichaam uit het water gehaald. Door een klap op zijn hoofd is hij vermoord en later overboord gegooid. Wie van de aanwezigen is verantwoordelijk voor zijn dood?

Een verloren zoon of broer die na tien jaar afwezigheid terugkeert naar huis, welk gezin zou daar nou niet blij om zijn. De Lattimers, een familie waarin de onderlinge verhoudingen toch al niet optimaal zijn, waren dat in ieder geval niet. Iedere broer of zus heeft namelijk zijn of haar bedenkingen. Uit de hoofdstukken, die afwisselend worden verteld vanuit hun perspectieven, maar ook uit dat van Adam, is dat heel goed op te maken. Daarnaast, en dat is misschien nog wel belangrijker, is de antipathie die de zes kinderen tegen hun vader hebben. Vanaf het begin heb je het gevoel dat de moord op Frazer in die hoek gezocht moet worden. Ook is het al gauw duidelijk dat ieder van de zes daar zo zijn of haar redenen voor heeft. Welke dat zijn, komt de lezer geleidelijk aan te weten. Dan ontstaat er al vlot een continue, maar lichte spanningsboog die mede wordt veroorzaakt door een toenemende nieuwsgierigheid.

Natuurlijk komt dit laatste voor een groot deel omdat het verhaal vanuit de wisselende perspectieven van Clio, Adam, Kate, Ellen, Ryan en James (de zes kinderen) wordt verteld, hoewel de bijdrage die rechercheur Rob Downes heeft ook niet onderschat moet worden. Door middel van verhoren, en in afzonderlijke hoofdstukken, probeert hij achter de waarheid te komen en dat doet hij op een uiterst geraffineerde manier. Stukje bij beetje komt hij steeds dichter bij de oplossing, maar pas in de ontknoping blijkt of hij het uiteindelijk bij het rechte eind heeft. Omdat het grootste deel van het verhaal zich voornamelijk op één locatie afspeelt, er een beperkt aantal personages bij betrokken is en zich onder hen een moordenaar bevindt, heeft het wel wat raakvlakken met de detectives van Agatha Christie. Dit zijn overigens de enige overeenkomsten en is het verder een verhaal in geheel eigen stijl.

Behalve dat Zes duistere redenen vanuit diverse perspectieven wordt verteld, speelt het zich, onderverdeeld in drie delen, ook af in verschillende perioden. Hierdoor krijgt de lezer niet alleen inzicht in wat zich op het zeiljacht afgespeeld heeft, maar ook wat de aanleiding van het plotselinge vertrek van Adam was. Spain heeft het verhaal zodanig in elkaar gezet dat eigenlijk iedereen als verdachte van de moord kan worden beschouwd, maar wie er werkelijk achter de moord zit, wordt in het korte derde deel opgehelderd. Dat levert uiteindelijk nog een uitkomst op die door niemand  was te voorzien.

Het door Jan Smit vertaalde Zes duistere redenen is geen thriller die het van een zinderende spanning moet hebben. Het is vooral de psychologie van de onderlinge intriges die voor een spanningsboog zorgt. Dit en de interessante, maar soms wat verknipte, personages zorgen ervoor dat Spain de lezer van begin tot eind weet te boeien.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Jo Spain
Titel: Zes duistere redenen
ISBN: 9789026153297
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
IJsland, 1979. In een meer bij de krachtcentrale op Reykjanes ontdekt een vrouw een verminkt lichaam. Er zijn aanwijzingen dat de dode iets te maken heeft gehad met de militaire basis op de Miðnesheiði. Daar stelt men echter geen prijs op samenwerking met de IJslandse politie. Erlendur en zijn mentor Marion Briem proberen via allerlei omwegen informatie te verzamelen. Erlendurs aandacht wordt bovendien in beslag genomen door een andere zaak: die van een meisje uit Reykjavík, dat ongeveer vijfentwintig jaar eerder spoorloos is verdwenen.

