Flaptekst
Toen Lalloo nog maar zes jaar was werd zijn broer vermoord, voor de kleine hut van zijn familie, aan de rand van Lahore. Zijn ouders wonen daar nog steeds en zwoegen dag in dag uit in de steenfabriek om hun schulden af te betalen.

Lalloo werkt nu voor een welgestelde familie in de stad en samen met zijn trouwe vriend Salman maakt hij een plan om zijn ouders van hun schulden en het loodzware werk te bevrijden. Maar het redden van zijn familie vraagt om enorme offers, en dan ontmoet hij ook nog eens zijn jeugdvriendin Fatima, voor wie hij nog steeds gevoelens koestert…

Recensie
Hoewel Aisha Hassan al geruime tijd in Londen werkt en woont, groeide ze op in de Pakistaanse stad Lahore. Een bezoek aan een steenbakkerij en een krantenartikel over de moord op de zoon van een steenbakker bracht haar op het idee van haar in 2025 verschenen debuut De jongen die de vuurvliegjes volgde, maar het duurde nog lange tijd voordat ze met het schrijven ervan begon. Inmiddels is de op een waargebeurd verhaal gebaseerde roman een wereldwijd succes geworden en stond het op de long- en shortlists van enkele prijzen.

Toen Lalloo nog maar zes jaar was, werd zijn oudere broer vlak voor hun armoedige huisje vermoord. Zijn familie woont en werkt nog steeds in de bhatti om een oude schuld af te betalen. Zelf werkt hij in Lahore als chauffeur voor een rijke familie en om ervoor te zorgen dat zijn familie niet meer in de steenbakkerij hoeft te werken, probeert hij aan geld te komen om de volledige schuld af te lossen. Dit gaat echter minder voorspoedig dan hij had gedacht en daardoor raakt hij in grote problemen.

‘Ze overleven iedere dag op deze afschuwelijke plek.’ Deze zin in het eerste hoofdstuk laat zien dat veel inwoners van Pakistan, een land waarover in de westerse wereld eigenlijk niet zo heel erg veel bekend is, een moeilijk en zwaar bestaan leiden. De lezer krijgt meteen een indruk van de barre omstandigheden waaronder zij moeten leven en ondanks dat het verhaal voornamelijk fictief is, bevat het wel degelijk een kern van waarheid. Het korte nawoord van de auteur en de enige foto die het boek rijk is tonen dit onomwonden aan, maar ook de bijzonder beeldende schrijfstijl van de auteur zorgt ervoor hun situatie op je netvlies gebrand staat.

Omdat het verhaal en derhalve de vele voorvallen en gebeurtenissen volledig worden verteld vanuit het perspectief van Lalloo leer je hem behoorlijk goed kennen. Door middel van diverse terugblikken kom je ruim voldoende over zijn verleden (voor zover je daar natuurlijk over kunt spreken, want hij is immers nog jong) te weten. Hierdoor krijg je niet alleen een volledig beeld van hem, maar ook – zij het in mindere mate – van zijn familie en zijn vrienden Salman en Fatima. Op basis van wat je over hen te weten komt, kun je alleen maar sympathie voor ze opbrengen. Hassan beperkt zich bij hun karakterisering uitsluitend tot de positieve eigenschappen, hoewel Lalloo door wanhoop gedreven nog wel een andere, maar absoluut begrijpelijke kant van zichzelf laat zien.

De auteur geeft de sfeer waarin alles zich afspeelt buitengewoon goed weer. Zoals de smalle straatjes in de stad, het enorme verschil tussen rijk en arm, hoe er op de ‘onderklasse’ wordt neergekeken, het erbarmelijke bestaan in de steenbakkerij, en ga zo maar door. Ook het gevoel dat de verschillende personages hebben, komt prima over en door wat hen overkomt, leef je als lezer volledig met hen mee en hoop je oprecht dat ze een volwaardig en gelukkig leven kunnen hebben. Schrikbarend zijn de beschrijvingen van de – hoewel verboden – werkzaamheden in de bhatti, waar mensen onder mensonterende omstandigheden slavenarbeid moeten verrichten.

Het is overigens niet alleen kommer en kwel, want de roman heeft eveneens mooie, liefdevolle en aandoenlijke momenten. Soms enigszins feelgood-achting, terwijl daar feitelijk geen enkele sprake van is. In een eenvoudige, open en inlevende schrijfstijl vertelt Hassan over de lotgevallen van een jonge man die zowel met voor- als tegenspoed te maken heeft gekregen. Dit doet ze op een overtuigende en indrukwekkende manier, waardoor De jongen die de vuurvliegjes volgde een debuut is om niet snel te vergeten.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Aisha Hassan
Titel: De jongen die de vuurvliegjes volgde
ISBN: 9789023961864
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
De ansichtkaart lag al bijna een eeuw op het postkantoor te wachten om bezorgd te worden bij Joe Tournier.

Joe is Engeland nooit uit geweest, zelfs London niet. Hij is een Britse slaaf, een van de duizenden in het Franse rijk. Hij heeft werk en een gezin. Maar hij herinnert zich ook flarden van een ander leven, waarin Engels werd gesproken in Engeland, in plaats van Frans. En nu heeft hij een ansichtkaart in handen die lang geleden is geschreven door een vreemde die hem lijkt te kennen.

Joe moet achter de waarheid komen en hij reist van het door de Fransen bezette Londen naar een afgelegen Schots eiland, terug in de tijd, vechtend voor zijn leven en een andere toekomst.

Recensie
In 2022 werd Natasha Pulley, onder andere bekend van haar intrigerende boek Stad 40, genomineerd voor Gold Crown Award voor haar roman The Kingdoms (De letter M, 2025). Ze wordt geprezen om de ingewikkelde plots, historische settings en elementen van magisch realisme die haar werk bevatten. Deze keer is het niet anders, want het verhaal speelt zich af in een Groot-Brittannië dat de Napoleontische Oorlogen van Frankrijk heeft verloren en dus eigenlijk niet meer Brits is. Ze weet overigens niet (meer) waardoor ze geïnspireerd is, maar wel dat ze een verhaal wilde schrijven over een man die een mysterieuze brief ontvangt en in een vuurtoren terechtkomt.

