Flaptekst
Mei 1989. Op een late middag verdwijnt de achtjarige Robin wanneer hij verstoppertje speelt in het bos. Zijn speelkameraadjes wijzen al snel een dader aan, maar de jonge politieassistente Gunni Hilding, die bij toeval bij het onderzoek betrokken raakt, vermoedt dat ze op het verkeerde spoor zitten.

Wanneer vijf jaar later een jonge toerist wordt ontvoerd, ziet Gunni overeenkomsten met de zaak van Robin. Maar als ze gelijk heeft, betekent dit dat er een zeer gevaarlijke man vrij rondloopt…

Recensie
Na een vijftienjarige carrière als leraar Zweeds en psychologie op een middelbare school besloot Mattias Edvardsson in 2019 om fulltime auteur te worden. Deze keuze kwam niet plotseling uit de lucht vallen, want hij had op dat moment al diverse uitgaven op zijn naam staan. Meteen na deze ommezwaai brak hij internationaal door met de thriller Een heel gewoon gezin (2019), dat in meer dan dertig talen is vertaald. Eind januari 2026 verscheen het door Elina van der Heijden vertaalde Waar het stil is, dat het eerste deel is van een serie met Gunni Hilding.

In mei 1989 gaat deze jonge agent met haar collega naar de plek waar de achtjarige Robin tijdens het spelen vermist is geraakt. Zijn lichaam wordt snel gevonden en een van zijn vriendjes vertelt wie hem heeft gedood. Omdat Gunni de streek erg goed kent, wordt ze bij het onderzoek naar de moord betrokken. Vijf jaar later wordt in dezelfde regio opnieuw een ongeveer even oude jongen levenloos aangetroffen. Gunni ontdekt dat zijn dood overeenkomsten vertoont met die van Robin, dus de dader, die al die tijd vrij heeft rondgelopen, moet wel dezelfde zijn.

Eén boek, twee gezichten. Dat is wat er in vier woorden over dit verhaal gezegd kan worden. Het meest opvallende is misschien wel dat de schrijfstijl van de auteur in de twee delen waaruit het boek bestaat behoorlijk van elkaar verschillen. In het eerste gedeelte is deze nogal simpel, waardoor de lezer de indruk krijgt een Young Adult of jeugdboek te lezen. In het laatste deel is het taalgebruik geheel anders en doet het een stuk volwassener aan. Dit is overigens niet de enige tegenstelling, want ook de personages gedragen zich dan heel anders en is de verhaallijn beduidend interessanter.

Edvardsson schets aanvankelijk een heel normaal huis-, tuin- en keukentafereel dat in ieder gezin voor kan komen. Toch krijgt de lezer in die aanvangsfase al door dat er iets onaangenaams gaat gebeuren. Als niet veel later blijkt dat de achtjarige Robin verdwenen is, kun je je het wanhopige gevoel van zijn moeder Lola helemaal begrijpen, en leef je eveneens met haar mee. Hoewel er af en toe een enigszins onheilspellende situatie ontstaat, enkele personen zich merkwaardig en verdacht gedragen, zich een paar kleine ontwikkelingen voordoen en de auteur je nieuwsgierigheid aan het eind van sommige hoofdstukken probeert te prikkelen, is de spanning over het geheel genomen tamelijk minimaal. Dit wordt mede veroorzaakt doordat er diverse voor de hand liggende momenten zijn en het verloop van de plot zo nu en dan voorspelbaar is.

De gebeurtenissen worden, met name in het eerste deel, verteld vanuit verschillende perspectieven, maar de meeste aandacht gaat uit naar Gunni Helding. Omdat er een en ander over haar en haar achtergrond verteld wordt, krijg je een gedegen indruk van de jonge vrouw. Zij is tevens degene die de meeste ontwikkeling doormaakt. De overige karakters zijn en blijven overwegend oppervlakkig. Het verhaal zelf maakt feitelijk ook een groei door, want waar het in het eerste part nogal dun is, heeft het hierna, voornamelijk door de inbreng van de protagonist, aanzienlijk meer inhoud en gaat het geleidelijk aan meer boeien.

Een sterk element van het boek is Edvardssons levendige en beeldende beschrijving van de omgeving waarin alles zich afspeelt. De ene keer wordt die mooi neergezet en de andere keer dreigend, vanzelfsprekend afhankelijk van de omstandigheden. Ook de sfeer van destijds (1989 en 1994) komt prima over, met name omdat de auteur enkele waargebeurde feiten van toen in de plot heeft verwerkt. Desondanks is Waar het stil is geen thriller die een onuitwisbare indruk achterlaat. Het begin van deze nieuwe serie kan vooral  gezien worden als een vlot en gemakkelijk leesbaar tussendoortje.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Mattias Edvardsson
Titel: Waar het stil is
ISBN: 9789021056470
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2026

Flaptekst
In Wanneer de wereld slaapt biedt Francesca Albanese, speciaal VN-rapporteur, een indringend en persoonlijk beeld van Palestina. Aan de hand van tien portretten – van kinderen zonder thuis tot oorlogschirurgen – brengt ze de systematische onderdrukking en de actuele genocide in Gaza helder in kaart. Met deze diepmenselijke verhalen toont ze de ontluisterende realiteit, maar ook de onvoorstelbare veerkracht van een volk dat beroofd is van zijn thuis, stem en toekomst.
Onverschrokken stelt Albanese vragen die soms te ingewikkeld zijn om te beantwoorden. Maar als één ding duidelijk wordt in dit boek, is het wel dat de wereld zich niet langer aan deze vragen kan onttrekken.

