Beschrijving
Op weg van Parijs naar New York komt een vliegtuig in een monsterstorm terecht. Aan boord bevinden zich onder anderen de architect André en zijn minnares Lucie, de huurmoordenaar Blake, de Nigeriaanse afropopzanger Slimboy, de Franse schrijver Victor Miesel en een Amerikaanse actrice. Het vliegtuig landt veilig op JFK, maar de echte problemen beginnen pas honderd dagen later als precies dezelfde vlucht, met dezelfde passagiers, nog eens aankomt in New York… Terwijl de passagiers van de eerste vlucht door zijn gegaan met hun leven, worden ze nu allemaal geconfronteerd met zichzelf.

Recensie
Voordat de Franse auteur Hervé le Tellier voor een carrière als auteur koos, was hij heel kort wiskundige en een langere tijd wetenschapsjournalist. Hij heeft onder andere voor Le Monde en Charlie Hebdo gewerkt, tot hij aan het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw begon met het schrijven van romans, toneelstukken en poëzie. Hoewel hij al een flink oeuvre op zijn naam heeft staan is het in 2021 verschenen Anomalie zijn eerste roman die in het Nederlands is vertaald. In Frankrijk won hij hiervoor de prestigieuze Prix Goncourt en wereldwijd         zijn er meer dan een miljoen exemplaren van verkocht.

Tijdens een vlucht van Parijs naar New York komt een Air France-vliegtuig in een onverwachte, hevige en beangstigende storm terecht. Er bevinden zich 243 mensen aan boord, waaronder de huurmoordenaar Blake, de Nigeriaanse zanger Slimboy en de Franse auteur Victor Miesel. Het vliegtuig wordt veilig aan de grond gebracht en iedereen gaat door met zijn of haar leven. Drie maanden later landt dezelfde vlucht met dezelfde passagiers en bemanning opnieuw. Men staat voor een groot raadsel en het enige dat rest is dat alle betrokkenen met zichzelf worden geconfronteerd.

Anomalie bestaat uit drie delen die ieder een periode omvatten vanaf het moment dat het vliegtuig van Air France in een hevige storm is beland. In het eerste deel (maart-juni 2021) worden enkele personages geïntroduceerd die deze bewust vlucht hebben meegemaakt. De lezer komt wat van en over hen te weten en ondanks dat je dan nog niet weet dat een identieke vlucht gaat plaatsvinden, word je al wel enigszins nieuwsgierig gemaakt en heb je het gevoel dat er iets mysterieus staat te gebeuren. Dit zorgt voor vragen die tijdens de plot voor een groot deel beantwoord worden. Het tweede deel (24-26 juni 2021) bevestigt de mysterieuze inslag, want wetenschappers proberen hierin het raadsel rond die twee vluchten te ontrafelen. Het laatste gedeelte (na 26 juni 2021) betreft vooral de confrontatie die een aantal passagiers met zichzelf heeft.

Ondanks de gedachte hoe het moet zijn om met jezelf geconfronteerd te worden en dat dit wel enige spanning met zich mee moet brengen, wil het met de roman niet voor de volle honderd procent lukken. Het verhaal heeft een overwegend traag verloop waardoor de lezer het gevoel heeft dat het maar niet op wil schieten, veel situaties die spannend zouden kunnen zijn, zijn dat niet. Dat komt omdat Le Tellier de spanning er voor een groot deel uit schrijft – hele fragmenten en hoofdstukken zijn ronduit saai en te wetenschappelijk – en de ontmoeting die enkele personages met zichzelf hebben, zijn absoluut niet beklemmend en hebben niet het effect dat je bij een dergelijk treffen zou verwachten. Het meest opwindende in het verhaal is het hoofdstuk waarin het eerste vliegtuig midden in de storm belandt, hoe de gezagvoerders het toestel vervolgens in bedwang proberen te houden en de passagiers gerust te stellen.

Naarmate de plot vordert, worden veel vragen die tijdens het lezen ontstaan beantwoord, maar voor de belangrijkste vraag – wat is de oorzaak van die identieke vlucht met dezelfde bemanning en passagiers – geldt dat in feite niet. Na het dichtslaan van het boek blijf je daarover in het ongewisse en daardoor voelt het einde toch enigszins onbevredigend aan. Dan realiseer je je eveneens dat deze roman er niet om gaat om vragen te beantwoorden, maar om weer te geven wat de gedragingen van mensen kunnen zijn wanneer ze met buitengewoon onverwachte omstandigheden te maken krijgen.

Alles bij elkaar heeft Anomalie, dat een nogal wisselende schrijfstijl heeft (de ene keer is het namelijk toegankelijk en vlot, de andere keer juist het tegenovergestelde) en waarin zich bij de vertaling te veel slordigheden hebben voorgedaan een origineel concept, maar een uitwerking die niet zo heel erg bijzonder is. Het gevolg is dat het niet volledig kan boeien.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Hervé le Tellier
Titel: Anomalie
ISBN: 9789401615891
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Een seriemoordenaar heeft Edinburgh stevig in zijn greep, zonder dat Luc Callanach en Ava Turner er weet van hebben. Hij slaat berekenend en gewetenloos toe. Zijn slachtoffers legt hij om door middel van gif, zodat deze langzaam en op pijnlijke wijze sterven, zonder enig besef van het gif dat door hun bloedbaan stroomt. Hoe sla je een moordenaar in de boeien als hij zich op de achtergrond verborgen houdt? Deze moordenaar houdt ervan zijn slachtoffers van een afstand te observeren. Callanach en Turner staan deze keer echt voor een onmogelijke taak… 

Recensie
Tijdens haar carrière als officier van justitie en advocaat heeft Helen Fields een ruime kennis opgedaan van verschillende soorten misdaadzaken. Deze bagage heeft ze meegenomen bij het schrijven van haar boeken en daardoor hebben ze alle een behoorlijke intensiteit. In 2017 begon ze aan een serie met de inspecteurs Luc Callanach en Ava Turner en de eerste twee delen van de reeks waren een wereldwijd succes. Perfecte dood is het derde deel van de reeks en is in mei 2021 in het Nederlands verschenen. Onder het pseudoniem H.S. Chandler bracht ze in 2019 de thriller Mate van onschuld uit.

