Beschrijving
Winter, 1974. Marlene is getrouwd met ex-nazi Herr Wegener, de meest gevreesde crimineel van Zuid-Tirol. Wanneer ze ontdekt dat ze zwanger van hem is, besluit Marlene te verdwijnen in een poging haar kind te beschermen en een betere toekomst te kunnen geven.

Tijdens haar tocht wordt ze aangereden en wordt Marlene gered door een mysterieuze man, Simon, die op een boerderij midden in de bergen woont. Maar wanneer Wegener ontdekt dat zijn vrouw gevlucht is, stuurt hij een huurmoordenaar op haar af… Waar zijn Marlene en haar ongeboren kind veilig? Welk gevaar wacht op haar in de bergen? 

Recensie
De moeilijkste beslissing die Luca d’Andrea ooit genomen heeft, is om zijn werk als onderwijzer aan de basisschool op te zeggen. Hij doceerde Italiaans, aardrijkskunde en geschiedenis. Hij deed dit om zich volledig te richten op het schrijven van boeken. Omdat hij opgroeide tussen de bergen heeft hij dit in zijn verhalen verwerkt. Hij debuteerde in 2009 met de fantasytrilogie Wunderkind en hij schreef het script voor de documentaire ‘Mountain heroes’, over een reddingsteam in de Alpen. Zijn debuutroman Het hart van het kwaad kwam in 2017 uit en een jaar later verscheen In de greep van de waanzin, zijn tweede roman.

Als de jonge Marlene, die getrouwd is met de Herr Wegener, een voormalige nazi, erachter komt dat ze zwanger van hem is, besluit ze te vluchten. Ze wil haar toekomstig kind beschermen en een betere toekomst geven. Onderweg krijgt ze een ongeluk, maar wordt door Simon, een bewoner van een afgezonderde boerderij in de Alpen, gered. Wanneer Herr Wegener merkt dat zijn vrouw verdwenen is, stuurt hij een huurmoordenaar achter haar aan. Deze komt steeds dichter bij haar verblijfplaats. Maar op de boerderij gebeuren ook vreemde dingen. Zijn Marlene en haar ongeboren kind er nog wel veilig?

In de greep van de waanzin begint met een hoofdstuk van maar vier woorden: ‘Lieve Lissy, kleine Lissy’. Deze vier woorden maken nieuwsgierig, ze triggeren, ze intrigeren. Want een boek dat met dit beperkte aantal woorden begint zou eigenlijk wel bijzonder moeten zijn. In ieder geval is het ongebruikelijk en dat heeft wat. Desondanks zijn de paar hoofdstukken daarna wat verwarrend en daardoor niet altijd even duidelijk. De lezer zal de aandacht er in het begin dus wel bij moeten houden. Maar als deze wat lastige horde achter de rug is, gaat het verhaal lopen en wordt het meteen boeiend. En dat blijft zo tot het einde van het verhaal, wanneer het eindigt met de woorden waarmee het begonnen is.

De auteur hanteert een beeldende schrijfstijl die, na een stroef begin, erg toegankelijk wordt. Daarbij maakt hij gebruik van mooie beeldspaken en dito zinnen. Verder weet hij de sfeer die er op dat moment heerst uitstekend neer te zetten. De ene keer is deze dreigend, de andere keer weer beminnelijk. De diverse plotwendingen zorgen ervoor dat de lezer regelmatig voor verrassingen komt te staan en dat het verhaal ook niet voorspelbaar is. Dat is goed voor een langzaam maar zeker groter wordend spanningsveld. Enkele bizarre voorvallen zijn er eveneens debet aan dat het boek nergens gaat vervelen.

Het aantal personages dat in het verhaal voorkomt, is beperkt en daardoor blijft het zonder meer overzichtelijk. Die personages zijn overigens prima uitgewerkt, stuk voor stuk interessant en het is niet moeilijk om je met de meeste van hen verbonden te voelen. Hierdoor wordt de beleving van het verhaal toch anders, het wordt er realistischer door. Hoewel de strekking ervan in feite onrealistisch is.  Ondanks dat In de greep van de waanzin soms op een roman lijkt, is het wel degelijk een originele en ongewone thriller. Een die afwijkt van het reguliere. En dat is op zich al bijzonder.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Luca d’Andrea
Titel: In de greep van de waanzin
ISBN: 9789401608442
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Het leven van de Deense journalist Matthew Cave verliest alle glans wanneer zijn vriendin en ongeboren baby bij een auto-ongeluk omkomen. Hij besluit zijn oude leven achter zich te laten en naar Groenland te verhuizen. Daar raakt hij bij zijn nieuwe baan voor een plaatselijke krant betrokken bij een opzienbarende zaak: een recentelijk ontdekte mummie is verdwenen en er wordt een vermoorde politieagent vlak bij de vindplaats aangetroffen. Matthew komt op het spoor van vier identieke moorden, gepleegd in 1973, die weer in verband blijken te staan met de verdwijning van drie meisjes. Hij raakt ervan overtuigd dat meer mensen weet hebben van de zaak – de enige die hij lijkt te kunnen vertrouwen is een jonge Groenlandse vrouw die net is vrijgelaten uit de gevangenis…

Recensie
Omdat hij is opgegroeid in een huis vol boeken en verhalen is het niet zo vreemd dat de Deense auteur Mads Peder Nordbo met schrijven is begonnen. Toch begon hij pas op zijn veertigste aan zijn debuut. Deze thriller, Odins labyrint, verscheen in 2012. Daarvoor heeft hij, na zijn studie literatuur, communicatie en filosofie, onder andere op de afdeling communicatie van het stadhuis van Nuuk op Groenland gewerkt. Het meisje zonder huid is zijn eerste boek dat in het Nederlands vertaald is en is begin augustus 2018 verschenen.

