Val dood – Jens Lapidus

val dood
Beschrijving
De erfenis wordt doorgegeven. Van vader op dochter. Van zus op broer. De attitude, de eer, de macht. Bloedgeld, ongeacht waar het vandaan komt, wordt witgewassen ? mits de juiste persoon wordt gevonden. JW heeft zijn tijd in de gevangenis goed besteed en zint op een grootse comeback.

Jorge is zijn nieuwe, saaie bestaan als verkoper van lattes en cappuccino?s al spuugzat. Het luxeleventje lonkt als hij zijn laatste grote deal aan het plannen is. Dit keer gaat het om serious shit, schunnig veel geld. Maar een undercoveragent is diep doorgedrongen in de Stockholmse onderwereld en komt dichterbij. Dichter bij Jorge. Dichter bij JW.

Op hetzelfde moment blijkt dat iemand het op de Godfather zelf heeft gemunt, Radovan Kranjic. Want hoe zou het zijn als Radovan is uitgeschakeld? Wie wordt dan de nieuwe koning van Stockholm – of koningin?

De technieken variëren: bescherming, beroving, coke, pooieren? Maar de jacht op geld gaat door en het verlangen naar macht en een zorgeloos leventje op een warme, zonnige plek wordt sterker. Het doel? Snel geld, life deluxe.

Recensie
Val dood, het laatste deel van de Stockholm-trilogie, heeft dezelfde opzet als de twee voorgaande delen: drie hoofdpersonages, drie verhalen. Twee van deze personages, Jorge Salinas en Martin Hägerström, kennen we uit een van de voorgaande delen. Het derde is in feite nieuw: Radovan Kranjic’ dochter Natalie. Daarnaast komen ook de andere personages uit de eerste delen aan bod.

Het verhaal speelt zich vijf jaar later af dan het eerste deel van de trilogie. Jorge heeft een koffieshop, maar heeft eigenlijk genoeg van dat eentonige bestaan. Hij krijgt een aanbod om een grote slag te slaan en gaat daar op in. Hägerström krijgt het verzoek om als undercoveragent Johan ‘JW’ Westlund in de gaten te houden. Want JW wordt er nog steeds van verdacht op grote schaal geld wit te wassen. Natalie is getuige van een aanslag op haar vader, die ze adoreert. Ze zweert wraak op de dader van deze aanslag. Maar kan ze de gevolgen wel overzien?

Door het concept dat Jens Lapidus in de trilogie hanteert valt er over dit boek niet zo heel erg veel nieuws te zeggen. Het is geschreven in de inmiddels bekende Lapidus-schrijfstijl: korte krachtige zinnen en goede dialogen. De al bekende karakters worden weer iets verder en diepgaander beschreven, maar ook de nieuwe personages worden prima uitgewerkt.

Het verhaal in Val dood gaat in feite verder waar Snel geld en Bloedlinkzijn geëindigd. Daarom wordt ook in dit boek regelmatig verdergegaan op gebeurtenissen die in de twee eerdere delen voorkwamen. Hoewel het boek goed afzonderlijk van de eerste twee gelezen worden, is het, alleen al vanwege die verwijzingen, wel beter om de boeken in volgorde te lezen. Dan valt alles beter te plaatsen.

In het boek komen spannende momenten voor, maar niet zo veel dat je op het puntje van de stoel en met ingehouden adem zit te lezen. Dat geeft ook nu weer niet. Want het verhaal blijft de aandacht van de lezer vasthouden. Dat is een prima kwaliteit van Lapidus.

