Beschrijving
Leonie Fougard is journaliste bij Le Figaro. Als haar vriend op afschuwelijke wijze wordt vermoord, gaat zij op zoek naar de daders. Maar de opdrachtgever, een albinoneger genaamd Edelweiss, is een kopstuk uit de wereld van het grote geld en lijkt onaantastbaar. Leonie raakt verwikkeld in een internationaal netwerk van wijnfraude. Uit lijfsbehoud ondergaat zij een persoonsverandering die haar tot huiveringwekkende acties drijft. Samen met een deserteur van het Vreemdelingenlegioen en een wanhopige wijnboer rekent ze af met een bonte stoet aan tegenstanders. Uiteindelijk komt het tot een explosieve confrontatie met Edelweiss zelf en raakt het lot van alle hoofdpersonen op een dramatische manier met elkaar verbonden.  

Recensie
Om onderzoek te doen voor een artikel gaat journaliste Leonie Fougard undercover bij een groep krakers. Daar leert ze haar toekomstige vriend Serge kennen. Op Corsica, waar Leonie een artikel over de FLNC wil schrijven, wordt Serge, die met haar is meegegaan, vermoord. De opdrachtgever voor deze moord blijkt de albinoneger Edelweiss te zijn. Deze Edelweiss is een van de grote namen binnen de Franse misdaadorganisatie. Leonie gaat, na een periode van volledige apathie, op zoek naar hem. Tijdens deze nietsontziende jacht wordt ze geholpen door de gedeserteerde legionair en huurmoordenaar Casse-Tête en wijnboer Alain.

Ilja Gort is vooral bekend als wijnboer. De uitgebreide kennis die hij van wijn heeft, heeft hij in Château fatale verwerkt. Een deel van het verhaal speelt zich in het kasteel van wijnboer Alain af, Edelweiss houdt zich bezig met een lucratieve wijnfraude en daarnaast wordt regelmatig een wijntje gedronken. En ook de titel heeft een mooie dubbele verwijzing naar de wijn.

Het begin van het boek heeft twee verhaallijnen. De ene is die van Leonie tijdens haar infiltratie bij de groep krakers. De andere die van Youssouf, die, vanwege zijn albino-uiterlijk, op jonge leeftijd samen met zijn ouders naar Frankrijk gevlucht is. Na een aantal hoofdstukken smelten beide -korte- verhaallijnen samen tot één lang verhaal. Een verhaal dat in een prettige en vlotte stijl geschreven is.

Op de eerste twee hoofdstukken na is het boek doorspekt met een grote hoeveelheid spanning. Ook op de momenten dat het niet zinderend spannend is, is er wel degelijk een bepaalde mate van spanning aanwezig. Je hebt het gevoel dat er iets gaat gebeuren, maar wat is aldoor de grote vraag. Het boek kent ook een grote mate van actie en geweld. James Bondachtige taferelen worden afgewisseld of gaan samen met gewelddadige acties waar Quentin Tarantino van zou smullen. Behalve dat geweld heeft Gort ook humor gebruikt. Misschien heeft hij dat gedaan om al die hardheid wat te relativeren. Dat het allemaal niet zo erg is als het lijkt.

De personages die in het boek voorkomen zijn niet uitvoerig uitgediept. Desondanks heb je niet het gevoel dat je meer over hen te weten wilt komen. Ze zijn zoals ze beschreven zijn en dat is goed. Wat ook goed is, is de snelheid. Het verhaal speelt zich in hoog tempo, soms zelfs in een moordend tempo, af. Door onder andere die snelheid verveelt het boek nergens.

Hoewel Château fatale het thrillerdebuut van Ilja Gort is, is dat niet te merken. Het lijkt of hij er al vele op zijn naam heeft staan. Het boek is een actiethriller pur sang en ondanks de ietwat voorspelbare ontknoping is het er wel een die er mag zijn. En als het boek een wijn betrof had het ongetwijfeld de niet bestaande benaming Début Cru gekregen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Ilja Gort
Titel: Château fatale
ISBN: 9789048822683
Pagina’s: 509
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
In Lakeville, op het platteland van Connecticut, nemen Spencer en Christine Ashby de tienerdochter van een vriendin in huis, Belle Sherman. Wanneer het meisje gewurgd wordt aangetroffen in haar kamer, gaan alle blikken meteen richting Spencer, een kneuterige leraar. Hoewel bewijzen ontbreken, wordt Ashby opgejaagd wild in Lakeville. Het wantrouwen van zijn omgeving drijft de man tot ziekelijke wanhoop.

