Beschrijving
Weduwnaar Charlie is 34 jaar oud en een succesvolle advocaat. Hij maakt lange dagen en staat op het punt partner te worden. Zijn eigenzinnige vijfjarige zoontje Caleb is geobsedeerd door natuurrampen en loopt het liefst in jurkjes, wat hem een buitenbeetje op de kleuterschool maakt. Door een uit de hand gelopen grap over een cliënt wordt Charlie ontslagen. Wanneer ook zijn zus aankondigt niet meer fulltime voor Caleb te kunnen zorgen, staat zijn leven helemaal op zijn kop. Dan krijgt hij weer voorzichtig contact met zijn vader en beseft hij zich wat er echt toe doet.

Dit was niet het plan is een grappig, herkenbaar en persoonlijk portret over verlies, rouw en over hervonden geluk.

Recensie
De 34-jarige Charlie Goldwyn is weduwnaar, woont in New York en heeft een drukke baan als advocaat bij een gerenommeerd advocatenkantoor. Hij woont samen met zijn zus Zadie die op zijn vijfjarige zoontje Caleb past. Caleb is een bijzonder jochie en heeft een eigen wil. Wanneer Charlie op een bedrijfsfeestje in een dronken bui een foute speech heeft gehouden, wordt hij ontslagen. Niet veel later vertelt Zadie hem dat ze gaat trouwen en niet meer voortdurend op Caleb kan passen. Charlie weet even niet meer hoe het nu verder moet. Nadat hij in contact is gekomen met zijn vader dringt het langzaam maar zeker tot Charlie door wat de werkelijk belangrijke dingen in zijn leven zijn.

 Dit was niet het plan is de tweede roman van Cristina Alger. Haar debuut, De Darlings van New York, was meteen al een succes en zal voor de televisie verfilmd worden. Alger is zelf als juriste werkzaam geweest en haar kennis over dit vakgebied heeft ze in beide boeken verwerkt. Op dit moment is Alger alweer bezig met haar derde boek, dat net als deze twee, ook een feelgood roman wordt.

Het verhaal in Dit was niet het plan begint met Charlie die aan zijn overleden vrouw Mira denkt. Ze zou deze dag tweeëndertig jaar oud zijn geworden. Sinds haar dood heeft Charlie eigenlijk alleen maar gewerkt. Om vooral niet aan haar te hoeven denken. Veel werken is toch al iets dat bij grote advocatenkantoren voorkomt en ook van je wordt verwacht. Dat laat Alger in het begin van haar boek duidelijk doorschemeren.

Dat er meer bestaat dan werken alleen merkt Charlie pas na zijn ontslag. Hij heeft dat veel tijd om met Caleb om te gaan, om na te denken wat hij met zijn leven wil, maar ook om het verlies van Mira te verwerken. Dit klinkt nogal zwaar en kun je de indruk krijgen dat het een zwaar boek is. Niets is echter minder waar. Want in het boek komen ook hilarische, aandoenlijke en misschien wel herkenbare momenten voor.

Door deze mix, of wellicht wel dankzij, is het een bijzonder prettig leesbaar boek geworden. Vanaf de allereerste bladzijde zit je in het verhaal waar je, als je het boek eenmaal uit hebt, een goed gevoel aan overhoudt. Ondanks dat het in sommige situaties typisch Amerikaans aandoet en in het boek te veel met de ogen gerold wordt (is dit iets van schrijvers of vertalers?).

Omdat Charlie het belangrijkste personage is, wordt dat van hem naarmate het verhaal vordert steeds meer uitgediept. Alger heeft ervoor gekozen niet meteen alles van en over hem bekend te maken, maar gedurende het verhaal steeds meer te onthullen. Daarmee bereikt ze dat je steeds nieuwsgieriger wordt en de vragen die tijdens het lezen naar voren komen, worden beantwoord.

