Beschrijving
Om zijn job niet te verliezen, volgt Maarten noodgedwongen een avondcursus Russisch. Tijdens die lessen ontmoet hij het schijnbaar gelukkig getrouwde koppel Lore en Diederik. Zij volgen de cursus om hun droom waar te maken: een telegeleid bezoek aan de Kungur-grotten in Rusland. Hun leraar is de excentrieke, nationalistische Rus Pavel. Al snel snijden spanningen door de groep wanneer blijkt dat niet alleen de leraar, maar ook Maarten voor de charmes van Lore valt. Wanneer het koppel op grottenavontuur vertrekt, weten ze allemaal dat dit een fataal keerpunt in hun leven zal worden.

Recensie
Na zijn studie Germaanse talen werkte Dominique Biebau als eindredacteur voor de Vlaamse radiozender Q-music en momenteel geeft hij les in Nederlands en Engels. Hij heeft altijd al een bovenmatige interesse in schrijven gehad en dat leidde ertoe dat hij in 2013 debuteerde met zijn satirische politieke roman Trage wegen. In 2019 verscheen zijn meest recente boek, de literaire thriller Russisch voor beginners, waarvoor hij dat jaar werd beloond met de Hercule Poirotprijs. Daarnaast schrijft hij eveneens kortverhalen en gedichten.

Maarten van Engelen werkt in het transportbedrijf van zijn vader, maar als dat verkocht wordt, moet hij, om zijn baan te blijven behouden, Russisch leren. Hij begint aan een avondcursus waar hij het echtpaar Diederik en Lore ontmoet. Het stel, dat speleoloog is, leert de taal om de Kungur-grotten te bezoeken. Hun leraar Pavel is een bijzondere man, die, net als Maarten, al snel in de ban van Lore is. Jaren later blijkt dat Diederik destijds in de grotten verdwaald is, hoewel zijn lichaam nooit werd gevonden. Maarten besluit hem te gaan zoeken en vanaf dat moment neemt zijn leven een andere wending aan.

Het verhaal, dat zich zowel in 1998 als in 2010 afspeelt, wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Maarten. Daarnaast heeft het eveneens enkele korte en in cursief gedrukte hoofdstukken vanuit het oogpunt van Diederik. Daaraan voorafgaand is er nog een erg korte inleiding waarin de zes maanden oude Saartje haar omstandigheden weergeeft. Gedurende de plot vraagt de lezer zich permanent af wat deze bijzonder korte proloog met de rest van het verhaal te maken heeft. Pas in de ontknoping komt daar een antwoord op en wordt het voor de lezer een stuk duidelijker. In feite is dat niet weten er verantwoordelijk voor dat het verhaal al vanaf het begin een lichte spanningsboog heeft.

Ondanks dat heel lichte spanningsgevoel lijkt het verhaal tot een paar hoofdstukken voor het eind vooral op een roman. De kenmerken van een thriller blijven, ondanks dat de lezer wel degelijk in de gaten heeft dat er iets staat te gebeuren en dat Lore daar het middelpunt van is, grotendeels achterwege. Vlak voor de ontknoping, misschien kun je zelfs zeggen ‘in de ontknoping’, komen de thrillerelementen naar boven drijven, gaat het tempo iets omhoog en daarmee ontstaat er ook een lichte spanning. In die laatste hoofdstukken bevinden zich ook een paar onverwachte, dus verrassende, plotwendingen. Tijdens het lezen denk je te weten waar het verhaal naartoe gaat, maar door de draai die de auteur eraan gegeven heeft, wordt het uiteindelijk toch nog anders dan je dacht.

De schrijfstijl van Biebau is verzorgd en aangenaam, soms met een vleugje humor en van begin tot eind beeldend. Voor de personages geldt dat er niet grondig in hun verleden gegraven is, dus heel er uitgediept zijn ze niet. Desondanks maakt Maarten wel een ontwikkeling door, van een wat lui en gelaten persoon verandert hij in een meer doortastende persoonlijkheid. Dit komt het verhaal zonder meer ten goede. Verder kan de lezer zich een goede voorstelling van Lore en Pavel maken, de eerste is nogal manipulatief, de tweede, zoals al eerder vermeld, bijzonder en enigszins excentriek. Dit alles maakt hen hoe dan ook interessant.

Russisch voor beginners mag dan niet de specifieke thrillereigenschappen hebben, een misdaadroman is het zeker. Vanaf het allereerste begin tot aan het eind blijft het de lezer niet alleen boeien, maar ook bezighouden. Biebau neemt behalve de personages ook de lezers mee in een ragfijn en geraffineerd spel.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dominique Biebau
Titel: Russisch voor beginners
ISBN: 9789460017773
Pagina’s: 212
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Een jonge vrouw wordt in het holst van de nacht gewond op straat aangetroffen. De man die haar vindt, besluit haar niet naar een ziekenhuis te brengen maar bij hem thuis tot rust te laten komen. Als de vrouw weer bijkomt, blijkt ze aan geheugenverlies te lijden: ze weet niet waar ze is of wie ze is. Aanknopingspunten om haar verleden te achterhalen lijken er niet te zijn, en als ze zelf op zoek gaat, blijkt dat ze wordt gezocht. Met geweld. Beetje bij beetje komen haar herinneringen terug, herinneringen die soms zo pijnlijk zijn dat ze zichzelf ertegen moet verdedigen. Van willoze prooi verandert ze in een meedogenloze jager. Wie is ze? Is ze iemand die ze liever niet wil zijn?

Recensie
Al op de middelbare school wist Charles den Tex dat hij schrijver wilde worden. Desondanks gaf hij er de voorkeur aan zich eerst met andere zaken bezig te houden. Voor hij na zijn veertigste begon met schrijven, studeerde hij fotografie en werkte onder meer als communicatie- en managementadviseur. Het idee voor zijn debuutthriller Dump, dat in 1995 verschenen is, kreeg hij via een klant. In het najaar van 2019 verscheen Verloren vrouw, dat is gebaseerd op een eigen ervaring, maar ook op iets dat hij mee zou willen maken.

