Beschrijving
Een politie inspecteur in Genk wordt geconfronteerd met een niet alledaagse moordzaak. Het begin van een onderzoek dat heel zijn leven zal overhoop gooien en waarvoor hij in zijn familiegeschiedenis zal moeten duiken. Welk verband is er tussen Genk, Leipzig, Antwerpen en Kroatië? Waarom werd Vasco opgesloten? Zal hij bevrijd worden? Overleeft Mario de aanslag op zijn leven? Wat hebben een virus en vaccin met deze zaak te maken? Zijn de ouders van Vasco door een noodlottig ongeval om het leven gekomen? Krijgt hij de verrassing van zijn leven te verwerken? Meer vragen dan antwoorden. 

Recensie
Aan het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw richtte Camille Jacobs zijn eigen en eerste bedrijf Camille BVBA op. Daarnaast was hij altijd al een fervent lezer en schreef hij verhalen en gedichten. Na zijn pensionering in 2018 nam hij, op aandringen van vrienden, het besluit zelf een boek te gaan schrijven. Dat werd de thriller Wraak, waarmee hij in augustus 2019 debuteerde. Twee jaar later, begin januari 2021, verscheen zijn derde boek De waarheid.

Hoofdinspecteur Vasco Beeckaert en zijn twee medewerkers Linda en Mario krijgen te maken met een aantal moordzaken die leiden naar het buitenland, maar waarbij hij ook zijn eigen familiegeschiedenis moet uitpluizen. Tijdens het onderzoek, waarbij ze ontdekken dat de moorden verband kunnen houden met een virus en een vaccin, wordt Vasco ontvoerd en opgesloten en vindt er een aanslag op het leven van Mario plaats. Bij Linda, die er dan zo goed als alleen voorstaat, stapelen de vragen waar ze geen antwoord op zich steeds meer op. Lukt het haar om de moorden op te lossen, het verband te leggen en Vasco te vinden?

De Eerste Wereldoorlog was nog maar net voorbij of de wereld werd alweer opgeschrikt door een nieuwe vijand: de Spaanse griep, een pandemie die wereldwijd vele miljoenen levens heeft gekost. Het virus dat deze griep veroorzaakte inspireerde Jacobs tot het schrijven van een thriller waarin deze ziekteverwekker, maar ook het vaccin een belangrijk thema is. Dat diezelfde wereld sinds begin 2020 geteisterd wordt door het coronavirus heeft daar overigens ook aan bijgedragen. Door deze, maar ook verschillende andere waargebeurde feiten is De waarheid een combinatie van feit en fictie. Desondanks is het verhaal gemiddeld geloofwaardig, er doen zich namelijk enkele voorvallen voor waarbij de lezer zich afvraagt of die zich ooit werkelijk zullen voordoen of al voorgedaan hebben.

Het verhaal begint met een uitgebreide introductie van Vasco Beeckaert, een van de hoofdpersonages. Over de andere twee, Linda en Mario, komt de lezer ook wel wat te weten, maar wel  een stuk minder. Voor dit verhaal, dat vanuit verschillende perspectieven wordt verteld, is dat overigens ruim voldoende. Nergens heb je het gevoel iets te missen. Over het algemeen speelt het zich in het heden af, maar in een paar hoofdstukken wordt een flashback gemaakt naar enkele voorbije jaren. Voor het verhaal is dit belangrijk, want op deze manier kom je te weten wat er destijds gebeurd is en wat er precies ten grondslag ligt aan wat er in het heden gebeurt. Dat zorgt voor een lichte spanningsboog, je wordt immers nieuwsgierig gemaakt.

Ondanks dat de meeste hoofdstukken niet met een regelrechte cliffhanger eindigen, bevat De waarheid wel degelijk een aantal spannendere momenten. Dit komt door een diverse onverwachte plotwendingen, enkele actievolle situaties en omdat je, zoals gezegd, voortdurend wilt weten hoe het af gaat lopen en wat er vroeger voorgevallen is. Over dat laatste komt in de ontknoping, die overigens niet gepaard gaat met een daverende climax, duidelijkheid. Op alle vragen komt, zowel voor de politie als de lezer, een antwoord en het verhaal vormt dan ook een afgerond geheel.

De schrijfstijl van de auteur is toegankelijk, beeldend en eenvoudig, maar met regelmaat net iets te gedetailleerd, vooral in de dialogen. Hoewel het verloop van de plot voor enkele verrassingen zorgt, zijn sommige situaties of omstandigheden licht voorspelbaar. Een voorbeeld daarvan is de afkomst van Vasco, dat zag je ruim van tevoren al aankomen. Nadelig voor het verhaal is dit alles overigens niet. Uiteindelijk is De waarheid een aangenaam en plezierige leesbeleving die de lezer zo nu en dan op het verkeerde been weet te zetten.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Camille Jacobs
Titel: De waarheid
ISBN: 9789464025736
Pagina’s: 336
Eerste uitgave: 2021

Flaptekst
De vrouw in de okergele jas werd behoedzaam op de brancard getild. De verpleegkundige klikte de riemen vast en de twee broeders reden de brancard naar de lift. Ze passeerden Maarten op een meter afstand. Terwijl zijn gedachten bij de dader waren realiseerde hij zich opeens dat hij iets bekends rook. Een licht bedwelmende, kruidige geur. Jasmijn. Het duurde een seconde, toen schoot hij naar voren en zwaaide met zijn identificatie. ‘Moment alsjeblieft!’

De voorste broeder stopte verbaasd. Maarten liep om de brancard heen en verstijfde. Hij keek in het bleke, bebloede gezicht van Faridah Amrani. De ambulanceverpleegkundige zag zijn heftige reactie en keek hem vragend aan.

‘Ze is collega…’ Maarten verhief zelden zijn stem, maar nu gebeurde dat. Het klonk als een bevel en een alarm tegelijk. ‘Jelle!’

