Beschrijving
Wil je met me spelen?
Wie wint, blijft leven…

Mijn naam is Francis Ackerman jr. Ik ben wat men wel een seriemoordenaar noemt. Al mijn slachtoffers krijgen een eerlijke kans, ik moord heus niet zomaar. Want ik speel een spel met ze. Wie wint, blijft leven. Ik heb nog nooit verloren. De meeste mensen zullen van mij gruwen. Sommigen zullen mij aanbidden. Zij zijn net als ik. Maar iedereen zal zich mij herinneren.

Mijn naam is Francis Ackerman jr. Ik ben de nacht, en ik wil een spel met je spelen.

Recensie
Zijn werkelijke naam is Aaron Brown, maar omdat deze in de Verenigde Staten zo algemeen is en een aantal bekendheden deze naam ook dragen, heeft hij, mede uit marketingoverwegingen, de schrijversnaam Ethan Cross aangenomen. Voordat hij met schrijven begon, was hij muzikant, maar eigenlijk wilde hij altijd al auteur worden. Omdat hij gefascineerd is door thrillers, was de keuze van het genre niet zo moeilijk. Zijn debuut uit 2011, The Shepherd, verscheen in 2015 in het Nederlands onder te titel Ik ben de nacht. Dit betekende het eerste deel van een serie over de seriemoordenaar Francis Ackerman.

Twee politieagenten worden opgeroepen omdat er een moord is gepleegd. De man die de melding gedaan heeft, is de beruchte seriemoordenaar Francis Ackerman. Op de plaats delict speelt hij, net als hij met al zijn slachtoffers doet, een spel met de agenten. Het loopt in zijn voordeel af. Oud-rechercheur Marcus Williams woont sinds kort in het plaatsje Asherton. Hij heeft er een slechte start, want na een avond uit wordt hij belaagd door een aantal mannen. Het loopt goed af, maar vanaf dat moment verloopt zijn verblijf anders dan Marcus zich vooraf had voorgesteld.

Het eerste dat aan het boek opvalt, is de vormgeving. Een zwarte omslag met dito letters en ook de zijkanten van het boek zijn zwart met daarin, in het wit, de titel en de naam van de auteur. Een originele vondst en vooral een blikvanger, zodat het boek meteen de aandacht trekt. Ook het formaat van Ik ben de nacht is enigszins afwijkend, maar dat is niet uniek. De eerste gedachte die je hebt, is dat dit wel een duistere thriller moet zijn. Maar is dat wel zo? Aan de ene kant wel, aan de andere kant ook weer niet.

In ieder geval begint het verhaal veelbelovend, het is al meteen intrigerend en zorgt voor diverse vragen. Die vragen worden gedurende de plot overigens beantwoord. De auteur weet de omgeving beeldend te beschrijven en de acties van de seriemoordenaar laten niets aan de verbeelding van de lezer over. Op sommige momenten kun je als het ware de angst van de slachtoffers voelen, maar ook de dreiging die van Ackerman uitgaat. Het is dan ook niet zo heel erg vreemd dat de hoofdstukken waarin het verhaal vanuit zijn perspectief wordt verteld de meeste spanning hebben. Cross probeert dat spanningsveld in de andere hoofdstukken wel aanwezig te laten zijn, maar dat is hem zo goed als niet gelukt. Daardoor is het niveau van het boek niet overal gelijk.

De schrijfstijl van de auteur is behoorlijk, het is toegankelijk, dus zeker niet ingewikkeld, soms komt het zelfs veel te simpel over. Dat laatste zou een verbeterpunt voor hem kunnen zijn, tenzij hij van die eenvoud zijn eigen stijl wil maken. De personages zijn over het algemeen beperkt uitgewerkt. Over Ackerman komt de lezer meer te weten, over Marcus een klein beetje en daar blijft het eigenlijk wel bij. In zijn ijver om Ik ben de nacht een daverende ontknoping te geven, laat Cross alle realiteitszin achterwege. Dat slot is, hoewel buitengewoon verrassend, veel te vergezocht en verliest daardoor alle geloofwaardigheid.

Ackerman en Williams zullen opnieuw van zich laten horen. Want de auteur laat aan het eind van het verhaal de deur op een erg grote kier staan. Cross zal er in dat vervolg goed aan doen om meer spanning in te bouwen. De seriemoordenaar is zonder meer een interessant en intrigerend personage, maar Williams zal beter ontwikkeld moeten worden. Hun onderlinge strijd, die zich ongetwijfeld zal voortzetten, kan spannender en duisterder. Als dat de auteur gaat lukken, staat hem nog een mooie toekomst te wachten. En kan Ik ben de nacht als een aardige introductie worden gezien.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ethan Cross
Titel: Ik ben de nacht
ISBN: 9789022573693
Pagina’s: 438
Eerste uitgave: 2015