Deze man is Joe Tournier, een Britse slaaf die in dienst is bij zijn Franse meester M. Saint-Marie. Hij heeft werk en is getrouwd met Alice en samen hebben ze een dochter: Lily. Op een dag staat hij op het station van Londen, maar weet zich zo goed als niets van zijn leven te herinneren. Dan ontvangt hij een ansichtkaart die al bijna honderd jaar op het postkantoor lag, ene M. is de afzender. Hij raakt hierdoor geïntrigeerd en wil nu proberen meer over zijn verleden te weten te komen en ook van wie hij deze kaart heeft ontvangen.

Meteen in het eerste hoofdstuk maakt de lezer kennis met Joe Tournier en doordat hij zich niets meer kan herinneren van wat zich vóór dat bewuste moment heeft afgespeeld, word je enigszins nieuwsgierig naar de reden waarom hij zijn geheugen kwijt is en hoe zijn leven tot dusver is geweest. In de loop van de plot maakt de auteur hier uiteraard steeds meer over bekend en dat gebeurt onder andere door middel van allerlei sprongen in de tijd. Door deze regelmatig terugkerende flash forwards en flashbacks moet je, om de kluts niet kwijt te raken, goed bij de les blijven om te voorkomen dat je niet meer helemaal weet hoe alles precies in elkaar steekt. Gelukkig vermeldt Pulley wanneer een en ander plaatsvindt, maar desondanks kan de tijdspanne nog weleens voor een klein beetje verwarring zorgen.

Het uitgangspunt van de roman is op zich niet slecht en de uitvoering daarvan is eveneens naar behoren gedaan, maar bij tijd en wijle heeft de lezer het gevoel dat het allemaal een tikkeltje te veel van het goede is. De al genoemde tijdwisselingen (soms heb je de indruk dat je een tijdreiziger bent), de vele personages en dan ook nog eens de gedachte dat Groot-Brittannië zo goed als volledig in handen van de Fransen is. Dit vergt behoorlijk wat aanpassingsvermogen. Omdat de Napoleontische Oorlogen tamelijk veel invloed hebben op de gebeurtenissen bevat het verhaal allerlei gewelddadige scènes – daar valt immers niet aan te ontkomen. Wat hieruit op valt te maken, is dat de research van Pulley zorgvuldig en nauwkeurig is geweest en daardoor zijn deze frasen over het algemeen realistisch. Van diverse andere fragmenten kan dit niet gezegd worden, die zijn nogal speculatief.

Vanzelfsprekend is de meest in het oog springende persoon Joe, maar een ander personage dat van groot belang is, is Missouri Kite, een soms onbaatzuchtige en bij tijd en wijle niet onsympathieke scheepskapitein, wiens rol van aanzienlijke importantie is in het leven van Tournier. Beiden zijn zonder meer interessante en intrigerende individuen. Ondanks hun inbreng is het zo nu en dan een opgave om geboeid te blijven, want er zijn momenten minder pakken. Dit ligt ten dele aan de schrijfstijl van de auteur, die zowel beeldend, af en toe mooi, maar bij vlagen lastig te duiden is.

Hoewel sommige situaties min of meer waren te voorzien, bevat het boek verschillende wendingen, een enkele verrassing en is er bij gelegenheid een verrassing te bespeuren. Niettemin is De letter M over het geheel genomen een bevreemdende roman die wel wat van de flexibiliteit van de lezer vergt     

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Natasha Pulley
Titel: De letter M
ISBN: 9789026178931
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Drieankerbaai, Zuid-Afrika, 1989. Nu voor de 31-jarige Camille het moment nadert dat ze ouder zal zijn dan haar beroemde moeder Astrid werd, voelt ze haar aanwezigheid sterker dan ooit. Ze beseft dat het tijd is om de waarheid te ontrafelen en de sporen van haar moeder te volgen, in een poging zichzelf te redden.

Recensie
Het schrijven is Janneke Siebelink als het ware met de paplepel ingegeven, want het eerste wat ze hoorde bij het wakker worden, was de typemachine van vader Jan. Toch duurde het nog flinke tijd voor ze haar eerste boek schreef, want pas in 2022 debuteerde ze met Soms sneeuwt het in april. In het najaar van 2025 bracht ze haar derde roman Een verdwaalde zomerdag uit, dat is gebaseerd op de Zuid-Afrikaanse dichter Ingrid Jonker, die dankzij Nelson Mandela in 1994 – bijna dertig jaar na haar overlijden – wereldberoemd werd.

Op 18 juli 1989, op de begraafplaats waar haar moeder Astrid begraven ligt, realiseert de nu eenendertigjarige Camille dat het niet meer zo lang duurt voor ze ouder is dan haar moeder ooit geweest is. Omdat ze haar nooit echt gekend heeft, besluit ze om meer over haar te weten te komen, om te achterhalen wie ze écht was, maar ook om haar sporen te volgen. Hiermee wil ze voorkomen dat ze met onbeantwoorde vragen blijft zitten, maar wil ze eveneens vermijden dat ze in haar voetsporen treedt.

Na een korte inleiding die zich op de sterfdag van Astrid Viljoen afspeelt en waarin haar dochter Camille zich afvraag wat er exact met haar moeder is gebeurd, waarom ze was zoals ze was, springt het verhaal terug naar tientallen jaren eerder en heeft vervolgens een chronologisch verloop naar – opnieuw – die julidag. Door deze opzet krijgt de lezer een bijzonder goed beeld van het leven van niet alleen Astrid, maar eveneens van haar ouders en later ook haar dochter. Aanvankelijk lijkt het boek op een familiegeschiedenis (ten dele klopt dit wel), maar in de loop van de plot verandert dit, waarna Astrid, haar achtergrond en vooral haar levenswandel centraal staan. Logisch, want het gaat immers om Camille’s drijfveer om meer over haar moeder te ontdekken.