In de schitterende psychologische roman De dood van Belle neemt Georges Simenon de lezer mee in de gitzwarte wereld van Spencer Ashby. Is men echt onschuldig tot het tegendeel is bewezen?

Recensie
Spencer en Christine Ashby wonen in het rustige plattelandsplaatsje Lakeville. Sinds een paar weken woont Belle, de dochter van een vriendin van Christine, bij hen in huis. Als Spencer op zijn werk arriveert, hij werkt als onderwijzer op de Crestview School, wordt hem meteen gevraagd weer naar huis te gaan. Omdat er iets is gebeurd.

Eenmaal thuis hoort Spencer dat Belle is vermoord. Gewurgd. In haar kamer in zijn huis. Omdat hij de avond voor de moord alleen thuis was, gaan de eerste verdenkingen naar Spencer. Hij zegt onschuldig te zijn en hard bewijs is er niet. Toch is zijn omgeving niet overtuigd van zijn onschuld. Spencer lijkt daardoor in een isolement te raken en gaat zich steeds vreemder gedragen.

De dood van Belle maakt deel uit van een serie heruitgaven van het werk van de Waalse schrijver Georges Simenon, die vooral bekendheid geniet als schrijver van de boeken over commissaris Maigret. In september 2014 was het namelijk vijfentwintig jaar geleden dat Simenon overleed.

Tijdens het lezen merk je dat het boek niet in de huidige tijd (het is voor het eerst in 1952 uitgegeven) geschreven is. Want het verhaal heeft de gemoedelijke sfeer die rond de jaren vijftig zo gebruikelijk was. De personages stralen een kalmte en beleefdheid uit die voor die tijd typerend was.

Het verhaal draait vooral rond de persoon Spencer Ashby. Daarom is het niet verwonderlijk dat zijn personage het meest uitgewerkt is. Opvallend daarbij is dat Ashby van een wat saaie, bedaarde onderwijzer verandert in een wat onzekere, achterdochtige man die zelfs onderdanige eigenschappen begint te vertonen. Het aantal personages dat Simenon in dit boek gebruikt, blijft beperkt. Daardoor is het verhaal overzichtelijk en verzandt het nergens in een wirwar van personen.

Aan alles is te merken dat Simenon een prima en levendig verteller is. Hij schrijft een verhaal zoals hij in gedachten heeft en verliest daarbij zelfs de details niet uit het oog. Zijn schrijfstijl is langzaam, maar ondanks dat wel prettig. Hij weet, hoewel zijn manier van schrijven wat ouderwets aandoend lijkt, de lezer wel degelijk te boeien.

Hoewel het verhaal niet overloopt van plotwendingen zorgt Simenon aan het eind van het verhaal wel voor een verrassing. Als je denkt te weten wat er gaat gebeuren, gebeurt er iets wat je totaal niet had verwacht. Waarna overigens nog wel een vraag overblijft: de dood van Belle.

Iemand die verwacht dat het boek een spannende detective is, komt bedrogen uit. Dat is het zeker niet. Toch is er wel degelijk een onderhuidse spanning aanwezig. Want bedenk maar eens hoe het zal voelen als iedereen in je omgeving denkt dat je een moord hebt gepleegd, terwijl je zelf weet dat je er niets mee te maken hebt. Dat moet aan je knagen.

De dood van Belle lijkt daardoor meer op een psychologische roman met wat spannende elementen dan op een detective. Maar wel een roman die deze heruitgave meer dan waard maakt en voor een mogelijk hernieuwde kennismaking met Simenon zorgt.

Waardering: 3/5

Dit boek heb ik gerecenseerd voor Hebban, waarbij ik sinds kort tot de recensenten behoor.