Recensie
Op 7 oktober 2023 bestookte de Palestijnse organisatie Hamas het zuiden van Israël met een spervuur van raketaanvallen en richtten militanten diverse bloedbaden in het grensgebied aan. Voor het laatstgenoemde land was dit het teken om een militair offensief te starten waarbij tienduizenden Palestijnen, waaronder talloze kinderen, om het leven kwamen. Diverse hulpverlenende instanties en mensenrechtenorganisaties concludeerden al snel dat hierbij sprake was genocide, hetgeen volgens de internationaal geldende rechtsregels onwettig, illegaal en dus strafbaar is. Sinds 2022 is de Italiaanse advocaat Francesca Albanese speciaal VN-rapporteur voor de mensenrechten in de Palestijnse gebieden en uit hoofde van haar functie schreef ze een groot aantal rapporten waarin ze de handelswijze van Israël en diens westerse bondgenoten aan de kaak stelde. In haar in 2025 verschenen boek Wanneer de wereld slaapt brengt ze de situatie in Gaza onder de aandacht van een groter publiek.

Ze begint haar verhaal met fragmenten uit een toespraak voor de Algemene Vergadering van de VN die ze op 30 oktober 2024 hield. Uit de woorden die ze destijds uitsprak, spreekt woede en onmacht, maar ze zijn in feite ook een dringend verzoek om actie, om Israël niet ongestraft zijn gang te laten gaan in zijn drang om de volledige Palestijnse bevolking uit te roeien. Vervolgens geeft ze in de inleiding heel summier wat achtergrondinformatie over het Gaza-conflict, maar vertelt ze eveneens hoe het boek tot stand is gekomen. Waar het echter vooral om gaat zijn de daaropvolgende hoofdstukken, waarin ze aan de hand van negen portretten – en tiende bewaart ze voor haar dankwoord – de omstandigheden in Palestina uit de doeken doet en een enkele keer de geschiedenis induikt, waarbij ze een en ander regelmatig met voorbeelden toelicht.

Een aantal van die voorbeelden gaat de lezer aan het hart, vooral die waarbij onschuldige kinderen zonder aanwijsbare en geldige redenen (als die er überhaupt al zijn) van hun nog jonge leven worden beroofd. Hier word je bij tijd en wijle behoorlijk stil van. Het beeld dat Albanese schetst is verre van vrolijk, maar laat ook zien dat het merendeel van de westerse landen achter Israël blijft staan, hoewel ze ook aangeeft dat hun visie inmiddels aan een verandering onderhevig is. Uit het relaas blijkt overduidelijk dat de auteur het met de Palestijnse bevolking te doen heeft, maar dat heeft ze, zo vertelt ze, ook met de Aboriginals, de inheemse bevolking van Canada en de Verenigde Staten en de Maori. Op hen is immers lang geleden eveneens genocide gepleegd.

Natuurlijk heeft ieder verhaal en hebben de gebeurtenissen twee kanten en derhalve praat Albanese de acties van Hamas absoluut niet goed, maar het is zonder meer duidelijk dat haar sympathie en medeleven vooral uitgaat naar de Palestijnen, want het boek wordt voornamelijk vanuit hun kant belicht. Desondanks heb je niet het gevoel een eenzijdige uiteenzetting te lezen, met name omdat de auteur niet per se tegen Israël is – ze heeft immers Israëlische vrienden, geeft ook een enkele Israëliër het woord en benadrukt dat er Israëlische organisaties zijn die voor de Palestijnen opkomen – maar vooral tegen de massaslachting, de schending van het internationale recht en het illegaal bezetten van andermans grondgebied. Om een volledige(re) voorstelling van zaken te geven, was het een optie geweest om een tegengeluid te laten horen, maar daar is bewust niet voor gekozen.

Dit laatste neemt echter niet weg dat Wanneer de wereld slaapt, dat voor het grootste deel bijzonder toegankelijk geschreven is, een indringend, onthutsend en overzichtelijk betoog is van de schrijnende omstandigheden van de Palestijnse bevolking, maar ook kritiek levert op het westen dat – op het moment dat het boek geschreven werd – de schending van de internationale rechtsorde niet hekelde. In feite is het boek een eyeopener voor ieder die meer over de Palestijnse kwestie wil weten of voor hen wier ogen nog gesloten zijn voor de ellende die zich in dat gebied heeft voorgedaan en nog steeds voordoet.    