Met het schrijven van deze trilogie heeft Lapidus de lezer een kijkje gegeven in de onderwereld van Stockholm. Een onderwereld die gevoelige maar vooral zijn harde kanten heeft. En na het lezen van deze drie boeken denk je wel dat Lapidus nog veel meer over die duistere kant van Stockholm kan schrijven. Maar misschien is wel het goed dat Val dood, om kwaliteitsverlies te voorkomen, het laatste deel uit die trilogie is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jens Lapidus
Titel: Val dood
ISBN: 9789400502949
Pagina’s: 431
Eerste uitgave: 2011

Dromen over schrijven

schrijven

Nog niet zo heel erg lang geleden hoorde ik het. Ongeveer een miljoen Nederlanders droomt ervan een boek te schrijven. Dat bericht is niet zo heel erg nieuw. Want in 2007 stak die droom de kop al op. Blijkbaar wordt het ieder jaar om en nabij de boekenweek even wakker en maakt het ons deelgenoot van die diepgekoesterde wens van al die collega-landgenoten.

Natuurlijk heb ik, en dan vooral tijdens het lezen van een boek, ook wel eens gedacht dat het wel leuk zou zijn om een boek te kunnen schrijven. Daarbij realiseerde ik me dan wel direct dat het schrijven van een roman of thriller niet voor mij is weggelegd. Omdat er volgens mij best nog wel wat bij komt kijken om een goed boek af te kunnen leveren.

Je moet tijd hebben, of er in ieder geval voldoende tijd voor nemen. Want met alleen een idee en een dosis fantasie kom je er in mijn ogen niet. Je zult research moeten doen, je gaan verdiepen in de personages die je in je boek wilt laten voorkomen, misschien zelfs, maar dat hangt van het soort boek af, veel observeren. En dan zijn er vast nog wel meer zaken waar je rekening mee moet houden.

Ooit, maar dat is dan alweer écht ooit, heb ik een boekje gekocht. Schrijven over reizen heet het. Het boekje heb ik nog steeds, ik heb het voor ongeveer de helft uitgelezen. Maar doe er verder niets meer mee. Destijds heb ik het aangeschaft omdat ik mijn reisdagboeken wat minder oppervlakkig wilde laten zijn. Het moest voor mij wat boeiender en beeldender zijn.

Want, en dat merkte ik al gauw, zelfs het schrijven van een relatief kort reisdagboek kan al lastig zijn. Laat staan het op papier zetten van een reisverhaal of ander kort verhaal. Dat gaat nog een stapje verder. Mijn schrijfaspiraties, voorzover die al aanwezig waren, heb ik ver, maar dan ook heel ver weggestopt. Voor mij geen korte reis- of andere verhalen. En zeker geen roman of ander boek. Ik houd het daarom maar alleen bij het schrijven van een enkel blogartikel of recensie. En dat is vaak al lastig genoeg.

En jij? Wat zijn jouw -eventuele- schrijfdromen?

 

Bloedlink – Jens Lapidus

bloedlink
Beschrijving
Thomas Andrén, een corrupte politieagent met huwelijksproblemen, gaat zonder toestemming van zijn superieuren op zoek naar de identiteit van een onherkenbaar verminkt lijk. Wanneer hij geschorst wordt, treedt hij als uitsmijter en wapendeskundige in dienst van de Stockholmse maffiabaas Radovan. Zo komt hij de voormalige huurling Niklas Brogren op het spoor, wiens persoonlijke missie het is om mannen die vrouwen mishandelen een lesje te leren. De paden van Thomas en Niklas kruisen elkaar op een in het diepste geheim gehouden feest, waar machtige mannen zich laten bedienen door illegale prostituees. Terwijl Thomas langzaam maar zeker doordringt in de smerigste politieke cover-up uit de Zweedse geschiedenis, slijpt Niklas zijn messen…

Recensie
Het tweede deel van de Stockholm-trilogie, Bloedlink, heeft dezelfde opzet als het eerste deel. Drie verhalen, drie hoofdpersonages waar deze verhalen om draaien. De belangrijkste personages in dit deel zijn Thomas Andrén, een politieman die het niet altijd even nauw neemt met de voorgeschreven politieregels, Mahmud, een Arabier die zich bezighoudt met de drugscriminaliteit en Niklas Borgren, een voormalige huurling die voor eigen rechter speelt.