Boekinformatie
Auteur: Georges Simenon
Titel: De dood van Belle
ISBN: 9789085426431
Pagina’s: 217
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Rechercheur Jules Bettinger wordt verantwoordelijk gehouden voor de zelfmoord van een zakenman op een politiebureau in Arizona. Noodgedwongen verhuist hij met zijn gezin naar het koude, vieze Victory, Missouri. De stad doet zijn naam geen eer aan, met een van de hoogste misdaadpercentages van de Verenigde Staten en zevenhonderd misdadigers per agent. Bettingers nieuwe partner, Dominic Williams, is net gedegradeerd vanwege zijn aandeel in een afstraffing die een drugsdealer invalide heeft gemaakt. Als er twee agenten worden vermoord en hun lichamen worden verminkt, zet de politie de jacht op de moordenaars in. Bettinger merkt al snel dat de dubbele moord niet op zichzelf staat, maar het voorspel is van een reeks executies van leden van het politiekorps…

Recensie
In een politiebureau in de staat Arizona pleegt een zakenman, nadat hij een gesprek met rechercheur Jules Bettinger heeft gehad, zelfmoord. Bettinger wordt daarvoor verantwoordelijk gehouden en om een schorsing te voorkomen wordt hij overgeplaatst naar de ijskoude stad Victory in de staat Missouri. Het is de meest criminele stad van de Verenigde Staten.

In Victory wordt Dominic Williams de nieuwe partner van Bettinger. Williams is net gedegradeerd omdat hij een drugsdealer tot invalide heeft geslagen. Nadat de lichamen van twee vermoorde en verminkte politieagenten worden gevonden, ontketent de politie een klopjacht op de moordenaars. Al snel blijkt echter dat deze agenten niet de enige slachtoffers zullen zijn.

Strafexpeditie is het eerste boek van Zahler dat in Nederland is uitgegeven en daardoor is hij hier nog vrij onbekend. Dat hij kan schrijven heeft hij met eerder werk al bewezen. En als scenarist heeft hij een aantal filmscripts op zijn naam staan. Daarnaast schrijft hij ook nummers voor de band Realmbuilder, waarin Zahler drummer en zanger is.

In de eerste hoofdstukken van het boek wordt het meteen al duidelijk dat dit niet zomaar een thriller is. Want al op de eerste bladzijden wordt het rauwe en harde leven in een vervallen stad waar de misdaad regeert geschetst. Dit harde is ongeveer de rode draad in het boek. Het wordt zelfs nog wat heftiger dan het relatief ‘rustige’ begin van het verhaal. Uit een aantal hoofdstukken is te merken dat Zahler ook horror schrijft.

Ook de dialogen liegen er niet altijd om. Die tussen Bettinger en zijn collega’s is niet altijd even vriendelijk (Williams tegen Bettinger: je ziet eruit als een zonsverduistering), maar die tussen de inwoners van Victory en de politie zijn ronduit vijandig. Daardoor lijkt het alsof er geen normale mensen in deze stad wonen.

Rechercheur Jules Bettinger is het belangrijkste personage in het boek. Van hem komt je daarom ook het meest te weten en kun je concluderen dat het een rechtschapen politieman is. Daarnaast maak je eveneens kennis met zijn gezinssituatie. Dat neemt niet weg dat je je geen beeld kunt vormen van de andere belangrijke karakters in het boek. Deze zijn voldoende uitgewerkt en als zodanig een goede en nuttige toevoeging voor het verhaal.

De schrijfstijl van Zahler is kort en bondig. Nergens vervalt hij in moeilijke dialogen en volzinnen. Het boek leest daardoor bijzonder vlot. De korte hoofdstukken hebben eveneens een positieve invloed op de snelheid van het verhaal. Ondanks de snelheid, en de in mindere mate voorkomende actie, is het boek niet van begin tot eind spannend. Die spannende momenten zijn er wel, maar te summier.

Dat Zahler ook schrijver is van filmscripts is na het lezen van dit boek, dat een onvervalste politiethriller is, overduidelijk. Want Strafexpeditie leest als een film. Een film die misschien wel spannender kan zijn dan het, overigens zeker niet slechte, boek.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: S. Craig Zahler
Titel: Strafexpeditie
ISBN: 9789021458441
Pagina’s: 365
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Pieter Steinz geeft in Waanzin in de wereldliteratuur een rondleiding door het “dolhuis van de wereldliteratuur”. Aan de hand van onder meer de verhalen van Edgar Allan Poe, de romans van Boudewijn Büch en Willem Frederik Hermans, de toneelstukken van Shakespeare en de levens van Virginia Woolf en Syvia Plath schrijft hij over gradaties van gekte, de grens tussen gek en normaal en de aantrekkingskracht van psychiatrische gevallen voor fictieschrijvers.