Tussen de rommel in een donker steegje ligt een jonge vrouw, bewusteloos en besmeurd door haar eigen braaksel. Ze wordt gevonden door Luc Beaumann, die haar mee naar zijn huis neemt. Als ze de volgende ochtend bijkomt, kan ze zich niets meer herinneren. Ze weet niet wie ze is, waar ze woont, wat er is gebeurd. Langzaam komt haar geheugen weer terug en stukje bij beetje weet ze zich steeds meer te herinneren. Dan blijkt ook dat er jacht op haar gemaakt wordt. Met behulp van Luc probeert ze haar eigen identiteit weer terug te krijgen. Dat dit moeilijk en niet zonder gevaarlijk is, blijkt al snel.

Verloren vrouw bestaat uit een flink aantal hoofdstukken die afwisselend worden verteld vanuit verschillende perspectieven. Daardoor zijn er aanvankelijk ook diverse verhaallijnen, waarvan sommige verbanden al meteen duidelijk zijn. Bij een aantal kun je je in eerste instantie nog afvragen wat ze met het eigenlijke verhaal, de rode draad, te maken hebben, maar gedurende de plot komt daar eveneens verandering in en komen al die afzonderlijke subplots samen en vormen ze uiteindelijk één geheel. Een van die verhaallijnen, waar het verhaal overigens ook mee begint, is het verhoor van Huib Bilderman van de Compile Data Defense Groep en kan worden beschouwd als het heden. Het begin van de rest van de plot speelt zich wat eerder af en heeft een dusdanig verloop dat het steeds meer richting het heden kruipt.

Hoewel het verhaal zelf in feite geen zinderende snelheid heeft, gebeurt er wel dusdanig veel dat het lijkt alsof er een behoorlijk tempo in zit. Door al die gebeurtenissen blijft de lezer nieuwsgierig, is er een voortdurende, zij het lichte, spanningsboog en intrigeert het verhaal hoe dan ook. Zo nu en komen er wat momenten voorbij waarbij wat meer actie om de hoek komt kijken, het gevolg daarvan is dat de spanning evenredig toeneemt. Daarnaast kent de plot enkele onverwachte en interessante wendingen die er niet alleen voor zorgen dat het spanningsveld gehandhaafd blijft, maar ook bewerkstelligen dat de nieuwsgierigheid van de lezer op de proef wordt gesteld.

Talrijke personages passeren de revue, maar al snel heeft de lezer door wat hun rol in het verhaal is. Dan blijkt ook dat het ene personage meer aanspreekt dan het andere en dat niet ieder karakter even uitvoerig is uitgewerkt. Dat hoeft ook niet, want juist voor de personen waar het in het verhaal geldt dat wel. Daardoor kan de lezer zich ook met een aantal van hen identificeren, of ze nou aan de goede of slechte kant van de wet staan, maakt dan niet zo heel veel uit. Wat in ieder geval heel duidelijk naar voren komt, is dat ieder van hen eigenlijk wel wat te verbergen heeft.

Dat de (nano)technologie een aanzienlijk aandeel heeft in het verhaal is geen enkel probleem. In helder en vlot taalgebruik zorgt de auteur ervoor dat het in wezen voor iedereen te begrijpen is. Dat geldt eveneens voor de straattaal die door enkele personages wordt gehanteerd. Het is altijd helder wat er wordt bedoeld. Verloren vrouw is fictief, maar toont wel aan dat in de digitale wereld veel gemanipuleerd kan worden en dat je, wanneer je er erg veel verstand van hebt, in principe alles naar je hand kunt zetten. En dat is geen rooskleurig vooruitzicht. Den Tex heeft met deze thriller in ieder geval opnieuw in de roos geschoten.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Charles den Tex
Titel: Verloren vrouw
ISBN: 9789402758832
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Wanneer de Arabische Lente in 2011 volledig is ontwaakt, ontstaat ook in Beiroet de eerste onrust. Terwijl de huizen branden, legt dertiger Amin zijn herinneringen vast.

Aan 1994, toen hij met zijn grootmoeder terugkeerde naar Libanon, twaalf jaar na de dood van zijn ouders. Aan zijn
vriendschap met Jafar, met wie hij door de voor hem onbekende naoorlogse wereld zwierf. En aan hoe hij zo pijnlijk moest leren dat er in dit land nooit zekerheid zal zijn; niet over het verleden, niet over zijn vriendschappen, niet over de geschiedenis van zijn familie.

Recensie
Als gevolg van de burgeroorlog kwam Pierre Jarawan op driejarige leeftijd met zijn Libanese vader en Duitse moeder naar Duitsland. Hij studeerde er Duits, Engels en film-, theater- en televisiekritiek. In 2009 won hij diverse prijzen tijdens Poetry Slams en drie jaar later werd hij zelfs er internationaal Duits kampioen in. In 2016 verscheen zijn debuutroman Am ende bleiben die Zedern, dat in mei 2017 onder de titel De zoon van de verhalenverteller in het Nederlands werd uitgebracht. In het voorjaar van 2020 kwam zijn tweede roman Lied voor de vermisten uit.

Het is 2011 als de gevolgen van de Arabische lente ook in Beiroet zichtbaar worden. Het wordt er onrustiger, onlusten breken uit en huizen worden in brand gestoken. Dat is ook het moment dat Amin al zijn herinneringen vastlegt. Het vertrek uit Duitsland naar Libanon in 1994 van hem en zijn oma en zijn vriendschap met Jafar met wie hij door het naoorlogse Beiroet rondzwierf. Maar ook dat er in zijn nieuwe vaderland altijd onzekerheid zal zijn over bijvoorbeeld zijn familiegeschiedenis, zijn vriendschappen en over het verleden van het land zelf.

Het verhaal in Lied voor de vermisten wordt vanuit één perspectief, dat van Amin verteld. Hoewel het niet expliciet ergens uit blijkt, krijgt de lezer de indruk dat de verhalenverteller, want dat is Amin, het tegen hem (de lezer dus) heeft. Hierdoor is de lezer vanaf het begin betrokken bij wat Amin bezighoudt, wat hem bezig heeft gehouden, maar ook hoe hij zijn vriendschap met Jafar en zijn relatie met zijn oma beleeft. Omdat het verhaal geen chronologisch verloop heeft, moet je je aandacht er continu bij blijven houden. Toch is dit geen belemmering om het te kunnen volgen, vaak wordt door middel van een jaartal aangegeven in welke periode het zich afspeelt en waar dat niet zo is, wordt het door de strekking van het verhaal al vrij snel duidelijk.

