Categorie archief: Schrijfsels

SSS – Super 6 all-time favoriete auteurs

Book Babbles heeft iedere zaterdag een vast item: de Super Six Saturday. Een leuke categorie, waar ik overigens nog niet eerder aan heb meegedaan, met iedere keer verschillende onderwerpen waarop een antwoord gegeven kan worden. De SSS van afgelopen zaterdag is wie je zes all-time favoriete auteurs zijn. Een keuze maken kan lastig zijn. Want er zijn zoveel goede auteurs. Ik heb gewikt en gewogen en ben uiteindelijk tot het volgende lijstje gekomen:

Arnon Grunberg
Na het lezen van Blauwe maandagen, zijn debuutroman, was ik eigenlijk al meteen verkocht. Hoewel ik lang niet al zijn boeken in mijn bezit heb, laat staan heb gelezen, blijf ik een zwak houden voor deze schrijver. Ik kijk daarom ook altijd wel uit naar zijn boeken.

Marten Toonder
Marten Toonder werd niet altijd als ‘echt’ auteur gewaardeerd. Maar voor mij is hij dat altijd wel geweest. Al vanaf de middelbare school lees ik zijn werk. Soms in stripvorm, maar ook als boek. Hoewel bij dat laatste ook wel striptekeningen te zien zijn. Toonder heeft met zijn taalgebruik veel voor de Nederlandse taal betekend. In mijn boekenkasten heb ik aardig wat werk van hem staan. En het liefst breidt ik dat zelfs nog uit.

epa03866778 A general view of the 8,848 m (29,028 feet) high Mount Everest taken from an aircraft over Nepal, 14 September 2013. The domestic Nepalese carrier Yeti Airline took a total 18 orphan children from Bal Mandir orphanage home to show an aerial view of Mount Everest and Himalayan mountain range to celebrate National Children's Day.  EPA/NARENDRA SHRESTHA

Paul Theroux
Er zijn redelijk wat schrijvers van reisverhalen. Een van mijn favoriete is Paul Theroux. In zijn boeken beschrijft hij de vele reizen die hij gemaakt heeft. Die waren niet altijd even gemakkelijk. Behalve over deze reizen schrijft hij ook over de mensen die hij onderweg ontmoette. De schrijfstijl van Theroux is zo beeldend dat je je als lezer ook in een andere wereld waant.

Karin Slaughter
Het personage Sara Linton, de kinderarts en lijkschouwer, waarmee Karin Slaughter bekend geworden is, zal bij velen bekend zijn. Vanaf haar eerste thriller Nachtschade ben ik haar blijven volgen. Het zal daarom niemand bevreemden dat ik meer boeken van haar in huis heb. En in huis zal blijven halen.

John Sandford
De eigenzinnige politieman Lucas Davenport is de hoofdpersoon in veel van Sandford’s boeken. Dat eigenwijze van deze politieman bevalt me wel. En de boeken zijn over het algemeen stuk voor stuk spannend en bijzonder prettig leesbaar. Voor mij altijd een genot om te lezen.

Preston & Child
Eigenlijk smokkel k nu een beetje, want het zijn twee auteurs. Maar omdat ze samen schrijven reken ik ze maar voor het gemak als één. De Pendergast-reeks die het duo geschreven, zijn stuk voor stuk erg leesbaar en spannend. Ieder nieuw boek waarin hij voorkomt, wil ik op mijn boekenplank hebben staan.

Ik kan nog wel meer auteurs noemen die ik goed vind, maar deze zes steken op dit moment toch wel wat boven de rest uit.

Heb jij favoriete auteurs en zo ja, welke?

Ezelsoren of niet?

Een tig-aantal maanden geleden leende ik een boek, dat ik net had uitgelezen, uit aan een collega. Het boek heb ik overigens nog niet terug, maar dat komt wel goed. Het eerste wat deze collega zei, nadat ik het boek aan hem gaf, was dat het eruitzag alsof het nog niet gelezen was. Mijn reactie was dat dat ook zo moest blijven.