Thomas wordt met zijn partner naar een appartementencomplex gestuurd waar een zwaar toegetakeld lichaam van een dode man wordt gevonden. Omdat deze moord hem intrigeert, start hij een eigen onderzoek. Aanvankelijk alleen, maar later met politie-inspecteur Hägerström. Mahmud heeft snel een flinke som geld nodig en doet daarom een klusje voor de Joegoslavische maffiabaas Radovan Kranjic. Na dat klusje wil Mahmud niet meer voor hem werken, maar de Joego’s staan niet toe dat hij hen verlaat. Niklas trekt zich het lot van mishandelde vrouwen steeds meer aan en wil hen helpen. Daarin wordt hij steeds fanatieker, verliest daardoor de realiteit uit het oog en draait door.

Net als het eerste boek uit de trilogie speelt ook dit deel zich af in de onderwereld van de Zweedse hoofdstad Stockholm. In ieder afzonderlijk verhaal wordt het belangrijkste personage uit dat verhaal uitvoerig beschreven. Daardoor leer je hen goed kennen. En begin je, omdat ze zo gewoon en menselijk overkomen, zelfs sympathie voor hen op te brengen.

Aan de schrijfstijl heeft Lapidus in dit deel niets veranderd. Korte, krachtige zinnen en ook wordt weer veel straattaal gebruikt. Dit laatste is niet storend want het hoort bij de setting van het verhaal en het milieu waarin vooral Mahmud zich verkeert. De korte zinnen zorgen er overigens voor dat het verhaal zich in een redelijke snelheid afspeelt waardoor het verhaal een goed tempo heeft.

Hoewel Bloedlink dus het tweede deel uit de trilogie is, is het als afzonderlijk boek goed te lezen. Er wordt af en toe verwezen naar voorvallen die in deel één hebben plaatsgevonden en ook naar personen die in dat deel voorkwamen, maar Lapidus geeft telkens een goede uitleg van die situatie of dat personage.

Het boek staat niet bol van spanning, maar deze spanning is wel degelijk aanwezig. Zelfs meer dan in het eerste deel. De verhalen, waarin de lijnen overigens steeds meer samenkomen, zijn een stuk boeiender. En als ze eenmaal samengekomen zijn, wordt er ook nog eens voor een prima climax gezorgd.

Dit alles maakt dat Bloedlink een stuk beter is dan Snel geld en daarmee heeft Lapidus aangetoond dat hij zijn prima debuut een waardig vervolg heeft gegeven. Het derde deel (Val dood) kan eigenlijk nu al niet meer stuk.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jens Lapidus
Titel: Bloedlink
ISBN: 9789400502956
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2013

Hemel boven Londen – Håkan Nesser

hemel boven londen
Beschrijving
De zeer vermogende Leonard Vermin heeft nog maar een paar weken te leven. Met zijn partner Maud is hij in Londen voor een afscheidsetentje waarvoor ook Mauds kinderen zijn uitgenodigd. Hoewel het etentje bruut wordt onderbroken, lukt het Leonard uiteindelijk toch zijn testament voor te lezen, en daarmee verrast hij iedereen. Is Leonard wel wie hij zegt te zijn?

Recensie
Leonard Vermin, een vermogend man, is ziek. Hij weet dat hij niet lang meer te leven heeft. Omdat hij. toen hij een stuk jonger was, een tijd in Londen heeft gewoond, heeft hij zijn partner Maud en haar kinderen daar uitgenodigd voor een afscheidsetentje. Tijdens dit etentje wil hij zijn testament voorlezen. Zijn familie heeft hoge verwachtingen van de erfenis, maar Leonard weet hen te verrassen.

In het eerste deel van Hemel boven Londen, het boek heeft in totaal zes delen, maken we kennis met de belangrijkste personages. Deze personages worden uitgebreid en daardoor zeer goed uitgewerkt. De lezer krijgt daardoor het gevoel hen te kennen.

