Beschrijving
Wanneer Viktor Hyldegaard na een avond stappen in het Zweedse Skövde niet thuiskomt, vreest zijn vrouw het ergste. De jonge rechercheur Anna Eiler, die op de zaak wordt gezet, gelooft aanvankelijk niet dat er sprake is van een misdaad, totdat in een klein meertje een afschuwelijke vondst wordt gedaan. Tussen de waterlelies drijft een lichaam. In een wond in de hals van het slachtoffer is een foto van een vrouw gestoken. Het meer, dat onder de lokale bevolking bekendstaat als ‘Valdemars graf’, herbergt echter een nog veel verschrikkelijker geheim.

Recensie
Carina Bergfeldt is een van de nieuwste auteurs die Zweden rijk is. Ze werkt als Amerika-correspondent voor de Zweedse televisiezender SVT. Daarvoor was ze tien jaar lang journalist voor Aftonbladet, het grootste dagblad van het land. Voor deze krant maakte ze diverse reportages en voor die van het bloedbad op het Noorse Utøya ontving ze in 2012 de belangrijkste journalistieke prijs van Zweden. Bergfeldt volgde een schrijversworkshop in New York, waarna ze haar thrillerdebuut De moord op mijn vader schreef. Het boek is in twaalf landen uitgegeven. In 2016 verscheen haar tweede thriller, Het meisje op de foto.

Op een vrijdag in mei meldt Jeanette Hyldgaard bij het alarmnummer dat haar man Viktor na een avond stappen niet is thuisgekomen. Inspecteur Anna Eiler is aanvankelijk van mening dat er niets aan de hand is en dat hij de nacht ergens anders heeft doorgebracht. In een klein meertje wordt niet veel later een hoofd met een foto in de keel gevonden. Anna moet nu wel op de zaak ingaan, vooral nadat in datzelfde water nog veel meer wordt gevonden. Omdat haar vader een jaar eerder spoorloos verdween, nam journaliste Julia Almliden Jeanette wel serieus. Ze schrijft een artikel over de verdwijning van Viktor en gaat ondertussen zelf ook op zoek naar aanwijzingen. Anna en Julia komen beiden tot de ontdekking dat Viktor zich anders voordeed dan hij werkelijk was.

Voordat het verhaal daadwerkelijk begint, start Het meisje op de foto met een korte quote van de wereldgezondheidsorganisatie. Als meteen daarna de proloog een heftige scène beschrijft, is die quote onmiddellijk te plaatsen en ontstaan er tevens diverse vragen die de lezer nieuwsgierig maken. Op het merendeel van deze vragen krijg je in de loop van het verhaal een antwoord, maar dat geldt niet voor alle. Omdat dit de tweede thriller is waarin Anna Eiler haar opwachting maakt, is het daarom aan te raden om eerst het voorgaande boek te lezen. De privé-omstandigheden van een aantal belangrijke personages valt dan beter te begrijpen.

Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven, dat van Anna en dat van Julia. Daardoor leer je beide jonge vrouwen enigszins kennen en kom je te weten dat ze niet alleen vriendinnen zijn, maar ook soortgelijke problemen hebben. Deze problemen hebben vooral betrekking op het relationele vlak en daar wordt te veel aandacht aan besteed. Het gevolg is dat je je niet aan de indruk kunt onttrekken dat de helft van het verhaal uit persoonlijke problemen bestaat en dat het oplossen van de moord van ondergeschikt belang lijkt te zijn.

De schrijfstijl van Bergfeldt is vlot en met de korte hoofdstukken probeert ze het verhaal vaart mee te geven. Dat lukt ten dele, want een aantal daarvan is dermate kort dat het rommelig en enigszins verwarrend wordt. Als de schrijfster ervoor gekozen had deze hoofdstukken wat langer te laten zijn, had het verhaal wat aan kracht gewonnen. Hoewel er een aantal plotwendingen voorkomen, zorgen deze er niet voor dat het verhaal, dat sowieso niet uitblinkt in zinderende spanning, spannender wordt. De ontknoping is enigszins verrassend, maar voor een doorgewinterde thrillerlezer hoeft het niet moeilijk te zijn de uiteindelijke moordenaar vroegtijdig te ontmaskeren.

Een aantal situaties in het boek zijn zelfs een beetje aangrijpend waardoor het in feite iets verder gaat dan alleen maar thriller zijn. Misschien dat Bergfeldt met Het meisje op de foto, dat een zowel een gesloten als open einde heeft, ook een boodschap heeft willen meegeven.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Carina Bergfeldt
Titel: Het meisje op de foto
ISBN: 9789400503199
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Emma Watson, een briljante arts, is klaar voor het avontuur van haar leven: onderzoek doen naar levende wezens in de ruimte. Haar man Jack McCallum, van wie Emma op het punt staat te scheiden, moet vanwege een lichamelijke klacht verbitterd toezien hoe zij zich opmaakt voor de expeditie. Maar de missie aan boord van het ruimtestation verandert in een nachtmerrie als een eencellig organisme zich in een alarmerend tempo vermenigvuldigt en de bemanning infecteert met een onbekend virus.

Emma probeert verwoed de astronauten van de dood te redden, maar niets helpt. Op aarde probeert Jack de NASA ervan te overtuigen Emma terug te halen uit de ruimte. Maar de NASA is niet bereid het platform met de levensbedreigende organismen te laten terugkeren. Dus zweven de doodzieke astronauten in het heelal, wachtend op de redding die maar niet komt.