Beschrijving
Iedereen denkt dat Alex in coma ligt en nooit meer wakker zal worden. Maar hij hoort alles wat er rondom zijn ziekenhuisbed wordt gezegd. Hij hoort dat er op zijn vriendin wordt ingepraat – ze moet hem vergeten en verder leven. Hij hoort zijn familieleden opperen dat een milde dood misschien het beste is. En dan hoort hij dat zijn noodlottige ongeluk misschien helemaal geen ongeluk was.
Alex duikt in zijn herinneringen en pijnigt zijn hersenen om te ontdekken wie de moordaanslag heeft gepleegd. Vanuit de gevangenis van zijn eigen lichaam moet hij het antwoord vinden voordat zijn behandeling wordt stopgezet, en voordat er nieuwe slachtoffers vallen. Want Alex is niet het enige doelwit…

Recensie
Al op jonge leeftijd wist Emily Koch dat ze ooit een verhaal wilde schrijven dat lezers hetzelfde plezier zou geven als de vele boeken die haar dat hebben gegeven. Toch heeft het nog jaren geduurd voordat ze deze wens kon verwezenlijken. Ze heeft eerst acht jaar als journalist bij de Bristol Post gewerkt voordat ze een cursus creatief schrijven ging volgen. Inmiddels is ze dus schrijfster geworden en geeft ze workshops in schrijven. In februari 2018 verscheen haar debuut Als ik doodga voor ik opsta. Ze heeft plannen voor een tweede boek, maar die is ze nog aan het uitwerken.

Alex Jackson is een jonge, maar ervaren bergbeklimmer. Toch raakt hij na een val in coma en belandt in het ziekenhuis. Diverse onderzoeken wijzen uit dat hij nooit meer uit die coma zal raken. Desondanks krijgt Alex alles mee wat er rond zijn ziekenhuisbed gebeurt en wat er wordt gezegd. Zo hoort hij dat er gesproken wordt over euthanasie, dat zijn vriendin verder gaat met haar leven, maar ook dat zijn val misschien geen ongeluk was. Alex denkt daarover na en wil weten wie een aanslag op zijn leven heeft gepleegd. Het probleem is alleen dat hij door zijn vegetatieve toestand niemand iets kan laten weten. Ook niet als blijkt dat er nog een slachtoffer moet vallen.

Als ik doodga voor ik opsta is een verhaal dat wordt verteld vanuit het perspectief van Alex. Op zich niet zo bijzonder, maar het originele hieraan is dat hij in coma ligt en dus niet kan communiceren. Het uitgangspunt van dit debuut van Koch is erg goed, maar daar blijft het dan in feite ook wel bij. Het verhaal kruipt namelijk voorbij en, op een enkel moment na, ontbreekt de spanning. Als daarbij ook in aanmerking genomen wordt dat verrassende plotwendingen zo goed als achterwege blijven, is het niet zo moeilijk meer om te concluderen dat het boek als thriller is mislukt. Jammer, want de auteur had er meer van kunnen maken.

Koch weet wel goed over te brengen hoe het moet voelen om in coma te liggen, alles wat om je heen gebeurt mee te krijgen, maar vervolgens geen enkele mogelijkheid hebt om duidelijk te maken wat je gedachten zijn. Dan voel je je onmachtig en deze onmacht is bij de lezer ook voelbaar. Het is jammer dat daar ook weer onrealistische gebeurtenissen tegenover staan. Want waarom kan er van alles in een ziekenhuiskamer plaatsvinden zonder dat het verplegend personeel ingrijpt? Dit komt erg onwerkelijk over.

De schrijfstijl van Koch is vlot en erg toegankelijk en daardoor is het zeker niet ingewikkeld om te lezen. Ondanks dat het misschien een wat zwaar thema heeft. Helaas heeft het boek, zoals gezegd, zo goed als geen spanning en daardoor het veel meer weg van een beetje spannende roman dan van een thriller. Dat wordt mede gevoed door de ontknoping die redelijk voorspelbaar was. De auteur heeft zeker haar best gedaan er wat van te maken, maar niet voldoende om er een uitzonderlijke thriller van te maken.

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Emily Koch
Titel: Als ik doodga voor ik opsta
ISBN: 9789044633207
Pagina’s: 320
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Verteerd door pijn en verdriet besluit Lilith van Winckel om zichzelf voor een aankomende trein te gooien. Er wordt om haar getreurd, maar niemand in haar omgeving is echt verbaasd. Nadien gaat het leven voor haar familie en vrienden verder. Al snel blijkt dat er meer aan de hand is en dat de vrouw de maanden voor haar dood een plan met verstrekkende gevolgen heeft uitgebroed.

Recensie
Toen ze nog een kind was, werd Pat(ricia) Craenbroek geprezen voor haar taalgevoel. Ze las veel en nam ook deel aan verschillende opstelwedstrijden waarvan ze er een aantal won. Het was altijd al een droom om een boek te schrijven, maar tot de zomer van 2017 was het er nooit van gekomen. Ze heeft als gerechtsarts gewerkt, maar nu werkt ze zowel in een kliniek als in het zakenleven. Haar kennis en ervaring als forensisch arts heeft ze gebruikt in haar debuutthriller Uitgebroed. Op dit moment is ze bezig met een opvolger, maar ook met een novelle.