Dit was niet het plan is een heerlijke tragikomische roman die je met veel plezier leest, waarvan je tijdens het lezen de filmische beelden voor je ziet en die je zelfs enigszins aan het denken zet. Want wat doe je als jezelf in een soortgelijke situatie als die van Charlie bevindt?

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Cristine Alger
Titel: Dit was niet het plan
ISBN: 9789046819807
Pagina’s: 334
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Wat is er in Stockholm gebeurd in de weken voorafgaand aan kerst? De politiezaak die de gewelddadige dood van een politicus en de ontvoering van een diplomatenzoon betreft, kost rechercheur Fabian Risk bijna zijn carrière . Het is het zwaarste onderzoek ooit voor Risk, waarbij bepaalde machten er alles aan doen de waarheid te verbergen. Tegelijkertijd leidt de Deense rechercheur Dunja Hougaard een onderzoek dat haar van Kopenhagen naar Stockholm voert.

Recensie
Stefan Ahnhem heeft er als kind nooit van gedroomd schrijver te worden. Hij was altijd meer een verhalenverteller, maar had niet de bedoeling daar wat mee te gaan doen. Pas op volwassen leeftijd heeft hij zijn toekomst in de fysica en wiskunde vaarwel gezegd en is hij zijn roeping toch gaan volgen. Ahnhem is een gevestigd scriptschrijver en heeft zowel voor de televisie als film gewerkt. Hij schreef scenario’s variërend van comedy tot thriller (Wallander en Irene Huss). Zijn debuut, de thriller Zonder gezicht, is wereldwijd goed ontvangen.

In Negen, de tweede thriller van Ahnhem, maken we opnieuw kennis met Fabian Risk. Het verhaal, dat een prequel is van Zonder gezicht, speelt zich af in december 2009. Risk wordt gevraagd om in het geheim onderzoek te doen naar de verdwijning van de minister van Justitie. Als dit mislukt kan zijn carrière bij de politie wel eens afgelopen zijn. Als de politicus vermoord wordt gevonden, neemt het onderzoek een andere wending aan en krijgt het hele team er mee te maken. Op hetzelfde moment voert rechercheur Dunja Hougaard in Kopenhagen een onderzoek uit dat tot in Stockholm leidt.

De eerste hoofdstukken van Negen staan vooral in het teken van de kennismaking met de belangrijkste personages, maar ook met hen die belangrijk zijn voor het verhaal. Vooral de karakters Risk en Hougaard worden redelijk goed uitgediept zodat de lezer hen beter leert kennen en ook meer over hun privé-omstandigheden te weten komt. Het boek kent verschillende verhaallijnen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Ahnhem brengt ze gedurende het verhaal steeds dichter naar elkaar toe en uiteindelijk vloeien ze samen tot één geheel.

De schrijfstijl van Ahnhem is prettig, want de korte en heldere zinnen maken dat het boek vlot leest. Aan alles, en dan vooral de kleine details, valt op te maken dat Ahnhem scripts geschreven heeft. Als het boek beknopter is, kan het zo gebruikt worden als leidraad voor een film.

Het verhaal kent door de diverse plotwendingen een aantal verrassingen en de uiteindelijke ontknoping is, ondanks dat je al min of meer kunt aanvoelen waar het in dit boek om draait, onverwacht en daardoor ook verrassend. Zelfs van de proloog, waar je aanvankelijk helemaal niets mee kunt, wordt vrij laat in het verhaal duidelijk waar het toe dient. Gelukkig maar, want daardoor blijft er tot het eind een zekere spanning aanwezig.

Na Zonder gezicht heeft Stefan Ahnhem met Negen ook weer een prima thriller neergezet waarmee hij heeft aangetoond dat hij geen eendagsvlieg zal zijn. We zullen ongetwijfeld nog meer van hem én van Fabian Risk horen. Het is overigens wel jammer dat de uitgever heeft besloten dat het boek in Nederland ‘Negen‘ heet. De letterlijke vertaling van de oorspronkelijke titel is ‘Het negende graf’ en in feite is deze titel beter dan de huidige.