Recensie
In de Verenigde staten zijn de meeste boeken van de Chinees-Amerikaanse schrijfster Tess Gerritsen bestsellers. Ook in Europa doet haar werk het goed. In 1979 heeft Gerritsen haar basisartsdiploma gehaald, waarna ze aan de Universiteit van Californië in San Franscisco heeft gewerkt. Daar haalde ze haar M.D. (Doctor of Medicine) en vervolgens werkte ze als interniste op Hawaï. Na de geboorte van haar tweede kind begon Gerritsen met het schrijven van fictie, aanvankelijk romantische thrillers, maar later stapte ze over naar de medische thriller. Haar boeken met Rizzoli en Isles zijn het bekendst, vooral doordat er een televisieserie van gemaakt is. Alarmfase rood is een stand-alone en is in 2001 in het Nederlands verschenen.

Emma Watson is een gerenommeerd arts, maar ook astronaut. Ze staat aan de vooravond van een verblijf in de ruimte. Daar zal ze onderzoek doen naar daar levende wezens. Kort nadat Emma in het ruimtestation is gearriveerd wordt een van de bemanningsleden, de Japanner Kenichi Hirai, ernstig ziek. Hij blijkt besmet te zijn met een nog onbekend virus dat later de rest van de bemanning ook infecteert. Emma doet er vervolgens alles aan haar collega’s van een zo goed als zekere dood te redden, maar wat ze ook doet, niets helpt. In Houston, waar het ruimtevaartcentrum van de NASA is gevestigd, probeert Emma’s man Jack McCallum haar terug naar aarde te krijgen. Hij krijgt echter geen toestemming van defensie. De astronauten, maar ook Jack, worden steeds wanhopiger. Want zal het lukken om Emma terug op aarde te krijgen?

Na een kort hoofdstuk dat zich op de zeebodem bij het Galapagos Rif afspeelt springt het verhaal twee jaar verder in de tijd. Op dat moment komt Emma Watson in beeld en heeft het verhaal tevens de eerste verrassende wending in petto, hoewel deze wel enigszins clichématig is. Desondanks zet het de lezer wel degelijk op het verkeerde been.

Het begin van dat verhaal verloopt enigszins traag, maar daar komt al snel verandering in. Dan dendert het in razende tempo voort en zorgt het voor een toename van de spanning. Inherent aan die verandering is dat het nog boeiender wordt dan het in feite al was. Je wordt tevens steeds nieuwsgieriger naar de aard van de besmetting en hoe het met Emma en haar collega’s gaat aflopen.

Alarmfase rood heeft wat weg van een technothriller, maar is dat zeker niet. Dat de techniek een grote rol in het verhaal speelt, is vanzelfsprekend omdat het vooral om een ruimtestation en NASA draait. Bij vlagen zijn de delen waar techniek een belangrijk aandeel heeft het minst interessant. Daarnaast, en dat is eigenlijk inherent aan Tess Gerritsen, bevat het boek ook een grote hoeveelheid medische terminologie. Ten dele wordt deze verklaard, maar soms ook niet. Dat is jammer, want niet iedereen is thuis in de medische wereld.

Gerritsen weet naarmate de ontknoping nadert alle losse eindjes aan elkaar te knopen. Een ogenschijnlijk niet terzake doend deel wordt dusdanig in de plot verwerkt dat het aan het eind van het boek feilloos in het verhaal past. Dat maakt het af. Hoewel Alarmfase rood een thriller is, heeft het ook enkele kenmerken van horror. Dat wil trouwens niet zeggen dat het luguber is. Dat is het zeker niet, want het past volledig in het verhaal.

De kleine kanttekeningen die hiervoor genoemd zijn, zijn eigenlijk te verwaarlozen. Want Alarmfase rood is al met al een erg goed boek.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Tess Gerritsen
Titel: Alarmfase rood
ISBN: 9789044347791
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2001

Beschrijving
Tijdens een college krijgt universitair docent Mickel Backman een schok te verwerken: een van zijn studenten wil een scriptie schrijven over een oud manuscript waarover nooit hardop gesproken zou mogen worden. Hoe kan Pasi Maars, een matige student, ooit gehoord hebben van Leander Granlund, een ontspoorde en verwarde jonge dichter uit de jaren twintig, die slechts één ongepubliceerde dichtbundel schreef, maar wiens werk verwoestend was voor iedereen die het las?

Pasi’s vriend, Calle Hollender, kampt met zijn eigen problemen. Zijn relatie is uit, zijn studiefinanciering stopt en hij merkt dat Pasi steeds vreemder gedrag begint te vertonen. Pasi is ervan overtuigd dat Backman meer weet over Granlund. Want gedichten die tientallen jaren geleden verdwenen kunnen toch onmogelijk iemand schade berokkenen, of wel?

Recensie
Kai Erik is het pseudoniem voor de in Finland geboren schrijver Kaj Korkea-aho. Hij heeft Zweedse taal- en letterkunde gestudeerd en werkt als columnist voor de krant Hufvudstadsbladet en schrijft ook toneelstukken en hoorspelen. In 2009 debuteerde hij onder zijn eigen naam met de roman Katso minuun pienehen. Vervolgens schreef hij nog twee romans voordat hij onder pseudoniem de thriller Het boek des onheils schreef. In 2014 werd Korkea-aho door het literaire magazine Granta geselecteerd als een van de beste jonge Finse auteurs.

Mickel Backman is universitair docent literatuurwetenschappen aan de Academie van Åbo. Tijdens een college geeft Pasi Maars, een van de studenten, aan dat hij een scriptie wil schrijven over een oud manuscript van de dichter Leander Granlund. Backman staat perplex, want hoe kan het dat Maars op de hoogte is dat manuscript, waarover nooit gesproken mag worden, en van Granlund. De dichter heeft in de jaren twintig namelijk maar één dichtbundel, dat nooit werd gepubliceerd, geschreven. Hoewel Backman Maars ervan probeert te overtuigen dat een scriptie over deze dichter geen goede keuze is, zet Pasi door. Volgens hem weet zijn docent namelijk meer van Granlund dan hij beweert. En hoe kan het dat een verdwenen manuscript schadelijk kan zijn? Daarnaast heeft Pasi’s vriend Calle Hollender andere problemen. Zijn relatie wordt verbroken, hij krijgt geen studiebijdrage meer en merkt tevens dat het gedrag van zijn vriend verandert. Hoe zal alles weer goed komen?