Omdat Siebelink diverse waargebeurde feiten in haar roman heeft verwerkt en uiteraard ook omdat hij gebaseerd is op het korte bestaan van Ingrid Jonker – de auteur zelf geeft heel mooi aan dat ze haar leven heeft geleend – komt alles wat erin gebeurt realistisch over. Natuurlijk valt er niet te ontkomen aan de maatschappelijke problemen waar Zuid-Afrika mee te kampen had (en soms zelfs nog steeds), dus onder andere de apartheid en de daarmee verbonden rassenongelijkheid maken deel uit van het verhaal. Dit zijn echter niet de thema’s waarom het voornamelijk draait, want de onderwerpen die heel duidelijk naar voren komen, zijn bijvoorbeeld eenzaamheid, rouw, verlatingsangst en in mindere mate (maar zonder meer belangrijk) psychische problematiek.

De lezer heeft al snel in de gaten dat Siebelink erg beeldend schrijft, maar moet eveneens wennen aan de schrijfstijl, die in eerste instantie nogal afwijkend lijkt, maar waarvan je vlot doorkrijgt dat de zinnen behoorlijk staccato zijn. Toch is het taalgebruik van de auteur bij tijd en wijle erg mooi en met regelmaat zelfs prozaïsch. Hoewel lang niet elke situatie tot vrolijkheid stemt, is het boek absoluut niet zwaar en evenmin moeilijk leesbaar. Desondanks zijn er wel enkele gedeelten die net iets minder aanspreken, waardoor het op die momenten een tikkeltje minder boeiend is. Over het geheel genomen is het verhaal beslist interessant en leeft de lezer met de personages, die alle intrigerend zijn, mee. Tevens hoop je dat de geschiedenis zich niet zal herhalen, dus deze wens levert zowaar een klein beetje spanning op.

Een verdwaalde zomerdag – de titel is ontleend aan een van Jonkers laatste brieven aan schrijver André Brink – is al met al een roman die je voor het overgrote deel in beslag neemt en zo goed als nergens verveelt.     

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Janneke Siebelink
Titel: Een verdwaalde zomerdag
ISBN: 9789026366291
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Robert Langdon wordt onder valse voorwendselen naar Washington gelokt: het epicentrum van de wereldmacht en de stad met de grootste verborgen geheimen uit de geschiedenis. Na aankomst in het Capitool krijgt hij een telefoontje. Peter Solomon, vooraanstaand lid van de vrijmetselarij, filantroop en goede vriend van Langdon, is ontvoerd en verkeert in levensgevaar. Solomons kidnapper wil maar één ding: dat Langdon de codes van het mysterieuze genootschap ontcijfert en de legendarische macht die daardoor vrijkomt aan de kidnapper overdraagt. Langdon kan niet anders dan het spel meespelen. Hij krijgt hulp van Katherine, Solomons zus, een vooraanstaand wetenschapper die de kracht van het menselijk denken bestudeert. Lukt het hen om op hun duizelingwekkende tocht de geheimen van Washington te ontraadselen? Want wat hadden de idealen van de geestelijke vaders van de Verenigde Staten gemeen met de denkbeelden van de vrijmetselarij? En kan die kennis het leven van Solomon en het lot van de wereld redden?

Recensie
Nadat Dan Brown in 2003 wereldwijd doorbrak met de thriller De Da Vinci Code heeft hij nog een aantal boeken geschreven waarin professor Robert Langdon de protagonist is. Het derde deel van de reeks is Het verloren symbool (2009) en deze keer staat de vrijmetselarij en de symboliek binnen dit genootschap centraal. Ter voorbereiding op dit boek, waar hij uitgebreid research voor verricht heeft, ligt een synopsis van ongeveer honderd bladzijden ten grondslag.

Op verzoek van zijn vriend Peter Solomon vertrekt Robert Langdon naar Washington om daar een lezing te geven. Ter plekke komt hij erachter dat hij misleid is en dat Solomon ontvoerd is. De dader neemt contact met hem op en eist dat de professor een aantal codes ontcijfert, met als enige doel de macht te krijgen die daardoor vrijkomt. Langdon heeft geen andere keus dan mee te werken en krijgt daarbij de hulp van Katherine, de zus van het slachtoffer. Zal het hen lukken om de geheime code te ontrafelen en daardoor het leven van Solomon te redden?

Hoewel de scène in de proloog niet volkomen uniek is, maakt deze je zonder meer nieuwsgierig en heerst al een lichte spanning. Vervolgens heeft de auteur een – relatief gezien – korte aanlooptijd nodig om het verhaal goed op gang te laten komen. Eenmaal zover gaat hij echter goed los en voert hij het tempo aanzienlijk op. Wendingen volgen elkaar rap op en in een tijdsbestek van maar tien dagen zijn de vele gebeurtenissen niet van de lucht. Behalve een groot aantal spannende momenten is het regelmatig bijzonder mysterieus. Deze geheimzinnigheid wordt vooral veroorzaakt doordat Langdon een code op moet lossen en als lezer ben je geneigd hem hierbij te helpen. Dit is uiteraard niet te doen, want daarvoor ontbreekt het hem aan de broodnodige decodeerkennis. Toch is het niet onaardig om jezelf de illusie te geven dat het kan en van Brown is het knap dat hij dit bij diezelfde lezer kan bewerkstelligen.

Vanzelfsprekend wordt het grootste deel van het verhaal verteld vanuit het perspectief van Robert Langdon, maar er zijn meer dan voldoende hoofdstukken en fragmenten waarin andere personages leidend zijn. De auteur heeft er niet voor gekozen om erg uitvoerig over ieder van hen uit te wijden, maar zo heel erg is dit niet, want er wordt genoeg over hen verteld om ze te kunnen plaatsen en te karakteriseren. Waar Brown wel veel aandacht aan besteedt, is het vrijmetselaarsgenootschap en diens symboliek. Zonder meer interessant, maar bij vlagen is het weleens taai. Bovendien zorgt de gedetailleerde informatie, waaronder een aantal wetenschappelijke theorieën, bij tijd en wijle voor enige vertraging. Desondanks moet veel wel benoemd worden, want enkele feiten zijn zonder meer van invloed op bepaalde voorvallen.