Ik kan me wel voorstellen dat mijn collega die opmerking plaatste. Want het boek zag er inderdaad nog uit alsof het regelrecht uit de winkel kwam. Dat komt omdat ik toch wel zuinig ben op mijn boeken. Ik maak er geen ezelsoren in om, wanneer ik het boek aan de kant leg, weer te weten waar ik gebleven ben. Daarvoor gebruik ik een boekenlegger. Die er overigens niet meer zo goed uitziet.

ezelsoren

Tijdens het lezen zorg ik er ook zoveel mogelijk voor dat de rug onbeschadigd blijft. Bij boeken van redelijk normaal formaat lukt dat zonder moeite. Bij een dik boek wordt dat een stuk lastiger, maar dan nog wil ik dat de rug zonder al te veel gehavend te worden mijn leesmomenten overleeft.

Schrijven in boeken vind ik al helemaal niet kunnen. Je begrijpt dat ik dat dus niet doe en ook nooit zal gaan doen. Vind ik het nodig om een aantekening te maken, dan gebruik ik een notitieboekje. Daarin kan ik immers ook kwijt wat ik niet wil vergeten en waar ik bij het maken van een recensie op terug wil komen.

Ondanks al mijn maatregelen om een boek mooi te houden, gebeurt het wel eens dat een boek tijdens het lezen toch iets beschadigt. Dan baal ik. Ook al is het maar een minimale beschadiging (als je daarvan al kunt spreken) die een ander niet eens zal opmerken. Die onwelkome oneffenheid probeer ik dan ook snel weer weg te werken. Omdat ik wil dat het boek er weer mooi uit komt te zien. Want boeken zie ik toch als een van mijn dierbaarste bezittingen. En wie wil die nou niet zo mooi mogelijk houden.

Hoe zit dat met jou? Wil je je boeken ook zo mooi mogelijk houden of maakt het je niet zo uit?

Honderd euro te besteden

Joany van Craving Pages organiseerde iedere zaterdag een Blog Hop. Dat houdt in dat ze iedere zaterdag een boekgerelateerde vraag, stelling of opdracht op haar site vermeld staat en waarop geïnteresseerde (boek)bloggers kunnen reageren in de vorm van een item op haar of zijn eigen blog.

Het lijkt er -helaas- op dat de Blog Hop op dit moment aan een pauze onderhevig is. Want het is namelijk al een tijdje een beetje stil op hopgebied. Toch staan er bij de thema’s die Joany begin dit jaar geplaatst heeft best wel wat leuke vragen waarover een blog geschreven kan worden.

Een van die vragen is bijvoorbeeld de volgende:
Als je gedurende heel 2015 slechts honderd euro uit mocht geven aan uitsluitend Nederlandstalige (origineel of vertaald naar…) boeken – en geen recensie-exemplaren zou krijgen – welke boeken zou je dan kiezen? Tweedehands shoppen kan niet met deze hypothetische boekenbon.

honderd euro

Daar ben ik eens over na gaan denken en heb mijn wensenlijst er bij gepakt. En dan merk je hoe lastig het is om tot een keuze te komen. Want er zijn zoveel boeken die ik nog wel wil hebben en nog lastiger wordt het als je weet dat je maar honderd euro te besteden hebt.

Uiteindelijk ben ik tot de volgende keuze gekomen:

Mama Tandoori – Ernest van der Kwast (12,50)
Een boek met een opvallend gele omslag. Vanaf het moment dat dit boek uitgegeven is, staat het al op mijn wenslijst, maar het is er nog nooit van gekomen het aan te schaffen. Het spreekt me aan omdat het een humoristisch boek waarin ook de Indiase cultuur voorkomt.

Huid en haar – Arnon Grunberg (12,50)
Ik heb al een aantal boeken van Grunberg gelezen en die zijn me stuk voor stuk bevallen. Want ik houd wel van zijn schrijfstijl. Dit boek gaat vooral over pervers plezier, overspel, verboden liefde en machtsmisbruik, met de Amerikaanse en Nederlandse academische wereld en de stedelijke politiek van New York als decor. Daarom ben ik benieuwd hoe Grunberg dit in zijn boek verwoordt.