Het karakter waar het voornamelijk om draait is Leonard Vermin. Daarom, maar ook omdat het belangrijk is voor het verhaal, wordt de jonge Vermin eveneens beschreven. Hij woont in Londen, ontmoet de Tsjecho-Slowaakse Carla en wordt verliefd op haar. Door haar rolt hij in het spionagenetwerk waar Carla deel van uitmaakt.

Nu Leonard bijna aan het eind van zijn leven is, kijkt hij terug op zijn jaren in Londen. Dit doet hij door ‘het gele notitieboek’ te lezen. Daarin heeft hij opgeschreven hoe hij die tijd in Londen ervaren heeft en wat hij heeft meegemaakt. De hoofdstukken over het gele notitieboek zijn die met de meeste spanning. In de rest van het boek ontbreekt deze volledig.

Dat die spanning niet aanwezig is, is geen probleem. Het verhaal is dermate intrigerend dat het blijft boeien. Omdat ook steeds meer stukjes van de puzzel worden opgelost weet Nesser de aandacht van de lezer vast te houden. Je wordt steeds nieuwsgieriger naar dat testament, maar ook naar de persoon Vermin.

Het verhaal leest niet overal even gemakkelijk. Dat komt wellicht door de soms wat moeilijkere woorden die gebruikt zijn, maar ook door de schrijfstijl van Nesser. Want het ene moment speelt zich in het heden af, het andere moment weer in het verleden. Toch is dat, zeker als je er eenmaal aan gewend bent, niet hinderlijk. Het perspectief blijft immers altijd behouden.

Er zijn helaas wat dingen die wat onderbelicht blijven. Bijvoorbeeld de rol van ‘The watch killer’ en die van Lars Gustav Selén. De eerste komt mondjesmaat voor in het verhaal en had in feite achterwege kunnen blijven. De tweede wordt wel goed uitgewerkt, heeft ook een duidelijke rol, maar die rol blijft uiteindelijk vaag en laat na het uitlezen van het boek wel een vraagteken achter.

Nesser heeft van Hemel boven Londen gezegd dat dit een roman is. Daar heeft hij gelijk in en is de keuze van de uitgever om het boek te bestempelen als een literaire thriller volkomen uit de lucht gegrepen. Toch hoeft dat absoluut geen reden te zijn om het boek te laten liggen. Want al met al is het een prima boek. Alleen misschien niet wat je van Nesser zou verwachten.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Håkan Nesser
Titel: Hemel boven Londen
ISBN: 9789044532470
Pagina’s: 531
Eerste uitgave: 2015

Handtekeningenjacht

De boekenweek van dit jaar ligt inmiddels een tijdje achter ons. Ter promotie van hun boek waren diverse schrijvers in, ook weer diverse, boekhandels aanwezig. Begrijpelijk, want ze willen uiteindelijk dat hun boek, waar ze vaak lange tijd aan geploeterd hebben, verkoopt. En wat is nu beter voor de verkoop van je boek dan lijfelijk aanwezig zijn.

Ook geven schrijvers wel eens lezingen. Dit doen ze vooral in bibliotheken. Waarover die lezingen precies gaan weet ik niet. Ik kan het wel raden, maar ben zelf nooit bij een lezing van een auteur aanwezig geweest. Misschien toch eens doen als ik in de gelegenheid ben.

Na afloop van die lezingen en ook tijdens de promotiemomenten in boekwinkels kunnen bezoekers een van huis meegenomen of in de winkel gekocht boek door de schrijver laten signeren. De bezoeker staat dan in de rij om een handtekening van de auteur te bemachtigen. Al dan niet hun favoriete.

Eenmaal thuis belandt het boek in de boekenkast. Een nieuw boek wordt misschien eerst nog gelezen, maar wordt uiteindelijk toch tussen al die andere boeken geplaatst. Om er vervolgens zo goed als nooit meer naar om te kijken.

