Beschrijving
Een verborgen code in het werk van Leonardo Da Vinci Een wanhopige race door Franse kathedralen en kastelen Een verbazingwekkende eeuwenoude waarheid – eindelijk onthuld In Parijs loopt professor Robert Langdon een afspraak mis met de curator van het Louvre omdat die kort daarvoor is vermoord. Langdon is de belangrijkste verdachte, ook al omdat de man vóór hij stierf Langdons naam op de grond heeft geschreven. Langdon vlucht, geholpen door een agente. Hij beseft dat de curator aanwijzingen heeft achtergelaten die alleen hij kan ontcijferen: symbolen die verwijzen naar het werk van Da Vinci, voor wiens ‘Mona Lisa’ het lijk gevonden is. Langdon gaat terug, het Louvre in. Met zijn redster begint hij een speurtocht naar het motief voor de moord en naar de betrokkenheid van Opus Dei. Maar de politie en de moordenaar zitten hem op de hielen…

Recensie
Het lezen van een roman tijdens een vakantie op Tahiti inspireerde Dan Brown om thrillerauteur te worden. Hij begon met het schrijven van Het Juvenalis Dilemma, dat zich grotendeels in Sevilla afspeelde en 1998 in het Nederlands is verschenen. Zijn wereldwijde doorbraak kwam in 2003 toen De Da Vinci Code werd uitgebracht, een thriller die wordt gerekend tot een van de meest populaire boeken aller tijden en in 2006 is verfilmd. Desondanks werden zowel het boek als de auteur sterk bekritiseerd, voornamelijk vanwege de anti-christelijke inslag.

Op een late avond wordt de conservator van het Parijse museum het Louvre vermoord. Hij heeft vlak voor zijn dood een aantal mysterieuze aanwijzingen op de grond kunnen schrijven en de naam van Harvard-professor Robert Langdon stond hier ook bij vermeld. Voor de Franse politie is Langdon de voornaamste verdachte. Sophie Neveu, agente van de politieafdeling Cryptologie, is echter overtuigd van zijn onschuld en met haar hulp lukt het de professor uit het museum te ontsnappen. Samen proberen ze de door de conservator achtergelaten hints te ontcijferen om zodoende achter het geheim van de Heilige Graal te komen.

De Da Vinci Code is een thriller waarin feiten en fictie door elkaar heen lopen. Dit is over het algemeen een interessante en boeiende combinatie waardoor de lezer niet alleen met een spannend verhaal voorgeschoteld kan krijgen, maar ook nog eens voorzien wordt van een flinke hoeveelheid informatie. In dit vierde boek van Brown, en het tweede waarin Langdon voorkomt, maken allerlei wetenswaardigheden een aanzienlijk – en misschien wel te overvloedig – deel uit van de plot. Deze weetjes, die overigens niet allemaal even fascinerend zijn, hebben een dusdanige invloed op het tempo dat het bij vlagen niet vooruit te branden is. Op zulke momenten gebeurt er domweg niets en kun je je met recht afvragen of je wel een thriller leest.

Er zijn echter voldoende ontwikkelingen, waaronder enkele onverwachte, waardoor het verhaal ook wel weer intrigeert. Het zijn dan vooral de door de vermoorde conservator achtergelaten aanwijzingen die zowel de hoofdpersonages als de lezer bezighouden. Dat doen ook de diverse verhaallijnen, waaruit uiteindelijk opgemaakt kan worden dat deze bijzonder vernuftig in elkaar steken en het onderlinge verband in de plot meer en meer duidelijk wordt. De auteur heeft niets vergeten, is erg zorgvuldig in zijn details en verliest daarbij het grote geheel niet uit het oog. Daarnaast blijkt dat zijn research – dat heel uitgebreid moet zijn geweest – buitengewoon nauwkeurig en accuraat is uitgevoerd.

Ondanks allerlei verschillende gebeurtenissen, de geheimzinnigheid rond de diverse aanwijzingen en de met hindernissen gepaard gaande zoektocht van Langdon en Neveu is het met de spanning nogal karig gesteld. Natuurlijk zorgen de hoofdstukken die eindigen met een cliffhanger voor een gezonde nieuwsgierigheid bij de lezer en dit kan zonder twijfel een spanningsgevoel oproepen, maar de vele actie die het voorgaande deel van de Langdon-reeks (Het Bernini mysterie) wel had, komt in deze thriller niet voor. In de ontknoping weet Brown de lezer trouwens wel te verrassen, want een van de personages heeft zich in de plot anders voorgedaan dan hij in werkelijkheid is. Toch, maar achteraf is redeneren altijd gemakkelijk, zijn er een paar indicaties waaruit diens ware aard af te leiden is.

Hoewel De Da Vinci Code niet slecht geschreven is, is het wel een thriller met twee gezichten. Aan de ene kant is het toegankelijk en meeslepend, aan de andere kant afstandelijk en informatief. Het verhaal is over het algemeen interessant, maar qua spanning nogal tegenvallend. Al met al voldoet het niet aan de verwachtingen, waardoor het in feite een verdienstelijk, maar gemiddeld boek is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Dan Brown
Titel: De Da Vinci Code
ISBN: 9789051088472
Pagina’s: 432
Eerste uitgave: 2004

Beschrijving
Na een traumatische ervaring werkt gedragsdeskundige Julia Menken uitsluitend aan cold cases. Maar wanneer het verminkte lichaam van een vijftienjarige jongen wordt gevonden in Arnhem, wordt ze door haar baas op de zaak gezet. Lukt het Julia om haar gevoelens uit te schakelen en de moordenaar te pakken voor er nog meer slachtoffers vallen?

Recensie
Op school was Chantal van Mierlo dol op het schrijven van opstellen, maar tijdens haar tienerjaren kwam dat op een laag pitje te staan. Uiteindelijk koos ze voor een economische opleiding en belandde ze in de marketing en PR. Tot ze besloot om te gaan doen wat ze écht leuk vindt: het schrijven van verhalen. Het eerste boek dat van haar verscheen, was het kinderboek De schat van La Buse (2013) en twee jaar later publiceerde ze haar debuutthriller De nummers. In 2021 werd De verloren jongen uitgebracht, dat gebaseerd is op de Storytel Original Julia Menken.