Een aantal gebeurtenissen doen Lilith Van Winckel besluiten een eind aan haar leven te maken. Ze stort zich van een viaduct en komt voor een aanrazende goederentrein terecht. Omdat ze daarvoor al psychische problemen had, en er ook voor opgenomen is geweest, kijkt niemand hier van op. Maar voor iedereen gaat het leven door. Dan blijkt dat Lilith al ver voor haar dood een plan heeft gemaakt die verregaande gevolgen heeft.

Wat beweegt vrouwen (en mannen) om met gevangenen te corresponderen. De reden daartoe is voor iedereen verschillend. Caroline Dumoulin is een van hen en met haar begint het verhaal door middel van een proloog. Het duurt even voordat de lezer doorheeft waarom ze specifiek voor deze gevangene gekozen heeft. Gedurende de plot komt daar uiteraard steeds meer duidelijkheid over en dat zorgt ervoor dat de lezer, zeker tot net iets over de helft van het verhaal, wat dit betreft min of meer in het ongewisse blijft. Dat hierdoor de nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd zal niemand verbazen. Overigens gaat dat ook op voor het grootste deel van Uitgebroed.

Daarnaast heeft dit debuut ook nog een aantal andere verhaallijnen. Ogenschijnlijk hebben ze niets met elkaar te maken, maar naarmate het verhaal vordert kruipen ze steeds dichter naar elkaar toe tot ze samensmelten tot één geheel. Aanvankelijk is dat nog in een rustig tempo zonder dat zich al te veel verrassingen voordoen. Dat verandert wanneer het eenmaal op gang gekomen is, dan neemt de spanning toe en daarmee ook de plotwendingen. De ontknoping is zonder meer verrassend, die kun je met de beste wil van de wereld niet zien aankomen. Het verhaal wordt afgesloten met een epiloog, deze is licht onheilspellend en sluit een herhaling van daden niet uit. Of dit gaat leiden tot een vervolg waarin sommige personages opnieuw worden opgevoerd, is daar niet concreet uit op te maken. Het kan, maar het hoeft niet.

De auteur heeft haar kennis en ervaring van de forensische geneeskunde op een ingenieuze wijze in het verhaal verwerkt. Het komt levensecht en realistisch over. Misschien zelfs wel zo goed dat het lijkt alsof het een handleiding tot de perfecte moord is. De geloofwaardigheid van het verhaal krijgt nog een extra boost door aansprekende en actuele thema’s als wraak, mishandeling, eenzaamheid en zwerfjongeren. Hierdoor kan Uitgebroed beter aangemerkt worden als psychologische thriller in plaats van een literaire, zoals het nu wordt gedaan.

Hoewel er wel wat kleinigheden op dit debuut zijn aan te merken, heeft Pat Craenbroek met Uitgebroed een origineel, vlot lopend en goed uitgewerkt verhaal met interessante en intrigerende personages geschreven. Ze bewijst hiermee dat ze kan schrijven en zo goed als zeker geen eendagsvlieg zal zijn.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Pat Craenbroek
Titel: Uitgebroed
ISBN: 9789492883230
Pagina’s: 324
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Op volle zee komen kapitein Sixma en journalist MacNab voor de onaangename taak te staan de moord op een van de passagiers op te lossen. Aan boord van een schip is iedereen verdacht en het lijkt slechts een kwestie van tijd tot de moordenaar in hun midden het volgende schot lost…

Recensie
Marten Toonder is vooral bekend geworden als de bedenker van Olivier (Ollie) B. Bommel en Tom Poes. Het eerste verhaal van dit roemruchte tweetal was Het geheim van de blauwe aarde (ook wel De laarzenneuzen) en verscheen voor het eerst in 1941. Hoewel hij voornamelijk strips en stripromans tekende en schreef, was niet bekend dat hij in 1937 een detectiveverhaal geschreven heeft. Dit verhaal, met als titel Tim MacNab zoekt kopij, is gevonden in het archief van het Letterkundig Museum en is in 2017 in boekvorm heruitgegeven.

De S.S. Wega, een passagiersschip, vertrekt van Rotterdam naar Montevideo en Buenos Aires. Aan boord bevindt zich een tiental passagiers. Vlak nadat het schip vertrokken is, komt kapitein Sixma voor een probleem te staan. Een van de reizigers wordt vermoord. Aan hem nu de taak om deze moord op te lossen. Daarbij biedt de journalist Tim MacNab spontaan zijn hulp aan. Al snel blijkt dat iedereen aan boord als verdachte aangemerkt kan worden. Toch is het lastig de moordenaar te ontmaskeren. Tot er een nieuwe moord plaatsvindt.

Vriendelijk. Dat is min of meer de sfeer die Tim MacNab zoekt kopij uitstraalt. De ambiance van de jaren dertig van de vorige eeuw wordt vanaf het begin van het verhaal heel goed weergegeven en ook de onderlinge communicatie is over het algemeen een en al vriendelijkheid. Het enkele ‘onvertogen’ woord dat in het verhaal voorkomt, is dermate onschuldig dat in de huidige tijd niemand hier aanstoot aan zal en kan nemen.