Het boek des onheils wordt vooral verteld vanuit het perspectief van Mickel en Calle. Hoewel ze twee geheel verschillende persoonlijkheden zijn, hebben ze desondanks wel enkele parallellen. Mickel heeft problemen met zijn vrouw, Calle met zijn vriendin. En ze kennen Pasi Maars, wat in feite het meest essentiële is voor het verhaal. Behalve deze overeenkomsten is er niets wezenlijks dat hen verbindt. Of het moet al zijn dat Mickel de docent van Calle is, maar dat is van ondergeschikt belang.

Waar het in het verhaal in wezen om draait is het manuscript van Granlund. Dit manuscript heeft een grote invloed op het leven van Mickel en Pasi. Het gaat zelfs zo ver dat Pasi’s gedrag daardoor wezenlijk verandert. En hij tot het ergste toe in staat lijkt te zijn. Op het oog lijken dit ingrediënten te zijn om van het boek een spannende thriller te maken. Niets is echter minder waar, want het verhaal kabbelt in een bijzonder laag tempo voort en kent zo goed als geen plotwendingen. De pogingen van Kai Erik om het verhaal spanning mee te geven zijn, onder andere daardoor, jammerlijk mislukt. Dit heeft tot gevolg dat het niet moeilijk is om je af te laten leiden.

Het begin van het boek leest nogal stroef, mede veroorzaakt door een aantal wat moeilijkere literatuurwetenschappelijke woorden die deels wel, deels niet worden uitgelegd. Eveneens worden enkele Finstalige zinnen gebruikt waarvan de toegevoegde waarde niet altijd duidelijk is. Het duurt een aantal hoofdstukken voordat het verhaal wat leesbaarder wordt, maar interessanter en boeiender wordt het niet. Het is zelfs zo erg dat je al snel vergeten bent wat je net daarvoor gelezen hebt.

Wat de auteur wel gelukt is, is om de lezer nieuwsgierig te maken. Want gedurende het verhaal word je wel benieuwd naar wat er zo bijzonder aan het manuscript is. Want hoe is het mogelijk dat een leven zo drastisch overhoop komt te liggen nadat je een van de gedichten gelezen of gehoord hebt. Ondanks de originaliteit heeft Kai Erik te weinig gebracht om Het boek des onheils, dat op de keper beschouwd meer roman dan thriller is, lezenswaardig te maken.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Kai Erik
Titel: Het boek des onheils
ISBN: 9789026334900
Pagina’s: 334
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Elke dag na school en in de weekenden, wanneer zijn vriendjes voetbalplaatjes ruilen, gaat de twaalfjarige Steven graven. Hij heeft een doel, een belangrijk doel. Als hij de botten van zijn oom Billy vindt, die op elfjarige leeftijd is verdwenen, zal zijn familie eindelijk rust hebben. Waarschijnlijk is Billy om het leven gebracht door een seriemoordenaar die nog vastzit. Steven is vastbesloten om de krakende kieren en stinkende wonden in zijn familie te dichten. Moedig schrijft hij de seriemoordenaar een brief, zonder zijn identiteit kenbaar te maken.
Dan begint een kat-en-muisspel tussen een wanhopige jongen en een verveelde kindermoordenaar. Een heel gevaarlijk spel met grotere consequenties dan Steven ooit had kunnen voorzien…

Recensie
De Engels schrijfster Belinda Bauer is opgegroeid in zowel Groot-Brittannië als Zuid-Afrika. Voordat ze met schrijven begon, heeft ze als journalist en scenarioschrijver gewerkt. In 1993 won ze met haar eerste scenario de Carl Foreman/British Award for Young Screenwriters. Bij het schrijven van boeken gebruikt ze haar filmideeën. In 2009 debuteerde de auteur met Rusteloos land, dat in 2010 de Gold Dagger Award won. Inmiddels heeft Bauer vier thrillers op haar naam staan.

Steven Lamb, een twaalfjarige jongen uit Shipcott, een klein plaatsje bij het natuurpark Exmoor, is anders dan de andere jongens uit zijn dorp. Iedere dag als de school uit is, maar ook tijdens de weekenden, gaat hij graven. Dat doet hij niet zonder reden, want hij wil de botten van zijn oom Billy, die hij nooit gekend heeft, opgraven. Billy is op elfjarige leeftijd verdwenen en nooit teruggevonden. Steven is ervan overtuigd dat, wanneer hij de botten heeft gevonden, zijn familie rust vindt. Omdat hij het vermoeden heeft dat een inmiddels gevangen zittende seriemoordenaar Billy heeft omgebracht, schrijft hij, zonder zijn identiteit prijs te geven, deze man, Arnold Avery, een brief. Avery beantwoordt zijn brief waarna een kat-en-muisspel, dat niet zonder gevolgen is, begint.

De sfeer van het verhaal is al zo goed als vanaf het begin enigszins beklemmend. Het schetst de armoede van de familie Lamb, de gevolgen van de verdwijning van Billy, waar Steven’s oma en moeder Lettie nooit echt overheen gekomen zijn en de soms ook wat deprimerende omgeving waarin het grillige weer eveneens een belangrijke rol heeft. Die sfeer is door Bauer heel treffend en realistisch weergegeven.