Raadselachtige aanslagen op immigranten in het zo rustige Amstelveen. Een sluipschutter jaagt op iedereen met een buitenlands uiterlijk. Zijn werkwijze is steeds dezelfde: hij gebruikt precisiewapens met geluidsdemper, observeert en slaat toe. Het team van Maarten Severyn gaat op jacht…

Recensie
Omdat Eric Oosthoek opgroeide in een huis zonder televisie luisterde hij veel naar de radio, maar las daarnaast ontzettend veel boeken, vooral die met fictieve reisverhalen. Voor hem is lezen daarom vergelijkbaar met het maken van een roadtrip. Na een carrière van meer dan dertig jaar bij de publieke omroep heeft hij zich sinds 2008 volledig gericht op het schrijven van fictie en schreef hij scenario’s voor zowel film als televisie. In 2019 verscheen zijn eerste misdaadroman Onder verdenking, het eerste deel van de Severyn & Govaert-serie. Het derde deel, Kwaad ontwaakt, is in mei 2022 uitgebracht.

In Amstelveen en Amsterdam vinden in een paar maanden tijd diverse aanslagen plaats op immigranten van verschillende afkomst, waarvan sommige met dodelijke afloop. De politie heeft al snel het vermoeden dat het om één persoon gaat, want de schutter hanteert telkens een identieke werkwijze: hij maakt gebruik van wapens met geluiddemper en voordat hij toeslaat, lijkt hij zijn slachtoffers eerst te bestuderen. Rechercheur Maarten Severyn en zijn team doen er alles aan om de aanslagpleger te ontmaskeren, maar het zo goed als ontbreken van sporen maakt dit geen eenvoudige klus.

Kwaad ontwaakt is het derde deel van de Severyn & Govaert-serie is, maar kan zonder problemen afzonderlijk van de voorgaande gelezen worden. De zaak waar de recherche, in samenwerking met het Openbaar Ministerie, deze keer aan werkt, staat volledig los van de andere en dat de zaak-Dantzig uit Dood in opdracht, het vorige deel van de reeks, enkele keren genoemd wordt, is voor dit verhaal niet van belang. Voor de terugkerende personages geldt in feite hetzelfde. Er wordt zo goed als niet gerefereerd naar situaties of omstandigheden die in de voorgaande boeken voorkwamen. Daarnaast wordt er niet zo heel erg uitvoerig op hen ingegaan, waardoor ze enigszins oppervlakkig overkomen. Toch zijn ze voldoende uitgewerkt, want in de plot komt de lezer wel degelijk iets meer over de meeste van hen te weten en daardoor ontstaat er zonder meer een band.

Het verhaal begint met een werkelijk voorgekomen situatie die in het voorjaar van 2014 nogal wat ophef in de diverse media veroorzaakte en nu de toon zet voor de zo goed als fictieve plot. Dat de auteur de misdaadroman gebaseerd heeft op waargebeurde zaken zorgt ervoor dat het een hoog realiteitsgehalte heeft, maar ook dat de lezer er in grote mate bij betrokken is. Ondanks dat er één verhaallijn is, die voornamelijk vanuit het perspectief van Severyn wordt verteld, bevat de plot ruim voldoende afwisseling om te blijven boeien. De aanslagen die gepleegd worden, zijn verbijsterend en de diverse onderzoeken die daarop volgen zijn interessant, onder andere omdat de auteur ze vrij uitvoerig beschrijft en geen enkel detail vergeten lijkt te zijn.

De vele gedetailleerde beschrijvingen geven een goed beeld van het werk dat de recherche en de forensisch onderzoekers achter de schermen uitvoeren. Het gevolg hiervan is dat de spanning iets naar de achtergrond wordt gedrongen, maar een spanningsboog is er wel degelijk. Je weet namelijk nooit wanneer de dader weer gaat toeslaan, en evenmin of het Severyn en zijn collega’s gaat lukken om vooruitgang in hun onderzoek te boeken. Het verhaal sluit af met een paar intrigerende hoofdstukken en laten je soms versteld staan van de extreme opvattingen van de verdachte, hoewel daar in de huidige tijd, waarin het rechts-extremisme toeneemt, eigenlijk ook weer niet zo heel gek van opgekeken hoeft te worden.

Al met al is Kwaad ontwaakt, waarin het bestrijden van misdaad van binnenuit bekeken wordt en daardoor een andere opzet heeft dan andere boeken in deze categorie, boeiend, realistisch, soms spannend en aangrijpend, maar ook beangstigend. Want het is niet te hopen dat wat hierin gebeurt ooit de werkelijkheid wordt.

(Met dank aan de auteur voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Eric Oosthoek
Titel: Kwaad ontwaakt
ISBN: 9789082993486
Pagina’s: 384
Eerste uitgave: 2022

Beschrijving
Rechercheur David Detta, dé expert in Nederland op het gebied van occulte moorden, en zijn partner Tess de Winter worden geteisterd door een oude mythe. In de mergelgrotten van Limburg waren al eeuwenlang verhalen rond over een mysterieuze gedaante: de Vlinderman. Wanneer er twee gruwelijk verminkte lichamen gevonden worden, staat er maar één vraag centraal: is de Vlinderman terug, of wil iemand de mythe nieuw leven inblazen?

Recensie
Winchester McFly is een schrijverscollectief van zeven scenaristen dat werkt volgens het Amerikaanse systeem van showrunnerschap. Dat houdt in dat er één hoofdschrijver is die de rest van het team aanstuurt. De groep bestaat uit vijf mannen en twee vrouwen en ze hebben hun sporen al verdiend met het schrijven voor televisieseries als Smeris, Van God los en Vliegende Hollanders. In februari 2021 verscheen Nachtmerrie, het eerste deel van de Detta Dossiers. Drie maanden later brachten ze het vervolgdeel Verdwaald uit en later dit jaar verschijnt Contact. Het is de bedoeling dat er ieder jaar drie delen verschijnen.

Twee Italiaanse toeristen treffen in een mergelgrot bij het Limburgse Schin op Zand een lijk zonder hoofd aan. De plaatselijke politie roept de hulp in van Tess de Winter en David Detta van de Dienst Landelijke Recherche en gespecialiseerd in bovennatuurlijke moorden. Ze zijn erbij geroepen omdat er volgens de overlevering een moordend monster in de grotten rondwaart. Wanneer er later opnieuw een onthoofd lichaam gevonden wordt, dreigt het jaarlijkse Monsterfeest in het water te vallen. Het is nu de vraag of het monster van Schin op Zand is ontwaakt of dat een oude mythe de kop opsteekt.