Bij het schrijven van dit verhaal heeft Toonder zich overduidelijk laten inspireren door Agatha Christie en Arthur Conan Doyle. Hij heeft er een onvervalste whodunnit van gemaakt, maakt zo’n beetje iedereen verdacht en laat dat aantal door middel van deductie minder worden. Misschien dat dit clichématig overkomt, en dat is waarschijnlijk ook wel zo, maar daarbij moet wel in ogenschouw genomen worden dat de auteur nog maar vijfentwintig jaar oud was toen hij dit verhaal schreef, maar vooral dat dat al meer dan vijfenzeventig jaar geleden is.

Hoewel er af en toe wel een beetje sprake van is, is de echte spanning in het verhaal te verwaarlozen. Het is een verhaal met een kop en een staart en daar tussenin wordt geprobeerd de moordenaar te ontmaskeren. En aan dat laatste doet de lezer gretig mee, want ook voor hen is het een puzzel die opgelost moet worden. Marten Toonder vond het zelf een uitprobeersel en was er niet laaiend enthousiast over, maar Tim MacNab zoekt kopij is zonder meer een geslaagd verhaal geworden.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Marten Toonder
Titel: Tim MacNab zoekt kopij
ISBN: 9789079287925
Pagina’s: 144
Eerste uitgave: 2017

Beschrijving
In dit boek zijn drie verhalen van Friedrich Dürrenmatt gebundeld.

De val verhaalt over een zitting van een Oost-Europees politbureau, waarin de dictator ten val komt en de macht opnieuw wordt verdeeld.

In Pech is meneer Traps de hoofdpersoon. Door autopech en toeval belandt hij aan tafel met vier oude mannen, gepensioneerde gerechtsdienaren, die een proces nabootsen waarin hij de beklaagde blijkt te zijn.

Smithy is een arts die lijken opruimt voor de New Yorkse maffia. Als hij een klus weigert, werkt hij zich daarmee ernstig in de nesten.

De val, Pech en Smithy zijn verontrustende verhalen. Het onvermijdelijke noodlottige einde dient zich al in de eerste regels van elk verhaal aan, en wordt door de protagonisten op een uiterst gelaten manier aanvaard. Er is niets aan te doen.

Recensie
Hoewel hij in beginsel schilderde, is de Zwitser Friedrich Dürrenmatt vooral bekend geworden als een van de belangrijkste toneelschrijvers van de twintigste eeuw. Dit werk bestond vooral uit komedies of satires, die nogal grotesk en absurd waren, waarbij de verhaallijn overigens nooit uit het oog werd verloren. In zijn literaire werk vinden we deze satire eveneens terug, maar sociale problemen worden ook aan de kaak gesteld. Een aantal van zijn korte verhalen is gebundeld in het boek De val/Pech/Smithy, dat op 14 augustus 2018 is verschenen.

Eén auteur, drie afzonderlijke en totaal verschillende, maar korte verhalen. Dat bewijst de veelzijdigheid van Dürrenmatt. De verhalen hebben desondanks toch enkele overeenkomsten, ze hebben iets duisters, iets sinisters, en in iedere vertelling maakt de auteur gebruik van lange, soms zelfs wel erg lange, zinnen. In minimaal een van deze verhalen gaat dat ten koste van de duidelijkheid, het wordt er namelijk ingewikkelder door.

In dat verhaal, De val, gaat het over een vergadering van het Politbureau in een zo goed als zeker voormalig Oostblokland. Iedere deelnemer wordt aangeduid met een letter van het alfabet. Dit is natuurlijk symbolisch, omdat een dergelijke bijeenkomst in feite in iedere communistische staat had kunnen plaatsvinden. Toch zorgt deze keuze ervoor dat de personages niet leven bij de lezer. Ze zijn onpersoonlijk, niet meer of minder dan een willekeurig nummer. Dat is zo goed als zeker ook wat Dürrenmatt duidelijk wil maken, dat iedere functionaris in een dergelijk regime vervangbaar is, maar ook dat ze niet zeker van hun leven zijn. De angstcultuur die in die landen geheerst heeft, en in sommige zelfs opnieuw heerst, weet de auteur goed over te brengen. Het toont ook aan dat je het ene moment nog machtig bent en niet veel later diep kunt vallen.

Het tweede verhaal uit de bundel is Pech. In dit verhaal is Alfredo Traps het personage waar het vooral om draait. Na een werkdag krijgt hij autopech en vindt hij onderdak bij een oude rechter. Samen met hem en drie eveneens oude mannen bootsen ze tijdens het diner een rechtszaak na. Traps wordt ondervraagd en van moord beschuldigd. Ondanks dat het in scène is gezet, heeft dit  dramatische gevolgen. Pech is zonder meer het meest interessante van de drie, het wordt beeldend beschreven, is interessant, boeiend en maakt nieuwsgierig. Dat is vooral een gevolg van de interactie tussen de weinige personages. Hun onderlinge samenzijn en het spel dat ze spelen, zorgt ook voor een spanningsveld. Het is intrigerend dat een aantal mannen iemand zover kunnen krijgen dat hij een bekentenis doet van iets wat hij niet heeft gedaan, maar vooral dat hij er zelf nog in is gaan geloven ook.