Waardering: 4/5

Deze thriller heb ik gerecenseerd voor Hebban.

Boekinformatie
Auteur: Stefan Ahnhem
Titel: Negen
ISBN: 9789041425324
Pagina’s: 477
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Luna van Rooden staat aan het begin van een veelbelovende carrière. Haar dagen worden gevuld met strafdossiers en het schrijven van pleitnota’s. Als Luna na een ruzie met haar vriend de nacht met een ander doorbrengt, realiseert ze zich niet dat ze daarmee alles op het spel zet. Lieve Edelachtbare laat zien wat het betekent om te werken in de harde afrekencultuur van het strafrecht, en wat er gebeurt als iemand het recht in eigen hand neemt.

Recensie
Over Max van Olden valt als schrijver nog niet veel te vertellen. Behalve dat Lieve edelachtbare  het debuut van deze advocaat is. Van Olden is, meteen na het tekenen van het contract bij zijn uitgever, al betiteld als de Nederlandse John Grisham. Beide auteurs schrijven immers over advocatuur en rechtspraak.

Na haar rechtenstudie kan Luna van Rooden als advocaat-stagiaire bij het goed bekendstaande advocatenkantoor Kratz & Kratz aan het werk. Al snel wordt ze bedolven onder een groeiende stapel dossiers, heeft ze rechtbankzittingen en voert ze eerste gesprekken met verdachten. Luna woont samen met haar werkloze vriend Tobias. Tobias wil graag aan het werk, maar omdat hij daarin niet slaagt wordt hij steeds gedeprimeerder. Na een ruzie met hem ontmoet Luna in een café een man met wie ze vervolgens de nacht doorbrengt. Ze realiseert zich op dat moment niet dat dit verstrekkende gevolgen heeft.

Lieve edelachtbare  is een typische legal thriller. Advocaten en rechters spelen een belangrijke rol in het boek en er wordt gebruikgemaakt van juridische terminologie. Dat jargon is door Van Olden overigens op een voor iedereen te begrijpen manier geschreven waardoor het boek laagdrempelig is. Deze toegankelijkheid is mede het gevolg van de eenvoudige, prettige, beeldende en heel soms humoristische schrijfstijl van Van Olden.

Naast het verhaal van Luna, dat voldoende is uitgewerkt om een duidelijk beeld van haar te kunnen vormen, heeft het boek een tweede, maar kortere verhaallijn. Daarin is Wessel het belangrijkste personage. Van meet af aan is duidelijk dat beide verhalen op een bepaald moment samen zullen vloeien. Dat moment doet zich pas aan het einde van het boek voor en is minimaal. Omdat er toch redelijk wat aandacht aan Wessel besteed wordt, ligt een iets ander verloop van het verhaal meer voor de hand. Nu lijkt de aandacht die aan Wessel besteed wordt enigszins overbodig, terwijl het wel van belang is.

Lieve edelachtbare  is geen thriller waarbij je op het puntje van je stoel zit. Toch kent het boek wel degelijk momenten van spanning en zorgt een aantal plotwendingen voor enkele verrassingen. De ontknoping is eveneens verrassend en ook afwijkend van die in de meeste thrillers. Daarom kun je daaraan een enigszins onbevredigend gevoel overhouden. Het verhaal lijkt namelijk niet helemaal af. Is dit een bewuste keuze van Van Olden en kunnen we meer Luna van Rooden verwachten? De enige die dit weet is de schrijver zelf.

Omdat Max van Olden bekend is met het Nederlandse rechtssysteem geeft hij via zijn boek een kijkje in deze juridische keuken. Hij laat zien hoe advocaten een onderlinge machtsstrijd kunnen voeren en dat rechters ook maar mensen met hun fouten en tekortkomingen zijn. Lieve edelachtbare  is een geloofwaardig geschreven debuut en toont aan dat Van Olden, behalve een kundig advocaat, ook een begenadigd schrijver is.