De sfeer van zowel het hedendaagse, we hebben het dan over 2006, en het Beiroet tijdens de diverse oorlogen wordt goed weergegeven. De beschrijvingen zijn beeldend en de gevoelens van de mensen komen goed tot uiting. Je kunt je precies voorstellen hoe zij zich iedere keer gevoeld moeten hebben. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het onmachtige gevoel wanneer mensen vermist worden, niet meer terugkeren nadat ze door de militie zijn meegenomen, maar ook dat de stad weer levendig wordt, weer opbloeit na die ellendige periode. Het is dus niet zo heel erg vreemd dat het verhaal een aantal intense fragmenten heeft. Een daarvan is de onderdrukking van meisjes en vrouwen, ze werden min of meer willoos gemaakt, en ze leefden in een voortdurende angst.

Behalve beeldend en sfeerrijk is de schrijfstijl van Jarawan vaak ook poëtisch, wat gezien zijn achtergrond goed te verklaren is. Het verhaal wordt regelmatig gelardeerd met mooie zinnen en vergelijkingen en waar nodig lukt het hem ook de lezer te ontroeren. Hoewel Lied voor de vermisten natuurlijk geen thriller is, bevat het wel degelijk een spanningsboog. De lezer blijft nieuwsgierig naar wat Amin te vertellen heeft, wat er gebeurd is, maar ook wat er allemaal nog te verwachten is. Vooral de vriendschap tussen hem en Jafar spreekt tot de verbeelding en wordt prachtig en realistisch weergegeven.

Het geloofwaardige aspect geldt overigens voor de hele roman. Hoewel het verhaal fictief is, krijg je toch het gevoel dat wat de auteur beschrijft werkelijk gebeurd kan zijn. Dat komt mede doordat hij, zo geeft hij aan het eind van het boek aan, gebruikgemaakt heeft van historische feiten en personen. Hierdoor, maar ook door de grondige research, maakt de lezer op een verhalende manier kennis met een geschiedenis van een land waarover in feite niet zo heel veel bekend is. Lied voor de vermisten is daarom niet alleen een fijnzinnige roman, maar eveneens een onvervalste eyeopener.

(Met dank aan HarperCollins Nederland voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Pierre Jarawan
Titel: Lied voor de vermisten
ISBN: 9789402759372
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Jim Vermeersch leidt het perfecte leventje. Gelukkig getrouwd met Iris, vader van tienerzoon Vince, eigenaar van een gerenommeerde Londense Patisserie. Beter dan dat kan het leven niet worden.
Tot hij ontwaakt in zijn ouderlijk huis en alle herinneringen van de afgelopen twee jaar kwijt is. Alles wat hij ooit gekend heeft is weg, inclusief zijn vrouw, zoon en zaak.

Terwijl hij de geheimen van de voorbije twee jaar ontrafelt, begint Jim zich steeds meer af te vragen of hij echt wel de man is die hij altijd meende te zijn. En dan is er nog die ene vraag: Wie is de vrouw die altijd in zijn herinneringen opduikt, een vrouw die niemand anders lijkt te kennen?

Recensie
Voor Sandra J. Paul, een pseudoniem van Sandra Vets, is schrijven een passie waar ze haar hele leven al mee bezig is. Toch heeft het nog tot 2015 geduurd voordat haar debuut, Het eiland, een Young Adult, verscheen. Dit is het eerste deel van De eilanden-serie. Een ander pseudoniem is Joanne Carlton en onder deze naam schreef ze, ook in het Engels, eveneens een aantal Young Adult-boeken. Behalve boeken voor jong volwassenen schrijft ze ook thrillers voor volwassenen, waaronder Kwijt, dat in 2019 uitgegeven is. Verder is ze mede-eigenaar van de uitgeverij Hamley Books.

Wanneer Jim Vermeersch op een ochtend wakker wordt, ziet hij dat zijn zoon twee jaar ouder geworden is, hij drie katten en een hond heeft, maar ook dat zijn vrouw Iris nergens te vinden is. Hij beseft al snel dat hij zich niets meer van de afgelopen twee jaar kan herinneren. Het laatste dat hij nog weet, is het feest ter gelegenheid van de 16^e verjaardag van zijn zoon Vince. Nu wil Jim weten wat er de afgelopen twee jaar is gebeurd, waarom hij een leemte in zijn geheugen heeft, maar ook of hij echt zo’n slechte vader is als Vince laat merken.

Het grootste deel van het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Jim en Vince. Door deze wisselende perspectieven leer je beide personages goed kennen en krijg je de indruk dat geen van beide de meest sympathieke personen zijn. Vince spant daarin echt de kroon, want zijn gedrag is ronduit negatief en opstandig, hij lijkt nergens open voor te staan, terwijl zijn vader nog wel enige toenadering tot hem zoekt. Doordat er zoveel over hen wordt verteld, leer je hen wel goed kennen. Hun personages zijn dus prima uitgewerkt, hoewel het er wel op lijkt dat de auteur er problemen mee heeft Vince op een geloofwaardige manier neer te zetten. Hij is nogal boos, dat kan, maar zijn gedragingen zijn niet altijd die van een bijna achttienjarige.

Ondanks de proloog, die niets tot de verbeelding overlaat en zelfs nieuwsgierig maakt, gebeurt er daarna niet veel meer. De plot kabbelt in een erg traag tempo voort, er gebeurt niet veel anders dan onderling wantrouwen en geruzie, het schiet gewoonweg niet op. Pas als de ontknoping nadert, komt daar verandering in, dan maakt het verhaal een flashback naar 2017, naar de dag dat Vince zestien jaar werd. Vanaf dat moment wordt het geleidelijk aan duidelijker wat er zoal is gebeurd en wat er de oorzaak van Jims geheugenverlies is. Dan zijn er, hoewel Paul dat eerder ook al heeft geprobeerd, wat cliffhangers aan het eind van enkele hoofdstukken en krijgt het verhaal zelfs wat verrassende plotwendingen.