Op Arthur’s Seat, een oude vulkaan bij Edinburgh, wordt het naakte en levenloze lichaam van een jonge vrouw gevonden. In eerste instantie zijn er geen aanwijzingen dat het om een misdrijf gaat, maar nader inspectie wijst anders uit. Het onderzoek, dat geleid wordt door inspecteur Luc Callanach, lijkt vast te lopen. Tot er opnieuw een vrouw onder verdachte omstandigheden komt te overlijden. Ondertussen houdt de vijf maanden eerder tot hoofdinspecteur gepromoveerde Ava Turner zich bezig met een ogenschijnlijke zelfmoord van haar vorige chef George Begbie. Ze kan namelijk niet geloven dat hij zichzelf van het leven heeft beroofd.

Ondanks het feit dat in het eerste hoofdstuk een lijk wordt gevonden, begint Perfecte dood vrij rustig. Er zijn geen beschrijvingen van bloederige taferelen en/of eventuele wrede marteltechnieken en ook de actie blijft dan nog uit. Dit houdt echter niet in dat het verhaal niet boeit, dat doet het vanaf het allereerste moment zeker. De lezer wordt wel degelijk nieuwsgierig naar wat er nog komen gaat, maar ook naar de beweegredenen van de moordenaar. De dood van voormalig hoofdinspecteur Begbie is een interessante en toch wel onverwachte ontwikkeling die ervoor zorgt dat je ook daar meer over wilt weten, zeker als Ava een aantal ontdekkingen doet die hem in een ander daglicht stellen.

Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen, die van de moorden en die van de dood van Begbie. Beide subplots hebben geen enkel onderling verband, de enige overeenkomst is de politie, maar dat is een verklaarbare en logische link en uiteraard een vanzelfsprekende en onvermijdelijke. Doordat het twee verschillende zaken betreft, wordt de samenwerking tussen Callanach en Turner tot een minimum beperkt, iets dat ook wel een gevolg is van de promotie van laatstgenoemde. Perfecte dood wordt vanuit diverse perspectieven verteld, waaronder dat van de dader. Door deze opzet komt de lezer ruim voldoende over hen te weten en leeft hij met de meeste van hen mee.

In dit derde deel van de Perfect-serie besteedt Fields meer aandacht aan de privésituatie van de inspecteurs, vooral aan die van Callanach. De consequentie daarvan is dat je zijn achtergrond nog beter kunt plaatsen, maar ook dat het verhaal wat minder spanning heeft dan je wellicht op voorhand zou verwachten. Natuurlijk is er wel degelijk een spanningsboog aanwezig, maar die is anders en meer gedoseerd, zeker ten opzichte van Perfecte prooi, het voorgaande deel. De onverwachte ontwikkelingen blijven deze keer beperkt tot een paar handen vol en enkele daarvan hebben tot effect dat het verhaal iets anders gaat lopen dan daarvoor. Interessant, ook omdat hierdoor de aandacht van de lezer onverminderd behouden blijft.

Perfecte dood, dat in de kenmerkende Fields-schrijfstijl geschreven is, is een intrigerende thriller die enigszins psychologisch aandoet. De terugkerende personages die meeslepend en bijzonder zijn, zullen in het vervolg van de pakkende serie nog veel meer van zich laten horen en voor de lezer is het te hopen dat een aantal nieuwe dan ook weer van de partij zullen zijn.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Helen Fields
Titel: Perfecte dood
ISBN: 9789026354281
Pagina’s: 456
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
In lang vervlogen tijden is een groep mijnwerkers op gruwelijke wijze om het leven gekomen. Tegenwoordig is het dorp een exclusief ski-oord en moet de historische begraafplaats geruimd worden om plaats te maken voor projectontwikkelaars. Corrie Swanson gaat erheen om de overblijfselen van de mijnwerkers te onderzoeken. Ze komt echter tot een schokkende ontdekking die het voortbestaan van het dorp in gevaar brengt. FBI-agent Pendergast schiet te hulp als brute brandstichtingen de toeristen afschrikken. Pendergast ontdekt een onwaarschijnlijk geheim in het dorpsverleden, dat samen lijkt te hangen met een toevallige ontmoeting tussen Arthur Conan Doyle en Oscar Wilde. Terwijl het dorp letterlijk onder vuur ligt en Corries leven gevaar loopt, moet Pendergast het raadsel uit het verleden zien op te lossen, voordat alles in vlammen opgaat.

Recensie
Al bijna dertig jaar vormen Douglas Preston en Lincoln Child een succesvol schrijverskoppel. Hun samenwerking begon met het in 1995 uitgebrachte De vloek van het oerwoud, dat tevens het eerste deel is waarin de excentrieke FBI-agent Aloysius Pendergast een nog een bijrol heeft. In de vervolgboeken uit de reeks heeft hij een aanzienlijk grotere rol, waardoor zijn populariteit groter werd. Wit vuur, dat in 2014 is verschenen, is het dertiende deel en belandde, nadat het een jaar eerder in de Verenigde Staten is uitgebracht, al meteen op de derde plaats in de New York Times Best Seller List.

Corrie Swanson vertrekt naar het exclusieve skioord Roaring Fork om onderzoek te doen naar de restanten van de lichamen van een aantal negentiende-eeuwse mijnwerkers die op een barbaarse manier omgekomen zijn. Nadat ze een ontdekking gedaan heeft, is haar leven niet meer zeker. Haar mentor Pendergast schiet haar te hulp, maar helpt ook de lokale politie wanneer het stadje geteisterd wordt door een aantal brandstichtingen. Daarnaast komt de FBI-agent erachter dat een gebeurtenis uit het verleden een link heeft met een verhaal dat Oscar Wilde aan Arthur Conan Doyle verteld heeft. Maar zal het hem lukken dat verband te vinden?

Na een proloog die zich in de tweede helft van de negentiende eeuw afspeelt en waarin een gesprek tussen de auteurs Oscar Wilde en Arthur Conan Doyle de lezer al in een vroegtijdig stadium nieuwsgierig maakt, gaat het verhaal verder in de eenentwintigste eeuw. Het is dan in eerste instantie een kennismaking met enkele personages, waarvan Corrie Swanson en Aloysius Pendergast de belangrijkste zijn. Daarnaast geeft de auteur eveneens een korte uiteenzetting van de omstandigheden waarin zij zich op dat moment bevinden. Wit vuur begint daarom vrij rustig en heeft, ondanks dat het wel degelijk intrigeert en boeit, in dat begin nog niet zoveel spanning. Na een kleine tien hoofdstukken verandert dat en nemen de spannende momenten toe.