Ik reis alleen – Samuel Bjørk (16,99)
Dit moet, volgens de recensies, een geweldig goed en spannend boek zijn. Ik ben daarom dus erg benieuwd of ik de mening van vele anderen ook ga delen. Daarnaast spreekt de titel me ook wel aan.

De grenzeloze – Jussi Adler-Olsen (17,50)
Het nieuwste boek in de ‘Serie Q’. Omdat ik de andere boeken in deze serie al in mijn bezit heb, mag dit boek zeker niet ontbreken.

Het meisje in de trein – Paula Hawkins (19,95)
Als treinreiziger moet ik dit boek eigenlijk wel lezen. Maar dat is niet de echte reden dat ik dit boek aanschaf. Want het schijnt ook een bijzonder en sterk debuut te zijn. En van het ontdekken van nieuwe schrijvers houd ik eigenlijk wel.

Dit zijn de namen – Tommy Wieringa (19,90)
Joe Speedboot was mijn eerste kennismaking met Wieringa. Caesarion mijn tweede. Die boeken zijn me zo goed bevallen dat ik verwacht dat ik dit boek ook weer met veel plezier zal lezen. Vooral omdat de flaptekst me intrigeert.

Met deze boeken ik net iets onder het bedrag van honderd euro en zijn ze een mooie aanvulling voor mijn nog te lezen stapel boeken.

Welk boek mag volgens jou in mijn lijstje niet ontbreken?

Biografie of niet?

Het zal jullie als boekenliefhebber niet ontgaan zijn. De week van het sportboek is net achter de rug. Het boek Kieft, dat gaat over het leven van voormalig profvoetballer Wim Kieft en geschreven is door journalist Michel van Egmond, is gekozen tot sportboek van het jaar. Niet echt onverwacht vind ik. Want de biografie heeft een tijdlang de Boeken Top 10 aangevoerd en lijkt razend populair te zijn.

Of het boek terecht de winnaar geworden is, kan ik niet beoordelen. Ik heb het boek niet gelezen en ben ook niet van plan dat te gaan doen. Het is een voetbalboek en, ondanks dat ik wel degelijk een liefhebber van deze sport ben, hoef ik niet over voetbal te lezen. Noch tijdschriften, noch boeken. En zeker niet als het een biografie is. Want hoe interessant het ook kan zijn, biografieën hoef ik net te lezen.

Ooit, maar dat is alweer echt lang geleden, heb ik een boek (volgens mij was het inderdaad een biografie) over Johan Cruijff gehad. Het boek, dat ik bij mijn weten nooit gelezen heb, heb ik al lang niet meer. Ik heb het destijds gekregen. Terwijl ik niet eens een Ajax-supporter was (en nog steeds niet ben). Het was mijn eerste, maar ook mijn laatste voetbalboek.

Behalve de levensverhalen van al die voormalig voetballers zijn er natuurlijk ook veel andere biografieën. Ook die lees ik eigenlijk zo goed als niet. Dat wil overigens niet zeggen dat ik nooit een biografie gelezen heb. Dat heb ik wel degelijk. En ook nog eens bewust.

Uiteraard, zul je zeggen. Boeken lees je toch altijd bewust. Klopt. Maar de biografie die ik héb gelezen, heb ik ook met mijn volle verstand aangeschaft. Want ik wilde het hoe dan ook hebben. En lezen. Want voor mij was het niet zomaar een biografie. Het is een biografie van mijn grote held op stripgebied. Zowel qua tekentechnisch als tekstueel. Het is namelijk de autobiografie van Marten Toonder, vooral bekend als de geestelijk vader van Tom Poes en Ollie B. Bommel.

toonder

Deze autobiografie, die uit een aantal delen bestaat, heb ik met veel plezier gelezen. Daardoor ben ik veel over Toonder te weten gekomen wat ik destijds nog niet wist. Maar waarschijnlijk zal dit toch bij mijn enige leeservaring van een (auto)biografie blijven.

Hoe zit het met jou? Lees jij wel eens biografieën?

Is het lezen van strips slecht?