Waardering: 4/5

Deze debuutthriller heb ik gerecenseerd voor Hebban.

Boekinformatie
Auteur: Max van Olden
Titel: Lieve edelachtbare
ISBN: 9789026331589
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Enkele weken nadat er in het bosrijke gebied rond Nordmarka drie oude skeletten werden gevonden, vermoedelijk uit de Tweede Wereldoorlog, wordt de oude verzetsman Carl Oscar Krogh dood aangetroffen in zijn huis. Zijn lichaam is gruwelijk toegetakeld.

De Oslose inspecteur Tommy Bergmann en zijn team onderzoeken het verband tussen beide zaken. Ze ontdekken dat Krogh tijdens de oorlog de rechterhand was van de legendarische verzetsstrijder Kaj Holt. Hij was tevens een van de laatste personen die probeerde de toedracht van Holts mysterieuze dood in 1945 te achterhalen. Alle historische documentatie is echter spoorloos verdwenen.

Bergmanns onderzoek onthult een web van leugens, mythes en bedrog en voert hem terug in de tijd, naar een oorlog waarin de waarheid telkens als eerste sneuvelde en de liefde hand in hand ging met verraad.

Recensie
In Nordmarka, een bebost gebied ten noorden van Oslo, worden drie skeletten gevonden. Gezien de ouderdom daarvan moeten ze er al vanaf de Tweede Wereldoorlog liggen. Enkele weken later vindt een thuishulp het dode en zwaar verminkte lichaam van Carl Oscar Krogh, die tijdens de oorlog deel uitmaakte van het verzet. Tommy Bergmann, inspecteur bij de Oslose politie, heeft de leiding over het onderzoek naar de moord. Hij is er al snel van overtuigd dat de moord en de vondst van de skeletten een verband met elkaar hebben. Daarom richt Tommy zich bij het onderzoek naar de moord op Krogh ook op de skeletten en wat er destijds gebeurd is. Daarbij komt hij tot een ontdekking die niemand voor mogelijk gehouden had.

De doden hebben geen verhaal is het debuut van de Noor Gard Sveen, die daarmee meteen al een aantal prijzen in zowel Noorwegen als Scandinavië in de wacht heeft gesleept. Behalve bij recensenten, is het boek ook bij de lezers goed ontvangen.

Het boek kent twee verhaallijnen. Een verhaal dat zich in 2003 afspeelt, met vooral Tommy Bergmann als belangrijkste personage en een verhaal dat zich in 1942 afspeelt. Daarin is voor Agnes Gerner, die, net als Krogh, deel uitmaakte van het Noorse verzet, een belangrijke rol weggelegd. Dat beide verhaallijnen met elkaar te maken hebben, is vanaf het begin duidelijk. Wat deze link is, wordt gedurende het verhaal steeds meer inzichtelijk. Totdat ze, maar dat is pas aan het eind, op een ingenieuze manier samenvallen.

Hoewel het verloop van het onderzoek naar de moord op Krogh zeker goed uitgewerkt en interessant is, is het verhaal dat zich in de Tweede Wereldoorlog afspeelt boeiender en soms zelfs aangrijpend te noemen. Bij vlagen is die verhaallijn zelfs spannender dan die van 2003. Daarnaast geeft het ook een klein beetje inzicht in de Noorse verzetsorganisatie, waarbij Agnes Gerner de meeste sympathie oproept.

De personages Bergmann en Gerner zijn erg goed uitgewerkt. Naarmate het verhaal vordert kom je steeds meer over hen te weten. Dat laatste geldt ook, maar dan in veel mindere mate, ook voor de overige personages. Dat die minder uitgediept worden, is begrijpelijk en niet storend. Ze hebben immers een wat prominente rol in het verhaal.

Ondanks het wat trage begin van het verhaal, leest het bijzonder prettig. Sveen heeft voor een goede zinsopbouw gezorgd, hanteert realistische dialogen en een aantal verrassende wendingen. De uiteindelijke ontknoping is daardoor door niemand te voorzien.