Doordat het verhaal de snelheid ontbeert, is er hoegenaamd geen spanning. Pas in de finale neemt de spanningsboog enigszins toe, overigens zonder dat de lezer tandenknarsend in zijn stoel zit of naar het puntje daarvan verschuift. De auteur doet wel pogingen om het spannend te maken, maar is daar niet in geslaagd. In de ontknoping komt ze echter wel op dreef, wordt het, mede door het wat verhoogde tempo en een paar onverwachte ontwikkelingen, een stuk interessanter. Dat is echter te laat om het verhaal nog te redden. De diverse tijdwisselingen die aan het eind van het verhaal voorkomen, zorgen ervoor dat het wat rommelig overkomt. Dat is jammer, want inhoudelijk zijn die flashbacks en flashforwards wel noodzakelijk om het een volledig afgerond geheel te geven.

Geheugenverlies, of dit nu tijdelijk is of niet, is geen prettige gedachte. Dat komt in Kwijt wel goed naar voren. Psychologisch zit het daarom wel aardig in elkaar, maar als thriller voldoet het absoluut niet aan de verwachtingen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Sandra J. Paul
Titel: Kwijt
ISBN: 9789082893915
Pagina’s: 326
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
Op een warme zomeravond verdwijnt de zeventienjarige Annabelle uit het afgelegen dorpje Gullspång. De politie kan geen enkele aanwijzing vinden, de ouders zijn radeloos. In Stockholm krijgt de ervaren rechercheur Charline ‘Charlie’ Lager te horen dat zij op de zaak wordt gezet.
Met tegenzin begeeft Charlie zich naar Gullspång – het dorp waar ze is geboren. Ze is er sinds haar veertiende niet meer geweest, en met reden. Tijdens haar zoektocht naar de waarheid over Annabelle wordt ze hardhandig geconfronteerd met haar eigen verleden, en de geheimen die in Gullspång altijd diep weggestopt werden. Kan ze iets voor de verdwenen Annabelle doen? En kan Charlie zelf nog wel geholpen worden?

Recensie
Lina Bengtsdotter groeide op in het Zweedse plaatsje Gullspång, maar woont tegenwoordig in Stockholm. Ruim tien jaar geleden begon ze met het schrijven van korte verhalen, die in diverse Scandinavische kranten werden gepubliceerd. Nadat de uitgever het script van een roman afwees, stelde een vriendin haar voor om een boek te schrijven waarin haar geboorteplaats het decor is. Dat werd de thriller De vrouw die terug moest. Voor dit in 2017 verschenen debuut ontving ze in Zweden de Crimetime Specsavers Award voor het beste misdaad debuut van het jaar.

Als Frederik Roos zijn zeventienjarige dochter Annabelle ophaalt van een feestje is ze daar niet meer aanwezig. Ze blijkt te zijn verdwenen en de politie van Gullspång heeft geen enkele aanwijzing waar ze kan zijn of wat er met haar is gebeurd. Met hulp Charlie Lager en haar collega Anders, beiden van de politie Stockholm, wordt de zaak opnieuw bekeken. Charlie doet dit niet graag, want ze is op haar veertiende uit Gullspång vertrokken en er bewust nooit meer teruggekeerd. Tijdens het onderzoek wordt ze geconfronteerd met het verleden en krijgt ze ook te maken met geheimen waar niemand van weet.

Het verhaal begint in ‘De bewuste nacht’, een kort stukje tekst over wat zich in de nacht waarin Annabelle spoorloos verdween afspeelde. Gedurende de plot wordt, eveneens niet uitgebreid, steeds meer uit de doeken gedaan wat de exacte toedracht is van haar verdwijning. Deze flashbacks naar een niet eens zo’n heel erg lang geleden verleden zorgen ervoor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt, want wie wil er nou niet weten wat er met haar gebeurd is? Toch, en dat is eigenlijk de strekking van het hele verhaal, er is een gebrek aan spanning. De auteur doet wel dappere pogingen een spanningsveld te creëren, maar slaagt daar niet helemaal in. Het is allemaal wat gezapig en dat wordt vooral veroorzaakt doordat niet het onderzoek naar Annabelles verdwijning centraal staat, maar eerder de privéomstandigheden van Charlie Lager.

Over haar komt de lezer dan ook ruim voldoende te weten. Dit gaat middels herinneringen, maar ook doordat haar collega Anders vragen aan Charlie stelt die ze op een gegeven moment wel moet beantwoorden. Hoewel Charlie op zich geen oninteressant personage is, is ze wel erg cliché. Want ze drinkt, is eigenzinnig en heeft een verleden dat ze het liefst wil vergeten. Karaktertrekken die politiemensen, maar dan vaak mannelijke tegenhangers, in andere thrillers ook nog wel eens hebben. Bengtsdotter had misschien beter een andere keuze kunnen maken door Charlie een unieker personage te maken. Het boek zou er zeker sterker door zijn geworden.

De auteur weet het verhaal, maar vooral ook de omgeving van Gullspång, beeldend te beschrijven. De troosteloosheid van dit plaatsje kun je zo voor je zien. Min of meer hetzelfde kan gezegd worden van de dialogen, die zijn realistisch, zouden zo in het echte leven gezegd kunnen zijn. De plot kent wel een paar onverwachte ontwikkelingen, maar het is niet zo dat het volledig onvoorspelbaar is. Er zijn namelijk wel een paar situaties die de geoefende thrillerlezer vroegtijdig ziet aankomen. Op zich niet nadelig voor het verhaal, maar wel voor het spanningselement.

De vrouw die terug moest is in principe geen onaardig verhaal, maar het is overduidelijk dat dit een eerste deel van een serie is. Er is te veel op bepaalde details ingegaan, sommige daarvan hadden ook in een volgend deel onthuld kunnen worden. Desondanks heeft Bengtsdotter een redelijk debuut geschreven, maar waarom het in Zweden tot thriller van het jaar is uitgeroepen, is onduidelijk.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Lina Bengtsdotter
Titel: De vrouw die terug moest
ISBN: 9789402700985
Pagina’s: 318
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Elissa, een dertienjarig schaaktalent, is aangekomen in het Geheugenwoud op de belangrijkste dag van haar leven. Ze deed mee aan een nationaal schaakkampioenschap toen ze werd ontvoerd. Ze werd wakker in een ondergrondse cel.