Recensie
Pieter Steinz leidt de lezer in het dolhuis van de literaire fictie rond. Tijdens deze rondleiding komen namen van schrijvers voorbij waarvan gezegd werd, en nog wel wordt, dat er bij hen ‘een steekje los’ was. Steinz staaft dit met voorbeelden en licht daarbij fragmenten uit een aantal boeken van de desbetreffende schrijvers uit. Het boekje sluit na de rondleiding af met een overzicht met onder andere personages die psychische problemen hadden.

Waanzin in de wereldliteratuur is het essay dat tijdens de boekenweek 2015 is uitgegeven. Het is een niet al te dik boekje dat je in een mum van tijd uit kunt lezen. In feite valt er, vooral omdat het erg dun is, niet zo heel erg veel over te vertellen.

Het komt er eigenlijk op neer dat het boekje een opsomming van feiten is. Over schrijvers die psychische problemen hadden, over personages die met hetzelfde te kampen hadden en over psychiaters die er niet altijd even ethisch te werk gingen.

De opzet die Pieter Steinz voor het boekje heeft bedacht is aardig gekozen. Geïnspireerd door het Haarlemse museum Het Dolhuys geeft Steinz een rondleiding langs ‘waanzinnige’ schrijvers en personages. Dit doet hij op een leesbare wijze zodat het lezen van het boekje niet veel moeite kost.

Of het essay voor iedereen is, is de vraag. Want niet iedereen heeft een voorkeur voor de veel in het boekje aangehaalde en wat klassiekere literatuur. Het lijkt vooral interessant voor hen die deze literatuur gelezen hebben. Toch hoeft dit niemand te weerhouden het te lezen, want ook recentere boeken worden genoemd en het lezen van het boekje kan ook leiden tot het wel gaan lezen van die literatuur.

Waanzin in de wereldliteratuur is een aardig boekje dat wat inzicht geeft over de waanzin, de psychische problemen en de gekte die in veel boeken voorkomen. En in veel gevallen ook bij de schrijvers van die boeken.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Pieter Steinz
Titel: Waanzin in de wereldliteratuur
ISBN: 9789059652767
Pagina’s: 64
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Computerexpert Mara de Wolff krijgt opdracht het netwerk van mediabedrijf Dutch Broadcasting Group te testen op veiligheidsrisico’s. Het duurt niet lang voordat ze informatie onder ogen krijgt die niet alleen het bedrijf, maar ook haarzelf ernstig in gevaar brengt. Ze raakt ongewild betrokken bij een terroristisch netwerk dat een grote aanslag in Nederland beraamt. De inzet: haar kinderen die door haar ex-man ontvoerd zijn naar Irak.

Recensie
Op 6 juni 2015 is Verbroken van Linda Jansma verschenen. Omdat ik dit boek voor de boekencommunity Dizzie.nl mocht recenseren, had ik al eerder een exemplaar in mijn bezit. De recensie die ik in ruil daarvoor geschreven heb, kan ik niet hier plaatsen. Bij Dizzie.nl is echter wel te lezen wat ik van het boek vond.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Linda Jansma
Titel: Verbroken
ISBN: 9789461091352
Pagina’s: 397
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Als haar man Rob een nieuwe baan aangeboden krijgt in het zuiden van het land, verhuist Karine samen met hem en hun dochtertje Sofie naar een opgeknapte boerderij vlak bij Venlo. Karine vindt al snel werk als docente Engels, en omdat kinderopvang moeilijk te regelen is, neemt het stel een nanny in huis. Aanvankelijk zijn ze heel gelukkig met Heleen, een verpleegkundige die het goed kan vinden met Sofie. Maar het werken in de voor haar vreemde omgeving valt Karine zwaar, ze spreekt het plaatselijk dialect niet en het botert niet tussen haar en haar collega’s. Dan wordt Sofie ziek, en langzamerhand krijgt Karine het vermoeden dat er iets ernstig mis is. Waarom krijgt Sofie het ene na het andere ongeluk, terwijl er voorheen niets aan de hand was? En wie is dat jongetje dat ze telkens in de spiegel ziet?

Recensie
Karine Merkx, haar man Rob en hun dochtertje Sofie wonen sinds kort in het Limburgse Venlo. Rob heeft een drukke baan als accountmanager en Karine heeft snel werk gevonden als docente op een scholengemeenschap voor vmbo en havo. Omdat Sofie nog niet op een kinderdagverblijf terecht kan, plaatsen ze een advertentie voor een nanny. Ze krijgen twee sollicitanten, waarvan ze Heleen Simons aannemen.