Nadat zijn zwangere vriendin bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen, vertrekt journalist Matthew Cave naar Nuuk op Groenland om daar te proberen een nieuw leven op te bouwen. Hij werkt er bij een plaatselijke krant en wordt erop uitgestuurd om verslag te doen van een in een ijskap  gevonden mummie. De volgende dag blijkt de mummie te zijn verdwenen, maar het lichaam van een vermoorde politieman wordt wel aangetroffen. Matthew komt erachter dat deze moord identiek is aan vier moorden die veertig jaar eerder zijn gepleegd. Hij ontdekt ook dat er destijds vier meisjes zijn verdwenen en zijn vermoeden is dat beide zaken met elkaar te maken hebben. De enige die hem helpt en die hij vertrouwt, is Tupaarnaq, een jonge vrouw die net uit de gevangenis is vrijgelaten.

Op de vooromslag, niet groot, maar het staat er wel, Meisje zonder huid is een arctische thriller. Een creatieve vondst van de uitgever voor een boek dat zich in het Arctische gebied afspeelt. In dit geval is dat Groenland, een land waar zich zo goed als geen thrillers afspelen. Een originele keuze van de auteur, die het verhaal met een proloog die niets aan de verbeelding overlaat laat beginnen. Dat zorgt er al meteen voor dat je als lezer nieuwsgierig wordt naar het vervolg. Even beeldend zijn de beschrijvingen van de omgeving van Nuuk, de staat van de zwaar toegetakelde lichamen van de vermoorde mannen, maar ook de misstanden die zich op dit Deense eiland afspelen. Daaraan is heel goed te merken dat Nordbo weet waar hij het over heeft.

Het verhaal begint aanvankelijk in het heden (2014), maar heeft geregeld een flashback naar iets meer dan veertig jaar eerder. In eerste instantie lijken beide verhaallijnen niets met elkaar te maken te hebben, maar gedurende de plot wordt het steeds duidelijker dat er wel degelijk een verband bestaat. Dit gaat gepaard met verschillende plotwendingen, sommige verrassend, sommige bizar. In beide gevallen kun je stellen dat ze met regelmaat best wel luguber zijn. Daarmee krijgt de auteur het voor elkaar dat de lezer het verhaal met aandacht en ook met toenemende nieuwsgierigheid tot zich neemt. In het begin afwisselend met en zonder spanningsboog, maar naarmate de ontknoping nadert, neemt het tempo toe en daardoor ook de spanning. De auteur heeft toegewerkt naar een einde dat niet was te voorzien en dat er zonder meer mag zijn.

Nordbo, die bekend is met de politieke en maatschappelijke situatie op Groenland, heeft beide thema’s in zijn verhaal verwerkt. Hierdoor komt Meisje zonder huid, ondanks dat niemand zich er een voorstelling van kan maken dat de in dit boek gepleegde moorden werkelijk op die manier plaatsvinden, heel realistisch over. Dit alles in een erg toegankelijke en niet complexe schrijfstijl. Meisje zonder huid is een boek met een verhaal dat af is, het heeft een begin en een eind. Maar uit de laatste zinnen is op te maken dat Matthew en Tupaarnaq de lezer nog niet met rust zullen laten. Er lijkt dus een mooie serie in het verschiet te liggen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Mads Peder Nordbro
Titel: Meisje zonder huid
ISBN: 9789026340314
Pagina’s: 365
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Polly en Adam ontmoeten elkaar in de lokale bar van het stadje Belleville. Polly is op weg naar het westen, Adam zegt ook op doorreis te zijn. Toch blijft ze en hij blijft ook – geïntrigeerd als hij is door deze mysterieuze en zwijgzame roodharige vrouw. Een zonnige, hete zomer lang verliezen Polly en Adam zich in een hartstochtelijke liefde.

Toch weerhoudt iets ze ervan zich compleet aan elkaar te geven. Gevaarlijke, zelfs dodelijke, geheimen staan tussen hen in. Dan valt er een dode. Was het een ongeluk of onderdeel van een plan? Inmiddels zijn Adam en Polly zo verweven in elkaars levens en leugens, dat ze geen van beiden weten hoe ze elkaar de rug toe kunnen keren – en of ze dat wel willen. Wie zal als eerste breken?

Recensie
Voordat Laura Lippman in 2001 fulltime auteur, was ze twintig jaar verslaggeefster, waarvan twaalf jaar bij de Baltimore Sun. Terwijl ze nog bij deze krant werkte, schreef ze een reeks thrillers waarin privédetective Tess Monaghan haar opwachting maakte. Daarnaast heeft ze ook een groot aantal standalones op haar naam staan. Inmiddels is ze uitgegroeid tot New York Times bestsellerauteur en heeft ze diverse prijzen gewonnen. In augustus 2018 verscheen haar meest recente thriller, Wie er breekt.

Tijdens haar reis naar het westen blijft Polly hangen in het plaatsje Belleville. Daar ontmoet ze Adam, die haar vertelt dat er, voor hij verder kan reizen, een onderdeel voor zij  landrover geleverd moet worden. Omdat hij meer over Polly wil weten, besluit ook hij in Belleville te blijven. Ze beginnen een verhouding, maar geven erg weinig over zichzelf prijs. Er zijn dingen die ze voor elkaar geheim blijven houden. Als het appartement van Polly uitbrandt en er een dode wordt gevonden, wijst alles op een ongeluk. Maar was dit wel zo?