Verhaal nummer drie, Smithy, is het kortst, maar misschien wel het meest bizar. Hoofdpersoon Smithy is iemand die lijken wegwerkt voor de maffia in New York. Een nachtelijk avontuur doet hem besluiten een opdracht te weigeren. Deze ontmoeting neemt voor hem een dramatische wending aan. Ondanks de lengte van dit verhaal heeft het een begin en een eind en is het intrigerend en boeiend. Echte spanning heeft het nergens, maar door de opzet wordt de lezer wel enigszins nieuwsgierig naar het verloop. Het verhaal laat zien dat de maffia tot in alle lagen van de maatschappij doorgedrongen is.

De kwaliteit van de drie verhalen, vakkundig vertaald door Ria van Hengel, is wisselend. Ze zijn stuk voor stuk goed geschreven, maar het ene verhaal is begrijpelijker dan het andere, ze spreken niet allemaal tot de verbeelding. Maar hoe ingewikkeld een verhaal ook lijkt, Dürrenmatt heeft wel de kwaliteit om ze kloppend te laten zijn. De bundel De val/Pech/Smithy is een alleraardigst boekje dat de liefhebber van Dürrenmatt zeker kan waarderen. Voor wie hem wil leren kennen, doet er beter aan eerst iets anders van hem te lezen.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Friedrich Dürrenmatt
Titel: De val/Pech/Smithy
ISBN: 9789025309206
Pagina’s: 149
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Toen
Het was de eerste zomer dat Emma van huis was. In Camp Nightingale maakte ze nieuwe vrienden. Ze had het naar haar zin. Ze leerde leugens te vertellen. Toen verdwenen de drie meisjes met wie ze haar huisje deelde spoorloos in de bossen en bleef ze als enige achter.

Vijftien jaar later
Nu is Emma een gevierd kunstenaar, geplaagd door herinneringen aan die bewuste avond in het zomerkamp. Ze wordt door de kampleiding van Camp Nightingale gevraagd een zomercursus schilderen te geven. Omdat ze het verleden definitief wil verwerken besluit ze te gaan. Eenmaal aangekomen blijkt ze in hetzelfde huisje als toen te overnachten en het verandert opnieuw in een plaats delict.

Recensie
De Amerikaan Riley Sager, een pseudoniem voor Todd Rittter, schreef onder zijn eigen naam al een aantal boeken, waaronder Death notice. Hij is twintig jaar journalist, redacteur en grafisch designer geweest en is momenteel fulltime auteur. Zijn debuut, De laatste meisjes, was al meteen een bestseller en is vertaald in vijfentwintig talen. Universal Pictures heeft de rechten voor een film gekocht. Mijn laatste leugen, gebaseerd op de film Picnic at Hanging Rock, is zijn tweede thriller en is in augustus 2018 verschenen. Opmerkelijk is dat hij, ondanks dat hij schrijver is, meer om films geeft dan om boeken.

Vijftien jaar geleden verbleef de dertienjarige Emma Davis in het zomerkamp Camp Nightingale. Ze deelde er een huisje met drie oudere meisjes waarmee ze bevriend raakte, maar van wie ze ook leerde liegen. Op een nacht verdwenen ze en bleef Emma alleen achter. Nu is Emma achtentwintig en kunstenaar. Het kamp wordt nieuw leven ingeblazen en Emma wordt gevraagd om er een schildercursus te geven. Ondanks haar nare herinneringen van destijds stemt ze toe. Vooral om dat verleden achter zich te laten, maar ook om te achterhalen wat er toen gebeurd is. Ze overnacht in hetzelfde huisje, dat opnieuw het decor wordt van een verschrikking.

Waarheid en leugen. Dat is de rode draad in Mijn laatste leugen, zowel vijftien jaar geleden als in het heden. In beide tijdzones nemen de personages het niet zo nauw met de eigenschap eerlijkheid. Dat houdt niet in dat er voortdurend onwaarheden worden verteld, zeker niet, maar wel is het zo dat feiten achtergehouden worden of dat er zonder blikken of blozen gelogen wordt. Hierdoor is het, voor de personages, maar zeker ook voor de lezer, niet altijd even helder wie er écht te vertrouwen is. De meeste aanwezigen op het zomerkamp lijken een verborgen agenda te hebben en in het heden wordt een aantal van hen met wantrouwen bekeken. Soms zorgt dit voor een wat dreigende en beklemmende sfeer die goed op de lezer wordt overgebracht.

Mijn laatste leugen bestaat uit twee delen en aan ieder deel gaat, in cursief, een weergave van een droom of gedachte van de hoofdpersoon, al snel is duidelijk dat dit om Emma gaat, vooraf. De tweede zet de lezer aanvankelijk op het verkeerde been, maar het hoofdstuk dat erop volgt, maakt dat dit al snel wordt rechtgezet. Toch heeft het verhaal, vooral in het tweede deel en hoofdzakelijk veroorzaakt door de onwaarheden, een paar verrassende ontwikkelingen. Die tweede akte heeft wat meer pit dan de eerste, die niet oninteressant, maar in een over het algemeen redelijk traag tempo verloopt. Desondanks is er vanaf het begin wel degelijk een licht spanningsveld, de lezer heeft regelmatig een aantal vragen die gedurende de plot beantwoord worden. Daardoor blijft het boek zonder meer boeien.