Aan die handtekeningmomenten doe ik ook niet mee. Voor mij heeft een handtekening in een boek niet zo heel erg veel toegevoegde waarde. Ten eerste heb ik niet de behoefte om daarvoor in een rij te gaan staan en ten tweede zal ik zo’n handtekening ook nooit meer gaan bekijken.
handtekening2

Dat wil overigens niet zeggen dat ik geen enkel boek heb waar een handtekening van een schrijver in staat. Dat heb ik wel, en bij mijn weten maar één. Ik heb niet actief achter die handtekening aangejaagd. Verre van zelfs. Want het boek is een door mij gewonnen exemplaar waar de handtekening in was gezet. Dat laatste is dan leuk, maar meer ook niet.

Wat doe jij als het om een handtekening van een schrijver gaat?

Liever geen applaus voor ik leef – Sander van Leeuwen

liever geen applaus
Beschrijving
Het leven van de twintiger Thomas zit op slot. Hij heeft het gevoel een toevallige bijkomstigheid te zijn van andere levens. Zijn dagen zijn een aaneenschakeling van herhalingen. Thomas probeert zichzelf wanhopig in beweging te zetten, maar er verandert niets.

Dan krijgt hij een brief van een meisje dat hij niet kent: Anna. Ze woont in Schotland en stuurt hem zeer persoonlijke ontboezemingen. Thomas kan het tegen wil en dank niet laten om terug te schrijven, en er ontstaat een briefwisseling. De brieven worden steeds somberder, alles in Anna’s leven lijkt zwart te zijn. Het doet Thomas denken aan zijn beste vriend Frank, die een aantal jaren geleden uit het leven stapte. Op een dag vraagt Anna Thomas om haar op te zoeken. Dat is de vonk die hem eindelijk tot leven wekt: gedreven door schuldgevoel over de geschiedenis van Frank, besluit hij te gaan. Hij moet Anna redden. Maar zo eenvoudig blijken de zaken niet te liggen.

Recensie
Thomas is nog maar vierentwintig jaar oud maar zijn leven hangt aaneen van dezelfde dagelijkse handelingen. Kortom, het is een sleur. Hij woont samen met Eva, maar vraagt zich af of hij wel verder met haar kan. ’s Avonds werkt hij als schoolschoonmaker en overdag hangt hij een beetje rond op de bank. Hij weet dat hij moet veranderen, hij wil dat ook wel, maar hij kan het niet.

Op een dag ontvangt hij een brief van de voor hem onbekende in Schotland wonende Anna. Thomas wil niet terugschrijven, maar doet het toch. Vervolgens onderhouden ze een regelmatige correspondentie en de brieven van Anna worden persoonlijker, maar ook somberder. Naar aanleiding van een laatste brief van Anna hakt Thomas de knoop door: hij gaat Anna helpen. Haar moet niet hetzelfde gebeuren als zijn vriend Frank, die een aantal jaren eerder een eind aan zijn leven maakte.

Liever geen applaus voor ik leef is de debuutroman van Sander van Leeuwen. Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste deel wordt het personage Thomas uitgediept en leren we hem kennen. Dat is geen feest, want Thomas heeft een vrij slecht zelfbeeld. Vindt zichzelf kleurloos, wit. Dat wordt in de eerste paar hoofdstukken wel duidelijk.

Toch neemt Thomas een besluit, tot verrassing van zichzelf. Hij gaat tot actie over. En die actie vindt plaats in het tweede deel van het boek. Deel één van het boek las al vlot en prettig, het tweede deel doet daar een schepje bovenop. Dan wordt het tempo een stuk hoger en ontstaat er zelfs een bepaald soort spanning.

Een leuke vondst van Sander van Leeuwen zijn de regels uit songteksten die in het hele boek voorkomen. Deze regels staat waar ze het beste tot hun recht komen en verwijzen naar de voorgaande tekst. En dan vooral naar de gedachten die Thomas heeft.