Zeven bladzijden speelt het verhaal zich in het heden (2017) af. Het laatste hoofdstuk, eigenlijk meer de epiloog, geeft een verklaring voor wat er tweeëntwintig jaar eerder allemaal is gebeurd. Dat het verleden een enorm grote rol speelt in het verhaal is natuurlijk geen enkel punt, dat komt vaker voor in boeken, het is de keuze van de auteur en het voordeel hiervan kan dan zijn dat het verhaal naar een climax toewerkt en de spanning daardoor toeneemt. In Wie er breekt is van dat laatste echter geen enkele sprake. Vooral veroorzaakt door het tergend langzame tempo en de zo goed als ontbrekende plotwendingen. In feite komt het erop neer dat het een saai verhaal is, waarbij de auteur er werk van heeft gemaakt om onbeduidende details belangrijk te laten zijn. Want welke serieuze thrillerlezer is erin geïnteresseerd om te weten te komen hoe de perfecte hamburger wordt gemaakt.

Wie er breekt begint nog redelijk. De lezer blijft dan nog even in het ongewisse wie het stempel van ‘bad guy’ opgedrukt kan krijgen. Is het Adam, is het Polly of zijn ze het eventueel allebei? Dit niet weten verhoogt het broodnodige spanningsniveau niet, maar zorgt er wel voor dat de lezer een klein beetje nieuwsgierig wordt naar de achtergrond van beide personages, maar ook naar wat hen nog te wachten staat. Die nieuwsgierigheid wordt enigszins bevredigd, er wordt geleidelijk steeds meer over Adam en Polly bekendgemaakt, maar het blijft al met al vrij oppervlakkig. De ontknoping, in dit geval de epiloog, verklaart veel, maar laat desondanks toch nog een aantal vragen open. Het is jammer dat de auteur dat uit het oog verloren heeft.

De schrijfstijl die Lippman in Wie er breekt hanteert, heeft veel weg van een zakelijke opsomming van feiten, feiten die soms plotseling uit de lucht komen vallen. Ondanks dat hierover iets later een uitleg gegeven wordt, maakt dit een nogal rommelig indruk. Een ander kritische noot zijn de dialogen. Deze, en daardoor ook het verhaal, overigens keurig vertaald door Mariëtte van Gelder, leven niet. Het gevolg is dat de lezer geen enkele binding met de personages krijgt. Al deze punten zijn er de oorzaak van dat het geheel nogal klinisch overkomt. Het idee achter dit verhaal is niet slecht, de uitvoering echter wel.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Laura Lippman
Titel: Wie er breekt
ISBN: 9789022584200
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
In een park in Leiden doet een wandelaar een schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik gekerfd. Rechercheur Léon Coeur is direct gefascineerd: het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift, verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter. Léon is geschorst vanwege een schietincident en moet zich eigenlijk gedeisd houden, maar ziet deze moordzaak als zijn kans om te bewijzen dat zijn team hem nodig heeft. Hij besluit de hulp in te roepen van zijn nichtje Hanna, die criminologie studeert.

Als blijkt dat de journalist is onderworpen aan een wrede Midden-Oosterse marteltechniek, op-sluiting in een volledig witte kamer, vermoeden ze dat hij te veel wist over de recente terroristische aanslag in Amsterdam. Was hij een complot op het spoor? Zou het kunnen dat de werkelijke dader van de aanslag niet de vluchteling was die samen met de bom tot ontploffing kwam? Stukje bij beetje komen Léon en Hanna dichter bij de angstaanjagende waarheid.

Recensie
Al sinds haar achtste hield Samantha Stroombergen zich graag bezig met het vertellen van verhalen. Omdat ze iets met schrijven wilde doen, studeerde ze Nederlandse taal en cultuur en ook Journalistiek en nieuwe media. In 1998 deed ze mee aan een schrijfwedstrijd van de kinderzender FoxKids en daarmee verdiende ze een met haar verhaal over een vampierschool een plekje in Voor kinderen, door kinderen, een bundel die destijds door Bruna werd verkocht. In 2018 schreef ze haar eerste ‘echte’ boek, de thriller De witte kamer.

Rechercheur Léon Coeur, geschorst in verband met een schietincident, leest een twitterbericht waarin iemand meldt een dode man te hebben gevonden. Het zwaar toegetakelde lichaam blijkt in een park in Leiden te liggen en in de buik is het cijfer vijf gekerfd. Officieel mag Léon zich niet met deze zaak bemoeien, maar hij ziet het als een kans zich te rehabiliteren en om te bewijzen dat men niet zonder hem kan. Omdat hij hulp nodig heeft, schakelt hij zijn nicht Hanna, die criminologie studeert, in. Samen gaan ze op onderzoek uit en komen erachter dat de dode, een bekend journalist, gemarteld is en dat deze techniek uit het Midden-Oosten komt. Hebben de moord en een terroristische aanslag op de Dam, eerder dat jaar, met elkaar te maken?

De witte kamer begint met een redelijk heftige en sterke proloog die, hoewel te hopen is van niet, in principe ook maar zo in de werkelijke wereld plaats zou kunnen vinden. Deze relatief korte uiteenzetting laat de lezer de angst en wanhoop bij de omstanders voelen en meebeleven. Na deze introductie begint het werkelijke verhaal dat vanuit het perspectief van de twee belangrijkste personages, Hanna en Léon, verteld wordt. Beide verhaallijnen worden af en toe onderbroken door het chronologische verhaal van de vermoorde journalist en begint drie maanden eerder dan het heden. Dit zorgt ervoor dat de lezer nieuwsgierig wordt, omdat er toch wel wat vragen naar boven komen.

De schrijfstijl van Stroombergen is toegankelijk en vlot en daardoor leest het boek erg prettig. Daarbij weet ze het verhaal ook beeldend te beschrijven. De lezer is er daardoor meer bij betrokken, maar misschien komt dat ook omdat je de indruk kunt krijgen dat het verhaal op een aantal actuele gebeurtenissen is geïnspireerd. Door deze benaderwijze komt het over het algemeen realistisch over. Desondanks waren er ook wel enkele situaties die onwerkelijk zijn. Naarmate de ontknoping nadert, neemt het lichte spanningsveld wat meer toe en komen enkele verrassende plotwendingen voor. Het is de auteur echter niet gelukt om een aantal thrillerclichés te vermijden. Voor het verhaal is dat niet storend, maar opvallen doet het wel.