Wit vuur wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, maar vooral uit die van Swanson en, hoewel in iets mindere mate, Pendergast. De FBI-agent is deze keer vrij goed op dreef en is zijn eigen mysterieuze en eigenzinnige zelf. De oplettende lezer herkent in hem de trekken van een moderne Sherlock Holmes en speciaal in dit verhaal is dat bijzonder, omdat zowel zijn geestelijk vader als de beroemde speurder zelf er een bescheiden, maar niet onbelangrijke rol in hebben. Eén hoofdstuk, in een handgeschreven lettertype en niet gemakkelijk leesbaar, bestaat zelfs volledig uit een kortverhaal waarin Holmes een enigszins voorspelbaar mysterie oplost. De link met de moorden die in het heden plaatsvinden is overigens overduidelijk herkenbaar.

Naast de verhaallijn met Holmes zijn er nog twee: één met het onderzoek door Corrie en één met de brandstichtingen waar Roaring Fork door opgeschrikt wordt. Op het eerste gezicht lijken ze niets of slecht weinig met elkaar te maken te hebben, maar het verband is er wel en uiteindelijk vallen de afzonderlijke subplots aan het eind mooi samen en krijgen ze elk een afgerond geheel. De weg daarnaartoe is geplaveid met allerlei hindernissen en onverwachte ontwikkelingen. Toch komt de bekendmaking van de brandstichter niet helemaal als een verrassing. Tijdens de plot zijn er enkele signalen waaruit op te maken valt wie daarvoor verantwoordelijk is. Omdat er zowel voor als in de ontknoping voldoende gebeurt, heeft deze globale kennis geen invloed op de beleving van het verhaal.

Dat Wit vuur het dertiende deel uit de Pendergast-serie is, is nergens te merken. Er wordt hoegenaamd niet teruggekomen op wat er in eerdere delen gebeurd is en over de belangrijkste personages kom je voldoende te weten om een goede indruk van hen te krijgen. Het boek is dan ook prima afzonderlijk van de andere te lezen. En dat is, ondanks wat er allemaal in gebeurt, zonder meer een soms enerverende, maar zeker aangename ervaring.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Preston & Child
Titel: Wit vuur
ISBN: 9789021016276
Pagina’s: 432
Eerste uitgave: 2014

Beschrijving
Advocate Liza Kreest leidt een heerlijk leven in Kralingen en woont samen met haar dochter Kate. Ze verbergt een schimmig geheim uit haar verleden en heeft zich volledig op haar carrière gestort. Tegen al haar principes in begint ze een verhouding met haar cliënt. Ze wint de rechtszaak, maar kort daarna dumpt hij haar met een laffe smoes. Als hij een week later plotseling zelfmoord pleegt, beseft ze dat hier iets groters aan de hand is. Ondertussen wordt ze scherp in de gaten gehouden door de mysterieuze Jung. Onverschrokken zet Liza haar zoektocht voort. Ze wordt op hardhandige wijze bedreigd en als haar dochter Kate ook nog ontvoerd wordt, moet Liza alles riskeren om haar uit de klauwen van de criminele bende te krijgen en ligt haar geheim alsnog op straat.

Recensie
Nadat het bedrijf waar ze op dat moment werkte in 2002 werd verkocht, besloot Esther Kreukniet het over een andere boeg te gooien door haar lang gekoesterde wens om te gaan schrijven in vervulling te laten gaan. Ze begon eerst als freelance journaliste voor enkele magazines en kranten, en onder haar trouwnaam Esther Burger debuteerde ze in 2004 met de roman Beau ravage. Na het mislopen van haar huwelijk bracht ze onder haar meisjesnaam de in 2011 verschenen thriller Carte blanche uit. Tien jaar later verscheen haar nieuwste thriller Noblesse oblige, het eerste deel van een zevendelige serie over zonden die omgebogen worden naar deugden.

Liza Kreest is met haar dochter bij een ijssalon in de wijk Kralingen, waar ze ook woont. Ze ontmoet er een man die later het advocatenkantoor waar ze werkt inschakelt om hem te verdedigen bij een rechtszaak. Tegen de regels en haar principe in begint ze een verhouding met hem. Nadat ze de zaak bij de rechtbank gewonnen heeft, verbreekt hij abrupt hun relatie. Niet veel later pleegt hij zelfmoord, maar omdat Liza zich dat niet kan voorstellen, gaat ze op onderzoek uit. Het gevolg is dat ze wordt bedreigd en dat een geheim uit haar verleden onthuld dreigt te worden.

Het verhaal, dat uit zes delen bestaat, wordt afwisselend verteld vanuit de perspectieven van de geheimzinnige Jung, advocate Liza, haar chef Victor en Maurice, die het bedrijf van zijn schoonvader Bernd bestiert. Door deze opzet komt de lezer aardig wat over hen te weten en leert ze dus goed kennen. In het begin van het verhaal is het nog niet helemaal duidelijk wat het verband tussen sommige personages is, maar al snel komt daar verandering in en komt er een duidelijke lijn in het verhaal.

De eerste hoofdstukken zorgen ervoor dat de lezer enigszins nieuwsgierig wordt, vooral naar wat Jung en enkele van zijn kompanen van plan zijn. Jung blijft trouwens lang de grote onbekende, maar op driekwart van het boek komt de lezer te weten wie hij in werkelijkheid is. Het lijkt er echter op het nog niet de bedoeling was om dat al in dit stadium door te laten schemeren. Het verhaal gaat hierna namelijk verder alsof nog niet bekend is wie achter zijn masker schuilgaat. Totdat de ware identiteit van Jung bekend wordt gemaakt, maar voor de lezer is dat geen verrassing meer.