De duisternis, het besneeuwde landschap en een bloedspoor dat naar de ingang van een mergelgrot leidt, geven het begin van Verdwaald een licht onheilspellend karakter en zorgen er tevens voor dat de lezer al een beetje nieuwsgierig wordt naar wat hem nog meer te wachten staat. De vondst van het onthoofde lichaam heeft wat lugubers en wordt beeldend beschreven, iets dat trouwens opgaat voor het hele verhaal. Dat de situatie een politieman doet denken aan een identiek voorval waar hij veertig jaar eerder bij betrokken is geweest, moet het een mysterieus tintje geven, maar dat komt niet helemaal uit de verf. Op een paar scènes na, moet de lezer tot de ontknoping wachten tot de echte geheimzinnigheid van zich laat horen. Dan gebeuren er enkele dingen die niet te verklaren zijn en waar ook geen antwoord op gegeven wordt.

Waar ook even op gewacht moet worden, is de exacte rol van David en Tess. Die wordt pas na een paar hoofdstukken duidelijk en daar wordt dan grotendeels mee verdergegaan. Ze worden niet nader geïntroduceerd en daarom komt de lezer maar mondjesmaat iets meer over hen te weten. Het enige waar wat meer aandacht aan geschonken wordt, is dat er tien jaar geleden iets met de dochter van Detta is gebeurd en dat hij dit nog lang niet verwerkt lijkt te hebben. De personages lijken daarom van minder belang te zijn dan het verhaal. Dat geldt ook voor het illustere duo Puk en Wander, een nogal excentrieke tweeling die vanuit het niets tevoorschijn komt en mobiele lijkschouwingen verricht. Juist over hen zou je eigenlijk wel iets meer te weten willen komen.

Omdat Verdwaald een niet al te dik boek is, volgen de gebeurtenissen elkaar in een redelijk rap tempo op. De snelheid in het verhaal is daarom behoorlijk, maar dat zorgt er echter niet voor dat het evenredig spannend is. Natuurlijk, er zijn een paar enerverendere momenten, maar pas in de laatste hoofdstukken is er sprake van een vergroot spanningsveld. Er doen zich dan wat meer onverwachte ontwikkelingen voor, het mysterieuze wezen komt prominent in beeld en de beklemmende en angstige sfeer die Detta in de grot voelt, wordt goed overgebracht. Uiteindelijk leidt dat ertoe dat Tess en David niet voor niets naar het verre Zuid-Limburg zijn afgereisd, maar of ze daar allebei gelukkiger van zijn geworden, is de grote vraag.

Dat Winchester McFly een vlotte pen van schrijven heeft, hebben ze met hun scenario’s al laten zien en tonen dat nu ook met deze nieuwe serie. Ze schrijven om de lezer te vermaken en met Verdwaald lukt hun dat zeker, ondanks dat het op een aantal fronten vrij ongeloofwaardig is. Maar daar is het hen juist ook om te doen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Winchester McFly
Titel: Verdwaald
ISBN: 9789024592883
Pagina’s: 200
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Rechercheur Gerard van Dongen wordt beschuldigd van de moord op de zoon van de machtige Russische zakenman Sergei Morozov. In zijn zoektocht om zijn onschuld te bewijzen raakt hij verstrikt in zijn eigen onderzoek, waarbij een mislukte politieactie van veertien jaar geleden een cruciale rol speelt. Iemand die zichzelf ‘een vriend’ noemt, zet hem onder druk, zonder daarbij prijs te geven wat zijn doel is. Gerard vraagt zich ondertussen af wie Morozov in werkelijkheid is. En wie gaat er schuil achter de man die zich De Vos noemt? Als dan ook zijn vriendin Maaike van de radar verdwijnt dreigt Gerard er geleidelijk aan onderdoor te gaan. De schokkende waarheid van veertien jaar geleden wordt hem uiteindelijk zelfs bijna fataal.

Recensie
Ronald van der Pol, werkzaam in de financiële sector, heeft tijdens zijn jeugd veel getekend en geschilderd en wilde aanvankelijk een opleiding aan de kunstacademie volgen. Hoewel dat niet gebeurd is, is hij wel een tijdje kunstschilder geweest. In 2008 kwam hij op het idee om thrillers te gaan schrijven en twee jaar later, in juli 2010, debuteerde hij met De groene kamer, het eerste deel van een serie met Gerard van Dongen en Frank van der Linden. In 2021 verscheen Het rode dossier, dat inmiddels het vierde en laatste deel uit de reeks is.

Op een berdrijfsterrein in Utrecht wordt het lijk van Joeri, de zoon van de puissant rijke en machtige zakenman Sergei Morozov gevonden. Omdat de auto van rechercheur Gerard van Dongen op camerabeelden is vastgelegd, wordt hij verdacht van de moord. Hij weet zelf dat hij onschuldig is en om dat te bewijzen gaat hij op onderzoek uit. Hij vermoedt dat een politie-inval die in 2005 plaatsvond een bepalende rol heeft. Als zijn vriendin Maaike plotseling verdwijnt, wordt het voor hem ook nog persoonlijk. Met behulp van enkele collega’s boekt hij langzaam vooruitgang en komt hij uiteindelijk tot een schokkende ontdekking.

Het rode dossier begint met een proloog die zich in 2005 afspeelt en vervolgens een flashforward naar 2019 maakt. De lezer vraagt zich meteen af wat de inleiding, die ervoor zorgt dat je nieuwsgierig wordt, met de rest van het verhaal te maken heeft. Uiteraard komt daar in de loop van de plot duidelijkheid over, vooral omdat het voorval van destijds als een dun rood draadje door de verhaallijn loopt. Waar de auteur eveneens aandacht aan besteedt, is een persoonlijk drama waar rechercheur Gerard van Dongen mee te maken heeft gehad. Dit ligt alweer jaren achter hem, maar hij heeft dit nog steeds niet volledig verwerkt. Door de zaak waar hij nu aan werkt, komen flarden van die gebeurtenis meer en meer bovendrijven en wordt het duidelijker wat er toentertijd werkelijk gebeurd is.

Omdat het grootste deel van het verhaal vanuit het perspectief van Van Dongen wordt verteld, komt de lezer het meest over hem te weten. Zijn personages is dan ook redelijk goed uitgewerkt. Dat geldt minder voor de anderen, die blijven over het algemeen wat oppervlakkig. Heel erg is dat overigens niet, het enige is dat de lezer zich wat minder met hen verbonden voelt. Waar verder zo goed als niets van te merken is, is dat dit niet het eerste verhaal is waarin zowel Gerard als Frank voorkomen. Dit vierde deel van de serie kan dus uitstekend los van de andere gelezen worden. Het enige verschil is dat laatstgenoemd nu geen rechercheur meer is.