Omdat het aantal personages beperkt blijft, is het altijd overzichtelijk. Die van Hanna en Léon worden, vooral door een enkele flashback, het meest uitgewerkt. Ondanks dat dit voor wat verdieping zorgt, blijven er rondom deze twee nog wel wat vragen over die in dit boek niet beantwoord worden. Een andere verdieping staat op naam van Khalila. Wat haar overkomen is, is enigszins aangrijpend en maakt het verhaal volledig. Ook de ontknoping, die een beetje was te voorzien, laat nog wel wat vragen onbeantwoord. Zet de auteur de deur op een kier voor een volgend boek met Hanna en Léon als terugkerende personages? Ze zijn er interessant genoeg voor. Als dat zo is, is De witte kamer in ieder geval een veelbelovend begin.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Samantha Stroombergen
Titel: De witte kamer
ISBN: 9789402311105
Pagina’s: 322
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Op een regenachtige avond in New York geeft psycholoog James Cobb een lezing over het terughalen van verborgen herinneringen. Na afloop vraagt een oude man hem om hulp.

Deze terminaal zieke man, Joshua Fleischer, werd veertig jaar geleden wakker in een Parijse hotelkamer. In de kamer bevond zich het lichaam van een dode vrouw. De man heeft geen idee wat er die nacht is gebeurd. Was hij een onschuldige aanwezige? Of is hij een moordenaar?

Recensie
Omdat het manuscript voor zijn eerste Engelstalige thrillerdebuut The book of mirrors door tientallen uitgevers afgewezen werd, stuurde Eugen O. Chirovici het naar een kleine uitgever toe. Deze was er bijzonder lovend over, maar gaf toch het niet uit. Wel adviseerde de uitgever hem om het toch nog eens naar een aantal literair agenten toe te sturen. Het vervolg is bekend, want het boek, in Nederland verschenen onder de naam Boek der spiegels, werd een wereldwijd succes en is inmiddels in 38 landen uitgegeven. Nacht in Parijs is zijn tweede boek en is op 7 augustus 2018 verschenen.

Na afloop van een lezing wordt de bekende psycholoog James Cobb door een man benaderd met het verzoek hem te helpen. Deze man, Joshua Fleischer, lijdt aan leukemie en heeft niet lang meer te leven. Hij wil dat Cobb hem in hypnose brengt om er op die manier achter te komen wat zich veertig jaar eerder in een Parijse hotelkamer heeft afgespeeld. Het enige wat hij zich herinnert is een dode vrouw op die kamer, maar of hij haar vermoord heeft of alleen maar een onschuldige aanwezige was, weet hij niet.

Na de proloog, die zich in 1976 en veertig jaar eerder afspeelt, maakt het verhaal een sprong naar elf maanden voor het heden. Die aanloop zorgt ervoor dat er al meteen wat vragen ontstaan waardoor zich al vroeg in het verhaal een spanningsveld voordoet. Het duurt echter even voordat er een antwoord op al die vragen komt, dat gaat geleidelijk en ook niet tegelijkertijd. Eerst bestaat het verhaal vooral uit een introductie van wat er aan lijkt te komen en ook van het belangrijkste personage, James Cobb. Dat is dan ook het meest oninteressante deel van Nacht in Parijs, het is enigszins traag en saai. Toch verandert dit snel wanneer Abe, de vriend van James bij het verhaal betrokken wordt. Vanaf dat moment boeit het en neemt de onderhuidse spanning toe. De grote vraag is dan wat er die nacht in Parijs is gebeurd, als lezer wil je dit het liefst zo snel mogelijk te weten komen, vooral omdat het intrigeert. Maar, en dat is niet minder interessant, hoe zit het met James en Julie Mitchell? Zij komt namelijk regelmatig in James’ gedachten voor en ook droomt hij over haar.

Nacht in Parijs draait vooral om herinneringen, want welke is juist en welke niet. En is alles wat herinnerd wordt wel echt gebeurd of heeft het geheugen in de loop van al die jaren steekjes laten vallen? Hierdoor ontstaat twijfel, zowel bij Cobb als bij de lezer. En ook dat is goed voor de spanningsboog. Het zijn trouwens niet alleen die herinneringen die daarvoor zorgen, maar ook de vraag of Cobbs ontdekkingen niet vooral uit leugens bestaan. Als de ontknoping nadert, kan de lezer namelijk het vermoeden krijgen dat er gelogen is en dat zich een persoonswisseling heeft voorgedaan. Of dit inderdaad zo is, wordt in de finale verduidelijkt. Tot het zover is, zijn er verschillende plotwendingen en kom je nog wel eens voor een verrassing te staan.

Hoewel het thema de schijn kan oproepen dat het een lastig leesbaar verhaal is, is dat het niet. Het leest natuurlijk niet als een vakantieroman, maar het is nergens complex en ingewikkeld en het heeft soms zelfs mooie vergelijkingen. De werking van het geheugen is een onmiskenbaar interessante materie, maar Chirovici doet er goed aan dit in een volgend boek anders aan te pakken. Want zowel zijn vorige boek als Nacht in Parijs hebben een vrij identiek thema en om lezers te blijven boeien, zal hij met een gevarieerder aanbod moeten komen. Dat neemt echter niet weg dat ook zijn tweede thriller van een hoogwaardige kwaliteit is.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Eugen O. Chirovici
Titel: Nacht in Parijs
ISBN: 9789044977028
Pagina’s: 304
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Vlak voordat Francis van Foreest het prestigieuze Larense advocatenkantoor van zijn vader overneemt, begaat hij een grote fout die hij voor iedereen verzwijgt. Zijn vrouw Renée zet het behoud van haar gezin op het spel als ze verliefd wordt op haar zwager, terwijl zoon Ties betrokken raakt bij een grote drugsdeal. Hij dreigt steeds verder af te zakken in de onderwereld totdat hij Judith ontmoet, die in een exclusieve seksclub werkt. 