Na het lezen van De doden hebben geen verhaal kun je niets anders dan concluderen dat Gard Sveen een uitstekend debuut heeft geschreven. Daarin is Tommy Bergmann een interessant personage waarvan we vast en zeker nog meer zullen horen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Gard Sveen
Titel: De doden hebben geen verhaal
ISBN: 9789400505452
Pagina’s: 479
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
De charmante Centaine de Thiry en kapitein Michael Courtney beleven een stormachtige romance, die op wrede wijze wordt beëindigd. Radeloos reist Centaine met haar ongeboren kind naar Zuid-Afrika, het land van Michaels dromen. Maar het schip waarmee ze reist wordt getorpedeerd en Centaine wordt meer dood dan levend aangetroffen door twee bosjesmannen, die haar verzorgen en vertrouwd maken met de wetten van de jungle.

Wanneer haar zoon Shasa Courtney is geboren, besluit ze elders een nieuw leven te beginnen. Maar dan kruist Lothar de la Rey, avonturier-ivoorjager, haar pad. Hun kortstondige relatie blijft niet zonder gevolgen en heeft een onomkeerbare uitwerking op de volgende generaties Courtney en De la Rey.

Recensie
Kapitein Michael Courtney is piloot en tijdens de Eerste Wereldoorlog in het noorden van Frankrijk gelegerd. Als hij een vlucht maakt, worden hij en zijn collega’s dagelijks uitgezwaaid door een meisje op een paard. Michael maakt kennis met dit meisje, de 17-jarige Centaine de Thiry. Ze beginnen een relatie en maken plannen voor hun toekomst in Zuid-Afrika. Michael sterft en Centaine blijkt van hem in verwachting te zijn. Ze besluit, zoals ze Michael beloofd heeft, dat haar kind in Zuid-Afrika geboren moet worden. Ze reist mee op een schip van het Rode Kruis, maar dat wordt vlakbij de Afrikaanse kust getorpedeerd. Centaine overleeft de aanval en strandt op de Namibische kust. Daar wordt ze gevonden door een San-echtpaar en trekt verder met hen op. Haar zoon wordt geboren en Centaine kiest er met pijn in haar hart voor de San te verlaten omdat ze een eigen en ander leven wil leiden.

Hoewel de schrijver van de boeken, de Zuid-Afrikaan Wilbur Smith, tegenwoordig in Londen woont, spelen zijn verhalen zich vooral in Zuid-Afrika af. Dit geldt dus ook voor De wet van de jungle, het eerste deel van de tweede Courtney-trilogie en dat eerder is uitgegeven onder de titel De ruige kust.

In het begin van het boek maakt de lezer kennis met Michael Courtney. Deze kennismaking is van korte duur omdat hij tijdens een luchtgevecht neergeschoten wordt. Zijn personage is daardoor niet uitgebreid uitgewerkt, maar ruim voldoende om genoeg over hem te weten te komen. Vanaf dat moment is Centaine het belangrijkste personage in het boek en daardoor is dat van haar goed en uitvoerig uitgediept.

Het boek verwijst op sommige momenten summier naar de eerste Courtney-trilogie. Het kan echter heel goed afzonderlijk gelezen worden, omdat de aard van het verhaal in wezen geen vervolg is op de drie eerdere delen. En als het nodig is, geeft Smith bij die enkele verwijzing een korte uitleg ter verduidelijking.

De wet van de jungle is ten dele, en dat komt doordat het zich voor een groot deel tijdens de Eerste Wereldoorlog afspeelt, een oorlogsroman, maar vooral een avonturenroman. Het is in een prettige en vlot leesbare stijl geschreven en kent een aantal verrassende ontwikkelingen. Desondanks heeft het ook wel een paar voorspelbare momenten die daarna wel weer een verrassing tot gevolg hebben.