Sterk in het boek zijn de zinnen waarin met taal wordt gespeeld. Zo is een file geen file maar ‘…aan de andere kant van de middenberm de dagelijkse massa leaseauto’s die een stille tocht leken te houden‘ en ook ‘Ik wil een druppel blijven. Maar het is eenzaam als druppel wanneer je al het water voorbij hoort razen.’. Dit zijn twee voorbeelden, er zijn er meer.

Gedurende het verhaal zie je de figuur Thomas ook veranderen. Hij wordt van een kleurloos individu, wit noemt hij dat zelf, een persoon die meer kleur krijgt, die weet wat hij wil. Dat is het gevolg van zijn besluit Anna, die zichzelf overigens zwart vindt, te helpen. Samen zijn ze yin en yang.

Na het lezen van het boek krijg je niet de indruk dat Liever geen applaus voor ik leef een debuut is. Dat is een groot compliment aan Sander van Leeuwen. Het boek is dan ook een aanrader. Voor iedereen die van een roman houdt, maar ook wat psychologie daarin niet schuwt.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sander van Leeuwen
Titel: Liever geen applaus voor ik leef
ISBN: 9789029090421
Pagina’s: 254
Eerste uitgave: 2015 (verwacht op 2 april 2015)

Muziek en literatuur

Naast lezen houd ik ook van muziek. Tijdens dat lezen, maar ik luister het ook tijdens andere bezigheden. Er gaat dan ook geen dag voorbij die ik muziekloos doorbreng. Dat zou ik niet kunnen. Ten eerste is het me dan te stil, maar ik luister het ook om te ontdekken. Nieuwe artiesten, nieuwe albums, nieuwe stijlen. En zo is er nog wel wat meer te bedenken. Het is eigenlijk niet veel anders dan het lezen van het debuut van een nieuwe schrijver. Ook dat is in feite een ontdekkingstocht.

Omdat ik van beide houd, bedacht ik een tijdje geleden dat er vast muziek moet zijn die verwijst naar de literatuur. Of dat een nummer op een andere manier boekgerelateerd is. Het eerste nummer waar ik aan dacht is ‘The book of love’ van Gavin James. Dit nummer gaat niet zozeer over een fysiek boek, het is eerder overdrachtelijk bedoeld. Maar toch…

muziek en literatuur1

Daarna ben ik verder gaan denken. Want er zijn ook artiesten die titels van boeken in hun nummers of albums hebben verwerkt. Een goed voorbeeld van een nummer is ‘Wuthering heights’ van Kate Bush. Dit is gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë. Kate heeft het nummer, dat grotendeels bestaat uit citaten van de hoofdpersoon Catherine Earnshaw, geschreven nadat ze de verfilming van het boek had gezien.

Ook Lou Reed heeft zich laten inspireren door een schrijver. En ook niet de eerste de beste: Edgar Allen Poe. Op zijn conceptalbum ‘The Raven’ beschrijft Reed de korte verhalen en gedichten van Poe. Zowel in woord als muziek. Lou Reed is overigens niet de enige artiest die zich door Poe heeft laten inspireren.

De Haagse rockband Golden Earring heeft zich met het nummer ‘Twilight zone’ laten inspireren door Robert Ludlum’s ‘The Bourne Identity’. Het nummer is tot geschreven nadat George Kooymans het boek gelezen had.

Behalve bovenstaande voorbeelden zijn er nog veel meer artiesten die een boek als inspiratiebron hadden. Een aantal daarvan heb ik hieronder vermeld:

  • Nirvana – Scentless Apprentice (Das Parfum – Patrick Süskind)
  • Bruce Springsteen – The Ghost of Tom Joad (The grapes of wrath – John Steinbeck)
  • Muse – Resistance (1984 – George Orwell)
  • The Nits – Nescio (de naam van de schrijver)

Hieruit blijkt meer weer eens dat veel artiesten de literatuur als inspiratiebron aanwenden om zelf een of meer nummers te kunnen schrijven.

Laat jij je inspireren en zo ja, waardoor?