Noblesse oblige bevat enkele ontwikkelingen die ervoor zorgen dat het verhaal een andere wending krijgt, maar heel spannend wordt het daar niet van. Zelfs de ontknoping, die toch vaak een climax is, is wat vlak. Het gebrek aan spanning komt vooral door de nogal vertellende schrijfstijl, maar ook omdat de personages regelmatig in herhaling vallen en door blijven gaan over iets dan hen bezighoudt. Waar het eveneens aan schort zijn cliffhangers. Normaliter moeten die ervoor zorgen dat de lezer nieuwsgierig wordt naar het vervolg en dat er een mate van spanning ontstaat. Het gebrek daaraan werkt echter niet stimulerend.

Hoewel het verhaal redelijk is opgebouwd en er ook een zichtbare structuur in zit, is de overgang van de ene naar de andere scène niet altijd even duidelijk. De lezer realiseert zich iets te laat dat een volgend moment vanuit het perspectief van een ander personage wordt verteld. Een goede markering, bijvoorbeeld door middel van een paar asterisken, kan dit voorkomen. Daarnaast is het, ondanks de chronologie, regelmatig gissen wanneer een situatie zich precies afspeelt. Gebruik maken van datum en eventueel tijd had dit op kunnen lossen. Het slot doet enigszins gekunsteld aan. De bedoeling ervan is nobel, maar komt nogal onrealistisch over.

Over het geheel genomen is Noblesse oblige geen spectaculair verhaal. Het idee is goed, de uitwerking minder. Kreukniet laat wel zien dat ze een verhaal kan vertellen, maar het bevat te veel taalkundige en inhoudelijke gebreken om de lezer daarvan te kunnen overtuigen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Esther Kreukniet
Titel: Noblesse oblige
ISBN: 9789086604272
Pagina’s: 480
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Na haar artsexamen neemt Sanne Molenaar een baan aan in een tbs-kliniek. Met een aantal collega’s kan ze goed opschieten, maar anderen zijn nauwelijks te onderscheiden van de patiënten. Machtspelletjes en intimidatie zijn aan de orde van de dag. Als Sanne in een gevaarlijke situatie belandt en daar vervolgens zelf de schuld van krijgt, wil ze het liefst vertrekken. Maar ze heeft intussen iets ontdekt wat de weg terug onmogelijk maakt.

Recensie
Martine Kamphuis, het pseudoniem van een Rotterdamse psychiater, heeft er altijd al van gedroomd om te schrijven. Ze dacht erover na en nam aan dat het er vanzelf wel een keer van zou gaan komen. Wel vertelde ze verhalen aan eerst haar oudere zus en later aan haar jongere. In 2006 kwam het er dan toch van en maakte ze haar schrijversdebuut met de thriller Vrij. Vanaf dat moment publiceerde ze bijna jaarlijks een nieuw boek. Haar jongste thriller is De kliniek, dat begin 2021 uitgegeven is. Behalve spannende boeken schrijft ze tevens jeugd- en kinderboeken.

Onlangs is Sanne Molenaar afgestudeerd als arts. Het liefst gaat ze op een afdeling spoedeisende hulp aan het werk, maar omdat dat niet lukt, accepteert ze een baan in een tbs-kliniek. Haar vriend Brandon is daar zwaar op tegen en ziet zich in zijn mening gesterkt als Sanne hem vertelt dat er in de kliniek iets is gebeurd. In de kliniek blijkt ook van alles aan de hand, want tussen sommige collega’s bestaat wrijving. Dan komt Sanne ook nog in een penibele situatie terecht, ze is namelijk ergens achter gekomen, wil dit kwijt, maar weet niet wie ze kan vertrouwen.

Een tbs-kliniek is op zich een goede locatie voor de setting van een thriller. Diverse auteurs hebben diezelfde gedachte en ook Kamphuis laat haar verhaal voor een groot deel in zo’n instelling afspelen. Gevangenen met psychische problemen kunnen dan ook een mooi uitgangspunt voor een spannend en beklemmend verhaal zijn. De kliniek vangt veelbelovend aan, de proloog zorgt er namelijk voor dat de lezer nieuwsgierig wordt en, hoe kort die inleiding ook is, het heeft een licht oplopende spanning. Het lukt de auteur echter niet hier een vervolg aan te geven. Na dat mooie begin zakt het zienderogen in en pas op twee derde van het verhaal gebeurt er iets dat enigszins thrillerwaardig is. Dan wordt het weer even rustig en pas vlak voor het eind wordt er opnieuw een licht, maar wederom te kortdurend spanningsveld gecreëerd. Het mag duidelijk zijn dat dit veel te laat, maar vooral veel te weinig is.

Het verhaal wordt voornamelijk vanuit het perspectief van Sanne verteld. De lezer leert haar daarom het beste kennen, overigens zonder dat haar personage uitvoerig en grondig uitgewerkt wordt. Op het gedrag van haar valt wel het een en ander aan te merken. Hoewel ze aanvankelijk sympathiek overkomt, gaat ze zich tijdens de plot steeds vreemder gedragen. Doet bijvoorbeeld dingen die je als nieuwe medewerker niet doet. Het is des te vreemder dat anderen (haar collega’s) haar niet vragen waarom ze bepaalde informatie wil hebben en waarom haar manier van doen zo apart is. Zij, maar dat geldt net zo goed voor de meeste van haar collega’s komen daarom steeds ongeloofwaardiger over. Kamphuis zorgt er verder voor dat verschillende personages als verdacht kunnen worden aangemerkt, maar toch heeft de oplettende lezer al snel in de gaten wie de werkelijke bad guy is.

Ondanks de zo goed als ontbrekende spanning, weet de auteur op sommige momenten wel een enigszins beklemmende sfeer neer te zetten. Dat geldt zowel binnen de muren van de kliniek als daarbuiten, dat laatste vooral met betrekking tot de relatie tussen Sanne en Brandon. Door middel van ogenschijnlijke cliffhangers wil Kamphuis de lezer nieuwsgierig maken en vooral bewegen om meteen verder te lezen. Omdat veel slotzinnen juist niet zo uitnodigend zijn, lukt dat niet volledig. Wat wel geslaagd is, en dat is vooral te danken aan de korte hoofdstukken en de toegankelijke en fijne schrijfstijl, is dat het verhaal tempo heeft. Door de snelheid van het verhaal lijkt het alsof er ieder moment iets dreigt te gebeuren. Of dit nu goed of niet goed is, maakt daarbij niet uit.