Behalve boeiend is het boek deels ook leerzaam. Het geeft een aardig beeld van de San-cultuur, hoe ze destijds zijn behandeld en wat hen aangedaan is. Het lijkt er zelfs op dat Smith in zijn boek de onderdrukking en mislukte uitroeiing van de San veroordeelt. Verder is het opvallend dat het boek geen hoofdstukken heeft. Het is één lang verhaal waarvan het einde nog niet in zicht is. De wet van de jungle maakt daarom dat je nieuwsgierig wordt naar de volgende delen van de trilogie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Wilbur Smith
Titel: De wet van de jungle
ISBN: 9789022551462
Pagina’s: 461
Eerste uitgave: 1998

Beschrijving
Hoe ver gaat een man om te krijgen wat hij wil?

Wat begint als een zoektocht naar de perfecte vrouw, wordt een obsessie die eindigt met de vondst van levenloze naakte vrouwenlichamen verspreid door de straten van Rotterdam. En dit is slechts het begin…

Ursula Klein – rechercheur bij de Rotterdamse politie – jogt iedere ochtend met haar broer over de Erasmusbrug. Als hij op een ochtend niet komt opdagen, blijkt hij ongewild slachtoffer te zijn van een lugubere psychopaat.

Daarna is Ursula niet te stuiten. Ze verlegt haar eigen grenzen steeds opnieuw, maar verliest daarbij het zicht op wie ze wel en niet kan vertrouwen.

Recensie
Op een ochtend krijgt de Rotterdamse politie een oproep dat er een naakte vrouw van de Erasmusbrug gegooid is. Rechercheur Ursula Klein en haar collega’s gaan naar de plaats delict en merken, als de vrouw uit het water gehaald is, dat het om een levensechte pop gaat. Een paar dagen later opnieuw een oproep. Er is iets van een viaduct gegooid. Een passerende automobilist, Ursula’s broer, raakt daardoor gewond en moet in het ziekenhuis worden opgenomen. Ook dit keer ging het om een pop. Na nog een paar vondsten wordt niet veel later het levenloze en zwaar verminkte lichaam van een echte vrouw gevonden. Het onderzoekteam zet vanaf dan alles op alles om de psychopathische moordenaar te vinden.

Judith Visser’s Zeemansbruid is een thriller die vanuit het perspectief van drie personages geschreven is: Hij, Ursula en Faye. Hij is een student geneeskunde en het is al snel duidelijk dat dit de moordenaar is. Zijn ware identiteit wordt pas later bekend. Faye is sinds kort de nieuwe vriendin van Dorian, de broer van Ursula. Faye heeft een negatief zelfbeeld waarvan de aanleiding in haar tienerjaren te vinden is. Ursula is rechercheur die het goed kan vinden met haar nieuwe collega Jeff. Ze is nogal eigenzinnig en gaat vaak haar eigen gang.

Visser heeft met Zeemansbruid een toegankelijk en gemakkelijk leesbaar verhaal geschreven. Dat houdt echter niet in dat het boek een ‘niemendalletje’ is. Het boek heeft namelijk voldoende psychologische kenmerken in zich om niet zo genoemd te worden. Hoewel het ook niet diepgaand is, heeft het boek wel herkenbare personages en is het ten dele realistisch.

Daarnaast heeft het boek ook enkele aandoenlijke momenten. Vooral wat het personage Faye betreft. Het is dan ook wel te begrijpen dat zij in ruime mate getraumatiseerd is. Spanning kent het verhaal voldoende. Vanaf het begin is deze aanwezig en gaat eigenlijk door tot en met de onverwachte ontknoping. Deze ontknoping is aardig, maar komt nogal onwerkelijk en gezocht over. Dat is jammer, want het doet afbreuk aan het verhaal.