Nederlandse kinderen lezen steeds minder. En als ze wel lezen, zijn het de ‘eenvoudige’ boeken. Dat zijn boeken die vrij makkelijk leesbaar zijn. Overigens zijn het niet alleen kinderen die minder zijn gaan lezen. Voor volwassenen geldt in feite hetzelfde. Minder boeken, minder kranten en waarschijnlijk ook minder tijdschriften.

De oorzaak van dat mindere lezen zit hem vooral in de televisie en de computer. De tijd die voor de buis wordt doorgebracht, is de laatste jaren toegenomen en ook besteedt een groot deel van de Nederlanders meer tijd aan zijn online activiteiten. Terwijl de extra vrije tijd eigenlijk net zo goed besteed kan worden aan lezen. Maar het gebeurt niet.

Ook het stripverhaal schrijnt minder gelezen te worden. Niet iedereen zal dat erg vinden, want sinds ik het me kan herinneren is het lezen van een strip altijd al een punt van discussie geweest. Het zou niet goed zijn voor je taalontwikkeling. En pedagogisch niet verantwoord. Ook de tekeningen kregen kritiek te verduren. Gewelddadige afbeeldingen, vechtpartijen en naakte figuren waren (en zijn misschien nog wel) uit den boze bij vele zogenaamd deskundigen.

Maar is het lezen van strips echt wel zo slecht? Ik lees ze al van jongs af aan. Uiteraard boeken, maar zeker ook strips. Tegenwoordig zijn het de Donald Duck en Suske en Wiske, maar ook de korte strips in de krant sla ik niet over. En toen ik jong was, las ik met grote regelmaat ook nog andere stripverhalen. Ik vind zelf dat ik er niet minder van geworden ben. Dus dat strips slecht zijn, gaat er bij mij niet in.

Neem bijvoorbeeld de Donald Duck. Sommige verhalen kun je met gemak maatschappelijk betrokken noemen. En van de regelmatig in het blad voorkomende wijze lessen van Goofy kun je ook nog wel wat opsteken. Hoe zit het dan met Suske en Wiske? Nou, veel verhalen van hen zijn zelfs gebaseerd op historische feiten. Ook dat is onmogelijk niet leerzaam te noemen.

kareltje

Goed, het gebruik van taal is in strips anders dan in boeken. Logisch, want een stripverhaal wordt in minder bladzijden verteld dan een verhaal in een boek. En dat het taalgebruik in de strip anders is, vind ik helemaal niet erg. Taal leeft en is aan verandering onderhevig. Daarnaast houd ik wel van het spelen met taal. Dat laatste is aan stripverhaalschrijvers wel toevertrouwd.

Kritiek of geen kritiek, de strips die ik nu lees, zal ik blijven lezen ook. Want behalve dat je er wat van op kunt steken, is het ook nog eens erg leuk!

Wat vind jij van het lezen van strips?

Dromen over schrijven

schrijven

Nog niet zo heel erg lang geleden hoorde ik het. Ongeveer een miljoen Nederlanders droomt ervan een boek te schrijven. Dat bericht is niet zo heel erg nieuw. Want in 2007 stak die droom de kop al op. Blijkbaar wordt het ieder jaar om en nabij de boekenweek even wakker en maakt het ons deelgenoot van die diepgekoesterde wens van al die collega-landgenoten.

Natuurlijk heb ik, en dan vooral tijdens het lezen van een boek, ook wel eens gedacht dat het wel leuk zou zijn om een boek te kunnen schrijven. Daarbij realiseerde ik me dan wel direct dat het schrijven van een roman of thriller niet voor mij is weggelegd. Omdat er volgens mij best nog wel wat bij komt kijken om een goed boek af te kunnen leveren.

Je moet tijd hebben, of er in ieder geval voldoende tijd voor nemen. Want met alleen een idee en een dosis fantasie kom je er in mijn ogen niet. Je zult research moeten doen, je gaan verdiepen in de personages die je in je boek wilt laten voorkomen, misschien zelfs, maar dat hangt van het soort boek af, veel observeren. En dan zijn er vast nog wel meer zaken waar je rekening mee moet houden.