Elijah woont al naast het Geheugenwoud zolang hij zich kan herinneren. Hij is pas twaalf, maar heeft zijn hele leven in het bos gespeeld en kent er elke centimeter. En dan vindt hij Elissa.
Als hij opduikt in haar cel, neemt Elissa aan dat Elijah haar zal helpen te ontsnappen of naar de politie zal gaan. Maar Elijah wil niet dat Elissa weggaat, bang als hij is om haar vriendschap te verliezen.

Het gedrag van haar ontvoerder wordt steeds onvoorspelbaarder en algauw zijn Elijahs bezoekjes Elissa’s enige vorm van verlichting. Elissa realiseert zich dat de vreemde, eenzame jongen haar enige kans op overleving is. Ze speelt een dodelijk kat-en-muisspel om hem over te halen haar te helpen en hun vriendschap zal hun beider lot bepalen…

Recensie
Al op jonge leeftijd hield Sam Lloyd zich bezig met het bedenken van verhalen, maar bouwde hij in de bossen rondom zijn woonplaats ook allerlei geheime schuilplaatsen. Een van die bossen, maar ook de angst van zijn vrouw voor de veiligheid van hun zoon en de deelname van hun zoon aan een schaaktoernooi inspireerden hem tot het schrijven van de thriller Het geheugenwoud. Dit boek betekende zijn debuut als auteur en verscheen begin maart 2020 in een Nederlandse vertaling. Daarnaast is het ook nog verkocht aan dertien andere landen.

De dertienjarige Elissa wordt tijdens de pauze van een schaaktoernooi waar ze aan deelneemt bedwelmd en ontvoerd. Als ze weer bijkomt, blijkt ze te zijn vastgeketend in een ondergrondse ruimte. Op de derde dag na haar ontvoering wordt ze gevonden door de twaalfjarige Elijah, maar ondanks haar verzoeken, schakelt hij de politie niet in. Omdat hij niet wil dat ze uit zijn leven verdwijnt. Elissa realiseert zich dat hij wel de enige is die ervoor kan zorgen dat ze haar vrijheid terugkrijgt. Om dat te bereiken bespeelt ze hem, maar op zijn beurt speelt Elijah ook een spel met haar. De vraag is dus of het haar lukt om uit haar gevangenschap te ontsnappen.

Het geheugenwoud is onderverdeeld in twee delen en het eerste speelt zich in zeven dagen af. Het wordt afwisselend verteld vanuit de perspectieven van Elissa, Elijah en hoofdinspecteur Mairéad MacCullagh van de politie van Bournemouth. Deze variatie van invalshoek zorgt er sowieso al voor dat de lezer nieuwsgierig gemaakt wordt naar het verloop van de plot, maar omdat in het begin van het verhaal ook gebruikt gemaakt wordt flashbacks en flashforwards wordt dat ook nog eens versterkt. Deel twee wordt eveneens verteld vanuit wisselende perspectieven, maar in tegenstelling tot het voorgaande deel, speelt dit zich op één dag af. Dat neemt echter niet weg dat de lezer nog steeds wil weten hoe het verdergaat en vooral hoe het af zal lopen. Deze onderhuidse spanning is van meet af aan aanwezig.

Wat Lloyd bijzonder goed tot uiting laat komen, is het spel dat Elissa en Elijah spelen. Het is een tactisch schaakspel, een kat-en-muis-spel waarvan niet duidelijk is wie er uiteindelijk de winnaar van gaat worden. De interactie van beiden is sterk en ze willen niet voor elkaar onderdoen. Daardoor moet Elijah wel eens beloften doen die hij niet kan waarmaken. Of juist wel. Deze bewuste onduidelijkheid heeft tot gevolg dat Elissa niet meer weet of ze hem nu wel of niet kan vertrouwen, hetgeen overigens ook voor de lezer geldt. Het zaaien van deze twijfel zorgt eveneens voor een licht spanningsveld. Op een bepaald moment heb je zo goed als door wat er met Elijah aan de hand is, in deel twee blijkt dit ook te kloppen, maar dat gaat echter niet ten koste van de beleving van het verhaal, die blijft hetzelfde als daarvoor.

In het tweede deel neemt de spanning toe en dat komt vooral doordat het tempo flink toeneemt, maar ook door de verrassende plotwendingen. De ontknoping is het meest spectaculair. Die is ronduit zinderend en houdt de lezer op het puntje van de stoel. Want het ene moment denk je dat het niet goed afloopt, het andere moment denk je juist weer van wel. Tot aan het voorlaatste hoofdstuk blijf je in het ongewisse. Over de belangrijkste personages, in dit geval dus Elissa, Elijah en Mairéad, komt de lezer ruim voldoende te weten. Ze zijn uitstekend uitgewerkt en door de invulling van hun karakters zijn ze erg krachtig.

Hoewel Het geheugenwoud een debuut is, zou je dat niet zeggen. Natuurlijk, het thema ontvoering is niet echt origineel, maar de uitwerking daarvan heeft de auteur op zijn eigen manier gedaan en daardoor is deze thriller toch uniek. Als Lloyd in eventuele volgende boeken het niveau van deze eerste weet te handhaven, zal hij zonder twijfel uitgroeien tot een van de gevestigde namen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sam Lloyd
Titel: Het geheugenwoud
ISBN: 9789044984552
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
In de buurt van Stockholm wordt in een schuur een naakte man gevonden, op brute wijze vermoord. Maar als de politie arriveert, doet die een nog veel macabere ontdekking: de man leeft nog.

Politiecommissaris Carl Edson is al lang niet meer de vurige detective die hij ooit was, maar de wreedheid van deze zaak raakt bij hem een gevoelige snaar. Hij bijt zich erin vast, net als de gedreven onderzoeksjournaliste Alexandra Bengtsson, die steeds als eerste over de zaak bericht in de Zweedse krant Aftonbladet. Het slachtoffer blijkt een beruchte crimineel met veel vijanden te zijn.