Ondanks enkele punten van kritiek is Zeemansbruid wel degelijk een geslaagde thriller. Judith Visser slaagt erin dat je als lezer het verhaal van begin tot eind aandachtig blijft volgen. In feite heeft het boek alles wat een thriller moet hebben: dramatiek, snelheid en spanning.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Judith Visser
Titel: Zeemansbruid
ISBN: 9789401600033
Pagina’s: 269
Eerste uitgave: 2012

Beschrijving
Wanneer het lichaam van een opvallend zorgvuldig vermoorde vrouw wordt gevonden, maar het lijk als ‘te ver ontbonden’ wordt beschouwd, komt forensisch expert Temperance ‘Bones’ Brennan in actie.

Bones is ervan overtuigd dat dit het werk is van een seriemoordenaar. Detective Luc Claudel denkt hier echter heel anders over. Zal Bones Claudel kunnen overtuigen voordat de seriemoordenaar nogmaals toeslaat? En is ze snel genoeg met het achterhalen van zijn identiteit voordat ook de mensen om haar heen in gevaar komen?

Recensie
Op een bouwplaats wordt het in verre gaande staat van ontbinding verkerend lichaam van een vrouw gevonden. Forensisch antropoloog Temperance Brennan wordt erbij gehaald om autopsie op het lichaam uit te voeren. Al snel merkt ze dat dit lichaam sterke overeenkomsten vertoont met dat van een zestienjarig meisje dat een jaar eerder gevonden is. Temperance is ervan overtuigd dat dit het werk is van dezelfde moordenaar. Een van de onderzoekende politiemannen, Luc Claudel, vindt dat onzin en denkt er het zijne van. Omdat Brennan zeker weet dat ze gelijk heeft, gaat ze zelf op onderzoek uit. Dit blijkt uiteindelijk niet haar meest verstandige beslissing.

Voor altijd dood (eerder uitgegeven onder de titels Bot voor bot en Déjà dead) is het debuut van Kathy Reichs, waarmee ze in 1997 meteen al een prijs won voor het beste debuut. Omdat Reichs zelf ook forensisch antropoloog is, verwerkt ze haar ervaring en kennis in haar boeken.

In de eerste hoofdstukken van het boek, dat in de ik-vorm geschreven is, maakt de lezer vooral kennis met forensisch antropoloog Temperance (Tempe) Brennan. Deze kennismaking is redelijk uitgebreid, hoewel de uitwerking van het personage Brennan wel meer uitgediept zou kunnen worden. Ondanks dat je, na het lezen van het hele boek, een aardig beeld van haar hebt, blijven er nog wel wat vragen over. Want waarom is ze bijvoorbeeld naar Montreal gegaan? Wat is de precieze reden van haar scheiding?

Het verhaal komt wat traag op gang, maar na een aantal hoofdstukken is daar niets meer van te merken. Het tempo gaat omhoog, op sommige momenten wordt het zelfs een beetje een ‘moordend’ tempo. Zodra die vaart erin komt en erin blijft, neemt de spanning, die toch al latent aanwezig is, ook toe. Tezamen met de prettige schrijfstijl van Reichs komt dit het leesplezier alleen maar ten goede.

De verhaallijn kent diverse wendingen en verrassende elementen. Daardoor is het verhaal gelukkig niet voorspelbaar en blijft het ook boeien. Bijzonder is wel dat een forensisch antropoloog zich met het politieonderzoek bemoeit en zelfs eigen initiatieven onderneemt. Dat dit gebeurt komt overigens niet alleen in dit boek voor. Er zijn namelijk meer voorbeelden te bedenken.

Hoewel Voor altijd dood een debuut is, is daar niets van te merken. Kathy Reichs heeft een vakkundig verhaal geschreven dat een redelijk hoog realiteitsgehalte heeft. Het is ontegenzeggelijk een goed begin van een veelbelovende serie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Kathy Reichs
Titel: Voor altijd dood
ISBN: 9789401603461
Pagina’s: 496
Eerste uitgave: 1997 (onder de titel Déjà dead)

Beschrijving
Zaterdag 29 januari 1966. Mark Lazare, deur-aan-deurverkoper voor Boek en Plaat rijdt ’s nachts doelloos rond in Leerbeek, een zwart gat in het midden van België. Het is zaterdag, een paar dagen voor rijkswachters in Vlaanderen twee mijnwerkers doodschieten, een paar weken voor in Wallonië de femmes-machines van een wapenfabriek het werk staken, een paar maanden voor aan de andere kant van de planeet The Satanic Church wordt opgericht.