Twee jonge jongens vinden het zwaar verminkte lichaam van een veertienjarige jongen. Profiler Julia Menken, die zich bij de Landelijke Eenheid van de politie normaliter alleen met cold cases bezighoudt, wordt – tegen haar zin – door Officier van Justitie Maarten Brouwer ontboden om de politie van Arnhem te assisteren bij het oplossen van de moord. Vijf jaar eerder heeft ze samen met hem aan een zaak gewerkt die een dramatische afloop had en voor haar een traumatische ervaring was. Nu moet ze haar gevoelens uitschakelen om te voorkomen dat de moordenaar nog meer slachtoffers maakt.

Het verhaal begint waar twee jongens van een jaar of elf het lichaam van een paar jaar oudere jongen vinden. De beelden die zij zien, maar ook de houding die ze hebben – vooral wanneer ze de verminkingen zien en erachter komen dat het slachtoffer niet meer leeft – kun je je helemaal indenken. Tijdens de hele plot heb je sowieso niet veel verbeeldingskracht nodig om je te kunnen voorstellen wat de personages moeten ondergaan en hoe scènes, die soms bloederig en luguber zijn, eruitzien. De auteur heeft De verloren jongen zodanig geschreven dat het lijkt alsof je er zelf deel van uitmaakt.

Ondanks dat het een vrij lange tijd duurt voordat zich een eerste echt spannend moment voordoet, is de lezer vanaf het begin bij het verhaal betrokken. Dat komt omdat er toch aardig wat gebeurt, je wilt weten wat er precies met de tiener gebeurd is en vooral wie er verantwoordelijk voor is. De meeste hoofdstukken eindigen met cliffhangers en daardoor ben je eigenlijk continu nieuwgierig naar het verdere verloop van de plot. Verder zijn er verschillende onverwachte plotwendingen die zonder meer invloed hebben op het vervolg van het verhaal. Het is niet zo dat je volledig op het verkeerde been wordt gezet, maar een verrassingseffect hebben veel van die twists wel.

Veel hoofdstukken gaan alleen over de privéomstandigheden van Menken en op het moment dat je denkt dat het toch wat te veel van het goede is, wordt duidelijk dat Van Mierlo daar een bedoeling mee heeft. Als de ontknoping in zicht is, maar zeker ook in die eindfase zelf, zorgen de problemen die de profiler in haar persoonlijke sfeer heeft voor een aantal spannende situaties. Die spanning is er eveneens als het net zich rond de dader zich steeds meer sluit. De auteur heeft van meet af aan naar een meeslepende finale toegewerkt, waarvan het einde zowel triest als aangrijpend is.

Voor de oplettende lezer is de identiteit van de uiteindelijke moordenaar al ruim voor de ontknoping geen volkomen verrassing meer. Er zijn namelijk een paar dingen waaruit je kunt opmaken dat dit de enige persoon is dat het kán zijn. Tezamen met een paar andere kleine voorspelbaarheden heeft dit geen nadelige invloed op je beleving van het verhaal: die blijft onveranderd betrokken. Dat komt voor een groot deel door de korte hoofdstukken die voor een behoorlijk tempo zorgen, maar tevens door de fijne en toegankelijke schrijfstijl van de auteur, hoewel ook zij niet aan een paar kleine clichés heeft kunnen ontkomen. Desalniettemin is De verloren jongen, dat mede gebaseerd is op een onopgeloste moordzaak op een Duitse jongen, een sterk eerste deel van een trilogie.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Chantal van Mierlo
Titel: De verloren jongen
ISBN: 9789461095961
Pagina’s: 372
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Op een koude ochtend in januari wordt de controversiële secretaris-generaal van het Rode Kruis gekruisigd aangetroffen voor het kantoor van de organisatie in het centrum van Kopenhagen. Voor rechercheurs Mikael Dirk and Frederik Dahlin is dit het begin van een ingewikkeld onderzoek, waarbij ze constant onder druk staan van de media, politiek en hogere regionen van de politie.

Elders in Kopenhagen is historica Maria Just bezig met de voorbereiding van een nieuwe tentoonstelling in het Politiemuseum wanneer ze een mogelijk verband ontdekt tussen de moord op de secretaris-generaal en een onopgeloste dubbele moord uit 1968.
Langzaam maar zeker ontdekt het trio dat de zaak duidelijke banden heeft met enkele van de machtigste mensen van het land, en met een zeer beschamend, duister hoofdstuk in de Deense geschiedenis.

Recensie
Line Holm heeft een bachelor in ideeëngeschiedenis en werkt sinds 2004 als onderzoeksjournalist bij het Deense dagblad Berlinske. Ze heeft twee journalistieke boeken geschreven. Na het gymnasium volgde Stine Bolther een journalistenopleiding en daarna werkte ze twintig jaar als rechtbank- en misdaadverslaggever, onder andere voor een aantal televisiezenders. Ze heeft inmiddels tien boeken geschreven, waaronder diverse biografieën. Een samenwerkingsverband tussen beide journalisten heeft ertoe geleid dat in 2022 hun gezamenlijke debuutthriller Voor onze zonden verscheen. Dit is het eerste deel van een serie met historicus Maria Just.

Het nieuwe jaar is nog geen week oud als het lichaam van de secretaris-generaal van het Rode Kruis wordt gevonden. Hij is vastgebonden aan de balustrade van het kantoor van de liefdadigheidsinstelling. De rechercheurs Mikael Dirk en Frederik Dahlin worden met het op het eerste oog lastige onderzoek belast. Maria Just werkt als historicus in het Politiemuseum en bereidt een tentoonstelling over onopgeloste misdaden voor. Daarbij stuit ze op een zaak uit 1968 en ontdekt ze een detail dat sterk overeenkomt met een bijzonder kenmerk uit de huidige moordzaak. Vervolgens werkt ze samen met de rechercheurs, waarna ze erachter komen dat enkele politieke kopstukken een link met de moord hebben.