Misschien is dit de reden dat het boek bij aanvang meer weg heeft van een roman dan van een thriller. Zelfs in de loop van het verhaal krijg je nog de indruk dat je geen spannend boek aan het lezen bent. Toch zit er wel degelijk een bepaalde spanning in het verhaal. Deze is vooral van psychologische aard. Bauer heeft zich namelijk ingeleefd in zowel het hoofd van Steven als in dat van Avery. En wanneer beide personages met elkaar te maken krijgen, ontstaat er een spanningsveld. In eerste instantie alleen op afstand, maar later  ook fysiek. De schijnbare obsessie van Steven om Billy te vinden, werkt daar zeker aan mee.

In eerste instantie leest het verhaal wat moeizaam omdat het in de eerste hoofdstukken enigszins onsamenhangend overkomt waarbij het hier en daar wat moeilijk geformuleerde zinnen heeft. Dit is echter van korte duur want al snel merk je dat er wel een heel duidelijk verband in het verhaal zit en dat alle eventuele losse eindjes aan elkaar geknoopt worden.

Met een enkele plotwending werkt Bauer langzaam naar het einde toe. Het verhaal blinkt niet uit in snelheid. Daar leent het zich ook helemaal niet voor. De interactie tussen Steven en Avery lijkt vooral een spel, maar dat is het in feite niet. Het gaat er met name om wie het heft in handen blijft houden. Degene die dat voor elkaar krijgt, krijgt de meeste macht en wordt de ogenschijnlijke winnaar.

Rusteloos land is vooral een roman met een aantal thrillereigenschappen. Zinderende spanning komt, de ontknoping uitgezonderd, niet voor. Voor een boek als dit is dat niet erg, omdat het van begin tot eind blijft intrigeren.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Belinda Bauer
Titel: Rusteloos land
ISBN: 9789022995792
Pagina’s: 255
Eerste uitgave: 2010

Beschrijving
De jonge Amsterdamse rechercheur Lot van Dijk gaat aan de slag bij het korps Twente – ver weg van waar het volgens haar allemaal gebeurt. Ze wordt gek van verveling, totdat tijdens een slepende nachtdienst ineens het lijk van een tienermeisje wordt gevonden in een bos.

Voor Lot is het al snel duidelijk dat er meer slachtoffers zullen volgen en ze staat te trappelen om aan haar eerste echte zaak als profiler te beginnen. Door de mannelijke collega’s binnen het korps, die haar specialisme met grote scepsis bekijken, wordt ze echter behoorlijk tegengewerkt. Dan wordt er een tweede slachtoffer gevonden. En moeten haar collega’s wel naar haar luisteren.

Recensie
Als gevolg van haar werkzaamheden bij de politie, waar ze vijftien jaar lang diverse functies had, heeft Jobien Berkouwer veel gezien en meegemaakt. Ze heeft de politie een aantal jaren geleden verlaten en werkt tegenwoordig als profiler en heeft tevens een  eigen consultancybedrijf. In 2016 is haar debuutthriller Zomermeisjes verschenen. Het idee voor dit boek ontstond omstreeks 2005/2006, maar het heeft nog tien jaar geduurd voordat ze het schreef.

Na haar politietraining werd de Amsterdamse rechercheur en profiler Lot van Dijk bij een politiekorps in Twente geplaatst. Ze denkt dat ze hier niet op haar plaats is omdat er waarschijnlijk toch nooit veel gebeurt. Tijdens een nachtdienst krijgt ze een oproep dat het dode lichaam van een meisje gevonden is. In het bos in een zouthuisje. Samen met haar partner Jaap gaat ze erop af en Lot heeft al snel het vermoeden dat er nog meer slachtoffers gaan vallen en dat dit het werk is van een seriemoordenaar. Ze wil de zaak snel afgerond hebben, maar haar collega’s, die niet gewend zijn aan haar specialisme, hebben er een ander idee over. Tot een tweede lichaam wordt gevonden. Lot lijkt het gelijk aan haar kant te krijgen.

Hoewel de eerste hoofdstukken al meer dan voldoende snelheid hebben, doen het toch wat clichématig aan. Want het is niet de eerste keer dat een rennend meisje in een bos en losgebroken paarden deel uitmaken van (het begin van) een thriller. Gelukkig blijft het alleen hierbij want het vervolg van het verhaal is origineel genoeg om er geen eenheidsworst van te maken.

Berkouwer heeft ervoor gekozen om het verhaal vanuit zowel het perspectief van de dader als van Lot te schrijven. De hoofdstukken vanuit het perspectief van de dader zijn vrij kort en geven en zonder dat al vroegtijdig bekend is wie het is, wordt steeds meer uit de doeken gedaan waardoor het zover met de dader heeft kunnen komen. Ondanks deze korte hoofdstukken is dit personage goed uitgewerkt en is het niet moeilijk je voor te stellen hoe zijn karakter zich gevormd heeft. De uitwerking van het personage van Lot is iets oppervlakkiger, maar niet dusdanig dat je niets over haar te weten komt.

Jobien Berkouwer heeft haar ervaring bij de politie en haar deskundigheid als profiler bij het schrijven van haar boek gebruikt. Daardoor komen de dialogen en acties van de politie heel realistisch over en is het nergens gekunsteld. Ook heeft de schrijfster voor een groot deel op de details gelet. Voorbeelden hiervan zijn het lokale drankje Kuiernat en de overstroming van de Dinkel. Het is jammer dat Berkouwer geen typisch Twentse achternamen heeft gebruikt. Het is niet storend dat dit niet gebeurd is, maar het had het verhaal niet iets echter kunnen maken.