Op een dag wordt Sofie plotseling ziek. Ze valt regelmatig om en is daarna compleet van de wereld. Ze wordt daarom een paar keer in het ziekenhuis opgenomen waar, na een aantal onderzoeken, geconstateerd wordt dat ze een vorm van diabetes heeft. Karine vindt dat vreemd, want voorheen was Sofie altijd erg gezond.

Karine heeft zelf ook problemen. Ze wordt op de school waar ze werkt tegengewerkt, heeft een paar moeilijke klassen en krijgt last van waanvoorstellingen. Na een bezoek aan de huisarts krijgt ze het advies zich ziek te melden wegens overspannenheid. Daarnaast vertrouwt ze Heleen steeds minder. Is dit terecht of niet?

Vergeten grond is de tweede thriller van Anne Nicolai. Het boek heeft een bijzonder prettige schrijfstijl en leest daardoor erg vlot en gemakkelijk. Vanaf het begin van het verhaal merk je al dat er een bepaalde spanning aanwezig is. Deze spanning, die overigens niet zinderend is, maar meer op de achtergrond blijft, blijft in het hele boek aanwezig. Daarnaast zorgen de visioenen die Karine heeft ook voor een bepaalde mate van spanning. Eigenlijk kun je dit beter suspense noemen omdat het meer met het paranormale te maken heeft.

De uitwerking van het personage Karine is vrij uitgebreid. Ze is dan ook niet voor niets het belangrijkste karakter in het boek. De overige personages worden wat minder uitgelicht, hoewel dat van Heleen aan het eind van het verhaal wel wat meer beschreven wordt, waardoor je als lezer iets meer over haar te weten komt.

Hoewel je al snel vermoedens hebt wat en wie de oorzaak van de vreemde voorvallen is, blijft het verhaal boeien en blijft ook de spanning behouden. Nicolai werkt duidelijk naar een bepaald eind toe en het uiteindelijke plot speelt zich in een hoog tempo af waarbij het wel lijkt of dat snel af moest zijn. Toch is dat niet storend, want het zit, net als het hele verhaal, goed in elkaar.

Opvallend is wel dat Heleen een nanny is die zich met van alles en nog wat bemoeit. Zelfs met dingen waar een nanny zich niet mee bezig hoort te houden. Ook komt Rob op sommige momenten nogal autoritair over. Hij vertoont dan wat haantjesgedrag, want er gebeurt dan wat hij wil. Dat is overigens niet iets wat specifiek in dit boek voorkomt. Zoiets zie je vaker in thrillers.

Het enige dat helaas onbelicht blijft is de motivering van de dader. Dat zorgt voor zeker één onbeantwoorde vraag. Ondanks dat is Vergeten grond een bijzonder prettig boek om te lezen en is het een prima psychologische thriller van Nederlandse grond.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Anne Nicolai
Titel: Vergeten grond
ISBN: 9789461091017
Pagina’s: 299
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Casey Marshall is een succesvolle zakenvrouw. Haar leven loopt op rolletjes, totdat ze op een dag door een auto wordt geschept met zeventig kilometer per uur en vrijwel al haar botten breekt. Wonder boven wonder overleeft Casey het ongeluk, maar als ze wakker wordt in het ziekenhuis kan ze zich niet bewegen en kan ze niets zien. Volgens de artsen ligt Casey in coma; niemand vermoedt dat ze bij bewustzijn is en alles om zich heen kan horen.

De gesprekken van familie en vrienden aan haar bed worden steeds openhartiger en Casey ontdekt dat de politie inmiddels bewijs heeft dat ze met opzet is aangereden. Als op een dag de bestuurder van de auto naast haar bed staat, weet Casey niet of ze droomt of dat haar iets veel ergers staat te wachten dan de levende hel waarin ze zich bevindt…

Recensie
Na een lunch met twee vriendinnen wordt Casey Marshall in een parkeergarage door een auto geschept en raakt daardoor zwaar gewond. Ze heeft het ongeluk overleefd, maar is wel in een coma terechtgekomen. Ondanks dat ze zich niet kan bewegen en ook niets kan zeggen, krijgt ze wel mee wat er om haar heen gebeurt. Ze kan namelijk wel horen.