Een waargebeurd feit dat zich in de jaren vijftig van de Deense geschiedenis voordeed, is voor Holm en Bolther de aanleiding geweest tot het schrijven van hun gezamenlijke debuutthriller, die overigens verder volledig fictief is. Het is tevens het eerste deel van een serie waarin historicus Maria Just en de rechercheurs Mikael Dirk en Frederik Dahlin hun opwachting maken. Over hen komt de lezer daarom het meest te weten. Het auteursduo besteedt relatief veel aandacht aan hun persoonlijke omstandigheden en je komt er al snel achter dat zowel Just als Dirk een verleden hebben dat ze nog niet hebben verwerkt. Voor alle drie geldt in ieder geval dat het interessante personages zijn, hoewel het karakter van Just en Dirk niet altijd even plezierig lijkt, maar dat kan natuurlijk een gevolg van hun problemen zijn. Aan de andere kant tekent dat hen wel, en wellicht daardoor zijn ze toch iets anders dan anderen.

De proloog, waar het boek mee begint, heeft een lichte spanning en zorgt voor een aantal vragen. Tijdens de rest van de plot wordt echter niet meer naar deze inleiding verwezen, hoewel een klein, maar niet onbelangrijk detail daaruit wel in deze plot blijft terugkeren. Voor onze zonden bestaat uit twee verhaallijnen en van meet af aan is duidelijk dat die onlosmakelijk met elkaar te maken hebben. De reden van de moord op de secretaris-generaal is lang onduidelijk en de auteurs laten de lezer aanvankelijk denken dat de afkomst van de man hieraan ten grondslag ligt. Gaandeweg het verhaal blijkt dat niet zo te zijn en komt de werkelijke aanleiding steeds meer naar boven drijven. Ook laten Holm en Bolther je lange tijd twijfelen over de dader, maar honderd pagina’s voor het einde weet je honderd procent zeker wie het geweest is en ben je in feite eveneens bekend met zijn motief.

Het verhaal, dat zich in een vrij traag tempo afspeelt, moet het niet hebben van een opeenvolging van spannende momenten. Die zijn er zo goed als niet. Gedurende de plot zijn er een paar situaties die meer spanning hebben, de ontknoping, waar tevens veel meer vaart in zit, heeft die door de actie in ieder geval. Dat de plot een lage snelheid heeft, komt hoofdzakelijk door de vaak bijzonder gedetailleerde beschrijvingen van personen en omstandigheden. De auteurs zijn daarmee te overijverig geweest, want ook zaken die feitelijk niet belangrijk zijn, worden regelmatig uitvoerig beschreven. Dat werkt vertragend en gaat zonder meer ten koste van de spanning.

Behalve de paar genoemde kanttekeningen is het verhaal licht voorspelbaar en heeft het enkele minimale clichés. Het thema is origineel en beide auteurs hebben dit in een fijn en goed leesbaar verhaal verwerkt. Voor onze zonden is al met al een mooi en veelbelovend debuut dat doet uitkijken naar meer over de historicus en de rechercheurs.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Line Holm & Stine Bolther
Titel: Voor onze zonden
ISBN: 9789021436562
Pagina’s: 478
Eerste uitgave: 2022

Beschrijving
Vitoria, 2022. Voormalig inspecteur Unai López de Ayala – alias Kraken – krijgt een anoniem telefoontje dat alles zal veranderen aan wat hij denkt te weten over zijn familie. Hij heeft een week de tijd om het legendarische Zwarte boek van de uren te vinden, een exclusief bibliografisch juweel, en dan zal zijn moeder niet sterven. Zijn moeder, die al tientallen jaren op het kerkhof rust. Hoe is dit mogelijk?

Er volgt een race tegen de klok tussen Vitoria en Madrid om het belangrijkste criminele profiel van zijn leven te maken, een profiel dat het verleden voor altijd kan veranderen.

Wat als je moeder de grootste vervalser van oude boeken aller tijden was?

Recensie
In 2012 debuteerde Eva García Sáenz de Urturi met haar roman La vieja familia, een boek waar ze drie jaar aan gewerkt heeft en waarmee ze in Spanje meteen succesvol was. Haar grote doorbraak kwam echter met De stilte van de witte stad (2016), het eerste deel van een trilogie waarin de inspecteurs Unai López de Ayala en Estíbaliz Ruiz de Gauna de hoofdrol hebben. Als eerbetoon aan het boek en de wereld van de bibliofilie schreef ze Het zwarte boek van de uren, dat in 2022 is verschenen en waarin beide twee politiemensen opnieuw hun opwachting maken.

In het voorjaar van 2022 krijgt oud-inspecteur López de Ayala een telefoontje van een man die zich Caliban noemt. Hem wordt verteld dat zijn moeder, die bij zijn weten al tientallen jaren eerder overleden is, sterft als hij niet binnen een week het zogenaamde Zwarte Getijdenboek kan vinden. Ongeveer gelijktijdig wordt in Vitoria een boekhandelaar vermoord aangetroffen en niet veel later wordt ook in Madrid een antiquaar omgebracht. Samen met zijn voormalig collega Ruiz de Gauna gaat hij op zoek naar de moordenaar en probeert hij eveneens meer over de mysterieuze Caliban te weten te komen.

De opzet van dit boek wijkt niet af van de drie delen van de Witte Stad-trilogie. Unai López de Ayala richt zich in het eerste hoofdstuk rechtstreeks tot de lezer – daar blijft het overigens ook bij – en verder wordt het verhaal voornamelijk vanuit zijn perspectief verteld. Er zijn echter diverse hoofdstukken waarin teruggegaan wordt naar de jaren zeventig van de vorige eeuw. Tijdens deze flashbacks maakt de lezer kennis met het personage Ítaca Expósito en komt zodoende meer over haar te weten. Hoewel het niet specifiek vermeld wordt, is het meteen glashelder wat destijds haar relatie met López de Ayala was. Daar hoeft overigens ook geen geheim van te worden gemaakt omdat het in feite van belang is voor de gebeurtenissen die in het heden plaatsvinden.

De voormalig inspecteur, die tijdelijk aan het onderzoek naar de moord in Vitoria is toegevoegd, krijgt te maken met een aantal ontwikkelingen, maar heel erg verheffend zijn ze echter niet. Het verhaal kabbelt in een bedaard tempo voort en pas ver in de plot ontstaat er een situatie die iets enerverender is. De eindfase zorgt echter voor de meeste spanning, er gebeurt meer dan daarvoor en de  lezer is getuige van een aantal onverwachte situaties. Voor het zover is, krijgt hij te maken met een speurtocht naar het Zwarte Getijdenboek en daaraan gerelateerd het oplossen van de moord op twee bibliofielen. Hierdoor krijgt je een globaal inzicht de bijzondere, maar ook afgunstige wereld van het verzamelen (of vergaren) van oude boeken. Aan de ene kant is dit interessant, aan de andere kant ongelooflijk saai en daardoor heeft het boek ook diverse minder boeiende fragmenten.