Alles bij elkaar genomen, is De kliniek geen hoogstaand begin van een serie rond Sanne Molenaar. Het is aardig en haalt met moeite een krappe voldoende.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Martine Kamphuis
Titel: De kliniek
ISBN: 9789461094681
Pagina’s: 302
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Recensie
Na het afronden van haar studie aan de Universiteit van Stockholm heeft Johanna Mo gewerkt als redacteur, docent, recensent, vertaler, cross-reader en auteur. In 2020 besloot ze om zich volledig te gaan richten op haar carrière als schrijfster. In 2007 debuteerde ze met de roman Får i mig mer liv än jag är van vid, waarvoor ze gemengde, maar overwegend positieve reacties ontving. In 2021 verscheen haar Nederlandstalige thrillerdebuut De nachtegaal. Dit is het eerste deel van een serie waarin rechercheur Hanna Duncker het hoofdpersonage is.

Zestien jaar geleden belandde Hanna Dunckers vader in de gevangenis omdat hij een moord heeft gepleegd. Hanna vluchtte hierna van het eiland Öland naar Stockholm om er een nieuw leven op te bouwen. Nu haar vader overleden is, is ze naar haar geboortedorp Kleva teruggekeerd om er als  rechercheur bij de politie van Kalmar aan het werk te gaan. Ze had gehoopt rustig te kunnen beginnen, maar omdat op het eiland het lichaam van een vijftienjarige jongen gevonden is, en er zijn tekenen zijn dat hij is vermoord, moet ze meteen aan de slag.

Een ervaring uit haar tienerjaren – de moord op een taxichauffeur en de betrokkenheid daarbij van de vriend van haar zus – vormde voor Mo de inspiratiebron voor het schrijven van een misdaadserie. Hoewel de plot in De nachtegaal volledig verschilt van de waargebeurde feiten, bevat het verhaal wel een globale overeenkomst. Dat is de vraag wat het betekent om een familielid te zijn van iemand die een strafbaar feit heeft gepleegd. Een probleem waar veel mensen mee zitten en dat de auteur prima naar voren laat komen. Voor een groot deel is het dan ook de psychologie die het verhaal gestalte geeft.

Daarnaast bestaat het grotendeels uit het politieonderzoek naar de dood van de Joel, de vijftienjarige jongen en aan een toch wel vrij uitgebreide introductie van en kennismaking met de belangrijkste personages. Hierdoor leert de lezer Hanna en ook haar partner Erik uitstekend kennen, hoewel dat wel invloed heeft voor de snelheid van het verhaal. Ondanks dat het zich maar in een kleine week afspeelt, wekt het die indruk niet. Het lijkt een langere termijn te bestrijken, maar ook ziet het ernaar uit dat er niets gebeurt om de moord op te lossen. Natuurlijk is dat niet zo, de rechercheurs boeken, hoewel langzaam, wel degelijk vooruitgang. Maar het gevoel van de lezer is anders.

De nachtegaal bestaat uit zes delen (de dagen die het onderzoek in beslag nemen) die vervolgens onderverdeeld zijn in hoofdstukken. Verder maakt de plot zo nu en dan een sprong naar ‘De laatste dag’, waar het verhaal overigens ook mee begint. Deze flashbacks beschrijven de dag waarop Joel om het leven kwam. In deze intermezzo’s kom je meer over hem te weten, waardoor zijn dood veroorzaakt is, maar vooral met welk dilemma hij te kampen had. Nog voordat het verhaal op een kwart is, krijg je een vermoeden wat dat probleem is, hetgeen ruim over de helft min of meer bevestigd wordt. De lezer heeft in ieder geval vanaf het begin met hem te doen.

Hoewel het begin van het verhaal al wat spanning heeft en zonder meer nieuwsgierig maakt, zet dit zich niet voort. Na een aantal hoofdstukken valt dit volledig weg en bestaat het voornamelijk uit een degelijk politieonderzoek en uiteenzettingen van de persoonlijke situaties van Hanna en Erik. Pas aan het eind van de plot doet zich de enige echte verrassing voor, dit betreft de onthulling van de geaardheid van een van de verdachten. Wat de werkelijke oorzaak van de dood van Joel is, wordt eveneens in de ontknoping duidelijk, maar omdat de lezer hier al rekening mee kan houden, is dit niet zo heel erg verrassend.

Over het geheel genomen is De nachtegaal geen onaardig debuut, zit er absoluut potentie in de personages en is het zonneklaar dat Mo kan schrijven. In de vervolgdelen van de reeks zal ze echter wel voor meer verrassende plotwendingen en spanning moeten zorgen. Daar ontbreekt het nu nog aan.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Johanna Mo
Titel: De nachtegaal
ISBN: 9789402707175
Pagina’s: 400
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Eindelijk komt de langgekoesterde wens van Alice en Leo uit: ze nemen hun intrek in een pasgerenoveerde woning in The Circle, een exclusieve gated community. Alice heeft niet eerder in een grote stad gewoond en moet dan ook even wennen. Toch wil ze er het beste van maken.

Haar buren lijken iets voor haar verborgen te houden, en binnen The Circle blijkt alles lang niet zo perfect als het lijkt…

Recensie
Ondanks dat B.A Paris, de schrijversnaam van Bernadette MacDougall, altijd al heeft geweten dat ze wilde schrijven, heeft ze tot de geboorte van haar dochter in de financiële sector gewerkt. Ze heeft altijd gedacht dat ze kinderverhalen zou schrijven, maar een schrijfwedstrijd van een landelijke krant was er de aanleiding van dat ze roman van 80.000 woorden schreef. Ondanks dat ze niet won, is ze sindsdien wel blijven schrijven. Dat leidde in 2016 tot haar goed ontvangen debuutthriller Achter gesloten deuren en haar alweer vijfde thriller De therapeut verscheen begin 2021.

Alice en Leo hebben besloten samen te gaan wonen in een gerenoveerde woning in de omheinde woongemeenschap The Circle. Omdat het voor Alice de eerste keer is dat ze in een grote stad woont, heeft ze een tijdje nodig om te wennen. Ze doet haar best om haar buren te leren kennen en nodigt hen uit voor een borrel. Op die avond hoort ze dat de vorige bewoonster een paar jaar eerder in de woning is vermoord. Vanaf dat moment is ze vastberaden om erachter te komen wat er destijds is gebeurd, iets dat door haar buurtgenoten niet wordt gewaardeerd.