Al vanaf het begin van het verhaal valt de vlotte schrijfstijl op. Korte heldere zinnen en een duidelijk en begrijpelijk taalgebruik zijn daar mede debet aan. De snelheid zit er goed in en aan het eind wordt deze zelfs nog een stukje opgevoerd. Daar neemt de spanning ook zienderogen toe. De afloop van het verhaal is onverwacht en het eindigt nogal plotseling. Daardoor blijft de lezer nog wel met een aantal vragen zitten. Vragen die mogelijk in een volgend boek beantwoord worden. Want met Lot van Dijk en haar collega’s lijken wel een paar nieuwe seriepersonages geboren te zijn.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jobien Berkouwer
Titel: Zomermeisjes
ISBN: 9789400507739
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Marjet is al sinds haar jeugd ontevreden over haar uiterlijk. Als ze wordt geselecteerd voor een nieuw make-over programma, lijkt een droom uit te komen. Voor het oog van heel televisiekijkend Nederland zal zij van een lelijk eendje veranderen in een mooie zwaan. Maar als de eerste kandidaten doodgaat, vreest Marjet voor haar leven.

Recensie
Marelle Boersma behoort al een tijd tot een van de meest succesvolle auteurs van Nederland. Haar boeken zijn over het algemeen gebaseerd op waargebeurde verhalen. Door deze verhalen in haar thrillers te verwerken probeert de schrijfster het verborgen leed dat in Nederland voorkomt onder de aandacht te brengen. Boersma, die in Portugal woont, is behalve auteur ook schrijfdocent. Haar derde thriller Complex is oorspronkelijk in 2007 verschenen, maar werd in 2016 als heruitgegeven.

Fenna Faassen is journaliste voor het tijdschrift Ogen-blik en vertrekt naar India waar ze, samen met freelance fotograaf Ben, een reportage over een ziekenhuis dat door de Nederlandse onderzoeker Mark Visser wordt geleid, zal maken. Mark heeft een middel ontdekt waardoor wonden sneller en beter genezen. Wanneer Fenna en Ben ontdekken dat bij de ontwikkeling van dat product menselijke proefkonijnen zijn gebruikt gaan ze op onderzoek uit. Ondertussen bereidt Fenna’s vriendin Marjet zich in Nederland voor op het televisieprogramma Bodymorfose waarin ze, omdat ze ontevreden is over haar uiterlijk, een make-over krijgt. Deze behandeling blijkt echter minder gevaarlijk dan men doet voorkomen. En wat hebben de Indiase kliniek en het televisieprogramma met elkaar te maken?

Na de proloog, waarin het ongeluk van een joggende jonge vrouw wordt beschreven, verplaatst het verhaal zich naar India. Uit niets blijkt nog wat deze proloog met het eigenlijke verhaal te maken heeft. Omdat dat pas veel later duidelijk wordt, lees je het boek tot dat moment wel met een vraag in je achterhoofd. Die vraag wordt, zoals gezegd, later beantwoord en dat antwoord is dan tevens een van de weinige verrassingen in het boek.

Het ontbreken van een aantal verrassingen is nadelig voor de spanning in het verhaal. Deze is mondjesmaat aanwezig. De proloog en een enkele situatie in India zijn nog het meest spannend. Toch leest het verhaal wel degelijk vlot en dat is in feite wel een van de  kenmerken van de boeken van Boersma. Soms is de plot wel enigszins voorspelbaar, maar dat hoeft geen belemmering te zijn om het boek te lezen.

In Complex laat de schrijfster de waanzin rond de make-over programma’s naar voren komen. Dit doet ze op een vrij realistische manier waarbij duidelijk wordt dat een aantal mensen zo’n make-over niet eens zou moeten doen, maar ook dat kandidaten dusdanig ontevreden over zichzelf zijn dat ze zelfs aan een dergelijk programma gaan meedoen. Ondanks de eventuele gevaren die zich bij een ingreep kunnen voordoen.

Hoewel het boek misschien niet overal aan de verwachtingen voldoet, is het absoluut geen straf om te lezen. Het verhaal blijft, ondanks de kanttekeningen, toch boeien. Dat is de verdienste van Marelle Boersma, want als lezer wil je uiteindelijk wel graag weten hoe het met alles en iedereen afloopt.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Marelle Boersma
Titel: Complex
ISBN: 9789461091895
Pagina’s: 280
Eerste uitgave: 2007

Beschrijving
Volkomen onverwacht wordt Nora uitgenodigd voor het vrijgezellenfeest van Clare, die ze al tien jaar niet heeft gezien. Een weekend in een uitzonderlijk, modern huis op een afgelegen plek in het bos – de ideale kans voor Nora om de banden met haar beste vriendin weer aan te halen, en het verleden te laten rusten.

Maar dan, tijdens het vrijgezellenweekend, gaat er iets mis. Heel erg mis. Als Nora bijkomt in het ziekenhuis, weet ze niet meer wat er is gebeurd – of wat ze heeft gedaan…

Recensie
Na haar studie aan de Universiteit van Manchester verhuisde Ruth Ware naar Parijs waar ze een paar jaar woonde en Engelse les gaf. Met haar man en twee kinderen woont ze momenteel in Londen en heeft ze veertien jaar als publiciteitsagent gewerkt. Ware heeft altijd al verhalen geschreven en begon haar professionele auteurscarrière met het schrijven van vijf Young Adultboeken. Ze schreef deze onder het pseudoniem Ruth Warburton. Tot ze het plan opvatte om een thriller te schrijven. Dat idee mondde uit in haar thrillerdebuut In een donker donker bos.