Stevent de familie van Foreest af op de ondergang of zijn ze geraffineerd genoeg om alle schandalen te overleven?

Recensie
Al op jonge leeftijd, ze zat nog op de lagere school, schreef Linda Jansma verhalen. Eerst voor de schoolkrant, later voor een aantal verenigings- en vakbladen. Haar eerste boek schreef ze echter pas in 2010, dat was de thriller Caleidoscoop, die in 2014 heruitgegeven werd onder de naam Kwetsbaar. Een samenwerking tussen Kobo en De Crime Compagnie leidde tot de eerste Kobo Original, een vierdelige serie In naam van de vader die alleen op Kobo Plus te lezen was. Begin juli 2018 zijn deze afzonderlijke delen samengevoegd en in boekvorm verschenen.

Tien maanden geleden heeft Francis van Foreest het advocatenkantoor van zijn vader overgenomen. Een paar maanden daarvoor maakte hij een enorme fout waarover hij met niemand heeft gesproken. Vanaf dat moment is hij bang dat het ontdekt zal worden. Toch blijkt hij niet de enige binnen zijn familie te zijn die iets te verbergen heeft. Zijn vrouw Renée begint een affaire met haar zwager, maar houdt nog wel van haar man. Zijn zoon Ties handelt in drugs en dreigt steeds meer in die wereld verzeild te raken, totdat hij kennis maakt met Judith, een jonge vrouw die in de exclusieve seksclub werkt.

Normaliter neemt Jansma er de tijd voor om een thriller te schrijven. Ze doet gedegen onderzoek om een verhaal zo realistisch mogelijk te laten zijn. Voor de vierdelige serie In naam van de vader had ze deze tijd echter niet. Ieder afzonderlijk deel moest immers binnen een maand geschreven zijn. Dat heeft ertoe geleid dat de opzet, maar vooral ook het tempo, anders is dan in haar andere boeken. Deel één begint voortvarend, de openingszin bijvoorbeeld maakt de lezer al nieuwsgierig, maar is desondanks vooral een kennismaking met de diverse personages. De belangrijkste, de hoofdstukken worden afwisselend vanuit hun perspectief verteld, zijn voldoende uitgewerkt en de onderlinge verhoudingen zijn helder uiteengezet. In dat eerste deel krijgt de lezer dus een goede indruk van de familie Van Foreest, maar Jansma waakt er wel voor dat ze niet té vroeg al haar kruit verschiet. Ze heeft het verhaal dusdanig opgezet dat de familie in het begin voor voldoende vragen zorgt die in de resterende delen allemaal beantwoord worden.

Dat niet ieder lid van de familie Van Foreest de wet of de ethiek al te nauw neemt, is vanaf het begin duidelijk. Voor de lezer is dit mooi, want doordat je steeds nieuwsgieriger wordt naar wat er precies is gebeurd of wat er nog staat te gebeuren, ontstaat er een licht spanningsveld. Hoewel het begin van deel één en vier er enigszins naar neigen, heeft het verhaal niet de spanning die in ander werk van de auteur wel voorkomt. Komt dat omdat In naam van de vader in een vrij kort tijdsbestek tot stand is gekomen? Het is een reële mogelijkheid. Wel heeft het verhaal diverse plotwendingen en wordt de lezer verschillende keren op het verkeerde been gezet. Een goede keuze van Jansma is om ieder deel af te sluiten met een onvervalste cliffhanger. Vooral de lezers van de afzonderlijke delen moesten daardoor een maand in spanning blijven zitten.

Op de schrijfstijl van Jansma valt niets aan te merken. Deze is verzorgd en ze weet het wel en wee van een vermogende advocatenfamilie goed en beeldend over te brengen. Het zou zelfs realistisch kunnen zijn, ware het niet dat een doorsnee – rijke – familie over het algemeen niet met moord, overspel, drugshandel, chantage en prostitutie te maken zal hebben. Net als een paar situaties in het laatste deel is ook de ontknoping, vooral doordat deze wat bizar is, een beetje ongeloofwaardig en lijkt daardoor gezocht te zijn. Maar over het geheel genomen is In naam van de vader een onderhoudend verhaal, maar mist de echte spanning waar Jansma wel patent op heeft.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Linda Jansma
Titel: In naam van de vader
ISBN: 9789461093189
Pagina’s: 472
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Als in een van de meest luxe hotels van Reykjavík een dode man wordt gevonden, een reder die vastgebonden is aan zijn bed, ziet Gunnhildur Gisladóttir daar niet gelijk een misdaad in. En in het onderzoek naar de gênante dood van de man komt ze terecht bij een groep mensen die aan bondage doen. Maar algauw blijkt dat de leden van deze groep systematisch bedreigd en gechanteerd worden en dat er een verband bestaat met een IJslandse crimineel, die na een jarenlang verblijf in het buitenland, recentelijk is teruggekeerd. Wat als een routineklus begint, ontwikkelt zich tot een levensbedreigend onderzoek…

Recensie
Voordat de Engelsman Quentin Bates auteur werd, heeft hij een flink aantal andere baantjes gehad. Omdat hij altijd al veel gelezen heeft, was het een kleine stap om zelf ook te gaan schrijven. Eerst als journalist voor een obscuur nautisch vakblad, later alleen fictie. Voordat het zover was volgde hij één keer per week een universitaire schrijfcursus. Zijn debuut, Bevroren tegoeden, vloeide hieruit voort. Omdat hij twintig jaar op IJsland heeft gewoond, spelen zijn verhalen zich in dat land af. IJskoud is zijn derde thriller met Gunnhildur Gisladóttir als terugkerend personage.