Recensie
Een van de meest bekende IJslandse auteurs is Arnaldur Indriðason. Zijn trillers zijn in zeker tien talen vertaald en worden in zesentwintig landen uitgegeven. Voordat hij fulltime auteur werd, werkte hij als journalist en filmcriticus bij het dagblad Morgunblaðið. In 1997 verscheen zijn debuut Maandagskinderen en vanaf dat moment kende zijn populariteit geen grenzen. In de meeste van zijn boeken is rechercheur Erlendur Sveinsson het belangrijkste personage, maar hij heeft ook een aantal standalones geschreven, maar ook enkele waarin anderen de hoofdrol hebben. Het in 2014 verschenen Onland is het veertiende deel uit de Erlendur-serie.

In een meer in het zuiden van het schiereiland Reykjanes, dicht bij een krachtcentrale en Amerikaanse legerbasis, vindt een vrouw het zwaar toegetakelde lichaam van een man. Erlendur en zijn mentor Marion Briem worden erbij geroepen en stellen een onderzoek in naar zijn dood. Ze komen achter de identiteit van het slachtoffer en ontdekken ook dat hij op de basis werkzaam was. Omdat ze van de legerleiding geen enkele medewerking krijgen, proberen ze hun informatie via een andere manier in te winnen. Hierdoor vordert het onderzoek maar langzaam, maar stukje bij beetje brengen ze het tot een eind.

Hoewel Onland in geringe mate kan worden gezien als het vervolg van Nachtstad, is het in allerlei opzichten geen enkel probleem het afzonderlijk te lezen. De overeenkomsten met het voorgaande boek zijn dat het verhaal zich in het verleden afspeelt (1979), Erlendur nog niet zo lang rechercheur is en nog onder de supervisie van Marion Briem staat. Verder is er niets dat naar dit deel of welk ander dan ook verwijst. Wel is het zo dat de lezer iets meer over het verleden van Erlendur te weten komt en dat is zonder meer aardig om te weten. Zo krijg je namelijk toch een completer beeld van hem.

Vanaf het begin valt de beeldende manier van schrijven erg op, iets wat Indriðason tot zijn handelsmerk gemaakt lijkt te hebben. Het verhaal, maar vooral ook de omgeving, leeft daardoor veel meer. De lezer kan zich van de omstandigheden in ieder geval een prima voorstelling maken. Ook heeft de auteur er, zoals hem eigen is, een aantal historische feiten in verwerkt. De lezer krijgt daarom een goede indruk van het IJsland aan het eind van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Een ander kenmerk dat typerend voor de auteur is, is dat hij de meeste personages, een enkeling daargelaten, op een menselijke manier neerzet. Het kan dus niet anders dan dat je sympathie voor hen hebt.

Onland heeft twee verhaallijnen. De eerste is de vondst van de verminkte man en het onderzoek naar zijn dood, het tweede is een cold case over de verdwijning van een meisje vijfentwintig jaar eerder. Beide zaken hebben geen enkele link met elkaar, maar intrigeren ieder op zijn eigen manier. In de twee subplots doen zich zo nu en dan wat ontwikkelingen voor die interessant zijn voor zowel de politie als de lezer. Echt veel spanning heeft het verhaal niet, maar ondanks het niet al te hoge tempo gebeurt er toch het een en ander waardoor je als lezer nieuwsgierig wordt en blijft. Dat is eigenlijk al vanaf het eerste hoofdstuk.

Uiteindelijk kom je in de ontknoping te weten wat er precies met de man uit het meer gebeurd is en wat de oorzaak van zijn dood is. Ook het mysterie rond het verdwenen meisje wordt opgelost. Dit komt allemaal niet als een verrassing, dus de lezer moet geen opzienbarend eind verwachten. Desalniettemin is Onland een aangenaam verhaal dat zonder meer wat aan de Erlendur-serie toevoegt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Arnaldur Indriðason
Titel: Onland
ISBN: 9789021405339
Pagina’s: 256
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Wie jaagt, weet ook precies waar de prooi te vinden is. En jij, Elena, bent mijn prooi…

De 15-jarige Elena voelt zich na de dood van haar vader eenzaam en onbegrepen. Dan leert ze Tim via een chatsite kennen. Ze wordt verliefd op hem en besluit hem te ontmoeten. Niet lang daarna is ze spoorloos…
De 17-jarige Job probeert zijn verleden met drugs en drank – en de reden dat hij zo ontspoorde – te vergeten. Zijn dominante vader maakt het hem niet gemakkelijk. Gelukkig kan hij zijn frustraties kwijt op de kickboksschool, waar hij Daan leert kennen. Maar waarom zegt Daan toch dat hij Job kent?
Dan doet Job een schokkende ontdekking en Elena heeft al haar moed nodig om niet als prooi te eindigen in de handen van een geslepen jager…