Nora Shaw wordt tot haar eigen verbazing uitgenodigd voor het vrijgezellenfeest van haar schoolvriendin Clare Cavendish. Ze heeft haar al tien jaar niet meer gezien in al die jaren is er ook geen contact geweest. Na enige twijfel besluit Nora naar het feest te gaan en hoopt dat wat destijds gebeurd is vergeten kan worden. Het feest, dat een weekend duurt, vindt plaats in een afgelegen huis in de bossen van het Schotse Northumberland. De zes aanwezigen hebben een wat ongemakkelijke verstandhouding en nadat een van hen vertrokken is, gaat het goed fout. Er wordt een moord gepleegd, Nora komt bij in het ziekenhuis, weet zich niets meer te herinneren, maar ook niet wat én of ze wat gedaan heeft.

Het verhaal begint met een snelle en enigszins spannende inleiding die meteen al voor een vraag zorgt. Vanaf dat begin ben je in feite al aan het verhaal gekluisterd, want je wilt weten wat er is gebeurd, met wie en ook hoe het afgelopen is. Dit alles wordt versterkt door het eerste hoofdstuk, waarin de wie-vraag wel wordt beantwoord, maar er desondanks nog voldoende vragen overblijven om de lezer nieuwsgierig te maken naar het verdere verloop.

Na deze veelbelovende start gaat Ware over tot het eigenlijke verhaal. Dat verhaal is opgesplitst in korte en wat langere hoofdstukken. De korte spelen zich af in het heden op het moment dat Nora in het ziekenhuis ligt. De langere zijn terugblikken naar wat gebeurd is en komen als het ware uit het geheugen van Nora naar boven. Gedurende het verhaal integreren deze afzonderlijke hoofdstukken samen en is er geen onderscheid meer.

Ruth Ware weet een sfeer te creëren waaruit de onderlinge gespannen verhoudingen tussen de zes personages heel goed voelbaar is. Op die momenten merk je heel duidelijk dat er een spanningsboog is gecreëerd zonder dat het verhaal zinderend spannend is. Pas halverwege het verhaal komt er meer échte spanning. Ware lijkt hier in het eerste deel langzaam naartoe gewerkt te hebben. Dat geldt eveneens voor het aantal verrassingen. Die zijn in het begin spaarzaam, maar nemen in de tweede helft van het boek toe totdat de uiteindelijke niet te voorziene climax wordt bereikt.

In een donker donker bos is een boek dat vanaf het begin boeiend is en tevens tot de verbeelding spreekt omdat het realistisch is weergegeven. De vlotte schrijfstijl en de opbouwende spanning maken dat dit boek een prima thrillerdebuut is van een schrijfster waarvan zo goed als zeker meer gehoord zal worden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ruth Ware
Titel: In een donker donker bos
ISBN: 9789024570768
Pagina’s: 319
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
In een tramhokje in de Leidsestraat wordt op klaarlichte dag een dode vrouw aangetroffen. Anne Kramer wordt op de zaak gezet. Wie heeft deze brutale moord gepleegd? Wat heeft de dode vrouw te maken met de Bloemendaalse villa Patna, waar in de Tweede Wereldoorlog veel onderduikers hebben gezeten? En staat de hoofdverdachte op een foto met prins Bernhard? Wanneer Anne Kramer de spannende zaak vol verraad en dubbelspel langzaam maar zeker ontrafelt, stuit ze al doende op de liefde van haar leven.

Recensie
Voormalig hoofdcommissaris Joop van Riessen begon zijn politieloopbaan in 1965 en verliet het korps in 2004. Sinds 2008 is hij eigenaar van Joop van Riessen, Communicatie & Advies en geeft hij adviezen en lezingen op het gebied van leiderschap en veiligheid. In 2007 schreef hij het boek In naam der wet, dat handelt over zijn werk bij de politie. Vervolgens vroeg zijn uitgever hem of hij geen politieromans wilde gaan schrijven. Aanvankelijk twijfelde hij of hij hier wel geschikt voor zou zijn, maar uiteindelijk besloot hij toch op het verzoek in te gaan. Zijn Anne Kramer-reeks, die in 2009 met Vergelding begon, is hiervan het resultaat. Het achtste boek in de serie is Moord op de tramhalte.

Journaliste Erica Palm heeft een boek over de familiegeschiedenis van de schoonfamilie van haar zus Thea geschreven. Na een signeersessie in Amsterdam wordt ze dood aangetroffen op een bank in een tramhokje. Anne Kramer wordt, ondanks dat ze zich grieperig voelt, met het onderzoek naar de moord belast. Tijdens dit onderzoek, dat ze dan weer wel en dan weer niet leidt, stuit haar team op informatie over de Bloemendaalse villa Patna. Tot ze op een dag werden verraden hebben in deze villa tijdens de Tweede Wereldoorlog veel onderduikers gezeten. Maar wat heeft deze villa met de moord op Erica te maken? Heeft ze iets ontdekt wat verborgen moest blijven? Vragen waar het rechercheteam een antwoord op moet zien te vinden. Gaat dat het lukken?

Op het omslag staat vermeld dat Moord op de tramhalte een Anne Kramer-thriller is, maar ook een oorlogsgeschiedenis met een lange nasleep. Dat klopt, hoewel hier wel een kanttekening bij te maken is. Want Anne Kramer heeft in dit boek een enigszins onderbelichte rol omdat een vrij groot deel van het verhaal zich in de oorlog afspeelt. Dit is begrijpelijk en misschien ook wel vanzelfsprekend, omdat deze oorlog wel de aanleiding is van het delict. Toch ontkom je niet aan de gedachte dat het echte politiewerk minder aan bod komt dan je in feite verwacht.