Omdat alles zich afspeelt in Washington D.C. krijgt je talloze feiten over de hoofdstad van de Verenigde Staten voorgeschoteld. Aan de ene kant is dit fascinerend, want de plaats blijkt allerlei verborgen en onbekende geheimen te bevatten. Aan de andere kant zegt het iemand die hier nooit geweest is ook weer niet zo heel erg veel. Leuk om te lezen is dit overigens wel. Dit geldt eveneens voor de intrigerende (en kritische) hypothesen over God en de Bijbel, die je aan het eind van het boek toch even aan het denken zetten. Vlak daarvoor heeft de auteur overigens nog een enorme verrassing in petto, want over een van de personages wordt iets onthuld wat je niet zag aankomen.

Soms zijn diverse situaties en de gevolgen die daar uit voortvloeien enigszins doorzichtig, maar over de hele linie is Het verloren symbool een enerverende leeservaring waar je in vliegende vaart doorheen jaagt en een grote hoeveelheid spannende momenten kent. Brown heeft het dus opnieuw klaargespeeld.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dan Brown 
Titel: Het verloren symbool
ISBN: 9789024553280
Pagina’s: 510
Eerste uitgave: 2009

Flaptekst
Noord-Ierland, begin jaren zeventig. De spanningen tussen protestanten en katholieken lopen steeds verder op. Na Bloody Sunday, als Britse soldaten dertien ongewapende Noord-Ieren doodschieten, escaleert de strijd tegen de Britse overheersing.

Te midden van dit oplaaiende geweld probeert de Nederlandse veearts Mary Thomas een nieuw bestaan op te bouwen. Voor de liefde is ze naar Noord-Ierland verhuisd, maar haar leven neemt een abrupte wending wanneer ze bij de hoogzwangere boerin Annie McDermot automatische wapens ontdekt. Kort daarop wordt Annie vermoord… en besluit Mary de baby mee te nemen.

Recensie
De eerste thriller die Arjan Alberts onder het pseudoniem A.C. Porter schreef, was De erfgenamen, dat in 2024 verscheen en waarmee hij een jaar later de Hebban Thrillerprijs won. Zijn tweede boek, dat in oktober 2025 werd uitgebracht is De informant en speelt zich af in Noord-Ierland ten tijde van de onlusten tussen de katholieken en protestanten. Omdat de auteur op het moment dat het Goedevrijdagakkoord werd getekend in Dublin werkte en woonde en hier dus het nodige over heeft meegekregen, wilde hij een verhaal vertellen over de periode dat de conflicten het hoogtepunt bereikten.

Dit was aan het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw en de spanning tussen de twee stromingen komen op zondag 30 januari 1972, beter bekend als Bloody Sunday, tot uitbarsting. Op die dag schoten Britse militairen dertien ongewapende Noord-Ierse burgers dood tijdens een vreedzame demonstratie. De Nederlandse veearts Mary Thomas krijgt hier het een en ander van mee, omdat ze met een Noord-Ier is getrouwd en derhalve al geruime tijd in het gebied woont. Verschillende oorzaken zorgen er echter voor dat haar op zich rustige leven niet bij het oude zal blijven.

Voordat het echte verhaal begint, geeft de auteur heel beknopt weer wat zich precies op Bloody Sunday afspeelde. Dit is uiteraard interessante informatie en onlosmakelijk verbonden met de gebeurtenissen die zich destijds – zowel voor als na die bewuste zondag – in Noord-Ierland voordeden. Deze korte inleiding is eveneens van belang voor de plot van deze thriller, waarin uitstekend naar voren komt wat de dertig jaar durende burgeroorlog (ook bekend als The Troubles) voor Noord-Ierse gebied en zijn bewoners heeft betekend. Omdat het boek is gebaseerd op diverse waargebeurde feiten en er eveneens werkelijk bestaande personen in genoemd worden, is het over het algemeen bijzonder realistisch, ondanks dat het voornamelijk volledig fictief is.

Een van de belangrijkste personages is Mary Thomas, maar haar man Seán McQueen heeft eveneens een niet onaanzienlijke en zeker niet te onderschatten rol. De lezer komt derhalve tamelijk veel over hen en hun bezigheden te weten, waaronder bijvoorbeeld enkele onsmakelijke taken van een veearts. Beide protagonisten kunnen – eigenlijk vanzelfsprekend – het verhaal niet alleen dragen, dus zijn nog behoorlijk wat anderen die van grote waarde zijn voor de plot en wat zich daarin voordoet. Ieder van hen heeft zijn/haar eigen inbreng en doet dat met verve. In ieder geval is niemand overbodig, en dat komt lang niet altijd voor.

Het verhaal pakt de lezer vanaf de allereerste bladzijde en intrigeert naarmate de gebeurtenissen vorderen en het einde naderbij komt steeds meer. Dit komt onder andere door het gekozen thema, maar tevens door de talloze plotwendingen, verscheidene actiescènes, een groot aantal ontwikkelingen, waaronder een paar verrassende, en op gezette tijden de spanning, die soms zelfs om te snijden is. De ontknoping, waarin het tempo ook nog eens tamelijk hoog ligt (hier valt sowieso niet over te klagen) is hier misschien wel het ultieme voorbeeld van. Een andere factor die bij dit alles meespeelt, is de sfeer van toen. Porter geeft die prima weer en het is te merken dat hij gedegen onderzoek verricht heeft waardoor je er totaal geen moeite mee hebt je naar die buitengewoon roerige periode te verplaatsen.

De schrijfstijl van de auteur is inlevend, beeldend en ongecompliceerd. Dialogen zijn zoals ze in het echte leven ook gehouden worden en voelen absoluut niet geforceerd aan. Kortom, De informant voelt, mede door de historische achtergrond, voor het grootste deel aan als non-fictie, terwijl het feitelijk zo goed als in zijn geheel verzonnen is. Al met al heeft Porter opnieuw puik werk afgeleverd.     