De schrijfstijl van García Sáenz de Urturi is zoals van haar verwacht mag worden: verzorgd, duidelijk en prettig. Het enige dat erop aangemerkt kan worden, is dat het deze keer een stuk minder beeldend is dan bij het drieluik. Het verhaal leeft daardoor veel minder. Wellicht dat dit mede veroorzaakt wordt doordat de personages, Ítaca Expósito uitgezonderd, in dit boek vrij oppervlakkig blijven. Blijkbaar gaat de auteur ervan uit dat de lezers van dit boek de trilogie ook gelezen hebben en de terugkerende karakters daarom goed kennen. Jammer is dat veel van hen deze keer geen of een heel beperkte rol hebben gekregen. Hen in dit verhaal betrekken, zou het boek zeker krachtiger hebben gemaakt.

Het zwarte boek van de uren heeft een bescheiden aantal thrillerkenmerken – vaak heeft het zelfs meer weg van een roman – en ondanks dat het over het geheel genomen niet vervelend is om te lezen, heeft het niet de kwaliteit die de trilogie wel heeft. De rol van Unai López de Ayala lijkt dan ook definitief beëindigd te zijn.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Eva García Sáenz de Urturi
Titel: Het zwarte boek van de uren
ISBN: 9789400515277
Pagina’s: 318
Eerste uitgave: 2022

Beschrijving
Hij is een onstuimige violist uit Boston, zij is een Nederlandse onderzoeker aan het Centrum voor Joodse Geschiedenis in Manhattan. Samen beginnen ze aan een nieuw avontuur. Ilse vaart met haar partner in een oude woonboot met de naam Duet op de Hudson, met als eindbestemming de haven van New York. En ze is zwanger van hun kind. Ze zou op een roze wolk moeten zitten, maar overgeleverd aan de wetten van het water en de realiteit van de gammele woonboot met haar bevroren leidingen, blijkt de werkelijkheid grimmiger. Ilses partner raakt steeds meer geobsedeerd door extreemrechtse samenzweringstheorieën die rondgaan op het internet en in de media. Met het groeien van haar buik groeit bij hem ook zijn angst voor een duistere wereldheerschappij, en ontstaat er in die kleine boot een onoverbrugbare kloof.

Recensie
Voordat Ilse Josepha Lazaroms zich in Amsterdam vestigde, heeft ze een min of meer zwervend bestaan geleid. Eerst als student en later als onderzoeker en wetenschapper woonde ze in diverse landen, waaronder de Verenigde Staten. Vanwege haar professie, ze is wetenschapper, heeft ze veel academische teksten geschreven, waarvan verschillende zijn gepubliceerd. In de winter van 2017 begon ze aan haar debuutroman Duet, dat uiteindelijk in augustus 2021 is verschenen en is gebaseerd op haar eigen ervaringen toen ze op een woonboot in New York woonde.

In de wachtruimte van een pontje in Boston ontmoet Ilse een man van ongeveer haar leeftijd. Ze krijgen een relatie en Ilse raakt zwanger. Omdat ze een jaarcontract bij het Center for Jewish History in New York heeft, varen daar met hun woonboot Duet naartoe. Haar partner A is violist en zegt overal werk te kunnen vinden. Hun leven op de boot gaat niet van een leien dakje, want hun drijvende verblijf vertoont allerlei mankementen en A krijgt na verloop van tijd extreme denkbeelden. Dit gaat ten koste van hun onderlinge verstandhouding.

Het verhaal wordt volledig verteld vanuit het perspectief van een aanvankelijk onbekend personage, maar na een paar hoofdstukken wordt de naam Ilse genoemd en weet je, ondanks dat je al een vermoeden hebt, meteen dat de roman gebaseerd is op de ervaringen van de auteur zelf. Naarmate de plot vordert, begin je je overigens wel af te vragen of dit boek wel een roman is en niet stiekem een levensverhaal. Dat is het in feite ook, want alles wat gebeurt, is werkelijk gebeurd. Het enige dat anders is, is dat de schrijfwijze volledig afwijkt van die in een autobiografie. Op basis daarvan kan op zich wel gezegd worden dat Duet een roman is.

Toch is de schrijfstijl van Lazaroms wat lastig te definiëren. Een groot gedeelte namelijk beeldend en dan kan de lezer precies voor zich zien wat er gebeurt. Er zijn echter ook hoofdstukken die meer afstandelijk zijn. Dat uit zich onder andere in enkele korte fragmenten waarin de auteur een (etymologische) uitleg geeft over een woord. Het nut hiervan is niet duidelijk en daarom had de verklaring van zo’n woord met het grootste gemak achterwege kunnen blijven. Het meest aansprekend zijn de hoofdstukken die verhalen over Ilses relatie met A en de mooie en minder mooie dingen die ze met hem meemaakt. Er zijn tevens hoofdstukken of fragmenten die over haar twijfels gaan en over het algemeen zijn deze wat oninteressanter, ondanks dat ze natuurlijk wel in haar verhaal passen.

Wat in de roman, misschien is autofictie een betere benaming, mooi is, zijn de vele metaforen die de auteur hanteert. Een van de voorbeelden hiervan is ‘Haar gekrulde wervelkolom is een prachtige muzieksleutel. Samengevlochten beentjes op een stille klank.’. Dit is hoe Ilse haar zeepaardje, zoals haar nog ongeboren dochter consequent noemt, op de echo ziet. Wat bij dergelijke beeldspraken opvalt, is dat ze alle betrekking hebben op het water (of het leven erin) en de muziek. Niet vreemd, als je bedenkt dat ze op een woonboot leven en A viool speelt. En wat laatstgenoemde betreft, over hem wordt in feite relatief weinig bekendgemaakt. Terwijl juist zijn extremer wordende denkbeelden en zijn groeiende neiging tot complotdenkerij zich er prima voor lenen om meer uitgelicht te worden. Het ligt immers aan de basis van de vertroebelde relatie.