Het bij vlagen mysterieuze verhaal heeft een originele insteek en kent een verrassende ontknoping. Er doen zich echter situaties voor waarbij je je, zonder dat het inbreuk doet aan de plot, wel kunt afvragen of dit niet anders aangepakt had kunnen worden. Ook is het op sommige momenten enigszins voorspelbaar. Want vanaf het begin kan de lezer verwachten dat de geschiedenis zich herhaalt en dat een aantal onschuldige personages onterecht verdacht worden gemaakt. Dit laatste is zelfs ietwat clichématig. Dit neemt echter niet weg dat Mijn laatste leugen een behoorlijke psychologische thriller is, vooral dankzij het tweede deel van het verhaal.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Riley Sager
Titel: Mijn laatste leugen
ISBN: 9789026341861
Pagina’s: 416
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Winter, 1974. Marlene is getrouwd met ex-nazi Herr Wegener, de meest gevreesde crimineel van Zuid-Tirol. Wanneer ze ontdekt dat ze zwanger van hem is, besluit Marlene te verdwijnen in een poging haar kind te beschermen en een betere toekomst te kunnen geven.

Tijdens haar tocht wordt ze aangereden en wordt Marlene gered door een mysterieuze man, Simon, die op een boerderij midden in de bergen woont. Maar wanneer Wegener ontdekt dat zijn vrouw gevlucht is, stuurt hij een huurmoordenaar op haar af… Waar zijn Marlene en haar ongeboren kind veilig? Welk gevaar wacht op haar in de bergen? 

Recensie
De moeilijkste beslissing die Luca d’Andrea ooit genomen heeft, is om zijn werk als onderwijzer aan de basisschool op te zeggen. Hij doceerde Italiaans, aardrijkskunde en geschiedenis. Hij deed dit om zich volledig te richten op het schrijven van boeken. Omdat hij opgroeide tussen de bergen heeft hij dit in zijn verhalen verwerkt. Hij debuteerde in 2009 met de fantasytrilogie Wunderkind en hij schreef het script voor de documentaire ‘Mountain heroes’, over een reddingsteam in de Alpen. Zijn debuutroman Het hart van het kwaad kwam in 2017 uit en een jaar later verscheen In de greep van de waanzin, zijn tweede roman.

Als de jonge Marlene, die getrouwd is met de Herr Wegener, een voormalige nazi, erachter komt dat ze zwanger van hem is, besluit ze te vluchten. Ze wil haar toekomstig kind beschermen en een betere toekomst geven. Onderweg krijgt ze een ongeluk, maar wordt door Simon, een bewoner van een afgezonderde boerderij in de Alpen, gered. Wanneer Herr Wegener merkt dat zijn vrouw verdwenen is, stuurt hij een huurmoordenaar achter haar aan. Deze komt steeds dichter bij haar verblijfplaats. Maar op de boerderij gebeuren ook vreemde dingen. Zijn Marlene en haar ongeboren kind er nog wel veilig?

In de greep van de waanzin begint met een hoofdstuk van maar vier woorden: ‘Lieve Lissy, kleine Lissy’. Deze vier woorden maken nieuwsgierig, ze triggeren, ze intrigeren. Want een boek dat met dit beperkte aantal woorden begint zou eigenlijk wel bijzonder moeten zijn. In ieder geval is het ongebruikelijk en dat heeft wat. Desondanks zijn de paar hoofdstukken daarna wat verwarrend en daardoor niet altijd even duidelijk. De lezer zal de aandacht er in het begin dus wel bij moeten houden. Maar als deze wat lastige horde achter de rug is, gaat het verhaal lopen en wordt het meteen boeiend. En dat blijft zo tot het einde van het verhaal, wanneer het eindigt met de woorden waarmee het begonnen is.

De auteur hanteert een beeldende schrijfstijl die, na een stroef begin, erg toegankelijk wordt. Daarbij maakt hij gebruik van mooie beeldspaken en dito zinnen. Verder weet hij de sfeer die er op dat moment heerst uitstekend neer te zetten. De ene keer is deze dreigend, de andere keer weer beminnelijk. De diverse plotwendingen zorgen ervoor dat de lezer regelmatig voor verrassingen komt te staan en dat het verhaal ook niet voorspelbaar is. Dat is goed voor een langzaam maar zeker groter wordend spanningsveld. Enkele bizarre voorvallen zijn er eveneens debet aan dat het boek nergens gaat vervelen.