Recensie
Als kind had Bo Svernström altijd al de droom om verhalen te gaan schrijven. Toch duurde het nog vele jaren voordat hij met de eerste aanzet begon. Hoewel het aanvankelijk nog niet ging zoals hij wilde, zette hij wel door en dat leidde tot uiteindelijk tot zijn in 2018 verschenen debuut Wie zint op wraak, het eerste deel van een serie met rechercheur Carl Edson. Voor deze thriller liet hij zich trouwens inspireren door de vele artikelen die hij nog in zijn bezit had vanwege zijn werk als journalist bij het Zweedse dagblad Aftonbladet.

In een boerenschuur wordt het aan een muur vastgespijkerde lichaam van een naakte man gevonden. De politie onderzoekt deze gruwelijke moord, maar dan vertoont de man opeens een levensteken. Omdat het een bekend misdadiger betreft, gaat Carl Edson, die het onderzoek leidt, ervan uit dat de dader in het criminele circuit gezocht moet worden. Maar alles lijkt toch ingewikkelder te zijn dan hij aanvankelijk dacht. Daarnaast krijgt Carl te maken met de journalist Alexandra Bengtsson, die met haar eigen onderzoek bezig is en over wel heel veel informatie blijkt te beschikken.

Wie zint op wraak bestaat uit drie delen en het eerste deel liegt er niet om. De lezer wordt al meteen meegenomen naar een heftige, bloederige en lugubere scène die niets aan de verbeelding overlaat. Daarna begint de auteur, terwijl de politiemensen met het onderzoek bezig zijn, geleidelijk aan de introductie van de personages waardoor diezelfde lezer kan bijkomen van dat bizarre begin. Misschien is dat ook wel even nodig, want tijdens deze eerste akte word je getrakteerd op nog een aantal van dergelijke situaties. Dit alles speelt zich af in een tempo dat enigszins on-Scandinavisch aandoet. Een kenmerk dat dan wel weer in overeenstemming is met de thriller uit Scandinavië is de redelijk uitgebreide uitwerking van de meeste personages. Over hen kom je ruim voldoende te weten, misschien, en van een van hen misschien zelfs wel te veel.

Dit laatste is dan ook de valkuil waar Svernström met open ogen ingetrapt is. Want het tweede deel, dat overigens geen hoofdstuknummering heeft, wordt vanuit het perspectief van de dader gepleegd. De identiteit van deze dader wordt al in een vroegtijdig stadium, het is net voor de helft van het verhaal, onthuld. Omdat in dat tweede part veel over het verleden van de moordenaar wordt verteld, ligt het tempo meteen een stuk lager dan in het deel ervoor. Daarnaast boeit het minder en legt het onnodig veel nadruk op een onverwerkte gebeurtenis die de dader overkomen is. Naar het eind toe wint het echter wel wat meer aan kracht en wordt het wat meer thrillerwaardig.

Het slotstuk wordt weer vanuit het perspectief van Carl Edson verteld en daarin heeft hij de dader in het vizier. Ook in dit gedeelte blijft de spanning achter ten opzichte van het eerste deel en is de ontknoping enigszins voorspelbaar en onrealistisch, hoewel zich daarin toch wel een grote verrassing voordoet. Het eind van het verhaal is wat aan de zoete kant en eveneens vrij simpel. Daar had de auteur meer uit kunnen en wellicht wel moeten halen. Het is dan ook jammer dat Svernström de kwaliteit van het eerste deel van het verhaal niet heeft kunnen vasthouden en daardoor zijn het tweede en derde deel aanmerkelijk minder sterk geworden.

Wie zint op wraak kan de lovende quotes op de achterkaft niet volledig waarmaken. Over het feit dat de auteur verhalen kan vertellen, kan niet worden getwijfeld, maar om dit om te zetten naar een goed en honderd procent geloofwaardig geheel vergt wat meer inspanning. Doordat het niveau van het verhaal gedurende de plot steeds meer afnam, is niet meer geworden dan een gemiddeld, maar niet onaardig thrillerdebuut.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Bo Svernström
Titel: Wie zint op wraak
ISBN: 9789402704211
Pagina’s: 480
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Thijs en Judith zijn amper getrouwd wanneer Thijs een hartaanval krijgt. Op de dag dat hij thuiskomt uit het ziekenhuis slaan de buren aan het verbouwen. Schoonzus Cora en zwager Ab besluiten dat een pan soep niet afdoende is: er dient stevig uitgerust te worden. Daartoe wordt een boswachterswoning gehuurd op een landgoed, voor de hele zomer maar liefst, met zijn vieren. Echter: nergens op aarde is het écht rustig, en eenmaal op het landgoed aangekomen blijkt daar een verbeten strijd gaande, ogenschijnlijk over een boom. Een strijd die op bloedstollende en evenzeer dolkomische wijze uit de hand loopt.

Recensie
In 1994 kreeg Nicolien Mizee les in scenarioschrijven van Ger Beukenkamp. Ze ziet hem daarom als haar leermeester. Na deze opleiding stuurt ze hem faxen, om haar gedachten aan hem te laten lezen. Hij beantwoordt ze echter nooit. Het leidde er echter wel toe dat deze ‘faxen aan Ger’ in boekvorm werden uitgegeven, de eerste is De kennismaking, de tweede De porseleinkast en de derde De verpletterende, komt in juli 2019 uit. Haar jongste roman is echter Moord op de moestuin, een boek met thrillerelementen. Dit boek is in februari 2019 gekozen als DWDD boek van de maand.

Judith is halverwege de veertig en nog niet zo lang met Thijs getrouwd, dit huwelijk verbaasde haar familie. Drie dagen daarna krijgt Thijs een hartaanval waardoor hij lang in het ziekenhuis moest blijven. Bij thuiskomst blijkt dat de buren zijn gaan verbouwen. Dat is voor schoonzus Cora en zwager Ab aanleiding om voor hun vieren de hele zomer een boswachterswoning op een landgoed, dat van twee jeugdvriendinnen van Judith en Cora blijkt te zijn, te huren. Omdat Thijs daar rust kan krijgen. Eenmaal gearriveerd, huurt Judith er een moestuin en ontdekt dat er op die volkstuintjes van alles aan de hand is.

“De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.”