In The Circle, een woongemeenschap, of eigenlijk een exclusive gated community, kan het eigenlijk niet goed gaan, dat is zo goed als vanaf het begin van het verhaal te merken. De enigszins dreigende sfeer die er heerst, de bewoners die niet eerlijk lijken te zijn en een gebeurtenis uit het nabije verleden willen verzwijgen. De auteur weet dit goed op de lezer over te brengen, waardoor er een zweem van mystiek ontstaat. Het heeft er veel van weg dat die geheimzinnigheid de rode draad van het verhaal vormt, en dat komt dan vooral omdat rond iedereen wel een soort grauwsluier hangt. Een aantal personages is ronduit vaag en de meesten wekken de schijn iets te verbergen. Hierdoor wordt de lezer wel nieuwsgierig gemaakt, want je wilt immers te weten komen of dat klopt en zo ja, wat dat dan is.

Omdat het verhaal vooral vanuit het perspectief van Alice wordt verteld, komt de lezer over haar het meeste te weten. Van alle personages wordt dat van haar het uitvoerigst uitgediept. Toch, maar dat komt pas in de ontknoping naar voren, blijkt dat ook zij ergens niet voor uit heeft willen komen. Overigens is dit niet de grootste verrassing in De therapeut, die doet zich net even daarvoor voor. Dan wordt de identiteit van de therapeut (overigens kan deze titel op verschillende manieren worden uitgelegd) bekendgemaakt en tevens wat zijn achtergrond is. Deze openbaring is trouwens ook de enige echte verrassing in het verhaal, dat over het algemeen nogal gladjes verloopt en geen al te opzienbarende en onverwachte wendingen kent.

Door de nogal gepolijste plot bevat De therapeut eigenlijk geen echt spanningsveld. Het enige dat naar wat spanning neigt is het nieuwsgierige gevoel waar de lezer het hele verhaal mee te kampen heeft. Daar bereikt de auteur wel mee dat dit boek op momenten toch wat lastiger weg te leggen is. Niettemin had Paris het verhaal een stuk opwindender kunnen maken door hoofdstukken met cliffhangers te laten eindigen (die zijn nu sporadisch aanwezig) en eveneens door beoogde plotwendingen écht verrassend te laten zijn. Hiertoe had ze voldoende mogelijkheden, maar ze heeft er eenvoudigweg geen gebruik van gemaakt of, en dat is in feite kwalijker, ze komen totaal niet uit de verf.

Is het bijzonder toegankelijk geschreven De therapeut hierdoor een vervelend en saai verhaal? Nee, dat dan ook weer niet. Hoewel het een aantal lichte voorspelbaarheden heeft, blijft het in een bepaald opzicht wel boeien. Dat komt uitsluitend door zijn mysterieuze strekking en het feit dat het bedwingen van de nieuwsgierigheid van de lezer op de proef wordt gesteld. Beide elementen zijn in zekere zin de redding van het verhaal.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: B.A. Paris
Titel: De therapeut
ISBN: 9789026355240
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
‘Wat wil jij worden als je groot bent?’ vroeg de mol. ‘Lief,’ zei de jongen. ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’ van Charlie Mackesy is een moderne fabel voor jong en oud. De 100 illustraties en de poëtische teksten vertellen het verhaal van een bijzondere vriendschap, tussen de jongen en de drie dieren. De universele lessen die ze samen leren zijn stuk voor stuk levenswijsheden. De Nederlandse editie van ‘The Boy, the Mole, the Fox and the Horse’ is prachtig vertaald door Arthur Japin, waardoor de teksten nog dichterbij komen. Een moderne klassieker, die je kijk op het leven verandert.

Recensie
Net als de meeste kinderen ging Charlie Mackesy niet graag naar school. Hij gaf de voorkeur aan zwemmen of het tekenen van cartoons. Hij begin zijn carrière als cartoonist bij het Britse magazine The Spectator en veel later werd zijn werk tentoongesteld in verschillende galerieën. In 2020 verscheen zijn boek De jongen, de mol, de vos en het paard, dat hij geschreven en getekend heeft voor een erg jeugdige doelgroep en waarmee hij diverse prijzen in de wacht heeft gesleept. Momenteel werkt hij aan een animatiefilm van het boek.

Op een moment dat de jongen zich eenzaam voelt, duikt er een mol op. In eerste instantie staren ze beiden naar de wildernis, maar trekken er later samen op uit. Tijdens hun tocht, die in de lente plaatsvindt, ontmoeten ze een vos en voor de mol is dat erg moeilijk is. De jongen zit echter vol met vragen. Dan komen ze het paard tegen, het grootste dat ze ooit hebben gezien. Ze sluiten vriendschap en merken dat ieder van hen anders is en dat ze hun eigen zwaktes hebben. Wat hun echter vooral bindt, zijn de lessen die ze leren.

De jongen, de mol, de vos en het paard begint met een voorwoord van de auteur waarin hij onder andere vermeldt dat dit een boek is voor iedereen en het dus niet uitmaakt of je nu acht of tachtig bent. Moeten die genoemde leeftijden letterlijk genomen worden? Aan de ene kant misschien wel, aan de andere kant niet. Want natuurlijk kunnen ook mensen die ouder zijn dan die genoemde tachtig jaar dit kinderboek – want dat is het in feite – lezen. De vraag is echter of veel kinderen rond de acht/negen jaar er iets aan hebben. Dat ligt dan niet aan de prachtige tekeningen die eenvoudig ogen, maar dat niet zijn. Het gaat hem om veel korte stukjes tekst die er bijgeschreven zijn. Deze hebben vaak een diepzinnige betekenis en in enkele gevallen doen ze zelfs filosofisch aan. Kinderen op die leeftijd zijn daar nog helemaal niet mee bezig, ondanks dat je ze zeker niet moet onderschatten. Ze houden zich over het algemeen nog met andere dingen bezig.