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: A.C. Porter
Titel: De informant
ISBN: 9789401625395
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Walter Nash is een zachtaardige, gelukkige en succesvolle zakenman met een liefdevol gezin. Hij is nooit boos, houdt niet van wapens en bezit geen bijzondere fysieke kwaliteiten. De schaduwwereld is hem onbekend – totdat op de dag van de begrafenis van zijn vader, een Vietnamveteraan met wie hij geen contact meer had, de fbi bij hem aanklopt. Ze vertellen hem dat het bedrijf waarvoor hij werkt eigenlijk een criminele organisatie is. En ze hebben zijn hulp nodig om die organisatie uit te schakelen.

Nash’ poging om informatie te verzamelen blijft alleen niet onopgemerkt. Wanneer zijn dochter verdwijnt en hijzelf ervan wordt beschuldigd haar te hebben misbruikt, valt zijn perfecte wereld in duigen. Om zijn onschuld te bewijzen moet Walter Nash iemand anders worden: een man van geweld en fysieke kracht, die doelgericht de donkere wereld betreedt die hem alles wat hem dierbaar is heeft afgepakt…

Recensie
Het leven van Walter Nash is heel normaal. Hij heeft een vrouw en dochter, waar hij veel van houdt, een baan die hem voldoening geeft en een salaris waarvan hij bijzonder goed kan rondkomen. Kortom, hij is een gelukkig man. Zijn rustige, en in feite saaie bestaan, verandert op slag nadat hij wordt benaderd door de FBI met het verzoek hen te helpen om het bedrijf waarvoor hij werkt te ontmaskeren als criminele organisatie. Dan verdwijnt zijn dochter en wordt hij er onterecht van beschuldigd dat hij haar heeft misbruikt. Dit noopt hem ertoe om een wereld te betreden die niet de zijne is.

De vraag wat je zou doen als je normale, alledaagse leven van de ene dag op de andere wordt verwoest door krachten waar je geen controle over hebt, was voor David Baldacci – nadere introductie overbodig – een van de drijfveren om een verhaal te schrijven dat hem uitdaagt en waarin hij dingen probeert waarvan hij niet zeker weet of hij het wel kan. Hij ging aan de slag en het resultaat is dat eind 2025 de thriller De val is verschenen, waarin, in tegenstelling tot zijn meeste andere boeken, een heel gewone man de protagonist is.

Die gewone en eigenlijk kleurloze man is Walter Nash, succesvol directeur Acquisities bij investeringsbedrijf Sybaritic. Omdat het verhaal voornamelijk vanuit zijn perspectief wordt verteld, maar ook vanwege de uitvoerige aandacht die de auteur met name in de eerste helft van het boek aan zowel zijn persoonlijke als zakelijke omstandigheden besteedt, krijgt de lezer een behoorlijk goede indruk van hem. Baldacci verzuimt evenmin om relevante – en soms wat irrelevante – informatie over de andere personages te geven. Hierdoor ontstaat dus een prima beeld van de protagonist, maar eveneens van degenen die belangrijk voor hem zijn én van de personen met wie hij te maken krijgt.

Omdat de thrillerspanning tot halverwege achterwege blijft, lijkt er niet zo heel veel te gebeuren, maar dat is slechts uiterlijke schijn. Er doen zich namelijk ruim voldoende ontwikkelingen voor die invloed hebben op het leven van Nash en zijn gezinsleden en het merendeel daarvan is bepalend voor de metamorfose die hij noodgedwongen moet ondergaan. Aanvankelijk kabbelt de plot in een rustig tempo voort, maar vanaf het moment dat Nash’ dochter Maggie spoorloos verdwenen is, wordt de motor aangezet en de snelheid zienderogen opgevoerd. Hoewel de echt spannende situaties hierna ook tot een minimum beperkt blijven – de actievolle ontknoping uitgezonderd – gaan de gebeurtenissen, die sowieso al boeiend waren, steeds meer intrigeren. De lezer raakt derhalve nog meer betrokken bij het wel en wee van de sympathieke Walter.

Baldacci erom bekend dat hij in zijn werk vaak waargebeurde feiten en maatschappelijke thema’s verwerkt en in dit verhaal is het niet anders. Bijzonder diepgaand gaat hij daar echter niet op in – en gezien de aard van het boek hoeft dit ook helemaal niet – maar de onderwerpen zijn herkenbaar en een enkele daarvan is zelfs essentieel voor het verloop van de plot, dat hierdoor enigszins realistisch overkomt. Daarentegen is de verandering die Nash ondergaat begrijpelijk, edoch niet helemaal geloofwaardig. Toch is zijn transformatie absoluut interessant, want je bent er oprecht benieuwd naar of hij als mens eveneens zal veranderen.

Wie verwacht dat aan het eind alles opgelost is en verhelderd wordt, komt bedrogen uit, want de missie die Nash zichzelf heeft gesteld, is nog niet afgelopen. De val, in een prima vertaling van Jolanda te Lindert, sluit namelijk af met een honderd procent open eind en een grote cliffhanger die je vooraf niet had verwacht. De terugkeer, het vervolg dat in mei 2026 verschijnt, zal moeten uitwijzen of Walter slaagt of faalt. In ieder geval is deze eerste kennismaking met hem buitengewoon geslaagd en doet uitzien naar het volgende boek.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: David Baldacci
Titel: De val
ISBN: 9789044938777
Pagina’s: 528
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Charlie en Eve kunnen niet geloven dat het oude, pittoreske huis in de bergen dat ze net hebben gekocht zo spotgoedkoop was. Dan staat er op een dag een man voor de deur. Hij zegt dat hij vroeger in het huis woonde en wil het zijn gezin graag laten zien.

Zodra het gezin binnenstapt, begint een reeks onverklaarbare gebeurtenissen. Wanneer Charlie verdwijnt, verliest Eve haar grip op de realiteit. Is er echt iets mis met het huis of zit het allemaal in haar hoofd?