Ooit, maar dat is dan alweer écht ooit, heb ik een boekje gekocht. Schrijven over reizen heet het. Het boekje heb ik nog steeds, ik heb het voor ongeveer de helft uitgelezen. Maar doe er verder niets meer mee. Destijds heb ik het aangeschaft omdat ik mijn reisdagboeken wat minder oppervlakkig wilde laten zijn. Het moest voor mij wat boeiender en beeldender zijn.

Want, en dat merkte ik al gauw, zelfs het schrijven van een relatief kort reisdagboek kan al lastig zijn. Laat staan het op papier zetten van een reisverhaal of ander kort verhaal. Dat gaat nog een stapje verder. Mijn schrijfaspiraties, voorzover die al aanwezig waren, heb ik ver, maar dan ook heel ver weggestopt. Voor mij geen korte reis- of andere verhalen. En zeker geen roman of ander boek. Ik houd het daarom maar alleen bij het schrijven van een enkel blogartikel of recensie. En dat is vaak al lastig genoeg.

En jij? Wat zijn jouw -eventuele- schrijfdromen?

 

Handtekeningenjacht

De boekenweek van dit jaar ligt inmiddels een tijdje achter ons. Ter promotie van hun boek waren diverse schrijvers in, ook weer diverse, boekhandels aanwezig. Begrijpelijk, want ze willen uiteindelijk dat hun boek, waar ze vaak lange tijd aan geploeterd hebben, verkoopt. En wat is nu beter voor de verkoop van je boek dan lijfelijk aanwezig zijn.

Ook geven schrijvers wel eens lezingen. Dit doen ze vooral in bibliotheken. Waarover die lezingen precies gaan weet ik niet. Ik kan het wel raden, maar ben zelf nooit bij een lezing van een auteur aanwezig geweest. Misschien toch eens doen als ik in de gelegenheid ben.

Na afloop van die lezingen en ook tijdens de promotiemomenten in boekwinkels kunnen bezoekers een van huis meegenomen of in de winkel gekocht boek door de schrijver laten signeren. De bezoeker staat dan in de rij om een handtekening van de auteur te bemachtigen. Al dan niet hun favoriete.

Eenmaal thuis belandt het boek in de boekenkast. Een nieuw boek wordt misschien eerst nog gelezen, maar wordt uiteindelijk toch tussen al die andere boeken geplaatst. Om er vervolgens zo goed als nooit meer naar om te kijken.

Aan die handtekeningmomenten doe ik ook niet mee. Voor mij heeft een handtekening in een boek niet zo heel erg veel toegevoegde waarde. Ten eerste heb ik niet de behoefte om daarvoor in een rij te gaan staan en ten tweede zal ik zo’n handtekening ook nooit meer gaan bekijken.
handtekening2

Dat wil overigens niet zeggen dat ik geen enkel boek heb waar een handtekening van een schrijver in staat. Dat heb ik wel, en bij mijn weten maar één. Ik heb niet actief achter die handtekening aangejaagd. Verre van zelfs. Want het boek is een door mij gewonnen exemplaar waar de handtekening in was gezet. Dat laatste is dan leuk, maar meer ook niet.

Wat doe jij als het om een handtekening van een schrijver gaat?

Muziek en literatuur

Naast lezen houd ik ook van muziek. Tijdens dat lezen, maar ik luister het ook tijdens andere bezigheden. Er gaat dan ook geen dag voorbij die ik muziekloos doorbreng. Dat zou ik niet kunnen. Ten eerste is het me dan te stil, maar ik luister het ook om te ontdekken. Nieuwe artiesten, nieuwe albums, nieuwe stijlen. En zo is er nog wel wat meer te bedenken. Het is eigenlijk niet veel anders dan het lezen van het debuut van een nieuwe schrijver. Ook dat is in feite een ontdekkingstocht.