Deze openingszin van Moord op de moestuin zorgt ervoor dat de lezer nieuwsgierig wordt. Want het geeft de indruk dat er een verhaal aan vastzit (eigenlijk is vooral dat ene woord ‘geschiedenis’ daar verantwoordelijk voor) en dat zich op en eventueel nabij die moestuin wat heeft afgespeeld. Het duurt echter nog tot over de helft van het verhaal tot er wat actie ontstaat. Tot dan is het vooral het ophalen van herinneringen en Judiths belevenissen op de moestuin, die erg uitvoerig worden beschreven. Die uitgebreide uiteenzetting is niet het meest interessante van het verhaal. Het kan dus gebeuren dat de aandacht van de lezer enigszins verslapt. Hoewel er in het tweede half wat meer gebeurt dan in het eerste, blijft het toch opnieuw een aaneenschakeling van wetenswaardigheden over flora en fauna, met tussendoor flarden van een politieonderzoek.

Op misschien een enkeling na hebben alle personages hun eigen eigenaardigheden. De een wat meer dan de ander, maar eigenlijk lijken ze zo’n beetje geen van allen echt ‘normaal’. Aan de ene kant maakt dat hen kleurrijk en bijzonder, aan de andere kant kan het soms ook storend werken. Omdat er niet zo heel veel variatie in zit, de karakters worden op den duur wat voorspelbaar en dat is jammer. Mizee heeft echter wel weten te voorkomen dat al deze bijzondere figuren vervelend worden, dus de lezer zal zich niet snel aan hen gaan storen.

De schrijfstijl die in dit boek gehanteerd wordt, is vlot en hedendaags. Veel dialogen zijn zoals ze in het echte leven ook gevoerd zouden kunnen worden, waarbij sommige misschien wat extra zijn aangedikt. Dat geldt eveneens voor de humor die de auteur bij tijd en wijle hanteert. Soms is deze aardig, soms ook niet. Het hangt er dan maar net vanaf van welk soort lolligheid de lezer houdt. De plot kent niet echt veel verrassende wendingen, de eerste eigenlijk pas halverwege, maar in feite kan de lezer dit al vanaf het begin zien aankomen. Dat voorspelbare gaat ook op voor de onmisbare moord die uiteindelijk wordt gepleegd, op een bepaald moment kun je er namelijk honderd procent zeker van zijn wie het slachtoffer wordt.

Moord op de moestuin houdt het midden tussen een roman en een detective. Voor het eerste is het iets te simplistisch en voor het tweede niet spannend genoeg. Maar in beide gevallen is één ding zonder meer een zekerheid: het grootste deel van het verhaal is nogal onwaarschijnlijk en daardoor ook niet erg geloofwaardig.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Nicolien Mizee
Titel: Moord op de moestuin
ISBN: 9789038802022
Pagina’s: 240
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
De vijftienjarige Maxwell is met zijn moeder Elsie op bezoek bij zijn vader Jim in Suriname, die hij sinds diens overplaatsing een paar jaar geleden niet meer heeft gezien. Kort na hun aankomst verdwijnt Elsie in het tropisch regenwoud. Terwijl de kans dat zij wordt teruggevonden met de dag slinkt, realiseert Maxwell zich pas hoezeer hij wordt gegijzeld door het dramatische liefdesleven van zijn moeder. ‘Ik was betrokken in een geheim, nee, ik was het geheim zelf.’ Dat inzicht confronteert hem ruw met zijn eigen verborgen identiteit.

Recensie
Na zijn studie rechten en Frans werkte Oscar van den Boogaard voor een korte tijd als advocaat en terwijl hij nog voor een advocatenkantoor werkzaam was, schreef hij het manuscript voor een roman die hij De onsterfelijken had genoemd. Dit werd geen succes, maar in 1990, hij had zijn baan inmiddels opgezegd, debuteerde hij met Dentz. In 2018 verscheen Kindsoldaat, dat een autobiografisch tintje heeft. Twee jaar later kwam Jachthuis uit, eveneens een roman die op zijn eigen jeugd gebaseerd is.

Jim is beroepsmilitair en overgeplaatst naar Suriname. Zijn zoon, de vijftienjarige Maxwell en zijn vrouw Elsie hebben hem al een paar jaar niet gezien als ze besluiten bij hem op bezoek te gaan. Niet lang na hun aankomst verdwijnt Elsie in het tropisch regenwoud. Na een paar dagen is er nog geen enkel levensteken en de kans dat ze gevonden wordt, wordt daarom steeds kleiner. Ondertussen worstelt Maxwell steeds meer met de relatie die zijn moeder met hem heeft, maar ook met haar liefdesleven.

In zijn vorige roman Kindsoldaat beweert Van den Boogaard dat hij de onwettige zoon van Prins Bernhard is en beschrijft hij tevens de familiegeschiedenis van zijn moeder. Het is daarom eigenlijk ook een vanzelfsprekendheid dat in Jachthuis enkele personages voorkomen die in het voorgaande boek ook hun opwachting maakten. Zijn laatste roman is echter geen vervolg, het verhaal staat op zichzelf en nergens is een verwijzing naar het vorige te bespeuren. De enige reden om Kindsoldaat eerder te gaan lezen, is om te weten te komen hoe Elsie’s familie in elkaar steekt. Niets meer, niets minder.

Jachthuis heeft in ieder geval een drietal delen en twee verhaallijnen. De eerste begin in 1979 wanneer Maxwell en Elsie weer in Suriname zijn om Jim te bezoeken. De andere begint met een flashback naar 1968, Maxwell is dan vier jaar oud, wanneer het gezin op last van Prins Bernhard terug naar Nederland wordt gestuurd. Vanaf dat moment lijkt dit subplot in chronologie en geleidelijk in jaren op te lopen, maar dat is niet aldoor even duidelijk. Een verwijzing naar het jaar waarin een hoofdstuk zich afspeelt zou soms geen overbodige luxe zijn geweest. Afgezien daarvan is het absoluut niet moeilijk het verhaal te volgen. In een prettige schrijfstijl weet de auteur de lezer van begin tot eind te boeien en door de verdwijning van Elsie creëert hij ook nog eens de nodige spanning.