Doordat Van der Pol de lezer al aan het begin nieuwsgierig weet te maken, en hem dat laat blijven, verslapt de aandacht van diezelfde lezer geen moment. Het verhaal bevat ruim voldoende plotwendingen, waaronder een aantal verrassende. Dat heeft echter niet tot gevolg dat er uitzonderlijk veel spannende momenten zijn. Natuurlijk, er is wel een zekere spanningsboog aanwezig, maar die bestaat voornamelijk uit het nieuwsgierigheidsgevoel. Op een enkele keer na is er niet veel spanning die uit actie ontstaat. Dat geldt echter niet voor de ontknoping, daarin is de spanningsboog wat strakker gespannen en doen zich een paar verrassende ontwikkeling voor.

Van der Pol heeft een overwegend toegankelijk schrijfstijl, die bij vlagen wat achterhaald en formeel aandoet. Sommige dialogen komen daardoor enigszins onnatuurlijk over. Dat de auteur daarnaast gebruikmaakt van de namen Rutte en Poetin is leuk, maar het mist wel zijn uitwerking. Het verhaal wordt er niet geloofwaardiger of ongeloofwaardiger door. Alles bij elkaar genomen, is Het rode dossier een aangename thriller zonder meer boeit, maar waar, onder andere op taaltechnisch gebied,  wel wat op aan te merken valt.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Ronald van der Pol
Titel: Het rode dossier
ISBN: 9789090342108
Pagina’s: 434
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
In Brussel wordt de echtgenote van een Belgisch volksvertegenwoordiger aan haar voordeur vermoord. Het wordt een eerste belangrijke zaak voor de pas opgerichte politie van het parket onder leiding van hoofdcommissaris Lode Pynaert. Het blijft echter niet bij een moord want er volgen verschillende pogingen, waarbij de vrouwen afschuwelijk worden verminkt. Er zijn weinig getuigen en wie al iets heeft gezien, beschrijft de dader met een masker. De pers krijgt lucht van de zaak en spreekt van ‘de gemaskerde moordenaar’. De druk op Pynaert groeit en hij krijgt geen vat op de zaak.

Ondertussen komt er bij het parket een anonieme brief binnen waarbij een vrouw beschuldigd wordt van de gifmoord op haar rijke echtgenoot. Ook met deze zaak worden Pynaert en De Cruyenaere belast.

Recensie
Omdat Christian De Coninck, in het dagelijkse leven commissaris bij de politie van Brussel, in 2005 door ziekte niet aan het werk kon, gebruikte hij die gedwongen rustperiode om een aantal politieromans te schrijven. De eerste daarvan was De Praagse connectie, dat in 2007 is uitgebracht. Dit was tevens het eerste deel van een serie rond de politiefunctionarissen Stijn Goris en Stef Pauwels. Zeven jaar later startte hij een nieuwe serie die zich in en na de Eerste Wereldoorlog afspeelt en waarin Lode Pynaert de belangrijkste rol heeft. In 2021 verscheen Dodenberg, het vierde deel van de reeks.

Voor de deur van haar woning wordt de echtgenote van een volksvertegenwoordiger vermoord. Onder leiding van commissaris Lode Pynaert gaat de nog niet zo lang geleden opgerichte politie van Brussel op onderzoek uit. Terwijl dit onderzoek nog in volle gang is, worden er de dagen erna aanslagen gepleegd op een aantal vrouwen. Daarbij wordt hun gezicht ernstig verminkt. Hoewel er niet veel getuigen zijn, weet men wel te vertellen dat de vermoedelijke dader een deels gemaskerde man is. Daarnaast krijgt Pynaert ook nog met een ander voorval te maken, een vermoedelijke gifmoord op een rijke fabrieksdirecteur. Weet hij beide zaken op te lossen?

Dodenberg is een verhaal dat zich in een tijdsbestek van twee weken én in 1920, dus vlak na de Eerste Wereldoorlog, afspeelt. De sfeer van het begin van die jaren ’20 wordt prima weergegeven, het is goed te merken dat de oorlog net achter de rug is, er heerst nog wat verdeeldheid onder de bevolking en de organisatie van de gerechtelijke politie staat nog in de kinderschoenen. Gezien dit laatste lijkt het er daarom soms op dat Pynaert en zijn team enigszins amateuristisch bezig zijn. Niet onlogisch, niemand weet immers hoe een politieapparaat werkt. Ze weten zich echter prima te redden en vooral de onbevangenheid van inspecteur De Cryuenaere is verfrissend. Hij doet zijn werk goed, is leergierig en slim en daarom is het wel eens verbazingwekkend dat hij op zijn tijd als wat dommig wordt neergezet.

Ondanks de korte tijdspanne is het een vrij traag verlopend verhaal, waarin eveneens niet veel actie in voorkomt. Het heeft twee verhaallijnen die inhoudelijk niets met elkaar te maken hebben. De enige overeenkomst tussen beide subplots zijn enkele personages en daar blijft het dan ook bij. De misdaden die gepleegd worden zijn, hoewel ze uiteraard niet door de beugel kunnen, niet buitengewoon spectaculair, er kan van worden gezegd dat ze precies in het tijdsbeeld van toen passen. Het verhaal bevat een miniem aantal plotwendingen, maar die zijn echter niet zo opzienbarend, de verhaallijn wordt er namelijk niet echt anders van. Hierdoor bevat het eigenlijk ook geen spanning, ondanks dat de lezer wel nieuwsgierig is hoe Pynaert en zijn mensen de misdaden, waarvan in een vroegtijdig stadium al is te voorzien hoe ze in elkaar steken, gaan oplossen.

De schrijfstijl van De Coninck is luchtig, bijzonder toegankelijk en bij tijd en wijle heeft de auteur wat humor in de dialogen en interacties verwerkt. Omdat het verhaal in de tweetalige stad Brussel is gesitueerd, wordt er ook wel eens gebruikt gemaakt van een enkel Frans woord. Voor de lezer die die taal niet machtig is, is echter wel duidelijk wat ermee bedoeld wordt. Anders is dat met een fragment in Vlaams, of beter Brussels dialect. Daarvan is niet helemaal helder wat er exact gezegd word, een uitleg in het Nederlands is er namelijk niet. Dit is jammer, maar niet onoverkomelijk.