Recensie
Al zolang hij het zich kan herinneren houdt Marcus Kliewer zich bezig met het schrijven van verhalen. Aanvankelijk alleen als animatie, strip of stokfiguurtje, maar tegenwoordig ook als roman of kortverhaal. Een serie korte verhalen die hij op nieuws- en forumplatform Reddit schreef, was Vroeger woonden wij hier, dat in 2021 de prijs voor het engste verhaal won. Uiteindelijk groeide dit uit tot een volledig boek, waarmee hij in 2025 debuteerde en dat inmiddels ook verfilmd wordt en op Netflix te zien al zijn.

Hierin heeft het jonge koppel Eve en Charlie de hoofdrol. Beide vrouwen hebben kort geleden voor een spotprijs een oud huis in een schilderachtige omgeving op de kop kunnen tikken. Op een koude vrijdagavond – Eve is alleen thuis – staat een gezin van vijf personen voor de deur. Thomas, de vader, vraagt of hij zijn kinderen de woning, waarvan hij zegt er vroeger te hebben gewoond, mag laten zien. Aarzelend stemt Eve toe, en vanaf dan vinden er enkele vreemde en onverklaarbare gebeurtenissen plaats. Als Charlie plotseling verdwijnt, weet ze het even niet meer en vraagt ze zich af of er iets met het huis is of dat alles zich in haar hoofd afspeelt.

Hoewel het uitgangspunt van dit debuut op zich niet eens zo heel erg slecht is, is het evenmin uniek. Er zijn in de loop der tijd immers meer dan genoeg boeken verschenen waarin in huizen onverklaarbare en geheimzinnige gebeurtenissen plaatsvinden. Net als iedere andere auteur geeft Kliewer hier zijn eigen draai aan, maar hij slaagt er slechts mondjesmaat in zich te onderscheiden. Ja, er doen zich vanzelfsprekend verschillende mysterieuze voorvallen voor en sommige daarvan komen inderdaad als heel merkwaardig over, maar in feite zijn ze allemaal – aan het eind van de plot wordt dit in zekere zin zelfs bevestigd – verklaarbaar. De gemoedstoestand van Eve is bijvoorbeeld een van de redenen dat de intentie van de auteur (de lezer een spannend, eng en raadselachtig verhaal voorschotelen) niet het gewenste resultaat oplevert.

Eve en, echter in iets mindere mate, haar partner Charlie zijn de belangrijkste personages, maar de meeste aandacht wordt aan eerstgenoemde besteed. Desondanks kom je betrekkelijk weinig over hen te weten, behalve dat beide vrouwen elkaars tegenpolen zijn en dat Eve niet al te sterk in haar schoenen lijkt te staan. Dit laatste is er wellicht ook de reden van dat ze te zien krijgt wat ze wil zien. Het is dan aan de lezer om er wel of niet in te trappen. Daarnaast is er een bescheiden, maar niet te onderschatten rol weggelegd voor het gezin, want zij zijn immers de aanleiding van de merkwaardige incidenten. Op het bijzondere gedrag van Eve na, is het effect van hun aanwezigheid minimaal, voornamelijk omdat de auteur heeft nagelaten alle mogelijkheden die voor een geheimzinnige en griezelige sfeer kunnen zorgen ten volle te benutten.

Ofschoon de plot diverse wendingen bevat, waarvan sommige nogal voor de hand liggend zijn, is het over het geheel genomen behoorlijk doorzichtig en zijn er tamelijk veel losse eindjes. Nochtans zorgt de auteur in de ontknoping toch nog voor een verrassing, overigens de eerste en enige. In deze slotfase ontstaat zowaar een klein beetje spanning, die eveneens vergezeld gaat met enkele enigszins lugubere scènes. In tegenstelling tot wat wordt gesuggereerd, is er in het boek totaal geen sprake van huiveringwekkende of horrorachtige taferelen. Het komt er goed beschouwd op neer dat alles buitengewoon gezapig is, waardoor er eigenlijk zelden iets te beleven valt.

De schrijfstijl van Kliewer is over het algemeen prettig en beeldend, hoewel er ook momenten zijn waarin dit wat minder tot uiting komt. De desbetreffende fragmenten komen namelijk stroef en steriel over. De goede en zorgvuldige vertaling van Vroeger woonden wij hier, dat vlot en gemakkelijk leest, lag in handen van Lia Belt, maar heeft niet kunnen voorkomen dat het boek niet overtuigt en de lezer verre van omverblaast.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Marcus Kliewer
Titel: Vroeger woonden wij hier
ISBN: 9789021058665
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Al sinds 2002 is De kale berg hét boek voor iedereen die de Mont Ventoux wil beklimmen, per fiets, op skeelers, op loopschoenen of anderszins, alleen of met een groep. Aan de 1910 meter hoge berg in de Provence worden mythische kwalificaties toegedicht. De kale berg bevat verhalen over de ontstaansgeschiedenis van de Mont Ventoux, de flora en fauna, de omliggende dorpen en stadjes en natuurlijk de beklimmingen in de Tour de France. Daarnaast komen de theorie en praktijk van het trainen, trainingsschema’s en praktische tips over het fietsen in de bergen en mooie fietsroutes aan bod. Het boek maakt ook een uitstapje naar het oostelijk gelegen zusje van de Ventoux, de Montagne de Lure.

Recensie
Een van de bergen die het meest tot de verbeelding spreekt, is de in Zuid-Frankrijk gelegen Mont Ventoux. Een van de redenen daarvan is de dood van de Britse wielrenner Tom Simpson, die op 13 juli 1967 tijdens de Tour de France en tijdens de beklimming van de berg, op ongeveer anderhalve kilometer van de top verwijderd, ten val kwam en overleed. Over zijn doodsoorzaak deden en doen overigens allerlei verhalen de ronde, want men heeft niet met honderd procent zekerheid kunnen vaststellen waaraan hij exact overleden is. De beklimming van de ruim negentienhonderd meter hoge Ventoux is de zwaarste die er is en geldt om uiteenlopende redenen als een mythische berg.