In een van de meest luxueuze hotels van Reykjavik wordt het lichaam van een dode man gevonden. Hij is aan het bed vastgebonden, de politie wordt erbij gehaald, maar Gunnhildur is vooralsnog van mening dat zijn dood een natuurlijke oorzaak heeft. Toch onderzoekt ze de zaak, want ze wil weten wie de vrouw is die hem het laatst gezien heeft. Daarbij komt ze terecht in de bondagescéne, maar ontdekt ze ook dat er een link is met een crimineel die onlangs uit het buitenland is teruggekeerd. Het onderzoek neemt daarna een andere wending aan en is niet meer zonder gevaar.

Omdat IJskoud het derde boek in een reeks is, is het aan te bevelen de boeken op volgorde te lezen. Wordt dit niet gedaan, dan is het, vooral in het begin, lastig om een touw aan het verhaal, maar ook aan de personages vast te knopen. De personages worden namelijk minimaal geïntroduceerd en het verhaal lijkt verder te gaan waar het voorgaande boek geëindigd is. Er zijn daarom momenten waarop het nogal verwarrend is en er ook geen enkele duidelijkheid is wat er zich precies afspeelt. Dat verandert pas op ongeveer de helft van het boek. Dan krijgt het verhaal meer structuur, ondanks dat er toch nog wel enige verwarring blijft, omdat het niet altijd duidelijk is waar welk personage voor staat of vanuit welk perspectief het stukje verhaal wordt verteld. En ook Bates’ keuze om een enigszins ingewikkelde verhaallijn te hanteren, is daar zeker debet aan.

Het boek leest, ondanks de soms wel lastige IJslandse namen, redelijk gemakkelijk. Dat komt vooral door de vlotte en toegankelijke schrijfstijl van Bates. Daarnaast weet hij de IJslandse sfeer goed tot uiting te brengen en ook de problematiek waar het land in verkeerde komt goed naar voren. Helaas, en dat is in feite funest voor een thriller, ontbreekt de spanning. Daardoor is het boek toch een stuk minder boeiend dan het zou kunnen zijn. Aan het eind van het verhaal komen de vele losse eindjes bij elkaar en heeft de auteur het voor elkaar gekregen dat alle afzonderlijke fragmenten uiteindelijk samensmelten tot één afsluitend geheel. Dat is niet erg, maar er kwam wel heel veel breiwerk bij te pas en was de lezer verstrikt geraakt in de wirwar die daarvoor ontstaan is. Verder zorgt de ontknoping ook voor een aantal vragen. Komt de auteur in het volgende deel op het einde van dit boek terug of blijft het hierbij?

Deze vragen, het rommelige karakter van het verhaal en de verdere onduidelijkheid zorgen er wel voor dat IJskoud onder de middelmaat blijft hangen.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Quentin Bates
Titel: IJskoud
ISBN: 9789045205526
Pagina’s: 243
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
De dochter van een rijke zakenman verdwijnt spoorloos. Haar ontvoerder eist financiële genoegdoening voor een aantal ontslagen medewerkers. Hij krijgt zijn zin, maar toch wordt de dochter dood aangetroffen in de bosjes bij Arnhem. Ondanks grondig speurwerk van rechercheduo Bianca van Dijk en Joris Vischjager van politie Oost-Nederland blijft de dader een mysterie.

Niet lang daarna wordt in een flat het verminkte lichaam van een man gevonden en doet een hotelmedewerker een gruwelijke ontdekking in een hotelkamer. Aan de hand van gevonden sporen vermoeden Bianca en Joris dat het hier om één en dezelfde dader gaat, met een nogal bizar motief. Stukje bij beetje ontdekken ze de tragische waarheid en beseffen ze dat de drie moorden nog maar het begin zijn.

Terwijl Bianca worstelt met haar verleden en haar huwelijk, bijt ze zich in de zaak vast, vastbesloten om nog meer slachtoffers te voorkomen.

Recensie
Omdat hij niet werd aangenomen op de kunstacademie en het met muziek niets geworden is, kwam Igor Znidarsic erachter dat hij ook kon schrijven en daardoor belandde hij in de journalistiek. Dat doet hij inmiddels zo’n dertig jaar en daarnaast schrijft hij ongeveer tien jaar fictie. Zijn eerste – autobiografische – roman, Diepgevroren makrelen, verscheen in 2011 en zes jaar later is zijn debuutthriller De blindganger uitgegeven. Dit is het eerste deel van een trilogie met de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager. Het tweede deel, De uitverkorene, kwam op 18 mei 2018 op de markt.

De rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager onderzoeken de ontvoering van Lizy Lefevre, dochter van een schatrijke ondernemer. De ontvoerder heeft een losgeld geëist van ruim een miljoen euro, dit bedrag wordt betaald, maar even later wordt Lizy toch dood aangetroffen. Het blijft niet bij deze ene moord, want korte tijd daarna vindt de politie het lichaam van een man en weer iets later dat van een vrouw. Beiden zijn zwaar verminkt. De politie ontdekt dat de moorden door één dader zijn gepleegd en dat het motief nogal buitenissig is. Maar ook dat dit het begin lijkt te zijn van nog meer moorden.