Dat ze kan horen heeft niemand in de gaten. De gesprekken die haar bezoekers en ook haar man Warren hebben, worden steeds minder oppervlakkig en onthullen geheimen waar Casey niets van wist. Op sommige momenten vraagt ze zich zelfs af of dit allemaal echt is of dat ze het zich inbeeldt. Vooral wanneer haar man haar onthult dat het eigenlijk geen ongeluk was en dat hij nog plannen met haar heeft.

Het moet beangstigend zijn om in coma te liggen, weten dat je niets kan doen, zien en zeggen, maar wel alles wat er om je heen gebeurt meekrijgt. Omdat je wel kan horen. En dat is precies waar het in Roerloos om draait.

In het verhaal gebeurt, uitgezonderd de eerste paar hoofdstukken, eigenlijk niet zo heel erg veel. Logisch, want Casey is immers het belangrijkste personage en zij ligt in coma. Toch kan het boek niet saai of vervelend genoemd worden. Want een zekere spanning is in nagenoeg ieder hoofdstuk wel aanwezig. Deze spanning wordt langzaam opgebouwd waardoor het verhaal boeiend blijft.

Tijdens het lezen krijg je, door verschillende flashbacks, steeds meer te weten over het personage Casey. Van alle personages die in het boek voorkomen, is dit het meest en best uitgewerkte. Misschien dat een aantal andere ook wat uitvoeriger beschreven hadden kunnen worden, maar waarschijnlijk zou dat dan niet van toegevoegde waarde zijn. In ieder geval is het niet hinderlijk dat dat niet gebeurd is.

Het thema kan suggereren dat het verhaal traag voortkabbelt, maar Joy Fielding heeft het zo geschreven dat het erg vlot en prettig leest. Veel verrassende wendingen komen niet in het verhaal voor en ongeveer halverwege het boek weet je wie de auto heeft bestuurd en wat er nog zou moeten gebeuren. Toch heeft dit geen invloed op hoe je het boek beleeft.

Het uiteindelijke plot was redelijk voorspelbaar en de laatste paar hoofdstukken lijken te zijn afgeraffeld. Je krijgt daardoor de indruk dat Fielding niet precies wist hoe ze het verhaal tot een goed eind kon brengen. Jammer, want ondanks dat eind is Roerloos een prima psychologische thriller waarbij je zelf ook het beklemmende gevoel kunt krijgen dat Casey heeft.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Joy Fielding
Titel: Roerloos
ISBN: 9789000307937
Pagina’s: 366
Eerste uitgave: 2009

Beschrijving
Een mysterieuze seriemoordenaar begint in Oslo lukraak zijn dodelijke handtekening te zetten, waardoor politie-inspecteur en jonge vader Halvor Heming danig op de proef wordt gesteld.
Vormt de moordenaar een bedreiging voor zijn gezin? Hemings leven raakt in een dramatische stroomversnelling, wanneer hij, bijgestaan door zijn aantrekkelijke collega Kristine Holm, op het spoor komt van een andere, twintig jaar oude misdaad, waarin een dertienjarig jongetje een cruciale rol speelde. Ineens beseft Heming dat hij geen moment te verliezen heeft…

Recensie
In een kleedhokje van een zwembad in Oslo wordt het dode lichaam van een zevenendertigjarige man gevonden. Aanvankelijk wordt gedacht aan zelfmoord, maar al snel blijkt dat de man vermoord is. Het is nu aan Halvor Heming en zijn team om de moord op te lossen. Dit blijkt geen eenvoudige taak want ze hebben geen enkele aanwijzing.

Niet veel later wordt het lijk van een andere man gevonden. Ook vermoord. Net als bij het eerste lichaam vindt de politie ook nu een vingerafdruk. De eigenaar van deze afdruk is bij de politie bekend dus wordt er jacht op de man gemaakt. Niet veel later wordt ook het levenloze lichaam van deze verdachte gevonden. Het onderzoek kan weer opnieuw beginnen.

Straf, dat het debuut van Birger Baug is, heeft twee verhaallijnen. Het eerste, waarin de moorden gepleegd worden, speelt zich in 2006 af en is het langste van de twee. Het tweede gaat terug naar 1982, waarin de dan 13-jarige Kris de sleutelfiguur is. In dit laatste verhaal wordt Kris gepest door een vijftal klasgenoten, vertelt daar niemand iets over en het wordt ook door niemand gezien. Een dramatische afloop is het gevolg.