Dat oorlogsverhaal is het spannendst, maar ook het meest interessante van het boek. De auteur heeft voor dit verhaal gedegen onderzoek gedaan en gebruik gemaakt van het ware verhaal van de familie Van Riessen, die al sinds 1863 huize Patna bewoont en tijdens de oorlog onderdak heeft geboden aan een groot aantal joodse onderduikers. Deze waargebeurde oorlogsgeschiedenis inspireerde Joop van Riessen om het in een fictief verhaal te verwerken. In dat fictieve verhaal is Anne Kramer opnieuw het belangrijkste personage. Hoewel dit boek prima afzonderlijk van de eerdere gelezen kan worden, is het toch aan te bevelen die eerst te lezen. In Moord op de tramhalte komen, hoewel sporadisch, namelijk wel enkele verwijzingen voor naar de voorgaande boeken.

Het is onvermijdelijk dat de auteur zijn politie-ervaring gebruikt heeft bij het schrijven van zijn boeken. Daardoor, en voor dit boek is dit geen uitzondering, zijn de dialogen en politieacties realistisch. Toch heeft Van Riessen de verleiding niet kunnen weerstaan om soms wat te overdrijven. Goed voor het verhaal, maar enigszins onwerkelijk. Ook heeft hij niet kunnen voorkomen dat een enkele situatie te voorzien is. Dat geldt in de ontknoping vooral voor de ontmaskering van de dader. Mijlenver van tevoren zie je aankomen wie het is. Alleen de reden waarom de moord is gepleegd is minder voor de hand liggend.

Ondanks het feit dat het woordgebruik soms niet meer van deze tijd is, is Moord op de tramhalte een vlot lezende, maar zeker ook boeiende politiedetective. Daarin heeft Joop van Riessen fictie en werkelijkheid samengebracht tot een lezenswaardig verhaal.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Joop van Riessen
Titel: Moord op de tramhalte
ISBN: 9789462970274
Pagina’s: 287
Eerste uitgave: 2016

Beschrijving
Op het einde van hun middelbareschooltijd sluiten vier klasgenoten een verbond, waarbij ze elkaar beloven dat ze met niemand zullen praten over wat ze samen hebben uitgehaald. Ieder voor zich probeert daarna om alles wat er is gebeurd gewoon te vergeten. Maar er blijft toch een onaangenaam schuldgevoel in hun hoofd achter, dat door schijnbaar onschuldige woorden van anderen gemakkelijk kan worden aangewakkerd en waar ze nooit helemaal los van komen.

Na twintig jaar worden Sylvie, Doortje, Vicky en Janna beurtelings geconfronteerd met hun lidmaatschap van een groep die beter niet had kunnen bestaan. Ze proberen de signalen die ze krijgen te negeren maar worden tóch gedwongen om onder ogen te zien dat hun schuld moet worden ingelost en ze een hoge prijs gaan betalen. Een té hoge prijs, zelfs? Kan hun onbekende belager, die van plan lijkt te zijn om met elk lid van de groep rigoureus af te rekenen, worden gestopt? Heeft het zin om het verleden op te rakelen of kunnen ze er beter definitief over zwijgen?

Recensie
Eigenlijk hoeft er niet zo heel erg veel over Loes den Hollander gezegd te worden. Ze behoort tot een van de bekendste en meest succesvolle Nederlandse thrillerauteurs en kan beschouwd worden als de ‘godmother’ van dit genre. Het schrijven heeft altijd al in haar gezeten, want op haar achtste begon Den Hollander met korte gedichtjes. Dat mondde uit in columns en korte verhalen. In 2001 dacht ze er serieus over om van het schrijven haar beroep te maken. Het duurde nog tot 2006 voor haar debuut, Vrijdag, uitgegeven werd. Inmiddels heeft ze een uitgebreid oeuvre waarvan Zwanenzang haar tweede boek is.

Op de middelbare school besluiten de vier schoolvriendinnen, Sylvie, Doortje, Vicky en Janna, een groepje op te richten dat de naam De Zwanen krijgt. Deze zwanen voeren een waar schrikbewind en één klasgenoot moet het vooral ontgelden. De vier vriendinnen hebben afgesproken nooit met anderen over hun daden te spreken. Hoewel ze die  periode stuk voor stuk willen vergeten en er ook niet aan herinnerd willen worden, worden de vier er twintig jaar later onafhankelijk van elkaar toch mee geconfronteerd. Omdat ze worden bedreigd en er slachtoffers vallen, komt het stilzwijgen in het geding. Het dilemma is of ze over die zwarte periode moeten spreken of het toch nog voor zichzelf gaan houden.

Het boek bestaat in feite uit vier delen en daardoor ook uit vier verhalen. In ieder afzonderlijk verhaal is een van de toenmalige vriendinnen het belangrijkste personage. De verhalen zijn op zichzelf staand waarin vanuit het perspectief van ieder van de vier hun huidige, maar ook hun middelbareschooltijd wordt verteld. De overlapping van de vier verhalen is dat ze elkaar gekend hebben, dat ze het groepje hebben opgericht en dat ze daarvoor afgerekend lijken te worden.

Een voordeel van de gemaakte keuze is dat de vier belangrijkste personages goed uitgewerkt kunnen worden. Dat is op zich aardig uit de verf gekomen, maar het had vele malen beter gekund. Nu is het allemaal nog wat oppervlakkig gebleven. Helaas komen de vier verhalen, ondanks de enkele variatie, ook enigszins op hetzelfde neer. Ieder van de vrouwen heeft bijvoorbeeld een moeizame relatie met hun moeder en bovendien hebben ze een nogal apart karakter. Dat laatste is in principe niet erg, juist wel goed, maar in dit geval is het regelmatig irritant.

De spanning in Zwanenzang is minimaal, hoewel er wel mogelijkheden zouden zijn geweest het spannend te maken. Verder heeft het te weinig verrassingen om er een echt boeiend verhaal van te maken. De prettige schrijfstijl van Loes den Hollander ten spijt. Ook is het regelmatig te voorspellend. De ontknoping kan enigszins verrassend worden genoemd, maar toch was ook die min of meer te voorzien.