Over het geheel genomen is Duet een roman met twee gezichten. Aan de ene kant is het boeiend, maar aan de andere kant een beetje saai. Lazaroms toont echter wel aan dat ze het in zich heeft om een roman te schrijven die de lezer bezighoudt. Na dit niet onaardige debuut kan ze alleen nog maar groeien.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ilse Josepha Lazaroms
Titel: Duet
ISBN: 9789059369665
Pagina’s: 160
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
De West-Indische Compagnie heerst over de Afrikaanse Goudkust. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan schreeuwen de plantages om goedkope arbeidskrachten, maar het aanbod is schaars. Afrikaanse koninkrijken en Europese compagnieën handelen volgens oude verdragen, die zorgvuldig worden nagekomen. Als in november 1687 een dorpje in het Denkyira-rijk door illegale slavenhalers wordt leeggeplukt, zijn daarom de rapen gaar. Hollanders, Zeeuwen, Brandenburgers en andere Europeanen vechten om de buit, terwijl lokale stammen proberen wapens te bemachtigen om zo hun invloed uit te breiden.
Het resultaat: een moeras van intriges, corruptie en geweld. In die agressieve wereld leeft blank en zwart wantrouwend naast elkaar,verbonden door hebzucht en geteisterd door hitte, ziekte en armoede. Aldemar Burghoutsz, schipper van de Griffioen, probeert zijn ruimen vol te krijgen. Slaven brengen geld op. Zij zijn vee. Kroesvee.

Recensie
De naar het lijkt eeuwige Zwarte Pieten-discussie was voor John Meilink, in het dagelijkse leven werkzaam in de ICT, de drijfveer om over het slavernijverleden te gaan schrijven. In 2013 begon hij aan zijn debuutroman Kroesvee, dat in 2019 is uitgebracht en het eerste deel is van het vierluik Zonen van Jafhet, waarin de slavernijgeschiedenis van Nederland wordt uitgelicht, met name die van de zeventiende eeuw.

Het is eind 1687 als een dorpje in het binnenland van het koninkrijk Denkyira wordt overvallen door een groep slavenhandelaars. Op een vrouw en baby na – zij weten te vluchten – worden alle bewoners gevangengenomen. met als enige doel hen te verkopen. Daarvoor zijn verschillende gegadigden, zoals de Hollanders, Zeeuwen, maar ook andere Europeanen. Ondanks een bestand bevechten ze elkaar. Aan de andere kant doen enkele inheemse stammen er alles aan om wapens te bemachtigen. Dit heeft niet alleen tot gevolg dat niemand elkaar nog vertrouwt, maar ook dat het geweld toeneemt.

Het Nederlandse slavernijverleden houdt de gemoederen de laatste jaren flink bezig. Niet geheel ten onrechte, want van medio de zeventiende tot begin negentiende eeuw tierde deze mensenhandel welig. Veel auteurs hebben zich door het thema slavernij laten inspireren en in de meeste gevallen is dit gedaan vanuit het perspectief van de slaven, de onderdrukten. Meilink heeft voor een andere invalshoek gekozen en belicht het onderwerp – dat er hoe dan ook niet minder afschuwelijk door wordt – door de ogen van de handelaar. Deze insteek is origineel, vooral omdat de lezer hierdoor een realistisch overkomend beeld krijgt van de barbaarse praktijken van op geld beluste zee- en kooplieden. Desondanks komt het leed waaraan de slaven blootgesteld worden wel degelijk over, de auteur legt hier echter niet de nadruk op.

Kroesvee is volledig fictief, maar wel gebaseerd op waargebeurde en historische feiten. Een aantal in de roman genoemde personages heeft werkelijk bestaan en dat geldt eveneens voor het Afrikaanse gebied waar het verhaal zich voor een groot deel afspeelt. De gebeurtenissen in het boek verlopen overwegend chronologisch, maar er zijn enkele hoofdstukken die teruggaan naar een niet al te lang geleden verleden. Door deze flashbacks komt de lezer niet alleen te weten hoe een paar van de belangrijkste karakters in de zeevaart zijn beland, maar ook waarom ze in de slavenhandel terecht zijn gekomen. Verder wordt ieder hoofdstuk voorafgegaan door korte correspondentiefragmenten of verzen uit de Bijbel of de Koran. Het meest opvallende daarbij is dat in diverse Bijbelboeken al over slavernij wordt gesproken en dat het daarin zelfs goedgekeurd lijkt te worden.

De schrijfstijl van de auteur is over het algemeen toegankelijk en het taalgebruik is voor een groot deel afgestemd op de periode waarin alles plaatsvindt. Hierbij gebruikt Meilink terminologie die destijds gebruikelijk was en daarom is achter in het boek een uitgebreide en verklarende woordenlijst opgenomen. Toch wordt van veel woorden eveneens uitleg gegeven in het verhaal zelf of onderaan een pagina. Deze toelichtingen zijn zonder meer verhelderend, maar de lezer vraagt zich wel af waarom voor beide opties gekozen is. Dit komt enigszins inconsequent over. Natuurlijk is dit boek in de eerste plaats een roman, waarin een paar mooie vergelijkingen als ‘De hemel is schoon gewassen’ gehanteerd worden, maar desondanks bevat het ook verschillende spannende momenten.

Een jaar na verschijnen is Kroesvee opgenomen in de literatuurlijst van de nieuwe Canon van Nederland (venster VOC en WIC) en vanwege de geschiedkundige aard van de roman is dit niet onlogisch. Meilinks debuut, waarin diverse hoofdstukken voorzien zijn van toepasselijke illustraties, boeit en intrigeert van begin tot eind en geeft namelijk op een heldere manier, en zoals gezegd vanuit een ander perspectief, weer hoe een van de zwartste bladzijden uit de Nederlandse geschiedenis eruitziet.

(Met dank aan de auteur en LM Publishers voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: John Meilink
Titel: Kroesvee
ISBN: 9789460229954
Pagina’s: 432
Eerste uitgave: 2019

Beschrijving
New York – een jaar voor de inauguratie van Donald Trump. De ambitieuze journalist Claire is een stijlicoon die met een column een nationale rel kan veroorzaken. Reclameman Leonard worstelt met zijn identiteit en de dilemma’s van een succesvolle dertiger. De zeventienjarige Julie wil het maken in Hollywood, maar heeft problemen met drank, drugs en haar ouders. Selfmade vastgoedmiljonair Max woont vereenzaamd in een luxe hotel en ontrafelt langzaam een familiegeheim. Het knooppunt van deze vier hectische Amerikaanse levens leidt onherroepelijk tot een moderne tragedie.