Dit vierde deel van de Pynaert-reeks kan op zich afzonderlijk van de voorgaande gelezen worden, maar om de terugkerende personages beter te kunnen plaatsen, is het aan te raden om bij nummer één van de serie te beginnen. Qua verhaal is Dodenberg onderhoudend en lijkt er vooral op gericht om de lezer te ontspannen.

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Christian De Coninck
Titel: Dodenberg
ISBN: 9789089249234
Pagina’s: 288
Eerste uitgave: 2021

Beschrijving
Op de stranden en kliffen van Noord-Devon vallen jonge vrouwen ten prooi aan een zieke geest. De man dwingt hen zich uit te kleden en vervolgens hun moeders te bellen, zodat deze getuige kunnen zijn van de moord op hun dochters. De eerste twee vrouwen weten nog te ontsnappen, maar dan wordt het lichaam van een derde slachtoffer gevonden…

De tienjarige Ruby Trick woont met haar somberende moeder en werkeloze vader in het kustdorpje Limeburn dat langzaamaan in zee verdwijnt. Ruby heeft haar eigen problemen. Pestkoppen in de schoolbus. De dreigende scheiding van haar ouders. Maar haar vader is haar held en als ze hem kan helpen de moordenaar te vinden, komt alles misschien toch nog goed…

Recensie
Met haar debuut Rusteloos land (2010) won Belinda Bauer, voormalig journalist en scenarist, al meteen de CWA Gold Dagger Award. Vier jaar later verscheen haar vijfde thriller The facts of life and death, dat pas in 2022 in een Nederlandse vertaling met als titel Vaderskind werd uitgebracht. Het boek was een van de genomineerde titels voor VN-Thriller van het Jaar.

In Limeburn, een dorpje aan de kust van Noord-Devon, wonen maar vijf kinderen, waaronder de tienjarige Ruby Trick. Op een strand in de buurt van dit kleine plaatsje worden jonge vrouwen gedwongen zich uit te kleden, waarna ze hun moeder moeten bellen om hen er getuige van te laten zijn dat ze worden vermoord. Om de moordenaar te vinden, vormt Ruby’s vader John, samen met een aantal andere mannen, een posse. Telkens als ze op pad gaan, mag Ruby met hem mee en hoopt ze dat daarna zowel haar eigen als haar ouders’ problemen opgelost zijn.

Vaderskind heeft een originele insteek, want in de thriller die voor volwassenen geschreven is, wordt het verhaal voor het grootste deel verteld vanuit het perspectief van de tienjarige Ruby Trick. Om je als volwassene in het hoofd van een kind te verplaatsen is geen sinecure. Hun denken, doen en laten is immers volledig anders dan dat van iemand die stukken ouder is. Bauer slaagt er echter met verve in, want Ruby doet zich niet anders voor dan ieder ander willekeurig kind van haar leeftijd, zowel in haar gedrag als in haar praten. Een ander sterk kenmerk van de auteur is dat ze de sfeer van de omgeving, de troosteloosheid ervan, bijzonder goed weergeeft. De lezer kan zich de omstandigheden van de personages daarom ook uitstekend inbeelden.

Al snel in de plot laat de moordenaar van zich horen, maar dat leidt niet direct tot een allesoverheersende spanning. Het is over het algemeen nogal kalm en bedaard, hoewel je je het paniekgevoel dat bij de vrouwen ontstaat wel kunt voorstellen. Natuurlijk zijn er zo nu en dan een paar momenten waarbij de hartslag van de lezer iets versnelt, maar die zijn vooralsnog op één hand te tellen. Pas in de ontknoping verandert dat. Het tempo gaat in die fase zienderogen omhoog en enkele weerelementen zorgen voor diverse hachelijke, en daardoor spannende, situaties. Als de moordenaar vervolgens dat barre weer trotseert en de bedoeling heeft opnieuw toe te slaan, wordt het in de laatste hoofdstukken nóg wat opwindender.

Hoewel je al vrij snel een aan zekerheid grenzend vermoeden van de dader hebt, is het verhaal in geen enkel opzicht voorspelbaar. Daarvoor zijn de diverse onverwachte ontwikkelingen te talrijk en is het karakter van de moordenaar te wispelturig. Hij is iemand met twee gezichten: liefdevol en innemend aan de ene kant, ronduit sadistisch aan de andere. De auteur weet de verschillende personages sowieso goed te typeren, want met hun hebbelijkheden en onhebbelijkheden komen ze allemaal over als doodgewone mensen. Hierdoor is het niet zo heel erg moeilijk om je voor hen in te nemen.

De schrijfstijl van de auteur is erg fijn en uiterst toegankelijk. Omdat ze regelmatig humor en mooie vergelijkingen in het verhaal gebruikt, krijgt de lezer van tijd tot tijd ook nog eens een glimlach rond de mond. Ondanks dat Vaderskind, vakkundig en invoelend vertaald door Valérie Janssen, geen nagelbijtende spanning heeft, intrigeert het wel degelijk en boeit het van begin tot eind.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Belinda Bauer
Titel: Vaderskind
ISBN: 9789044933673
Pagina’s: 352
Eerste uitgave: 2022

Beschrijving
Malodot is dood. Na een fataal auto-ongeluk bevindt hij zich tot zijn verbazing in een kliniek waar hij eerst moet zien af te kicken van het leven alvorens hij volkomen dood kan zijn. Mislukt hij hierin, dan moet hij zijn hele bestaan opnieuw ondergaan, van begin tot eind, op exact dezelfde manier. Met een bont gezelschap van lotgenoten heeft hij groepstherapieën en hij voert individuele gesprekken met een raadselachtige Counselor die hem ertoe probeert te bewegen die vuile verslaving aan het leven af te zweren.