Over de berg zijn diverse boeken verschenen en één daarvan is De kale berg, op en over de Mont Ventoux, dat oorspronkelijk in 2002 verscheen en door Lex Reurings en Willem Janssen Steenberg is samengesteld. In het boek, dat in de loop der jaren diverse keren herzien en geactualiseerd is, gaat het hoofdzakelijk om de beklimming van de berg, maar de auteurs besteden eveneens aandacht aan allerlei andere zaken, zoals de geschiedenis van de Ventoux en wat beknopte informatie over de omliggende plaatsen. Deze informatie is een mooie toevoeging en over het algemeen interessant om te lezen, want hierdoor krijg je een gedegen indruk van de omgeving en de berg zelf.

Reurings en Janssen Steenberg brengen eveneens naar voren dat een goed voorbereiding voor de beklimming van de berg het halve werk is. Daarom geven ze nuttige tips en hebben ze enkele trainingsschema’s in het boek opgenomen. Erg handig voor wie plannen heeft om de Ventoux te beklimmen. Adviezen over materiaal en, hoewel in iets mindere mate, voeding zijn dat eveneens, dus ook dit is van toegevoegde waarde. Toch is bepaalde informatie, zoals bijvoorbeeld welk verzet te gebruiken, behoorlijk theoretisch en voor de ‘neutrale’ lezer minder boeiend. Dit geldt tevens voor de beschrijving van enkele fietsroutes, die zijn in feite alleen belangwekkend voor iemand die werkelijk van plan is hier gebruik van te maken.

Een groot pluspunt in het boek zijn de verhalen van ervaringsdeskundigen, dus van mensen die de Mont Ventoux zelf beklommen hebben, op welke manier dan ook. Ieder vertelt over zijn eigen ervaring, hoe hij de klim beleefde en ontiegelijk heeft moeten afzien. De emoties die bij ieder van hen opkwamen, zijn zichtbaar en zelfs enigszins te voelen. Leuk om te zien zijn de foto’s die de auteurs in het boekwerk hebben opgenomen. Hierdoor krijg je een globaal beeld van de berg en zijn omgeving. De kale berg, op en over de Mont Ventoux is vooral bedoeld voor de wielrenner die het plan heeft opgevat om aan de zware onderneming, die de beklimming zonder meer is, te beginnen. In hun doelstelling om hen de informatie te geven die daarvoor nodig is, zijn de auteurs zonder meer geslaagd. Voor ieder ander is dit hoe dan ook een boek dat een beetje inzicht geeft in de mythe rond de Ventoux en het gekkenwerk waar velen zich mee bezig houden.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Lex Reurings & Willem Janssen Steenberg
Titel: De kale berg, op en over de Mont Ventoux
ISBN: 9789400400979
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2002

Flaptekst
Woody groeit op als jongste van drie in een liefdevol gezin in een dorp aan de IJssel. Hij is een vrij en onbevangen kind. Met zijn zus Lara heeft Woody een hechte band die zich moeilijk aan anderen laat uitleggen.

Naarmate Woody ouder wordt maakt zijn onbeschroomdheid plaats voor een knellend zelfbewustzijn. Als zijn zus erg ziek wordt, kiest Woody noodgedwongen voor een positie op de achtergrond. Hij moet zich in één klap volwassen gedragen, maar blijft zitten met onbeantwoorde vragen en puberale hartstocht. Op zoek naar een uitweg ontdekt Woody een eigen recept voor vrijheid.

Recensie
Schrijver, acteur en regisseur Harmen van Liemt heeft diverse publicaties voor dagblad Het Parool geschreven en tevens in enkele tv-producties gespeeld. Op oudejaarsdag 2021 overleed Floor, zijn paar jaar oudere zus, aan de gevolgen van een zeldzame en genetische vorm van longkanker. Zijn eigen ervaringen na en rondom haar dood inspireerden hem tot het schrijven van de debuutroman Lentekind, dat in 2024 is verschenen. Haar overlijden is echter niet het centrale thema, want in het boek gaat tevens over meer vormen van verlies, en over transformatie.

Woody is de jongste telg van het gezin Cohen dat in het Gelderse dorpje Wilp woont. Hoewel de hele familie om elkaar geeft, heeft hij de sterkste band met zijn vier jaar oudere zus Lara. Tijdens zijn tienerjaren worstelt hij met zijn seksualiteit, maar zijn er meer problemen die hem parten spelen. Dan krijgt het gezin met een grote tegenslag te maken, want Lara, die volop van het leven geniet, blijkt longkanker te hebben en de vooruitzichten zijn niet goed. Woody moet nu een manier vinden om hier mee om te gaan.

Nog voordat het verhaal goed en wel begint, wordt de lezer geconfronteerd met een scène van een zware bevalling die hem al meteen de roman, en dus de gebeurtenissen, inzuigt. Onmiddellijk daarna kondigt de protagonist zich aan: de nog erg jonge Woody Cohen, van wie al snel duidelijk is dat hij zich enigszins anders gedraagt dan de meeste kinderen van zijn leeftijd. Hij heeft een levendige fantasie en kan daarom in zekere zin wel beschouwd worden als een dromer. Naarmate de plot vordert krijg je een steeds beter beeld van hem en dan merk je ook dat hij zich ten opzichte van anderen anders en stoerder voordoet dan hij werkelijk is. Het is glashelder dat hij, met name tijdens zijn puberteit, worstelt met zijn identiteit en zijn seksuele gevoelens. Van Liemt beschrijft dit op een realistische en voorstelbare wijze.

Ondanks dat de roman volledig vanuit Woody’s perspectief wordt verteld – hierdoor leer je hem overigens erg goed kennen – komt de lezer eveneens ruim voldoende te weten over het gezin Cohen en leef je als het ware met hen mee. Wat zij doen en wat hen overkomt, is uit het leven gegrepen en veel situaties (volledig of ten dele) zijn herkenbaar en natuurgetrouw. Eigenlijk heb je nergens het gevoel dat wat zich voordoet fictief is. Op zich is dit natuurlijk niet vreemd, want veel is immers autobiografisch getint. Opvallend, en zonder meer mooi, is de verstandhouding die Woody met zijn zus Lara heeft, soms lijkt het erop dat hij haar meer toevertrouwt dan zijn ouders.