Uiteraard neemt dit niet weg dat Mackesy met al zijn levenslessen, waarvan enkele uitstekend als tegeltjeswijsheid kunnen dienen, de spijker op zijn kop slaat. Veel volwassenen kunnen een voorbeeld nemen aan de jongen, de mol, de vos en het paard. De uitspraken die ze doen en de vragen die ze elkaar stellen, zouden voor velen een reden kunnen zijn om eens in de spiegel te gaan kijken en bij zichzelf te rade gaan of ze daar misschien iets aan hebben of van zouden kunnen leren. Wat te denken van de zin ‘Ik vraag me af of er ook een school is waar je kunt afleren’. Dit is een kleine doordenker, maar met een enorm grote kern van waarheid. Want waarom zou er inderdaad geen school kunnen zijn waar je allerlei aangeleerde dingen (en dat kan heel breed zijn) kunt afleren.

De cartoonist en zijn uitgever hebben voor een handgeschreven lettertype gekozen. Een goede beslissing, want hierdoor is het geen klinisch en doods boek geworden. Het leeft daardoor meer. Dat geldt in zekere zin ook voor de jongen, wiens naam onbekend is en volkomen onbelangrijk is, en de drie dieren. Die leven en zijn stuk voor stuk hartverwarmend. Dat is hun vriendschap eveneens, ondanks dat de mol en de vos in feite natuurlijke vijanden zijn en ze alle vier uiteenlopende wezens zijn. De jongen, de mol, de vos en het paard, dat een koffietafelboek bij uitstek is, kan gezien worden als een boodschap of waarschuwing aan de mens. De manier waarop dit verpakt is lijkt wellicht wat simpel, maar wie een stukje verder kijkt, merkt dat dat niet zo is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Charlie Mackesy
Titel: De jongen, de mol, de vos en het paard
ISBN: 9789026623844
Pagina’s: 128
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Juliet heeft moeite het ouderschap te combineren met het voltooien van haar proefschrift. Dan kondigt haar echtgenoot Michael aan dat hij zijn baan gaat opzeggen en een zeilboot wil kopen om de wereld mee rond te varen. Hoewel het stel nauwelijks ervaring heeft met zeilen, vertrekken ze met hun twee kinderen, Sybil van zeven en George van twee, naar Panama. Daar ligt de Juliet, zoals Michael de boot gedoopt heeft, op hen te wachten.

De reis begint fantastisch: het huwelijk van Michael en Juliet krijgt een boost en ook de kinderen zijn overdonderd door de schoonheid van de natuur en het avontuur. Maar de zee en het dicht op elkaar leven zorgen ook voor problemen in het gezin.

Recensie
De Amerikaanse auteur Amity Gaige debuteerde in 2005 met de roman O my darling, dat in 2013 in het Nederlands is verschenen onder de titel Alledaagse wanen. Vervolgens schreef ze nog drie romans, waarvan Overstag, dat in 2020 is uitgebracht, de nieuwste is. Voordat ze deze roman schreef, raakte ze geïnteresseerd in mensen die hun kinderen op boten opvoeden. Voor haar leken zij zowel roekeloos als vrij. Haar inspiratie putte ze uit een artikel waarin ze las dat een boot met jonge kinderen erop midden in de Stille Zuidzee door de kustwacht gered moesten worden.

Michael Partlow heeft het op zijn werk niet naar de zin en zijn vrouw Juliet lukt het niet om haar proefschrift af te ronden. Dan stelt hij voor om een zeilboot aan te schaffen om samen met hun twee jonge kinderen een jaar lang over de wereld rond te gaan varen. Hij wil hiermee zijn wens in vervulling laten gaan, maar hoopt ook hun relatieproblemen te overwinnen. Juliet voelt aanvankelijk niets voor zijn plan, maar uiteindelijk stemt ze ermee in. Michael hernoemt de boot naar zijn vrouw, ondanks dat iemand hem waarschuwt dat dit ongeluk brengt. Hun reis begint goed, maar gaandeweg ontstaan er steeds meer problemen.

Overstag wordt voor het grootste deel vanuit het perspectief van Juliet verteld, maar het bestaat tevens uit een ruime hoeveelheid fragmenten vanuit dat van Michael. Dit zijn notities, gedachten, etc. uit het logboek dat hij tijdens de zeiltocht bijgehouden heeft en die, zo blijkt vrij ver in de plot, door Juliet gelezen worden. Deze aantekeningen bestrijken een periode van een klein jaar en zijn uit een recent verleden. Omdat de lezer nog niet weet wat er voor en tijdens de zeiltocht gebeurd is, wordt hij daar licht nieuwsgierig naar. Uit wat Juliet vertelt, en eveneens wat zij in het logboek leest, komt hij geleidelijk aan steeds meer te weten en kan hij het soms wat merkwaardige gedrag van haar beter plaatsen.

De opzet van Overstag is nogal warrig en dat geldt in wezen ook voor de plot zelf. Doordat de auteur in de meeste hoofdstukken van de hak op de tak springt, valt er tot hoofdstuk zeven (de roman bevat er tien) regelmatig geen touw aan vast te knopen en is er, op de notities uit het logboek na, geen gedegen verhaallijn te ontdekken. Zinnen, fragmenten en scènes komen plotseling uit de lucht vallen en lijken niets met het voorgaande of volgende te maken te hebben. Het enige dat ermee bereikt wordt, is dat de interesse van de lezer meer en meer afneemt. Dit wordt versterkt door het – logische – gebruikt van allerlei zeilterminologie. Een fervent zeiler zal hier geen problemen mee hebben en kan zich een goede voorstelling van de zeilreis maken, maar voor iemand die hier niets van afweet, is het overwegend abracadabra, voor hem leeft de roman niet.

Zo nu en dan is er een klein beetje spanning en met de verdwijning van een van de bijpersonages ontstaat er een ietwat mysterieus en thrillerachtig scenario. Dit eindigt echter zeer abrupt, waardoor het lijkt of de auteur nog snel een geloofwaardige oplossing moest bedenken. Ze bereikt hier echter het tegendeel mee. Omdat het tempo van Overstag erg laag is, kruipt het verhaal tergend langzaam voorbij. Dan is het alsof een zeilschip ten koste van alles vooruit wil komen, terwijl er geen zuchtje wind te bespeuren is. Aan het eind van het boek heeft de auteur diverse stukken tekst opgenomen waaronder enkele door Michael ontvangen e-mails en een interview met Juliet en Michael. Waarom Gaige hiervoor gekozen heeft, is een groot raadsel, want het voegt helemaal niets toe.