Recensie
Dimitri Verhulst, een van de meest productieve en succesvolle auteurs van Vlaanderen. In 1992 debuteerde hij met de verhalenbundel Assevrijdag, dat in eigen beheer is uitgegeven en alleen bestemd was voor vrienden en bekenden. Zijn grote doorbraak beleefde hij in 2006 met de autobiografische roman De helaasheid der dingen, waarvoor hij diverse prijzen heeft gewonnen en dat tevens is verfilmd. In het voorjaar van 2022 verscheen zijn novelle Hebben en Zijn, een roman die niet te vergelijken is met zijn andere werk.

Nadat Malodot bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen, komt hij in een kliniek terecht waar hem wordt verteld dat hij daar is om af te kicken van het leven. Pas daarna, als hij helemaal clean is, kan hij echt dood zijn. Lukt hem dat niet, dan zal hij zijn bestaan opnieuw moeten beleven. Op precies dezelfde manier zoals dat voorheen ook gegaan is en tot het moment dat hij nogmaals sterft. In de kliniek probeert de Counselor hem ervan te overtuigen om zijn verslaving aan het leven op te geven.

‘Als ik mijn leven over zou mogen doen.’ Een uitspraak die vaak uitgeroepen is en vast en zeker nog veelvuldig uitgeroepen gaat worden. De intentie daarvan is dat je bepaalde facetten uit je leven anders zal aanpakken dan je nu gedaan hebt. Maar wat als dat niet mogelijk is en je opnieuw moet doormaken wat je het liefst zou willen vergeten? Verhulst heeft zichzelf die vraag ook gesteld en Malodot, het hoofdpersonage in zijn novelle Hebben en Zijn, mag in een afkickkliniek van het leven beslissen wat hij wil. Deze kliniek, die eigenlijk gezien moet worden als een voorportaal voor de echte dood, heeft alle kenmerken die een verslavingsinstelling in werkelijkheid heeft. Denk hierbij bijvoorbeeld aan individuele of groepsgewijze therapieën, maar eveneens aan gezamenlijke activiteiten. De lezer kan zich daarom goed voorstellen wat de levensverslaafden moeten ondergaan.

Het verhaal is sowieso erg beeldend geschreven. In het eerste hoofdstuk worden heel globaal de doodsdoorzaken van Malodots kamergenoten vermeld en dat doet de auteur op een levendige en realistische wijze. Zijn schrijfstijl is over het algemeen toegankelijk – de auteur hanteert zo nu en dan wel een aantal ongebruikelijke woorden – en vlot en is met regelmaat voorzien van een goede, maar zeer gedoseerde hoeveelheid humor, die soms op het cynische af is. Zonder er overigens heel uitvoerig aandacht aan te besteden, worden enkele maatschappelijke onderwerpen die in de loop der jaren het nieuws haalden, genoemd. Vrouwenbesnijdenis en de overvolle bootjes met vluchtelingen zijn daar een paar van.

De roman wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Malodot maar, hoewel er wel wat over hem verteld wordt, eigenlijk kom je in feite niet eens zo heel erg veel over hem te weten. Absoluut niet erg, want, ondanks dat hij natuurlijk wel de protagonist is, gaat het in wezen helemaal niet om hem. Het draait er vooral om hoe hij, maar het kan net zo goed om ieder ander willekeurig individu gaan, met het leven en de dood omgaat, hoe hij ertegen aankijkt. Moet je je schuldig voelen om te leven? Want uit sommige uitspraken van de Counselor, een soort oppertherapeut, kun je dat in ieder geval wel concluderen. Misschien is dat dan ook wel de vraag die je jezelf kunt stellen en waarover Verhulst je wil laten nadenken. Een antwoord heeft hij uiteraard niet, voor iedereen kan dat immers anders zijn, maar Hebben en Zijn doet je wel afvragen of je je huidige leven voor minimaal een tweede keer zou willen overdoen.

(Met dank aan Atlas Contact/De Club van Echte Lezers voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Dimitri Verhulst
Titel: Hebben en Zijn
ISBN: 9789025473143
Pagina’s: 176
Eerste uitgave: 2022

Beschrijving
De Middelburgse antropologiestudent Anthoni Eskens doet op Paaseiland onderzoek naar de moai, de mysterieuze beelden die al eeuwenlang tot de verbeelding spreken. Al snel ontdekt hij dat er op het eiland een felle, onderhuidse strijd woedt over de oorsprong van de moai. Als er mensen beginnen te verdwijnen, lijkt het erop dat sommigen het niet bij discussiëren laten…

In Middelburg treft Monique Fierloos, conservator van het Zeeuws Museum, voorbereidingen voor een grote tentoonstelling over ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen en Paaseiland. Een Paaseilandse beeldhouwer is uitgenodigd om voor het museum een beeld te maken, maar een in een nabijgelegen dorp gevonden moai zet de verhoudingen op scherp. En dan valt de eerste dode…

Recensie
Over de locatie van De stenen goden, het in maart 2022 verschenen afsluitende deel van de ‘Latijns-Amerika’-trilogie hoefde Jeroen Windmeijer niet lang na te denken. Paaseiland (Rapa Nui) heeft namelijk alles wat hij in zijn boeken zoekt: religie, mythologie, een geschiedenis die voor een groot deel nog onbekend is en het is een eiland dat, mede door de reusachtige voorouderbeelden, tot de verbeelding spreekt. Dat het op 5 april 2022 precies driehonderd jaar geleden is dat Jacob Roggeveen Paaseiland als eerste westerling in zicht had, is een aardige bijkomstigheid.

Monique Fierloos, conservator bij het Zeeuws Museum in Middelburg, bereidt een tentoonstelling voor over Jacob Roggeveen en Paaseiland. De beste beeldhouwer van het eiland, Hotu Nui, is overgekomen om een moai voor het museum te maken. Er ontstaat een controverse over dit beeld, maar ook over een klein beeldje dat veertig jaar eerder gevonden is. Tegelijkertijd bevindt de Middelburgse student culturele antropologie Anthoni Eskens zich drie weken op Paaseiland voor zijn afstudeeronderzoek. Hij komt erachter dat de oorsprong van de moai, de reusachtige beelden, ter discussie staat en dat het niet bij woorden alleen blijft.