Znidarsic verwijst er in het boek nergens naar, maar De uitverkorene is het tweede deel van een trilogie met de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager. Hij heeft echter de keuze gemaakt om ieder deel hun eigen afgeronde verhaal te laten hebben. Een keuze die bijzonder goed uitpakt, want daardoor zijn de afzonderlijke delen uitstekend los van elkaar te lezen. Net als in zijn voorgaande boek laat de auteur de lezer zien wat zich in het hoofd van de dader, in dit geval een seriemoordenaar, afspeelt. Wat er de oorzaak van is dat hij tot zijn daden komt en wat dit met zijn brein doet. Ten opzichte van veel andere thrillers is dit een geheel andere insteek waardoor zijn boeken een originele inval hebben. Ondanks deze originaliteit komen er wel enkele clichés in De uitverkorene voor. Een rechercheur waarvan het huwelijk stroef loopt, komt vaker in boeken voor en ook dat de dader precies doet wat de politie wil dat hij doet, is geen nieuw gegeven.

De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal vanaf het begin meer dan voldoende snelheid heeft. Misschien gaat het zelfs wel eens iets te snel. Omdat een datumvermelding boven de hoofdstukken ontbreekt, iets wat natuurlijk niet per se hoeft, en er ook niet altijd een tijdsaanduiding in een hoofdstuk genoemd wordt, is het af en toe wel eens onduidelijk hoe ver in de tijd er vooruitgesprongen is. Verder is het verhaal onderverdeeld in vier delen, het eerste bestaat vooral uit het onderzoek van de politie en hun drang om de dader te vinden. Het volgende vertelt de levensgeschiedenis van de dader en de twee laatste delen worden afwisselend vanuit het perspectief van Bianca en de dader verteld. Vanaf het tweede deel laat de auteur het whodunit-recept grotendeels varen en maakt hij de lezer deelgenoot van de gedachtegang van de dader. Wat hem tot zijn daden brengt. Op die momenten is De uitverkorene vooral psychologisch en voel je als lezer vooral verbazing en ongeloof.

In zijn korte voorwoord, waarbij de auteur zich als het ware persoonlijk tot de lezer richt, geeft Znidarsic aan dat hij wederom dicht bij de actualiteit gebleven is. Dat actuele thema is in het voor het grootste deel boeiende De uitverkorene de steeds verdergaande radicalisering. De auteur heeft dit thema vanuit een minder gangbare invalshoek in zijn verhaal verwerkt en opent daarmee de ogen van hen die niet willen inzien dat ook het christelijke geloof zijn extremisten kent die, in de naam van God, voor eigen rechter kunnen gaan spelen. En ook dat kan een beangstigende gedachte zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Igor Znidarsic
Titel: De uitverkorene
ISBN: 9789045213170
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen? Of was het toen we het eerste lichaam vonden?

Achteraf begon het allemaal op de dag dat het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond op de kermis. Toen de twaalfjarige Eddie De Krijtman voor het eerst ontmoette.

Het was De Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar het lichaam van een meisje. Het grootste deel ervan, atlhans…

Dat was dertig jaar geleden, en Eddie dacht dat het verleden achter hem lag. Dan ontvangt hij post. In de envelop bevinden zich twee dingen: een krijtje en een tekening van een stokmannetje.

Recensie
Nadat C.J. Tudor al op jonge leeftijd de school verliet, heeft onder andere gewerkt als verslaggever in opleiding en scenarioschrijver. Ze schrijft al sinds haar kinderjaren en haar leraar Engels heeft haar eens gezegd dat hij erg teleurgesteld zou zijn als ze geen bestsellerauteur zou worden. Ze begon pas na haar dertigste serieus met schrijven. Het stoepkrijt dat haar tweejarige dochter voor haar verjaardag kreeg, inspireerde haar tot het schrijven van De krijtman, haar debuutthriller. Momenteel werkt ze aan haar tweede boek, waarvan nog niet bekend is wanneer het uit zal komen.

De twaalfjarige Eddie is getuige van een ongeluk dat op de kermis plaatsvindt. Hier ontmoet hij ook zijn nieuwe leraar die hem op het idee bracht om met krijt mannetjes te tekenen die een geheime code voorstellen. Dat leverde de leraar de bijnaam De krijtman op. Omdat het vakantie was, vermaakten Eddie en zijn vrienden zich hiermee. Totdat die tekeningen hen naar het dode lichaam van een meisje leidden. Inmiddels is het dertig jaar later en dit alles lijkt vergeten. Totdat Eddie post ontvangt, een envelop met een krijtje en een tekening van zo’n mannetje. Hij wil nu alsnog achterhalen wie het meisje omgebracht heeft.

Het verhaal, dat bestaat uit twee verhaallijnen, wordt verteld vanuit het perspectief van Eddie. In 1986 is dat als twaalfjarige jongen en dertig jaar later als volwassen man. Beide verhalen zijn interessant en vloeien gedurende de plot steeds meer samen. Zo wordt in het heden steeds meer uit de doeken gedaan wat zich in 1986 heeft afgespeeld en in dat laatste jaar wordt, hoewel iedere keer stukje bij beetje, een geheim onthuld. Aan het einde van het verhaal wordt de link die beide jaren hebben pas duidelijk. Dat Tudor voor deze opzet gekozen heeft, is goed voor de spanningsboog.

De krijtman begint al met een spannende beschrijving van een ongeluk. Daardoor, maar eveneens door het verloop van het verhaal en het feit dat veel hoofdstukken met een cliffhanger eindigen, wordt de nieuwsgierigheid van de lezer opgewekt. Het verhaal kent een aantal verrassende ontwikkelingen en heeft enkele mooie vergelijkingen en zinnen. Bij vlagen heeft het zelfs wat weg van suspense. Het houdt de lezer bezig en dat duurt voort tot en met het eind. Want de ontknoping is volkomen onverwacht en is door niemand te voorzien.