Een heel mooi meisje – Julián López

Opmaak 1
Beschrijving
Een jongetje, de verteller van dit verhaal, kan niet stoppen met kijken naar de mooie jonge vrouw die zijn moeder is. Hun leven samen is gevuld met rituelen en patronen: ze kleden zich mooi aan om naar een chique theesalon te gaan, wandelen door de botanische tuin, bereiden met zn tweeën een maaltijd en maken samen een marsmannetjespak.

Maar de moeder, een alleenstaande, sensuele en schijnbaar zelfverzekerde vrouw, sluit zichzelf ook op in de badkamer om daar te huilen, ze ontvangt mysterieuze telefoontjes en verdwijnt soms urenlang zonder enige uitleg. Tot het verhaal een dramatische wending neemt.

Recensie
Een heel mooi meisje. Een boek dat ik voor de boekencommunity Dizzie mocht recenseren. Om deze reden kan ik mijn recensie niet hier plaatsen, maar bij Dizzie is wel te lezen wat ik van het boek vond.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Julián López
Titel: Een heel mooi meisje
ISBN: 9789023490951
Pagina’s: 192
Eerste uitgave: 2015

Snel geld – Jens Lapidus

snel geld
Beschrijving
In Stockholm, waar de decadente bovenwereld en de rauwe onderwereld van Zweden nauw met elkaar verbonden zijn, verdwijnt een jonge vrouw spoorloos en kruisen de wegen van drie jonge mannen elkaar. Mrado is een Joegoslavische huurling die de voogdij over zijn dochtertje probeert te krijgen. Jorge is een drugsdealende latino die uit de gevangenis ontsnapt. De ambitieuze student JW ten slotte zoekt koortsachtig manieren om zijn dure levensstijl te kunnen blijven betalen. Alledrie zwichten ze voor de destructieve lokroep van de cocaïnehandel. Net als de jonge vrouw dromen ze van een beter leven, maar dan hebben ze wel geld nodig. Veel geld. En snel.

Recensie
Jorge Salinas Barrio, Johan Westlund (JW) en Mrado Slovovic zijn de drie sleutelfiguren in Snel geld, het eerste deel van de Stockholm trilogie. Jorge is een drugsdealer die spectaculair uit de gevangenis is ontsnapt. JW een student die niet tevreden is met zijn huidige levensstandaard en zo snel mogelijk rijk wil worden. Mrado een Joegoslavische huurling en keiharde crimineel die nergens voor terugdeinst.

Na zijn ontsnapping probeert Jorge uit handen van de politie te blijven, kan geen afscheid nemen van zijn criminele leven, wil het liefst het land uit, maar wil ook op jacht naar de Joegoslaven die ervoor zorgden dat hij gevangen zat. JW werkt als taxichauffeur, maar vindt zijn inkomen niet voldoende om te leven zoals hij wil. Daarom verkoopt hij, aanvankelijk op kleine schaal, cocaine. Mrado neemt binnen de Stockholmse onderwereld een vrij hoge positie in, maar hij wil meer. Wordt gedegradeerd en zint op wraak.

Het verhaal speelt zich vooral af in de onderwereld van Stockholm. Jens Lapidus geeft daarvan een aardig en realistisch overkomende beeld. Wel kun je je afvragen of het allemaal inderdaad zo erg is als wordt beschreven. Zo ja, dan lijkt Stockholm een niet erg veilige stad.

De hoofdstukken hebben afwisselend iedere keer een van de drie belangrijkste personages als hoofdpersoon. De lezer leert hen daardoor vrij goed kennen. Het is al vrij snel duidelijk dat de drie met elkaar te maken krijgen, maar die kennis is niet nadelig voor het verhaal. Het is juist wel interessant om te lezen hoe die stappen worden gemaakt.

De schrijfstijl van Lapidus is wat ongebruikelijk en het is daardoor, zeker in het begin, wel even wennen. Door deze manier van schrijven, leest het boek niet overal even vlot. De grote hoeveelheid straattaal die in het boek voorkomt werkt dat ook niet in de hand. Het duurt even voor je doorhebt wat er precies met een bepaald woord bedoeld wordt.