Het uitgangspunt van Overstag is in principe niet verkeerd, maar door de chaotische uitvoering, de onaansprekende personages en de grotendeels ontbrekende diepgang is het een gemiste kans voor de auteur om er wél wat van te maken.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Amity Gaige
Titel: Overstag
ISBN: 9789029093972
Pagina’s: 286
Eerste uitgave: 2020

Beschrijving
Jacques en Anton, twee oude vrienden, vinden kort na elkaar de dood. De een pleegt zelfmoord, de ander sterft twee maanden later aan een hartaanval. Een tragische samenloop van omstandigheden, naar het zich laat aanzien. In elk geval legt niemand een verband met de opzienbarende ontdekking die de twee mannen kort daarvoor hebben gedaan. Wat ook niet kan, want ze hebben hun vondst angstvallig geheim gehouden… dachten ze.

Dertig jaar later wordt op klaarlichte dag de Amsterdamse kunsthandelaar Louis Post in zijn winkel in de Nieuwe Spiegelstraat vermoord. Professor Arjen Hageveld denkt te weten waarom. Het heeft te maken met het schilderij van de relatief onbekende achttiende-eeuwse schilder Isaac Pietersz waar een van zijn studenten al maandenlang onderzoek naar doet. Een schilderij met een geheim dat de professor enkele dagen eerder met de kunsthandelaar had gedeeld.

Katja Hiemstra heeft in eerste instantie geen flauw idee hoe opzienbarend de ontdekking is die ze tijdens haar afstudeerproject heeft gedaan. Voor haar heeft het schilderij van Pietersz vooral persoonlijke waarde – het doek heeft ooit toebehoord aan haar grootvader Anton. Maar het proces dat zij onbewust in gang heeft gezet, valt niet meer te stoppen. Er staat veel op het spel, te veel, en niemand – niet in Genève, niet in St Petersburg en zeker niet in Den Haag – kan zich veroorloven te verliezen…

Recensie
Als scenarioschrijver heeft Peter Römer veel scripts geschreven voor diverse televisieseries en toneelstukken. Ofschoon hij zijn eerste boek, een politieke roman, al schreef toen hij zestien was, heeft het nog tot zijn zestigste geduurd voordat hij zich opnieuw aan het schrijven van een boek waagde. Na het overlijden van Appie Baantjer zette hij in 2010 de serie, waarvan onlangs het negenentachtigste deel uitkwam, voort. In 2012 debuteerde hij met de thriller Chantage, dat tevens het eerste deel is van een reeks met rechercheur Hannah Vermeer. Begin 2021 verscheen zijn jongste thriller Een meesterstuk.

Kort na elkaar en vlak nadat ze een opzienbarende ontdekking hebben gedaan, overlijden de twee oude vrienden Jacques en Anton. Dertig jaar later wordt kunsthandelaar Louis Post in zijn winkel vermoord. Professor Arjen Hageveld is daar min of meer getuige van en heeft ook een vermoeden van het motief. Het gaat zo goed als zeker om een schilderij van Isaac Pietersz, een werk waar zijn studente Katja Hiemstra onderzoek naar doet en dat vroeger aan haar grootvader Anton heeft toebehoord. Omdat dit schilderij een geheim bevat, wordt het door diverse partijen die het niet zo nauw met de ethiek nemen begeerd.

Criminaliteit en kunst. Het komt vaker voor dan iedereen zich realiseert. Zwart geld wordt witgewassen en vermogensbelasting wordt ontdoken. Kortom, het is een wereld waar vele miljarden in omgaan. Römer begeeft zich met Een meesterstuk in de fictieve kunstwereld en die blijkt eveneens niet zo heel erg vredelievend te zijn. Hoewel het verhaal natuurlijk volledig verzonnen is, bevat het toch ook een aantal verwijzingen naar de werkelijkheid, of op zijn minst naar waargebeurde feiten. Denk bij dat laatste bijvoorbeeld aan het overschilderen van panelen of schilderijen, iets dat in de zeventiende en achttiende eeuw veelvuldig voorkwam. Doordat de auteur dit in het verhaal verwerkt heeft, schuurt het voor een groot deel tegen het realistische aan.

De keuze van het onderwerp, oftewel het uitgangspunt van het verhaal, is origineel. Desondanks bevat het wel een paar kleine clichés die vaker in thrillers voorkomen. Want waarom is een baliemedewerker van de politie toch vaak zo weinig coöperatief? Dergelijke situaties hebben overigens geen enkele invloed op de beleving van het verhaal, het komt alleen maar wat afgezaagd over en dat is gewoon jammer. Een meesterstuk bestaat uit vijf delen die relatief korte hoofdstukken bevatten. Dit zorgt ervoor dat er een redelijk tempo in het verhaal zit, maar ook dat het makkelijk leesbaar is. Door de versnellingen ontstaat er ook een soort van spanning. De lezer wil namelijk weten hoe het een personage verder vergaat.

Verschillende hoofdstukken eindigen met een cliffhanger, maar dat resulteert niet per definitie in een verhoogd spanningsveld. Natuurlijk zijn er wel wat momenten dat het enigszins spannend is, vooral in het begin, het midden en zeker in de ontknoping. In die finale komt de meeste actie voor en er gebeurt het een en ander dat niet was te voorzien. Het is echter niet zo dat de lezer omver wordt geblazen door de vele verrassingen. Die zijn er eigenlijk niet zo heel erg veel, sterker nog, soms was iets al in een vroegtijdig stadium te voorzien. Goedbeschouwd heeft het verhaal een heel keurig verloop, waarin de ontwikkelingen eerder interessant zijn dan opzienbarend of spannend.

Er zijn verscheidene personages die de revue passeren en de meeste daarvan zijn prima uitgewerkt. Hoewel de lezer meer dan voldoende over hen te weten komt, krijgt hij niet echt een band met een van hen. Daarvoor zijn ze net niet bijzonder genoeg. Dat is Een meesterstuk in feite ook niet. Aan de ene kant (het thema) is het verre van doorsnee, aan de andere kant is het dat weer wel. Het uiteindelijke resultaat is dat het niets meer of minder dan een aardige thriller is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Peter Römer
Titel: Een meesterstuk
ISBN: 9789400510234
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2021