Het is al snel duidelijk dat de twee verhaallijnen met elkaar te maken hebben en wat het motief van de moorden is. Als lezer denk je op een bepaald moment te weten wie daarvoor verantwoordelijk is, maar Baug heeft een verrassing in petto. Daardoor ben en wordt je overduidelijk op het verkeerde been gezet. Goed gedaan dus.

Birger Baug hanteert in het boek een prettige schrijfstijl met korte, goedlopende zinnen. Er zit genoeg vaart in het verhaal om de aandacht van de lezer vast te houden. Ook de uitwerking van de personages is voldoende. Waarbij de meeste nadruk wordt gelegd op Heming. Maar ja, hij is niet voor niets de belangrijkste van die personages.

Er is overigens wel degelijk een kanttekening bij het verhaal te plaatsen. Want het is grotendeels wat te veel oude wijn in nieuwe zakken. Het lijkt er namelijk op dat Baug zich heeft laten inspireren door andere thrillers. Want veel situaties lijken op die in andere boeken. Dat gaat helaas te koste van het thema en de originaliteit.

Hoewel Straf een thriller is, gaat het boek wat verder dan dat alleen. Baug beschrijft namelijk heel duidelijk en helder wat de gevolgen van pesten kunnen zijn. Helaas komt dat nog steeds te vaak voor en horen of lezen we hierover in de nieuwsberichten. Misschien dat daarom alleen al het boek het lezen waard is.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Birger Baug
Titel: Straf
ISBN: 9789022995754
Pagina’s: 224
Eerste uitgave: 2010

Beschrijving
De jonge weduwe Kate probeert haar zoontje Jack op te voeden in hun huis in Oxford. Maar sinds haar man omkwam bij een beroving is Kate obsessief bezig met de kans dat hun nog meer ongelukken zullen overkomen. Haar dagelijkse routine bestaat uit het afwegen van cijfers over inbraken, ongelukken en sterfgevallen. En dan is ze er ook nog van overtuigd dat er iemand in haar huis komt als zij er niet is, iemand die spullen op andere plekken neerlegt en dingen uit de koelkast eet.

Dan ontmoet ze Jago Martin, een professor die gastcolleges over kansberekening geeft aan de universiteit van Oxford. Hij denkt dat hij haar kan verlossen van haar obsessie. Maar is Kate wel paranoïde, of is er echt iets aan de hand..?

Recensie
Nadat haar man Hugo bij een beroving om het leven is gebracht, is Kate Parker samen met haar zoon Jack naar Oxford verhuisd. Om daar opnieuw te beginnen. Dat lukt haar echter te dele. Want sinds de moord op haar man is Kate doodsbang en is ze alleen maar op gefocust welk onheil er statistisch allemaal met haar en Jack kan gebeuren.

Op een dag ontmoet ze Jago Martin, een professor aan de universiteit van Edinburgh. Hij is in Oxford om aan de plaatselijke universiteit gastcolleges over kansberekeningen te geven. Jago zegt dat hij Kate van haar obsessie af kan helpen. Kate gaat hierop in, doet daardoor dingen die waarvan ze vooraf gezegd zou hebben dat ze het niet durft te doen. Haar obsessieve gedrag verdwijnt langzaam maar zeker. Toch kan ze de gedachte niet van zich afzetten dat ze zich niet alles ingebeeld heeft.

In de eerste hoofdstukken van Een goede moeder is er, ondanks dat er in feite nog niet veel gebeurt, meteen al een bepaalde spanning voelbaar. Daardoor verwacht je dat die spanning tijdens het lezen steeds meer opgevoerd wordt. Niets is echter minder waar. Want de spanning vermindert zienderogen en wordt het min of meer een ‘gewoon’ verhaal.

Helemaal gewoon is en wordt dat verhaal natuurlijk niet. Want daarvoor doen zich toch wat vreemde en onverklaarbare voorvallen voor. Vooral veroorzaakt door buurman Magnus. Zijn rol in het verhaal is aanvankelijk onduidelijk, maar aan het eind van het boek blijkt dat hij niet voor niets aanwezig is.

Behalve dat van Magnus, zijn de personages prima uitgewerkt. De meest verrassende is Jago. Je denkt te weten hoe hij in elkaar steekt, maar in de laatste hoofdstukken laat hij, hoewel je al eerder een vermoeden kunt krijgen dat er wat bijzonders met hem is, zijn ware aard zien.

Die laatste hoofdstukken, dus het plot, zijn het meest verrassende van het boek. Dan wordt duidelijk wat er in het leven van Kate is gebeurd en wat de oorzaak van haar panische angsten is. Ook komt dan de spanning uit het begin van het boek weer terug. En dan zelfs nog iets versterkt.