Recensie
Ondanks dat Maurice Seleky een juridische opleiding heeft gevolgd, koos hij ervoor om in een heel ander vakgebied werkzaam te zijn. Hij werd PR- en communicatiestrateeg en later hoofd Marketing en Communicatie. In 2010 debuteerde hij als auteur met de roman Ego Faber, waarmee hij een jaar later de BoArte Cultuurprijs won. In oktober 2017 verscheen zijn volgende roman: Een tragedie in New York. Behalve schrijver is hij eveneens lid van de Raad van Toezicht van jeugdtheater De Krakeling en was hij de initiatiefnemer en presentator van de literaire talkshow de Jonge Schrijversavond.

Het duurt nog een jaar tot Donald Trump, de nieuwe president van de Verenigde Staten, wordt geïnaugureerd. Vier New Yorkers hebben echter hun eigen problemen. Claire is journaliste van een vooraanstaand magazine en kan met haar column voor veel ophef zorgen. De dertiger Leonard werkt in de reclamebusiness en heeft het moeilijk met zijn eigen persoonlijkheid. Julie is zeventien jaar oud, heeft acteerambities, maar verliest zich in drank en drugs. De in een hotel wonende Max is miljonair, eenzaam en bezig om een familiegeheim te ontraadselen. Het enige dat hen lijkt te verbinden is het noodlot van hun leven.

Een tragedie in New York begint met een proloog waarin een aantal minder positieve wapenfeiten van voormalig president Donald Trump worden aangehaald, maar het schetst eveneens een fictief scenario wat er een jaar na zijn inauguratie is gebeurd. Deze inleiding wordt, maar dat weet je op dat moment nog niet, verteld vanuit het perspectief van de nog zeventienjarige Julie. Vervolgens maakt de lezer kennis met achtereenvolgens Claire, Leonard, Julie en Max. Ieder van hen vertelt in dezelfde elkaar afwisselende volgorde, en in vier delen, hoe hun leven er uitziet en waar ze zich mee bezighouden. Door deze opzet komt de lezer redelijk veel over hen te weten en daardoor leer je ze vrij goed kennen. Je komt er geleidelijk aan ook achter met welk persoonlijk probleem de vier kampen en dat dat in feite de oorzaak van hun houding en gedrag is.

Ieder deel van het verhaal heeft een eigen toonzetting. In het eerste gaat het bijvoorbeeld grotendeels om de problematiek en de relatieve eenzaamheid van de vier, in het tweede is hun stemming veel hoopvoller waardoor alles veel positiever overkomt. De schrijfstijl van Seleky is vlot, eigentijds, beeldend en toegankelijk en daardoor leest zijn roman bijzonder prettig. Opvallend is dat hij de verhalen van Claire, Julie en Max in de ik-vorm (in de eerste persoon) geschreven heeft en dat van Leonard in de tweede persoon. Hierdoor lijkt het alsof hij het tegen zichzelf heeft, of wat hij zegt en doet zich alleen in zijn gedachten afspeelt. Dat het ene relaas iets persoonlijker overkomt dat het andere is overigens niet storend; de lezer beleeft iedere belevenis hetzelfde.

Door de vier vertelperspectieven heeft het verhaal in zekere zin ook vier verhaallijnen, waarvan de onderlinge relatie tussen Claire, Julie en Max al vanaf het begin evident. Dat van Leonard lijkt er wat bij te hangen, maar dat is alleen maar schijn, want met een van de personages bestaat al snel een overduidelijke link. In de ontknoping vallen die afzonderlijke subplots zelfs nog even kort samen – in het vierde en laatste deel wordt daar duidelijk naartoe gewerkt. De climax is dusdanig dat de finale van de roman kenmerken heeft van een thriller. Hoewel er tijdens de plot sowieso al een licht spanningsveld is gecreëerd, is deze aan het eind op z’n sterkst. Over één personage bestaat dan geen honderd procent duidelijkheid, maar de lezer kan op z’n klompen aanvoelen wat er met hem is gebeurd. Alles bij elkaar genomen is Een tragedie in New York hoe dan ook een roman die vanaf het eerste moment boeit. 

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Maurice Seleky
Titel: Een tragedie in New York
ISBN: 9789026340598
Pagina’s: 302
Eerste uitgave: 2017

Flaptekst
Innemend en gemoedelijk, zo staat de tachtigjarige Hardy – eigenaar van een Indische toko – bekend. Hij luistert naar de levensverhalen van zijn Indische klanten en draait met zijn oude vrienden hawaïmuziek. Ooit vormde Hardy met hen de legendarische Honolulu Kings, en hij verlangt ernaar nog één keer met zijn band te schitteren. Met de komst van een sushirestaurant tegenover zijn toko worden oude wonden opengereten. Binnen de vrijmetselarij besluit Hardy zijn verzwegen verleden te openbaren. Deze biecht stelt zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen de vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?

Recensie
Het idee voor Honolulu King, de derde roman van Anne-Gine Goemans, ontstond halverwege de jaren ’90 van de vorige eeuw. Een vriend van de familie, tevens lid van de vrijmetselaars, vertelde dat een Indische broeder binnen de loge in zijn bouwstuk een geheim onthulde waar hij al mee rondliep sinds hij een jonge man was. Het heeft echter nog twintig jaar geduurd voordat ze met het uitwerken van dit verhaal begon. Uiteindelijk is het boek in 2015 uitgebracht en inmiddels zijn er meer dan 60.000 exemplaren van verkocht.

Hardy is tachtig jaar oud, voormalig lid van het bandje Honolulu Kings, eigenaar van een Indische toko en sinds kort vrijmetselaar. Hij staat bekend als een rustige en sympathieke man die een grote voorliefde heeft voor Hawaïaanse muziek. Op een dag wordt tegenover zijn zaak een sushirestaurant geopend, waardoor Hardy’s traumatische oorlogsverleden naar boven komt. Als hij tijdens zijn bouwstuk in de loge een openbaring doet, schokt dat zijn medebroeders. Vervolgens staan zij voor een grote tweestrijd. Want kunnen ze zich, na wat Hardy hen heeft opgebiecht, nog wel aan hun geheimhoudingsplicht houden?