De schrijfstijl van Van Liempt is buitengewoon vlot, eigentijds, beeldend en de vele gebeurtenissen lopen vloeiend in elkaar over. Het gevoel dat bij de verschillende personages leeft, brengt hij prima over op de lezer. De ene keer is dit bijvoorbeeld een lach, de andere keer weer een traan. De meest aangrijpende momenten doen zich uiteraard voor wanneer de ziekte van Lara zich openbaart, hoe de Cohens daarmee omgaan en hoe dit hen dichter bij elkaar brengt. Je realiseert je op die momenten dan weer dat het leven in feite maar kort en betrekkelijk is en dat je ervan moet genieten zolang het mogelijk is.

Behalve de ziekte van Lara en de identiteit van Woody bevat de roman nog diverse andere thema’s. Denk hierbij onder andere aan religie (in dit geval het wel of niet belijden van het joodse geloof), verlies in het algemeen en in bepaald opzicht ook wel de toneelwereld. Alles tezamen is dit een interessante combinatie waardoor Lentekind een debuut is dat zonder meer boeit en tevens nog wel even blijft doorwerken.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Harmen van Liemt
Titel: Lentekind
ISBN: 9789402321227
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2024

Flaptekst
Cassie Raven weet dat mensen haar baan maar raar vinden – waarom zou iemand lijken opensnijden? Maar zij weten niet wat Cassie wél weet, namelijk dat de doden gewillig prijsgeven wat er met hen is gebeurd. Ze heeft al vele lichamen op haar snijtafel gehad, maar ze hoefde nog nooit het mes te zetten in iemand die ze kende. Iemand die heel veel voor haar betekende. De patholoog zegt dat haar dood een ongeval was. Maar het lichaam vertelt Cassie een ander verhaal…

Recensie
Op de vraag waarom A.K. Turner schrijfster is geworden, antwoordt ze in interviews meestal dat ze op erg jonge leeftijd al verhaaltjes, gedichten en toneelstukken schreef. Het waarheidsgehalte hiervan is geen honderd procent, want als kind was ze, volgens eigen zeggen, namelijk een onverbeterlijke leugenaar. Toch is ze op latere leeftijd gaan schrijven en onder het pseudoniem Anya Lipska publiceerde ze samen met twee andere auteurs drie misdaadromans. Onder haar eigen naam bracht ze in 2023 het eerste deel van een serie met Cassie Raven uit: Lichaamstaal.

Cassie Raven werkt als obductie-assistent in het mortuarium en wordt door de meeste mensen nogal zonderling genoemd. Haar werk, maar ook haar uiterlijk zijn hier de oorzaak van. Men weet echter niet dat ze op een respectvolle manier met de doden omgaat en dat de lichamen prijsgeven wat er met hen is gebeurd. Op een dag moet ze een autopsie uitvoeren op een vrouw die veel voor haar betekend heeft. Hoewel de patholoog aangeeft dat ze door een ongeval om het leven gekomen is, heeft Cassie haar twijfels, onder andere omdat het lichaam van deze vrouw iets anders vertelt.

Over het algemeen impliceert het eerste deel van een serie dat één of meer personages aan de lezer moeten worden voorgesteld. Logisch – en uiteraard noodzakelijk – want daardoor weet je met wie je te maken krijgt. Voor de introductie van protagonist Cassie Raven geldt dit eveneens, maar haar ‘voorstelrondje’ neemt wel erg veel tijd in beslag. Het voordeel hiervan is dat je haar behoorlijk goed leert kennen, het nadeel is echter dat het erg lang duurt tot de eerste echte thrillerkenmerken zich openbaren. De auteur besteedt bijzonder veel aandacht aan de werkzaamheden en achtergrond van de jonge vrouw, en hoe interessant dit ook is, spanning levert zoiets niet op, ondanks dat er wel enkele bijzondere voorvallen plaatsvinden.

Naast Raven maakt ook brigadier Phyllida Flyte haar opwachting. Zij heeft een kleinere rol, maar die doet er echter wel toe. Uit haar verhaallijn, die grotendeels met die van Cassie te maken heeft, blijkt dat ze eveneens een verleden heeft dat haar nog steeds parten speelt. Hoewel beide vrouwen elkaars tegenpool zijn, zijn ze ieder op hun eigen manier intrigerend en een toekomstige samenwerking kan op basis van diverse ontwikkelingen niet uitgesloten worden. Turner heeft beiden tamelijk goed uitgewerkt. Voor veel overige zaken geldt dit in feite ook wel, maar in iets mindere mate. Het is te merken dat de auteur zich heeft laten informeren door deskundigen, want zaken waar lezers weinig of geen kennis van hebben, worden adequaat beschreven.

Het verhaal bevat een aantal wendingen, maar de meeste doen zich in de ontknoping voor. In die eindfase bespeur je tevens een paar verrassingen en beleeft de spanning zijn hoogtepunt. Dat is overigens niet zo heel erg moeilijk, want het grootste deel van de plot is wat dat aspect betreft niet zo opzienbarend. Een leuke en originele vondst is dat een mortuarium deel uitmaakt van de setting en dat een opmerkelijke, maar niet onsympathieke obductie-assistent een van de protagonisten is. Desalniettemin herkent de lezer wel enkele thrillerclichés, maar daar valt tegenwoordig nauwelijks aan te ontkomen. Ze blijven evenwel tot een minimum beperkt en zijn niet storend. Een paar Latijnse vaktermen zijn dit in bepaald opzicht wel, want op sommige momenten zijn ze overbodig omdat er een uitleg ontbreekt of een Nederlandstalig alternatief voorhanden is.

Lichaamstaal is over het geheel genomen een goed geschreven boek met een protagonistenduo waar wel muziek in zit. Ondanks een plezierige leeservaring is de spanning ondermaats en zijn er te weinig verrassingen. Dit neemt niet weg dat de start van de serie mogelijkheden biedt. Het is aan Turner die te benutten.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: A.K. Turner
Titel: Lichaamstaal
ISBN: 9789026364990
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2023