Het aantal personages dat in het verhaal voorkomt, is beperkt en daardoor blijft het zonder meer overzichtelijk. Die personages zijn overigens prima uitgewerkt, stuk voor stuk interessant en het is niet moeilijk om je met de meeste van hen verbonden te voelen. Hierdoor wordt de beleving van het verhaal toch anders, het wordt er realistischer door. Hoewel de strekking ervan in feite onrealistisch is.  Ondanks dat In de greep van de waanzin soms op een roman lijkt, is het wel degelijk een originele en ongewone thriller. Een die afwijkt van het reguliere. En dat is op zich al bijzonder.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Luca d’Andrea
Titel: In de greep van de waanzin
ISBN: 9789401608442
Pagina’s: 368
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Het leven van de Deense journalist Matthew Cave verliest alle glans wanneer zijn vriendin en ongeboren baby bij een auto-ongeluk omkomen. Hij besluit zijn oude leven achter zich te laten en naar Groenland te verhuizen. Daar raakt hij bij zijn nieuwe baan voor een plaatselijke krant betrokken bij een opzienbarende zaak: een recentelijk ontdekte mummie is verdwenen en er wordt een vermoorde politieagent vlak bij de vindplaats aangetroffen. Matthew komt op het spoor van vier identieke moorden, gepleegd in 1973, die weer in verband blijken te staan met de verdwijning van drie meisjes. Hij raakt ervan overtuigd dat meer mensen weet hebben van de zaak – de enige die hij lijkt te kunnen vertrouwen is een jonge Groenlandse vrouw die net is vrijgelaten uit de gevangenis…

Recensie
Omdat hij is opgegroeid in een huis vol boeken en verhalen is het niet zo vreemd dat de Deense auteur Mads Peder Nordbo met schrijven is begonnen. Toch begon hij pas op zijn veertigste aan zijn debuut. Deze thriller, Odins labyrint, verscheen in 2012. Daarvoor heeft hij, na zijn studie literatuur, communicatie en filosofie, onder andere op de afdeling communicatie van het stadhuis van Nuuk op Groenland gewerkt. Het meisje zonder huid is zijn eerste boek dat in het Nederlands vertaald is en is begin augustus 2018 verschenen.

Nadat zijn zwangere vriendin bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen, vertrekt journalist Matthew Cave naar Nuuk op Groenland om daar te proberen een nieuw leven op te bouwen. Hij werkt er bij een plaatselijke krant en wordt erop uitgestuurd om verslag te doen van een in een ijskap  gevonden mummie. De volgende dag blijkt de mummie te zijn verdwenen, maar het lichaam van een vermoorde politieman wordt wel aangetroffen. Matthew komt erachter dat deze moord identiek is aan vier moorden die veertig jaar eerder zijn gepleegd. Hij ontdekt ook dat er destijds vier meisjes zijn verdwenen en zijn vermoeden is dat beide zaken met elkaar te maken hebben. De enige die hem helpt en die hij vertrouwt, is Tupaarnaq, een jonge vrouw die net uit de gevangenis is vrijgelaten.

Op de vooromslag, niet groot, maar het staat er wel, Meisje zonder huid is een arctische thriller. Een creatieve vondst van de uitgever voor een boek dat zich in het Arctische gebied afspeelt. In dit geval is dat Groenland, een land waar zich zo goed als geen thrillers afspelen. Een originele keuze van de auteur, die het verhaal met een proloog die niets aan de verbeelding overlaat laat beginnen. Dat zorgt er al meteen voor dat je als lezer nieuwsgierig wordt naar het vervolg. Even beeldend zijn de beschrijvingen van de omgeving van Nuuk, de staat van de zwaar toegetakelde lichamen van de vermoorde mannen, maar ook de misstanden die zich op dit Deense eiland afspelen. Daaraan is heel goed te merken dat Nordbo weet waar hij het over heeft.

Het verhaal begint aanvankelijk in het heden (2014), maar heeft geregeld een flashback naar iets meer dan veertig jaar eerder. In eerste instantie lijken beide verhaallijnen niets met elkaar te maken te hebben, maar gedurende de plot wordt het steeds duidelijker dat er wel degelijk een verband bestaat. Dit gaat gepaard met verschillende plotwendingen, sommige verrassend, sommige bizar. In beide gevallen kun je stellen dat ze met regelmaat best wel luguber zijn. Daarmee krijgt de auteur het voor elkaar dat de lezer het verhaal met aandacht en ook met toenemende nieuwsgierigheid tot zich neemt. In het begin afwisselend met en zonder spanningsboog, maar naarmate de ontknoping nadert, neemt het tempo toe en daardoor ook de spanning. De auteur heeft toegewerkt naar een einde dat niet was te voorzien en dat er zonder meer mag zijn.

Nordbo, die bekend is met de politieke en maatschappelijke situatie op Groenland, heeft beide thema’s in zijn verhaal verwerkt. Hierdoor komt Meisje zonder huid, ondanks dat niemand zich er een voorstelling van kan maken dat de in dit boek gepleegde moorden werkelijk op die manier plaatsvinden, heel realistisch over. Dit alles in een erg toegankelijke en niet complexe schrijfstijl. Meisje zonder huid is een boek met een verhaal dat af is, het heeft een begin en een eind. Maar uit de laatste zinnen is op te maken dat Matthew en Tupaarnaq de lezer nog niet met rust zullen laten. Er lijkt dus een mooie serie in het verschiet te liggen.