In Honolulu King, waarvan de titel op de muziekcarrière van de tachtigjarige Hardy slaat, draait het feitelijk om twee personages: de een is uiteraard Hardy zelf, de ander zijn twintigjarige kleindochter Synne. De lezer leert beiden vrij goed kennen en merkt daardoor dat ze allebei hun zorgen hebben, waarbij in geval van Hardy zijn oorlogstrauma ook nog eens heel sterk naar boven komt drijven. Zijn gevoelens, maar dat geldt eveneens voor zijn antipathie jegens de Japanners, wordt door Goemans bijzonder goed naar voren gebracht. Het is overduidelijk dat de wrede en mensonterende handelingen die tijdens een oorlog plaatsgevonden hebben en in huidige oorlogen nog steeds plaatsvinden een enorm grote impact op de mens kunnen hebben.

Het thema van het verhaal is natuurlijk beladen – er zijn diverse aangrijpende en verschrikkelijke scènes – maar de auteur beschrijft ze op een dusdanig toegankelijke wijze dat de roman niet heel erg zwaar is. Verder zijn er voldoende situaties die relatief luchtig zijn en de lezer zo nu en dan een glimlach bezorgen. Bij een aantal daarvan zijn George en Cok, de twee vrienden van Hardy, betrokken. Beide mannen kunnen Hardy nog enigszins in toom houden en zijn dag in dag uit zijn steun en toeverlaat. Interessante en markante personages, iets dat overigens ook opgaat voor de meeste andere karakters in de roman. Ieder van hen heeft zijn of haar eigen eigenaardigheden, problemen, en dergelijke.

Door de beeldende, inlevende en meevoelende schrijfstijl van Goemans is de lezer vanaf de allereerste bladzijde bij het verhaal en de personages betrokken. Je kunt je met zo goed als ieder van hen identificeren. Dat geldt dus ook voor de oude Japanse mevrouw Mikami, wier kleinzoons het sushirestaurant beheren. Zij komt in een van de laatste hoofdstukken in beeld om Hardy haar oorlogsverhaal te vertellen. Dit is even aangrijpend als de gebeurtenissen die in voormalig Nederlands-Indië hebben plaatsgevonden. De auteur heeft haar relaas in het boek opgenomen als tegenhanger van alle andere verhalen, om aan te tonen dat ook de onschuldige Japanse bevolking heeft moeten lijden onder de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog.

Honolulu King vormt hiermee een mooi en afgerond geheel, maar laat de lezer wel met een aantal kleine vragen achter. Want voor zijn gevoel is het verhaal niet helemaal af. Het eindigt namelijk enigszins abrupt en ietwat onbevredigend, vooral omdat de auteur in het ongewisse laat hoe het een aantal personages verder is vergaan. Desondanks maakt de roman indruk en toont het aan dat de gevolgen van een oorlog nog vele tientallen jaren later zijn uitwerking kunnen hebben.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Anne-Gine Goemans
Titel: Honolulu King
ISBN: 9789041425225
Pagina’s: 348
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Bassam. De jongen om wie je op straat met een boog heenloopt. Een gestolen fiets ruilt hij voor een blok hasj en begint daarmee zijn weg die hem zal leiden tot de troon van de discotheek. Hij voorziet jou van medicinaal genot wanneer het je uitkomt, en jij wilt hem terugsturen naar zijn ‘eigen land’ als je hem niet meer wilt tolereren. Maar Bassam heeft dromen, terwijl hij met zijn bende van ellende in twee werelden leeft: in een sombere achterbuurt van Schiedam en tegelijk permanent in liefdevolle gedachten aan zijn overleden moeder.

Recensie
Na zijn vwo-opleiding volgde Parham Rahimzadeh een studie fiscaal recht, vooral omdat hij op zoek was naar structuur in zijn leven. In zijn werk als fiscalist kan hij zijn creativiteit niet kwijt en daarom is hij opnieuw gaan schrijven (als tiener schreef hij samen met zijn vrienden al verhalen). In 2021 debuteerde hij met de roman Arab, waarin hij een aantal autobiografische elementen in heeft verwerkt. Hij benadrukt daarbij echter wel dat het geen boek is dat over hemzelf gaat.

Bassam was nog maar net tiener toen zijn moeder overleed. Inmiddels is hij vijftien jaar oud, zit op het vwo en zorgt ondertussen voor zijn terneergeslagen en werkloze vader. Om aan geld te komen verkoopt hij met zijn vaste vriendengroep xtc-pillen in een club. Hij raakt steeds meer verstrikt in het criminele web, waardoor zijn relatie met zijn vrienden op de proef wordt gesteld. Maar hij heeft echter ook zijn idealen, want hij weet dat hij niet voor altijd een leven als dit wil leiden. Zal het hem lukken zijn innerlijke strijd te overwinnen?

Het is een bijzonder korte proloog waar het verhaal mee begint, maar wel zodanig dat die er al meteen inhakt. De lezer wordt nieuwsgierig gemaakt en er is een spanning die in een thriller niet zou misstaan. Hoewel de inleiding geen tijdsaanduiding bevat, heb je bij het eerste hoofdstuk, dat zich op de laatste dag van februari 2005 afspeelt, wel in de gaten dat dit een sprong terug in de tijd is en dat in de plot geleidelijk naar dat moment suprême wordt toegewerkt. Die vindt – uiteraard – in de ontknoping plaats en laat, net als iedere andere scène in de roman, niets aan de verbeelding over.

Arab wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Bassam, ook wel Sam of Sammy genoemd. De lezer komt daarom tamelijk veel over hem te weten. Dat komt mede, of misschien wel voornamelijk, omdat er regelmatig een flashback is naar eerdere perioden en daarin wordt veel over hem verteld. De auteur besteedt tevens ruim voldoende aandacht aan Bassams vrienden, hij brengt immers erg veel tijd met hen door. De uitwerking van de personages is sowieso een van de sterke punten van Rahimzadeh, maar zijn inlevingsvermogen in het leven van Bassam en de andere jongeren mag eveneens niet onderschat worden. Ongetwijfeld heeft dit te maken met het feit dat de auteur enigszins als ervaringsdeskundige beschouwd mag worden.