Het verhaal speelt zich in een redelijke snelheid af, maar echt spannend wordt het nergens. Het plot enigszins uitgezonderd. Dan wordt het wat sneller en spannender. Veel verrassende wendingen kent het boek niet. Dit is niet nadelig want het verhaal blijft op zich wel intrigeren. Hoewel het boek ook wel fragmenten heeft die weggelaten hadden kunnen worden.

Jens Lapidus heeft met Snel geld een goed debuut geschreven. Maar dat hij destijds overladen is met allerlei superlatieve complimenten is een wat overdreven. Want hij moet zichzelf in zijn volgende boeken ook nog bewijzen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Jens Lapidus
Titel: Snel geld
ISBN: 9789022994443
Pagina’s: 429
Eerste uitgave: 2006

Dagelijkse rituelen

DEN HAAG-WERELDMOEDERS-PETITIEDagelijkse rituelen. Iedereen heeft ze. Valt te lezen in het Volkskrant Magazine van 28 februari 2015. In het artikel worden de rituelen van onder andere een aantal schrijvers uitgelicht. Zo kon Simon Vestdijk uitsluiten schrijven als de stofzuiger aan stond. En we komen ook te weten dat Ernest Hemingway altijd staand schreef. Agatha Christie had, tot wanhoop van de journalisten, geen bureau waaraan ze schreef. Nee, ze had genoeg aan een stevige tafel met daarop haar typemachine.

Na het lezen van dit artikel dacht ik aan mijn eigen situatie. Heb ik die rituelen wel. Of heb ik ze, in tegenstelling tot wat wordt beweerd, toch niet? Ik ging mijn gangen na en kwam tot de conclusie dat ik wel degelijk rituelen heb. Misschien niet de meest extravagante of meest opzienbarende, maar ik heb ze wél. Rituelen! Die overigens op werkdagen anders zijn dan tijdens het weekend.

Een werkdag en ik zal me beperken tot de ochtenden. De wekker loopt tussen kwart en tien voor zes af, maar ik ben altijd eerder wakker. Soms veel eerder. Mijn eerste ritueel is dan dat ik mijn telefoon aanzet, mijn e-mail check, langs Twitter scroll en Wordfeud speel. En soms komt daar ook nog een spelletje Candy Crush Saga bij. Dan is het zo langzamerhand tijd om uit bed te stappen. Maar niet eerder dan dat ik mijn bril op heb gezet.

Ik ga vervolgens naar de keuken. Radio aan, drie plakken brood uit de vriezer, één voor het ontbijt en twee voor in een zakje mee naar het werk. Waterkoker aan voor de ontbijtthee, halvarine, kaas en een bakje yoghurt met muesli uit de koelkast en een glaasje sinaasappelsap twintig seconden in de magnetron. Waarna ik naar de badkamer ga om me op te frissen en aan te kleden.

Na het ontbijt tanden poetsen en scheren. Om me daarna ook zelf weg te scheren. Want ik moet op tijd op het station zijn. Eerst nog de radio uit. Mijn MP3-speler aan en de oortjes in. Een kwartiertje fietsen, inchecken, hopen dat de trein geen vertraging heeft en als de trein er is de stiltecoupé in. Daar pak ik mijn boek en begin te lezen. Tot ik het station van bestemming bereik. Uitchecken en aan de dagelijkse sleur (want mijn werk wil ik geen ritueel noemen) beginnen.

Als ik dit zo opsom, lijkt het erop dat ik voor mijn gewoontehandelingen nogal wat tijd nodig heb. In werkelijkheid én voor mijn gevoel valt dat best wel mee. Omdat het zich allemaal in een tijdsbestek van zo’n kleine twee uur afspeelt. Behalve dit ochtendritueel heb ik uiteraard ook een avond- en weekendritueel. Maar daarover zal ik niet verder uitweiden.

Wat is jouw ritueel?