De door Tudor gehanteerde schrijfstijl is vlot en toegankelijk en daardoor is het boek erg gemakkelijk leesbaar. Nergens ingewikkelde intriges of moeilijke volzinnen. De personages zijn interessant en een aantal van het is zonder meer boeiend of intrigerend. De verhaallijnen, de entourage en de soms geladen sfeer maken dat De krijtman een bijzonder en goed debuut is. Dat de uiteindelijke ontknoping van dit op zich afgeronde verhaal nog wat vragen open laat staan, is jammer, maar doet niets af aan de kwaliteit van deze soms wat duistere thriller.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: C.J. Tudor
Titel: De krijtman
ISBN: 9789400509054
Pagina’s: 326
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Het was maar een klein stukje ijs. Gewoon wat botte pech. Maar het was genoeg om Kath Redway, die met haar auto zo het meer van het prachtige Dartmoor National Park in draaide, bijna te doen verongelukken.

Als door een wonder komt ze met de schrik, en een paar blauwe plekken, vrij. Ondanks haar geheugenverlies en de shock waarin ze verkeert is Kath blij dat ze weer terug is in de afgelegen boerderij waar ze woont met haar knappe man Adam en haar verlegen, maar zeer intelligente dochter Lydia. Ze leeft!

Haar gezin is echter verre van opgelucht. Haar man gedraagt zich koeltjes tegen haar, of ronduit boos. Haar dagdromende dochter begint vreemde taal uit te slaan, en houdt niet op over een ‘man op de hei’. Wanneer ze steeds meer gefragmenteerde, maar ijzingwekkende herinneringen terugkrijgt, realiseert Kath zich dat haar ‘ongeluk’ helemaal geen ongeluk was. Met dat besef stort ze in en vervalt haar leven tot een duistere wereld van angst en dreiging.

Recensie
Hoewel het al een paar jaar bekend is, wordt op de boeken van S.K Tremayne nog steeds niet vermeld wat de werkelijke naam is van de auteur die ze schrijft. Sean Thomas, want dat is zijn echte naam, herinnert zich dat hij op zijn vierde al een gedicht heeft laten publiceren. Hij dicteerde het aan zijn vader, die het vervolgens opschreef en naar een uitgever heeft toegestuurd. Dit gedicht is opgenomen in een bloemlezing van verhalen en gedichten voor kinderen. Onder zijn tweede pseudoniem (Tom Knox is zijn eerste) is Vlak voordat ik stierf zijn derde thriller.

Kath en Adam Redway wonen met hun dochter Lyle in het afgelegen Nationale park Dartmoor. Weken eerder is Kath met haar auto geslipt en daardoor in een stuwmeer terechtgekomen. Het lukte haar om uit de auto en aan land te komen, maar sinds het ongeluk lijdt ze wel aan beperkt geheugenverlies. Sindsdien is de verstandhouding met haar man veranderd, hij reageert afstandelijk en soms boos. Zelfs Lyla, die Asperger heeft, gedraagt zich anders, ze heeft het over een groene man en vertelt vreemde verhalen. Kath’s geheugen keert geleidelijk terug en ze krijgt steeds meer duidelijkheid over haar vermeende ongeluk.

Ieder land heeft zijn eigen mythen en volksverhalen. Het ene misschien wat meer dan het andere, maar ze hebben ze wel. In Vlak voordat ik stierf, dat zich in het Engelse Dartmoor afspeelt, wordt de beklemmende en enigszins gespannen sfeer die dergelijke verhalen oproepen erg goed neergezet. Het verhaal is bij vlagen mysterieus en de desbetreffende passages doen soms magisch aan, waarbij de lezer regelmatig de indruk kan krijgen dat het alleen maar bijgeloof is, iets dat verhalen uit lang vervlogen tijden toch al vaak oproepen. Ook de bijzonder beeldende beschrijvingen van de natuur, de omgeving en de vaak bizarre weersomstandigheden werken dit gevoel in de hand. Tremayne laat eveneens goed naar voren komen wat de problemen zijn van mensen die met retrograde amnesie en Asperger te maken hebben. Hij heeft overduidelijk zich in deze materie verdiept.

Vlak voordat ik stierf wordt gedragen door een beperkt aantal personages waardoor het verhaal, dat vooral vanuit het perspectief van Kath wordt verteld, overzichtelijk blijft. Hoewel het wel een aantal plotwendingen heeft, is het in wezen het een rechttoe rechtaan verhaal. Dit betekent echter niet dat er geen verrassingen in voorkomen, want af en toe wordt de lezer op het verkeerde been gezet. Diezelfde lezer moet overigens niet verwachten dat het boek een zinderende spanning heeft. Daarvoor is het verhaal te traag en zijn sommige beschrijvingen van de omgeving te talrijk. Toch is er zo nu en dan wel degelijk sprake van een spanningsveld, veroorzaakt door de mystiek en bovenal het langzaam terugkerende geheugen van Kath. Want de vraag die de lezer bezighoudt, is wat er werkelijk met Kath gebeurd is, wat haar werkelijk is overkomen. Dit wordt in de verrassende ontknoping, die een wat hoger tempo en daardoor iets meer spanning heeft, opgehelderd.

Tremayne hanteert ook deze keer een voor hem vertrouwd concept: een echtpaar met één of twee kinderen, waarbij die laatsten altijd bijzonder zijn. Dit werkt nog steeds goed, maar desondanks moet hij overwegen of dit bij toekomstige boeken ook nog zo zal zijn. Het gevaar bestaat namelijk dat de lezer het dan allemaal wel een keer heeft gezien, maar vooralsnog komt hij ermee weg. Toch is Vlak voordat ik stierf niet de pageturner die verwacht mag worden. Daarvoor verloopt het verhaal te traag, is er te weinig spanning en is de ontknoping iets te ongeloofwaardig.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: S.K. Tremayne
Titel: Vlak voordat ik stierf
ISBN: 9789044635485
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2018