Het verhaal waar de lezer in belandt, is bijzonder realistisch. Deels komt dit door de beeldende schrijfwijze van de auteur, maar vooral doordat hij er werkelijk bestaande personen (denk hierbij aan de in Suriname zeer bekende Tante Jacqueline) en ware gebeurtenissen (zoals bijvoorbeeld de Lockheed affaire) in laat voorkomen. Wat echter wel voor vraagtekens zorgt, is de zeer merkwaardige en ongebruikelijke relatie tussen de diverse familieleden, maar ook het gedrag van Maxwell. Dat past niet altijd bij zijn leeftijd. Als hij nog erg jong is, is zijn taalgebruik alsof hij minstens vijftien jaar ouder is. Zoiets komt nogal onnatuurlijk over. Aan de andere kant maakt hij een wat breekbare indruk, hij is vrij machteloos en vaak niet in staat de meeste personages, en in het bijzonder Elsie, iets te weigeren. Dit alles maakt hem toch een intrigerend personage, iets dat overigens ook voor de anderen opgaat.

Vanaf het begin is al heel goed te merken dat Van den Boogaard een deel van zijn eigen herinneringen in het verhaal heeft verwerkt. Dat is af te leiden uit het feit dat sommige situaties en dingen eigenlijk niet verzonnen kunnen zijn. Door die autobiografische elementen te combineren met fictie is Jachthuis in intrigerende, interessante en boeiende roman geworden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Oscar van den Boogaard
Titel: Jachthuis
ISBN: 9789403143002
Pagina’s: 376
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Op klaarlichte dag wordt in de Achterhoek een vrouw van haar fiets gesleurd en ontvoerd. Een dag later treft een wandelaar haar naakte lichaam aan in het bos. Het is doorboord met messteken en op haar onderarm zijn cijfers gekrast. Een paar weken later verdwijnt in dezelfde regio opnieuw een fietsster. De vrouw is door verdrinking om het leven gebracht, met een speelkaart in haar hand geklemd. Ondanks intensief speurwerk van de recherche blijft de toedracht een mysterie. Dan valt er een derde slachtoffer. De rechercheurs vermoeden dat het steeds om één dader gaat: de drie slachtoffers waren allen stevige vrouwen met lang blond haar van een jaar of veertig.

Recensie
Na zijn atheneum-opleiding begon Igor Znidarsic met het schrijven van zowel fictie als non-fictie. Zijn verhalen werden gepubliceerd in tijdschriften zoals Playboy, Panorama en Lava. Terwijl hij als journalist werkzaam was, bleef hij wel doorgaan met het schrijven van fictieve verhalen. Dat leidde er uiteindelijk toe dat in 2011 zijn semi-autobiografische debuutroman Diepgevroren makrelen verscheen. In 2017 werd zijn thriller De blindganger uitgegeven, dit was tevens het eerste deel van een trilogie en werd in dat jaar genomineerd voor de Gouden Strop. Begin april 2020 kwam Koud zonder jou, dat het laatste deel van de drieluik is, uit.

In de bossen van het Nationale Park Sallandse Heuvelrug wordt het naakte lichaam van een vrouw gevonden. In haar rechteronderarm is een aantal cijfers gekrast en haar lichaam vertoont veel steek- en snijwonden. Enkele weken later wordt in dezelfde streek opnieuw een ontkleed vrouwenlichaam gevonden. Zij blijkt te zijn verdronken en in haar hand vindt de politie een speelkaart. De rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager onderzoeken beide moorden, maar hebben nog geen enkel aanknopingspunt. Niet veel later valt er opnieuw een slachtoffer met dezelfde uiterlijke kenmerken als de eerste twee. Dit versterkt het vermoeden dat het om één dader gaat.

Koud zonder jou is het derde deel van de trilogie rond de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager, maar daar is niets van te merken. De auteur heeft zelf een keer verteld dat elk deel onafhankelijk van de andere te lezen is en daarmee heeft hij inderdaad niets verkeerd gezegd. In dit laatste deel wordt weliswaar wel doorgegaan op de verdwijning van Bianca’s jongere zusje lang geleden, maar daarbij geeft Znidarsic dusdanig veel informatie dat de trilogie in principe niet op volgorde gelezen hoeft te worden. Wat het verhaal zelf betreft, is er al helemaal niets aan de hand, dit staat volkomen los van die in de twee voorgaande boeken.

Desondanks heeft dit derde deel van de drieluik wel een aantal overeenkomsten met zijn voorgangers. Door middel van in chronologie oplopende flashbacks laat de auteur de lezer zien waardoor de moordenaar tot zijn daden gekomen is, maar maakt hij opnieuw halverwege het verhaal de identiteit van de dader bekend. Het lijkt erop dat Znidarsic de voor hem veilige en vertrouwde weg kiest, een weg die niet zo heel veel ruimte voor uitdagingen en afslagen biedt. Maakt dit Koud zonder jou dan minder interessant? Nee, zeker niet, want de psychologie achter de gedragingen van de dader zijn boeiend, je hoopt nu – eindelijk – te weten te komen wat er met het zusje van Bianca is gebeurd en het verhaal heeft met regelmaat spannende en soms wat lugubere momenten.

Aan de karakters van de vaste personages heeft de auteur niet zo heel veel meer gesleuteld, ze hebben geen zichtbare ontwikkeling doorgemaakt. Bianca is in zekere zin nog steeds wat clichématig. Haar huwelijksperikelen heeft ze nog niet achter zich gelaten, maar ook haar gezinsleven maakt ze ondergeschikt aan het politiewerk. Iets dat je bij wel meer fictieve rechercheurs tegenkomt. Het verhaal zelf heeft ook enkele elementen die niet uniek zijn in een thriller. Er zijn voor de hand liggende verdachten, het onderzoek verloopt aanvankelijk nogal stroef en er is een ongeduldige en bij vlagen onrealistische politiechef. Ook hierbij houdt de auteur zich vast aan een bekend en veelbeproefd concept.

De schrijfstijl van Znidarsic is beeldend en toegankelijk. In soms staccato zinnen brengt hij over wat er speelt en zorgt hij er tevens voor dat de dialogen kort en realistisch zijn. Koud zonder jou is in ieder geval een thriller die de lezer soms wat rillingen bezorgt, die een waardig afsluiter van de trilogie is, maar ook een die wat meer durf had verdiend.

Waardering: 3/5

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Boekinformatie
Auteur: Igor Znidarsic
Titel: Koud zonder jou
ISBN: 9789045219189
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2020