Omdat ik van beide houd, bedacht ik een tijdje geleden dat er vast muziek moet zijn die verwijst naar de literatuur. Of dat een nummer op een andere manier boekgerelateerd is. Het eerste nummer waar ik aan dacht is ‘The book of love’ van Gavin James. Dit nummer gaat niet zozeer over een fysiek boek, het is eerder overdrachtelijk bedoeld. Maar toch…

muziek en literatuur1

Daarna ben ik verder gaan denken. Want er zijn ook artiesten die titels van boeken in hun nummers of albums hebben verwerkt. Een goed voorbeeld van een nummer is ‘Wuthering heights’ van Kate Bush. Dit is gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë. Kate heeft het nummer, dat grotendeels bestaat uit citaten van de hoofdpersoon Catherine Earnshaw, geschreven nadat ze de verfilming van het boek had gezien.

Ook Lou Reed heeft zich laten inspireren door een schrijver. En ook niet de eerste de beste: Edgar Allen Poe. Op zijn conceptalbum ‘The Raven’ beschrijft Reed de korte verhalen en gedichten van Poe. Zowel in woord als muziek. Lou Reed is overigens niet de enige artiest die zich door Poe heeft laten inspireren.

De Haagse rockband Golden Earring heeft zich met het nummer ‘Twilight zone’ laten inspireren door Robert Ludlum’s ‘The Bourne Identity’. Het nummer is tot geschreven nadat George Kooymans het boek gelezen had.

Behalve bovenstaande voorbeelden zijn er nog veel meer artiesten die een boek als inspiratiebron hadden. Een aantal daarvan heb ik hieronder vermeld:

  • Nirvana – Scentless Apprentice (Das Parfum – Patrick Süskind)
  • Bruce Springsteen – The Ghost of Tom Joad (The grapes of wrath – John Steinbeck)
  • Muse – Resistance (1984 – George Orwell)
  • The Nits – Nescio (de naam van de schrijver)

Hieruit blijkt meer weer eens dat veel artiesten de literatuur als inspiratiebron aanwenden om zelf een of meer nummers te kunnen schrijven.

Laat jij je inspireren en zo ja, waardoor?

Dagelijkse rituelen

DEN HAAG-WERELDMOEDERS-PETITIEDagelijkse rituelen. Iedereen heeft ze. Valt te lezen in het Volkskrant Magazine van 28 februari 2015. In het artikel worden de rituelen van onder andere een aantal schrijvers uitgelicht. Zo kon Simon Vestdijk uitsluiten schrijven als de stofzuiger aan stond. En we komen ook te weten dat Ernest Hemingway altijd staand schreef. Agatha Christie had, tot wanhoop van de journalisten, geen bureau waaraan ze schreef. Nee, ze had genoeg aan een stevige tafel met daarop haar typemachine.

Na het lezen van dit artikel dacht ik aan mijn eigen situatie. Heb ik die rituelen wel. Of heb ik ze, in tegenstelling tot wat wordt beweerd, toch niet? Ik ging mijn gangen na en kwam tot de conclusie dat ik wel degelijk rituelen heb. Misschien niet de meest extravagante of meest opzienbarende, maar ik heb ze wél. Rituelen! Die overigens op werkdagen anders zijn dan tijdens het weekend.

Een werkdag en ik zal me beperken tot de ochtenden. De wekker loopt tussen kwart en tien voor zes af, maar ik ben altijd eerder wakker. Soms veel eerder. Mijn eerste ritueel is dan dat ik mijn telefoon aanzet, mijn e-mail check, langs Twitter scroll en Wordfeud speel. En soms komt daar ook nog een spelletje Candy Crush Saga bij. Dan is het zo langzamerhand tijd om uit bed te stappen. Maar niet eerder dan dat ik mijn bril op heb gezet.

Ik ga vervolgens naar de keuken. Radio aan, drie plakken brood uit de vriezer, één voor het ontbijt en twee voor in een zakje mee naar het werk. Waterkoker aan voor de ontbijtthee, halvarine, kaas en een bakje yoghurt met muesli uit de koelkast en een glaasje sinaasappelsap twintig seconden in de magnetron. Waarna ik naar de badkamer ga om me op te frissen en aan te kleden.