De korte proloog, waarin een kleine moai wordt gevonden, geeft de mysterieuze sfeer waar het verhaal van doordrenkt is al enigszins weer. De lezer wordt meteen nieuwsgierig gemaakt en vraagt zich af wat voor geheimzinnigs of onverklaarbaars hem allemaal te wachten staat. De twee hierop volgende verhaallijnen, afwisselend verteld vanuit de perspectieven van antropologiestudent Anthoni Eskens en conservator Monique Fierloos, doen wat de mystiek betreft niet onder voor de inleiding. Het verschil is – uiteraard – dat steeds duidelijker wordt welke rol het beeldje in het geheel speelt. Samen met de geschiedenis van Paaseiland is dit stenen figuurtje overigens het enige dat beide subplots met elkaar verbindt.

Ondanks een paar onverwachte momenten die voor een lichte spanning zorgen, lijkt het erop dat het spanningsveld in De stenen goden grotendeels ondergeschikt is gemaakt aan het informatieve en mysterieuze karakter van de plot. De auteur geeft bijzonder veel interessante informatie over onder andere de reusachtige voorouderbeelden, het leven van Jacob Roggeveen en zijn ‘ontdekking’ van Rapa Nui, maar ook enkele theorieën over de zondvloed. En passant benoemt hij tevens een aantal actuele thema’s, zoals de microplastics, de klimaatverandering en de roofkunst in musea. Pas aan het eind van het verhaal, wanneer zowel in Middelburg als op Paaseiland enkele dreigende situaties ontstaan, hebben de thrillerkenmerken de overhand en wordt het aanzienlijk spannender.

Behalve aan de voornoemde theoretische feiten en hypothesen besteedt Windmeijer eveneens voldoende aandacht aan de personages en hun onderlinge verstandhouding. Zonder dat er uitvoerig op hun karakters ingegaan wordt, krijg je zonder meer een goede indruk van hen en heb je snel door dat sommigen zich iets beter – of op zijn minst anders – voordoen dat ze werkelijk zijn. Dat maakt hen in bepaald opzicht tot ietwat markante, wellicht zelfs dubieuze, persoonlijkheden. In de ontknoping en epiloog blijkt dat deze karakterschets niet geheel ten onrechte is. Voor het verhaal is het goed dat ze erin voorkomen, want ze fungeren als mooie tegenhanger op degenen die geen dubbele agenda hebben.

Mede dankzij de korte hoofdstukken en de fijne, toegankelijke schrijfstijl leest De stenen goden erg vlot. Doordat het boek een informatief en leerzaam karakter heeft, lijkt het niet voor de volle honderd procent een thriller te zijn. Maar het mysterie rond Paaseiland en de voorouderbeelden zorgen daarentegen wel voor een spanningsboog die de lezer bezighoudt vanaf het begin tot en met het zowel spannende, dramatische als onrechtvaardige einde. Al met al weet Windmeijer opnieuw te boeien en te intrigeren.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Jeroen Windmeijer
Titel: De stenen goden
ISBN: 9789402764437
Pagina’s: 448
Eerste uitgave: 2022

Beschrijving
De paden van de wat oudere curiosa- en antiekhandelaar Branco en de jonge kunstenares Julia kruisen elkaar. Beiden kopen los van elkaar oude foto’s op de Feira da Ladra, de rommelmarkt van Lissabon. Branco ziet ze als inspiratiebron voor een roman die hij wil gaan schrijven, Julia wil de foto’s gebruiken als uitgangsmateriaal voor haar schilderijen. Hun gedeelde bezit leidt noodgedwongen tot een gezamenlijke speurtocht naar de herkomst van de foto’s en de vrouw die erop staat afgebeeld.

Recensie
In de vierde klas van de middelbare school kreeg Gert-Jan van den Bemd van zijn docent een groot compliment over opstel dat hij geschreven had. Hoewel hij al korte verhalen schreef, was dit voor hem wel de aanzet om zich op het schrijven te gaan concentreren. Het duurde echter nog dertien jaar voor zijn eerste verhaal in een tijdschrift werd gepubliceerd en in 2018 debuteerde hij met zijn goed ontvangen roman De verkeerde vriend. In datzelfde jaar kreeg hij een idee voor zijn boek Branco & Julia, dat uiteindelijk in het voorjaar van 2022 is verschenen.

Branco, een man van middelbare leeftijd en handelaar in antiek en curiosa, heeft de ambitie om een roman te schrijven. Op de Feira de Ladra, de grootste vlooienmarkt van Lissabon, koopt hij een doos oude foto’s die als inspiratie voor zijn roman moeten dienen. De jonge kunstenares Julia Rey schaft ook enkele van die foto’s aan. Voor haar vormen ze een bron voor haar schilderijen. Als Valério, Julia’s agent, een ontmoeting tussen hen beiden regelt, leidt dat tot een speurtocht waarin ze de identiteit van de vrouw die op de foto’s staat afgebeeld proberen te achterhalen.

De proloog (misschien kun je beter spreken van prologen, want voordat de eigenlijke inleiding begint, is er nog een kort tekstfragment) zet meteen de toon voor het hele plot. Je wordt nieuwsgierig gemaakt, er rijzen vragen in je op, je voelt je verbonden met de verteller en je ziet de beschreven scènes voor je. Daarnaast heeft dat begin een licht filosofische inslag, hoewel dat absoluut niet de aard van de roman is. Ondanks dat de lezer op die eerste bladzijden al globaal kennismaakt met de personages, gebeurt dat pas echt in de daaropvolgende hoofdstukken, waarin vanuit elkaar afwisselende perspectieven Branco en Julia hun verhaal doen.

Aanvankelijk is dat even wennen, want beide verhaallijnen zijn in de eerste persoon (dus in de ik-vorm) geschreven. Omdat je er in die aanvangsfase nog van uitgaat dat het verhaal alleen door Branco wordt verteld, levert dat voor een kort moment wat verwarring op, maar dat is echter van korte duur. De door Van den Bemd gekozen vertelwijze valt goed te verdedigen, want de lezer kan zich daardoor met zowel Branco als Julia vereenzelvigen en transformeert hij tot een van beiden, natuurlijk afhankelijk van wie er op dat moment aan het woord is. Ook leer je de twee protagonisten erg goed kennen, je komt erachter waar ze zich mee bezig houden en waarom ze geworden zijn zoals ze zijn.