Dat de roman het predicaat rauw heeft meegekregen is voorstelbaar. De vriendengroep bevindt zich veel op straat en houdt zich bezig met criminele activiteiten. Velen zullen hen, hoewel de term niet genoemd wordt, zien als het schuim der aarde. Toch hebben sommigen van hen wel degelijk hun goede kanten. Zij zijn regelmatig sociaal en gevoelig en denken écht na over hun eigen leven. In het verhaal komt overduidelijk naar voren dat ze met een innerlijke tweestrijd te kampen hebben. Aan de ene kant willen ze hun criminele bestaan achter zich laten, aan de andere kant vinden ze het snelle geld ook wel aantrekkelijk.

Het verhaal, dat zowel heftige als aangrijpende momenten bevat, komt buitengewoon realistisch over. Dat komt onder andere door de vele straattaal die erin verwerkt is (aan het eind van ieder hoofdstuk wordt een uitleg gegeven), maar eveneens omdat de geschetste omstandigheden waarheidsgetrouw overkomen en dat ongetwijfeld ook zijn. Omdat de gebeurtenissen zich in een rap tempo opvolgen, heeft de roman een behoorlijk tempo, hoewel dit voor een deel ook aan de schrijfstijl van de auteur ligt. Die is beeldend, eigentijds, vlot, ‘streetwise’ en bij tijde wel wat grof, wat overigens inherent is aan de setting. In ieder geval is Arab, waarin overigens wel te veel taalkundige missers zitten, een indringend en veelbelovend debuut.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Parham Rahimzadeh
Titel: Arab
ISBN: 9789044647594
Pagina’s: 264
Eerste uitgave: 2021

Flaptekst
De betrekkingen tussen Rusland en de NAVO bevinden zich op een dieptepunt wanneer de NAVO haar grootste winteroefening ooit lanceert in het uiterste noorden van Noorwegen. De Russen zien dit als een provocatie en mobiliseren hun eigen oefening aan de Russische kant van de grens.

Tijdens een van de oefeningen in het grensgebied belanden NAVO-piloten John Evans en Ylva Nordahl in een conflict met een Russisch vliegtuig, en wordt hun F-16 neergeschoten nadat ze tijdens hun ontwijkingsmanoeuvres aan de Russische kant van de grens terecht zijn gekomen. De gebeurtenis veroorzaakt een politieke crisis, waarbij zowel Rusland als de navo de gebeurtenis als een aanval ziet.

Ylva en John staan nu voor een schijnbaar onmogelijke missie: terwijl ze worden achtervolgd door Russische militairen moeten ze te voet terug zien te komen naar Noorwegen, om te vertellen wat er werkelijk is gebeurd en zo te voorkomen dat dit conflict de aanleiding wordt voor een Derde Wereldoorlog.

Recensie
Met de in 2022 verschenen actiethriller Mayday maakte Grethe Bøe haar debuut als auteur, maar ze heeft al jaren internationaal prijswinnende films en televisieseries geschreven en geregisseerd. De meeste daarvan spelen zich af in het Noordpoolgebied, een omgeving waarvoor ze zelf veel genegenheid voelt. Dit is tevens de setting van haar eerste boek, waarmee ze in Noorwegen in 2021 wekenlang op de eerste plaats van de bestsellerlijst heeft gestaan. Zoals de planning nu is, zullen aan het eind van dit jaar (2022) de eerste opnamen van een verfilming ervan beginnen.

Hoe dicht een fictief verhaal de werkelijkheid kan benaderen bewijst Bøe met haar in lichte mate vooruitziende debuut Mayday, dat in Noorwegen begin 2021 is uitgebracht. Iets meer dan een jaar later vond de Russische inval in Oekraïne plaats. Tussen deze oorlog en een aantal gebeurtenissen die in de plot voorkomen, zal de lezer enkele parallellen kunnen herkennen. Het boek, waarvan het idee is ontstaan tijdens de opnamen van een speelfilm ten tijde van een NAVO-oefening, heeft daarom een enigszins actueel en herkenbaar tintje, waarbij ook nog opgemerkt dient te worden dat de niet bij naam genoemde president van Rusland een overduidelijk evenbeeld is van Poetin.

De hoofdrol is echter weggelegd voor pilote Ylva Nordahl, een stoere vrouw van Samische afkomst die in de meest extreme situaties haar mannetje staat, maar waarvan je je wel kunt afvragen of de auteur haar niet te veel als daredevil heeft neergezet. Geen enkel avontuur of hachelijke onderneming lijkt haar tegen te kunnen houden, hoewel ze aan het eind van het verhaal in een situatie terechtkomt die zelfs haar beangstigt. Bøe besteedt sowieso ruim voldoende aandacht aan de personages en ondanks, of misschien wel dankzij, een overdosis aan informatie, kan de lezer zich met zo goed als iedereen identificeren.

Het is nochtans jammer dat de verstandhouding tussen Rusland en de NAVO enigszins onderbelicht blijft, vooral omdat dit de achterliggende gedachte is aan het conflict in het Arctische gebied en een Derde Wereldoorlog op de loer ligt. Natuurlijk is deze verhaallijn van wezenlijk belang voor wat er met Nordahl en Evans is gebeurd, maar de nadruk ligt hoofdzakelijk op hun ontsnapping uit het Russisch grensgebied. Hun vlucht is bij vlagen spectaculair, absoluut niet zonder gevaar en bijgevolg het spannendste en snelste onderdeel van de thriller, die een explosieve ontknoping heeft en, omdat niet alle vragen beantwoord worden en er bovendien een paar nieuwe ontstaan, tegelijkertijd zowel bevredigend als onbevredigend afloopt.

Tijdens het schrijven van Mayday, waarvan de vertaling is verzorgd door Janke Klok en Kim Snoeijing, heeft de auteur zich goed en uitvoerig laten informeren door experts in allerlei disciplines. Dit geeft ze zelf in haar bekentenissen aan, maar is ook te merken aan vele gedetailleerde beschrijvingen en niet altijd nader uitgelegde vakterminologie. De uitgebreide details zorgen voor een aanzienlijke vertraging in sommige gedeelten van de plot en zijn soms zelfs overbodig. Desalniettemin heeft Bøe een behoorlijk en overwegend vlot debuut geschreven dat evenwel niet helemaal aan de verwachtingen kan voldoen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Grethe Bøe
Titel: Mayday
ISBN: 9789021449562
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2022