Na het ontbijt tanden poetsen en scheren. Om me daarna ook zelf weg te scheren. Want ik moet op tijd op het station zijn. Eerst nog de radio uit. Mijn MP3-speler aan en de oortjes in. Een kwartiertje fietsen, inchecken, hopen dat de trein geen vertraging heeft en als de trein er is de stiltecoupé in. Daar pak ik mijn boek en begin te lezen. Tot ik het station van bestemming bereik. Uitchecken en aan de dagelijkse sleur (want mijn werk wil ik geen ritueel noemen) beginnen.

Als ik dit zo opsom, lijkt het erop dat ik voor mijn gewoontehandelingen nogal wat tijd nodig heb. In werkelijkheid én voor mijn gevoel valt dat best wel mee. Omdat het zich allemaal in een tijdsbestek van zo’n kleine twee uur afspeelt. Behalve dit ochtendritueel heb ik uiteraard ook een avond- en weekendritueel. Maar daarover zal ik niet verder uitweiden.

Wat is jouw ritueel?

Het afgelopen leesjaar

Het nieuwe jaar is inmiddels een paar dagen oud. Voor mij een mooi moment om het afgelopen leesjaar in kaart te brengen. Een leesjaar waarin ik zevenenvijftig boeken heb gelezen. Dat komt neer op iets meer dan één boek per week. Van deze boeken vielen er eenenvijftig onder het thrillergenre en zes dus niet. Vier boeken hebben van mij vijf sterren gekregen en acht kwamen niet verder dan twee. De overige boeken kregen drie en vier sterren. De gemiddelde waardering voor al deze boeken was een 3.4.

2014-year-in-review
De vier boeken die van mij vijf sterren gekregen hebben zijn:

Broeinest – Loes den Hollander
Een van de eerste boeken die ik in 2014 las. Het verhaal is weliswaar fictief, maar kan zomaar in het ‘echte leven’ gebeurd zijn. Broeinest boeit van begin tot eind, is daardoor moeilijk weg te leggen en heeft en bijzonder verrassend plot.

Zonder gezicht – Stefan Ahnhem
Dit boek heb ik via Dizzie ontvangen om voor hen te mogen recenseren. Het is het debuut van de Zweed Stefan Ahnhem, die al bekendheid geniet als scenarioschrijver van onder andere Wallander. Ahnhem weet in dit boek de lezer regelmatig op het verkeerde been te zetten en is vanaf het begin al spannend.

Ik haal je op, ik neem je mee – Niccolo Ammaniti
De enige roman die vijf sterren gekregen heeft. En terecht vind ik, want het boek zit vol afwisselingen, diverse verhaallijnen die niet verwarrend zijn en heeft bovendien een interessant plot. Het boek blijft van begin tot eind boeien.

Hypnose – Lars Kepler
Het laatste boek dat vijf sterren heeft gekregen, is tevens het laatste boek dat ik in 2014 las. Het debuut van het echtpaar Ahndoril had me al direct in de greep en eigenlijk is dat tijdens het lezen zo gebleven. De prettige manier van schrijven en de vele wendingen zorgen ervoor dat het blijft boeien.

Zoals ik al aangegeven heb, waren er ook wat boeken die ik minder geslaagd vond. Dat zijn de volgende acht, die ik overigens niet uitgebreider beschrijf:
1. Zoete waanzin – Paulus Hochgatterer
2. De schim – Petra Hammesfahr
3. Adams engel – John R. Maxim
4. Verborgen gebreken – Sophie Hannah
5. Bureau MaRiT 1 – ED Vermeulen
6. Bureau MaRiT 2 – ED Vermeulen
7. Bureau MaRiT 3 – ED Vermeulen
8. De nachtelijke invallen van ambtenaar Varamo – César Aira

Het aantal door mij gelezen boeken is per jaar toegenomen. Dat wil echter niet zeggen dat ik er een wedstrijd van maak om ieder jaar meer boeken te lezen dan het voorgaande. Het komt gewoon zo uit. En wat het in 2015 gaat worden? Ik zal wel zien. Het enige dat voor mij telt, is dat ik plezier in lezen heb. Ongeacht de hoeveelheid boeken die ik lees.