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Mads Peder Nordbro
Titel: Meisje zonder huid
ISBN: 9789026340314
Pagina’s: 365
Eerste uitgave: 2018

Beschrijving
Polly en Adam ontmoeten elkaar in de lokale bar van het stadje Belleville. Polly is op weg naar het westen, Adam zegt ook op doorreis te zijn. Toch blijft ze en hij blijft ook – geïntrigeerd als hij is door deze mysterieuze en zwijgzame roodharige vrouw. Een zonnige, hete zomer lang verliezen Polly en Adam zich in een hartstochtelijke liefde.

Toch weerhoudt iets ze ervan zich compleet aan elkaar te geven. Gevaarlijke, zelfs dodelijke, geheimen staan tussen hen in. Dan valt er een dode. Was het een ongeluk of onderdeel van een plan? Inmiddels zijn Adam en Polly zo verweven in elkaars levens en leugens, dat ze geen van beiden weten hoe ze elkaar de rug toe kunnen keren – en of ze dat wel willen. Wie zal als eerste breken?

Recensie
Voordat Laura Lippman in 2001 fulltime auteur, was ze twintig jaar verslaggeefster, waarvan twaalf jaar bij de Baltimore Sun. Terwijl ze nog bij deze krant werkte, schreef ze een reeks thrillers waarin privédetective Tess Monaghan haar opwachting maakte. Daarnaast heeft ze ook een groot aantal standalones op haar naam staan. Inmiddels is ze uitgegroeid tot New York Times bestsellerauteur en heeft ze diverse prijzen gewonnen. In augustus 2018 verscheen haar meest recente thriller, Wie er breekt.

Tijdens haar reis naar het westen blijft Polly hangen in het plaatsje Belleville. Daar ontmoet ze Adam, die haar vertelt dat er, voor hij verder kan reizen, een onderdeel voor zij  landrover geleverd moet worden. Omdat hij meer over Polly wil weten, besluit ook hij in Belleville te blijven. Ze beginnen een verhouding, maar geven erg weinig over zichzelf prijs. Er zijn dingen die ze voor elkaar geheim blijven houden. Als het appartement van Polly uitbrandt en er een dode wordt gevonden, wijst alles op een ongeluk. Maar was dit wel zo?

Zeven bladzijden speelt het verhaal zich in het heden (2017) af. Het laatste hoofdstuk, eigenlijk meer de epiloog, geeft een verklaring voor wat er tweeëntwintig jaar eerder allemaal is gebeurd. Dat het verleden een enorm grote rol speelt in het verhaal is natuurlijk geen enkel punt, dat komt vaker voor in boeken, het is de keuze van de auteur en het voordeel hiervan kan dan zijn dat het verhaal naar een climax toewerkt en de spanning daardoor toeneemt. In Wie er breekt is van dat laatste echter geen enkele sprake. Vooral veroorzaakt door het tergend langzame tempo en de zo goed als ontbrekende plotwendingen. In feite komt het erop neer dat het een saai verhaal is, waarbij de auteur er werk van heeft gemaakt om onbeduidende details belangrijk te laten zijn. Want welke serieuze thrillerlezer is erin geïnteresseerd om te weten te komen hoe de perfecte hamburger wordt gemaakt.

Wie er breekt begint nog redelijk. De lezer blijft dan nog even in het ongewisse wie het stempel van ‘bad guy’ opgedrukt kan krijgen. Is het Adam, is het Polly of zijn ze het eventueel allebei? Dit niet weten verhoogt het broodnodige spanningsniveau niet, maar zorgt er wel voor dat de lezer een klein beetje nieuwsgierig wordt naar de achtergrond van beide personages, maar ook naar wat hen nog te wachten staat. Die nieuwsgierigheid wordt enigszins bevredigd, er wordt geleidelijk steeds meer over Adam en Polly bekendgemaakt, maar het blijft al met al vrij oppervlakkig. De ontknoping, in dit geval de epiloog, verklaart veel, maar laat desondanks toch nog een aantal vragen open. Het is jammer dat de auteur dat uit het oog verloren heeft.

De schrijfstijl die Lippman in Wie er breekt hanteert, heeft veel weg van een zakelijke opsomming van feiten, feiten die soms plotseling uit de lucht komen vallen. Ondanks dat hierover iets later een uitleg gegeven wordt, maakt dit een nogal rommelig indruk. Een ander kritische noot zijn de dialogen. Deze, en daardoor ook het verhaal, overigens keurig vertaald door Mariëtte van Gelder, leven niet. Het gevolg is dat de lezer geen enkele binding met de personages krijgt. Al deze punten zijn er de oorzaak van dat het geheel nogal klinisch overkomt. Het idee achter dit verhaal is niet slecht, de uitvoering echter wel.

(Het boek heb ik onlangs gerecenseerd voor Hebban.)

Waardering: 2/5

Boekinformatie
Auteur: Laura Lippman
Titel: Wie er breekt
ISBN: 9789022584200
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2018