Recensie
Op achtjarige leeftijd verhuisde Marlies Slegers met haar familie naar Indonesië, waar ze vervolgens tien jaar gewoond heeft. Als kind verzon ze allerlei verhalen en tot haar negentiende hield ze een dagboek bij. Terug in Nederland studeerde ze commerciële economie, maar fantaseerde vaak over een leven als schrijfster. Jaren later deed ze mee aan een paar schrijfwedstrijden, die ze vervolgens ook won. Dit was voor haar het teken dat ze écht wilde gaan schrijven. Ze volgde een opleiding aan de schrijfschool Script en in 1995 besloot ze om kinderboeken te gaan schrijven. Een van die boeken is Vijftien, dat in 2016 is verschenen.

Sinds Elena’s vader twee jaar geleden is overleden, is het thuis minder gezellig. Dan krijgt ze op Facebook een vriendschapsverzoek van Tim de Waal. Omdat zijn naam haar vaag bekend voorkomt, accepteert ze het en niet lang daarna starten ze een chat. Daarna heeft ze bijna dagelijks contact met hem en ze begint hem steeds leuker te vinden. Ze besluiten elkaar te ontmoeten en niet lang daarna is ze verdwenen. Job is twee jaar ouder dan Elena, heeft problemen gehad en reageert dit af op de kickboksschool. Daar hoort hij over Elena’s verdwijning, hoewel hij haar niet kent. Toch lijkt er een onderling verband te zijn.

Het verhaal begint met een indringende tekst waarin de ouders en zus van Elena mensen vragen om informatie over haar verdwijning, maar ook om het bericht te delen via de social mediaplatforms Facebook en Twitter. Deze oproep is een vrij sterk begin van Vijftien, want de paniek en onzekerheid die ze hebben, komt erg goed over. Daarnaast zorgt het er ook voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar wat er gebeurd is. Na deze inleiding springt het verhaal terug naar een ruime twee maanden eerder. Vanaf dat moment verloopt de plot chronologisch en wordt de lezer getuige van wat er precies met Elena is gebeurd en hoe het komt dat ze verdwenen is.

Slegers heeft ervoor gekozen om het verhaal vanuit een paar perspectieven te vertellen, ofschoon dat van Elena de belangrijkste is. Door deze opzet wordt de spanning langzaam opgebouwd en kan de lezer zich in de personages inleven, dat komt vooral omdat je de verschillende situaties in feite door hun ogen ziet. Een aantal cliffhangers en enkele onverwachte plotwendingen hebben tot resultaat dat de spanningsboog continu gespannen blijft. De vraag wat er met Joëlle, de vriendin van Job, gebeurd is, heeft daar eveneens een positieve invloed op.

Dankzij de perspectiefwisselingen en de over het algemeen korte hoofdstukken heeft het verhaal een behoorlijk tempo, iets dat in de ontknoping zelfs nog iets hoger ligt. Toch is die finale een beetje teleurstellend, die komt namelijk plotseling uit de lucht vallen. De auteur wekt hierdoor de indruk het niet meer geweten te hebben, iets dat trouwens niet aannemelijk is. Voor de lezer is dit jammer, want die heeft daardoor het gevoel dat er nog wat ontbreekt, dat het verhaal niet helemaal af is, hoofdzakelijk omdat een paar vragen niet volledig beantwoord zijn.

Hoewel Vijftien toch alweer een aantal jaren geleden geschreven is, is het thema van het verhaal – grooming – helaas nog steeds actueel. Veel jongeren laten zich daar nog steeds toe verleiden, met alle gevolgen van dien. Het boek kan daarom ook gezien worden als een waarschuwing om hier nooit aan te beginnen of, wanneer je daardoor toch in de problemen komt, in ieder geval de politie te waarschuwen, ondanks dat in de meeste gevallen gebruik van dreigementen wordt gemaakt. Slegers geeft dan ook een duidelijk signaal af in een Young Adult die zonder meer geslaagd genoemd mag worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marlies Slegers
Titel: Vijftien
ISBN: 9789024585786
Pagina’s: 224
Eerste uitgave: 2016