Het overkoepelende thema in de vier verhalen is pesten. Den Hollander toont met dit boek aan dit voor het slachtoffer grote gevolgen kan hebben. Door haar achtergrond weet de schrijfster waarschijnlijk voldoende van dit onderwerp af om die gevolgen aan haar lezerspubliek duidelijk te maken. Ondanks het toch wel verder matige verhaal is dat haar in ieder geval wel goed gelukt. Dit alles is niet voldoende om van Zwanenzang, een titel die overigens mooi gekozen is, een goed boek te maken. Het is een lelijk eendje en dat is jammer, want Den Hollander kan vele malen beter.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Loes den Hollander
Titel: Zwanenzang
ISBN: 9789045211848
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2007

Beschrijving
In 1987 worden de verminkte lichamen van een broer en zus gevonden in een zomerhuisje in de buurt van Rørvig, in Noord-Seeland. Uit het politieonderzoek blijkt dat de dader gezocht moet worden binnen een groep van kostschoolleerlingen die uit de rijkste kringen van het land afkomstig zijn. Er is echter niet genoeg bewijs en de zaak verdwijnt in de doofpot, totdat een van de verdachten zichzelf aangeeft. Daarmee lijkt het mysterie opgelost. Een aantal jaren later belandt het onderzoek op het bureau van brigadier Mørck, hoofd van de afdeling onopgeloste zaken Q. Hij denkt dat het er per ongeluk is terechtgekomen, maar al snel blijkt dit niet het geval te zijn. Hij realiseert zich dat er iets heel erg fout is gegaan… Samen met zijn assistent Assad begint hij een onderzoek dat hen in aanraking brengt met alle lagen van de maatschappij. Van de armste mensen die op straat leven tot de machtigste mensen van het land; de klopjacht is begonnen. 

Recensie
Omdat zijn vrouw er destijds werkte, heeft de succesvolle Deense auteur Jussi Adler-Olsen in de jaren tachtig een half jaar in Schiedam gewoond. In deze Zuid-Hollandse plaats begon hij zijn schrijverscarrière met een boek over Cambodja, dat echter nooit is uitgegeven. Adler-Olsen had vervolgens verschillende baantjes, maar halverwege de jaren negentig besloot hij weer te gaan schrijven. Dat resulteerde erin dat zijn eerste boek, Het alfabethuis, in 1996 werd uitgegeven. Zijn echte doorbraak kwam tien jaar later met ‘Serie Q’, over een afdeling die zich bezighoudt met onopgeloste moordzaken. Het tweede boek in deze serie is De fazantenmoordenaars, dat in 2008 in de Nederlandse boekhandel lag.

In de zomer van 1987 worden de lichamen van twee jongeren, broer en zus, gevonden. Onderzoek van de politie wijst uit dat de vermoedelijke dader deel uit maakt van een groepje leerlingen van een kostschool voor rijken. Omdat er niet genoeg bewijs was, is het onderzoek niet voortgezet. Totdat een van de verdachten bekent de moorden te hebben gepleegd. De zaak lijkt hiermee gesloten. Jaren later vindt brigadier Carl Mørck het dossier op zijn bureau. Per ongeluk, denkt hij. Maar dat blijkt echter niet zo te zijn. Carl neemt, samen met zijn collega Assad, het dossier door en komt tot de conclusie dat het toenmalige onderzoek niet goed is uitgevoerd. Hij houdt zich vanaf dan met de zaak bezig, begeeft zich daardoor zowel in rijke kringen als bij mensen die op straat leven. En ondanks de tegenwerking, is Carl vastberaden om tot een oplossing te komen.

Een van de kenmerken van Scandinavische thrillers is de maatschappelijke betrokkenheid die in deze boeken voorkomt. De fazantenmoordenaars is daar geen uitzondering op. Voorbeeld hiervan is Kimmie, een vrouw die al jaren op straat leeft. Een ander kenmerk is dat deze boeken als het ware echte vertellingen zijn. Adler-Olsen is daar ook erg sterk in en daardoor blijven zijn verhalen interessant.

Dat zijn boeken vertellingen zijn, en daardoor een goede verhaallijn hebben, is misschien ook wel een nadeel. Dit gaat namelijk vaak ten koste van de snelheid. Deze snelheid ontbreekt voor een groot deel in De fazantenmoordenaars. Hierdoor heeft het verhaal niet de zinderende spanning die je vaak hoopt aan te treffen. Dit gaat echter niet ten koste van het leesplezier. Het boek heeft namelijk voldoende elementen in zich om de aandacht vast te blijven houden.

Een van die elementen is de interactie tussen Carl en Assad. Met zijn soms rake en nuchtere opmerkingen komt Assad steeds beter uit de verf en wordt Carl ook begripvoller. Beide personages zijn overduidelijk gegroeid ten opzichte van het vorige boek van Adler-Olsen. De humor waar de auteur regelmatig gebruik van maakt, geeft een extra dimensie aan het verhaal waardoor je (en dan vooral Carl) sommige situaties kunt relativeren.

Hoewel De fazantenmoordenaars op zich afzonderlijk gelezen kan worden, verdient het wel aanbeveling om de Serie Q op volgorde te lezen. Daardoor wordt het namelijk een stuk gemakkelijker om de personages beter te begrijpen. Dit buiten beschouwing latend, is dit tweede boek in de serie een vlot geschreven en daardoor makkelijk leesbaar verhaal geworden dat van begin tot eind blijft boeien.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jussi Adler-Olsen
Titel: De fazantenmoordenaars
ISBN: 9789044622683
Pagina’s: 406
Eerste uitgave: 2008