Meet Walker, in wiens spinnenweb Lazare terechtkomt. Killer met een strohoed die op een vreemde boerderij een piepjong meisje uitbaat en een gewezen hoer orale seks verleent. Dader, stoker, intrigant en samenzweerder, met een vriend in de hoogste rangen van de rijkswacht.

Lazare lijkt klaar voor een heroïsche afdaling in de onderwereld. Maar al snel wordt duidelijk dat hij daar al logeert, eerder opklimt naar de bovenwereld, en de poorten van de hel achter zich open laat…

Recensie
Mark Lazare is huis-aan-huisverkoper van boeken en platen. Op een nacht rijdt hij zonder doel wat rond in zijn Opel Admiral in de omgeving van het plaatsje Leerbeek. Tijdens zijn rit stuit hij op een verlaten boerderij waar hij Walker ontmoet. Walker is een klein, misvormd en gewelddadig mannetje die samen met De Reus, een corrupte rijkswachter, een meisje gevangen houdt en haar als kindprostituee laat werken. Lazare bevrijdt het meisje, zij het niet geweldloos. Hierna lijkt het ook met hem helemaal mis te gaan en maakt hij een stap naar de onderwereld.

Jo Smets is filosoof en filmmaker en als auteur is Klikken en klakken is zijn debuut. Daarnaast recenseert hij ook films en series, aanvankelijk voor het magazine Knack Focus, maar tegenwoordig voor het dagblad De Morgen.

Klikken en klakken is ingedeeld in het thrillergenre. Niets is echter minder waar. Een thriller hoort per definitie spannend te zijn. Dat is dit boek in het geheel niet. In het boek komen zelfs geen momenten voor waarbij je kunt denken dat er wat spanning merkbaar is. Het boek heeft meer weg van een absurdistisch geschreven verhaal, maar dan wel van de allerslechtste soort.

Al in de eerste hoofdstukken van het boek gaat het mis. Het verhaal begint oninteressant en bestaat uit onsamenhangend geleuter over de verkoop van boeken aan dom overkomende en deels goedwillende mensen. De vooral korte zinnen, soms zijn het alleen maar woorden, zijn grotendeels verwarrend en van enige verhaallijn is niets te bespeuren. In het vervolg van het verhaal komt het niet meer goed en blijft Smets volharden in zijn eigen nogal merkwaardige en lastige schrijfstijl.

Het aantal personages in het boek blijft gelukkig beperkt zodat het niet verwarrender wordt dan het al is. Deze personages zijn stuk voor stuk zonderlinge en merkwaardige types en zullen niet misstaan in een schilderij van Dali.

Diverse feiten uit de Belgische geschiedenis zijn door Smets in het verhaal verwerkt. Daaruit blijkt dat het met de research wel goed zit, maar is niet bevorderlijk voor het leesplezier. Wellicht dat iemand die in deze historische gegevens geïnteresseerd is daarvan kan smullen, maar voor degene die een spannend verhaal verwacht kan het allemaal gestolen worden.

De uiteindelijke ontknoping, als daar al sprake van is, is helemaal dramatisch. Lazare schrijft, op aanraden van een wapenverkoper, een rapport. Dit rapport bestaat voor een groot deel uit allerlei weetjes over de Tweede Wereldoorlog en occultisme. Door deze laatste hoofdstukken wordt bevestigd wat in de eerste hoofdstukken al duidelijk was. Klikken en klakken is een dramatisch boek dat je als lezer snel wilt en zult vergeten.

Waardering: 1/5

Boekinformatie
Auteur: Jo Smets
Titel: Klikken en klakken
ISBN: 9789022329337
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2014