Hoewel Een goede moeder niet superspannend en op bepaalde momenten enigszins voorspelbaar is, is het wel degelijk een prettig boek om te lezen. De schrijfstijl is goed, het heeft een verrassend plot en een aangenaam tempo. Maar een topper is het niet.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Louise Millar
Titel: Een goede moeder
ISBN: 9789032512668
Pagina’s: 397
Eerste uitgave: 2013

Beschrijving
Aan het eind van een lange dag in het drukke verkeer moet fietskoerier Jace Demon nog één zending afleveren. Maar als hij met het pakje op weg is naar een van de beruchtste strafpleiters van Los Angeles, wordt hij bijna door een auto overreden en door nauwe steegjes achtervolgd en beschoten. Wie wil zó graag een pakje in bezit krijgen dat hij bereid is er een moord voor te plegen?

Jace keert terug naar het kantoor van Lenny Lowell, maar treft daar de politie aan; de advocaat blijkt op barbaarse wijze om het leven gebracht. Al snel wordt Jace als hoofdverdachte beschouwd. De sleutel om zichzelf en zijn tien jaar oude broertje te redden is de envelop die hij nog steeds in zijn bezit heeft.

Recensie
Jace Demon is bijna klaar met zijn werkdag als fietskoerier als hij gevraagd wordt om toch nog één zending af te leveren. Met enige tegenzin accepteert hij dit omdat hij de inkomsten wel goed kan gebruiken. Nadat hij de envelop bij Lenny Lowell, een dubieuze advocaat, heeft opgehaald wordt hij bij het opgegeven afleveradres bijna overreden, vervolgens achtervolgd en er wordt op hem geschoten.

Als Jace teruggaat naar Lenny ziet hij dat de straat vol staat met politiewagens. Het blijkt dat de advocaat is vermoord. Jace lijkt de hoofdverdachte te zijn. Vooral omdat hij bij het ophalen van de envelop het moordwapen heeft aangeraakt. Bij Jace slaat de angst toe. Omdat hij nu gezocht wordt door zowel de politie als de moordenaar slaat hij, om zichzelf en zijn jongere broertje Tyler te redden, op de vlucht.

In de eerste hoofdstukken van Nacht en ontij maken we vooral kennis met Jace. Zijn karakter en wat hem gevormd heeft tot hoe hij nu is, wordt redelijk uitgebreid beschreven. Hoewel Jace negentien jaar oud is, krijgt je aanvankelijk de indruk dat hij jonger is. Waarschijnlijk een bewuste keuze van Tami Hoag omdat andere personages hem ook zo zien.

Het verhaal zit niet al te ingewikkeld in elkaar en daardoor leest het vrij gemakkelijk. Dat komt natuurlijk ook door de redelijk eenvoudige schrijfstijl die Hoag in dit boek hanteert.

De diverse verhaallijnen die gebruikt worden, zijn niet verwarrend en voegen, op een enkele uitzondering na, wel wat toe aan het verhaal. Want ze zijn allemaal onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Tami Hoag doet voorkomen dat dit een buitengewoon spannend boek is, want ze heeft haar fans de boodschap gegeven om het licht niet uit te doen en door te blijven lezen. Als je durft. Waar die boodschap op gebaseerd is, is niet geheel duidelijk. Want spannend is en wordt het boek nergens.

Verrassend wordt het boek zo goed als niet. Daarvoor is deze politiethriller te clichématig. Denk hierbij onder andere aan de eeuwig voorkomende concurrentiestrijd tussen twee politieonderdelen. Of de waarschijnlijk grappig bedoelde conversaties waarbij over en weer zogenaamd beledigende opmerkingen worden geplaatst. Pas aan het eind van het boek komt de eerste en enige verrassing voor. Want het plot is niet zoals je zou verwachten.

Nacht en ontij is niet de spectaculaire thriller die je van Tami Hoag zou kunnen verwachten. Het op zich niet onaardige verhaal lijkt niet helemaal uit de verf te komen. Het blijft allemaal wat oppervlakkig waardoor het boek niet boven de middelmaat uitstijgt. Jammer, want Tami Hoag kan beter.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Tami Hoag
Titel: Nacht en ontij
ISBN: 97890085640660
Pagina’s: 414
Eerste uitgave: 2005