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Francesca Albanese
Titel: Wanneer de wereld slaapt
ISBN: 9789045053172
Pagina’s: 254
Eerste uitgave: 2025

Flaptekst
Midden in de nacht arriveert een vrouw met een tas vol gevonden dvd’s bij het politiebureau. Ze is in tranen. Als inspecteur Cara Elliott de video’s bekijkt, is ze met afschuw vervult. Er is een moordenaar actief die volgens een vast stramien werkt: een verzoek, een ontvoering en een moord. De opdracht wordt altijd binnen 48 uur uitgevoerd én wordt opgenomen voor betalende kijkers.

Cara Elliott en haar collega’s storten zich direct op de zaak. Als er korte tijd later weer een lichaam opduikt, gedood volgens de exacte specificaties van de lijst, is het duidelijk: ze moeten de moordenaar heel snel opsporen, voordat hij weer genadeloos toeslaat…

Recensie
De Echoman (2022), het debuut van Sam Holland, was al vrij snel na de verschijningsdatum een wereldwijd succes en voor de boeken die daarna volgden, gold in feite hetzelfde. Haar werk wordt in vijftien landen gepubliceerd en ze is de eerste auteur die zowel de MAX Zilveren als Bronzen Vleermuis heeft gewonnen. Haar nieuwste en vierde thriller, De Countdown Killer (2025), is tevens het laatste deel van de Major Crimes-reeks.

Inspecteur Cara Elliott is als enige van haar team nog op de afdeling aanwezig als een agent haar een pakketje overhandigt dat vlak daarvoor door een onbekende vrouw is afgegeven. De inhoud is een DVD en als ze hem bekijkt, is ze met afschuw vervuld, want de beelden tonen de afschuwelijke moord op een man. Ze roept meteen haar collega’s bijeen en uit grondig onderzoek blijkt dat er meer vergelijkbare moorden zijn gepleegd. Omdat de moordenaar volgens een bepaald stramien werkt, moeten ze hem snel zien te vinden om nog meer slachtoffers te voorkomen.

Net als in de drie voorgaande delen uit de reeks windt Holland er in de proloog geen doekjes om en schotelt ze de lezer meteen een aantal gruwelijkheden voor. Hierdoor, maar tevens door het goed overkomende gevoel dat een van de personages dan heeft, ben je meteen bij het verhaal betrokken en zit je er volop in, ondanks dat het feitelijk nog maar net begonnen is. Eigenlijk is een dergelijke scène het handelsmerk van de auteur geworden, want ze schuwt er niet voor om in haar werk allerlei lugubere details te beschrijven. In dit boek is het niet anders, want het aantal niets aan de verbeelding over latende taferelen is aanzienlijk en de een is nog huiveringwekkender dan de ander. Je wilt daarom absoluut niet in de schoenen van de desbetreffende personen staan.

Hoewel de gebeurtenissen in dit deel op zichzelf staan, loopt De Echoman als een rode draad door dit verhaal heen. Om de diverse dwarsverbanden allemaal te kunnen begrijpen, doet de lezer er daarom verstandig aan de reeks op volgorde van verschijnen te volgen. Vanzelfsprekend staan, naast de afschrikwekkende moorden en het daaraan verbonden onderzoek, de terugkerende personages, die stuk voor stuk sterk, krachtig en intrigerend zijn, centraal, maar deze keer is er eveneens een rol weggelegd voor Noah Deakin, de ex-brigadier met wie Cara geruime tijd heeft samengewerkt. Zijn inbreng geeft het geheel iets extra’s en zorgt tevens voor de nodige twijfel over de voorvallen uit Hollands seriedebuut.

Behalve aan het interessante en veelomvattende politieonderzoek besteedt de auteur ook aandacht aan de privéomstandigheden van de leden van het team Zware Misdaad, met name aan die van Cara. Hierdoor ontwikkelen de karakters zich nog meer dan ze tot dusver al hebben gedaan. Uiteraard staat het rechercheren op de eerste plaats en ondanks dat de voortgang hiervan aanvankelijk niet al te voorspoedig gaat, worden er toch vorderingen gemaakt. Dit gebeurt, mede dankzij de korte hoofdstukken, in een hoog tempo. Mede als gevolg daarvan is de spanning volop aanwezig. Verder zijn er talloze ontwikkelingen, waarvan enkele tamelijk onverwacht zijn. Desondanks heb je soms wel een licht vermoeden hoe bepaalde zaken ervoor staan. Dit heeft echter geen enkele invloed op de leesbeleving.

Naarmate de ontknoping nadert, wordt het steeds duidelijker dat dit het laatste deel van de vierdelige serie is. Een aantal situaties, en vooral de gevolgen daarvan, zinspelen daar al op. De ontknoping en de afloop daarvan beleef je derhalve met een ietwat dubbel gevoel. Het liefst wil je meer, maar je realiseert je ook dat het goed is. De Countdown Killer is al met al een enigszins triest, maar wel prima afscheid van Cara en haar collega’s.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Sam Holland
Titel: De Countdown Killer
ISBN: 9789402718676
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2025