De schrijfstijl van de auteur is toegankelijk, levendig en buitengewoon beeldend en op momenten maakt hij gebruik van mooie metaforen. Hoewel Branco & Julia  in de kern volledig fictief is, komt het heel realistisch over. Uiteraard komt dat voor een groot deel door de setting, zoals bijvoorbeeld het rondstruinen op de Feira in Lissabon of de natuurgetrouwe beschrijving van de kleine Franse plaatsjes. Maar ook de speurtocht naar de vrouw op de foto’s is waarheidsgetrouw, want wie zou immers niet willen weten wie ze is en hoe haar leven er destijds uit heeft gezien. Hoewel het boek onmiskenbaar een roman is, heeft het desondanks een bepaalde spanning. Die wordt onder andere gecreëerd doordat verschillende hoofdstukken eindigen met een cliffhanger, maar eveneens doordat je nieuwsgierig blijft naar alle bevindingen van Branco, Julia en in mindere mate haar agent Valério.

In de proloog wordt het woord verandering een aantal keren genoemd. Dat is in feite wat er in feite in het leven van Branco en Julia gebeurt. Er verandert iets en wat dat is, is op een bijzonder mooie, inlevende en intrigerende manier door de auteur beschreven. Hierdoor, maar tevens door de innemende personages, is Branco & Julia een roman die je continu bezighoudt.

(Met dank aan New Book Collective voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Waardering: 4/5

Boekinformatie
Auteur: Gert-Jan van den Bemd
Titel: Branco & Julia
ISBN: 9789022338704
Pagina’s: 264
Eerste uitgave: 2022

Beschrijving
Nadat de familie Van Foreest hun leven weer enigszins op orde heeft na het noodlot dat hen trof, ontstaan er opnieuw problemen. Dat heeft alles te maken met de nieuwe bewoonster van een al jaren leegstaand huis in Laren. De vrouw verliet twintig jaar geleden ’t Gooi na een dodelijk ongeval. Waarom is zij teruggekomen en waarom probeert zij op slinkse wijze het leven van Renée en Francis van Foreest binnen te dringen?

Recensie
Medio 2018 verscheen In naam van de vader, een thriller die het jaar daarvoor in vier delen én exclusief voor Kobo-lezers werd uitgebracht, waarin het draait om de rijke advocatenfamilie Van Foreest. Hoewel Linda Jansma nooit de bedoeling had hier een vervolg op te schrijven, kwam deze er toch. Veel lezers waren namelijk benieuwd hoe het met enkele personages verder ging. Dat tweede, en tevens laatste deel, is Verlos ons van het kwade en is in januari 2022 verschenen.

Nadat haar broer Joël twintig jaar geleden bij een ongeval omkwam, verliet Naomi Steinbeck plotseling haar toenmalige woonplaats Laren. Nu is ze weer teruggekeerd en woont ze tijdelijk in de al jaren leegstaande woning van haar in Spanje wonende ouders. Dat ze teruggekomen is, heeft een bedoeling. Ze wil namelijk het leven van de familie Van Foreest, die na een aantal schandalen alles weer op orde lijkt te hebben, binnendringen. Behalve dat ze van hen antwoorden verwacht te krijgen over de dood van haar broer, heeft ze zichzelf ook een bijzondere opdracht gegeven.

Een proloog waarin teruggeblikt wordt op een voorval van een jaar eerder, en een door journaliste Naomi Steinbeck geschreven artikel in wording, zijn voor de lezer een hernieuwde kennismaking met een aantal leden van de familie Van Foreest. Omdat in de plot mondjesmaat meer informatie over hen bekend wordt gemaakt, is het – ondanks een enkele verwijzing naar bepaalde scènes uit dat boek – niet per se noodzakelijk om In naam van de vader te lezen. De inleiding zorgt er eveneens voor dat je enigszins nieuwsgierig gemaakt wordt naar het doen en laten van de familieleden en vooral naar wat Steinbeck voor hen in petto heeft. Deze nieuwsgierigheid heeft echter niet tot gevolg dat er een groot spanningsveld ontstaat. Het blijft vooralsnog alleen beperkt tot het willen weten.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven en daardoor leer je deze personages goed tot vrij goed kennen. Het is daarom niet lastig om je een behoorlijk beeld van hen te kunnen vormen. Vanwege al die wisselende gezichtspunten zijn er ook diverse verhaallijnen, maar daarvan is meteen duidelijk dat ze met elkaar te maken hebben. Uiteindelijk komen ze, zoals in feite wel te verwachten is, in de ontknoping samen. De afloop van alle verwikkelingen die in de plot voorkomen levert de grootste spanning op. Het tempo aan het eind van het boek ligt een stuk hoger, er doen zich een paar verrassingen voor en op de meeste vragen wordt een antwoord gegeven. Desondanks laat Jansma de lezer met een licht onbevredigend gevoel achter, want gerechtigheid blijkt niet in alle gevallen te zegevieren.

De schrijfstijl van de auteur is zoals je van haar mag verwachten: vlot, aangenaam, toegankelijk en verzorgd. Een aantal scènes wordt zodanig beschreven dat de sfeer daarvan goed op de lezer wordt overgebracht. De ene keer is dat beklemmend, de andere keer invoelend of begrijpend. Behalve deze weergave van emoties is het verhaal eveneens beeldend. Situaties als bijvoorbeeld die met Cato, de jongste dochter van Francis en Renée van Foreest, kan de lezer zonder veel moeite voor zich zien. De omstandigheden waarin dit vijftienjarige meisje terechtgekomen is, zijn daarnaast helaas nog steeds actueel. Gelukkig komt die problematiek niet overdreven vaak voor, maar Jansma brengt het in haar thriller wel onder de aandacht.

Het boek, dat uit maar liefst negenennegentig hoofdstukken bestaat, bevat voor een groot deel weinig elementen van een spannend verhaal. De vele intriges, terugblikken en wraakgevoelens zijn aanvankelijk overheersend, maar na twee derde komt daar verandering in en hebben de thrilleraspecten de overhand. Op tijd om de lezer een aantal spannende momenten voor te schotelen, te laat om hem continu te laten verrassen. Bij elkaar genomen is Verlos ons van het kwade geen hoogvlieger, maar evenmin een tegenvaller.

(Dit boek heb ik voor Hebban gerecenseerd.)

Waardering: 3/5

Boekinformatie
Auteur: Linda Jansma
Titel: Verlos ons van het kwade
ISBN: 9789461095787
Pagina’s: 350
Eerste uitgave: 2022